مقام وراثت پیامبر به چه معناست؟ (پرسش) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۳

2024-01-10T10:13:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۴۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{جعبه اطلاعات پرسش		{{جعبه اطلاعات پرسش
	\| موضوع اصلی = [[مقام معصوم (پرسش)\|بانک جامع پرسش و پاسخ مقام معصوم]]		\| موضوع اصلی = [[مقام معصوم (پرسش)\|بانک جامع پرسش و پاسخ مقام معصوم]]
	\| تصویر = ~~110031~~.jpg		\| تصویر = 110059.jpg
	\| نمایه وابسته = [[مقام معصوم در حوزه شؤون ویژه (نمایه)\|مقام معصوم در حوزه شؤون ویژه]]		\| نمایه وابسته = [[مقام معصوم در حوزه شؤون ویژه (نمایه)\|مقام معصوم در حوزه شؤون ویژه]]
	\| مدخل اصلی = [[مقام معصوم]]		\| مدخل اصلی = [[مقام معصوم]]

Bahmani: /* پاسخ‌ها و دیدگاه‌های متفرقه */

2024-01-10T08:32:22Z

پاسخ‌ها و دیدگاه‌های متفرقه

نمایش تغییرات

Bahmani: /* پاسخ نخست */

2024-01-10T08:25:17Z

پاسخ نخست

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۵
خط ۳۳:		خط ۳۳:

	پاسخ این است که:		پاسخ این است که:
	# [[حدیث]] از جهت [[سند ضعیف]] است؛ چون در سند ابی [[البختری]] هست که [[کنیه]] [[وهب بن وهب]] است و در مواردی [[حضرت امام رضا]]{{ع}} او را [[تکذیب]] کرده تا جایی که درباره او گفته شده: دروغگوترین [[مردم]] است.<ref>{{متن حدیث\|مِنْ أَكْذَبِ الْبَرِيَّةِ}}؛ قاموس الرجال، ج۱۰، ص۴۵۷.</ref> [[مرحوم مجلسی]] در [[مرآة العقول]] فرموده: الحدیث [[ضعیف]]<ref>مرآة العقول، ج۱، ص۱۰۳.</ref>.		# [[حدیث]] از جهت سند ضعیف است؛ چون در سند ابی [[البختری]] هست که [[کنیه]] [[وهب بن وهب]] است و در مواردی [[حضرت امام رضا]]{{ع}} او را [[تکذیب]] کرده تا جایی که درباره او گفته شده: دروغگوترین [[مردم]] است.<ref>{{متن حدیث\|مِنْ أَكْذَبِ الْبَرِيَّةِ}}؛ قاموس الرجال، ج۱۰، ص۴۵۷.</ref> [[مرحوم مجلسی]] در [[مرآة العقول]] فرموده: الحدیث [[ضعیف]]<ref>مرآة العقول، ج۱، ص۱۰۳.</ref>.
	# با صرف نظر از سند، معنای [[روایت]] این نیست که اگر [[پیامبری]]، [[مالی]] داشت، به [[ارث]] برده نمی‌شود بلکه معنای روایت این است که [[پیامبران]] [[مال]] قابل توجهی نداشتند؛ آنان علمشان را برای [[امّت]] باقی گذاشتند و چیزی هم که مردم باید از پیامبران [[انتظار]] داشته باشند، [[دانش]] و [[حکمت]] و آثار [[نبوّت]] است، نه مال و [[ثروت]]. و بخشیدن و تملیک [[فدک]] به [[حضرت زهرا]]{{س}} آن را [[ملک]] شخصی او قرار دادن، بدین جهت بود که این [[اموال]]، در [[بیت]] [[امامت]] و [[ولایت]] باشد و علاوه بر تأمین [[زندگی شخصی]]، در جهت [[پیشرفت]] [[امر]] ولایت به کار گرفته شود. این ارث [[انبیا]]{{عم}} در بُعد [[حقیقی]]، لکن در [[مقام]] بحث، نظر به ارث از این نگاه نیست. بلکه مراد ارث از نگاهی دیگر است.		# با صرف نظر از سند، معنای [[روایت]] این نیست که اگر [[پیامبری]]، [[مالی]] داشت، به [[ارث]] برده نمی‌شود بلکه معنای روایت این است که [[پیامبران]] [[مال]] قابل توجهی نداشتند؛ آنان علمشان را برای [[امّت]] باقی گذاشتند و چیزی هم که مردم باید از پیامبران [[انتظار]] داشته باشند، [[دانش]] و [[حکمت]] و آثار [[نبوّت]] است، نه مال و [[ثروت]]. و بخشیدن و تملیک [[فدک]] به [[حضرت زهرا]]{{س}} آن را [[ملک]] شخصی او قرار دادن، بدین جهت بود که این [[اموال]]، در [[بیت]] [[امامت]] و [[ولایت]] باشد و علاوه بر تأمین [[زندگی شخصی]]، در جهت [[پیشرفت]] [[امر]] ولایت به کار گرفته شود. این ارث [[انبیا]]{{عم}} در بُعد [[حقیقی]]، لکن در [[مقام]] بحث، نظر به ارث از این نگاه نیست. بلکه مراد ارث از نگاهی دیگر است.

	مراد از ارث در اینجا در ابعاد [[شخصیّت]] [[حقوقی]] پیامبران{{عم}} است، برخی از این ابعاد عبارت‌اند از:		مراد از ارث در اینجا در ابعاد [[شخصیّت]] [[حقوقی]] پیامبران{{عم}} است، برخی از این ابعاد عبارت‌اند از:
	# انبیا{{عم}} به [[اذن خداوند]] [ولایت~~]] [[~~تکوینی]] داشتند؛ یعنی می‌توانستند با اذن خداوند در [[جهان آفرینش]] و [[تکوین]]، تصرّف کنند و برخلاف [[عادت]] و جریان طبیعی عالم اسباب، حوادثی را به‌وجود آورند، مانند [[زنده کردن]] [[مردگان]] و بازگرداندن [[بینایی]] به [[کور]] مادرزاد توسط [[حضرت عیسی]]{{ع}}<ref>سوره آل عمران، آیه ۴۹.</ref>، باد در [[اختیار]] [[حضرت سلیمان]]{{ع}} قرار گرفتن<ref>سوره ص، آیه۳۶.</ref>، و با یک چشم بهم‌زدن، احضار [[تخت بلقیس]]<ref>سوره نمل، آیه۴۰.</ref> این [[اختیارات]] را [[خداوند]] به [[امامان معصوم]]{{عم}} نیز داده است، در این عرصه، آن قدر نمونه‌ها زیاد است که محتوای کتاب‌های بزرگ را تشکیل می‌دهد، ولی ما تنها به ذکر یک [[روایت]] بسنده می‌کنیم: [[ابو بصیر]] می‌گوید: بر [[امام باقر]]{{ع}} و [[امام صادق]]{{ع}} وارد شدم و گفتم: آیا شما [[ورثه]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} هستید؟ [[امام]] فرمود: آری. پرسیدم: آیا [[رسول خدا]] [[وارث]] [[انبیا]] بود و آنچه آنان می‌دانستند، [[رسول اکرم]]{{صل}} نیز می‌دانست؟ فرمود: آری. گفتم: آیا شما می‌توانید [[مردگان]] را زنده کنید و کورهای مادرزاد و مبتلایان به برص را [[شفا]] دهید؟ حضرت فرمود: آری، به [[اذن الهی]] می‌توانیم. آنگاه فرمود: نزدیک بیا. وقتی جلو رفتم، دستی بر چشم و صورتم کشید، دیدگانم باز شد و [[خورشید]] و [[آسمان]]، [[زمین]]، [[خانه‌ها]] و آنچه در [[خانه]] بود را دیدم، سپس فرمود: آیا [[دوست]] داری به همین صورت [[بینا]] باشی و در [[قیامت]] مانند دیگران حساب پس دهی؟ یا اینکه مثل سابق [[نابینا]] باشی و [[بهشت]] از آنِ تو باشد؟ گفتم: دوست دارم به حال سابقم باشم. آنگاه دستی به چشمم کشید و به حالت اولیّه‌ام برگشتم»<ref>بصائر الدرجات، ص۲۶۹.</ref>.		# انبیا{{عم}} به [[اذن خداوند]] [[ولایت تکوینی]] داشتند؛ یعنی می‌توانستند با اذن خداوند در [[جهان آفرینش]] و [[تکوین]]، تصرّف کنند و برخلاف [[عادت]] و جریان طبیعی عالم اسباب، حوادثی را به‌وجود آورند، مانند [[زنده کردن]] [[مردگان]] و بازگرداندن [[بینایی]] به [[کور]] مادرزاد توسط [[حضرت عیسی]]{{ع}}<ref>سوره آل عمران، آیه ۴۹.</ref>، باد در [[اختیار]] [[حضرت سلیمان]]{{ع}} قرار گرفتن<ref>سوره ص، آیه۳۶.</ref>، و با یک چشم بهم‌زدن، احضار [[تخت بلقیس]]<ref>سوره نمل، آیه۴۰.</ref> این [[اختیارات]] را [[خداوند]] به [[امامان معصوم]]{{عم}} نیز داده است، در این عرصه، آن قدر نمونه‌ها زیاد است که محتوای کتاب‌های بزرگ را تشکیل می‌دهد، ولی ما تنها به ذکر یک [[روایت]] بسنده می‌کنیم: [[ابو بصیر]] می‌گوید: بر [[امام باقر]]{{ع}} و [[امام صادق]]{{ع}} وارد شدم و گفتم: آیا شما [[ورثه]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} هستید؟ [[امام]] فرمود: آری. پرسیدم: آیا [[رسول خدا]] [[وارث]] [[انبیا]] بود و آنچه آنان می‌دانستند، [[رسول اکرم]]{{صل}} نیز می‌دانست؟ فرمود: آری. گفتم: آیا شما می‌توانید [[مردگان]] را زنده کنید و کورهای مادرزاد و مبتلایان به برص را [[شفا]] دهید؟ حضرت فرمود: آری، به [[اذن الهی]] می‌توانیم. آنگاه فرمود: نزدیک بیا. وقتی جلو رفتم، دستی بر چشم و صورتم کشید، دیدگانم باز شد و [[خورشید]] و [[آسمان]]، [[زمین]]، [[خانه‌ها]] و آنچه در [[خانه]] بود را دیدم، سپس فرمود: آیا [[دوست]] داری به همین صورت [[بینا]] باشی و در [[قیامت]] مانند دیگران حساب پس دهی؟ یا اینکه مثل سابق [[نابینا]] باشی و [[بهشت]] از آنِ تو باشد؟ گفتم: دوست دارم به حال سابقم باشم. آنگاه دستی به چشمم کشید و به حالت اولیّه‌ام برگشتم»<ref>بصائر الدرجات، ص۲۶۹.</ref>.
	# انبیا{{عم}} دارای [[علم گسترده]] بودند؛ [[علم]] به [[حقایق]] [[جهان هستی]] که خداوند به آنان اعطا کرده بود، این علم را برای امامان معصوم{{عم}} به [[ارث]] گذاشتند. در گذشته در این باره بحث کردیم و به [[یاری]] خداوند در [[آینده]] نیز به مناسبت فرازهایی که سخن از علم امامان معصوم{{عم}} دارد سخن خواهیم گفت. این جا فقط یک روایت را ذکر می‌کنیم و آن اینکه: امام صادق{{ع}} فرمود: [[سلیمان]] از داوود ارث برد، [[محمد]] از سلیمان ارث برد و ما از محمد ارث بردیم، از این جهت، [[علم به تورات]] و [[انجیل]] و [[زبور]] و بیان آنچه در [[الواح موسی]] بود، نزد ماست<ref>اصول کافی، ج۱، ص۲۲۴، ح۳.</ref>.		# انبیا{{عم}} دارای [[علم گسترده]] بودند؛ [[علم]] به [[حقایق]] [[جهان هستی]] که خداوند به آنان اعطا کرده بود، این علم را برای امامان معصوم{{عم}} به [[ارث]] گذاشتند. در گذشته در این باره بحث کردیم و به [[یاری]] خداوند در [[آینده]] نیز به مناسبت فرازهایی که سخن از علم امامان معصوم{{عم}} دارد سخن خواهیم گفت. این جا فقط یک روایت را ذکر می‌کنیم و آن اینکه: امام صادق{{ع}} فرمود: [[سلیمان]] از داوود ارث برد، [[محمد]] از سلیمان ارث برد و ما از محمد ارث بردیم، از این جهت، [[علم به تورات]] و [[انجیل]] و [[زبور]] و بیان آنچه در [[الواح موسی]] بود، نزد ماست<ref>اصول کافی، ج۱، ص۲۲۴، ح۳.</ref>.
	# انبیا{{عم}} [[مصطفی]] و مجتبای [[خدا]] بودند؛ یعنی خداوند، آنان را جهت [[نبوت]] برگزیده بود: {{متن قرآن\|وَإِنَّهُمْ عِندَنَا لَمِنَ الْمُصْطَفَيْنَ الأَخْيَارِ}}<ref> و آنان نزد ما از گزیدگان نیکان بودند؛ سوره ص، آیه۴۷.</ref>؛ {{متن قرآن\| فَاجْتَبَاهُ رَبُّهُ فَجَعَلَهُ مِنَ الصَّالِحِينَ}}<ref> اما پروردگارش او را برگزید و او را از شایستگان کرد؛ سوره قلم، آیه۵۰.</ref> [[امامان معصوم]]{{عم}} نیز [[مصطفی]] و مجتبای خدایند؛ همان‌گونه که در اصطفای [[نبوّت]]، سنّ بالا شرط نبود و [[کودک]] در گهواره هم به [[پیامبری]] برگزیده شد: {{متن قرآن\| قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا}}<ref> نوزاد گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است؛ سوره مریم، آیه۳۰.</ref> و در مورد [[حضرت یحیی]]{{ع}} می‌خوانیم: {{متن قرآن\|وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا}}<ref>و ما به او در کودکی (نیروی) داوری دادیم؛ سوره مریم، آیه۱۲.</ref> همین‌گونه اعطای [[منصب]] رفیع [[امامت در کودکی]] به [[حضرت امام جواد]]{{ع}}، [[حضرت امام هادی]]{{ع}} و حضرت [[امام زمان]]{{ع}} جای استبعاد ندارد. از یکی از [[یاران امام جواد]]{{ع}} به نام [[علی بن اسباط]] [[روایت]] شده که او می‌گوید: [[خدمت]] حضرت رسیدم در حالی که سنّ [[امام]] کم بود، درست به قامت او [[خیره]] شدم تا به [[ذهن]] خویش بسپارم و هنگامی که به [[مصر]] باز می‌گردم، کم و کیف مطلب را برای [[دوستان امام]] نقل کنم. درست در همین هنگام که در چنین [[فکری]] بودم، آن حضرت نشست (گویی تمام [[فکر]] مرا خوانده بود) رو به سوی من کرد و فرمود: ای علیّ بن [[اسباط]]! [[خداوند]] کاری را که در مسأله [[امامت]] کرده همانند کاری است که در نبوّت کرده است؛ گاه می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا}}<ref>و ما به او در کودکی (نیروی) داوری دادیم؛ سوره مریم، آیه۱۲.</ref>؛ بنابر این، همان‌گونه که ممکن است خداوند، [[حکمت]] را به [[انسانی]] در [[کودکی]] بدهد، [[قدرت]] اوست که آن را در [[چهل سالگی]] بدهد<ref>صول کافی،ج۱، ص۳۸۴، ح ۷ (برای آگاهی از سایر مصادر حدیث، ر.ک: موسوعة الامام الجواد{{ع}}، ج۱، ص۲۰۹ - ۲۰۸.</ref>.		# انبیا{{عم}} مصطفی و مجتبای [[خدا]] بودند؛ یعنی خداوند، آنان را جهت [[نبوت]] برگزیده بود: {{متن قرآن\|وَإِنَّهُمْ عِندَنَا لَمِنَ الْمُصْطَفَيْنَ الأَخْيَارِ}}<ref> و آنان نزد ما از گزیدگان نیکان بودند؛ سوره ص، آیه۴۷.</ref>؛ {{متن قرآن\| فَاجْتَبَاهُ رَبُّهُ فَجَعَلَهُ مِنَ الصَّالِحِينَ}}<ref> اما پروردگارش او را برگزید و او را از شایستگان کرد؛ سوره قلم، آیه۵۰.</ref> [[امامان معصوم]]{{عم}} نیز [[مصطفی]] و مجتبای خدایند؛ همان‌گونه که در اصطفای [[نبوّت]]، سنّ بالا شرط نبود و [[کودک]] در گهواره هم به [[پیامبری]] برگزیده شد: {{متن قرآن\| قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا}}<ref> نوزاد گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است؛ سوره مریم، آیه۳۰.</ref> و در مورد [[حضرت یحیی]]{{ع}} می‌خوانیم: {{متن قرآن\|وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا}}<ref>و ما به او در کودکی (نیروی) داوری دادیم؛ سوره مریم، آیه۱۲.</ref> همین‌گونه اعطای [[منصب]] رفیع [[امامت در کودکی]] به [[حضرت امام جواد]]{{ع}}، [[حضرت امام هادی]]{{ع}} و حضرت [[امام زمان]]{{ع}} جای استبعاد ندارد. از یکی از [[یاران امام جواد]]{{ع}} به نام [[علی بن اسباط]] [[روایت]] شده که او می‌گوید: [[خدمت]] حضرت رسیدم در حالی که سنّ [[امام]] کم بود، درست به قامت او [[خیره]] شدم تا به [[ذهن]] خویش بسپارم و هنگامی که به [[مصر]] باز می‌گردم، کم و کیف مطلب را برای [[دوستان امام]] نقل کنم. درست در همین هنگام که در چنین [[فکری]] بودم، آن حضرت نشست (گویی تمام [[فکر]] مرا خوانده بود) رو به سوی من کرد و فرمود: ای علیّ بن [[اسباط]]! [[خداوند]] کاری را که در مسأله [[امامت]] کرده همانند کاری است که در نبوّت کرده است؛ گاه می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا}}<ref>و ما به او در کودکی (نیروی) داوری دادیم؛ سوره مریم، آیه۱۲.</ref>؛ بنابر این، همان‌گونه که ممکن است خداوند، [[حکمت]] را به [[انسانی]] در [[کودکی]] بدهد، [[قدرت]] اوست که آن را در [[چهل سالگی]] بدهد<ref>صول کافی،ج۱، ص۳۸۴، ح ۷ (برای آگاهی از سایر مصادر حدیث، ر.ک: موسوعة الامام الجواد{{ع}}، ج۱، ص۲۰۹ - ۲۰۸.</ref>.
	# [[انبیا]]{{عم}} در مسیر [[ابلاغ رسالت]] خویش، [[رنج‌ها]] را به [[جان]] خریدند؛ اهانت‌ها، تحقیرها، شکنجه‌های جسمی و... [[خداوند]] به [[پیامبر اکرم]] صل فرمود: {{متن قرآن\| فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ أُوْلُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ}}<ref> بنابراین شکیبا باش همان‌گونه که پیامبران اولوا العزم شکیبایی ورزیدند؛ سوره احقاف، آیه۳۵.</ref>.<ref>[[سید احمد خاتمی\|خاتمی سید احمد]]، [[در آستان امامان معصوم ج۱ (کتاب)\|در آستان امامان معصوم ج۱]]؛ ص۳۳۰.</ref>		# [[انبیا]]{{عم}} در مسیر [[ابلاغ رسالت]] خویش، [[رنج‌ها]] را به [[جان]] خریدند؛ اهانت‌ها، تحقیرها، شکنجه‌های جسمی و... [[خداوند]] به [[پیامبر اکرم]] صل فرمود: {{متن قرآن\| فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ أُوْلُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ}}<ref> بنابراین شکیبا باش همان‌گونه که پیامبران اولوا العزم شکیبایی ورزیدند؛ سوره احقاف، آیه۳۵.</ref>.<ref>[[سید احمد خاتمی\|خاتمی سید احمد]]، [[در آستان امامان معصوم ج۱ (کتاب)\|در آستان امامان معصوم ج۱]]؛ ص۳۳۰.</ref>

Bahmani: /* پاسخ نخست */

2024-01-10T08:24:11Z

پاسخ نخست

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۶

2024-01-10T08:16:27Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* پانویس */

2024-01-10T08:09:50Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۳۹
خط ۹۵:		خط ۹۵:

	[[رده:پرسش]]		[[رده:پرسش]]
	[[رده:مقام معصوم]]		[[رده:پرسمان مقام معصوم]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۳، بخش دوم

2022-11-24T00:56:51Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۳، بخش دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۳

2022-07-31T00:34:05Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۳

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۰۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{جعبه اطلاعات پرسش		{{جعبه اطلاعات پرسش
	\| موضوع اصلی = [[مقام معصوم (پرسش)\|بانک جامع پرسش و پاسخ مقام معصوم]]		\| موضوع اصلی = [[مقام معصوم (پرسش)\|بانک جامع پرسش و پاسخ مقام معصوم]]
	\| موضوع فرعی = وابسته به [[وراثت پیامبر (پرسش)\|پرسمان وراثت پیامبر]]		\| موضوع فرعی = وابسته به [[وراثت پیامبر (پرسش)\|پرسمان وراثت پیامبر]]
	\| تصویر = 110031.jpg		\| تصویر = 110031.jpg
	\| اندازه تصویر = 200px		\| اندازه تصویر = 200px
	\| نمایه وابسته = [[مقام معصوم در حوزه شؤون ویژه (نمایه)\|مقام معصوم در حوزه شؤون ویژه]]		\| نمایه وابسته = [[مقام معصوم در حوزه شؤون ویژه (نمایه)\|مقام معصوم در حوزه شؤون ویژه]]
	\| مدخل اصلی = [[مقام معصوم]]		\| مدخل اصلی = [[مقام معصوم]]
	\| موضوعات وابسته = [[وراثت پیامبر]]		\| موضوعات وابسته = [[وراثت پیامبر]]
	\| پاسخ‌دهنده =		\| پاسخ‌دهنده =
	\| پاسخ‌دهندگان = [[سید احمد خاتمی]]		\| پاسخ‌دهندگان = [[سید احمد خاتمی]]

	}}		}}

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-رده:پرسش‌ +رده:پرسش)؛ زیباسازی

2022-02-09T18:17:12Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-رده:پرسش‌ +رده:پرسش)؛ زیباسازی

نمایش تغییرات

Heydari: جایگزینی متن - '. ::::::' به '. '

2022-02-03T10:33:08Z

جایگزینی متن - '.</ref> ::::::' به '.</ref> '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۰۳
خط ۲۴:		خط ۲۴:

	در بُعد شخصیّت حقیقی آنچه از امکانات مادّی انبیا پس از آنان باقی بماند، به ارث، به وارثان نسبی و سببی آنان می‌رسد؛ چون [[انبیا]]{{عم}} آنان هم همانند دیگر انسان‌ها از خود، ارث مادّی به جای می‌گذارند: {{متن قرآن\| وَزَكَرِيَّا إِذْ نَادَى رَبَّهُ رَبِّ لا تَذَرْنِي فَرْدًا وَأَنتَ خَيْرُ الْوَارِثِينَ }}<ref> و زکریّا را (یاد کن) آنگاه که پروردگارش را خواند: پروردگارا! مرا تنها مگذار که تو بهترین بازماندگانی!؛ سوره انبیاء، آیه:۸۹.</ref>؛ {{متن قرآن\| وَإِنِّي خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِن وَرَائِي وَكَانَتِ امْرَأَتِي عَاقِرًا فَهَبْ لِي مِن لَّدُنكَ وَلِيًّا يَرِثُنِي وَيَرِثُ مِنْ آلِ يَعْقُوبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا }}.<ref> و من از وارثان پس از خویش در هراسم و زنم نازاست؛ بنابراین از نزد خویش به من وارثی ببخش! همان که از من و از خاندان یعقوب میراث می‌برد و پروردگارا! او را پسندیده گردان؛ سوره مریم، آیه:۵ - ۶.</ref>		در بُعد شخصیّت حقیقی آنچه از امکانات مادّی انبیا پس از آنان باقی بماند، به ارث، به وارثان نسبی و سببی آنان می‌رسد؛ چون [[انبیا]]{{عم}} آنان هم همانند دیگر انسان‌ها از خود، ارث مادّی به جای می‌گذارند: {{متن قرآن\| وَزَكَرِيَّا إِذْ نَادَى رَبَّهُ رَبِّ لا تَذَرْنِي فَرْدًا وَأَنتَ خَيْرُ الْوَارِثِينَ }}<ref> و زکریّا را (یاد کن) آنگاه که پروردگارش را خواند: پروردگارا! مرا تنها مگذار که تو بهترین بازماندگانی!؛ سوره انبیاء، آیه:۸۹.</ref>؛ {{متن قرآن\| وَإِنِّي خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِن وَرَائِي وَكَانَتِ امْرَأَتِي عَاقِرًا فَهَبْ لِي مِن لَّدُنكَ وَلِيًّا يَرِثُنِي وَيَرِثُ مِنْ آلِ يَعْقُوبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا }}.<ref> و من از وارثان پس از خویش در هراسم و زنم نازاست؛ بنابراین از نزد خویش به من وارثی ببخش! همان که از من و از خاندان یعقوب میراث می‌برد و پروردگارا! او را پسندیده گردان؛ سوره مریم، آیه:۵ - ۶.</ref>
	~~::::::~~اگر ارث در این آیات را (با توجّه به شواهد و قراین) ارث مادّی نگیریم حداقل باید به گونه‌ای معنا کنیم که ارث مادّی را هم شامل بشود؛ چون آن‌چنان که مورد، مخصّص نیست، نمی‌توان آیات را به گونه‌ای معنا کرد که مورد را شامل نباشد. استناد [[حضرت صدّیقه طاهره]]{{س}} به آیه شریفه در مورد ارث فدک زنده‌ترین سند تفسیر آیه است که مراد از ارث در آیه، ارث مادّی است و هیچ مانعی ندارد پیامبری مثل [[حضرت زکریا]]{{ع}} نگران آن باشد که بعد از او امکانات مادّی‌اش در دست نااهلان قرار گیرد، خصوصاً با توجه به دو نکته: (۱): در آن زمان، بنی اسرائیل هدایا و نذورات فراوانی برای احبار (علمای یهود) می‌بردند و [[حضرت زکریا]]{{ع}} رئیس احبار بود و قهراً اموال فراوانی نزد او بود؛ (۲): همسر [[حضرت زکریا]]{{ع}} از دودمان [[حضرت سلیمان بن داوود]]{{ع}} بود و با توجّه به وضع مالی خوب [[حضرت سلیمان]] و [[حضرت داوود]]{{عم}} اموالی را به ارث برده بود و اینها نزد [[حضرت زکریا]]{{ع}} بود.
			اگر ارث در این آیات را (با توجّه به شواهد و قراین) ارث مادّی نگیریم حداقل باید به گونه‌ای معنا کنیم که ارث مادّی را هم شامل بشود؛ چون آن‌چنان که مورد، مخصّص نیست، نمی‌توان آیات را به گونه‌ای معنا کرد که مورد را شامل نباشد. استناد [[حضرت صدّیقه طاهره]]{{س}} به آیه شریفه در مورد ارث فدک زنده‌ترین سند تفسیر آیه است که مراد از ارث در آیه، ارث مادّی است و هیچ مانعی ندارد پیامبری مثل [[حضرت زکریا]]{{ع}} نگران آن باشد که بعد از او امکانات مادّی‌اش در دست نااهلان قرار گیرد، خصوصاً با توجه به دو نکته: (۱): در آن زمان، بنی اسرائیل هدایا و نذورات فراوانی برای احبار (علمای یهود) می‌بردند و [[حضرت زکریا]]{{ع}} رئیس احبار بود و قهراً اموال فراوانی نزد او بود؛ (۲): همسر [[حضرت زکریا]]{{ع}} از دودمان [[حضرت سلیمان بن داوود]]{{ع}} بود و با توجّه به وضع مالی خوب [[حضرت سلیمان]] و [[حضرت داوود]]{{عم}} اموالی را به ارث برده بود و اینها نزد [[حضرت زکریا]]{{ع}} بود.

	براساس این آیه است که باید حکم به جعلی بودن حدیثی کرد که می‌گوید: ما انبیا چیزی به ارث نمی‌گذاریم!<ref>{{عربی\|" نَحْنُ‏ مَعَاشِرَ الْأَنْبِيَاءِ لَا نُوَرِّثُ "}}؛اللآلی المصنوعه، ج۲، ص۴۴۲.</ref>. زیرا این حدیث، با قرآن هیچ سازگار نیست. [[ابوبکر]] گفت: از [[پیامبر]]{{صل}} شنیدم که: ما طایفه پیامبران، طلا و نقره، خانه و زمینی را برای کسی به ارث نمی‌گذاریم بلکه تنها کتاب و حکمت و علم و نبوّت را ارث می‌گذاریم و هر آنچه از ما بجا ماند از آنِ ولیّ امر بعد از ماست و او به هر شکل که صلاح دید، عمل می‌کند!!».<ref>{{عربی\|" أَنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ {{صل}} يَقُولُ نَحْنُ مَعَاشِرَ الْأَنْبِيَاءِ لَا نُورَثُ‏ ذَهَباً وَ لَا فِضَّةً وَ لَا دَاراً وَ لَا عَقَاراً وَ إِنَّمَا نُورَثُ الْكِتَابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ الْعِلْمَ وَ النُّبُوَّةَ وَ مَا كَانَ لَنَا مِنْ طُعْمَةٍ فَلِوَلِيِّ الْأَمْرِ بَعْدَنَا أَنْ يَحْكُمَ فِيهِ بِحُكْمِهِ "}}؛ خطبه فدکیّه (درباره مصادر این خطبه ر.ک: نهج الحیاة، ص۱۲۹ - ۱۲۳.</ref>		براساس این آیه است که باید حکم به جعلی بودن حدیثی کرد که می‌گوید: ما انبیا چیزی به ارث نمی‌گذاریم!<ref>{{عربی\|" نَحْنُ‏ مَعَاشِرَ الْأَنْبِيَاءِ لَا نُوَرِّثُ "}}؛اللآلی المصنوعه، ج۲، ص۴۴۲.</ref>. زیرا این حدیث، با قرآن هیچ سازگار نیست. [[ابوبکر]] گفت: از [[پیامبر]]{{صل}} شنیدم که: ما طایفه پیامبران، طلا و نقره، خانه و زمینی را برای کسی به ارث نمی‌گذاریم بلکه تنها کتاب و حکمت و علم و نبوّت را ارث می‌گذاریم و هر آنچه از ما بجا ماند از آنِ ولیّ امر بعد از ماست و او به هر شکل که صلاح دید، عمل می‌کند!!».<ref>{{عربی\|" أَنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ {{صل}} يَقُولُ نَحْنُ مَعَاشِرَ الْأَنْبِيَاءِ لَا نُورَثُ‏ ذَهَباً وَ لَا فِضَّةً وَ لَا دَاراً وَ لَا عَقَاراً وَ إِنَّمَا نُورَثُ الْكِتَابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ الْعِلْمَ وَ النُّبُوَّةَ وَ مَا كَانَ لَنَا مِنْ طُعْمَةٍ فَلِوَلِيِّ الْأَمْرِ بَعْدَنَا أَنْ يَحْكُمَ فِيهِ بِحُكْمِهِ "}}؛ خطبه فدکیّه (درباره مصادر این خطبه ر.ک: نهج الحیاة، ص۱۲۹ - ۱۲۳.</ref>
خط ۳۴:		خط ۳۵:
	#[[عایشه]] خود معترف است که این حدیث را فقط [[ابوبکر]] از [[پیامبر]] نقل کرده است.<ref>فتح الباری، ج۶، ص۲۴۲.</ref>		#[[عایشه]] خود معترف است که این حدیث را فقط [[ابوبکر]] از [[پیامبر]] نقل کرده است.<ref>فتح الباری، ج۶، ص۲۴۲.</ref>
	#بر فرض که حدیث از حیث سند بی‌مشکل باشد، مضمون خبر است نه انشا (آن‌چنان که [[ابوبکر]] به آن استناد می‌کرد)؛ یعنی [[انبیا]] به مناسبت مقام زهد و ورعی که دارند، آنچه از مال دنیا در اختیار دارند، در راه خدا به مصرف می‌رسانند و خود، چیزی از امکانات مادّی به جای نمی‌گذارند، نه آنکه مراد این باشد که آنان از قانون کلّی ارث مستثنا هستند. اگر مقام انشا بود، مناسبت مقام اقتضا می‌کرد که حقیرترین مال را ذکر کند و بفرماید: "ما طایفه [[انبیا]] ارث نمی‌گذاریم حتّی اشیای بی‌ارزش و قلیل را (نه این‌که طلا و نقره و خانه و ملک را اسم ببرد)".<ref>{{عربی\|"نحن معاشر الأنبیاء لانورّث حتّی التافة القلیل "}}؛ شرح خطبه حضرت زهرا{{س}}: ج۲، ص۲۹۵.</ref>		#بر فرض که حدیث از حیث سند بی‌مشکل باشد، مضمون خبر است نه انشا (آن‌چنان که [[ابوبکر]] به آن استناد می‌کرد)؛ یعنی [[انبیا]] به مناسبت مقام زهد و ورعی که دارند، آنچه از مال دنیا در اختیار دارند، در راه خدا به مصرف می‌رسانند و خود، چیزی از امکانات مادّی به جای نمی‌گذارند، نه آنکه مراد این باشد که آنان از قانون کلّی ارث مستثنا هستند. اگر مقام انشا بود، مناسبت مقام اقتضا می‌کرد که حقیرترین مال را ذکر کند و بفرماید: "ما طایفه [[انبیا]] ارث نمی‌گذاریم حتّی اشیای بی‌ارزش و قلیل را (نه این‌که طلا و نقره و خانه و ملک را اسم ببرد)".<ref>{{عربی\|"نحن معاشر الأنبیاء لانورّث حتّی التافة القلیل "}}؛ شرح خطبه حضرت زهرا{{س}}: ج۲، ص۲۹۵.</ref>
	~~::::::~~ممکن است این سؤال مطرح شود که نظیر این حدیث در کتاب‌های معتبر شیعی مثل اصول کافی نقل شده است. از حضرت [[امام صادق]]{{ع}} نقل شده که حضرت فرمود:عالمان دینی، وارثان [[انبیا]] هستند بدین جهت که پیمبران، پول، طلا و نقره به ارث نمی‌گذارند و تنها حدیث‌هایی از احادیث‌شان را به جای می‌گذارند.<ref>{{عربی\|"إِنَّ الْعُلَمَاءَ وَرَثَةُ الْأَنْبِيَاءِ، وَ ذَاكَ أَنَّ الْأَنْبِيَاءَ لَمْ يُورِثُوا دِرْهَماً وَ لَا دِينَاراً، وَ إِنَّمَا أَوْرَثُوا أَحَادِيثَ مِنْ أَحَادِيثِهِمْ "}}؛اصول کافی: ج۱، ص۳۲، ح۲.</ref>
	~~::::::~~پاسخ این است که:		ممکن است این سؤال مطرح شود که نظیر این حدیث در کتاب‌های معتبر شیعی مثل اصول کافی نقل شده است. از حضرت [[امام صادق]]{{ع}} نقل شده که حضرت فرمود:عالمان دینی، وارثان [[انبیا]] هستند بدین جهت که پیمبران، پول، طلا و نقره به ارث نمی‌گذارند و تنها حدیث‌هایی از احادیث‌شان را به جای می‌گذارند.<ref>{{عربی\|"إِنَّ الْعُلَمَاءَ وَرَثَةُ الْأَنْبِيَاءِ، وَ ذَاكَ أَنَّ الْأَنْبِيَاءَ لَمْ يُورِثُوا دِرْهَماً وَ لَا دِينَاراً، وَ إِنَّمَا أَوْرَثُوا أَحَادِيثَ مِنْ أَحَادِيثِهِمْ "}}؛اصول کافی: ج۱، ص۳۲، ح۲.</ref>

			پاسخ این است که:
	#حدیث از جهت سند ضعیف است؛ چون در سند [[ابی البختری]] هست که کنیه وهب بن وهب است و در مواردی حضرت [[امام رضا]]{{ع}} او را تکذیب کرده تا جایی که درباره او گفته شده: دروغگوترین مردم است.<ref>{{عربی\|"مِنْ أَكْذَبِ الْبَرِيَّةِ"}}؛ قاموس الرجال، ج۱۰، ص۴۵۷.</ref> [[مرحوم مجلسی]] در مرآة العقول فرموده: الحدیث ضعیف. <ref>مرآة العقول، ج۱، ص۱۰۳.</ref>		#حدیث از جهت سند ضعیف است؛ چون در سند [[ابی البختری]] هست که کنیه وهب بن وهب است و در مواردی حضرت [[امام رضا]]{{ع}} او را تکذیب کرده تا جایی که درباره او گفته شده: دروغگوترین مردم است.<ref>{{عربی\|"مِنْ أَكْذَبِ الْبَرِيَّةِ"}}؛ قاموس الرجال، ج۱۰، ص۴۵۷.</ref> [[مرحوم مجلسی]] در مرآة العقول فرموده: الحدیث ضعیف. <ref>مرآة العقول، ج۱، ص۱۰۳.</ref>
	#با صرف نظر از سند، معنای روایت این نیست که اگر پیامبری، مالی داشت، به ارث برده نمی‌شود بلکه معنای روایت این است که پیامبران مال قابل توجهی نداشتند؛ آنان علمشان را برای امّت باقی گذاشتند و چیزی هم که مردم باید از پیامبران انتظار داشته باشند، دانش و حکمت و آثار نبوّت است، نه مال و ثروت. و بخشیدن و تملیک فدک به [[حضرت زهرا]]{{س}} آن را ملک شخصی او قرار دادن، بدین جهت بود که این اموال، در بیت [[امامت]] و [[ولایت]] باشد و علاوه بر تأمین زندگی شخصی، در جهت پیشرفت امر ولایت به کار گرفته شود. این ارث [[انبیا]]{{عم}} در بُعد حقیقی، لکن در مقام بحث، نظر به ارث از این نگاه نیست. بلکه مراد ارث از نگاهی دیگر است.		#با صرف نظر از سند، معنای روایت این نیست که اگر پیامبری، مالی داشت، به ارث برده نمی‌شود بلکه معنای روایت این است که پیامبران مال قابل توجهی نداشتند؛ آنان علمشان را برای امّت باقی گذاشتند و چیزی هم که مردم باید از پیامبران انتظار داشته باشند، دانش و حکمت و آثار نبوّت است، نه مال و ثروت. و بخشیدن و تملیک فدک به [[حضرت زهرا]]{{س}} آن را ملک شخصی او قرار دادن، بدین جهت بود که این اموال، در بیت [[امامت]] و [[ولایت]] باشد و علاوه بر تأمین زندگی شخصی، در جهت پیشرفت امر ولایت به کار گرفته شود. این ارث [[انبیا]]{{عم}} در بُعد حقیقی، لکن در مقام بحث، نظر به ارث از این نگاه نیست. بلکه مراد ارث از نگاهی دیگر است.
خط ۵۷:		خط ۶۰:

	'''۱. علم پیامبران:''' [[امام صادق]]{{ع}} می‌فرمایند: ما وارثان انبیا و میراث بران کتاب الهی و برگزیدگان خداییم<ref>{{عربی\|اندازه=۱۲۰%\|" نَحْنُ وَرَثَةُ الْأَنْبِيَاءِ، وَ وَرَثَةُ كِتَابِ‏ اللَّهِ‏، وَ نَحْنُ‏ صَفْوَتُه‏"}}؛ مختصر البصائر، ص ۲۱۹.</ref> [[ابو بصیر]] می‌گوید: از [[امام صادق]]{{ع}} سؤال کردم: شما وارثان [[رسول خدا]]{{صل}} هستید؟ فرمودند: آری عرض کردم: [[پیامبر اکرم]]{{صل}} وارث تمام پیامبران بود و هرچه آنها می‌دانستند، می‌دانست؟ فرمودند: آری<ref>کافی، ج ۱، ص ۴۷۰.</ref>		'''۱. علم پیامبران:''' [[امام صادق]]{{ع}} می‌فرمایند: ما وارثان انبیا و میراث بران کتاب الهی و برگزیدگان خداییم<ref>{{عربی\|اندازه=۱۲۰%\|" نَحْنُ وَرَثَةُ الْأَنْبِيَاءِ، وَ وَرَثَةُ كِتَابِ‏ اللَّهِ‏، وَ نَحْنُ‏ صَفْوَتُه‏"}}؛ مختصر البصائر، ص ۲۱۹.</ref> [[ابو بصیر]] می‌گوید: از [[امام صادق]]{{ع}} سؤال کردم: شما وارثان [[رسول خدا]]{{صل}} هستید؟ فرمودند: آری عرض کردم: [[پیامبر اکرم]]{{صل}} وارث تمام پیامبران بود و هرچه آنها می‌دانستند، می‌دانست؟ فرمودند: آری<ref>کافی، ج ۱، ص ۴۷۰.</ref>
	~~::::::~~'''۲. کتاب‌های پیامبران:''' بریه از [[امام صادق]]{{ع}} پرسید: تورات، انجیل و کتب پیامبران، چگونه به شما رسیده؟ [[امام]]{{ع}} پاسخ دادند: این کتاب‌ها از ایشان به ما به ارث رسیده است. و ما آن را همانگونه که آنها می‌خواندند، می‌خوانیم و همان‌گونه که آنها بیان می‌کردند، بیان می‌نماییم. همانا خداوند قرار نمی‌دهد، حجتی را بر روی زمین که پیرامون مطلبی از او سؤال نمایند و او بگوید نمی‌دانم<ref>{{عربی\|اندازه=۱۲۰%\|"فَقَالَ بُرَيْهٌ أَنَّى لَكُمُ التَّوْرَاةُ وَ الْإِنْجِيلُ وَ كُتُبُ الْأَنْبِيَاءِ قَالَ هِيَ عِنْدَنَا وِرَاثَةً مِنْ عِنْدِهِمْ نَقْرَؤُهَا كَمَا قَرَءُوهَا وَ نَقُولُهَا كَمَا قَالُوا إِنَّ اللَّهَ لَا يَجْعَلُ حُجَّةً فِي أَرْضِهِ يُسْأَلُ عَنْ شَيْ‏ءٍ فَيَقُولُ لَا أَدْرِي‏"}}؛ کافی، ج ۱، ص۲۲۷.</ref>
	~~::::::~~'''۳. وسائلی که خداوند برای پیامبران فرستاد:''' [[امام صادق]]{{ع}} می‌فرمایند: ده فرمان موسی و عصای او نزد ماست و ما وارثان پیامبران هستیم<ref>{{عربی\|اندازه=۱۲۰%\|"أَلْوَاحُ مُوسَى عِنْدَنَا وَ عَصَا مُوسَى عِنْدَنَا وَ نَحْنُ وَرَثَةُ النَّبِيِّينَ‏"}}؛ بحارالانوار، ج ۴۷، ص ۲۱.</ref> نزد من است. الواح [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: همانا پرچم ظفر بخش پیامبران موسی و عصای او و انگشتر [[سلیمان بن داود]] و طشتی که موسی در آن گوسفند قربانی می‌کرد نزد من است<ref>{{عربی\|اندازه=۱۲۰%\|"إِنَّ عِنْدِي لَرَايَةَ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} وَ دِرْعَهُ وَ لَامَتَهُ وَ مِغْفَرَهُ فَإِنْ كَانَا صَادِقَيْنِ فَمَا عَلَامَةٌ فِي دِرْعِ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} وَ إِنَّ عِنْدِي لَرَايَةَ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} الْمِغْلَبَةَ وَ إِنَّ عِنْدِي أَلْوَاحَ مُوسَى وَ عَصَاهُ وَ إِنَّ عِنْدِي لَخَاتَمَ سُلَيْمَانَ بْنِ دَاوُدَ وَ إِنَّ عِنْدِي الطَّسْتَ الَّذِي كَانَ مُوسَى يُقَرِّبُ بِهِ الْقُرْبَانَ‏"}}؛ کافی، ج ۱، ص ۲۳۳.</ref>»<ref>[[سید احمد سجادی\|سجادی، سید احمد]]، [[پرچم‌داران هدایت (کتاب)\|پرچم‌داران هدایت]]، ص ۶۷.</ref>		'''۲. کتاب‌های پیامبران:''' بریه از [[امام صادق]]{{ع}} پرسید: تورات، انجیل و کتب پیامبران، چگونه به شما رسیده؟ [[امام]]{{ع}} پاسخ دادند: این کتاب‌ها از ایشان به ما به ارث رسیده است. و ما آن را همانگونه که آنها می‌خواندند، می‌خوانیم و همان‌گونه که آنها بیان می‌کردند، بیان می‌نماییم. همانا خداوند قرار نمی‌دهد، حجتی را بر روی زمین که پیرامون مطلبی از او سؤال نمایند و او بگوید نمی‌دانم<ref>{{عربی\|اندازه=۱۲۰%\|"فَقَالَ بُرَيْهٌ أَنَّى لَكُمُ التَّوْرَاةُ وَ الْإِنْجِيلُ وَ كُتُبُ الْأَنْبِيَاءِ قَالَ هِيَ عِنْدَنَا وِرَاثَةً مِنْ عِنْدِهِمْ نَقْرَؤُهَا كَمَا قَرَءُوهَا وَ نَقُولُهَا كَمَا قَالُوا إِنَّ اللَّهَ لَا يَجْعَلُ حُجَّةً فِي أَرْضِهِ يُسْأَلُ عَنْ شَيْ‏ءٍ فَيَقُولُ لَا أَدْرِي‏"}}؛ کافی، ج ۱، ص۲۲۷.</ref>

			'''۳. وسائلی که خداوند برای پیامبران فرستاد:''' [[امام صادق]]{{ع}} می‌فرمایند: ده فرمان موسی و عصای او نزد ماست و ما وارثان پیامبران هستیم<ref>{{عربی\|اندازه=۱۲۰%\|"أَلْوَاحُ مُوسَى عِنْدَنَا وَ عَصَا مُوسَى عِنْدَنَا وَ نَحْنُ وَرَثَةُ النَّبِيِّينَ‏"}}؛ بحارالانوار، ج ۴۷، ص ۲۱.</ref> نزد من است. الواح [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: همانا پرچم ظفر بخش پیامبران موسی و عصای او و انگشتر [[سلیمان بن داود]] و طشتی که موسی در آن گوسفند قربانی می‌کرد نزد من است<ref>{{عربی\|اندازه=۱۲۰%\|"إِنَّ عِنْدِي لَرَايَةَ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} وَ دِرْعَهُ وَ لَامَتَهُ وَ مِغْفَرَهُ فَإِنْ كَانَا صَادِقَيْنِ فَمَا عَلَامَةٌ فِي دِرْعِ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} وَ إِنَّ عِنْدِي لَرَايَةَ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} الْمِغْلَبَةَ وَ إِنَّ عِنْدِي أَلْوَاحَ مُوسَى وَ عَصَاهُ وَ إِنَّ عِنْدِي لَخَاتَمَ سُلَيْمَانَ بْنِ دَاوُدَ وَ إِنَّ عِنْدِي الطَّسْتَ الَّذِي كَانَ مُوسَى يُقَرِّبُ بِهِ الْقُرْبَانَ‏"}}؛ کافی، ج ۱، ص ۲۳۳.</ref>»<ref>[[سید احمد سجادی\|سجادی، سید احمد]]، [[پرچم‌داران هدایت (کتاب)\|پرچم‌داران هدایت]]، ص ۶۷.</ref>
	}}		}}
	{{پاسخ پرسش		{{پاسخ پرسش