مشک - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2024-07-10T06:40:50Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۰
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	ظرف نگهداری آب در قدیم. پوست گوسفندی که درست و بدون شکافتن از وسط، [[کنده]] باشند و در آن ماست، دوغ، آب و غیره ریزند، خیک بی‌موی، به ~~آن”قربه”،~~ “راویه”، و “رکوه” هم گویند. در [[نبرد]] [[عاشورا]] نیز همچون همۀ جنگ‌های قدیم، از [[مشک]] بعنوان ظرفی برای برداشتن و نگهداشتن آب در [[سفر]] و اردوگاه استفاده شد. در [[فرهنگ]] [[عاطفی]] عاشورا، “مشک” [[مظهر]] [[سقایی]] ~~[[ابا الفضل]]~~{{ع}} است،؛ چراکه او آبرسان خیمه‌ها و سقای اطفال [[امام حسین]]{{ع}} بود. به همین خاطر، به آن حضرت “ابو القربه” هم گویند، کنایه از سقایی او با مشک. [[روز عاشورا]] هم مشک خالی به دوش گرفت و به [[فرات]] رفت و آن را پر از آب کرد و در راه آوردن آب به خیمه‌ها، راه را بر او بستند. دستانش قطع شد و مشک آب سوراخ گشت و عباس{{ع}} هم به [[شهادت]] رسید، پیش از آنکه آب به خیمه‌ها برسد. این موضوع، با [[حسرت]] و [[اندوه]] یاد می‌شود که نشان وفای عباس{{ع}} و [[عطش]] اطفال است.		ظرف نگهداری آب در قدیم. پوست گوسفندی که درست و بدون شکافتن از وسط، [[کنده]] باشند و در آن ماست، دوغ، آب و غیره ریزند، خیک بی‌موی، به آن ”قربه”، “راویه”، و “رکوه” هم گویند. در [[نبرد]] [[عاشورا]] نیز همچون همۀ جنگ‌های قدیم، از مشک بعنوان ظرفی برای برداشتن و نگهداشتن آب در [[سفر]] و اردوگاه استفاده شد. در [[فرهنگ]] [[عاطفی]] عاشورا، “مشک” مظهر [[سقایی]] اباالفضل{{ع}} است،؛ چراکه او آبرسان خیمه‌ها و سقای اطفال [[امام حسین]]{{ع}} بود. به همین خاطر، به آن حضرت “ابو القربه” هم گویند، کنایه از سقایی او با مشک. [[روز عاشورا]] هم مشک خالی به دوش گرفت و به [[فرات]] رفت و آن را پر از آب کرد و در راه آوردن آب به خیمه‌ها، راه را بر او بستند. دستانش قطع شد و مشک آب سوراخ گشت و عباس{{ع}} هم به [[شهادت]] رسید، پیش از آنکه آب به خیمه‌ها برسد. این موضوع، با [[حسرت]] و [[اندوه]] یاد می‌شود که نشان وفای عباس{{ع}} و [[عطش]] اطفال است.

	پیش از عاشورا نیز مشک، ایفای نقش کرده است. در مسیر راه، وقتی [[کاروان امام حسین]]{{ع}} به منزلگاه “شراف” رسیدند، [[جوانان]] به [[فرمان ~~امام]]،~~ آب بسیاری در مشک‌ها برداشتند و در گرمای نیمروز فردا، با [[سپاه]] هزار نفری [[حرّ]] برخوردند که [[تشنه]] بودند. [[دهان]] مشک‌ها به روی آن سپاه گشوده شد، حتی اسب‌هایشان [[سیراب]] شدند<ref>تاریخ طبری، ج۴، (چاپ قاهره)، ص۳۰۲.</ref>. در [[کربلا]] نیز از سه [[روز]] مانده به عاشورا، نیرو‌های [[عمر سعد]] بر فرات مسلّط شدند و مانع بردن آب گشتند.		پیش از عاشورا نیز مشک، ایفای نقش کرده است. در مسیر راه، وقتی کاروان امام حسین{{ع}} به منزلگاه “شراف” رسیدند، [[جوانان]] به فرمان امام، آب بسیاری در مشک‌ها برداشتند و در گرمای نیمروز فردا، با [[سپاه]] هزار نفری حرّ برخوردند که [[تشنه]] بودند. [[دهان]] مشک‌ها به روی آن سپاه گشوده شد، حتی اسب‌هایشان سیراب شدند<ref>تاریخ طبری، ج۴، (چاپ قاهره)، ص۳۰۲.</ref>. در [[کربلا]] نیز از سه [[روز]] مانده به عاشورا، نیرو‌های [[عمر سعد]] بر فرات مسلّط شدند و مانع بردن آب گشتند.

	وقتی عطش بر حسین{{ع}} و یارانش زیاد شد، برادرش عباس{{ع}} را [[مأمور]] تهیّه آب کرد. وی با ۲۰ نفر همراه مشک و به اتفاق ۳۰ نفر سواره نزدیک [[شریعه]] شدند و نبردی کرده، مشک‌ها را پر از آب کرده برگشتند<ref>کامل، ابن اثیر، ج۲، ص۵۵۶.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص۴۵۶.</ref>		وقتی عطش بر حسین{{ع}} و یارانش زیاد شد، برادرش عباس{{ع}} را [[مأمور]] تهیّه آب کرد. وی با ۲۰ نفر همراه مشک و به اتفاق ۳۰ نفر سواره نزدیک [[شریعه]] شدند و نبردی کرده، مشک‌ها را پر از آب کرده برگشتند<ref>کامل، ابن اثیر، ج۲، ص۵۵۶.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص۴۵۶.</ref>

Bahmani در ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۳۹

2024-07-10T06:39:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۹
خط ۱:		خط ۱:
			{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = عباس بن علی بن ابی‌طالب
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	ظرف نگهداری آب در قدیم. پوست گوسفندی که درست و بدون شکافتن از وسط، کنده باشند و در آن ماست، دوغ، آب و غیره ریزند، خیک ~~بی موی،~~ به آن”قربه”، “راویه”، و “رکوه” هم گویند. در [[نبرد]] [[عاشورا]] نیز همچون همۀ جنگ‌های قدیم، از مشک بعنوان ظرفی برای برداشتن و نگهداشتن آب در [[سفر]] و اردوگاه استفاده شد. در [[فرهنگ]] [[عاطفی]] [[~~عاشورا~~]]~~، “مشک”~~ [[~~مظهر~~]] ~~سقایی~~ [[ابا الفضل]] {{ع}} ~~است، چرا که~~ او آبرسان خیمه‌ها و سقای اطفال [[امام حسین]] {{ع}} بود. به همین خاطر، به آن [[حضرت~~]] “[[ابو القربه]]”~~ هم گویند، کنایه از سقایی او با مشک. [[روز عاشورا]] هم مشک خالی به دوش گرفت و به [[فرات]] رفت و آن را پر از آب کرد و در [[راه]] آوردن آب به خیمه‌ها، [[راه]] را بر او بستند. دستانش [[قطع]] شد و مشک آب سوراخ گشت و [[عباس]] {{ع}} هم به [[شهادت]] رسید، پیش از آنکه آب به خیمه‌ها برسد. این موضوع، با [[حسرت]] و [[اندوه]] یاد می‌شود که نشان وفای [[~~عباس~~]] {{ع}} و [[~~عطش~~]] ~~اطفال است~~.		ظرف نگهداری آب در قدیم. پوست گوسفندی که درست و بدون شکافتن از وسط، [[کنده]] باشند و در آن ماست، دوغ، آب و غیره ریزند، خیک بی‌موی، به آن”قربه”، “راویه”، و “رکوه” هم گویند. در [[نبرد]] [[عاشورا]] نیز همچون همۀ جنگ‌های قدیم، از [[مشک]] بعنوان ظرفی برای برداشتن و نگهداشتن آب در [[سفر]] و اردوگاه استفاده شد. در [[فرهنگ]] [[عاطفی]] عاشورا، “مشک” [[مظهر]] [[سقایی]] [[ابا الفضل]]{{ع}} است،؛ چراکه او آبرسان خیمه‌ها و سقای اطفال [[امام حسین]]{{ع}} بود. به همین خاطر، به آن حضرت “ابو القربه” هم گویند، کنایه از سقایی او با مشک. [[روز عاشورا]] هم مشک خالی به دوش گرفت و به [[فرات]] رفت و آن را پر از آب کرد و در راه آوردن آب به خیمه‌ها، راه را بر او بستند. دستانش قطع شد و مشک آب سوراخ گشت و عباس{{ع}} هم به [[شهادت]] رسید، پیش از آنکه آب به خیمه‌ها برسد. این موضوع، با [[حسرت]] و [[اندوه]] یاد می‌شود که نشان وفای عباس{{ع}} و [[عطش]] اطفال است.

			پیش از عاشورا نیز مشک، ایفای نقش کرده است. در مسیر راه، وقتی [[کاروان امام حسین]]{{ع}} به منزلگاه “شراف” رسیدند، [[جوانان]] به [[فرمان امام]]، آب بسیاری در مشک‌ها برداشتند و در گرمای نیمروز فردا، با [[سپاه]] هزار نفری [[حرّ]] برخوردند که [[تشنه]] بودند. [[دهان]] مشک‌ها به روی آن سپاه گشوده شد، حتی اسب‌هایشان [[سیراب]] شدند<ref>تاریخ طبری، ج۴، (چاپ قاهره)، ص۳۰۲.</ref>. در [[کربلا]] نیز از سه [[روز]] مانده به عاشورا، نیرو‌های [[عمر سعد]] بر فرات مسلّط شدند و مانع بردن آب گشتند.

	پیش از [[عاشورا]] نیز مشک، ایفای نقش کرده است. در مسیر [[راه]]، وقتی [[کاروان امام حسین]] {{ع}} به منزلگاه “شراف” رسیدند، [[جوانان]] به [[فرمان امام]]، آب بسیاری در مشک‌ها برداشتند و در گرمای نیمروز فردا، با [[سپاه]] هزار نفری [[حرّ]] برخوردند که [[تشنه]] بودند. [[دهان]] مشک‌ها به روی آن [[سپاه]] گشوده شد، حتی اسب‌هایشان [[سیراب]] شدند<ref>تاریخ طبری، ج۴، (چاپ قاهره)، ص۳۰۲.</ref>. در [[کربلا]] نیز از سه روز مانده به [[عاشورا]]، نیرو‌های [[عمر سعد]] بر [[فرات]] مسلّط شدند و [[مانع]] بردن آب گشتند.		وقتی عطش بر حسین{{ع}} و یارانش زیاد شد، برادرش عباس{{ع}} را [[مأمور]] تهیّه آب کرد. وی با ۲۰ نفر همراه مشک و به اتفاق ۳۰ نفر سواره نزدیک [[شریعه]] شدند و نبردی کرده، مشک‌ها را پر از آب کرده برگشتند<ref>کامل، ابن اثیر، ج۲، ص۵۵۶.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص۴۵۶.</ref>
	وقتی [[عطش]] بر [[حسین]] {{ع}} و یارانش زیاد شد، برادرش [[عباس]] {{ع}} را [[مأمور]] تهیّه آب کرد.
	وی با ۲۰ نفر همراه مشک و به اتفاق ۳۰ نفر سواره نزدیک [[شریعه]] شدند و نبردی کرده، مشک‌ها را پر از آب کرده برگشتند<ref>کامل، ابن اثیر، ج۲، ص۵۵۶.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ~~ص ۴۵۶~~.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]		# [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۱۴:		خط ۲۱:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~مشک~~]]		[[رده:امام حسین]]
	[[رده:مدخل فرهنگ عاشورا]]		[[رده:مدخل فرهنگ عاشورا]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T08:07:26Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~		== مقدمه ==
	==مقدمه==		ظرف نگهداری آب در قدیم. پوست گوسفندی که درست و بدون شکافتن از وسط، کنده باشند و در آن ماست، دوغ، آب و غیره ریزند، خیک بی موی، به آن”قربه”، “راویه”، و “رکوه” هم گویند. در [[نبرد]] [[عاشورا]] نیز همچون همۀ جنگ‌های قدیم، از مشک بعنوان ظرفی برای برداشتن و نگهداشتن آب در [[سفر]] و اردوگاه استفاده شد. در [[فرهنگ]] [[عاطفی]] [[عاشورا]]، “مشک” [[مظهر]] سقایی [[ابا الفضل]] {{ع}} است، چرا که او آبرسان خیمه‌ها و سقای اطفال [[امام حسین]] {{ع}} بود. به همین خاطر، به آن [[حضرت]] “[[ابو القربه]]” هم گویند، کنایه از سقایی او با مشک. [[روز عاشورا]] هم مشک خالی به دوش گرفت و به [[فرات]] رفت و آن را پر از آب کرد و در [[راه]] آوردن آب به خیمه‌ها، [[راه]] را بر او بستند. دستانش [[قطع]] شد و مشک آب سوراخ گشت و [[عباس]] {{ع}} هم به [[شهادت]] رسید، پیش از آنکه آب به خیمه‌ها برسد. این موضوع، با [[حسرت]] و [[اندوه]] یاد می‌شود که نشان وفای [[عباس]] {{ع}} و [[عطش]] اطفال است.
	ظرف نگهداری آب در قدیم. پوست گوسفندی که درست و بدون شکافتن از وسط، کنده باشند و در آن ماست، دوغ، آب و غیره ریزند، خیک بی موی، به آن”قربه”، “راویه”، و “رکوه” هم گویند. در [[نبرد]] [[عاشورا]] نیز همچون همۀ جنگ‌های قدیم، از مشک بعنوان ظرفی برای برداشتن و نگهداشتن آب در [[سفر]] و اردوگاه استفاده شد. در [[فرهنگ]] [[عاطفی]] [[عاشورا]]، “مشک” [[مظهر]] سقایی [[ابا الفضل]]{{ع}} است، چرا که او آبرسان خیمه‌ها و سقای اطفال [[امام حسین]]{{ع}} بود. به همین خاطر، به آن [[حضرت]] “[[ابو القربه]]” هم گویند، کنایه از سقایی او با مشک. [[روز عاشورا]] هم مشک خالی به دوش گرفت و به [[فرات]] رفت و آن را پر از آب کرد و در [[راه]] آوردن آب به خیمه‌ها، [[راه]] را بر او بستند. دستانش [[قطع]] شد و مشک آب سوراخ گشت و [[عباس]]{{ع}} هم به [[شهادت]] رسید، پیش از آنکه آب به خیمه‌ها برسد. این موضوع، با [[حسرت]] و [[اندوه]] یاد می‌شود که نشان وفای [[عباس]]{{ع}} و [[عطش]] اطفال است.

	پیش از [[عاشورا]] نیز مشک، ایفای نقش کرده است. در مسیر [[راه]]، وقتی [[کاروان امام حسین]]{{ع}} به منزلگاه “شراف” رسیدند، [[جوانان]] به [[فرمان امام]]، آب بسیاری در مشک‌ها برداشتند و در گرمای نیمروز فردا، با [[سپاه]] هزار نفری [[حرّ]] برخوردند که [[تشنه]] بودند. [[دهان]] مشک‌ها به روی آن [[سپاه]] گشوده شد، حتی اسب‌هایشان [[سیراب]] شدند<ref>تاریخ طبری، ج۴، (چاپ قاهره)، ص۳۰۲.</ref>. در [[کربلا]] نیز از سه روز مانده به [[عاشورا]]، نیرو‌های [[عمر سعد]] بر [[فرات]] مسلّط شدند و [[مانع]] بردن آب گشتند.		پیش از [[عاشورا]] نیز مشک، ایفای نقش کرده است. در مسیر [[راه]]، وقتی [[کاروان امام حسین]] {{ع}} به منزلگاه “شراف” رسیدند، [[جوانان]] به [[فرمان امام]]، آب بسیاری در مشک‌ها برداشتند و در گرمای نیمروز فردا، با [[سپاه]] هزار نفری [[حرّ]] برخوردند که [[تشنه]] بودند. [[دهان]] مشک‌ها به روی آن [[سپاه]] گشوده شد، حتی اسب‌هایشان [[سیراب]] شدند<ref>تاریخ طبری، ج۴، (چاپ قاهره)، ص۳۰۲.</ref>. در [[کربلا]] نیز از سه روز مانده به [[عاشورا]]، نیرو‌های [[عمر سعد]] بر [[فرات]] مسلّط شدند و [[مانع]] بردن آب گشتند.
	وقتی [[عطش]] بر [[حسین]]{{ع}} و یارانش زیاد شد، برادرش [[عباس]]{{ع}} را [[مأمور]] تهیّه آب کرد.		وقتی [[عطش]] بر [[حسین]] {{ع}} و یارانش زیاد شد، برادرش [[عباس]] {{ع}} را [[مأمور]] تهیّه آب کرد.
	وی با ۲۰ نفر همراه مشک و به اتفاق ۳۰ نفر سواره نزدیک [[شریعه]] شدند و نبردی کرده، مشک‌ها را پر از آب کرده برگشتند<ref>کامل، ابن اثیر، ج۲، ص۵۵۶.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۴۵۶.</ref>.		وی با ۲۰ نفر همراه مشک و به اتفاق ۳۰ نفر سواره نزدیک [[شریعه]] شدند و نبردی کرده، مشک‌ها را پر از آب کرده برگشتند<ref>کامل، ابن اثیر، ج۲، ص۵۵۶.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۴۵۶.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T09:58:05Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۲۸
خط ۶:		خط ۶:
	وقتی [[عطش]] بر [[حسین]]{{ع}} و یارانش زیاد شد، برادرش [[عباس]]{{ع}} را [[مأمور]] تهیّه آب کرد.		وقتی [[عطش]] بر [[حسین]]{{ع}} و یارانش زیاد شد، برادرش [[عباس]]{{ع}} را [[مأمور]] تهیّه آب کرد.
	وی با ۲۰ نفر همراه مشک و به اتفاق ۳۰ نفر سواره نزدیک [[شریعه]] شدند و نبردی کرده، مشک‌ها را پر از آب کرده برگشتند<ref>کامل، ابن اثیر، ج۲، ص۵۵۶.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۴۵۶.</ref>.		وی با ۲۰ نفر همراه مشک و به اتفاق ۳۰ نفر سواره نزدیک [[شریعه]] شدند و نبردی کرده، مشک‌ها را پر از آب کرده برگشتند<ref>کامل، ابن اثیر، ج۲، ص۵۵۶.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۴۵۶.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: جایگزینی متن - '{{امامت}} ==مقدمه==' به '{{امامت}} ==مقدمه=='

2022-01-01T12:00:02Z

جایگزینی متن - '{{امامت}} ==مقدمه==' به '{{امامت}} ==مقدمه=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۳۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}

	==مقدمه==		==مقدمه==
	ظرف نگهداری آب در قدیم. پوست گوسفندی که درست و بدون شکافتن از وسط، کنده باشند و در آن ماست، دوغ، آب و غیره ریزند، خیک بی موی، به آن”قربه”، “راویه”، و “رکوه” هم گویند. در [[نبرد]] [[عاشورا]] نیز همچون همۀ جنگ‌های قدیم، از مشک بعنوان ظرفی برای برداشتن و نگهداشتن آب در [[سفر]] و اردوگاه استفاده شد. در [[فرهنگ]] [[عاطفی]] [[عاشورا]]، “مشک” [[مظهر]] سقایی [[ابا الفضل]]{{ع}} است، چرا که او آبرسان خیمه‌ها و سقای اطفال [[امام حسین]]{{ع}} بود. به همین خاطر، به آن [[حضرت]] “[[ابو القربه]]” هم گویند، کنایه از سقایی او با مشک. [[روز عاشورا]] هم مشک خالی به دوش گرفت و به [[فرات]] رفت و آن را پر از آب کرد و در [[راه]] آوردن آب به خیمه‌ها، [[راه]] را بر او بستند. دستانش [[قطع]] شد و مشک آب سوراخ گشت و [[عباس]]{{ع}} هم به [[شهادت]] رسید، پیش از آنکه آب به خیمه‌ها برسد. این موضوع، با [[حسرت]] و [[اندوه]] یاد می‌شود که نشان وفای [[عباس]]{{ع}} و [[عطش]] اطفال است.		ظرف نگهداری آب در قدیم. پوست گوسفندی که درست و بدون شکافتن از وسط، کنده باشند و در آن ماست، دوغ، آب و غیره ریزند، خیک بی موی، به آن”قربه”، “راویه”، و “رکوه” هم گویند. در [[نبرد]] [[عاشورا]] نیز همچون همۀ جنگ‌های قدیم، از مشک بعنوان ظرفی برای برداشتن و نگهداشتن آب در [[سفر]] و اردوگاه استفاده شد. در [[فرهنگ]] [[عاطفی]] [[عاشورا]]، “مشک” [[مظهر]] سقایی [[ابا الفضل]]{{ع}} است، چرا که او آبرسان خیمه‌ها و سقای اطفال [[امام حسین]]{{ع}} بود. به همین خاطر، به آن [[حضرت]] “[[ابو القربه]]” هم گویند، کنایه از سقایی او با مشک. [[روز عاشورا]] هم مشک خالی به دوش گرفت و به [[فرات]] رفت و آن را پر از آب کرد و در [[راه]] آوردن آب به خیمه‌ها، [[راه]] را بر او بستند. دستانش [[قطع]] شد و مشک آب سوراخ گشت و [[عباس]]{{ع}} هم به [[شهادت]] رسید، پیش از آنکه آب به خیمه‌ها برسد. این موضوع، با [[حسرت]] و [[اندوه]] یاد می‌شود که نشان وفای [[عباس]]{{ع}} و [[عطش]] اطفال است.

Heydari: خنثی‌سازی ویرایش 828034 از Heydari (بحث)

2022-01-01T11:50:54Z

خنثی‌سازی ویرایش 828034 از Heydari (بحث)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۲۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}

	==مقدمه== ظرف نگهداری آب در قدیم. پوست گوسفندی که درست و بدون شکافتن از وسط، کنده باشند و در آن ماست، دوغ، آب و غیره ریزند، خیک بی موی، به آن”قربه”، “راویه”، و “رکوه” هم گویند. در [[نبرد]] [[عاشورا]] نیز همچون همۀ جنگ‌های قدیم، از مشک بعنوان ظرفی برای برداشتن و نگهداشتن آب در [[سفر]] و اردوگاه استفاده شد. در [[فرهنگ]] [[عاطفی]] [[عاشورا]]، “مشک” [[مظهر]] سقایی [[ابا الفضل]]{{ع}} است، چرا که او آبرسان خیمه‌ها و سقای اطفال [[امام حسین]]{{ع}} بود. به همین خاطر، به آن [[حضرت]] “[[ابو القربه]]” هم گویند، کنایه از سقایی او با مشک. [[روز عاشورا]] هم مشک خالی به دوش گرفت و به [[فرات]] رفت و آن را پر از آب کرد و در [[راه]] آوردن آب به خیمه‌ها، [[راه]] را بر او بستند. دستانش [[قطع]] شد و مشک آب سوراخ گشت و [[عباس]]{{ع}} هم به [[شهادت]] رسید، پیش از آنکه آب به خیمه‌ها برسد. این موضوع، با [[حسرت]] و [[اندوه]] یاد می‌شود که نشان وفای [[عباس]]{{ع}} و [[عطش]] اطفال است.		==مقدمه==
			ظرف نگهداری آب در قدیم. پوست گوسفندی که درست و بدون شکافتن از وسط، کنده باشند و در آن ماست، دوغ، آب و غیره ریزند، خیک بی موی، به آن”قربه”، “راویه”، و “رکوه” هم گویند. در [[نبرد]] [[عاشورا]] نیز همچون همۀ جنگ‌های قدیم، از مشک بعنوان ظرفی برای برداشتن و نگهداشتن آب در [[سفر]] و اردوگاه استفاده شد. در [[فرهنگ]] [[عاطفی]] [[عاشورا]]، “مشک” [[مظهر]] سقایی [[ابا الفضل]]{{ع}} است، چرا که او آبرسان خیمه‌ها و سقای اطفال [[امام حسین]]{{ع}} بود. به همین خاطر، به آن [[حضرت]] “[[ابو القربه]]” هم گویند، کنایه از سقایی او با مشک. [[روز عاشورا]] هم مشک خالی به دوش گرفت و به [[فرات]] رفت و آن را پر از آب کرد و در [[راه]] آوردن آب به خیمه‌ها، [[راه]] را بر او بستند. دستانش [[قطع]] شد و مشک آب سوراخ گشت و [[عباس]]{{ع}} هم به [[شهادت]] رسید، پیش از آنکه آب به خیمه‌ها برسد. این موضوع، با [[حسرت]] و [[اندوه]] یاد می‌شود که نشان وفای [[عباس]]{{ع}} و [[عطش]] اطفال است.

	پیش از [[عاشورا]] نیز مشک، ایفای نقش کرده است. در مسیر [[راه]]، وقتی [[کاروان امام حسین]]{{ع}} به منزلگاه “شراف” رسیدند، [[جوانان]] به [[فرمان امام]]، آب بسیاری در مشک‌ها برداشتند و در گرمای نیمروز فردا، با [[سپاه]] هزار نفری [[حرّ]] برخوردند که [[تشنه]] بودند. [[دهان]] مشک‌ها به روی آن [[سپاه]] گشوده شد، حتی اسب‌هایشان [[سیراب]] شدند<ref>تاریخ طبری، ج۴، (چاپ قاهره)، ص۳۰۲.</ref>. در [[کربلا]] نیز از سه روز مانده به [[عاشورا]]، نیرو‌های [[عمر سعد]] بر [[فرات]] مسلّط شدند و [[مانع]] بردن آب گشتند.		پیش از [[عاشورا]] نیز مشک، ایفای نقش کرده است. در مسیر [[راه]]، وقتی [[کاروان امام حسین]]{{ع}} به منزلگاه “شراف” رسیدند، [[جوانان]] به [[فرمان امام]]، آب بسیاری در مشک‌ها برداشتند و در گرمای نیمروز فردا، با [[سپاه]] هزار نفری [[حرّ]] برخوردند که [[تشنه]] بودند. [[دهان]] مشک‌ها به روی آن [[سپاه]] گشوده شد، حتی اسب‌هایشان [[سیراب]] شدند<ref>تاریخ طبری، ج۴، (چاپ قاهره)، ص۳۰۲.</ref>. در [[کربلا]] نیز از سه روز مانده به [[عاشورا]]، نیرو‌های [[عمر سعد]] بر [[فرات]] مسلّط شدند و [[مانع]] بردن آب گشتند.

Heydari: جایگزینی متن - '{{امامت}}\n (.*)\s' به '{{امامت}} $1 '

2022-01-01T11:50:19Z

جایگزینی متن - '{{امامت}}\n (.*)\s' به '{{امامت}} $1 '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۲۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}

	==مقدمه==		==مقدمه== ظرف نگهداری آب در قدیم. پوست گوسفندی که درست و بدون شکافتن از وسط، کنده باشند و در آن ماست، دوغ، آب و غیره ریزند، خیک بی موی، به آن”قربه”، “راویه”، و “رکوه” هم گویند. در [[نبرد]] [[عاشورا]] نیز همچون همۀ جنگ‌های قدیم، از مشک بعنوان ظرفی برای برداشتن و نگهداشتن آب در [[سفر]] و اردوگاه استفاده شد. در [[فرهنگ]] [[عاطفی]] [[عاشورا]]، “مشک” [[مظهر]] سقایی [[ابا الفضل]]{{ع}} است، چرا که او آبرسان خیمه‌ها و سقای اطفال [[امام حسین]]{{ع}} بود. به همین خاطر، به آن [[حضرت]] “[[ابو القربه]]” هم گویند، کنایه از سقایی او با مشک. [[روز عاشورا]] هم مشک خالی به دوش گرفت و به [[فرات]] رفت و آن را پر از آب کرد و در [[راه]] آوردن آب به خیمه‌ها، [[راه]] را بر او بستند. دستانش [[قطع]] شد و مشک آب سوراخ گشت و [[عباس]]{{ع}} هم به [[شهادت]] رسید، پیش از آنکه آب به خیمه‌ها برسد. این موضوع، با [[حسرت]] و [[اندوه]] یاد می‌شود که نشان وفای [[عباس]]{{ع}} و [[عطش]] اطفال است.
	ظرف نگهداری آب در قدیم. پوست گوسفندی که درست و بدون شکافتن از وسط، کنده باشند و در آن ماست، دوغ، آب و غیره ریزند، خیک بی موی، به آن”قربه”، “راویه”، و “رکوه” هم گویند. در [[نبرد]] [[عاشورا]] نیز همچون همۀ جنگ‌های قدیم، از مشک بعنوان ظرفی برای برداشتن و نگهداشتن آب در [[سفر]] و اردوگاه استفاده شد. در [[فرهنگ]] [[عاطفی]] [[عاشورا]]، “مشک” [[مظهر]] سقایی [[ابا الفضل]]{{ع}} است، چرا که او آبرسان خیمه‌ها و سقای اطفال [[امام حسین]]{{ع}} بود. به همین خاطر، به آن [[حضرت]] “[[ابو القربه]]” هم گویند، کنایه از سقایی او با مشک. [[روز عاشورا]] هم مشک خالی به دوش گرفت و به [[فرات]] رفت و آن را پر از آب کرد و در [[راه]] آوردن آب به خیمه‌ها، [[راه]] را بر او بستند. دستانش [[قطع]] شد و مشک آب سوراخ گشت و [[عباس]]{{ع}} هم به [[شهادت]] رسید، پیش از آنکه آب به خیمه‌ها برسد. این موضوع، با [[حسرت]] و [[اندوه]] یاد می‌شود که نشان وفای [[عباس]]{{ع}} و [[عطش]] اطفال است.

	پیش از [[عاشورا]] نیز مشک، ایفای نقش کرده است. در مسیر [[راه]]، وقتی [[کاروان امام حسین]]{{ع}} به منزلگاه “شراف” رسیدند، [[جوانان]] به [[فرمان امام]]، آب بسیاری در مشک‌ها برداشتند و در گرمای نیمروز فردا، با [[سپاه]] هزار نفری [[حرّ]] برخوردند که [[تشنه]] بودند. [[دهان]] مشک‌ها به روی آن [[سپاه]] گشوده شد، حتی اسب‌هایشان [[سیراب]] شدند<ref>تاریخ طبری، ج۴، (چاپ قاهره)، ص۳۰۲.</ref>. در [[کربلا]] نیز از سه روز مانده به [[عاشورا]]، نیرو‌های [[عمر سعد]] بر [[فرات]] مسلّط شدند و [[مانع]] بردن آب گشتند.		پیش از [[عاشورا]] نیز مشک، ایفای نقش کرده است. در مسیر [[راه]]، وقتی [[کاروان امام حسین]]{{ع}} به منزلگاه “شراف” رسیدند، [[جوانان]] به [[فرمان امام]]، آب بسیاری در مشک‌ها برداشتند و در گرمای نیمروز فردا، با [[سپاه]] هزار نفری [[حرّ]] برخوردند که [[تشنه]] بودند. [[دهان]] مشک‌ها به روی آن [[سپاه]] گشوده شد، حتی اسب‌هایشان [[سیراب]] شدند<ref>تاریخ طبری، ج۴، (چاپ قاهره)، ص۳۰۲.</ref>. در [[کربلا]] نیز از سه روز مانده به [[عاشورا]]، نیرو‌های [[عمر سعد]] بر [[فرات]] مسلّط شدند و [[مانع]] بردن آب گشتند.

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-18T00:22:29Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۳:۵۲
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]		* [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T19:00:52Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۳۰
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]		* [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

2021-12-16T17:46:00Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۱۶
خط ۱۱:		خط ۱۱:

	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	* [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]		* [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]