مصیبت در سیره پیامبر خاتم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* کمک گرفتن از نماز و روزه */

2023-12-16T09:09:45Z

کمک گرفتن از نماز و روزه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۳۹
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	[[رسول خدا]] {{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>.		[[رسول خدا]] {{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>.

	== [[کمک]] گرفتن از [[نماز]] و [[روزه]] ==		== کمک گرفتن از [[نماز]] و [[روزه]] ==
	هنگامی که چیزی [[رسول خدا]] {{صل}} را محزون می‌کرد، ایشان با گرفتن [[روزه]] و [[نماز]] در رفع آن می‌کوشید. [[روایت]] شده است، هرگاه [[امام علی]] {{ع}} به مشکلی دچار می‌شد، در آن روز، هزار رکعت [[نماز]] می‌خواند و به شصت [[مسکین]] [[صدقه]] می‌داد و سه روز، [[روزه]] می‌گرفت و به فرزندانش می‌فرمود: "هرگاه به مشکلی دچار شدید، چنین کنید؛ همانا من [[پیامبر]] {{صل}} را دیدم که چنین می‌کرد"<ref>مستدرک الوسائل، ص ۴۸۱ و قطب الدین راوندی، الدعوات، ص ۲۸۷.</ref>.		هنگامی که چیزی [[رسول خدا]] {{صل}} را محزون می‌کرد، ایشان با گرفتن [[روزه]] و [[نماز]] در رفع آن می‌کوشید. [[روایت]] شده است، هرگاه [[امام علی]] {{ع}} به مشکلی دچار می‌شد، در آن روز، هزار رکعت [[نماز]] می‌خواند و به شصت [[مسکین]] [[صدقه]] می‌داد و سه روز، [[روزه]] می‌گرفت و به فرزندانش می‌فرمود: "هرگاه به مشکلی دچار شدید، چنین کنید؛ همانا من [[پیامبر]] {{صل}} را دیدم که چنین می‌کرد"<ref>مستدرک الوسائل، ص ۴۸۱ و قطب الدین راوندی، الدعوات، ص ۲۸۷.</ref>.

Bahmani در ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۸

2023-12-16T09:08:53Z

Bahmani در ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۷

2023-12-16T09:07:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۳۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = مصیبت		\| موضوع مرتبط = مصیبت
	\| عنوان مدخل = [[مصیبت]]		\| عنوان مدخل = مصیبت
	\| مداخل مرتبط = [[مصیبت در قرآن]] - [[مصیبت در ~~حدیث~~]] - [[مصیبت در ~~نهج البلاغه~~]] - [[مصیبت در ~~اخلاق اسلامی~~]] - [[مصیبت در معارف دعا و زیارات]] - [[مصیبت در سیره ~~پیامبر خاتم~~]]		\| مداخل مرتبط = [[مصیبت در قرآن]] - [[مصیبت در سیره پیامبر خاتم]] - [[مصیبت در معارف و سیره حسینی]] - [[مصیبت در فقه سیاسی]] - [[مصیبت در معارف دعا و زیارات]] - [[مصیبت در معارف و سیره سجادی]]
	\| پرسش مرتبط = ~~مصیبت (پرسش)~~		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* [[مصیبت]]، در لغت، از ماده "صاب یصوب" و به معنای رسیدن چیزی به طور صحیح به چیزی و برخورد آن با [[هدف]] است<ref>الزبیدی، تاج العروس، ج ۲، ص ۱۵۳ - ۱۵۶ و ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۳۵ - ۵۳۷.</ref>؛ اما در اصطلاح، به معنای [[گرفتاری‌ها]] و مشکلات بزرگ و کوچکی است که به افراد می‌رسد<ref>محمد بن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۲، ص۱۷۵.</ref>. گرچه مفهوم [[مصیبت]] درباره [[خیر و شر]] به کار رفته؛ اما غالباً درباره معانی [[شر]] استفاده شده است<ref>عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل و اسرار التأویل، ج ۱، ص ۱۱۵ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.		[[مصیبت]]، در لغت، از ماده "صاب یصوب" و به معنای رسیدن چیزی به طور صحیح به چیزی و برخورد آن با [[هدف]] است<ref>الزبیدی، تاج العروس، ج ۲، ص ۱۵۳ - ۱۵۶ و ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۳۵ - ۵۳۷.</ref>؛ اما در اصطلاح، به معنای [[گرفتاری‌ها]] و مشکلات بزرگ و کوچکی است که به افراد می‌رسد<ref>محمد بن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۲، ص۱۷۵.</ref>. گرچه مفهوم [[مصیبت]] درباره [[خیر و شر]] به کار رفته؛ اما غالباً درباره معانی [[شر]] استفاده شده است<ref>عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل و اسرار التأویل، ج ۱، ص ۱۱۵ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.

	== [[مصیبت]]؛ [[آزمون]] اولیای الهی‌==		== [[مصیبت]]؛ [[آزمون]] اولیای الهی‌==
	* [[مصیبت]] و [[بلا]]، اغلب مخصوص کسانی است که [[خداوند]] به آنها توجه داشته باشد. [[خدا]] چون بنده‌ای را [[دوست]] بدارد، او را در دریای [[رنج‌ها]] و [[سختی‌ها]] فرو می‌برد<ref>شهید ثانی، مسکن الفؤاد، ص ۱۲۳.</ref> تا به سبب [[پایداری]] و استقامتش، به [[کمالات]] ربّانی دست یابد؛ به این [[دلیل]]، بعد از [[پیامبران]] و [[اولیای الهی]]، اهل خیر و [[صلاح]]، بیش از همه در [[بلا]] و شدت افتاده‌اند و [[سختی]] کشیده‌اند<ref>کلینی،، الکافی، ج ۲، ص۲۵۲؛ تاج الدین شعیری، جامع الاخبار، ص ۱۱۳ - ۱۱۴ و نعمان بن محمد تمیمی مغربی، دعائم الاسلام، ‌ ج۲، ص ۱۴۰.</ref> تا به سبب [[استواری]] و [[ثبات]] قدمشان، پالایش شده، وجودشان [[صیقل]] بخورد و به [[کمالات]] [[الهی]] دست یابند<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.		[[مصیبت]] و [[بلا]]، اغلب مخصوص کسانی است که [[خداوند]] به آنها توجه داشته باشد. [[خدا]] چون بنده‌ای را [[دوست]] بدارد، او را در دریای [[رنج‌ها]] و [[سختی‌ها]] فرو می‌برد<ref>شهید ثانی، مسکن الفؤاد، ص ۱۲۳.</ref> تا به سبب [[پایداری]] و استقامتش، به [[کمالات]] ربّانی دست یابد؛ به این [[دلیل]]، بعد از [[پیامبران]] و [[اولیای الهی]]، اهل خیر و [[صلاح]]، بیش از همه در [[بلا]] و شدت افتاده‌اند و [[سختی]] کشیده‌اند<ref>کلینی،، الکافی، ج ۲، ص۲۵۲؛ تاج الدین شعیری، جامع الاخبار، ص ۱۱۳ - ۱۱۴ و نعمان بن محمد تمیمی مغربی، دعائم الاسلام، ‌ ج۲، ص ۱۴۰.</ref> تا به سبب [[استواری]] و [[ثبات]] قدمشان، پالایش شده، وجودشان [[صیقل]] بخورد و به [[کمالات]] [[الهی]] دست یابند<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.

	== [[پیامبر]] {{صل}} در هنگام بلا‌==		== [[پیامبر]] {{صل}} در هنگام بلا‌==
	* [[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} نیز مانند دیگر [[پیامبران الهی]]، در راه [[تبلیغ]] [[دین]] [[مصائب]] و گرفتاری‌های بسیاری را [[تحمل]] کردند. استقامتی که [[رسول خدا]] {{صل}} در برابر مشکلات [[رسالت]] و [[هدایت مردم]] از خود نشان دادند بسیار شگفت است و با اینکه خود فرموده‌اند که در میان [[انبیای الهی]]، بیش از همه به [[بلا]] و [[مصیبت]] دچار شده‌اند<ref>المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۳، ص ۱۳۰؛ ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۳، ص ۲۴۷ و علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج ۲، ص ۵۳۷.</ref>؛ اما کسی همچون ایشان در راه [[حق]]، [[شکیبا]] و پایدار نبود<ref>کشف الغمه، ص ۵۳۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷.</ref>.		[[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} نیز مانند دیگر [[پیامبران الهی]]، در راه [[تبلیغ]] [[دین]] [[مصائب]] و گرفتاری‌های بسیاری را [[تحمل]] کردند. استقامتی که [[رسول خدا]] {{صل}} در برابر مشکلات [[رسالت]] و [[هدایت مردم]] از خود نشان دادند بسیار شگفت است و با اینکه خود فرموده‌اند که در میان [[انبیای الهی]]، بیش از همه به [[بلا]] و [[مصیبت]] دچار شده‌اند<ref>المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۳، ص ۱۳۰؛ ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۳، ص ۲۴۷ و علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج ۲، ص ۵۳۷.</ref>؛ اما کسی همچون ایشان در راه [[حق]]، [[شکیبا]] و پایدار نبود<ref>کشف الغمه، ص ۵۳۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷.</ref>.
	* [[رسول خدا]] {{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>.
			[[رسول خدا]] {{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>.

	== [[کمک]] گرفتن از [[نماز]] و [[روزه]] ==		== [[کمک]] گرفتن از [[نماز]] و [[روزه]] ==
	* هنگامی که چیزی [[رسول خدا]] {{صل}} را محزون می‌کرد، ایشان با گرفتن [[روزه]] و [[نماز]] در رفع آن می‌کوشید. [[روایت]] شده است، هرگاه [[امام علی]] {{ع}} به مشکلی دچار می‌شد، در آن روز، هزار رکعت [[نماز]] می‌خواند و به شصت [[مسکین]] [[صدقه]] می‌داد و سه روز، [[روزه]] می‌گرفت و به فرزندانش می‌فرمود: "هرگاه به مشکلی دچار شدید، چنین کنید؛ همانا من [[پیامبر]] {{صل}} را دیدم که چنین می‌کرد"<ref>مستدرک الوسائل، ص ۴۸۱ و قطب الدین راوندی، الدعوات، ص ۲۸۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.		هنگامی که چیزی [[رسول خدا]] {{صل}} را محزون می‌کرد، ایشان با گرفتن [[روزه]] و [[نماز]] در رفع آن می‌کوشید. [[روایت]] شده است، هرگاه [[امام علی]] {{ع}} به مشکلی دچار می‌شد، در آن روز، هزار رکعت [[نماز]] می‌خواند و به شصت [[مسکین]] [[صدقه]] می‌داد و سه روز، [[روزه]] می‌گرفت و به فرزندانش می‌فرمود: "هرگاه به مشکلی دچار شدید، چنین کنید؛ همانا من [[پیامبر]] {{صل}} را دیدم که چنین می‌کرد"<ref>مستدرک الوسائل، ص ۴۸۱ و قطب الدین راوندی، الدعوات، ص ۲۸۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.
	* همچنین [[روایت]] شده است که چون [[رسول خدا]] {{صل}} به مصیبتی گرفتار می‌شد، دو رکعت [[نماز]] می‌خواند و چنین [[دعا]] می‌کرد: خدایا! آن‌چه را که به ما [[دستور]] داده بودی، انجام دادیم؛ پس آنچه را که به ما [[وعده]] فرموده‌ای، عملی کن!"‌<ref>{{متن حدیث\| اللَّهُمَ‌ قَدْ فَعَلْتُ‌ مَا أَمَرْتَنَا فَأَنْجِزْ لَنَا مَا وَعَدْتَنَا}}؛ مسکن الفؤاد، ص ۵۰ و مستدرک الوسائل، ج ۶، ص ۳۹۵. اشاره به آیه ۴۵ سوره بقره است: {{متن قرآن\|وَاسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ}}.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.
	* ذکر [[استرجاع]] نیز از دیگر اعمالی بود که [[رسول خدا]] {{صل}} هنگام وقوع [[مصیبت]]، از آن [[کمک]] می‌جست. [[نقل]] شده است، شبی به یکباره چراغ خانه [[رسول خدا]] {{صل}} خاموش شد؛ پس آن [[حضرت]] فرمود: {{متن حدیث\| إِنَّا لِلَّهِ‌ وَ إِنَّا إِلَيْهِ‌ راجِعُونَ‌}}؛ ‌ گفته شد: "ای [[رسول خدا]] {{صل}} آیا این هم [[مصیبت]] است؟" فرمود: "بله؛ هر چیزی که مؤمنی را بیازارد، آن چیز برایش [[مصیبت]] است و برایش اجر [[مصیبت]] نوشته می‌شود"<ref>محمد بن فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ج ۲، ص ۴۲۳ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.		همچنین [[روایت]] شده است که چون [[رسول خدا]] {{صل}} به مصیبتی گرفتار می‌شد، دو رکعت [[نماز]] می‌خواند و چنین [[دعا]] می‌کرد: خدایا! آن‌چه را که به ما [[دستور]] داده بودی، انجام دادیم؛ پس آنچه را که به ما [[وعده]] فرموده‌ای، عملی کن!"‌<ref>{{متن حدیث\| اللَّهُمَ‌ قَدْ فَعَلْتُ‌ مَا أَمَرْتَنَا فَأَنْجِزْ لَنَا مَا وَعَدْتَنَا}}؛ مسکن الفؤاد، ص ۵۰ و مستدرک الوسائل، ج ۶، ص ۳۹۵. اشاره به آیه ۴۵ سوره بقره است: {{متن قرآن\|وَاسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ}}.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.
	* ایشان [[مسلمانان]] دیگر را نیز هنگام وقوع [[مصیبت]] به بیان ذکر [[استرجاع]] فراخوانده، فرموده‌اند: "هر که هنگام [[مصیبت]] [[استرجاع]] کند، [[خداوند]] [[مصیبت]] او را جبران و [[عاقبت]] وی را [[نیکو]] می‌کند و بر آن [[مصیبت]]، پاداشی [[شایسته]] که باعث [[خشنودی]] اش شود، قرار می‌دهد"<ref>الطبرانی، المعجم الکبیر، ج ۱۲، ص ۱۹۸؛ کنزالعمال، ج ۳، ص ۳۰۰؛ فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان، ج ۱، ص ۴۳۷ و مستدرک الوسائل، ج۳، ص۴۰۲.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.
			ذکر [[استرجاع]] نیز از دیگر اعمالی بود که [[رسول خدا]] {{صل}} هنگام وقوع [[مصیبت]]، از آن [[کمک]] می‌جست. [[نقل]] شده است، شبی به یکباره چراغ خانه [[رسول خدا]] {{صل}} خاموش شد؛ پس آن [[حضرت]] فرمود: {{متن حدیث\| إِنَّا لِلَّهِ‌ وَ إِنَّا إِلَيْهِ‌ راجِعُونَ‌}}؛ ‌ گفته شد: "ای [[رسول خدا]] {{صل}} آیا این هم [[مصیبت]] است؟" فرمود: "بله؛ هر چیزی که مؤمنی را بیازارد، آن چیز برایش [[مصیبت]] است و برایش اجر [[مصیبت]] نوشته می‌شود"<ref>محمد بن فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ج ۲، ص ۴۲۳ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.

			ایشان [[مسلمانان]] دیگر را نیز هنگام وقوع [[مصیبت]] به بیان ذکر [[استرجاع]] فراخوانده، فرموده‌اند: "هر که هنگام [[مصیبت]] [[استرجاع]] کند، [[خداوند]] [[مصیبت]] او را جبران و [[عاقبت]] وی را [[نیکو]] می‌کند و بر آن [[مصیبت]]، پاداشی [[شایسته]] که باعث [[خشنودی]] اش شود، قرار می‌دهد"<ref>الطبرانی، المعجم الکبیر، ج ۱۲، ص ۱۹۸؛ کنزالعمال، ج ۳، ص ۳۰۰؛ فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان، ج ۱، ص ۴۳۷ و مستدرک الوسائل، ج۳، ص۴۰۲.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:152259.jpg\|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|'''فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم''']]		# [[پرونده:152259.jpg\|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|'''فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۳۰:		خط ۳۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده: مصیبت]]		[[رده:مصیبت]]

Wasity: جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

2022-11-07T19:58:27Z

جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۲۸
خط ۱۳:		خط ۱۳:

	== [[پیامبر]] {{صل}} در هنگام بلا‌==		== [[پیامبر]] {{صل}} در هنگام بلا‌==
	* [[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} نیز مانند دیگر [[پیامبران الهی]]، در راه [[تبلیغ]] [[دین]] [[مصائب]] و گرفتاری‌های بسیاری را [[تحمل]] کردند. استقامتی که [[رسول خدا]] {{صل}} در برابر مشکلات [[رسالت]] و [[هدایت مردم]] از خود نشان دادند بسیار شگفت است و با اینکه خود فرموده‌اند که در میان [[انبیای الهی]]، بیش از همه به [[بلا]] و [[مصیبت]] دچار شده‌اند<ref>المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۳، ص ۱۳۰؛ ~~ابن شهر آشوب،~~ مناقب آل ابی طالب، ج ۳، ص ۲۴۷ و علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج ۲، ص ۵۳۷.</ref>؛ اما کسی همچون ایشان در راه [[حق]]، [[شکیبا]] و پایدار نبود<ref>کشف الغمه، ص ۵۳۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷.</ref>.		* [[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} نیز مانند دیگر [[پیامبران الهی]]، در راه [[تبلیغ]] [[دین]] [[مصائب]] و گرفتاری‌های بسیاری را [[تحمل]] کردند. استقامتی که [[رسول خدا]] {{صل}} در برابر مشکلات [[رسالت]] و [[هدایت مردم]] از خود نشان دادند بسیار شگفت است و با اینکه خود فرموده‌اند که در میان [[انبیای الهی]]، بیش از همه به [[بلا]] و [[مصیبت]] دچار شده‌اند<ref>المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۳، ص ۱۳۰؛ ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۳، ص ۲۴۷ و علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج ۲، ص ۵۳۷.</ref>؛ اما کسی همچون ایشان در راه [[حق]]، [[شکیبا]] و پایدار نبود<ref>کشف الغمه، ص ۵۳۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷.</ref>.
	* [[رسول خدا]] {{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>.		* [[رسول خدا]] {{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T08:08:40Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۸
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	* [[مصیبت]]، در لغت، از ماده "صاب یصوب" و به معنای رسیدن چیزی به طور صحیح به چیزی و برخورد آن با [[هدف]] است<ref>الزبیدی، تاج العروس، ج ۲، ص ۱۵۳ - ۱۵۶ و ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۳۵ - ۵۳۷.</ref>؛ اما در اصطلاح، به معنای [[گرفتاری‌ها]] و مشکلات بزرگ و کوچکی است که به افراد می‌رسد<ref>محمد بن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۲، ص۱۷۵.</ref>. گرچه مفهوم [[مصیبت]] درباره [[خیر و شر]] به کار رفته؛ اما غالباً درباره معانی [[شر]] استفاده شده است<ref>عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل و اسرار التأویل، ج ۱، ص ۱۱۵ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.		* [[مصیبت]]، در لغت، از ماده "صاب یصوب" و به معنای رسیدن چیزی به طور صحیح به چیزی و برخورد آن با [[هدف]] است<ref>الزبیدی، تاج العروس، ج ۲، ص ۱۵۳ - ۱۵۶ و ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۳۵ - ۵۳۷.</ref>؛ اما در اصطلاح، به معنای [[گرفتاری‌ها]] و مشکلات بزرگ و کوچکی است که به افراد می‌رسد<ref>محمد بن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۲، ص۱۷۵.</ref>. گرچه مفهوم [[مصیبت]] درباره [[خیر و شر]] به کار رفته؛ اما غالباً درباره معانی [[شر]] استفاده شده است<ref>عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل و اسرار التأویل، ج ۱، ص ۱۱۵ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.

	==[[مصیبت]]؛ [[آزمون]] اولیای الهی‌==		== [[مصیبت]]؛ [[آزمون]] اولیای الهی‌==
	* [[مصیبت]] و [[بلا]]، اغلب مخصوص کسانی است که [[خداوند]] به آنها توجه داشته باشد. [[خدا]] چون بنده‌ای را [[دوست]] بدارد، او را در دریای [[رنج‌ها]] و [[سختی‌ها]] فرو می‌برد<ref>شهید ثانی، مسکن الفؤاد، ص ۱۲۳.</ref> تا به سبب [[پایداری]] و استقامتش، به [[کمالات]] ربّانی دست یابد؛ به این [[دلیل]]، بعد از [[پیامبران]] و [[اولیای الهی]]، اهل خیر و [[صلاح]]، بیش از همه در [[بلا]] و شدت افتاده‌اند و [[سختی]] کشیده‌اند<ref>کلینی،، الکافی، ج ۲، ص۲۵۲؛ تاج الدین شعیری، جامع الاخبار، ص ۱۱۳ - ۱۱۴ و نعمان بن محمد تمیمی مغربی، دعائم ~~الاسلام،‌~~ ج۲، ص ۱۴۰.</ref> تا به سبب [[استواری]] و [[ثبات]] قدمشان، پالایش شده، وجودشان [[صیقل]] بخورد و به [[کمالات]] [[الهی]] دست یابند<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.		* [[مصیبت]] و [[بلا]]، اغلب مخصوص کسانی است که [[خداوند]] به آنها توجه داشته باشد. [[خدا]] چون بنده‌ای را [[دوست]] بدارد، او را در دریای [[رنج‌ها]] و [[سختی‌ها]] فرو می‌برد<ref>شهید ثانی، مسکن الفؤاد، ص ۱۲۳.</ref> تا به سبب [[پایداری]] و استقامتش، به [[کمالات]] ربّانی دست یابد؛ به این [[دلیل]]، بعد از [[پیامبران]] و [[اولیای الهی]]، اهل خیر و [[صلاح]]، بیش از همه در [[بلا]] و شدت افتاده‌اند و [[سختی]] کشیده‌اند<ref>کلینی،، الکافی، ج ۲، ص۲۵۲؛ تاج الدین شعیری، جامع الاخبار، ص ۱۱۳ - ۱۱۴ و نعمان بن محمد تمیمی مغربی، دعائم الاسلام، ‌ ج۲، ص ۱۴۰.</ref> تا به سبب [[استواری]] و [[ثبات]] قدمشان، پالایش شده، وجودشان [[صیقل]] بخورد و به [[کمالات]] [[الهی]] دست یابند<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.

	==[[پیامبر]]{{صل}} در هنگام بلا‌==		== [[پیامبر]] {{صل}} در هنگام بلا‌==
	* [[رسول گرامی اسلام]]{{صل}} نیز مانند دیگر [[پیامبران الهی]]، در راه [[تبلیغ]] [[دین]] [[مصائب]] و گرفتاری‌های بسیاری را [[تحمل]] کردند. استقامتی که [[رسول خدا]]{{صل}} در برابر مشکلات [[رسالت]] و [[هدایت مردم]] از خود نشان دادند بسیار شگفت است و با اینکه خود فرموده‌اند که در میان [[انبیای الهی]]، بیش از همه به [[بلا]] و [[مصیبت]] دچار شده‌اند<ref>المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۳، ص ۱۳۰؛ ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۳، ص ۲۴۷ و علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج ۲، ص ۵۳۷.</ref>؛ اما کسی همچون ایشان در راه [[حق]]، [[شکیبا]] و پایدار نبود<ref>کشف الغمه، ص ۵۳۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷.</ref>.		* [[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} نیز مانند دیگر [[پیامبران الهی]]، در راه [[تبلیغ]] [[دین]] [[مصائب]] و گرفتاری‌های بسیاری را [[تحمل]] کردند. استقامتی که [[رسول خدا]] {{صل}} در برابر مشکلات [[رسالت]] و [[هدایت مردم]] از خود نشان دادند بسیار شگفت است و با اینکه خود فرموده‌اند که در میان [[انبیای الهی]]، بیش از همه به [[بلا]] و [[مصیبت]] دچار شده‌اند<ref>المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۳، ص ۱۳۰؛ ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۳، ص ۲۴۷ و علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج ۲، ص ۵۳۷.</ref>؛ اما کسی همچون ایشان در راه [[حق]]، [[شکیبا]] و پایدار نبود<ref>کشف الغمه، ص ۵۳۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷.</ref>.
	* [[رسول خدا]]{{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>.		* [[رسول خدا]] {{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>.

	==[[کمک]] گرفتن از [[نماز]] و [[روزه]]==		== [[کمک]] گرفتن از [[نماز]] و [[روزه]] ==
	*هنگامی که چیزی [[رسول خدا]]{{صل}} را محزون می‌کرد، ایشان با گرفتن [[روزه]] و [[نماز]] در رفع آن می‌کوشید. [[روایت]] شده است، هرگاه [[امام علی]]{{ع}} به مشکلی دچار می‌شد، در آن روز، هزار رکعت [[نماز]] می‌خواند و به شصت [[مسکین]] [[صدقه]] می‌داد و سه روز، [[روزه]] می‌گرفت و به فرزندانش می‌فرمود: "هرگاه به مشکلی دچار شدید، چنین کنید؛ همانا من [[پیامبر]]{{صل}} را دیدم که چنین می‌کرد"<ref>مستدرک الوسائل، ص ۴۸۱ و قطب الدین راوندی، الدعوات، ص ۲۸۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.		* هنگامی که چیزی [[رسول خدا]] {{صل}} را محزون می‌کرد، ایشان با گرفتن [[روزه]] و [[نماز]] در رفع آن می‌کوشید. [[روایت]] شده است، هرگاه [[امام علی]] {{ع}} به مشکلی دچار می‌شد، در آن روز، هزار رکعت [[نماز]] می‌خواند و به شصت [[مسکین]] [[صدقه]] می‌داد و سه روز، [[روزه]] می‌گرفت و به فرزندانش می‌فرمود: "هرگاه به مشکلی دچار شدید، چنین کنید؛ همانا من [[پیامبر]] {{صل}} را دیدم که چنین می‌کرد"<ref>مستدرک الوسائل، ص ۴۸۱ و قطب الدین راوندی، الدعوات، ص ۲۸۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.
	*همچنین [[روایت]] شده است که چون [[رسول خدا]]{{صل}} به مصیبتی گرفتار می‌شد، دو رکعت [[نماز]] می‌خواند و چنین [[دعا]] می‌کرد: خدایا! آن‌چه را که به ما [[دستور]] داده بودی، انجام دادیم؛ پس آنچه را که به ما [[وعده]] فرموده‌ای، عملی کن!"‌<ref>{{متن حدیث\| اللَّهُمَ‌ قَدْ فَعَلْتُ‌ مَا أَمَرْتَنَا فَأَنْجِزْ لَنَا مَا وَعَدْتَنَا}}؛ مسکن الفؤاد، ص ۵۰ و مستدرک الوسائل، ج ۶، ص ۳۹۵. اشاره به آیه ۴۵ سوره بقره است: {{متن قرآن\|وَاسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ}}.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.		* همچنین [[روایت]] شده است که چون [[رسول خدا]] {{صل}} به مصیبتی گرفتار می‌شد، دو رکعت [[نماز]] می‌خواند و چنین [[دعا]] می‌کرد: خدایا! آن‌چه را که به ما [[دستور]] داده بودی، انجام دادیم؛ پس آنچه را که به ما [[وعده]] فرموده‌ای، عملی کن!"‌<ref>{{متن حدیث\| اللَّهُمَ‌ قَدْ فَعَلْتُ‌ مَا أَمَرْتَنَا فَأَنْجِزْ لَنَا مَا وَعَدْتَنَا}}؛ مسکن الفؤاد، ص ۵۰ و مستدرک الوسائل، ج ۶، ص ۳۹۵. اشاره به آیه ۴۵ سوره بقره است: {{متن قرآن\|وَاسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ}}.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.
	*ذکر [[استرجاع]] نیز از دیگر اعمالی بود که [[رسول خدا]]{{صل}} هنگام وقوع [[مصیبت]]، از آن [[کمک]] می‌جست. [[نقل]] شده است، شبی به یکباره چراغ خانه [[رسول خدا]]{{صل}} خاموش شد؛ پس آن [[حضرت]] فرمود: {{متن حدیث\| إِنَّا لِلَّهِ‌ وَ إِنَّا إِلَيْهِ‌ راجِعُونَ‌}}؛ ‌ گفته شد: "ای [[رسول خدا]]{{صل}} آیا این هم [[مصیبت]] است؟" فرمود: "بله؛ هر چیزی که مؤمنی را بیازارد، آن چیز برایش [[مصیبت]] است و برایش اجر [[مصیبت]] نوشته می‌شود"<ref>محمد بن فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ج ۲، ص ۴۲۳ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.		* ذکر [[استرجاع]] نیز از دیگر اعمالی بود که [[رسول خدا]] {{صل}} هنگام وقوع [[مصیبت]]، از آن [[کمک]] می‌جست. [[نقل]] شده است، شبی به یکباره چراغ خانه [[رسول خدا]] {{صل}} خاموش شد؛ پس آن [[حضرت]] فرمود: {{متن حدیث\| إِنَّا لِلَّهِ‌ وَ إِنَّا إِلَيْهِ‌ راجِعُونَ‌}}؛ ‌ گفته شد: "ای [[رسول خدا]] {{صل}} آیا این هم [[مصیبت]] است؟" فرمود: "بله؛ هر چیزی که مؤمنی را بیازارد، آن چیز برایش [[مصیبت]] است و برایش اجر [[مصیبت]] نوشته می‌شود"<ref>محمد بن فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ج ۲، ص ۴۲۳ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.
	*ایشان [[مسلمانان]] دیگر را نیز هنگام وقوع [[مصیبت]] به بیان ذکر [[استرجاع]] فراخوانده، فرموده‌اند: "هر که هنگام [[مصیبت]] [[استرجاع]] کند، [[خداوند]] [[مصیبت]] او را جبران و [[عاقبت]] وی را [[نیکو]] می‌کند و بر آن [[مصیبت]]، پاداشی [[شایسته]] که باعث [[خشنودی]] اش شود، قرار می‌دهد"<ref>الطبرانی، المعجم ~~الکبیر ،~~ ج ۱۲، ص ۱۹۸؛ کنزالعمال، ج ۳، ص ۳۰۰؛ فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان، ج ۱، ص ۴۳۷ و مستدرک الوسائل، ج۳، ص۴۰۲.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.		* ایشان [[مسلمانان]] دیگر را نیز هنگام وقوع [[مصیبت]] به بیان ذکر [[استرجاع]] فراخوانده، فرموده‌اند: "هر که هنگام [[مصیبت]] [[استرجاع]] کند، [[خداوند]] [[مصیبت]] او را جبران و [[عاقبت]] وی را [[نیکو]] می‌کند و بر آن [[مصیبت]]، پاداشی [[شایسته]] که باعث [[خشنودی]] اش شود، قرار می‌دهد"<ref>الطبرانی، المعجم الکبیر، ج ۱۲، ص ۱۹۸؛ کنزالعمال، ج ۳، ص ۳۰۰؛ فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان، ج ۱، ص ۴۳۷ و مستدرک الوسائل، ج۳، ص۴۰۲.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T09:59:49Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۲۹
خط ۷:		خط ۷:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*[[مصیبت]]، در لغت، از ماده "صاب یصوب" و به معنای رسیدن چیزی به طور صحیح به چیزی و برخورد آن با [[هدف]] است<ref>الزبیدی، تاج العروس، ج ۲، ص ۱۵۳ - ۱۵۶ و ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۳۵ - ۵۳۷.</ref>؛ اما در اصطلاح، به معنای [[گرفتاری‌ها]] و مشکلات بزرگ و کوچکی است که به افراد می‌رسد<ref>محمد بن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۲، ص۱۷۵.</ref>. گرچه مفهوم [[مصیبت]] درباره [[خیر و شر]] به کار رفته؛ اما غالباً درباره معانی [[شر]] استفاده شده است<ref>عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل و اسرار التأویل، ج ۱، ص ۱۱۵ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.		* [[مصیبت]]، در لغت، از ماده "صاب یصوب" و به معنای رسیدن چیزی به طور صحیح به چیزی و برخورد آن با [[هدف]] است<ref>الزبیدی، تاج العروس، ج ۲، ص ۱۵۳ - ۱۵۶ و ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۳۵ - ۵۳۷.</ref>؛ اما در اصطلاح، به معنای [[گرفتاری‌ها]] و مشکلات بزرگ و کوچکی است که به افراد می‌رسد<ref>محمد بن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۲، ص۱۷۵.</ref>. گرچه مفهوم [[مصیبت]] درباره [[خیر و شر]] به کار رفته؛ اما غالباً درباره معانی [[شر]] استفاده شده است<ref>عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل و اسرار التأویل، ج ۱، ص ۱۱۵ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.

	==[[مصیبت]]؛ [[آزمون]] اولیای الهی‌==		==[[مصیبت]]؛ [[آزمون]] اولیای الهی‌==
	*[[مصیبت]] و [[بلا]]، اغلب مخصوص کسانی است که [[خداوند]] به آنها توجه داشته باشد. [[خدا]] چون بنده‌ای را [[دوست]] بدارد، او را در دریای [[رنج‌ها]] و [[سختی‌ها]] فرو می‌برد<ref>شهید ثانی، مسکن الفؤاد، ص ۱۲۳.</ref> تا به سبب [[پایداری]] و استقامتش، به [[کمالات]] ربّانی دست یابد؛ به این [[دلیل]]، بعد از [[پیامبران]] و [[اولیای الهی]]، اهل خیر و [[صلاح]]، بیش از همه در [[بلا]] و شدت افتاده‌اند و [[سختی]] کشیده‌اند<ref>کلینی،، الکافی، ج ۲، ص۲۵۲؛ تاج الدین شعیری، جامع الاخبار، ص ۱۱۳ - ۱۱۴ و نعمان بن محمد تمیمی مغربی، دعائم الاسلام،‌ ج۲، ص ۱۴۰.</ref> تا به سبب [[استواری]] و [[ثبات]] قدمشان، پالایش شده، وجودشان [[صیقل]] بخورد و به [[کمالات]] [[الهی]] دست یابند<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.		* [[مصیبت]] و [[بلا]]، اغلب مخصوص کسانی است که [[خداوند]] به آنها توجه داشته باشد. [[خدا]] چون بنده‌ای را [[دوست]] بدارد، او را در دریای [[رنج‌ها]] و [[سختی‌ها]] فرو می‌برد<ref>شهید ثانی، مسکن الفؤاد، ص ۱۲۳.</ref> تا به سبب [[پایداری]] و استقامتش، به [[کمالات]] ربّانی دست یابد؛ به این [[دلیل]]، بعد از [[پیامبران]] و [[اولیای الهی]]، اهل خیر و [[صلاح]]، بیش از همه در [[بلا]] و شدت افتاده‌اند و [[سختی]] کشیده‌اند<ref>کلینی،، الکافی، ج ۲، ص۲۵۲؛ تاج الدین شعیری، جامع الاخبار، ص ۱۱۳ - ۱۱۴ و نعمان بن محمد تمیمی مغربی، دعائم الاسلام،‌ ج۲، ص ۱۴۰.</ref> تا به سبب [[استواری]] و [[ثبات]] قدمشان، پالایش شده، وجودشان [[صیقل]] بخورد و به [[کمالات]] [[الهی]] دست یابند<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.

	==[[پیامبر]]{{صل}} در هنگام بلا‌==		==[[پیامبر]]{{صل}} در هنگام بلا‌==
	*[[رسول گرامی اسلام]]{{صل}} نیز مانند دیگر [[پیامبران الهی]]، در راه [[تبلیغ]] [[دین]] [[مصائب]] و گرفتاری‌های بسیاری را [[تحمل]] کردند. استقامتی که [[رسول خدا]]{{صل}} در برابر مشکلات [[رسالت]] و [[هدایت مردم]] از خود نشان دادند بسیار شگفت است و با اینکه خود فرموده‌اند که در میان [[انبیای الهی]]، بیش از همه به [[بلا]] و [[مصیبت]] دچار شده‌اند<ref>المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۳، ص ۱۳۰؛ ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۳، ص ۲۴۷ و علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج ۲، ص ۵۳۷.</ref>؛ اما کسی همچون ایشان در راه [[حق]]، [[شکیبا]] و پایدار نبود<ref>کشف الغمه، ص ۵۳۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷.</ref>.		* [[رسول گرامی اسلام]]{{صل}} نیز مانند دیگر [[پیامبران الهی]]، در راه [[تبلیغ]] [[دین]] [[مصائب]] و گرفتاری‌های بسیاری را [[تحمل]] کردند. استقامتی که [[رسول خدا]]{{صل}} در برابر مشکلات [[رسالت]] و [[هدایت مردم]] از خود نشان دادند بسیار شگفت است و با اینکه خود فرموده‌اند که در میان [[انبیای الهی]]، بیش از همه به [[بلا]] و [[مصیبت]] دچار شده‌اند<ref>المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۳، ص ۱۳۰؛ ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۳، ص ۲۴۷ و علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج ۲، ص ۵۳۷.</ref>؛ اما کسی همچون ایشان در راه [[حق]]، [[شکیبا]] و پایدار نبود<ref>کشف الغمه، ص ۵۳۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷.</ref>.
	*[[رسول خدا]]{{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>.		* [[رسول خدا]]{{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>.

	==[[کمک]] گرفتن از [[نماز]] و [[روزه]]==		==[[کمک]] گرفتن از [[نماز]] و [[روزه]]==
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده: مصیبت]]		[[رده: مصیبت]]

Hosein: جایگزینی متن - '\n\{\{سیره معصوم\}\}↵\{\{مدخل مرتبط' به '{{مدخل مرتبط'

2022-07-09T16:13:48Z

جایگزینی متن - '\n\{\{سیره معصوم\}\}↵\{\{مدخل مرتبط' به '{{مدخل مرتبط'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۴۳
خط ۱:		خط ۱:

	~~{{سیره معصوم}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = مصیبت		\| موضوع مرتبط = مصیبت

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \(.)\<\/div\> \
2022-05-31T14:24:47Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\sn...

→ نسخهٔ قدیمی‌تر نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۵۴
خط ۱: خط ۱:

{{سیره معصوم}}
{{سیره معصوم}}

<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[مصیبت]]''' است. "'''[[مصیبت]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
{{مدخل مرتبط

<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[مصیبت در قرآن]] - [[مصیبت در حدیث]] - [[مصیبت در نهج البلاغه]] - [[مصیبت در اخلاق اسلامی]] - [[مصیبت در معارف دعا و زیارات]] - [[مصیبت در سیره پیامبر خاتم]]</div>
| موضوع مرتبط = مصیبت

<div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[مصیبت (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
| عنوان مدخل = [[مصیبت]]

| مداخل مرتبط = [[مصیبت در قرآن]] - [[مصیبت در حدیث]] - [[مصیبت در نهج البلاغه]] - [[مصیبت در اخلاق اسلامی]] - [[مصیبت در معارف دعا و زیارات]] - [[مصیبت در سیره پیامبر خاتم]]

| پرسش مرتبط = مصیبت (پرسش)

}}

==مقدمه==
==مقدمه==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-18T00:25:11Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۳:۵۵
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	*ایشان [[مسلمانان]] دیگر را نیز هنگام وقوع [[مصیبت]] به بیان ذکر [[استرجاع]] فراخوانده، فرموده‌اند: "هر که هنگام [[مصیبت]] [[استرجاع]] کند، [[خداوند]] [[مصیبت]] او را جبران و [[عاقبت]] وی را [[نیکو]] می‌کند و بر آن [[مصیبت]]، پاداشی [[شایسته]] که باعث [[خشنودی]] اش شود، قرار می‌دهد"<ref>الطبرانی، المعجم الکبیر ، ج ۱۲، ص ۱۹۸؛ کنزالعمال، ج ۳، ص ۳۰۰؛ فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان، ج ۱، ص ۴۳۷ و مستدرک الوسائل، ج۳، ص۴۰۲.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.		*ایشان [[مسلمانان]] دیگر را نیز هنگام وقوع [[مصیبت]] به بیان ذکر [[استرجاع]] فراخوانده، فرموده‌اند: "هر که هنگام [[مصیبت]] [[استرجاع]] کند، [[خداوند]] [[مصیبت]] او را جبران و [[عاقبت]] وی را [[نیکو]] می‌کند و بر آن [[مصیبت]]، پاداشی [[شایسته]] که باعث [[خشنودی]] اش شود، قرار می‌دهد"<ref>الطبرانی، المعجم الکبیر ، ج ۱۲، ص ۱۹۸؛ کنزالعمال، ج ۳، ص ۳۰۰؛ فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان، ج ۱، ص ۴۳۷ و مستدرک الوسائل، ج۳، ص۴۰۲.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:152259.jpg\|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|'''فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم''']]		* [[پرونده:152259.jpg\|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|'''فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T19:01:12Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۳۱
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:152259.jpg\|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|'''فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم''']]		* [[پرونده:152259.jpg\|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|'''فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم''']]
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۳۸
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[مصیبت]]، در لغت، از ماده "صاب یصوب" و به معنای رسیدن چیزی به طور صحیح به چیزی و برخورد آن با [[هدف]] است<ref>الزبیدی، تاج العروس، ج ۲، ص ۱۵۳ - ۱۵۶ و ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۳۵ - ۵۳۷.</ref>؛ اما در اصطلاح، به معنای [[گرفتاری‌ها]] و مشکلات بزرگ و کوچکی است که به افراد می‌رسد<ref>محمد بن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۲، ص۱۷۵.</ref>. گرچه مفهوم [[مصیبت]] درباره [[خیر و شر]] به کار رفته؛ اما غالباً درباره معانی [[شر]] استفاده شده است<ref>عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل و اسرار التأویل، ج ۱، ص ۱۱۵ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>.		[[مصیبت]]، در لغت، از ماده "صاب یصوب" و به معنای رسیدن چیزی به طور صحیح به چیزی و برخورد آن با [[هدف]] است<ref>الزبیدی، تاج العروس، ج ۲، ص ۱۵۳ - ۱۵۶ و ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۳۵ - ۵۳۷.</ref>؛ اما در اصطلاح، به معنای [[گرفتاری‌ها]] و مشکلات بزرگ و کوچکی است که به افراد می‌رسد<ref>محمد بن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۲، ص۱۷۵.</ref>. گرچه مفهوم [[مصیبت]] درباره [[خیر و شر]] به کار رفته؛ اما غالباً درباره معانی [[شر]] استفاده شده است<ref>عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل و اسرار التأویل، ج ۱، ص ۱۱۵ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۶.</ref>

	== [[مصیبت]]؛ [[آزمون]] اولیای الهی‌==		== [[مصیبت]]؛ [[آزمون]] اولیای الهی‌==
خط ۱۳:		خط ۱۳:

	== [[پیامبر]] {{صل}} در هنگام بلا‌==		== [[پیامبر]] {{صل}} در هنگام بلا‌==
	[[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} نیز مانند دیگر [[پیامبران الهی]]، در راه [[تبلیغ]] [[دین]] [[مصائب]] و گرفتاری‌های بسیاری را [[تحمل]] کردند. استقامتی که [[رسول خدا]] {{صل}} در برابر مشکلات [[رسالت]] و [[هدایت مردم]] از خود نشان دادند بسیار شگفت است و با اینکه خود فرموده‌اند که در میان [[انبیای الهی]]، بیش از همه به [[بلا]] و [[مصیبت]] دچار شده‌اند<ref>المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۳، ص ۱۳۰؛ ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۳، ص ۲۴۷ و علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج ۲، ص ۵۳۷.</ref>؛ اما کسی همچون ایشان در راه [[حق]]، [[شکیبا]] و پایدار نبود<ref>کشف الغمه، ص ۵۳۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷.</ref>.		[[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} نیز مانند دیگر [[پیامبران الهی]]، در راه [[تبلیغ]] [[دین]] [[مصائب]] و گرفتاری‌های بسیاری را [[تحمل]] کردند. استقامتی که [[رسول خدا]] {{صل}} در برابر مشکلات [[رسالت]] و [[هدایت مردم]] از خود نشان دادند بسیار شگفت است و با اینکه خود فرموده‌اند که در میان [[انبیای الهی]]، بیش از همه به [[بلا]] و [[مصیبت]] دچار شده‌اند<ref>المتقی الهندی، کنزالعمال، ج ۳، ص ۱۳۰؛ ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابی طالب، ج ۳، ص ۲۴۷ و علی بن عیسی اربلی، کشف الغمه، ج ۲، ص ۵۳۷.</ref>؛ اما کسی همچون ایشان در راه [[حق]]، [[شکیبا]] و پایدار نبود<ref>کشف الغمه، ص ۵۳۷.</ref>.

	[[رسول خدا]] {{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>.		[[رسول خدا]] {{صل}} در [[مصائب]] گله نمی‌کرد و از بزرگ و کوچک آن شکایتی نداشت و در برابر شداید [[ثابت قدم]] بود و مشکلات بر [[صبر]] ایشان می‌افزود<ref>ماوردی، اعلام النبوة، ص ۲۱۷.</ref>. هرگز از آن [[حضرت]]، [[سستی]] دیده نشد و هرگز اظهار دلتنگی و شکایت نکرد؛ این صفات به فرموده خود آن [[حضرت]]، از نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]] است:‌ "نشانه‌های [[انسان]] [[صابر]]، سه چیز است: اول آنکه، [[سستی]] نمی‌کند؛ دوم آنکه، دلتنگی نمی‌کند و سوم آنکه از پروردگارش [[شکوه]] نمی‌کند؛ زیرا اگر [[سستی]] کند، [[حق]] را تباه می‌کند و اگر دلتنگی کند، [[شکر]] او را به جا نیاورده است و اگر [[شکوه]] کند، مطمئناً از پروردگارش [[نافرمانی]] خواهد کرد"<ref>{{متن حدیث\| عَلَامَةُ الصَّابِرِ فِي‌ ثَلَاثٍ‌ أَوَّلُهَا أَنْ لَا يَكْسَلَ وَ الثَّانِيَةُ أَنْ لَا يَضْجَرَ وَ الثَّالِثَةُ أَنْ لَا يَشْكُوَ مِنْ رَبِّهِ تَعَالَى لِأَنَّهُ إِذَا كَسِلَ فَقَدْ ضَيَّعَ الْحَقَّ وَ إِذَا ضَجِرَ لَمْ يُؤَدِّ الشُّكْرَ وَ إِذَا شَكَا مِنْ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ عَصَاهُ}}؛ شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۲، ص ۴۹۸ و شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج ۱۶، ص ۲۳.</ref>. و می‌فرمودند: "هر بنده‌ای که بر مصیبتی از [[مصائب]] [[صبر]] کند، از گناهانش [[پاک]] می‌شود"<ref>حسن بن فضل طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۳۵۹.</ref> نیز فرموده‌اند: "هرگاه [[خداوند]] بنده‌ای را [[دوست]] داشته باشد، او را [[مبتلا]] می‌کند؛ اگر [بنده‌اش] [[صبر]] کرد، او را به خود نزدیک می‌کند و اگر به آن [[بلا]] [[راضی]] بود، او را [[خالص]] می‌کند و [برای خود] برمی‌گزیند"<ref>مسکن الفؤاد، ص ۸۴ و محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۲۷.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۷-۶۱۸.</ref>.

	== [[کمک]] گرفتن از [[نماز]] و [[روزه]] ==		== [[کمک]] گرفتن از [[نماز]] و [[روزه]] ==
	هنگامی که چیزی [[رسول خدا]] {{صل}} را محزون می‌کرد، ایشان با گرفتن [[روزه]] و [[نماز]] در رفع آن می‌کوشید. [[روایت]] شده است، هرگاه [[امام علی]] {{ع}} به مشکلی دچار می‌شد، در آن روز، هزار رکعت [[نماز]] می‌خواند و به شصت [[مسکین]] [[صدقه]] می‌داد و سه روز، [[روزه]] می‌گرفت و به فرزندانش می‌فرمود: "هرگاه به مشکلی دچار شدید، چنین کنید؛ همانا من [[پیامبر]] {{صل}} را دیدم که چنین می‌کرد"<ref>مستدرک الوسائل، ص ۴۸۱ و قطب الدین راوندی، الدعوات، ص ۲۸۷.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.		هنگامی که چیزی [[رسول خدا]] {{صل}} را محزون می‌کرد، ایشان با گرفتن [[روزه]] و [[نماز]] در رفع آن می‌کوشید. [[روایت]] شده است، هرگاه [[امام علی]] {{ع}} به مشکلی دچار می‌شد، در آن روز، هزار رکعت [[نماز]] می‌خواند و به شصت [[مسکین]] [[صدقه]] می‌داد و سه روز، [[روزه]] می‌گرفت و به فرزندانش می‌فرمود: "هرگاه به مشکلی دچار شدید، چنین کنید؛ همانا من [[پیامبر]] {{صل}} را دیدم که چنین می‌کرد"<ref>مستدرک الوسائل، ص ۴۸۱ و قطب الدین راوندی، الدعوات، ص ۲۸۷.</ref>.

	همچنین [[روایت]] شده است که چون [[رسول خدا]] {{صل}} به مصیبتی گرفتار می‌شد، دو رکعت [[نماز]] می‌خواند و چنین [[دعا]] می‌کرد: خدایا! آن‌چه را که به ما [[دستور]] داده بودی، انجام دادیم؛ پس آنچه را که به ما [[وعده]] فرموده‌ای، عملی کن!"‌<ref>{{متن حدیث\| اللَّهُمَ‌ قَدْ فَعَلْتُ‌ مَا أَمَرْتَنَا فَأَنْجِزْ لَنَا مَا وَعَدْتَنَا}}؛ مسکن الفؤاد، ص ۵۰ و مستدرک الوسائل، ج ۶، ص ۳۹۵. اشاره به آیه ۴۵ سوره بقره است: {{متن قرآن\|وَاسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ}}.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.		همچنین [[روایت]] شده است که چون [[رسول خدا]] {{صل}} به مصیبتی گرفتار می‌شد، دو رکعت [[نماز]] می‌خواند و چنین [[دعا]] می‌کرد: خدایا! آن‌چه را که به ما [[دستور]] داده بودی، انجام دادیم؛ پس آنچه را که به ما [[وعده]] فرموده‌ای، عملی کن!"‌<ref>{{متن حدیث\| اللَّهُمَ‌ قَدْ فَعَلْتُ‌ مَا أَمَرْتَنَا فَأَنْجِزْ لَنَا مَا وَعَدْتَنَا}}؛ مسکن الفؤاد، ص ۵۰ و مستدرک الوسائل، ج ۶، ص ۳۹۵. اشاره به آیه ۴۵ سوره بقره است: {{متن قرآن\|وَاسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ}}.</ref>.

	ذکر [[استرجاع]] نیز از دیگر اعمالی بود که [[رسول خدا]] {{صل}} هنگام وقوع [[مصیبت]]، از آن [[کمک]] می‌جست. [[نقل]] شده است، شبی به یکباره چراغ خانه [[رسول خدا]] {{صل}} خاموش شد؛ پس آن [[حضرت]] فرمود: {{متن حدیث\| إِنَّا لِلَّهِ‌ وَ إِنَّا إِلَيْهِ‌ راجِعُونَ‌}}؛ ‌ گفته شد: "ای [[رسول خدا]] {{صل}} آیا این هم [[مصیبت]] است؟" فرمود: "بله؛ هر چیزی که مؤمنی را بیازارد، آن چیز برایش [[مصیبت]] است و برایش اجر [[مصیبت]] نوشته می‌شود"<ref>محمد بن فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ج ۲، ص ۴۲۳ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.		ذکر [[استرجاع]] نیز از دیگر اعمالی بود که [[رسول خدا]] {{صل}} هنگام وقوع [[مصیبت]]، از آن [[کمک]] می‌جست. [[نقل]] شده است، شبی به یکباره چراغ خانه [[رسول خدا]] {{صل}} خاموش شد؛ پس آن [[حضرت]] فرمود: {{متن حدیث\| إِنَّا لِلَّهِ‌ وَ إِنَّا إِلَيْهِ‌ راجِعُونَ‌}}؛ ‌ گفته شد: "ای [[رسول خدا]] {{صل}} آیا این هم [[مصیبت]] است؟" فرمود: "بله؛ هر چیزی که مؤمنی را بیازارد، آن چیز برایش [[مصیبت]] است و برایش اجر [[مصیبت]] نوشته می‌شود"<ref>محمد بن فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ج ۲، ص ۴۲۳ و الجامع لاحکام القرآن، ص ۱۷۵.</ref>.

	ایشان [[مسلمانان]] دیگر را نیز هنگام وقوع [[مصیبت]] به بیان ذکر [[استرجاع]] فراخوانده، فرموده‌اند: "هر که هنگام [[مصیبت]] [[استرجاع]] کند، [[خداوند]] [[مصیبت]] او را جبران و [[عاقبت]] وی را [[نیکو]] می‌کند و بر آن [[مصیبت]]، پاداشی [[شایسته]] که باعث [[خشنودی]] اش شود، قرار می‌دهد"<ref>الطبرانی، المعجم الکبیر، ج ۱۲، ص ۱۹۸؛ کنزالعمال، ج ۳، ص ۳۰۰؛ فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان، ج ۱، ص ۴۳۷ و مستدرک الوسائل، ج۳، ص۴۰۲.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>.		ایشان [[مسلمانان]] دیگر را نیز هنگام وقوع [[مصیبت]] به بیان ذکر [[استرجاع]] فراخوانده، فرموده‌اند: "هر که هنگام [[مصیبت]] [[استرجاع]] کند، [[خداوند]] [[مصیبت]] او را جبران و [[عاقبت]] وی را [[نیکو]] می‌کند و بر آن [[مصیبت]]، پاداشی [[شایسته]] که باعث [[خشنودی]] اش شود، قرار می‌دهد"<ref>الطبرانی، المعجم الکبیر، ج ۱۲، ص ۱۹۸؛ کنزالعمال، ج ۳، ص ۳۰۰؛ فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان، ج ۱، ص ۴۳۷ و مستدرک الوسائل، ج۳، ص۴۰۲.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۶۱۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۵۴
خط ۱:		خط ۱:

	{{سیره معصوم}}		{{سیره معصوم}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از زیرشاخه‌های بحث '''~~[[مصیبت]]~~''' است. "'''[[مصیبت]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[مصیبت در قرآن]] - [[مصیبت در حدیث]] - [[مصیبت در نهج البلاغه]] - [[مصیبت در اخلاق اسلامی]] - [[مصیبت در معارف دعا و زیارات]] - [[مصیبت در سیره پیامبر خاتم]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = مصیبت
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[مصیبت (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~		\| عنوان مدخل = [[مصیبت]]
			\| مداخل مرتبط = [[مصیبت در قرآن]] - [[مصیبت در حدیث]] - [[مصیبت در نهج البلاغه]] - [[مصیبت در اخلاق اسلامی]] - [[مصیبت در معارف دعا و زیارات]] - [[مصیبت در سیره پیامبر خاتم]]
			\| پرسش مرتبط = مصیبت (پرسش)
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==