مصیبت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۱۰

2023-12-16T09:10:16Z

Bahmani در ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۹

2023-12-16T09:09:34Z

Bahmani در ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۲

2023-12-16T09:02:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۳۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{سیره معصوم}}~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[مصیبت در قرآن]] - [[مصیبت در سیره پیامبر خاتم]] - [[مصیبت در معارف و سیره حسینی]] - [[مصیبت در فقه سیاسی]] - [[مصیبت در معارف دعا و زیارات]] - [[مصیبت در معارف و سیره سجادی]] \| پرسش مرتبط = }}
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[مصیبت در قرآن~~]] - [[مصیبت در حدیث]] - [[مصیبت در نهج البلاغه]] - [[مصیبت در اخلاق اسلامی~~]] - [[مصیبت در سیره پیامبر خاتم]] - [[مصیبت در معارف و سیره حسینی]] - [[مصیبت در فقه سیاسی]] - [[مصیبت در معارف دعا و زیارات]] - [[مصیبت در معارف و سیره سجادی~~]] - [[مصیبت در معارف و سیره رضوی~~]]\| پرسش مرتبط = ~~مصیبت (پرسش)~~}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	مصیبت، در لغت، از ماده "صاب یصوب" و به معنای رسیدن چیزی به طور صحیح به چیزی و برخورد آن با [[هدف]] است<ref>الزبیدی، تاج العروس، ج ۲، ص ۱۵۳ - ۱۵۶ و ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۳۵ - ۵۳۷.</ref>؛ اما در اصطلاح، به معنای [[گرفتاری‌ها]] و مشکلات بزرگ و کوچکی است که به افراد می‌رسد<ref>محمد بن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۲، ص۱۷۵.</ref>. گرچه مفهوم مصیبت درباره [[خیر و شر]] به کار رفته؛ اما غالباً درباره معانی [[شر]] استفاده شده است<ref>عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل و اسرار التأویل، ج ۱، ص ۱۱۵ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.		مصیبت، در لغت، از ماده "صاب یصوب" و به معنای رسیدن چیزی به طور صحیح به چیزی و برخورد آن با [[هدف]] است<ref>الزبیدی، تاج العروس، ج ۲، ص ۱۵۳ - ۱۵۶ و ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۳۵ - ۵۳۷.</ref>؛ اما در اصطلاح، به معنای [[گرفتاری‌ها]] و مشکلات بزرگ و کوچکی است که به افراد می‌رسد<ref>محمد بن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۲، ص۱۷۵.</ref>. گرچه مفهوم مصیبت درباره [[خیر و شر]] به کار رفته؛ اما غالباً درباره معانی [[شر]] استفاده شده است<ref>عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل و اسرار التأویل، ج ۱، ص ۱۱۵ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>

	== مصیبت؛ [[آزمون]] اولیای الهی‌==		== مصیبت؛ [[آزمون]] اولیای الهی‌==
خط ۱۱:		خط ۱۰:
	[[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} نیز مانند دیگر [[پیامبران الهی]]، در راه [[تبلیغ]] [[دین]] [[مصائب]] و گرفتاری‌های بسیاری را [[تحمل]] کردند. استقامتی که [[رسول خدا]] {{صل}} در برابر مشکلات [[رسالت]] و [[هدایت مردم]] از خود نشان دادند بسیار شگفت است و با اینکه خود فرموده‌اند که در میان [[انبیای الهی]]، بیش از همه به [[بلا]] و مصیبت دچار شده‌اند<ref>المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۳، ص ۱۳۰؛ ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۳، ص ۲۴۷ و علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج ۲، ص ۵۳۷.</ref>؛ اما کسی همچون ایشان در راه [[حق]]، [[شکیبا]] و پایدار نبود<ref>کشف الغمه، ص ۵۳۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷.</ref>.		[[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} نیز مانند دیگر [[پیامبران الهی]]، در راه [[تبلیغ]] [[دین]] [[مصائب]] و گرفتاری‌های بسیاری را [[تحمل]] کردند. استقامتی که [[رسول خدا]] {{صل}} در برابر مشکلات [[رسالت]] و [[هدایت مردم]] از خود نشان دادند بسیار شگفت است و با اینکه خود فرموده‌اند که در میان [[انبیای الهی]]، بیش از همه به [[بلا]] و مصیبت دچار شده‌اند<ref>المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۳، ص ۱۳۰؛ ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۳، ص ۲۴۷ و علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج ۲، ص ۵۳۷.</ref>؛ اما کسی همچون ایشان در راه [[حق]]، [[شکیبا]] و پایدار نبود<ref>کشف الغمه، ص ۵۳۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷.</ref>.

	[[رسول خدا]] {{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>.		[[رسول خدا]] {{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>

	== [[کمک]] گرفتن از [[نماز]] و [[روزه]] ==		== [[کمک]] گرفتن از [[نماز]] و [[روزه]] ==
خط ۳۷:		خط ۳۶:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده: مصیبت]]		[[رده:مصیبت]]

Wasity: جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

2022-11-07T19:59:22Z

جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۲۹
خط ۹:		خط ۹:

	== [[پیامبر]] {{صل}} در هنگام بلا‌==		== [[پیامبر]] {{صل}} در هنگام بلا‌==
	[[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} نیز مانند دیگر [[پیامبران الهی]]، در راه [[تبلیغ]] [[دین]] [[مصائب]] و گرفتاری‌های بسیاری را [[تحمل]] کردند. استقامتی که [[رسول خدا]] {{صل}} در برابر مشکلات [[رسالت]] و [[هدایت مردم]] از خود نشان دادند بسیار شگفت است و با اینکه خود فرموده‌اند که در میان [[انبیای الهی]]، بیش از همه به [[بلا]] و مصیبت دچار شده‌اند<ref>المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۳، ص ۱۳۰؛ ~~ابن شهر آشوب،~~ مناقب آل ابی طالب، ج ۳، ص ۲۴۷ و علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج ۲، ص ۵۳۷.</ref>؛ اما کسی همچون ایشان در راه [[حق]]، [[شکیبا]] و پایدار نبود<ref>کشف الغمه، ص ۵۳۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷.</ref>.		[[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} نیز مانند دیگر [[پیامبران الهی]]، در راه [[تبلیغ]] [[دین]] [[مصائب]] و گرفتاری‌های بسیاری را [[تحمل]] کردند. استقامتی که [[رسول خدا]] {{صل}} در برابر مشکلات [[رسالت]] و [[هدایت مردم]] از خود نشان دادند بسیار شگفت است و با اینکه خود فرموده‌اند که در میان [[انبیای الهی]]، بیش از همه به [[بلا]] و مصیبت دچار شده‌اند<ref>المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۳، ص ۱۳۰؛ ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۳، ص ۲۴۷ و علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج ۲، ص ۵۳۷.</ref>؛ اما کسی همچون ایشان در راه [[حق]]، [[شکیبا]] و پایدار نبود<ref>کشف الغمه، ص ۵۳۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷.</ref>.

	[[رسول خدا]] {{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>.		[[رسول خدا]] {{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T08:08:39Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۸
خط ۲:		خط ۲:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[مصیبت در قرآن]] - [[مصیبت در حدیث]] - [[مصیبت در نهج البلاغه]] - [[مصیبت در اخلاق اسلامی]] - [[مصیبت در سیره پیامبر خاتم]] - [[مصیبت در معارف و سیره حسینی]] - [[مصیبت در فقه سیاسی]] - [[مصیبت در معارف دعا و زیارات]] - [[مصیبت در معارف و سیره سجادی]] - [[مصیبت در معارف و سیره رضوی]]\| پرسش مرتبط = مصیبت (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[مصیبت در قرآن]] - [[مصیبت در حدیث]] - [[مصیبت در نهج البلاغه]] - [[مصیبت در اخلاق اسلامی]] - [[مصیبت در سیره پیامبر خاتم]] - [[مصیبت در معارف و سیره حسینی]] - [[مصیبت در فقه سیاسی]] - [[مصیبت در معارف دعا و زیارات]] - [[مصیبت در معارف و سیره سجادی]] - [[مصیبت در معارف و سیره رضوی]]\| پرسش مرتبط = مصیبت (پرسش)}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	مصیبت، در لغت، از ماده "صاب یصوب" و به معنای رسیدن چیزی به طور صحیح به چیزی و برخورد آن با [[هدف]] است<ref>الزبیدی، تاج العروس، ج ۲، ص ۱۵۳ - ۱۵۶ و ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۳۵ - ۵۳۷.</ref>؛ اما در اصطلاح، به معنای [[گرفتاری‌ها]] و مشکلات بزرگ و کوچکی است که به افراد می‌رسد<ref>محمد بن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۲، ص۱۷۵.</ref>. گرچه مفهوم مصیبت درباره [[خیر و شر]] به کار رفته؛ اما غالباً درباره معانی [[شر]] استفاده شده است<ref>عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل و اسرار التأویل، ج ۱، ص ۱۱۵ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.		مصیبت، در لغت، از ماده "صاب یصوب" و به معنای رسیدن چیزی به طور صحیح به چیزی و برخورد آن با [[هدف]] است<ref>الزبیدی، تاج العروس، ج ۲، ص ۱۵۳ - ۱۵۶ و ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۳۵ - ۵۳۷.</ref>؛ اما در اصطلاح، به معنای [[گرفتاری‌ها]] و مشکلات بزرگ و کوچکی است که به افراد می‌رسد<ref>محمد بن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۲، ص۱۷۵.</ref>. گرچه مفهوم مصیبت درباره [[خیر و شر]] به کار رفته؛ اما غالباً درباره معانی [[شر]] استفاده شده است<ref>عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل و اسرار التأویل، ج ۱، ص ۱۱۵ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.

	==مصیبت؛ [[آزمون]] اولیای الهی‌==		== مصیبت؛ [[آزمون]] اولیای الهی‌==
	مصیبت و [[بلا]]، اغلب مخصوص کسانی است که [[خداوند]] به آنها توجه داشته باشد. [[خدا]] چون بنده‌ای را [[دوست]] بدارد، او را در دریای [[رنج‌ها]] و [[سختی‌ها]] فرو می‌برد<ref>شهید ثانی، مسکن الفؤاد، ص ۱۲۳.</ref> تا به سبب [[پایداری]] و استقامتش، به [[کمالات]] ربّانی دست یابد؛ به این [[دلیل]]، بعد از [[پیامبران]] و [[اولیای الهی]]، اهل خیر و [[صلاح]]، بیش از همه در [[بلا]] و شدت افتاده‌اند و [[سختی]] کشیده‌اند<ref>کلینی،، الکافی، ج ۲، ص۲۵۲؛ تاج الدین شعیری، جامع الاخبار، ص ۱۱۳ - ۱۱۴ و نعمان بن محمد تمیمی مغربی، دعائم ~~الاسلام،‌~~ ج۲، ص ۱۴۰.</ref> تا به سبب [[استواری]] و [[ثبات]] قدمشان، پالایش شده، وجودشان [[صیقل]] بخورد و به [[کمالات]] [[الهی]] دست یابند<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.		مصیبت و [[بلا]]، اغلب مخصوص کسانی است که [[خداوند]] به آنها توجه داشته باشد. [[خدا]] چون بنده‌ای را [[دوست]] بدارد، او را در دریای [[رنج‌ها]] و [[سختی‌ها]] فرو می‌برد<ref>شهید ثانی، مسکن الفؤاد، ص ۱۲۳.</ref> تا به سبب [[پایداری]] و استقامتش، به [[کمالات]] ربّانی دست یابد؛ به این [[دلیل]]، بعد از [[پیامبران]] و [[اولیای الهی]]، اهل خیر و [[صلاح]]، بیش از همه در [[بلا]] و شدت افتاده‌اند و [[سختی]] کشیده‌اند<ref>کلینی،، الکافی، ج ۲، ص۲۵۲؛ تاج الدین شعیری، جامع الاخبار، ص ۱۱۳ - ۱۱۴ و نعمان بن محمد تمیمی مغربی، دعائم الاسلام، ‌ ج۲، ص ۱۴۰.</ref> تا به سبب [[استواری]] و [[ثبات]] قدمشان، پالایش شده، وجودشان [[صیقل]] بخورد و به [[کمالات]] [[الهی]] دست یابند<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.

	==[[پیامبر]]{{صل}} در هنگام بلا‌==		== [[پیامبر]] {{صل}} در هنگام بلا‌==
	[[رسول گرامی اسلام]]{{صل}} نیز مانند دیگر [[پیامبران الهی]]، در راه [[تبلیغ]] [[دین]] [[مصائب]] و گرفتاری‌های بسیاری را [[تحمل]] کردند. استقامتی که [[رسول خدا]]{{صل}} در برابر مشکلات [[رسالت]] و [[هدایت مردم]] از خود نشان دادند بسیار شگفت است و با اینکه خود فرموده‌اند که در میان [[انبیای الهی]]، بیش از همه به [[بلا]] و مصیبت دچار شده‌اند<ref>المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۳، ص ۱۳۰؛ ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۳، ص ۲۴۷ و علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج ۲، ص ۵۳۷.</ref>؛ اما کسی همچون ایشان در راه [[حق]]، [[شکیبا]] و پایدار نبود<ref>کشف الغمه، ص ۵۳۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷.</ref>.		[[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} نیز مانند دیگر [[پیامبران الهی]]، در راه [[تبلیغ]] [[دین]] [[مصائب]] و گرفتاری‌های بسیاری را [[تحمل]] کردند. استقامتی که [[رسول خدا]] {{صل}} در برابر مشکلات [[رسالت]] و [[هدایت مردم]] از خود نشان دادند بسیار شگفت است و با اینکه خود فرموده‌اند که در میان [[انبیای الهی]]، بیش از همه به [[بلا]] و مصیبت دچار شده‌اند<ref>المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۳، ص ۱۳۰؛ ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۳، ص ۲۴۷ و علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج ۲، ص ۵۳۷.</ref>؛ اما کسی همچون ایشان در راه [[حق]]، [[شکیبا]] و پایدار نبود<ref>کشف الغمه، ص ۵۳۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷.</ref>.

	[[رسول خدا]]{{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>.		[[رسول خدا]] {{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>.

	==[[کمک]] گرفتن از [[نماز]] و [[روزه]]==		== [[کمک]] گرفتن از [[نماز]] و [[روزه]] ==
	هنگامی که چیزی [[رسول خدا]]{{صل}} را محزون می‌کرد، ایشان با گرفتن [[روزه]] و [[نماز]] در رفع آن می‌کوشید. [[روایت]] شده است، هرگاه [[امام علی]]{{ع}} به مشکلی دچار می‌شد، در آن روز، هزار رکعت [[نماز]] می‌خواند و به شصت [[مسکین]] [[صدقه]] می‌داد و سه روز، [[روزه]] می‌گرفت و به فرزندانش می‌فرمود: "هرگاه به مشکلی دچار شدید، چنین کنید؛ همانا من [[پیامبر]]{{صل}} را دیدم که چنین می‌کرد"<ref>مستدرک الوسائل، ص ۴۸۱ و قطب الدین راوندی، الدعوات، ص ۲۸۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.		هنگامی که چیزی [[رسول خدا]] {{صل}} را محزون می‌کرد، ایشان با گرفتن [[روزه]] و [[نماز]] در رفع آن می‌کوشید. [[روایت]] شده است، هرگاه [[امام علی]] {{ع}} به مشکلی دچار می‌شد، در آن روز، هزار رکعت [[نماز]] می‌خواند و به شصت [[مسکین]] [[صدقه]] می‌داد و سه روز، [[روزه]] می‌گرفت و به فرزندانش می‌فرمود: "هرگاه به مشکلی دچار شدید، چنین کنید؛ همانا من [[پیامبر]] {{صل}} را دیدم که چنین می‌کرد"<ref>مستدرک الوسائل، ص ۴۸۱ و قطب الدین راوندی، الدعوات، ص ۲۸۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.

	همچنین [[روایت]] شده است که چون [[رسول خدا]]{{صل}} به مصیبتی گرفتار می‌شد، دو رکعت [[نماز]] می‌خواند و چنین [[دعا]] می‌کرد: خدایا! آن‌چه را که به ما [[دستور]] داده بودی، انجام دادیم؛ پس آنچه را که به ما [[وعده]] فرموده‌ای، عملی کن!"‌<ref>{{متن حدیث\| اللَّهُمَ‌ قَدْ فَعَلْتُ‌ مَا أَمَرْتَنَا فَأَنْجِزْ لَنَا مَا وَعَدْتَنَا}}؛ مسکن الفؤاد، ص ۵۰ و مستدرک الوسائل، ج ۶، ص ۳۹۵. اشاره به آیه ۴۵ سوره بقره است: {{متن قرآن\|وَاسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ}}.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.		همچنین [[روایت]] شده است که چون [[رسول خدا]] {{صل}} به مصیبتی گرفتار می‌شد، دو رکعت [[نماز]] می‌خواند و چنین [[دعا]] می‌کرد: خدایا! آن‌چه را که به ما [[دستور]] داده بودی، انجام دادیم؛ پس آنچه را که به ما [[وعده]] فرموده‌ای، عملی کن!"‌<ref>{{متن حدیث\| اللَّهُمَ‌ قَدْ فَعَلْتُ‌ مَا أَمَرْتَنَا فَأَنْجِزْ لَنَا مَا وَعَدْتَنَا}}؛ مسکن الفؤاد، ص ۵۰ و مستدرک الوسائل، ج ۶، ص ۳۹۵. اشاره به آیه ۴۵ سوره بقره است: {{متن قرآن\|وَاسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ}}.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.

	ذکر [[استرجاع]] نیز از دیگر اعمالی بود که [[رسول خدا]]{{صل}} هنگام وقوع مصیبت، از آن [[کمک]] می‌جست. [[نقل]] شده است، شبی به یکباره چراغ خانه [[رسول خدا]]{{صل}} خاموش شد؛ پس آن [[حضرت]] فرمود: {{متن حدیث\| إِنَّا لِلَّهِ‌ وَ إِنَّا إِلَيْهِ‌ راجِعُونَ‌}}؛ ‌ گفته شد: "ای [[رسول خدا]]{{صل}} آیا این هم مصیبت است؟" فرمود: "بله؛ هر چیزی که مؤمنی را بیازارد، آن چیز برایش مصیبت است و برایش اجر مصیبت نوشته می‌شود"<ref>محمد بن فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ج ۲، ص ۴۲۳ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.		ذکر [[استرجاع]] نیز از دیگر اعمالی بود که [[رسول خدا]] {{صل}} هنگام وقوع مصیبت، از آن [[کمک]] می‌جست. [[نقل]] شده است، شبی به یکباره چراغ خانه [[رسول خدا]] {{صل}} خاموش شد؛ پس آن [[حضرت]] فرمود: {{متن حدیث\| إِنَّا لِلَّهِ‌ وَ إِنَّا إِلَيْهِ‌ راجِعُونَ‌}}؛ ‌ گفته شد: "ای [[رسول خدا]] {{صل}} آیا این هم مصیبت است؟" فرمود: "بله؛ هر چیزی که مؤمنی را بیازارد، آن چیز برایش مصیبت است و برایش اجر مصیبت نوشته می‌شود"<ref>محمد بن فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ج ۲، ص ۴۲۳ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.

	ایشان [[مسلمانان]] دیگر را نیز هنگام وقوع مصیبت به بیان ذکر [[استرجاع]] فراخوانده، فرموده‌اند: "هر که هنگام مصیبت [[استرجاع]] کند، [[خداوند]] مصیبت او را جبران و [[عاقبت]] وی را [[نیکو]] می‌کند و بر آن مصیبت، پاداشی [[شایسته]] که باعث [[خشنودی]] اش شود، قرار می‌دهد"<ref>الطبرانی، المعجم ~~الکبیر ،~~ ج ۱۲، ص ۱۹۸؛ کنزالعمال، ج ۳، ص ۳۰۰؛ فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان، ج ۱، ص ۴۳۷ و مستدرک الوسائل، ج۳، ص۴۰۲.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.		ایشان [[مسلمانان]] دیگر را نیز هنگام وقوع مصیبت به بیان ذکر [[استرجاع]] فراخوانده، فرموده‌اند: "هر که هنگام مصیبت [[استرجاع]] کند، [[خداوند]] مصیبت او را جبران و [[عاقبت]] وی را [[نیکو]] می‌کند و بر آن مصیبت، پاداشی [[شایسته]] که باعث [[خشنودی]] اش شود، قرار می‌دهد"<ref>الطبرانی، المعجم الکبیر، ج ۱۲، ص ۱۹۸؛ کنزالعمال، ج ۳، ص ۳۰۰؛ فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان، ج ۱، ص ۴۳۷ و مستدرک الوسائل، ج۳، ص۴۰۲.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T09:59:48Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۲۹
خط ۲۸:		خط ۲۸:

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌~~ وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[سختی]]		* [[سختی]]
	* [[شرور]]		* [[شرور]]
خط ۳۷:		خط ۳۷:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده: مصیبت]]		[[رده: مصیبت]]

Hosein: جایگزینی متن - '↵{{سیره معصوم}}' به '{{سیره معصوم}}'

2022-07-27T07:23:26Z

جایگزینی متن - '↵{{سیره معصوم}}' به '{{سیره معصوم}}'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۵۳
خط ۱:		خط ۱:

	{{سیره معصوم}}		{{سیره معصوم}}
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[مصیبت در قرآن]] - [[مصیبت در حدیث]] - [[مصیبت در نهج البلاغه]] - [[مصیبت در اخلاق اسلامی]] - [[مصیبت در سیره پیامبر خاتم]] - [[مصیبت در معارف و سیره حسینی]] - [[مصیبت در فقه سیاسی]] - [[مصیبت در معارف دعا و زیارات]] - [[مصیبت در معارف و سیره سجادی]] - [[مصیبت در معارف و سیره رضوی]]\| پرسش مرتبط = مصیبت (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[مصیبت در قرآن]] - [[مصیبت در حدیث]] - [[مصیبت در نهج البلاغه]] - [[مصیبت در اخلاق اسلامی]] - [[مصیبت در سیره پیامبر خاتم]] - [[مصیبت در معارف و سیره حسینی]] - [[مصیبت در فقه سیاسی]] - [[مصیبت در معارف دعا و زیارات]] - [[مصیبت در معارف و سیره سجادی]] - [[مصیبت در معارف و سیره رضوی]]\| پرسش مرتبط = مصیبت (پرسش)}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T19:46:06Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۶
خط ۱:		خط ۱:

	{{سیره معصوم}}		{{سیره معصوم}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های وابسته به این بحث:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[مصیبت در قرآن]] - [[مصیبت در حدیث]] - [[مصیبت در نهج البلاغه]] - [[مصیبت در اخلاق اسلامی]] - [[مصیبت در سیره پیامبر خاتم]] - [[مصیبت در معارف و سیره حسینی]] - [[مصیبت در فقه سیاسی]] - [[مصیبت در معارف دعا و زیارات]] - [[مصیبت در معارف و سیره سجادی]] - [[مصیبت در معارف و سیره رضوی]]\| پرسش مرتبط = مصیبت (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[مصیبت در قرآن]] - [[مصیبت در حدیث]] - [[مصیبت در نهج البلاغه]] - [[مصیبت در اخلاق اسلامی]] - [[مصیبت در سیره پیامبر خاتم]] - [[مصیبت در معارف و سیره حسینی]] - [[مصیبت در فقه سیاسی]] - [[مصیبت در معارف دعا و زیارات]] - [[مصیبت در معارف و سیره سجادی]] - [[مصیبت در معارف و سیره رضوی]]~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[مصیبت (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: جایگزینی متن - '* [[' به '* [['

2022-02-07T16:10:19Z

جایگزینی متن - '* [[' به '* [['

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۴۰
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{مدخل‌ وابسته}}		{{مدخل‌ وابسته}}
	* [[سختی]]		* [[سختی]]
	* [[شرور]]		* [[شرور]]
	* [[مصائب اهل بیت]]		* [[مصائب اهل بیت]]
	{{پایان مدخل‌ وابسته}}		{{پایان مدخل‌ وابسته}}

Heydari: جایگزینی متن - '\=\=\sجستارهای\sوابسته\s\=\= \{\{مدخل‌ وابسته\}\} \(.) \(.) \(.)\n \=\=\sپانویس\s\=\=' به '== جستارهای وابسته == {{مدخل‌ وابسته}} * $1 * $2 * $3 {{پایان مدخل‌ وابسته}} == پانویس =='

2022-02-03T09:16:23Z

جایگزینی متن - '\=\=\sجستارهای\sوابسته\s\=\= \{\{مدخل‌ وابسته\}\} \*(.*) \*(.*) \*(.*)\n \=\=\sپانویس\s\=\=' به '== جستارهای وابسته == {{مدخل‌ وابسته}} * $1 * $2 * $3 {{پایان مدخل‌ وابسته}} == پانویس =='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۴۶
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{مدخل‌ وابسته}}		{{مدخل‌ وابسته}}
	* [[سختی]]		* [[سختی]]
	* [[شرور]]		* [[شرور]]
	* [[مصائب اهل بیت]]		* [[مصائب اهل بیت]]
			{{پایان مدخل‌ وابسته}}

	== پانویس ==		== پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۸
خط ۲:		خط ۲:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[مصیبت در قرآن]] - [[مصیبت در حدیث]] - [[مصیبت در نهج البلاغه]] - [[مصیبت در اخلاق اسلامی]] - [[مصیبت در سیره پیامبر خاتم]] - [[مصیبت در معارف و سیره حسینی]] - [[مصیبت در فقه سیاسی]] - [[مصیبت در معارف دعا و زیارات]] - [[مصیبت در معارف و سیره سجادی]] - [[مصیبت در معارف و سیره رضوی]]\| پرسش مرتبط = مصیبت (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[مصیبت در قرآن]] - [[مصیبت در حدیث]] - [[مصیبت در نهج البلاغه]] - [[مصیبت در اخلاق اسلامی]] - [[مصیبت در سیره پیامبر خاتم]] - [[مصیبت در معارف و سیره حسینی]] - [[مصیبت در فقه سیاسی]] - [[مصیبت در معارف دعا و زیارات]] - [[مصیبت در معارف و سیره سجادی]] - [[مصیبت در معارف و سیره رضوی]]\| پرسش مرتبط = مصیبت (پرسش)}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	مصیبت، در لغت، از ماده "صاب یصوب" و به معنای رسیدن چیزی به طور صحیح به چیزی و برخورد آن با [[هدف]] است<ref>الزبیدی، تاج العروس، ج ۲، ص ۱۵۳ - ۱۵۶ و ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۳۵ - ۵۳۷.</ref>؛ اما در اصطلاح، به معنای [[گرفتاری‌ها]] و مشکلات بزرگ و کوچکی است که به افراد می‌رسد<ref>محمد بن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۲، ص۱۷۵.</ref>. گرچه مفهوم مصیبت درباره [[خیر و شر]] به کار رفته؛ اما غالباً درباره معانی [[شر]] استفاده شده است<ref>عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل و اسرار التأویل، ج ۱، ص ۱۱۵ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.		مصیبت، در لغت، از ماده "صاب یصوب" و به معنای رسیدن چیزی به طور صحیح به چیزی و برخورد آن با [[هدف]] است<ref>الزبیدی، تاج العروس، ج ۲، ص ۱۵۳ - ۱۵۶ و ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۳۵ - ۵۳۷.</ref>؛ اما در اصطلاح، به معنای [[گرفتاری‌ها]] و مشکلات بزرگ و کوچکی است که به افراد می‌رسد<ref>محمد بن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۲، ص۱۷۵.</ref>. گرچه مفهوم مصیبت درباره [[خیر و شر]] به کار رفته؛ اما غالباً درباره معانی [[شر]] استفاده شده است<ref>عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل و اسرار التأویل، ج ۱، ص ۱۱۵ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.

	==مصیبت؛ [[آزمون]] اولیای الهی‌==		== مصیبت؛ [[آزمون]] اولیای الهی‌==
	مصیبت و [[بلا]]، اغلب مخصوص کسانی است که [[خداوند]] به آنها توجه داشته باشد. [[خدا]] چون بنده‌ای را [[دوست]] بدارد، او را در دریای [[رنج‌ها]] و [[سختی‌ها]] فرو می‌برد<ref>شهید ثانی، مسکن الفؤاد، ص ۱۲۳.</ref> تا به سبب [[پایداری]] و استقامتش، به [[کمالات]] ربّانی دست یابد؛ به این [[دلیل]]، بعد از [[پیامبران]] و [[اولیای الهی]]، اهل خیر و [[صلاح]]، بیش از همه در [[بلا]] و شدت افتاده‌اند و [[سختی]] کشیده‌اند<ref>کلینی،، الکافی، ج ۲، ص۲۵۲؛ تاج الدین شعیری، جامع الاخبار، ص ۱۱۳ - ۱۱۴ و نعمان بن محمد تمیمی مغربی، دعائم ~~الاسلام،‌~~ ج۲، ص ۱۴۰.</ref> تا به سبب [[استواری]] و [[ثبات]] قدمشان، پالایش شده، وجودشان [[صیقل]] بخورد و به [[کمالات]] [[الهی]] دست یابند<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.		مصیبت و [[بلا]]، اغلب مخصوص کسانی است که [[خداوند]] به آنها توجه داشته باشد. [[خدا]] چون بنده‌ای را [[دوست]] بدارد، او را در دریای [[رنج‌ها]] و [[سختی‌ها]] فرو می‌برد<ref>شهید ثانی، مسکن الفؤاد، ص ۱۲۳.</ref> تا به سبب [[پایداری]] و استقامتش، به [[کمالات]] ربّانی دست یابد؛ به این [[دلیل]]، بعد از [[پیامبران]] و [[اولیای الهی]]، اهل خیر و [[صلاح]]، بیش از همه در [[بلا]] و شدت افتاده‌اند و [[سختی]] کشیده‌اند<ref>کلینی،، الکافی، ج ۲، ص۲۵۲؛ تاج الدین شعیری، جامع الاخبار، ص ۱۱۳ - ۱۱۴ و نعمان بن محمد تمیمی مغربی، دعائم الاسلام، ‌ ج۲، ص ۱۴۰.</ref> تا به سبب [[استواری]] و [[ثبات]] قدمشان، پالایش شده، وجودشان [[صیقل]] بخورد و به [[کمالات]] [[الهی]] دست یابند<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.

	==[[پیامبر]]{{صل}} در هنگام بلا‌==		== [[پیامبر]] {{صل}} در هنگام بلا‌==
	[[رسول گرامی اسلام]]{{صل}} نیز مانند دیگر [[پیامبران الهی]]، در راه [[تبلیغ]] [[دین]] [[مصائب]] و گرفتاری‌های بسیاری را [[تحمل]] کردند. استقامتی که [[رسول خدا]]{{صل}} در برابر مشکلات [[رسالت]] و [[هدایت مردم]] از خود نشان دادند بسیار شگفت است و با اینکه خود فرموده‌اند که در میان [[انبیای الهی]]، بیش از همه به [[بلا]] و مصیبت دچار شده‌اند<ref>المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۳، ص ۱۳۰؛ ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۳، ص ۲۴۷ و علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج ۲، ص ۵۳۷.</ref>؛ اما کسی همچون ایشان در راه [[حق]]، [[شکیبا]] و پایدار نبود<ref>کشف الغمه، ص ۵۳۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷.</ref>.		[[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} نیز مانند دیگر [[پیامبران الهی]]، در راه [[تبلیغ]] [[دین]] [[مصائب]] و گرفتاری‌های بسیاری را [[تحمل]] کردند. استقامتی که [[رسول خدا]] {{صل}} در برابر مشکلات [[رسالت]] و [[هدایت مردم]] از خود نشان دادند بسیار شگفت است و با اینکه خود فرموده‌اند که در میان [[انبیای الهی]]، بیش از همه به [[بلا]] و مصیبت دچار شده‌اند<ref>المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۳، ص ۱۳۰؛ ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۳، ص ۲۴۷ و علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج ۲، ص ۵۳۷.</ref>؛ اما کسی همچون ایشان در راه [[حق]]، [[شکیبا]] و پایدار نبود<ref>کشف الغمه، ص ۵۳۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷.</ref>.

	[[رسول خدا]]{{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>.		[[رسول خدا]] {{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>.

	==[[کمک]] گرفتن از [[نماز]] و [[روزه]]==		== [[کمک]] گرفتن از [[نماز]] و [[روزه]] ==
	هنگامی که چیزی [[رسول خدا]]{{صل}} را محزون می‌کرد، ایشان با گرفتن [[روزه]] و [[نماز]] در رفع آن می‌کوشید. [[روایت]] شده است، هرگاه [[امام علی]]{{ع}} به مشکلی دچار می‌شد، در آن روز، هزار رکعت [[نماز]] می‌خواند و به شصت [[مسکین]] [[صدقه]] می‌داد و سه روز، [[روزه]] می‌گرفت و به فرزندانش می‌فرمود: "هرگاه به مشکلی دچار شدید، چنین کنید؛ همانا من [[پیامبر]]{{صل}} را دیدم که چنین می‌کرد"<ref>مستدرک الوسائل، ص ۴۸۱ و قطب الدین راوندی، الدعوات، ص ۲۸۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.		هنگامی که چیزی [[رسول خدا]] {{صل}} را محزون می‌کرد، ایشان با گرفتن [[روزه]] و [[نماز]] در رفع آن می‌کوشید. [[روایت]] شده است، هرگاه [[امام علی]] {{ع}} به مشکلی دچار می‌شد، در آن روز، هزار رکعت [[نماز]] می‌خواند و به شصت [[مسکین]] [[صدقه]] می‌داد و سه روز، [[روزه]] می‌گرفت و به فرزندانش می‌فرمود: "هرگاه به مشکلی دچار شدید، چنین کنید؛ همانا من [[پیامبر]] {{صل}} را دیدم که چنین می‌کرد"<ref>مستدرک الوسائل، ص ۴۸۱ و قطب الدین راوندی، الدعوات، ص ۲۸۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.

	همچنین [[روایت]] شده است که چون [[رسول خدا]]{{صل}} به مصیبتی گرفتار می‌شد، دو رکعت [[نماز]] می‌خواند و چنین [[دعا]] می‌کرد: خدایا! آن‌چه را که به ما [[دستور]] داده بودی، انجام دادیم؛ پس آنچه را که به ما [[وعده]] فرموده‌ای، عملی کن!"‌<ref>{{متن حدیث\| اللَّهُمَ‌ قَدْ فَعَلْتُ‌ مَا أَمَرْتَنَا فَأَنْجِزْ لَنَا مَا وَعَدْتَنَا}}؛ مسکن الفؤاد، ص ۵۰ و مستدرک الوسائل، ج ۶، ص ۳۹۵. اشاره به آیه ۴۵ سوره بقره است: {{متن قرآن\|وَاسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ}}.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.		همچنین [[روایت]] شده است که چون [[رسول خدا]] {{صل}} به مصیبتی گرفتار می‌شد، دو رکعت [[نماز]] می‌خواند و چنین [[دعا]] می‌کرد: خدایا! آن‌چه را که به ما [[دستور]] داده بودی، انجام دادیم؛ پس آنچه را که به ما [[وعده]] فرموده‌ای، عملی کن!"‌<ref>{{متن حدیث\| اللَّهُمَ‌ قَدْ فَعَلْتُ‌ مَا أَمَرْتَنَا فَأَنْجِزْ لَنَا مَا وَعَدْتَنَا}}؛ مسکن الفؤاد، ص ۵۰ و مستدرک الوسائل، ج ۶، ص ۳۹۵. اشاره به آیه ۴۵ سوره بقره است: {{متن قرآن\|وَاسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ}}.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.

	ذکر [[استرجاع]] نیز از دیگر اعمالی بود که [[رسول خدا]]{{صل}} هنگام وقوع مصیبت، از آن [[کمک]] می‌جست. [[نقل]] شده است، شبی به یکباره چراغ خانه [[رسول خدا]]{{صل}} خاموش شد؛ پس آن [[حضرت]] فرمود: {{متن حدیث\| إِنَّا لِلَّهِ‌ وَ إِنَّا إِلَيْهِ‌ راجِعُونَ‌}}؛ ‌ گفته شد: "ای [[رسول خدا]]{{صل}} آیا این هم مصیبت است؟" فرمود: "بله؛ هر چیزی که مؤمنی را بیازارد، آن چیز برایش مصیبت است و برایش اجر مصیبت نوشته می‌شود"<ref>محمد بن فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ج ۲، ص ۴۲۳ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.		ذکر [[استرجاع]] نیز از دیگر اعمالی بود که [[رسول خدا]] {{صل}} هنگام وقوع مصیبت، از آن [[کمک]] می‌جست. [[نقل]] شده است، شبی به یکباره چراغ خانه [[رسول خدا]] {{صل}} خاموش شد؛ پس آن [[حضرت]] فرمود: {{متن حدیث\| إِنَّا لِلَّهِ‌ وَ إِنَّا إِلَيْهِ‌ راجِعُونَ‌}}؛ ‌ گفته شد: "ای [[رسول خدا]] {{صل}} آیا این هم مصیبت است؟" فرمود: "بله؛ هر چیزی که مؤمنی را بیازارد، آن چیز برایش مصیبت است و برایش اجر مصیبت نوشته می‌شود"<ref>محمد بن فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ج ۲، ص ۴۲۳ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.

	ایشان [[مسلمانان]] دیگر را نیز هنگام وقوع مصیبت به بیان ذکر [[استرجاع]] فراخوانده، فرموده‌اند: "هر که هنگام مصیبت [[استرجاع]] کند، [[خداوند]] مصیبت او را جبران و [[عاقبت]] وی را [[نیکو]] می‌کند و بر آن مصیبت، پاداشی [[شایسته]] که باعث [[خشنودی]] اش شود، قرار می‌دهد"<ref>الطبرانی، المعجم ~~الکبیر ،~~ ج ۱۲، ص ۱۹۸؛ کنزالعمال، ج ۳، ص ۳۰۰؛ فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان، ج ۱، ص ۴۳۷ و مستدرک الوسائل، ج۳، ص۴۰۲.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.		ایشان [[مسلمانان]] دیگر را نیز هنگام وقوع مصیبت به بیان ذکر [[استرجاع]] فراخوانده، فرموده‌اند: "هر که هنگام مصیبت [[استرجاع]] کند، [[خداوند]] مصیبت او را جبران و [[عاقبت]] وی را [[نیکو]] می‌کند و بر آن مصیبت، پاداشی [[شایسته]] که باعث [[خشنودی]] اش شود، قرار می‌دهد"<ref>الطبرانی، المعجم الکبیر، ج ۱۲، ص ۱۹۸؛ کنزالعمال، ج ۳، ص ۳۰۰؛ فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان، ج ۱، ص ۴۳۷ و مستدرک الوسائل، ج۳، ص۴۰۲.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۴۰
خط ۲:		خط ۲:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	~~[[مصیبت]]،~~ در لغت، از ماده "صاب یصوب" و به معنای رسیدن چیزی به طور صحیح به چیزی و برخورد آن با [[هدف]] است<ref>الزبیدی، تاج العروس، ج ۲، ص ۱۵۳ - ۱۵۶ و ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۳۵ - ۵۳۷.</ref>؛ اما در اصطلاح، به معنای [[گرفتاری‌ها]] و مشکلات بزرگ و کوچکی است که به افراد می‌رسد<ref>محمد بن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۲، ص۱۷۵.</ref>. گرچه مفهوم [[مصیبت]] درباره [[خیر و شر]] به کار رفته؛ اما غالباً درباره معانی [[شر]] استفاده شده است<ref>عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل و اسرار التأویل، ج ۱، ص ۱۱۵ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>		مصیبت، در لغت، از ماده "صاب یصوب" و به معنای رسیدن چیزی به طور صحیح به چیزی و برخورد آن با [[هدف]] است<ref>الزبیدی، تاج العروس، ج ۲، ص ۱۵۳ - ۱۵۶ و ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۳۵ - ۵۳۷.</ref>؛ اما در اصطلاح، به معنای [[گرفتاری‌ها]] و مشکلات بزرگ و کوچکی است که به افراد می‌رسد<ref>محمد بن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۲، ص۱۷۵.</ref>. گرچه مفهوم مصیبت درباره [[خیر و شر]] به کار رفته؛ اما غالباً درباره معانی [[شر]] استفاده شده است<ref>عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل و اسرار التأویل، ج ۱، ص ۱۱۵ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>

	== ~~[[مصیبت]]؛~~ [[آزمون]] اولیای الهی‌==		== مصیبت؛ [[آزمون]] اولیای الهی‌==
	[[مصیبت]] و [[بلا]]، اغلب مخصوص کسانی است که [[خداوند]] به آنها توجه داشته باشد. [[خدا]] چون بنده‌ای را [[دوست]] بدارد، او را در دریای [[رنج‌ها]] و [[سختی‌ها]] فرو می‌برد<ref>شهید ثانی، مسکن الفؤاد، ص ۱۲۳.</ref> تا به سبب [[پایداری]] و استقامتش، به [[کمالات]] ربّانی دست یابد؛ به این [[دلیل]]، بعد از [[پیامبران]] و [[اولیای الهی]]، اهل خیر و [[صلاح]]، بیش از همه در [[بلا]] و شدت افتاده‌اند و [[سختی]] کشیده‌اند<ref>کلینی،، الکافی، ج ۲، ص۲۵۲؛ تاج الدین شعیری، جامع الاخبار، ص ۱۱۳ - ۱۱۴ و نعمان بن محمد تمیمی مغربی، دعائم الاسلام، ‌ ج۲، ص ۱۴۰.</ref> تا به سبب [[استواری]] و [[ثبات]] قدمشان، پالایش شده، وجودشان [[صیقل]] بخورد و به [[کمالات]] [[الهی]] دست یابند<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.		مصیبت و [[بلا]]، اغلب مخصوص کسانی است که [[خداوند]] به آنها توجه داشته باشد. [[خدا]] چون بنده‌ای را [[دوست]] بدارد، او را در دریای [[رنج‌ها]] و [[سختی‌ها]] فرو می‌برد<ref>شهید ثانی، مسکن الفؤاد، ص ۱۲۳.</ref> تا به سبب [[پایداری]] و استقامتش، به [[کمالات]] ربّانی دست یابد؛ به این [[دلیل]]، بعد از [[پیامبران]] و [[اولیای الهی]]، اهل خیر و [[صلاح]]، بیش از همه در [[بلا]] و شدت افتاده‌اند و [[سختی]] کشیده‌اند<ref>کلینی،، الکافی، ج ۲، ص۲۵۲؛ تاج الدین شعیری، جامع الاخبار، ص ۱۱۳ - ۱۱۴ و نعمان بن محمد تمیمی مغربی، دعائم الاسلام، ‌ ج۲، ص ۱۴۰.</ref> تا به سبب [[استواری]] و [[ثبات]] قدمشان، پالایش شده، وجودشان [[صیقل]] بخورد و به [[کمالات]] [[الهی]] دست یابند<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.

	== [[پیامبر]] {{صل}} در هنگام بلا‌==		== [[پیامبر]] {{صل}} در هنگام بلا‌==
	[[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} نیز مانند دیگر [[پیامبران الهی]]، در راه [[تبلیغ]] [[دین]] [[مصائب]] و گرفتاری‌های بسیاری را [[تحمل]] کردند. استقامتی که [[رسول خدا]] {{صل}} در برابر مشکلات [[رسالت]] و [[هدایت مردم]] از خود نشان دادند بسیار شگفت است و با اینکه خود فرموده‌اند که در میان [[انبیای الهی]]، بیش از همه به [[بلا]] و [[مصیبت]] دچار شده‌اند<ref>المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۳، ص ۱۳۰؛ ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۳، ص ۲۴۷ و علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج ۲، ص ۵۳۷.</ref>؛ اما کسی همچون ایشان در راه [[حق]]، [[شکیبا]] و پایدار نبود<ref>کشف الغمه، ص ۵۳۷.</ref>.		[[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} نیز مانند دیگر [[پیامبران الهی]]، در راه [[تبلیغ]] [[دین]] [[مصائب]] و گرفتاری‌های بسیاری را [[تحمل]] کردند. استقامتی که [[رسول خدا]] {{صل}} در برابر مشکلات [[رسالت]] و [[هدایت مردم]] از خود نشان دادند بسیار شگفت است و با اینکه خود فرموده‌اند که در میان [[انبیای الهی]]، بیش از همه به [[بلا]] و مصیبت دچار شده‌اند<ref>المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۳، ص ۱۳۰؛ ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۳، ص ۲۴۷ و علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج ۲، ص ۵۳۷.</ref>؛ اما کسی همچون ایشان در راه [[حق]]، [[شکیبا]] و پایدار نبود<ref>کشف الغمه، ص ۵۳۷.</ref>.

	[[رسول خدا]] {{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>.		[[رسول خدا]] {{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>.

	== [[کمک]] گرفتن از [[نماز]] و [[روزه]] ==		== کمک گرفتن از [[نماز]] و [[روزه]] ==
	هنگامی که چیزی [[رسول خدا]] {{صل}} را محزون می‌کرد، ایشان با گرفتن [[روزه]] و [[نماز]] در رفع آن می‌کوشید. [[روایت]] شده است، هرگاه [[امام علی]] {{ع}} به مشکلی دچار می‌شد، در آن روز، هزار رکعت [[نماز]] می‌خواند و به شصت [[مسکین]] [[صدقه]] می‌داد و سه روز، [[روزه]] می‌گرفت و به فرزندانش می‌فرمود: "هرگاه به مشکلی دچار شدید، چنین کنید؛ همانا من [[پیامبر]] {{صل}} را دیدم که چنین می‌کرد"<ref>مستدرک الوسائل، ص ۴۸۱ و قطب الدین راوندی، الدعوات، ص ۲۸۷.</ref>.		هنگامی که چیزی [[رسول خدا]] {{صل}} را محزون می‌کرد، ایشان با گرفتن [[روزه]] و [[نماز]] در رفع آن می‌کوشید. [[روایت]] شده است، هرگاه [[امام علی]] {{ع}} به مشکلی دچار می‌شد، در آن روز، هزار رکعت [[نماز]] می‌خواند و به شصت [[مسکین]] [[صدقه]] می‌داد و سه روز، [[روزه]] می‌گرفت و به فرزندانش می‌فرمود: "هرگاه به مشکلی دچار شدید، چنین کنید؛ همانا من [[پیامبر]] {{صل}} را دیدم که چنین می‌کرد"<ref>مستدرک الوسائل، ص ۴۸۱ و قطب الدین راوندی، الدعوات، ص ۲۸۷.</ref>.

	همچنین [[روایت]] شده است که چون [[رسول خدا]] {{صل}} به مصیبتی گرفتار می‌شد، دو رکعت [[نماز]] می‌خواند و چنین [[دعا]] می‌کرد: خدایا! آن‌چه را که به ما [[دستور]] داده بودی، انجام دادیم؛ پس آنچه را که به ما [[وعده]] فرموده‌ای، عملی کن!"‌<ref>{{متن حدیث\| اللَّهُمَ‌ قَدْ فَعَلْتُ‌ مَا أَمَرْتَنَا فَأَنْجِزْ لَنَا مَا وَعَدْتَنَا}}؛ مسکن الفؤاد، ص ۵۰ و مستدرک الوسائل، ج ۶، ص ۳۹۵. اشاره به آیه ۴۵ سوره بقره است: {{متن قرآن\|وَاسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ}}.</ref>.		همچنین [[روایت]] شده است که چون [[رسول خدا]] {{صل}} به مصیبتی گرفتار می‌شد، دو رکعت [[نماز]] می‌خواند و چنین [[دعا]] می‌کرد: خدایا! آن‌چه را که به ما [[دستور]] داده بودی، انجام دادیم؛ پس آنچه را که به ما [[وعده]] فرموده‌ای، عملی کن!"‌<ref>{{متن حدیث\| اللَّهُمَ‌ قَدْ فَعَلْتُ‌ مَا أَمَرْتَنَا فَأَنْجِزْ لَنَا مَا وَعَدْتَنَا}}؛ مسکن الفؤاد، ص ۵۰ و مستدرک الوسائل، ج ۶، ص ۳۹۵. اشاره به آیه ۴۵ سوره بقره است: {{متن قرآن\|وَاسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ}}.</ref>.

	ذکر [[استرجاع]] نیز از دیگر اعمالی بود که [[رسول خدا]] {{صل}} هنگام وقوع ~~[[مصیبت]]،~~ از آن [[کمک]] می‌جست. [[نقل]] شده است، شبی به یکباره چراغ خانه [[رسول خدا]] {{صل}} خاموش شد؛ پس آن [[حضرت]] فرمود: {{متن حدیث\| إِنَّا لِلَّهِ‌ وَ إِنَّا إِلَيْهِ‌ راجِعُونَ‌}}؛ ‌ گفته شد: "ای [[رسول خدا]] {{صل}} آیا این هم [[مصیبت]] است؟" فرمود: "بله؛ هر چیزی که مؤمنی را بیازارد، آن چیز برایش [[مصیبت]] است و برایش اجر [[مصیبت]] نوشته می‌شود"<ref>محمد بن فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ج ۲، ص ۴۲۳ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵.</ref>.		ذکر [[استرجاع]] نیز از دیگر اعمالی بود که [[رسول خدا]] {{صل}} هنگام وقوع مصیبت، از آن [[کمک]] می‌جست. [[نقل]] شده است، شبی به یکباره چراغ خانه [[رسول خدا]] {{صل}} خاموش شد؛ پس آن [[حضرت]] فرمود: {{متن حدیث\| إِنَّا لِلَّهِ‌ وَ إِنَّا إِلَيْهِ‌ راجِعُونَ‌}}؛ ‌ گفته شد: "ای [[رسول خدا]] {{صل}} آیا این هم مصیبت است؟" فرمود: "بله؛ هر چیزی که مؤمنی را بیازارد، آن چیز برایش مصیبت است و برایش اجر مصیبت نوشته می‌شود"<ref>محمد بن فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ج ۲، ص ۴۲۳ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵.</ref>.

	ایشان [[مسلمانان]] دیگر را نیز هنگام وقوع [[مصیبت]] به بیان ذکر [[استرجاع]] فراخوانده، فرموده‌اند: "هر که هنگام [[مصیبت]] [[استرجاع]] کند، [[خداوند]] [[مصیبت]] او را جبران و [[عاقبت]] وی را [[نیکو]] می‌کند و بر آن ~~[[مصیبت]]،~~ پاداشی [[شایسته]] که باعث [[خشنودی]] اش شود، قرار می‌دهد"<ref>الطبرانی، المعجم الکبیر، ج ۱۲، ص ۱۹۸؛ کنزالعمال، ج ۳، ص ۳۰۰؛ فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان، ج ۱، ص ۴۳۷ و مستدرک الوسائل، ج۳، ص۴۰۲.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>		ایشان [[مسلمانان]] دیگر را نیز هنگام وقوع مصیبت به بیان ذکر [[استرجاع]] فراخوانده، فرموده‌اند: "هر که هنگام مصیبت [[استرجاع]] کند، [[خداوند]] مصیبت او را جبران و [[عاقبت]] وی را [[نیکو]] می‌کند و بر آن مصیبت، پاداشی [[شایسته]] که باعث [[خشنودی]] اش شود، قرار می‌دهد"<ref>الطبرانی، المعجم الکبیر، ج ۱۲، ص ۱۹۸؛ کنزالعمال، ج ۳، ص ۳۰۰؛ فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان، ج ۱، ص ۴۳۷ و مستدرک الوسائل، ج۳، ص۴۰۲.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==