مناه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

2025-05-29T20:31:25Z

جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۱
خط ۸:		خط ۸:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	«مناة» قدیمی‌ترین [[بت]] [[عرب جاهلی]] است.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> این بت بر کرانه [[دریای احمر]] و در ناحیه مشلل در [[قدید]] - میان [[مکه]] و [[مدینه]] -<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۸۵.</ref> و در ۷ میلی مدینه<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۰۴.</ref> [[نصب]] شده بود و [[عرب]] جملگی، آن را بزرگ می‌شمردند و پیرامونش [[قربانی]] می‌کردند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> در [[بزرگداشت]] این بت هیچ کس به پای [[اوس و خزرج]] نمی‌رسید.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> اوس و خزرج و کسانی که پیرو آنان بودند، [[منات]] را [[تعظیم]] می‌کردند و به نامش قربانی می‌نمودند و برایش [[هدیه]] می‌فرستادند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴.</ref> عرب‌های یثرب و غیر یثرب همراه با دیگر [[حجاج]] [[کعبه]] در [[مناسک حج]] حضور می‌یافتند و در همه مواقف با دیگر [[مردمان]] وقوف می‌کردند. آنان سر نمی‌تراشیدند تا این که بازگشته، به [[زیارت]] منات می‌شتافتند. ایشان نزد این بت، سر می‌تراشیدند و نزدش مقیم می‌شدند و [[حج]] شان را جز بدین گونه تمام نمی‌پنداشتند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴.</ref> از منات همچنین به عنوان بت [[هذیل]] و [[خزاعه]] یاد شده و آن را همان بتی دانسته‌اند که [[خداوند]] درباره‌اش فرمود: {{متن قرآن\|مَنَاةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرَى}}<ref>«و آن سومین بت دیگر «منات» را؟» سوره نجم، آیه 20.</ref>.<ref>سوره نجم، آیه ۲۰. ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۰۵.</ref>		«مناة» قدیمی‌ترین [[بت]] [[عرب جاهلی]] است.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> این بت بر کرانه [[دریای احمر]] و در ناحیه مشلل در [[قدید]] - میان [[مکه]] و [[مدینه]] -<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۸۵.</ref> و در ۷ میلی مدینه<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۰۴.</ref> [[نصب]] شده بود و [[عرب]] جملگی، آن را بزرگ می‌شمردند و پیرامونش [[قربانی]] می‌کردند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> در [[بزرگداشت]] این بت هیچ کس به پای [[اوس و خزرج]] نمی‌رسید.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> اوس و خزرج و کسانی که پیرو آنان بودند، [[منات]] را [[تعظیم]] می‌کردند و به نامش قربانی می‌نمودند و برایش [[هدیه]] می‌فرستادند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴.</ref> عرب‌های یثرب و غیر یثرب همراه با دیگر [[حجاج]] [[کعبه]] در [[مناسک حج]] حضور می‌یافتند و در همه مواقف با دیگر [[مردمان]] وقوف می‌کردند. آنان سر نمی‌تراشیدند تا این که بازگشته، به [[زیارت]] منات می‌شتافتند. ایشان نزد این بت، سر می‌تراشیدند و نزدش مقیم می‌شدند و [[حج]] شان را جز بدین گونه تمام نمی‌پنداشتند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴.</ref> از منات همچنین به عنوان بت [[هذیل]] و [[خزاعه]] یاد شده و آن را همان بتی دانسته‌اند که [[خداوند]] درباره‌اش فرمود: {{متن قرآن\|مَنَاةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرَى}}<ref>«و آن سومین بت دیگر «منات» را؟» سوره نجم، آیه 20.</ref>.<ref>سوره نجم، آیه ۲۰. ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۰۵.</ref>
	در [[سال هشتم هجری]] و پس از [[فتح مکه]]، [[رسول خدا]]{{صل}} [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را [[مأمور]] [[تخریب]] آن کردند. پس حضرت آن را نابود کردند و دو قبضه [[شمشیر]] به نام‌های «مخذم» و «رسوب» را که [[حارث بن ابی‌شمر غسانی]] - [[پادشاه]] [[غسان]] - به منات پیشکش کرده بوده به [[غنیمت]] گرفته، نزد [[پیامبر]]{{صل}} بازگشت. رسول خدا{{صل}} هر دو این شمشیرها را - که یکی از آن دو همان [[ذوالفقار]] شمشیر مشهور بود - به علی{{ع}} بخشیدند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۵.</ref> امروزه محل منات در تپه‌ای در نعف [[المشلّل]] واقع است ~~لیکن~~ از [[معبد]] آن اثری باقی نمانده است.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۳۰۳.</ref>		در [[سال هشتم هجری]] و پس از [[فتح مکه]]، [[رسول خدا]]{{صل}} [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را [[مأمور]] [[تخریب]] آن کردند. پس حضرت آن را نابود کردند و دو قبضه [[شمشیر]] به نام‌های «مخذم» و «رسوب» را که [[حارث بن ابی‌شمر غسانی]] - [[پادشاه]] [[غسان]] - به منات پیشکش کرده بوده به [[غنیمت]] گرفته، نزد [[پیامبر]]{{صل}} بازگشت. رسول خدا{{صل}} هر دو این شمشیرها را - که یکی از آن دو همان [[ذوالفقار]] شمشیر مشهور بود - به علی{{ع}} بخشیدند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۵.</ref> امروزه محل منات در تپه‌ای در نعف [[المشلّل]] واقع است لکن از [[معبد]] آن اثری باقی نمانده است.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۳۰۳.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: /* مقدمه */

2023-02-05T10:58:46Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۲۸
خط ۷:		خط ۷:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	«مناة» قدیمی‌ترین [[بت]] [[عرب جاهلی]] است.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> این بت بر کرانه [[دریای احمر]] و در ناحیه مشلل در [[قدید]] - میان [[مکه]] و [[مدینه]] -<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۸۵.</ref> و در ۷ میلی مدینه<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۰۴.</ref> [[نصب]] شده بود و [[عرب]] جملگی، آن را بزرگ می‌شمردند و پیرامونش [[قربانی]] می‌کردند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> در [[بزرگداشت]] این بت هیچ کس به پای [[اوس و خزرج]] نمی‌رسید.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> اوس و خزرج و کسانی که پیرو آنان بودند، [[منات]] را [[تعظیم]] می‌کردند و به نامش قربانی می‌نمودند و برایش [[هدیه]] می‌فرستادند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴.</ref> ~~[[اعراب]]~~ یثرب و غیر یثرب همراه با دیگر [[حجاج]] [[کعبه]] در [[مناسک حج]] حضور می‌یافتند و در همه مواقف با دیگر [[مردمان]] وقوف می‌کردند. آنان سر نمی‌تراشیدند تا این که بازگشته، به [[زیارت]] منات می‌شتافتند. ایشان نزد این بت، سر می‌تراشیدند و نزدش مقیم می‌شدند و [[حج]] شان را جز بدین گونه تمام نمی‌پنداشتند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴.</ref> از منات همچنین به عنوان بت [[هذیل]] و [[خزاعه]] یاد شده و آن را همان بتی دانسته‌اند که [[خداوند]] درباره‌اش فرمود: {{متن قرآن\|مَنَاةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرَى}}<ref>«و آن سومین بت دیگر «منات» را؟» سوره نجم، آیه 20.</ref>.<ref>سوره نجم، آیه ۲۰. ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۰۵.</ref>		«مناة» قدیمی‌ترین [[بت]] [[عرب جاهلی]] است.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> این بت بر کرانه [[دریای احمر]] و در ناحیه مشلل در [[قدید]] - میان [[مکه]] و [[مدینه]] -<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۸۵.</ref> و در ۷ میلی مدینه<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۰۴.</ref> [[نصب]] شده بود و [[عرب]] جملگی، آن را بزرگ می‌شمردند و پیرامونش [[قربانی]] می‌کردند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> در [[بزرگداشت]] این بت هیچ کس به پای [[اوس و خزرج]] نمی‌رسید.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> اوس و خزرج و کسانی که پیرو آنان بودند، [[منات]] را [[تعظیم]] می‌کردند و به نامش قربانی می‌نمودند و برایش [[هدیه]] می‌فرستادند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴.</ref> عرب‌های یثرب و غیر یثرب همراه با دیگر [[حجاج]] [[کعبه]] در [[مناسک حج]] حضور می‌یافتند و در همه مواقف با دیگر [[مردمان]] وقوف می‌کردند. آنان سر نمی‌تراشیدند تا این که بازگشته، به [[زیارت]] منات می‌شتافتند. ایشان نزد این بت، سر می‌تراشیدند و نزدش مقیم می‌شدند و [[حج]] شان را جز بدین گونه تمام نمی‌پنداشتند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴.</ref> از منات همچنین به عنوان بت [[هذیل]] و [[خزاعه]] یاد شده و آن را همان بتی دانسته‌اند که [[خداوند]] درباره‌اش فرمود: {{متن قرآن\|مَنَاةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرَى}}<ref>«و آن سومین بت دیگر «منات» را؟» سوره نجم، آیه 20.</ref>.<ref>سوره نجم، آیه ۲۰. ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۰۵.</ref>
	در [[سال هشتم هجری]] و پس از [[فتح مکه]]، [[رسول خدا]]{{صل}} [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را [[مأمور]] [[تخریب]] آن کردند. پس حضرت آن را نابود کردند و دو قبضه [[شمشیر]] به نام‌های «مخذم» و «رسوب» را که [[حارث بن ابی‌شمر غسانی]] - [[پادشاه]] [[غسان]] - به منات پیشکش کرده بوده به [[غنیمت]] گرفته، نزد [[پیامبر]]{{صل}} بازگشت. رسول خدا{{صل}} هر دو این شمشیرها را - که یکی از آن دو همان [[ذوالفقار]] شمشیر مشهور بود - به علی{{ع}} بخشیدند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۵.</ref> امروزه محل منات در تپه‌ای در نعف [[المشلّل]] واقع است لیکن از [[معبد]] آن اثری باقی نمانده است.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۳۰۳.</ref>		در [[سال هشتم هجری]] و پس از [[فتح مکه]]، [[رسول خدا]]{{صل}} [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را [[مأمور]] [[تخریب]] آن کردند. پس حضرت آن را نابود کردند و دو قبضه [[شمشیر]] به نام‌های «مخذم» و «رسوب» را که [[حارث بن ابی‌شمر غسانی]] - [[پادشاه]] [[غسان]] - به منات پیشکش کرده بوده به [[غنیمت]] گرفته، نزد [[پیامبر]]{{صل}} بازگشت. رسول خدا{{صل}} هر دو این شمشیرها را - که یکی از آن دو همان [[ذوالفقار]] شمشیر مشهور بود - به علی{{ع}} بخشیدند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۵.</ref> امروزه محل منات در تپه‌ای در نعف [[المشلّل]] واقع است لیکن از [[معبد]] آن اثری باقی نمانده است.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۳۰۳.</ref>

Wasity: /* مقدمه */

2023-02-05T10:58:08Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۲۸
خط ۷:		خط ۷:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	«مناة» قدیمی‌ترین [[بت]] [[عرب جاهلی]] است.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> این بت بر کرانه [[دریای احمر]] و در ناحیه مشلل در [[قدید]] - میان [[مکه]] و [[مدینه]] -<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۸۵.</ref> و در ۷ میلی مدینه<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۰۴.</ref> [[نصب]] شده بود و [[عرب]] جملگی، آن را بزرگ می‌شمردند و پیرامونش [[قربانی]] می‌کردند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> در [[بزرگداشت]] این بت هیچ کس به پای [[اوس و خزرج]] نمی‌رسید.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> اوس و خزرج و کسانی که پیرو آنان بودند، [[منات]] را [[تعظیم]] می‌کردند و به نامش قربانی می‌نمودند و برایش [[هدیه]] می‌فرستادند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴.</ref> [[اعراب]] یثرب و غیر یثرب همراه با دیگر [[حجاج]] [[کعبه]] در [[مناسک حج]] حضور می‌یافتند و در همه مواقف با دیگر [[مردمان]] وقوف می‌کردند. آنان سر نمی‌تراشیدند تا این که بازگشته، به [[زیارت]] منات می‌شتافتند. ایشان نزد این بت، سر می‌تراشیدند و نزدش مقیم می‌شدند و [[حج]] شان را جز بدین گونه تمام نمی‌پنداشتند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴.</ref> از منات همچنین به عنوان بت [[هذیل]] و [[خزاعه]] یاد شده و آن را همان بتی دانسته‌اند که [[خداوند]] درباره‌اش فرمود: ~~«مناة الثالثة الاخری»~~.<ref>سوره نجم، آیه ۲۰. ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۰۵.</ref>		«مناة» قدیمی‌ترین [[بت]] [[عرب جاهلی]] است.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> این بت بر کرانه [[دریای احمر]] و در ناحیه مشلل در [[قدید]] - میان [[مکه]] و [[مدینه]] -<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۸۵.</ref> و در ۷ میلی مدینه<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۰۴.</ref> [[نصب]] شده بود و [[عرب]] جملگی، آن را بزرگ می‌شمردند و پیرامونش [[قربانی]] می‌کردند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> در [[بزرگداشت]] این بت هیچ کس به پای [[اوس و خزرج]] نمی‌رسید.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> اوس و خزرج و کسانی که پیرو آنان بودند، [[منات]] را [[تعظیم]] می‌کردند و به نامش قربانی می‌نمودند و برایش [[هدیه]] می‌فرستادند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴.</ref> [[اعراب]] یثرب و غیر یثرب همراه با دیگر [[حجاج]] [[کعبه]] در [[مناسک حج]] حضور می‌یافتند و در همه مواقف با دیگر [[مردمان]] وقوف می‌کردند. آنان سر نمی‌تراشیدند تا این که بازگشته، به [[زیارت]] منات می‌شتافتند. ایشان نزد این بت، سر می‌تراشیدند و نزدش مقیم می‌شدند و [[حج]] شان را جز بدین گونه تمام نمی‌پنداشتند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴.</ref> از منات همچنین به عنوان بت [[هذیل]] و [[خزاعه]] یاد شده و آن را همان بتی دانسته‌اند که [[خداوند]] درباره‌اش فرمود: {{متن قرآن\|مَنَاةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرَى}}<ref>«و آن سومین بت دیگر «منات» را؟» سوره نجم، آیه 20.</ref>.<ref>سوره نجم، آیه ۲۰. ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۰۵.</ref>
	در [[سال هشتم هجری]] و پس از [[فتح مکه]]، [[رسول خدا]]{{صل}} [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را [[مأمور]] [[تخریب]] آن کردند. پس حضرت آن را نابود کردند و دو قبضه [[شمشیر]] به نام‌های «مخذم» و «رسوب» را که [[حارث بن ابی‌شمر غسانی]] - [[پادشاه]] [[غسان]] - به منات پیشکش کرده بوده به [[غنیمت]] گرفته، نزد [[پیامبر]]{{صل}} بازگشت. رسول خدا{{صل}} هر دو این شمشیرها را - که یکی از آن دو همان [[ذوالفقار]] شمشیر مشهور بود - به علی{{ع}} بخشیدند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۵.</ref> امروزه محل منات در تپه‌ای در نعف [[المشلّل]] واقع است لیکن از [[معبد]] آن اثری باقی نمانده است.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۳۰۳.</ref>		در [[سال هشتم هجری]] و پس از [[فتح مکه]]، [[رسول خدا]]{{صل}} [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را [[مأمور]] [[تخریب]] آن کردند. پس حضرت آن را نابود کردند و دو قبضه [[شمشیر]] به نام‌های «مخذم» و «رسوب» را که [[حارث بن ابی‌شمر غسانی]] - [[پادشاه]] [[غسان]] - به منات پیشکش کرده بوده به [[غنیمت]] گرفته، نزد [[پیامبر]]{{صل}} بازگشت. رسول خدا{{صل}} هر دو این شمشیرها را - که یکی از آن دو همان [[ذوالفقار]] شمشیر مشهور بود - به علی{{ع}} بخشیدند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۵.</ref> امروزه محل منات در تپه‌ای در نعف [[المشلّل]] واقع است لیکن از [[معبد]] آن اثری باقی نمانده است.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۳۰۳.</ref>

Wasity: /* مقدمه */

2023-02-05T10:56:51Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۲۶
خط ۷:		خط ۷:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	قدیمی‌ترین [[بت]] [[عرب جاهلی]] است.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> این بت بر کرانه [[دریای احمر]] و در ناحیه مشلل در [[قدید]] - میان [[مکه]] و [[مدینه]] -<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۸۵.</ref> و در ۷ میلی مدینه<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۰۴.</ref> [[نصب]] شده بود و [[عرب]] جملگی، آن را بزرگ می‌شمردند و پیرامونش [[قربانی]] می‌کردند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> در [[بزرگداشت]] این بت هیچ کس به پای [[اوس و خزرج]] نمی‌رسید.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> اوس و خزرج و کسانی که پیرو آنان بودند، [[منات]] را [[تعظیم]] می‌کردند و به نامش قربانی می‌نمودند و برایش [[هدیه]] می‌فرستادند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴.</ref> [[اعراب]] یثرب و غیر یثرب همراه با دیگر [[حجاج]] [[کعبه]] در [[مناسک حج]] حضور می‌یافتند و در همه مواقف با دیگر [[مردمان]] وقوف می‌کردند. آنان سر نمی‌تراشیدند تا این که بازگشته، به [[زیارت]] منات می‌شتافتند. ایشان نزد این بت، سر می‌تراشیدند و نزدش مقیم می‌شدند و [[حج]] شان را جز بدین گونه تمام نمی‌پنداشتند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴.</ref> از منات همچنین به عنوان بت [[هذیل]] و [[خزاعه]] یاد شده و آن را همان بتی دانسته‌اند که [[خداوند]] درباره‌اش فرمود: ~~«[[مناة]] الثالثه~~ الاخری».<ref>سوره نجم، آیه ۲۰. ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۰۵.</ref>		«مناة» قدیمی‌ترین [[بت]] [[عرب جاهلی]] است.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> این بت بر کرانه [[دریای احمر]] و در ناحیه مشلل در [[قدید]] - میان [[مکه]] و [[مدینه]] -<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۸۵.</ref> و در ۷ میلی مدینه<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۰۴.</ref> [[نصب]] شده بود و [[عرب]] جملگی، آن را بزرگ می‌شمردند و پیرامونش [[قربانی]] می‌کردند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> در [[بزرگداشت]] این بت هیچ کس به پای [[اوس و خزرج]] نمی‌رسید.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> اوس و خزرج و کسانی که پیرو آنان بودند، [[منات]] را [[تعظیم]] می‌کردند و به نامش قربانی می‌نمودند و برایش [[هدیه]] می‌فرستادند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴.</ref> [[اعراب]] یثرب و غیر یثرب همراه با دیگر [[حجاج]] [[کعبه]] در [[مناسک حج]] حضور می‌یافتند و در همه مواقف با دیگر [[مردمان]] وقوف می‌کردند. آنان سر نمی‌تراشیدند تا این که بازگشته، به [[زیارت]] منات می‌شتافتند. ایشان نزد این بت، سر می‌تراشیدند و نزدش مقیم می‌شدند و [[حج]] شان را جز بدین گونه تمام نمی‌پنداشتند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴.</ref> از منات همچنین به عنوان بت [[هذیل]] و [[خزاعه]] یاد شده و آن را همان بتی دانسته‌اند که [[خداوند]] درباره‌اش فرمود: «مناة الثالثة الاخری».<ref>سوره نجم، آیه ۲۰. ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۰۵.</ref>
	در [[سال هشتم هجری]] و پس از [[فتح مکه]]، [[رسول خدا]]{{صل}} [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را [[مأمور]] [[تخریب]] آن کردند. پس حضرت آن را نابود کردند و دو قبضه [[شمشیر]] به نام‌های «مخذم» و «رسوب» را که [[حارث بن ابی‌شمر غسانی]] - [[پادشاه]] [[غسان]] - به منات پیشکش کرده بوده به [[غنیمت]] گرفته، نزد [[پیامبر]]{{صل}} بازگشت. رسول خدا{{صل}} هر دو این شمشیرها را - که یکی از آن دو همان [[ذوالفقار]] شمشیر مشهور بود - به علی{{ع}} بخشیدند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۵.</ref> امروزه محل منات در تپه‌ای در نعف [[المشلّل]] واقع است لیکن از [[معبد]] آن اثری باقی نمانده است.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۳۰۳.</ref>		در [[سال هشتم هجری]] و پس از [[فتح مکه]]، [[رسول خدا]]{{صل}} [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را [[مأمور]] [[تخریب]] آن کردند. پس حضرت آن را نابود کردند و دو قبضه [[شمشیر]] به نام‌های «مخذم» و «رسوب» را که [[حارث بن ابی‌شمر غسانی]] - [[پادشاه]] [[غسان]] - به منات پیشکش کرده بوده به [[غنیمت]] گرفته، نزد [[پیامبر]]{{صل}} بازگشت. رسول خدا{{صل}} هر دو این شمشیرها را - که یکی از آن دو همان [[ذوالفقار]] شمشیر مشهور بود - به علی{{ع}} بخشیدند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۵.</ref> امروزه محل منات در تپه‌ای در نعف [[المشلّل]] واقع است لیکن از [[معبد]] آن اثری باقی نمانده است.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۳۰۳.</ref>

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== قدیمی‌ترین بت عرب جاهلی است.ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳. این بت بر کرانه دریای احمر و در ناحیه مشلل در قدید - میان مکه و مدینه -ابن کلبی، الاصنام،...» ایجاد کرد

2023-02-05T07:59:43Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== قدیمی‌ترین بت عرب جاهلی است.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> این بت بر کرانه دریای احمر و در ناحیه مشلل در قدید - میان مکه و مدینه -<ref>ابن کلبی، الاصنام،...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط =
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
قدیمی‌ترین [[بت]] [[عرب جاهلی]] است.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> این بت بر کرانه [[دریای احمر]] و در ناحیه مشلل در [[قدید]] - میان [[مکه]] و [[مدینه]] -<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۸۵.</ref> و در ۷ میلی مدینه<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۰۴.</ref> [[نصب]] شده بود و [[عرب]] جملگی، آن را بزرگ می‌شمردند و پیرامونش [[قربانی]] می‌کردند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> در [[بزرگداشت]] این بت هیچ کس به پای [[اوس و خزرج]] نمی‌رسید.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۳.</ref> اوس و خزرج و کسانی که پیرو آنان بودند، [[منات]] را [[تعظیم]] می‌کردند و به نامش قربانی می‌نمودند و برایش [[هدیه]] می‌فرستادند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴.</ref> [[اعراب]] یثرب و غیر یثرب همراه با دیگر [[حجاج]] [[کعبه]] در [[مناسک حج]] حضور می‌یافتند و در همه مواقف با دیگر [[مردمان]] وقوف می‌کردند. آنان سر نمی‌تراشیدند تا این که بازگشته، به [[زیارت]] منات می‌شتافتند. ایشان نزد این بت، سر می‌تراشیدند و نزدش مقیم می‌شدند و [[حج]] شان را جز بدین گونه تمام نمی‌پنداشتند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴.</ref> از منات همچنین به عنوان بت [[هذیل]] و [[خزاعه]] یاد شده و آن را همان بتی دانسته‌اند که [[خداوند]] درباره‌اش فرمود: «[[مناة]] الثالثه الاخری».<ref>سوره نجم، آیه ۲۰. ابن کلبی، الاصنام، ص۱۴؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۰۵.</ref>
در [[سال هشتم هجری]] و پس از [[فتح مکه]]، [[رسول خدا]]{{صل}} [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را [[مأمور]] [[تخریب]] آن کردند. پس حضرت آن را نابود کردند و دو قبضه [[شمشیر]] به نام‌های «مخذم» و «رسوب» را که [[حارث بن ابی‌شمر غسانی]] - [[پادشاه]] [[غسان]] - به منات پیشکش کرده بوده به [[غنیمت]] گرفته، نزد [[پیامبر]]{{صل}} بازگشت. رسول خدا{{صل}} هر دو این شمشیرها را - که یکی از آن دو همان [[ذوالفقار]] شمشیر مشهور بود - به علی{{ع}} بخشیدند.<ref>ابن کلبی، الاصنام، ص۱۵.</ref> امروزه محل منات در تپه‌ای در نعف [[المشلّل]] واقع است لیکن از [[معبد]] آن اثری باقی نمانده است.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۳۰۳.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010527.jpg|22px]] [[عاتق بن غيث بلادی|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)|'''معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}