مقام تسلیم به چه معناست؟ (پرسش) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۷

2024-01-10T10:07:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۳۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{جعبه اطلاعات پرسش		{{جعبه اطلاعات پرسش
	\| موضوع اصلی = [[مقام معصوم (پرسش)\|بانک جامع پرسش و پاسخ مقام معصوم]]		\| موضوع اصلی = [[مقام معصوم (پرسش)\|بانک جامع پرسش و پاسخ مقام معصوم]]
	\| تصویر = ~~110031~~.jpg		\| تصویر = 110059.jpg
	\| نمایه وابسته = [[مقام معصوم در درجات قرب الهی (نمایه)\|مقام معصوم در درجات قرب الهی]]		\| نمایه وابسته = [[مقام معصوم در درجات قرب الهی (نمایه)\|مقام معصوم در درجات قرب الهی]]
	\| مدخل اصلی = [[مقام معصوم]]		\| مدخل اصلی = [[مقام معصوم]]

Bahmani در ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۵۷

2024-01-09T04:57:25Z

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۳، بخش دوم

2022-11-24T00:55:03Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۳، بخش دوم

نمایش تغییرات

Hosein: جایگزینی متن - '↵::::::' به ' '

2022-11-13T16:33:18Z

جایگزینی متن - '↵::::::' به ' '

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۳

2022-07-31T00:32:55Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۳

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۰۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{جعبه اطلاعات پرسش		{{جعبه اطلاعات پرسش
	\| موضوع اصلی = [[مقام معصوم (پرسش)\|بانک جامع پرسش و پاسخ مقام معصوم]]		\| موضوع اصلی = [[مقام معصوم (پرسش)\|بانک جامع پرسش و پاسخ مقام معصوم]]
	\| موضوع فرعی = وابسته به [[تسلیم (پرسش)\|پرسمان تسلیم]]		\| موضوع فرعی = وابسته به [[تسلیم (پرسش)\|پرسمان تسلیم]]
	\| تصویر = 110031.jpg		\| تصویر = 110031.jpg
	\| اندازه تصویر = 200px		\| اندازه تصویر = 200px
	\| نمایه وابسته = [[مقام معصوم در درجات قرب الهی (نمایه)\|مقام معصوم در درجات قرب الهی]]		\| نمایه وابسته = [[مقام معصوم در درجات قرب الهی (نمایه)\|مقام معصوم در درجات قرب الهی]]
	\| مدخل اصلی = [[مقام معصوم]]		\| مدخل اصلی = [[مقام معصوم]]
	\| موضوعات وابسته = [[تسلیم]]، [[مقام تسلیم]]		\| موضوعات وابسته = [[تسلیم]]، [[مقام تسلیم]]
	\| پاسخ‌دهنده =		\| پاسخ‌دهنده =
	\| پاسخ‌دهندگان = [[سید علی حسینی میلانی]]؛ [[سید احمد خاتمی]]؛ [[سید احمد سجادی]]؛ [[سید مجتبی حسینی]]		\| پاسخ‌دهندگان = [[سید علی حسینی میلانی]]؛ [[سید احمد خاتمی]]؛ [[سید احمد سجادی]]؛ [[سید مجتبی حسینی]]

	}}		}}

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-رده:پرسش‌ +رده:پرسش)؛ زیباسازی

2022-02-09T18:16:34Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-رده:پرسش‌ +رده:پرسش)؛ زیباسازی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۴۶
خط ۸:		خط ۸:
	\| موضوعات وابسته = [[تسلیم]]، [[مقام تسلیم]]		\| موضوعات وابسته = [[تسلیم]]، [[مقام تسلیم]]
	\| پاسخ‌دهنده =		\| پاسخ‌دهنده =
	\| پاسخ‌دهندگان = [[سید علی حسینی میلانی]]؛ [[~~سید احمد خاتمی\|~~سید احمد خاتمی]]؛ [[سید احمد سجادی]]؛ [[سید مجتبی حسینی]]		\| پاسخ‌دهندگان = [[سید علی حسینی میلانی]]؛ [[سید احمد خاتمی]]؛ [[سید احمد سجادی]]؛ [[سید مجتبی حسینی]]

	}}		}}
	'''مقام تسلیم به چه معناست؟''' یکی از پرسش‌های مرتبط با بحث‌های '''[[مقام معصوم (پرسش)\|مقام معصوم]]'''، '''[[تسلیم]]''' و '''[[مقام تسلیم]]''' است که می‌توان با عبارت‌های متفاوتی مطرح کرد. برای بررسی جامع این سؤال و دیگر سؤال‌های مرتبط، یا هر مطلب وابسته دیگری، به مدخل اصلی '''[[مقام معصوم]]''' مراجعه شود.		'''مقام تسلیم به چه معناست؟''' یکی از پرسش‌های مرتبط با بحث‌های '''[[مقام معصوم (پرسش)\|مقام معصوم]]'''، '''[[تسلیم]]''' و '''[[مقام تسلیم]]''' است که می‌توان با عبارت‌های متفاوتی مطرح کرد. برای بررسی جامع این سؤال و دیگر سؤال‌های مرتبط، یا هر مطلب وابسته دیگری، به مدخل اصلی '''[[مقام معصوم]]''' مراجعه شود.

	~~==عبارت‌های دیگری از این پرسش==~~

	== پاسخ نخست ==		== پاسخ نخست ==
	[[پرونده:373589.jpg\|بندانگشتی\|~~right~~\|100px\|[[سید علی حسینی میلانی]]]]		[[پرونده:373589.jpg\|بندانگشتی\|راست\|100px\|[[سید علی حسینی میلانی]]]]
	آیت‌الله '''[[سید علی حسینی میلانی]]''' در کتاب ''«[[با پیشوایان هدایتگر (کتاب)\|با پیشوایان هدایتگر]]»'' در این‌باره گفته‌ است:		آیت‌الله '''[[سید علی حسینی میلانی]]''' در کتاب ''«[[با پیشوایان هدایتگر (کتاب)\|با پیشوایان هدایتگر]]»'' در این‌باره گفته‌ است:

	«'''فراخوانان به سوی خدا:''' ما در مباحث امامت گفته‌ایم که [[ائمه]] {{عم}} همۀ وظایف و مسئولیت‌های [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]] {{صل}} را بر عهده داشتند، و بدین جهت باید واجد تمام صفات و مقامات آن حضرت (به جز نبوّت) باشند. یکی از وظایف [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]، دعوت الی الله است که در قرآن مجید آمده: {{متن قرآن\|وَ داعِياً إِلَى اللَّهِ ...}}؛<ref>«و تو را دعوت کننده به سوی خدا به فرمان او قرار دادیم» سوره احزاب آیه ۴۶.</ref> در آیه دیگری خداوند به آن حضرت فرموده: {{متن قرآن\|قُلْ هَٰذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَى اللَّهِ ۚ عَلَىٰ بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي}}؛<ref>«بگو: این راه من است، من و پیروانم، با بصیرت کامل، همه مردم را به سوی خدا دعوت می‌کنیم» سوره یوسف آیه ۱۰۸.</ref> همین وظیفه را [[ائمه]] {{عم}} داشته‌اند. در تفسیر آیه {{متن قرآن\|وَمَنِ اتَّبَعَنِي}} آمده است: سلام بن مستنیر گفت: [[امام باقر\|امام ابوجعفر]] {{ع}} فرمود: {{عربی\|ذلک رسول الله{{صل}} و أمیرالمؤمنین و الأوصیاء{{عم}} من بعدهما}}؛<ref>الکافی: ۱ / ۴۲۵، حدیث ۶۶، مناقب آل ابی طالب: ۳ / ۴۸۶، بحار الأنوار: ۲۴ / ۲۱، حدیث ۴۲.</ref> منظور [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]] {{صل}}، [[امام علی\|امیر مؤمنان علی]] {{ع}} و جانشینان آن بزرگواران هستند. این دعوت رأس همه دعوت‌ها و بهترین دعوت‌ها است، خدای متعال می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِّمَّن دَعَا إِلَى اللَّهِ وَعَمِلَ صَالِحًا وَقَالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ}}؛<ref>«چه کسی خوش گفتارتر است از آن که به سوی خدا دعوت می‌کند و عمل صالح انجام می‌دهد و می‌گوید: من از مسلمانانم؟!»؛ سوره فصلت، آیه۳۳.</ref> به راستی چه کسی بهتر از [[ائمه]] اطهار {{عم}} بعد از رسول خدا {{صل}} مردم را بهتر به سوی خدا دعوت کرده؟ و چه کسی چون ائمه {{عم}} عمل صالح داشته است؟ آری، آن بزرگواران سادة المسلمین هستند و از این رو در تفسیر آمده که مقصود از این آیه، [[امام علی\|امیرالمؤمنین]] {{ع}} است. <ref>.ک: تفسیر العیاشی: ۱ / ۲۱۲، ضمن حدیث ۱۷۹.</ref> و اگر مراد از {{متن قرآن\|وَقَالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ}} مقام تسلیم باشد که فرمود: {{عربی\|"الإسلام هو التسلیم"}}؛ باز [[ائمه]] {{عم}} در رأس اهل تسلیم هستند که {{عربی\|"وله تسلّمون"}}		«'''فراخوانان به سوی خدا:''' ما در مباحث امامت گفته‌ایم که [[ائمه]] {{عم}} همۀ وظایف و مسئولیت‌های [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]] {{صل}} را بر عهده داشتند، و بدین جهت باید واجد تمام صفات و مقامات آن حضرت (به جز نبوّت) باشند. یکی از وظایف [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]، دعوت الی الله است که در قرآن مجید آمده: {{متن قرآن\|وَ داعِياً إِلَى اللَّهِ ...}}؛<ref>«و تو را دعوت کننده به سوی خدا به فرمان او قرار دادیم» سوره احزاب آیه ۴۶.</ref> در آیه دیگری خداوند به آن حضرت فرموده: {{متن قرآن\|قُلْ هَٰذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَى اللَّهِ ۚ عَلَىٰ بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي}}؛<ref>«بگو: این راه من است، من و پیروانم، با بصیرت کامل، همه مردم را به سوی خدا دعوت می‌کنیم» سوره یوسف آیه ۱۰۸.</ref> همین وظیفه را [[ائمه]] {{عم}} داشته‌اند. در تفسیر آیه {{متن قرآن\|وَمَنِ اتَّبَعَنِي}} آمده است: سلام بن مستنیر گفت: [[امام باقر\|امام ابوجعفر]] {{ع}} فرمود: {{عربی\|ذلک رسول الله{{صل}} و أمیرالمؤمنین و الأوصیاء{{عم}} من بعدهما}}؛<ref>الکافی: ۱ / ۴۲۵، حدیث ۶۶، مناقب آل ابی طالب: ۳ / ۴۸۶، بحار الأنوار: ۲۴ / ۲۱، حدیث ۴۲.</ref> منظور [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]] {{صل}}، [[امام علی\|امیر مؤمنان علی]] {{ع}} و جانشینان آن بزرگواران هستند. این دعوت رأس همه دعوت‌ها و بهترین دعوت‌ها است، خدای متعال می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِّمَّن دَعَا إِلَى اللَّهِ وَعَمِلَ صَالِحًا وَقَالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ}}؛<ref>«چه کسی خوش گفتارتر است از آن که به سوی خدا دعوت می‌کند و عمل صالح انجام می‌دهد و می‌گوید: من از مسلمانانم؟!»؛ سوره فصلت، آیه۳۳.</ref> به راستی چه کسی بهتر از [[ائمه]] اطهار {{عم}} بعد از رسول خدا {{صل}} مردم را بهتر به سوی خدا دعوت کرده؟ و چه کسی چون ائمه {{عم}} عمل صالح داشته است؟ آری، آن بزرگواران سادة المسلمین هستند و از این رو در تفسیر آمده که مقصود از این آیه، [[امام علی\|امیرالمؤمنین]] {{ع}} است. <ref>.ک: تفسیر العیاشی: ۱ / ۲۱۲، ضمن حدیث ۱۷۹.</ref> و اگر مراد از {{متن قرآن\|وَقَالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ}} مقام تسلیم باشد که فرمود: {{عربی\|"الإسلام هو التسلیم"}}؛ باز [[ائمه]] {{عم}} در رأس اهل تسلیم هستند که {{عربی\|"وله تسلّمون"}}

	::::::'''ائمّه و مقام تسلیم:''' [[ائمه]] {{عم}} مردم را به طرف خداوند متعال دلالت و هدایت می‌کنند و تسلیم خداوند متعال هستند. مقام تسلیم، مقام عجیبی است که در کتاب‌های اخلاقی در مکتب [[اهل بیت]] {{عم}} شرح مفصّلی دارد. وقتی انسان تسلیم خداوند متعال باشد، در مقابل باری تعالی صفر؛ یعنی محو و خداوند متعال خواهد بود. در این صورت اراده، گفتار و کردار او الهی خواهد بود و چنین فردی هرگز از تنهایی وحشت و دل تنگی نکرده و روی گردانی مردم از او، اثری نخواهد داشت. در روایتی آمده است که [[امام سجاد]] {{ع}} فرمود: {{عربی\|"جهلوا –والله- أمر الله و أمر أولیائه معه، إنّ المراتب الرفیعة لا تنال إلّا بالتسلیم لله جلّ ثناؤه، و ترک الاقتراح علیه، و الرضا بما یدبّرهم به...."}}؛ <ref>به خدا سوگند، اینان از کار خدا و دوستان او غافلند، به مقام‌های بلند نمی‌توان رسید مگر با تسلیم در مقابل خدای متعال و ترک اظهار نظر و رضا به آن چه او صلاح می‌داند.... . الأمالی، شیخ صدوق: ۵۳۹، بحار الأنوار: ۴۶ / ۲۲.</ref> آری، مقام تسلیم از مقام رضا نیز بالاتر است، از این رو [[ائمه]] {{عم}} چیزی از خود ندارند؛ بلکه به فرمان خدا عمل می‌کنند، به سوی او ارشاد و به گفتار او حکم می‌نمایند. اگر انسان به این مقام و مرتبه برسد به بالاترین مقام رسیده است. این مقامات کجا و حال مخالفان ائمه {{عم}} کجا؟!! وقتی [[ائمه]] {{عم}} چنین تسلیمی داشته باشند که ارشادشان، دعوت به سوی خداوند متعال باشد، قولشان، قول او و اراده‌شان اراده او باشد، اصلاً همه‌اش خدا خواهد بود و غیر خدا اصلاً نقشی نخواهد داشت. این است که در آن‌هایی که ادّعا می‌کنند و مکتب‌هایی برای خودشان دایر کرده‌اند و یا کسانی که ائمه دیگری برای خودشان ساخته‌اند، خبر نخواهد بود. ما پیش‌تر گفتیم که دو راه بیشتر نداریم: یا راه خدا و یا راه شیطان. نمی‌شود راه سوّمی به صورت مستقل یا مرکب از این دو راه، تصویر کرد» <ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۳ (کتاب)\|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۳، ص۹۳ تا ۹۵.</ref>.		::::::'''ائمّه و مقام تسلیم:''' [[ائمه]] {{عم}} مردم را به طرف خداوند متعال دلالت و هدایت می‌کنند و تسلیم خداوند متعال هستند. مقام تسلیم، مقام عجیبی است که در کتاب‌های اخلاقی در مکتب [[اهل بیت]] {{عم}} شرح مفصّلی دارد. وقتی انسان تسلیم خداوند متعال باشد، در مقابل باری تعالی صفر؛ یعنی محو و خداوند متعال خواهد بود. در این صورت اراده، گفتار و کردار او الهی خواهد بود و چنین فردی هرگز از تنهایی وحشت و دل تنگی نکرده و روی گردانی مردم از او، اثری نخواهد داشت. در روایتی آمده است که [[امام سجاد]] {{ع}} فرمود: {{عربی\|"جهلوا –والله- أمر الله و أمر أولیائه معه، إنّ المراتب الرفیعة لا تنال إلّا بالتسلیم لله جلّ ثناؤه، و ترک الاقتراح علیه، و الرضا بما یدبّرهم به...."}}؛ <ref>به خدا سوگند، اینان از کار خدا و دوستان او غافلند، به مقام‌های بلند نمی‌توان رسید مگر با تسلیم در مقابل خدای متعال و ترک اظهار نظر و رضا به آن چه او صلاح می‌داند.... . الأمالی، شیخ صدوق: ۵۳۹، بحار الأنوار: ۴۶ / ۲۲.</ref> آری، مقام تسلیم از مقام رضا نیز بالاتر است، از این رو [[ائمه]] {{عم}} چیزی از خود ندارند؛ بلکه به فرمان خدا عمل می‌کنند، به سوی او ارشاد و به گفتار او حکم می‌نمایند. اگر انسان به این مقام و مرتبه برسد به بالاترین مقام رسیده است. این مقامات کجا و حال مخالفان ائمه {{عم}} کجا؟!! وقتی [[ائمه]] {{عم}} چنین تسلیمی داشته باشند که ارشادشان، دعوت به سوی خداوند متعال باشد، قولشان، قول او و اراده‌شان اراده او باشد، اصلاً همه‌اش خدا خواهد بود و غیر خدا اصلاً نقشی نخواهد داشت. این است که در آن‌هایی که ادّعا می‌کنند و مکتب‌هایی برای خودشان دایر کرده‌اند و یا کسانی که ائمه دیگری برای خودشان ساخته‌اند، خبر نخواهد بود. ما پیش‌تر گفتیم که دو راه بیشتر نداریم: یا راه خدا و یا راه شیطان. نمی‌شود راه سوّمی به صورت مستقل یا مرکب از این دو راه، تصویر کرد» <ref>ر. ک. [[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[با پیشوایان هدایتگر ج۳ (کتاب)\|با پیشوایان هدایتگر]]؛ ج۳، ص۹۳ تا ۹۵.</ref>.
خط ۲۸:		خط ۲۶:
	\| تصویر = 260.jpg		\| تصویر = 260.jpg
	\| پاسخ‌دهنده = سید احمد خاتمی		\| پاسخ‌دهنده = سید احمد خاتمی
	\| پاسخ = آیت الله '''[[~~سید احمد خاتمی\|~~سید احمد خاتمی]]''' در کتاب ''«[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)\|در آستان امامان معصوم]]»'' در این‌باره گفته‌ است:		\| پاسخ = آیت الله '''[[سید احمد خاتمی]]''' در کتاب ''«[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)\|در آستان امامان معصوم]]»'' در این‌باره گفته‌ است:

	*«[[تسلیم]] محض خداوند بودن در همه عرصه‌ها روح دین است که {{عربی\|" الْإِسْلَامُ‏ هُوَ التَّسْلِيمُ‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}<ref>نهج البلاغه، قصار ۱۲۵.</ref>. اسلام همان [[تسلیم]] بودن در برابر ذات مقدّس ربوبی است. روح [[تسلیم]] آن است که بنده به رضای خداوند راضی باشد. حضرت [[امام باقر]]{{ع}} فرمود: "سزاوارترین خلق به گردن نهادن در برابر قضا و فرمان او، کسی است که خداشناس باشد»<ref>بحارالأنوار، ج۷۱، ۱۵۳.</ref> از حضرت [[امام صادق]]{{ع}} پرسیدند: "از کجا دانسته شود که کسی مؤمن است؟ حضرت فرمود: "مؤمن را از [[تسلیم]] شدنش در برابر خدا و خرسندی‌اش به هر خوشی و ناخوشی که به او می‌رسد، بشناسید"<ref>{{عربی\|" بِالتَّسْلِيمِ‏ لِلَّهِ‏ وَ الرِّضَا بِمَا وَرَدَ عَلَيْهِ‏ مِنْ‏ سُرُورٍ وَ سَخَطٍ‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}، بحارالأنوار، ج۲، ص۲۰۵.</ref> {{عربی\|" وَ لَهُ تُسَلِّمُونَ‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ یعنی: هم در عرصه فردی هم در عرصه سیاسی و هم عرصه‌های دیگر، آنچه برای شما گل‌های بی‌خار جهان هستی مطرح است، فقط و فقط رضای اوست و بس»<ref>[[سید احمد خاتمی\|خاتمی، سید احمد]]، [[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)\|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۵۵۹.</ref>.		*«[[تسلیم]] محض خداوند بودن در همه عرصه‌ها روح دین است که {{عربی\|" الْإِسْلَامُ‏ هُوَ التَّسْلِيمُ‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}<ref>نهج البلاغه، قصار ۱۲۵.</ref>. اسلام همان [[تسلیم]] بودن در برابر ذات مقدّس ربوبی است. روح [[تسلیم]] آن است که بنده به رضای خداوند راضی باشد. حضرت [[امام باقر]]{{ع}} فرمود: "سزاوارترین خلق به گردن نهادن در برابر قضا و فرمان او، کسی است که خداشناس باشد»<ref>بحارالأنوار، ج۷۱، ۱۵۳.</ref> از حضرت [[امام صادق]]{{ع}} پرسیدند: "از کجا دانسته شود که کسی مؤمن است؟ حضرت فرمود: "مؤمن را از [[تسلیم]] شدنش در برابر خدا و خرسندی‌اش به هر خوشی و ناخوشی که به او می‌رسد، بشناسید"<ref>{{عربی\|" بِالتَّسْلِيمِ‏ لِلَّهِ‏ وَ الرِّضَا بِمَا وَرَدَ عَلَيْهِ‏ مِنْ‏ سُرُورٍ وَ سَخَطٍ‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}، بحارالأنوار، ج۲، ص۲۰۵.</ref> {{عربی\|" وَ لَهُ تُسَلِّمُونَ‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ یعنی: هم در عرصه فردی هم در عرصه سیاسی و هم عرصه‌های دیگر، آنچه برای شما گل‌های بی‌خار جهان هستی مطرح است، فقط و فقط رضای اوست و بس»<ref>[[سید احمد خاتمی\|خاتمی، سید احمد]]، [[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)\|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۵۵۹.</ref>.
خط ۱۲۰:		خط ۱۱۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~پرسش‌~~]]		[[رده:پرسش]]
	[[رده:مقام معصوم]]		[[رده:مقام معصوم]]

Heydari: جایگزینی متن - '. ::::::' به '. '

2022-02-03T10:33:18Z

جایگزینی متن - '.</ref> ::::::' به '.</ref> '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۰۳
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	'''قضای قولی و فعلی خداوند:'''		'''قضای قولی و فعلی خداوند:'''
	::::::۱. قضای قولی خداوند، مانند: {{متن قرآن\| وَقَضَى رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِيَّاهُ }}<ref> و پروردگارت حکم قطعی کرده است که جز او را نپرستید؛ سوره اسراء، آیه: ۲۳.</ref>		::::::۱. قضای قولی خداوند، مانند: {{متن قرآن\| وَقَضَى رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِيَّاهُ }}<ref> و پروردگارت حکم قطعی کرده است که جز او را نپرستید؛ سوره اسراء، آیه: ۲۳.</ref>
	~~::::::~~۲. قضای فعلی خداوند، مانند: {{متن قرآن\| وَاللَّهُ يَقْضِي بِالْحَقِّ }}<ref> و خداست که به حق حکم می‌کند؛ سوره غافر، آیه:۲۰.</ref>؛ {{متن قرآن\|فَقَضَاهُنَّ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ فِي يَوْمَيْنِ }}<ref> پس آنها را به صورت هفت آسمان در مدّت دو روز (یا دو دوران) آفرید؛ سوره فصلت، آیه: ۱۲.</ref>
			۲. قضای فعلی خداوند، مانند: {{متن قرآن\| وَاللَّهُ يَقْضِي بِالْحَقِّ }}<ref> و خداست که به حق حکم می‌کند؛ سوره غافر، آیه:۲۰.</ref>؛ {{متن قرآن\|فَقَضَاهُنَّ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ فِي يَوْمَيْنِ }}<ref> پس آنها را به صورت هفت آسمان در مدّت دو روز (یا دو دوران) آفرید؛ سوره فصلت، آیه: ۱۲.</ref>

	'''قضای قولی و فعلی بشر:'''		'''قضای قولی و فعلی بشر:'''
	::::::۱. قضای قولی بشر، مانند: "حاکم، فلان حکم را صادر کرد"<ref>{{عربی\|"قضى‏ الحاكم‏ بكذا‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}.</ref>		::::::۱. قضای قولی بشر، مانند: "حاکم، فلان حکم را صادر کرد"<ref>{{عربی\|"قضى‏ الحاكم‏ بكذا‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}.</ref>
	~~::::::~~۲. قضای فعلی بشر، مانند: {{متن قرآن\| فَإِذَا قَضَيْتُم مَّنَاسِكَكُمْ }}<ref> پس چون اعمال و آداب مناسکتان را بجا آوردید؛ سوره بقره، آیه: ۲۰۰.</ref>؛ {{متن قرآن\| فَاقْضِ مَا أَنتَ قَاضٍ إِنَّمَا تَقْضِي هَذِهِ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا }}<ref> پس هر حکمی که توانی بکن که تو تنها درباره زندگی این دنیا حکم توانی کرد؛ سوره طه، آیه: ۷۲.</ref>
	~~::::::~~به این ترتیب، معنای جمله فوق این است که: شما امامان شیعه{{عم}} تسلیم محض قضای الهی بودید؛ هم قضای تشریعی خداوند، هم قضای تکوینی ذات مقدّس ربوبی. "[[تسلیم]] در برابر ذات مقدّس ربوبی بودن" از فضایل والایی است که خداوند برگزیدگان خود را به آن می‌ستاید: به عنوان نمونه، حضرت [[ابراهیم خلیل الرحمن]]{{ع}} را با این وصف می‌ستاید: {{متن قرآن\|مَا كَانَ إِبْرَاهِيمُ يَهُودِيًّا وَلاَ نَصْرَانِيًّا وَلَكِن كَانَ حَنِيفًا مُّسْلِمًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ }}<ref> ابراهیم نه یهودی بود و نه نصرانی و لکن حق‌گرایی [[تسلیم]] خدا بود و نیز از مشرکان نبود؛ سوره آل عمران، آیه: ۶۷.</ref>؛ {{متن قرآن\| إِذْ قَالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ قَالَ أَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ }}<ref> آنگاه که پروردگارش به او گفت: [[تسلیم]] امر من شو، گفت: [[تسلیم]] اوامر خدا هستم؛ سوره بقره، آیه: ۱۳۱.</ref> نیز [[پیامبر خاتم\|پیامبر اکرم]]{{صل}} را با این وصف، امر نموده و او پیشگام انجام این امر الهی است: {{متن قرآن\|قُلْ إِنِّيَ أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ أَوَّلَ مَنْ أَسْلَمَ وَلاَ تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ }}<ref> بگو: همانا من مأمورم که نخستین کسی باشم که [[تسلیم]] امر او هستم و به من گفته شده هرگز از مشرکان مباش؛ سوره انعام، آیه: ۱۴.</ref> "توصیه به [[تسلیم]] در برابر خداوند بودن" از سفارش‌های بندگان صالح حضرت حق به فرزندان خویش است: {{متن قرآن\|وَوَصَّى بِهَا إِبْرَاهِيمُ بَنِيهِ وَيَعْقُوبُ يَا بَنِيَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَى لَكُمُ الدِّينَ فَلاَ تَمُوتُنَّ إِلاَّ وَأَنتُم مُّسْلِمُونَ }}<ref> و ابراهیم و یعقوب، پسران خود را به آیین خود توصیه کردند و هر یک در وصیّت خود گفتند: ای پسران من! بی‌تردید خداوند، این دین را برای شما برگزیده، پس حتماً بکوشید تا جز در حال اسلام، از دنیا نروید؛ سوره بقره، آیه: ۱۳۲.</ref> البتّه [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} با تربیت الهی، توانست فرزندانی [[تسلیم]] در برابر خداوند پرورش دهد که نمونه‌های عالی آن [[حضرت اسماعیل]] و [[حضرت اسحاق]]{{عم}} بودند: {{متن قرآن\| فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ إِنِّي أَرَى فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانظُرْ مَاذَا تَرَى قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِي إِن شَاء اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ }}<ref> پس چون پسر با او به حدّ کار و کوشش رسید گفت: ای فرزند عزیزم! من مرتّب در خواب می‌بینم که تو را سر می‌برم (کارد بر حلقومت می‌کشم) پس بنگر چه نظر دهی؟ او گفت: ای پدر! آنچه را مأمور می‌شوی، انجام ده که به خواست خدا مرا از صابران خواهی یافت؛ سوره صافات، آیه: ۱۰۲.</ref>		۲. قضای فعلی بشر، مانند: {{متن قرآن\| فَإِذَا قَضَيْتُم مَّنَاسِكَكُمْ }}<ref> پس چون اعمال و آداب مناسکتان را بجا آوردید؛ سوره بقره، آیه: ۲۰۰.</ref>؛ {{متن قرآن\| فَاقْضِ مَا أَنتَ قَاضٍ إِنَّمَا تَقْضِي هَذِهِ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا }}<ref> پس هر حکمی که توانی بکن که تو تنها درباره زندگی این دنیا حکم توانی کرد؛ سوره طه، آیه: ۷۲.</ref>

			به این ترتیب، معنای جمله فوق این است که: شما امامان شیعه{{عم}} تسلیم محض قضای الهی بودید؛ هم قضای تشریعی خداوند، هم قضای تکوینی ذات مقدّس ربوبی. "[[تسلیم]] در برابر ذات مقدّس ربوبی بودن" از فضایل والایی است که خداوند برگزیدگان خود را به آن می‌ستاید: به عنوان نمونه، حضرت [[ابراهیم خلیل الرحمن]]{{ع}} را با این وصف می‌ستاید: {{متن قرآن\|مَا كَانَ إِبْرَاهِيمُ يَهُودِيًّا وَلاَ نَصْرَانِيًّا وَلَكِن كَانَ حَنِيفًا مُّسْلِمًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ }}<ref> ابراهیم نه یهودی بود و نه نصرانی و لکن حق‌گرایی [[تسلیم]] خدا بود و نیز از مشرکان نبود؛ سوره آل عمران، آیه: ۶۷.</ref>؛ {{متن قرآن\| إِذْ قَالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ قَالَ أَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ }}<ref> آنگاه که پروردگارش به او گفت: [[تسلیم]] امر من شو، گفت: [[تسلیم]] اوامر خدا هستم؛ سوره بقره، آیه: ۱۳۱.</ref> نیز [[پیامبر خاتم\|پیامبر اکرم]]{{صل}} را با این وصف، امر نموده و او پیشگام انجام این امر الهی است: {{متن قرآن\|قُلْ إِنِّيَ أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ أَوَّلَ مَنْ أَسْلَمَ وَلاَ تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ }}<ref> بگو: همانا من مأمورم که نخستین کسی باشم که [[تسلیم]] امر او هستم و به من گفته شده هرگز از مشرکان مباش؛ سوره انعام، آیه: ۱۴.</ref> "توصیه به [[تسلیم]] در برابر خداوند بودن" از سفارش‌های بندگان صالح حضرت حق به فرزندان خویش است: {{متن قرآن\|وَوَصَّى بِهَا إِبْرَاهِيمُ بَنِيهِ وَيَعْقُوبُ يَا بَنِيَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَى لَكُمُ الدِّينَ فَلاَ تَمُوتُنَّ إِلاَّ وَأَنتُم مُّسْلِمُونَ }}<ref> و ابراهیم و یعقوب، پسران خود را به آیین خود توصیه کردند و هر یک در وصیّت خود گفتند: ای پسران من! بی‌تردید خداوند، این دین را برای شما برگزیده، پس حتماً بکوشید تا جز در حال اسلام، از دنیا نروید؛ سوره بقره، آیه: ۱۳۲.</ref> البتّه [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} با تربیت الهی، توانست فرزندانی [[تسلیم]] در برابر خداوند پرورش دهد که نمونه‌های عالی آن [[حضرت اسماعیل]] و [[حضرت اسحاق]]{{عم}} بودند: {{متن قرآن\| فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ إِنِّي أَرَى فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانظُرْ مَاذَا تَرَى قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِي إِن شَاء اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ }}<ref> پس چون پسر با او به حدّ کار و کوشش رسید گفت: ای فرزند عزیزم! من مرتّب در خواب می‌بینم که تو را سر می‌برم (کارد بر حلقومت می‌کشم) پس بنگر چه نظر دهی؟ او گفت: ای پدر! آنچه را مأمور می‌شوی، انجام ده که به خواست خدا مرا از صابران خواهی یافت؛ سوره صافات، آیه: ۱۰۲.</ref>

	"مقام [[تسلیم]]" آن چنان موهبتی ارزشمند است که [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} آن را از ذات مقدّس ربوبی درخواست می‌کند: {{متن قرآن\| وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَإِسْمَاعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِن ذُرِّيَّتِنَا أُمَّةً مُّسْلِمَةً لَّكَ وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَا إِنَّكَ أَنتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ }}<ref> و به یاد آورید زمانی را که ابراهیم و اسماعیل پایه‌های خانه (کعبه) را بالا می‌بردند و می‌گفتند: پروردگارا! این عمل را از ما بپذیر که تویی شنوا و دانا. پروردگارا! ما را [[تسلیم]] فرمان خود قرار ده و از فرزندان ما نیز امّتی [[تسلیم]] خود پدید آر و اعمال عبادی ما را از حج و قربانی‌ها و جاهای قربانی به ما نشان ده و بر ما عطف توجّه کن که تویی بسیار عطوف و توبه‌پذیر و مهربان؛ سوره بقره، آیه: ۱۲۷ - ۱۲۸.</ref> زیر بنای [[تسلیم]] در برابر خداوند، "معرفت به ذات مقدّس ربوبی و حکمت و عزّت است". حضرت [[امام باقر]]{{ع}} فرمود: "سزاوارترین خلق خدا به گردن نهادن در برابر قضا و فرمان او کسی است که خداشناس باشد"<ref>{{عربی\|" أَحَقُ‏ مَنْ‏ خَلَقَ‏ اللَّهُ‏ بِالتَّسْلِيمِ‏ لِمَا قَضَى‏ اللَّهُ‏ مَنْ‏ عَرَفَ‏ اللَّهَ‏‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ بحارالأنوار، ج۷۱، ص۱۵۳.</ref> [[پیامبر خاتم\|نبی اکرم]]{{صل}} فرمود: "ای بندگان خدا! شما چون بیمارید و پروردگار جهانیان مانند طبیب و بهبود حال بیمار در گرو توصیه‌های طبیب به او و تدبیر اوست، نه در آنچه بیمار می‌خواهد و پیشنهاد می‌کند، هان! در برابر فرمان خداوند گردن نهید تا از رستگاران باشید"<ref>{{عربی\|"يَا عِبَادَ اللَّهِ أَنْتُمْ‏ كَالْمَرْضَى‏ وَ رَبُ‏ الْعَالَمِينَ‏ كَالطَّبِيبِ‏ فَصَلَاحُ الْمَرْضَى فِيمَا يُعَلِّمُهُ الطَّبِيبُ وَ تَدْبِيرِهِ بِهِ لَا فِيمَا يَشْتَهِيهِ الْمَرِيضُ وَ يَقْتَرِحُهُ أَلَا فَسَلِّمُوا لِلَّهِ أَمْرَهُ تَكُونُوا مِنَ الْفَائِزِين‏‏‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ تنبیه الخواطر، ج۲، ص۱۱۷.</ref> هر چه در عرصه معرفت، انسان اوج پیدا کند، در این فضیلت به قلّه نزدیک‌تر می‌شود، لذا نقل شده است که [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: "[[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} درباره کاری که گذشته بود، نمی‌فرمود: کاش جز آن بود"<ref>{{عربی\|"لَمْ‏ يَكُنْ‏ رَسُولُ‏ اللَّهِ‏ يَقُولُ‏ لِشَيْ‏ءٍ قَدْ مَضَى‏: لَوْ كَانَ غَيْرُه‏‏‏‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ تنبیه الخواطر، ج۲، ۱۸۵.</ref> و [[امامان معصوم]]{{عم}} که در قلّه این معرفت هستند -همانند [[نبی اکرم]]{{صل}}- [[تسلیم]] بی‌چون و چرای قضای الهی هستند و پسندند آنچه را جانان پسندد، آنچه سالار شهیدان در آخرین لحظات عمر مبارکش فرمود، در حقیقت زبان حال و زبان قال همه [[امامان معصوم]]{{عم}} است. "در مقابل قضا و قدر تو شکیبا هستم ای پروردگاری که جز تو خدایی نیست! ای فریادرس دادخواهان! که مرا جز تو پروردگاری و معبودی نیست، بر حکم و تقدیر تو صابر و شکیبا هستم ای فریادرس آن‌که فریادرس ندارد! ای همیشه زنده‌ای که پایان ندارد! ای زنده کننده مردگان! ای خدایی که هرکس را با اعمالش می‌سنجی! در میان من و این مردم حکم کن که تو بهترین حکم کنندگانی"<ref>{{عربی\|"...صبراً علی قضائک یا ربّ، لا اله سواک یا غیاث المستغیثین، مالی ربّ سواک ولا معبود غیرک، صبراً علی حکمک یا غیاث من لا غیاث له، یا دائماً لا نفاد له، یا محیی الموتی، یا قائما علی کلّ نفس بما کسبت، احکم بینی وبینهم وأنت خیر الحاکمین"؛ موسوعة کلمات الامام الحسین {{ع}}، ص۶۱۵.</ref> آنگاه صورت به خاک گذاشت و گفت:{{عربی\|" بِسْمِ‏ اللَّهِ‏ وَ فِي‏ سَبِيلِ‏ اللَّهِ‏ وَ عَلَى‏ مِلَّةِ رَسُولِ‏ اللَّهِ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}		"مقام [[تسلیم]]" آن چنان موهبتی ارزشمند است که [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} آن را از ذات مقدّس ربوبی درخواست می‌کند: {{متن قرآن\| وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَإِسْمَاعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِن ذُرِّيَّتِنَا أُمَّةً مُّسْلِمَةً لَّكَ وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَا إِنَّكَ أَنتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ }}<ref> و به یاد آورید زمانی را که ابراهیم و اسماعیل پایه‌های خانه (کعبه) را بالا می‌بردند و می‌گفتند: پروردگارا! این عمل را از ما بپذیر که تویی شنوا و دانا. پروردگارا! ما را [[تسلیم]] فرمان خود قرار ده و از فرزندان ما نیز امّتی [[تسلیم]] خود پدید آر و اعمال عبادی ما را از حج و قربانی‌ها و جاهای قربانی به ما نشان ده و بر ما عطف توجّه کن که تویی بسیار عطوف و توبه‌پذیر و مهربان؛ سوره بقره، آیه: ۱۲۷ - ۱۲۸.</ref> زیر بنای [[تسلیم]] در برابر خداوند، "معرفت به ذات مقدّس ربوبی و حکمت و عزّت است". حضرت [[امام باقر]]{{ع}} فرمود: "سزاوارترین خلق خدا به گردن نهادن در برابر قضا و فرمان او کسی است که خداشناس باشد"<ref>{{عربی\|" أَحَقُ‏ مَنْ‏ خَلَقَ‏ اللَّهُ‏ بِالتَّسْلِيمِ‏ لِمَا قَضَى‏ اللَّهُ‏ مَنْ‏ عَرَفَ‏ اللَّهَ‏‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ بحارالأنوار، ج۷۱، ص۱۵۳.</ref> [[پیامبر خاتم\|نبی اکرم]]{{صل}} فرمود: "ای بندگان خدا! شما چون بیمارید و پروردگار جهانیان مانند طبیب و بهبود حال بیمار در گرو توصیه‌های طبیب به او و تدبیر اوست، نه در آنچه بیمار می‌خواهد و پیشنهاد می‌کند، هان! در برابر فرمان خداوند گردن نهید تا از رستگاران باشید"<ref>{{عربی\|"يَا عِبَادَ اللَّهِ أَنْتُمْ‏ كَالْمَرْضَى‏ وَ رَبُ‏ الْعَالَمِينَ‏ كَالطَّبِيبِ‏ فَصَلَاحُ الْمَرْضَى فِيمَا يُعَلِّمُهُ الطَّبِيبُ وَ تَدْبِيرِهِ بِهِ لَا فِيمَا يَشْتَهِيهِ الْمَرِيضُ وَ يَقْتَرِحُهُ أَلَا فَسَلِّمُوا لِلَّهِ أَمْرَهُ تَكُونُوا مِنَ الْفَائِزِين‏‏‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ تنبیه الخواطر، ج۲، ص۱۱۷.</ref> هر چه در عرصه معرفت، انسان اوج پیدا کند، در این فضیلت به قلّه نزدیک‌تر می‌شود، لذا نقل شده است که [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: "[[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} درباره کاری که گذشته بود، نمی‌فرمود: کاش جز آن بود"<ref>{{عربی\|"لَمْ‏ يَكُنْ‏ رَسُولُ‏ اللَّهِ‏ يَقُولُ‏ لِشَيْ‏ءٍ قَدْ مَضَى‏: لَوْ كَانَ غَيْرُه‏‏‏‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ تنبیه الخواطر، ج۲، ۱۸۵.</ref> و [[امامان معصوم]]{{عم}} که در قلّه این معرفت هستند -همانند [[نبی اکرم]]{{صل}}- [[تسلیم]] بی‌چون و چرای قضای الهی هستند و پسندند آنچه را جانان پسندد، آنچه سالار شهیدان در آخرین لحظات عمر مبارکش فرمود، در حقیقت زبان حال و زبان قال همه [[امامان معصوم]]{{عم}} است. "در مقابل قضا و قدر تو شکیبا هستم ای پروردگاری که جز تو خدایی نیست! ای فریادرس دادخواهان! که مرا جز تو پروردگاری و معبودی نیست، بر حکم و تقدیر تو صابر و شکیبا هستم ای فریادرس آن‌که فریادرس ندارد! ای همیشه زنده‌ای که پایان ندارد! ای زنده کننده مردگان! ای خدایی که هرکس را با اعمالش می‌سنجی! در میان من و این مردم حکم کن که تو بهترین حکم کنندگانی"<ref>{{عربی\|"...صبراً علی قضائک یا ربّ، لا اله سواک یا غیاث المستغیثین، مالی ربّ سواک ولا معبود غیرک، صبراً علی حکمک یا غیاث من لا غیاث له، یا دائماً لا نفاد له، یا محیی الموتی، یا قائما علی کلّ نفس بما کسبت، احکم بینی وبینهم وأنت خیر الحاکمین"؛ موسوعة کلمات الامام الحسین {{ع}}، ص۶۱۵.</ref> آنگاه صورت به خاک گذاشت و گفت:{{عربی\|" بِسْمِ‏ اللَّهِ‏ وَ فِي‏ سَبِيلِ‏ اللَّهِ‏ وَ عَلَى‏ مِلَّةِ رَسُولِ‏ اللَّهِ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}

Heydari: جایگزینی متن - '. ' به '. '

2022-02-03T10:22:07Z

جایگزینی متن - '.</ref> ' به '.</ref> '

نمایش تغییرات

Heydari: جایگزینی متن - 'رده:پرسش' به 'رده:پرسش‌'

2022-01-25T05:36:06Z

جایگزینی متن - 'رده:پرسش' به 'رده:پرسش‌'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۶
خط ۱۱۷:		خط ۱۱۷:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~پرسش~~]]		[[رده:پرسش‌]]
	[[رده:مقام معصوم]]		[[رده:مقام معصوم]]

Heydari: جایگزینی متن - 'رده:مدخل‌های پرسش دانشنامه' به 'رده:پرسش'

2022-01-25T05:31:07Z

جایگزینی متن - 'رده:مدخل‌های پرسش دانشنامه' به 'رده:پرسش'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۱
خط ۱۱۷:		خط ۱۱۷:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~مدخل‌های~~ پرسش ~~دانشنامه~~]]		[[رده:پرسش]]
	[[رده:مقام معصوم]]		[[رده:مقام معصوم]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۰۳
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	'''قضای قولی و فعلی خداوند:'''		'''قضای قولی و فعلی خداوند:'''
	::::::۱. قضای قولی خداوند، مانند: {{متن قرآن\| وَقَضَى رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِيَّاهُ }}<ref> و پروردگارت حکم قطعی کرده است که جز او را نپرستید؛ سوره اسراء، آیه: ۲۳.</ref>		::::::۱. قضای قولی خداوند، مانند: {{متن قرآن\| وَقَضَى رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِيَّاهُ }}<ref> و پروردگارت حکم قطعی کرده است که جز او را نپرستید؛ سوره اسراء، آیه: ۲۳.</ref>
	~~::::::~~۲. قضای فعلی خداوند، مانند: {{متن قرآن\| وَاللَّهُ يَقْضِي بِالْحَقِّ }}<ref> و خداست که به حق حکم می‌کند؛ سوره غافر، آیه:۲۰.</ref>؛ {{متن قرآن\|فَقَضَاهُنَّ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ فِي يَوْمَيْنِ }}<ref> پس آنها را به صورت هفت آسمان در مدّت دو روز (یا دو دوران) آفرید؛ سوره فصلت، آیه: ۱۲.</ref>
			۲. قضای فعلی خداوند، مانند: {{متن قرآن\| وَاللَّهُ يَقْضِي بِالْحَقِّ }}<ref> و خداست که به حق حکم می‌کند؛ سوره غافر، آیه:۲۰.</ref>؛ {{متن قرآن\|فَقَضَاهُنَّ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ فِي يَوْمَيْنِ }}<ref> پس آنها را به صورت هفت آسمان در مدّت دو روز (یا دو دوران) آفرید؛ سوره فصلت، آیه: ۱۲.</ref>

	'''قضای قولی و فعلی بشر:'''		'''قضای قولی و فعلی بشر:'''
	::::::۱. قضای قولی بشر، مانند: "حاکم، فلان حکم را صادر کرد"<ref>{{عربی\|"قضى‏ الحاكم‏ بكذا‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}.</ref>		::::::۱. قضای قولی بشر، مانند: "حاکم، فلان حکم را صادر کرد"<ref>{{عربی\|"قضى‏ الحاكم‏ بكذا‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}.</ref>
	~~::::::~~۲. قضای فعلی بشر، مانند: {{متن قرآن\| فَإِذَا قَضَيْتُم مَّنَاسِكَكُمْ }}<ref> پس چون اعمال و آداب مناسکتان را بجا آوردید؛ سوره بقره، آیه: ۲۰۰.</ref>؛ {{متن قرآن\| فَاقْضِ مَا أَنتَ قَاضٍ إِنَّمَا تَقْضِي هَذِهِ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا }}<ref> پس هر حکمی که توانی بکن که تو تنها درباره زندگی این دنیا حکم توانی کرد؛ سوره طه، آیه: ۷۲.</ref>
	~~::::::~~به این ترتیب، معنای جمله فوق این است که: شما امامان شیعه{{عم}} تسلیم محض قضای الهی بودید؛ هم قضای تشریعی خداوند، هم قضای تکوینی ذات مقدّس ربوبی. "[[تسلیم]] در برابر ذات مقدّس ربوبی بودن" از فضایل والایی است که خداوند برگزیدگان خود را به آن می‌ستاید: به عنوان نمونه، حضرت [[ابراهیم خلیل الرحمن]]{{ع}} را با این وصف می‌ستاید: {{متن قرآن\|مَا كَانَ إِبْرَاهِيمُ يَهُودِيًّا وَلاَ نَصْرَانِيًّا وَلَكِن كَانَ حَنِيفًا مُّسْلِمًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ }}<ref> ابراهیم نه یهودی بود و نه نصرانی و لکن حق‌گرایی [[تسلیم]] خدا بود و نیز از مشرکان نبود؛ سوره آل عمران، آیه: ۶۷.</ref>؛ {{متن قرآن\| إِذْ قَالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ قَالَ أَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ }}<ref> آنگاه که پروردگارش به او گفت: [[تسلیم]] امر من شو، گفت: [[تسلیم]] اوامر خدا هستم؛ سوره بقره، آیه: ۱۳۱.</ref> نیز [[پیامبر خاتم\|پیامبر اکرم]]{{صل}} را با این وصف، امر نموده و او پیشگام انجام این امر الهی است: {{متن قرآن\|قُلْ إِنِّيَ أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ أَوَّلَ مَنْ أَسْلَمَ وَلاَ تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ }}<ref> بگو: همانا من مأمورم که نخستین کسی باشم که [[تسلیم]] امر او هستم و به من گفته شده هرگز از مشرکان مباش؛ سوره انعام، آیه: ۱۴.</ref> "توصیه به [[تسلیم]] در برابر خداوند بودن" از سفارش‌های بندگان صالح حضرت حق به فرزندان خویش است: {{متن قرآن\|وَوَصَّى بِهَا إِبْرَاهِيمُ بَنِيهِ وَيَعْقُوبُ يَا بَنِيَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَى لَكُمُ الدِّينَ فَلاَ تَمُوتُنَّ إِلاَّ وَأَنتُم مُّسْلِمُونَ }}<ref> و ابراهیم و یعقوب، پسران خود را به آیین خود توصیه کردند و هر یک در وصیّت خود گفتند: ای پسران من! بی‌تردید خداوند، این دین را برای شما برگزیده، پس حتماً بکوشید تا جز در حال اسلام، از دنیا نروید؛ سوره بقره، آیه: ۱۳۲.</ref> البتّه [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} با تربیت الهی، توانست فرزندانی [[تسلیم]] در برابر خداوند پرورش دهد که نمونه‌های عالی آن [[حضرت اسماعیل]] و [[حضرت اسحاق]]{{عم}} بودند: {{متن قرآن\| فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ إِنِّي أَرَى فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانظُرْ مَاذَا تَرَى قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِي إِن شَاء اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ }}<ref> پس چون پسر با او به حدّ کار و کوشش رسید گفت: ای فرزند عزیزم! من مرتّب در خواب می‌بینم که تو را سر می‌برم (کارد بر حلقومت می‌کشم) پس بنگر چه نظر دهی؟ او گفت: ای پدر! آنچه را مأمور می‌شوی، انجام ده که به خواست خدا مرا از صابران خواهی یافت؛ سوره صافات، آیه: ۱۰۲.</ref>		۲. قضای فعلی بشر، مانند: {{متن قرآن\| فَإِذَا قَضَيْتُم مَّنَاسِكَكُمْ }}<ref> پس چون اعمال و آداب مناسکتان را بجا آوردید؛ سوره بقره، آیه: ۲۰۰.</ref>؛ {{متن قرآن\| فَاقْضِ مَا أَنتَ قَاضٍ إِنَّمَا تَقْضِي هَذِهِ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا }}<ref> پس هر حکمی که توانی بکن که تو تنها درباره زندگی این دنیا حکم توانی کرد؛ سوره طه، آیه: ۷۲.</ref>

			به این ترتیب، معنای جمله فوق این است که: شما امامان شیعه{{عم}} تسلیم محض قضای الهی بودید؛ هم قضای تشریعی خداوند، هم قضای تکوینی ذات مقدّس ربوبی. "[[تسلیم]] در برابر ذات مقدّس ربوبی بودن" از فضایل والایی است که خداوند برگزیدگان خود را به آن می‌ستاید: به عنوان نمونه، حضرت [[ابراهیم خلیل الرحمن]]{{ع}} را با این وصف می‌ستاید: {{متن قرآن\|مَا كَانَ إِبْرَاهِيمُ يَهُودِيًّا وَلاَ نَصْرَانِيًّا وَلَكِن كَانَ حَنِيفًا مُّسْلِمًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ }}<ref> ابراهیم نه یهودی بود و نه نصرانی و لکن حق‌گرایی [[تسلیم]] خدا بود و نیز از مشرکان نبود؛ سوره آل عمران، آیه: ۶۷.</ref>؛ {{متن قرآن\| إِذْ قَالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ قَالَ أَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ }}<ref> آنگاه که پروردگارش به او گفت: [[تسلیم]] امر من شو، گفت: [[تسلیم]] اوامر خدا هستم؛ سوره بقره، آیه: ۱۳۱.</ref> نیز [[پیامبر خاتم\|پیامبر اکرم]]{{صل}} را با این وصف، امر نموده و او پیشگام انجام این امر الهی است: {{متن قرآن\|قُلْ إِنِّيَ أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ أَوَّلَ مَنْ أَسْلَمَ وَلاَ تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ }}<ref> بگو: همانا من مأمورم که نخستین کسی باشم که [[تسلیم]] امر او هستم و به من گفته شده هرگز از مشرکان مباش؛ سوره انعام، آیه: ۱۴.</ref> "توصیه به [[تسلیم]] در برابر خداوند بودن" از سفارش‌های بندگان صالح حضرت حق به فرزندان خویش است: {{متن قرآن\|وَوَصَّى بِهَا إِبْرَاهِيمُ بَنِيهِ وَيَعْقُوبُ يَا بَنِيَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَى لَكُمُ الدِّينَ فَلاَ تَمُوتُنَّ إِلاَّ وَأَنتُم مُّسْلِمُونَ }}<ref> و ابراهیم و یعقوب، پسران خود را به آیین خود توصیه کردند و هر یک در وصیّت خود گفتند: ای پسران من! بی‌تردید خداوند، این دین را برای شما برگزیده، پس حتماً بکوشید تا جز در حال اسلام، از دنیا نروید؛ سوره بقره، آیه: ۱۳۲.</ref> البتّه [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} با تربیت الهی، توانست فرزندانی [[تسلیم]] در برابر خداوند پرورش دهد که نمونه‌های عالی آن [[حضرت اسماعیل]] و [[حضرت اسحاق]]{{عم}} بودند: {{متن قرآن\| فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ إِنِّي أَرَى فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانظُرْ مَاذَا تَرَى قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِي إِن شَاء اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ }}<ref> پس چون پسر با او به حدّ کار و کوشش رسید گفت: ای فرزند عزیزم! من مرتّب در خواب می‌بینم که تو را سر می‌برم (کارد بر حلقومت می‌کشم) پس بنگر چه نظر دهی؟ او گفت: ای پدر! آنچه را مأمور می‌شوی، انجام ده که به خواست خدا مرا از صابران خواهی یافت؛ سوره صافات، آیه: ۱۰۲.</ref>

	"مقام [[تسلیم]]" آن چنان موهبتی ارزشمند است که [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} آن را از ذات مقدّس ربوبی درخواست می‌کند: {{متن قرآن\| وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَإِسْمَاعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِن ذُرِّيَّتِنَا أُمَّةً مُّسْلِمَةً لَّكَ وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَا إِنَّكَ أَنتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ }}<ref> و به یاد آورید زمانی را که ابراهیم و اسماعیل پایه‌های خانه (کعبه) را بالا می‌بردند و می‌گفتند: پروردگارا! این عمل را از ما بپذیر که تویی شنوا و دانا. پروردگارا! ما را [[تسلیم]] فرمان خود قرار ده و از فرزندان ما نیز امّتی [[تسلیم]] خود پدید آر و اعمال عبادی ما را از حج و قربانی‌ها و جاهای قربانی به ما نشان ده و بر ما عطف توجّه کن که تویی بسیار عطوف و توبه‌پذیر و مهربان؛ سوره بقره، آیه: ۱۲۷ - ۱۲۸.</ref> زیر بنای [[تسلیم]] در برابر خداوند، "معرفت به ذات مقدّس ربوبی و حکمت و عزّت است". حضرت [[امام باقر]]{{ع}} فرمود: "سزاوارترین خلق خدا به گردن نهادن در برابر قضا و فرمان او کسی است که خداشناس باشد"<ref>{{عربی\|" أَحَقُ‏ مَنْ‏ خَلَقَ‏ اللَّهُ‏ بِالتَّسْلِيمِ‏ لِمَا قَضَى‏ اللَّهُ‏ مَنْ‏ عَرَفَ‏ اللَّهَ‏‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ بحارالأنوار، ج۷۱، ص۱۵۳.</ref> [[پیامبر خاتم\|نبی اکرم]]{{صل}} فرمود: "ای بندگان خدا! شما چون بیمارید و پروردگار جهانیان مانند طبیب و بهبود حال بیمار در گرو توصیه‌های طبیب به او و تدبیر اوست، نه در آنچه بیمار می‌خواهد و پیشنهاد می‌کند، هان! در برابر فرمان خداوند گردن نهید تا از رستگاران باشید"<ref>{{عربی\|"يَا عِبَادَ اللَّهِ أَنْتُمْ‏ كَالْمَرْضَى‏ وَ رَبُ‏ الْعَالَمِينَ‏ كَالطَّبِيبِ‏ فَصَلَاحُ الْمَرْضَى فِيمَا يُعَلِّمُهُ الطَّبِيبُ وَ تَدْبِيرِهِ بِهِ لَا فِيمَا يَشْتَهِيهِ الْمَرِيضُ وَ يَقْتَرِحُهُ أَلَا فَسَلِّمُوا لِلَّهِ أَمْرَهُ تَكُونُوا مِنَ الْفَائِزِين‏‏‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ تنبیه الخواطر، ج۲، ص۱۱۷.</ref> هر چه در عرصه معرفت، انسان اوج پیدا کند، در این فضیلت به قلّه نزدیک‌تر می‌شود، لذا نقل شده است که [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: "[[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} درباره کاری که گذشته بود، نمی‌فرمود: کاش جز آن بود"<ref>{{عربی\|"لَمْ‏ يَكُنْ‏ رَسُولُ‏ اللَّهِ‏ يَقُولُ‏ لِشَيْ‏ءٍ قَدْ مَضَى‏: لَوْ كَانَ غَيْرُه‏‏‏‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ تنبیه الخواطر، ج۲، ۱۸۵.</ref> و [[امامان معصوم]]{{عم}} که در قلّه این معرفت هستند -همانند [[نبی اکرم]]{{صل}}- [[تسلیم]] بی‌چون و چرای قضای الهی هستند و پسندند آنچه را جانان پسندد، آنچه سالار شهیدان در آخرین لحظات عمر مبارکش فرمود، در حقیقت زبان حال و زبان قال همه [[امامان معصوم]]{{عم}} است. "در مقابل قضا و قدر تو شکیبا هستم ای پروردگاری که جز تو خدایی نیست! ای فریادرس دادخواهان! که مرا جز تو پروردگاری و معبودی نیست، بر حکم و تقدیر تو صابر و شکیبا هستم ای فریادرس آن‌که فریادرس ندارد! ای همیشه زنده‌ای که پایان ندارد! ای زنده کننده مردگان! ای خدایی که هرکس را با اعمالش می‌سنجی! در میان من و این مردم حکم کن که تو بهترین حکم کنندگانی"<ref>{{عربی\|"...صبراً علی قضائک یا ربّ، لا اله سواک یا غیاث المستغیثین، مالی ربّ سواک ولا معبود غیرک، صبراً علی حکمک یا غیاث من لا غیاث له، یا دائماً لا نفاد له، یا محیی الموتی، یا قائما علی کلّ نفس بما کسبت، احکم بینی وبینهم وأنت خیر الحاکمین"؛ موسوعة کلمات الامام الحسین {{ع}}، ص۶۱۵.</ref> آنگاه صورت به خاک گذاشت و گفت:{{عربی\|" بِسْمِ‏ اللَّهِ‏ وَ فِي‏ سَبِيلِ‏ اللَّهِ‏ وَ عَلَى‏ مِلَّةِ رَسُولِ‏ اللَّهِ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}		"مقام [[تسلیم]]" آن چنان موهبتی ارزشمند است که [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} آن را از ذات مقدّس ربوبی درخواست می‌کند: {{متن قرآن\| وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَإِسْمَاعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِن ذُرِّيَّتِنَا أُمَّةً مُّسْلِمَةً لَّكَ وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَا إِنَّكَ أَنتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ }}<ref> و به یاد آورید زمانی را که ابراهیم و اسماعیل پایه‌های خانه (کعبه) را بالا می‌بردند و می‌گفتند: پروردگارا! این عمل را از ما بپذیر که تویی شنوا و دانا. پروردگارا! ما را [[تسلیم]] فرمان خود قرار ده و از فرزندان ما نیز امّتی [[تسلیم]] خود پدید آر و اعمال عبادی ما را از حج و قربانی‌ها و جاهای قربانی به ما نشان ده و بر ما عطف توجّه کن که تویی بسیار عطوف و توبه‌پذیر و مهربان؛ سوره بقره، آیه: ۱۲۷ - ۱۲۸.</ref> زیر بنای [[تسلیم]] در برابر خداوند، "معرفت به ذات مقدّس ربوبی و حکمت و عزّت است". حضرت [[امام باقر]]{{ع}} فرمود: "سزاوارترین خلق خدا به گردن نهادن در برابر قضا و فرمان او کسی است که خداشناس باشد"<ref>{{عربی\|" أَحَقُ‏ مَنْ‏ خَلَقَ‏ اللَّهُ‏ بِالتَّسْلِيمِ‏ لِمَا قَضَى‏ اللَّهُ‏ مَنْ‏ عَرَفَ‏ اللَّهَ‏‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ بحارالأنوار، ج۷۱، ص۱۵۳.</ref> [[پیامبر خاتم\|نبی اکرم]]{{صل}} فرمود: "ای بندگان خدا! شما چون بیمارید و پروردگار جهانیان مانند طبیب و بهبود حال بیمار در گرو توصیه‌های طبیب به او و تدبیر اوست، نه در آنچه بیمار می‌خواهد و پیشنهاد می‌کند، هان! در برابر فرمان خداوند گردن نهید تا از رستگاران باشید"<ref>{{عربی\|"يَا عِبَادَ اللَّهِ أَنْتُمْ‏ كَالْمَرْضَى‏ وَ رَبُ‏ الْعَالَمِينَ‏ كَالطَّبِيبِ‏ فَصَلَاحُ الْمَرْضَى فِيمَا يُعَلِّمُهُ الطَّبِيبُ وَ تَدْبِيرِهِ بِهِ لَا فِيمَا يَشْتَهِيهِ الْمَرِيضُ وَ يَقْتَرِحُهُ أَلَا فَسَلِّمُوا لِلَّهِ أَمْرَهُ تَكُونُوا مِنَ الْفَائِزِين‏‏‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ تنبیه الخواطر، ج۲، ص۱۱۷.</ref> هر چه در عرصه معرفت، انسان اوج پیدا کند، در این فضیلت به قلّه نزدیک‌تر می‌شود، لذا نقل شده است که [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: "[[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} درباره کاری که گذشته بود، نمی‌فرمود: کاش جز آن بود"<ref>{{عربی\|"لَمْ‏ يَكُنْ‏ رَسُولُ‏ اللَّهِ‏ يَقُولُ‏ لِشَيْ‏ءٍ قَدْ مَضَى‏: لَوْ كَانَ غَيْرُه‏‏‏‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ تنبیه الخواطر، ج۲، ۱۸۵.</ref> و [[امامان معصوم]]{{عم}} که در قلّه این معرفت هستند -همانند [[نبی اکرم]]{{صل}}- [[تسلیم]] بی‌چون و چرای قضای الهی هستند و پسندند آنچه را جانان پسندد، آنچه سالار شهیدان در آخرین لحظات عمر مبارکش فرمود، در حقیقت زبان حال و زبان قال همه [[امامان معصوم]]{{عم}} است. "در مقابل قضا و قدر تو شکیبا هستم ای پروردگاری که جز تو خدایی نیست! ای فریادرس دادخواهان! که مرا جز تو پروردگاری و معبودی نیست، بر حکم و تقدیر تو صابر و شکیبا هستم ای فریادرس آن‌که فریادرس ندارد! ای همیشه زنده‌ای که پایان ندارد! ای زنده کننده مردگان! ای خدایی که هرکس را با اعمالش می‌سنجی! در میان من و این مردم حکم کن که تو بهترین حکم کنندگانی"<ref>{{عربی\|"...صبراً علی قضائک یا ربّ، لا اله سواک یا غیاث المستغیثین، مالی ربّ سواک ولا معبود غیرک، صبراً علی حکمک یا غیاث من لا غیاث له، یا دائماً لا نفاد له، یا محیی الموتی، یا قائما علی کلّ نفس بما کسبت، احکم بینی وبینهم وأنت خیر الحاکمین"؛ موسوعة کلمات الامام الحسین {{ع}}، ص۶۱۵.</ref> آنگاه صورت به خاک گذاشت و گفت:{{عربی\|" بِسْمِ‏ اللَّهِ‏ وَ فِي‏ سَبِيلِ‏ اللَّهِ‏ وَ عَلَى‏ مِلَّةِ رَسُولِ‏ اللَّهِ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}