ملی‌گرایی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2023-04-05T07:44:10Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۱۴
خط ۱۴۱:		خط ۱۴۱:

	[[رده:اصطلاحات سیاسی]]		[[رده:اصطلاحات سیاسی]]
			[[رده:مدخل‌های در انتظار تلخیص]]

Wasity: /* منابع */

2023-04-04T13:39:36Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۰۹
خط ۱۲۸:		خط ۱۲۸:
	نقش خط در ایجاد، شکل‌گیری، انتقال و [[تکامل]] [[فرهنگ]] ملی فراتر از یک نظریه دارای مستند [[تاریخی]] است و این نقش در مورد خط عربی به شکل بارزی در [[تاریخ]] [[تمدن اسلامی]] متجلی شده است.		نقش خط در ایجاد، شکل‌گیری، انتقال و [[تکامل]] [[فرهنگ]] ملی فراتر از یک نظریه دارای مستند [[تاریخی]] است و این نقش در مورد خط عربی به شکل بارزی در [[تاریخ]] [[تمدن اسلامی]] متجلی شده است.
	همانطور که با [[توسعه]] و انتشار [[اسلام]]، [[ملت]] کوچک [[عرب]] به [[امت]] بزرگ «مستعرب» تبدیل شد. در بطن همین جریان تاریخی امت بزرگ‌تری که خط عربی را به عنوان شاخص [[فرهنگی]] زبان و فرهنگ خود [[انتخاب]] کردند به وجود آمد و ملت‌هایی [[مسلمان]] که [[زبان عربی]] را پذیرا نشده بودند، در برابر خط عربی [[خضوع]] کرده و با [[حفظ زبان]] بومی خود آن را با خط عربی [[حفظ]] کردند و در تکامل آن تلاش بسیار از خود نشان دادند، به‌طوری‌که [[ایرانیان]] با حفظ [[زبان فارسی]]، خط اصلی و میخی زبان خود را رها کرده و یکپارچه به خط عربی روی آوردند و مسلمان شبه جزیره [[هند]] دو زبان بومی [[اردو]] و [[فارسی]] را با خط عربی تحریر کردند<ref>فقه سیاسی، ج۱۰، ص۹۴-۹۳.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۶۸۱.</ref>		همانطور که با [[توسعه]] و انتشار [[اسلام]]، [[ملت]] کوچک [[عرب]] به [[امت]] بزرگ «مستعرب» تبدیل شد. در بطن همین جریان تاریخی امت بزرگ‌تری که خط عربی را به عنوان شاخص [[فرهنگی]] زبان و فرهنگ خود [[انتخاب]] کردند به وجود آمد و ملت‌هایی [[مسلمان]] که [[زبان عربی]] را پذیرا نشده بودند، در برابر خط عربی [[خضوع]] کرده و با [[حفظ زبان]] بومی خود آن را با خط عربی [[حفظ]] کردند و در تکامل آن تلاش بسیار از خود نشان دادند، به‌طوری‌که [[ایرانیان]] با حفظ [[زبان فارسی]]، خط اصلی و میخی زبان خود را رها کرده و یکپارچه به خط عربی روی آوردند و مسلمان شبه جزیره [[هند]] دو زبان بومی [[اردو]] و [[فارسی]] را با خط عربی تحریر کردند<ref>فقه سیاسی، ج۱۰، ص۹۴-۹۳.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۶۸۱.</ref>

			==جستارهای وابسته==
			* [[نژادپرستی]]

	== منابع ==		== منابع ==

Msadeq در ‏۴ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۱۳

2023-04-04T05:13:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۴۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ملی‌گرایی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[ناسیونالیزم]] یا [[ناسیونالیسم]] (Nationalism) در لغت به معنای ملت‌خواهی، ملیت‌خواهی و [[تعصب]] ملی است <ref>فرهنگ فارسی عمید، جدوم، ص۱۸۸۹.</ref>، ناسیونالیزم [[ایدئولوژی]] است که «[[دولت]] ملی» را عالی‌ترین شکل [[سازمان سیاسی]] می‌داند، و مبارزه‌های ناسیونالیستی بر ضد [[چیرگی]] یا تاخت‌وتاز [[بیگانه]] برای به وجود آوردن یا [[پاسداری]] از چنین دولتی است. [[رشد]] ناسیونالیسم از ویژگی‌های یک دوره [[تاریخی]] است که در آن [[ملت‌ها]] به صورت واحدهای [[سیاسی]] مستقل درآمدند و اصل «[[حاکمیت ملی]]» شناخته شد. این دوره برای اروپا از [[قرن]] هفدهم تا اواخر سده نوزدهم، انجامید، و در [[آسیا]] و [[آفریقا]] به ویژه نیمه دوم سده بیستم را دربرمی‌گیرد، دوران رشد ناسیونالیسم را دوران «[[بیداری]] ملی» هم نامیده‌اند که در آسیا و آفریقا با [[جنبش]] [[استعماری]] درآمیخته است. ناسیونالیسم به عنوان [[آگاهی]] گروهی، [[حس]] [[همبستگی]] و [[یگانگی]] پدید می‌آورد که از اشتراک در عواملی مانند زبان، [[ارزش‌های اخلاقی]]، [[دین]]، [[ادبیات]]، متن‌های تاریخی، [[تاریخ]]، نمادها و تجربه‌های مشترک سرچشمه می‌گیرد. ناسیونالیسم همچنین [[احساس مسئولیت]] در برابر [[سرنوشت]] ملی و [[وفاداری]] به [[ملت]] را دربرمی‌گیرد که بر دیگر وفاداری‌ها (مانند وفاداری به [[خانواده]]) مقدم است، و این وفاداری، [[فداکاری]] نیز می‌طلبد. ناسیونالیزم فرد را در برابر خواست‌های ملی، مانند پاسداری از [[استقلال ملی]] یا [[مبارزه]] برای به‌دست آوردن آن یا [[کوشش]] برای [[رفاه]]، [[سربلندی]] و [[پیشرفت]] ملت [[مسئول]] می‌شمارد، و هر فرد، در عین حال، از راه [[هویت ملی]] خود، از [[غرور]] کرده‌ها و افتخارهای ملی و پیشینه تاریخی و [[فرهنگی]] ملت خود برخوردار است<ref>دانشنامه سیاسی، ص۲۰.</ref>.		[[ناسیونالیزم]] یا [[ناسیونالیسم]] (Nationalism) در لغت به معنای ملت‌خواهی، ملیت‌خواهی و [[تعصب]] ملی است <ref>فرهنگ فارسی عمید، جدوم، ص۱۸۸۹.</ref>، ناسیونالیزم [[ایدئولوژی]] است که «[[دولت]] ملی» را عالی‌ترین شکل [[سازمان سیاسی]] می‌داند، و مبارزه‌های ناسیونالیستی بر ضد [[چیرگی]] یا تاخت‌وتاز [[بیگانه]] برای به وجود آوردن یا [[پاسداری]] از چنین دولتی است. [[رشد]] ناسیونالیسم از ویژگی‌های یک دوره [[تاریخی]] است که در آن [[ملت‌ها]] به صورت واحدهای [[سیاسی]] مستقل درآمدند و اصل «[[حاکمیت ملی]]» شناخته شد. این دوره برای اروپا از [[قرن]] هفدهم تا اواخر سده نوزدهم، انجامید، و در [[آسیا]] و [[آفریقا]] به ویژه نیمه دوم سده بیستم را دربرمی‌گیرد، دوران رشد ناسیونالیسم را دوران «[[بیداری]] ملی» هم نامیده‌اند که در آسیا و آفریقا با [[جنبش]] [[استعماری]] درآمیخته است. ناسیونالیسم به عنوان [[آگاهی]] گروهی، [[حس]] [[همبستگی]] و [[یگانگی]] پدید می‌آورد که از اشتراک در عواملی مانند زبان، [[ارزش‌های اخلاقی]]، [[دین]]، [[ادبیات]]، متن‌های تاریخی، [[تاریخ]]، نمادها و تجربه‌های مشترک سرچشمه می‌گیرد. ناسیونالیسم همچنین [[احساس مسئولیت]] در برابر [[سرنوشت]] ملی و [[وفاداری]] به [[ملت]] را دربرمی‌گیرد که بر دیگر وفاداری‌ها (مانند وفاداری به [[خانواده]]) مقدم است، و این وفاداری، [[فداکاری]] نیز می‌طلبد. ناسیونالیزم فرد را در برابر خواست‌های ملی، مانند پاسداری از [[استقلال ملی]] یا [[مبارزه]] برای به‌دست آوردن آن یا [[کوشش]] برای [[رفاه]]، [[سربلندی]] و [[پیشرفت]] ملت [[مسئول]] می‌شمارد، و هر فرد، در عین حال، از راه [[هویت ملی]] خود، از [[غرور]] کرده‌ها و افتخارهای ملی و پیشینه تاریخی و [[فرهنگی]] ملت خود برخوردار است<ref>دانشنامه سیاسی، ص۲۰.</ref>.

Msadeq در ‏۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۱۷

2023-04-01T14:17:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۴۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}
	\| موضوع مرتبط =
	\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط =
	\| پرسش مرتبط =
	}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[ناسیونالیزم]] یا [[ناسیونالیسم]] (Nationalism) در لغت به معنای ملت‌خواهی، ملیت‌خواهی و [[تعصب]] ملی است ~~([[~~فرهنگ~~]] [[~~فارسی]] عمید، جدوم، ص۱۸۸۹)، ناسیونالیزم [[ایدئولوژی]] است که «[[دولت]] ملی» را عالی‌ترین شکل [[سازمان سیاسی]] می‌داند، و مبارزه‌های ناسیونالیستی بر ضد [[چیرگی]] یا تاخت‌وتاز [[بیگانه]] برای به وجود آوردن یا [[پاسداری]] از چنین دولتی است. [[رشد]] ناسیونالیسم از ویژگی‌های یک دوره [[تاریخی]] است که در آن [[ملت‌ها]] به صورت واحدهای [[سیاسی]] مستقل درآمدند و اصل «[[حاکمیت ملی]]» شناخته شد. این دوره برای اروپا از [[قرن]] هفدهم تا اواخر سده نوزدهم، انجامید، و در [[آسیا]] و [[آفریقا]] به ویژه نیمه دوم سده بیستم را دربرمی‌گیرد، دوران رشد ناسیونالیسم را دوران «[[بیداری]] ملی» هم نامیده‌اند که در آسیا و آفریقا با [[جنبش]] [[استعماری]] درآمیخته است. ناسیونالیسم به عنوان [[آگاهی]] گروهی، [[حس]] [[همبستگی]] و [[یگانگی]] پدید می‌آورد که از اشتراک در عواملی مانند زبان، [[ارزش‌های اخلاقی]]، [[دین]]، [[ادبیات]]، متن‌های تاریخی، [[تاریخ]]، نمادها و تجربه‌های مشترک سرچشمه می‌گیرد. ناسیونالیسم همچنین [[احساس مسئولیت]] در برابر [[سرنوشت]] ملی و [[وفاداری]] به [[ملت]] را دربرمی‌گیرد که بر دیگر وفاداری‌ها (مانند وفاداری به [[خانواده]]) مقدم است، و این وفاداری، [[فداکاری]] نیز می‌طلبد. ناسیونالیزم فرد را در برابر خواست‌های ملی، مانند پاسداری از [[استقلال ملی]] یا [[مبارزه]] برای به‌دست آوردن آن یا [[کوشش]] برای [[رفاه]]، [[سربلندی]] و [[پیشرفت]] ملت [[مسئول]] می‌شمارد، و هر فرد، در عین حال، از راه [[هویت ملی]] خود، از [[غرور]] کرده‌ها و افتخارهای ملی و پیشینه تاریخی و [[فرهنگی]] ملت خود برخوردار است<ref>دانشنامه سیاسی، ص۲۰.</ref>.		[[ناسیونالیزم]] یا [[ناسیونالیسم]] (Nationalism) در لغت به معنای ملت‌خواهی، ملیت‌خواهی و [[تعصب]] ملی است <ref>فرهنگ فارسی عمید، جدوم، ص۱۸۸۹.</ref>، ناسیونالیزم [[ایدئولوژی]] است که «[[دولت]] ملی» را عالی‌ترین شکل [[سازمان سیاسی]] می‌داند، و مبارزه‌های ناسیونالیستی بر ضد [[چیرگی]] یا تاخت‌وتاز [[بیگانه]] برای به وجود آوردن یا [[پاسداری]] از چنین دولتی است. [[رشد]] ناسیونالیسم از ویژگی‌های یک دوره [[تاریخی]] است که در آن [[ملت‌ها]] به صورت واحدهای [[سیاسی]] مستقل درآمدند و اصل «[[حاکمیت ملی]]» شناخته شد. این دوره برای اروپا از [[قرن]] هفدهم تا اواخر سده نوزدهم، انجامید، و در [[آسیا]] و [[آفریقا]] به ویژه نیمه دوم سده بیستم را دربرمی‌گیرد، دوران رشد ناسیونالیسم را دوران «[[بیداری]] ملی» هم نامیده‌اند که در آسیا و آفریقا با [[جنبش]] [[استعماری]] درآمیخته است. ناسیونالیسم به عنوان [[آگاهی]] گروهی، [[حس]] [[همبستگی]] و [[یگانگی]] پدید می‌آورد که از اشتراک در عواملی مانند زبان، [[ارزش‌های اخلاقی]]، [[دین]]، [[ادبیات]]، متن‌های تاریخی، [[تاریخ]]، نمادها و تجربه‌های مشترک سرچشمه می‌گیرد. ناسیونالیسم همچنین [[احساس مسئولیت]] در برابر [[سرنوشت]] ملی و [[وفاداری]] به [[ملت]] را دربرمی‌گیرد که بر دیگر وفاداری‌ها (مانند وفاداری به [[خانواده]]) مقدم است، و این وفاداری، [[فداکاری]] نیز می‌طلبد. ناسیونالیزم فرد را در برابر خواست‌های ملی، مانند پاسداری از [[استقلال ملی]] یا [[مبارزه]] برای به‌دست آوردن آن یا [[کوشش]] برای [[رفاه]]، [[سربلندی]] و [[پیشرفت]] ملت [[مسئول]] می‌شمارد، و هر فرد، در عین حال، از راه [[هویت ملی]] خود، از [[غرور]] کرده‌ها و افتخارهای ملی و پیشینه تاریخی و [[فرهنگی]] ملت خود برخوردار است<ref>دانشنامه سیاسی، ص۲۰.</ref>.
	ناسیونالیسم، فداکاری در راه ملت را به اصول یا برنامه‌ها تبدیل می‌کند. اغلب ناسیونالیست‌ها برنامه‌ای خاص برای ملت خود دارند. ویژگی عمومی اصول جهانی ناسیونالیسم، تأکید بر [[برتری]] هویت ملی بر [[دعاوی]] مبتنی بر طبقه، [[مذهب]] یا [[بشریت]] به‌طور کلی است<ref>فرهنگ علوم سیاسی آکسفورد، ص۵۴۷.</ref>.		ناسیونالیسم، فداکاری در راه ملت را به اصول یا برنامه‌ها تبدیل می‌کند. اغلب ناسیونالیست‌ها برنامه‌ای خاص برای ملت خود دارند. ویژگی عمومی اصول جهانی ناسیونالیسم، تأکید بر [[برتری]] هویت ملی بر [[دعاوی]] مبتنی بر طبقه، [[مذهب]] یا [[بشریت]] به‌طور کلی است<ref>فرهنگ علوم سیاسی آکسفورد، ص۵۴۷.</ref>.

Jaafari: /* منابع */

2023-03-31T15:09:31Z

منابع

@@ خط ۱۲۱: / خط ۱۲۱: @@
 #[[عبادات]] و فرایضی چون [[نماز]]، باید به [[زبان عربی]] بجا آورده شوند؛
 #[[اسلام]] بزرگ‌ترین [[عامل وحدت]] [[عرب]] و پیوند ملی همه [[امت عرب]] به‌شمار می‌آید<ref>فقه سیاسی، ج۱۰، ص۷۳ - ۷۲.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۶۸۰.</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2023-03-31T15:06:55Z

منابع

@@ خط ۹۷: / خط ۹۷: @@
 گروه ناسیونالیست‌های عرب [[لاییک]] که همواره به [[نژادپرستی]] و [[الحاد]] محکوم شده‌اند، تلاش بر آن داشته‌اند که همچون [[صهیونیسم]] و نازیسم، [[فلسفه سیاسی]] خود را بر امتیازهای ذاتی و غنای قومی و تفوق‌های تاریخی بنا نهند و خود را از انگ «رشته جدا بافته» بی‌جهت برهانند و از سوی دیگر باورهای [[ایدئولوژیک]] [[جهان‌شمولی]] و [[وحدت اسلامی]] را معلول گسترش [[فرهنگ]] عرب و برخاسته از اختلاط [[فرهنگ‌ها]] و قومیت‌های مختلف در چارچوب اسلام بدانند.
 این گروه پس از گذر از مشکل جهان‌شمولی اسلام و وحدت اسلامی آن و قبول دیگر [[ملت‌های مسلمان]] به عنوان یک [[خانواده]] فرهنگی بزرگ، مشکل عرب‌های غیرمسلمان را نیز حل کرده و آنان را به عنوان اعضای اصلی پذیرفته‌اند. به [[عقیده]] این گروه رابطه [[اعراب]] [[غیر مسلمان]] با [[امت عرب]] یک رابطه نسبی و [[واقعی]] است درحالی‌که رابطه [[مسلمانان]] [[غیر عرب]] با امت عربی به مثابه رابطه سببی و به صورت اعضای مستعرب است<ref>فقه سیاسی، ج۱۰، ص۶۹.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۶۷۹.</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2023-03-31T15:01:33Z

منابع

@@ خط ۷۱: / خط ۷۱: @@
 ناسیونالیزم ترک از ابتدا با تز آتاییزم ([[نفی]] [[دین]] و [[خدا]]) آغاز نشد؛ هدف [[ترکان]] [[جوان]]، آن بود که اسلام را از حوزه [[سیاست]] و حکومت دور کرده و [[هویت]] [[ترکی]] را جایگزین [[هویت اسلامی]] [[دولت]] کنند.
 ناسیونالیزم ترک که ابتدا برای زدودن [[ایدئولوژی]] از [[نظام سیاسی]] و دولت ارائه شده بود، خود به عنوان ایدئولوژی [[نظام]] [[ترکیه]] جدید جایگزین شد و زیربنای [[ایدئولوژیک]] دولت و [[قانون اساسی]] معرفی شده است. تا آنجا که همه [[آزادی‌های سیاسی]] که به سبک [[غربی]] در قانون اساسی ترکیه [[پیش‌بینی]] شده، مشروط بر آن است که منجر به دینی شدن [[حکومت و دولت]] نشود و به [[ناسیونالیزم ترک]] آسیبی وارد نیاورد<ref>فقه سیاسی، ج۱۰، ص۹۹ – ۹۵.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۶۷۷.</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2023-03-31T14:58:15Z

منابع

@@ خط ۵۶: / خط ۵۶: @@
 بسیاری از اعضای جبهه ملی ایران [[مسلمان]] و علاقه‌مند به اسلام بودند، اما با دید [[لاییک]] به مسائل ایران می‌نگریستند و معضلات و راه‌حل‌ها را در چارچوب ملی و هویت ایرانی تجزیه و تحلیل می‌کردند و از [[هویت اسلامی]] و انگیزه‌های مسئولیت‌آور آن به عنوان عناصر اصلی حرکت و مردمی کردن [[نهضت]] استفاده نمی‌کردند.
 [[جبهه]] ملی [[ایران]] مانند همه جنبش‌های ملی‌گرایانه‌ای که از [[اعتقادات]] عمیق [[دینی]] و [[احساسات]] و [[عواطف]] پیچیده مذهبی [[جامه]] خود [[غفلت]] می‌ورزند، دچار این [[اشتباه]] [[تاریخی]] شد و با نادیده گرفتن [[حقایق]] عینی [[جامعه]] مذهبی خود در اندک مدتی دچار [[شکست]] و ناکامی شد و حداقل از خود، [[احساس]] مثبت و مردمی در سطح [[توده]] جامعه به‌جای نگذاشت<ref>فقه سیاسی، ج۱۰، ص۱۱۵ – ۱۱۴.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۶۷۶.</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2023-03-31T14:56:20Z

منابع

@@ خط ۴۳: / خط ۴۳: @@
 در کنار این دو برداشت از [[ناسیونالیزم ایرانی]] باید از یک [[جنبش]] [[واقعی]] ناسیونالیستی در آغاز [[مشروطیت]] [[ایران]] یاد کرد که تحت تأثیر عملکرد [[ترکیه]]، ریشه در [[غرب‌گرایی]] و [[اندیشه]] [[تجددطلبی]] با معیارهای [[غربی]] داشت.
 اندیشه ناسیونالیستی [[ایرانی]] مانند [[ناسیونالیزم ترک]] برخلاف اندیشه [[ناسیونالیزم عرب]]، همواره با [[فکر]] اسلام‌زدایی و [[سکولاریزم]] همراه بوده و راهگشای انفصال [[دیانت]] از [[سیاست]] بوده است<ref>فقه سیاسی، ج۱۰، ص۱۰۲ – ۱۰۰.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۶۷۵.</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2023-03-31T14:54:50Z

منابع

@@ خط ۱۹: / خط ۱۹: @@
 #واحد بشری جدا بافته: چهره دیگر ناسیونالیزم، [[اعتقاد]] به تمایز یک واحد بشری در مقایسه با واحدهای دیگر و به معنای ملتی جدا بافته که همراه با نوعی امتیاز و تمایز است؛
 #[[نژادپرستی]]: چهره غلیظ و اندیشه [[افراطی]] ناسیونالیزم غرب را می‌توان در نژادپرستی و اندیشه ملت [[برتر]] مطالعه کرد. [[صهیونیزم]]، نازیسم و آپارتاید نمایان‌ترین چهره‌های ایدئولوژی ناسیونالیزم افراطی در سده بیستم به‌شمار می‌آیند<ref>فقه سیاسی، ج۱۰، ص۶۲ – ۶۱.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۶۷۳.</ref>
 == منابع ==