Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = میثم تمار | عنوان مدخل = میثم تمار | مداخل مرتبط = میثم تمار در تراجم و رجال - میثم تمار در تاریخ اسلامی - میثم تمار در معارف و سیره علوی - میثم تمار در معارف و سیره حسینی - میثم تمار در علوم قرآنی | پرسش مرتبط = }}...» ایجاد کرد

2023-11-21T09:41:08Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = میثم تمار | عنوان مدخل = میثم تمار | مداخل مرتبط = میثم تمار در تراجم و رجال - میثم تمار در تاریخ اسلامی - میثم تمار در معارف و سیره علوی - میثم تمار در معارف و سیره حسینی - میثم تمار در علوم قرآنی | پرسش مرتبط = }}...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = میثم تمار
| عنوان مدخل = میثم تمار
| مداخل مرتبط = [[میثم تمار در تراجم و رجال]] - [[میثم تمار در تاریخ اسلامی]] - [[میثم تمار در معارف و سیره علوی]] - [[میثم تمار در معارف و سیره حسینی]] - [[میثم تمار در علوم قرآنی]]
| پرسش مرتبط =
}}

'''میثم تمار''' از بزرگان و اصحاب خاص [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} بود و از [[اسرار]] کانون [[علم]] و معدن [[حکمت]] [[علی]] {{ع}} بهره وافی برد. او به قدری به [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} [[وفادار]] بود که در [[عشق]] و [[اخلاص]] خود سر از پا نمی‌شناخت و هنگامی که [[علی]] {{ع}} به او خبر شهادتش را داد، خوشحال شد و [[شهادت]] در راه آن حضرت را افتخار خود به حساب آورد.

== مقدمه ==
[[میثم تمار]] [[فرزند]] [[یحیی]]، بردۀ زنی از [[بنی اسد]] بود و [[حضرت علی]] {{ع}} او را از آن [[زن]] خریداری و آزادش نمود و سپس از او پرسید: "نام تو چیست؟" گفت: نام من سالم است. فرمود: "[[رسول خدا]] {{صل}} به من خبر داده که [[پدر]] و مادرت در [[عجم]] نام تو را [[میثم تمار]] نهاده‌اند". گفت: آری، [[خدا]] و رسولش و تو ای [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} راست می‌گویید، و به [[خدا]] [[سوگند]] نام من [[میثم تمار]] است. [[حضرت]] فرمود: "حال نامی که [[رسول خدا]] {{صل}} برای تو فرمود، برگزین، و سالم را رها کن و ما [[کنیه]] تو را [[ابو سالم]] قرار می‌دهیم".

او از آن [[تاریخ]] به [[میثم تمار]] و به [[کنیه]] [[ابوسالم]] معروف شد<ref>ر. ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۲، ص۲۹۱؛ ارشاد مفید، ج۱، ص۳۲۳؛ بحارالانوار، ج۴۱، ص۳۴۳.</ref>. و چون شغل او خرما فروشی بود به [[میثم تمار]] [[شهرت]] یافت.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۱۳۵۵.</ref>

== [[ایمان]] و اعتقادِ [[میثم تمار]] ==
[[شیخ طوسی]] و بسیاری از بزرگان و علمای [[اسلام]]، [[میثم تمار]] را از اصحاب خاص [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} به شمار آورده‌اند<ref>رجال طوسی ص۵۸، ش۶؛ معجم رجال الحدیث، ج۲۹، ص۹۴.</ref>.

[[امام]] [[موسی بن جعفر]] {{ع}} در ضمن [[حدیثی]] او را از [[حواریون]] [[امیرمؤمنان]] {{ع}} به شمار آورده است<ref>الاختصاص، ص۳ و ۷.</ref>.

آری، [[میثم تمار]] از [[شیعیان]] [[مخلص]] و [[یاران باوفای امیرالمؤمنین]] {{ع}} بود و با آن [[حضرت]] در پنهان و آشکار رفت و آمد داشت و از [[اسرار]] کانون [[علم]] و معدن [[حکمت]] [[علی]] {{ع}} بهره وافی برد.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۱۳۵۵-۱۳۵۶.</ref>

== [[آگاهی]] به [[اسرار]] و [[حوادث آینده]] ==
[[میثم تمار]] به سبب نزدیکی به [[امیرمؤمنان]] {{ع}} و استعداد فراوان توانست به برخی از [[اسرار]] [[نهان]] و [[حوادث آینده]] [[آگاهی]] یابد که نمونه‌هایی را ذکر می‌کنیم:

[[صالح بن میثم]] از ابو خالد [[نقل]] می‌کند که می‌گفت: روز جمعه‌ای با [[میثم تمار]] در آب [[فرات]] سوار کشتی شدیم، ناگاه باد بسیار [[تندی]] وزیدن گرفت، در این موقع [[میثم تمار]] سر از کشتی بیرون کرد و بعد از دیدن آن باد، به ما گفت: کشتی را محکم ببندید که این باد، باد عاصف است، و به شدت خواهد وزید و [[معاویه]] در همین [[ساعت]] به [[هلاکت]] رسید.

ابو خالد می‌گوید: از [[خبر غیبی]] که [[میثم تمار]] داده بود در [[عجب]] بودم و برای [[صدق]] آن [[صبر]] کردم تا [[جمعه]] [[آینده]] که قاصدی از [[شام]] آمد با او [[ملاقات]] کردم و از [[شام]] خبر گرفتم و گفتم: ای [[بنده خدا]] چه خبر داری؟ گفت: [[مردم]] به [[بهترین]] حال هستند، [[امیرالمؤمنین]] ([[معاویه]]) از [[دنیا]] رفت و [[مردم]] با [[یزید]] پسر او [[بیعت]] کردند! پرسیدم: [[معاویه]] چه روزی مُرد؟ گفت: [[روز جمعه]] گذشته، دانستم که [[میثم تمار]] راست گفته، و خبر او صادق بوده است<ref>رجال کشی، ص۸۰، ح۱۳۵.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۱۳۵۶.</ref>

== [[میثم تمار]] و استقبال از [[شهادت]] ==
[[میثم تمار]] به قدری به [[امیرالمؤمنین علی]] {{ع}} [[وفادار]] بود که در [[عشق]] و [[اخلاص]] خود سر از پا نمی‌شناخت و هنگامی که [[علی]] {{ع}} به او خبر شهادتش را داد، خوشحال شد و [[شهادت]] در [[راه]] آن [[حضرت]] را [[افتخار]] خود به حساب آورد. داستان خبر از [[شهادت]] [[میثم تمار]] چنین است:

روزی [[امیرمؤمنان]] {{ع}} به [[میثم تمار]] فرمود: "ای [[میثم تمار]]، تو پس از من دستگیر می‌شوی و بر دار آویخته خواهی شد، روز دوم از بینی و دهانت [[خون]] جاری می‌شود که محاسنت به [[خون]] رنگین می‌گردد! و روز سوم بر تو نیزه‌ای زده شود که [[جان]] خواهی سپرد، پس [[منتظر]] چنین روزی باش". سپس [[حضرت]] محل و موضع دار او را معرفی کرد و فرمود: "جایی که تو را به دار می‌کشند، کنار [[خانه]] [[عمرو بن حریث]] است، و تو دهمین نفر از ده تن خواهی بود که به دار آویخته شده‌اند و چوبه دار تو از همه چوبه‌ها کوتاه‌تر خواهد بود و به [[زمین]] نزدیک‌تر است و درخت خرمایی را که تو بر چوب تنۀ آن بر دار کشیده می‌شوی، نشانت خواهم داد". سپس [[حضرت]] او را با خود به کنار [[خانه]] [[عمرو بن حریث]] بردند و درخت را به وی نشان دادند. که بعدها به آن آویخته شد<ref>شرح ابن ابی الحدید، ج۲، ص۲۹۲؛ رجال کشی، ص۸۴ ح۱۳۹؛ و ر. ک: ارشاد مفید، ج۱، ص۳۲۳.</ref>.

[[میثم تمار]] از همان زمان که از چگونگی مرگش [[آگاه]] شد، همواره کنار آن درخت خرما رفت و آمد می‌کرد و کنار آن [[نماز]] می‌گزارد و با درخت زمزمه عاشقانه می‌کرد و می‌گفت: چه درخت خرمای با [[برکت]] و فرخنده‌ای که من برای تو [[خلق]] شدم و تو برای من [[رشد]] کرده‌ای. پس از [[شهادت]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} [[میثم تمار]] همواره به آن درخت [[سرکشی]] می‌کرد تا آن را بریدند، او هم چنین مواظب تنه آن درخت بود و از کنار آن آمد و شد داشت و به آن می‌نگریست و هرگاه [[عمرو بن حریث]] را می‌دید به او می‌گفت: من در [[آینده]] [[همسایه]] تو خواهم شد، [[حق]] [[همسایگی]] مرا [[نیکو]] بدار<ref>بحار الانوار، ج۴۱، ص۳۴۴.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۱۳۵۷-۱۳۵۸.</ref>

== آخرین [[سفر]] [[حج]] و [[ملاقات]] با [[ام سلمه]] ==
[[میثم تمار]] در آخرین سال عمرش که سال شصت [[هجری]] بود، [[حج]] (و به قول کشی، [[عمره]])<ref>اصح آن است که عمره مفرده آورد، زیرا در حج آن سال امام حسین {{ع}} در مکه بودند، و قبل از انجام مناسک حج، مجبور به ترک مکه شدند. و میثم قبل از حج در کوفه به شهادت رسید.</ref> گزارد و در [[مدینه]] نزد [[ام سلمه]] [[همسر گرامی رسول خدا]] {{صل}} رفت، [[ام سلمه]] از او پرسید: تو کیستی؟ گفت: مردی عراقی هستم. [[ام سلمه]] از او خواست [[نسب]] خویش را بگوید. او گفت: من [[غلام]] [[آزاده]] شدۀ [[علی]] {{ع}} هستم. [[ام سلمه]] گفت: آیا تو [[هیثمی]]؟ گفت: نه من [[میثم تمار]] هستم. [[ام سلمه]] گفت: سبحان [[الله]] به [[خدا]] [[سوگند]]، بسیار می‌شنیدم که [[رسول خدا]] {{صل}}<ref>در رجال کشی آمده که ام سلمه گفت: «حسین بن علی {{ع}} زیاد نام تو را می‌برد».</ref> در نیمه شبی از تو یاد می‌کرد و سفارش تو را به [[علی]] {{ع}} می‌نمود. [[میثم تمار]] سراغ [[حسین بن علی]] {{ع}} را گرفت، گفت: او در نخلستان است<ref>از این عبارت استفاده می‌شود که حضور میثم نزد ام سلمه، قبل از ماه رجب شصت هجری، بوده است، زیرا حضرت حسین {{ع}} در ماه رجب پس از هلاکت معاویه از مدینه به مکه هجرت نمودند.</ref>. [[میثم تمار]] گفت: به او بگو که من [[دوست]] داشتم تو را ببینم و بر تو [[سلام]] دهم، و ما به زودی در پیشگاه [[خداوند تعالی]] همدیگر را [[ملاقات]] خواهیم کرد، امروز [[فرصت]] [[دیدار]] او را ندارم و می‌خواهم بازگردم. آن‌گاه [[ام سلمه]] بوی خوشی ‌طلبید و [[محاسن]] او را معطر نمود. [[میثم تمار]] گفت: ای [[ام سلمه]]، تو [[محاسن]] مرا خوشبو کردی ولی به زودی همین [[محاسن]] در [[راه]] [[محبت اهل بیت پیامبر]] {{صل}} به [[خون]] [[خضاب]] خواهد شد. [[ام سلمه]] پرسید: چه کسی این خبر را به تو داده است؟ گفت: [[سرور]] و آقایم ([[علی]] {{ع}}) به من خبر داده است. [[ام سلمه]] گریست و گفت: او فقط [[سرور]] تو نیست که [[سرور]] من و [[سرور]] همه [[مسلمانان]] است. سپس [[میثم تمار]] از [[ام سلمه]] خداحافظی کرد و بیرون آمد<ref>شرح ابن ابی الحدید، ج۲، و ص۲۹۲؛ ارشاد مفید، ص۳۲۴؛ رجال کشی، ص۸۱، ح۱۳۶.</ref>. در آن حال [[ابن عباس]] را دید و از [[علم]] [[تفسیری]] که از [[امیرمؤمنان]] {{ع}} آموخته بود به او یاد داد و خبر [[شهادت]] خود را به او گفت<ref>ر. ک: رجال کشی، ص۸۰، ح۱۳۶؛ بحارالانوار، ج۴۱، ص۳۴۴.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۱۳۵۸-۱۳۵۹.</ref>

== [[عبیدالله بن زیاد]] و [[دستگیری]] [[میثم تمار]] ==
[[میثم تمار]] پس از [[اعمال]] و [[مناسک]] [[عمره]] به [[کوفه]] بازگشت، اما قبل از آن‌که به دروازه [[کوفه]] برسد او را دستگیر کردند و پیش [[عبیدالله بن زیاد]] [[حاکم کوفه]] بردند.

[[میثم تمار]] چون بر [[عبیدالله بن زیاد]] وارد شد، کسی به [[عبیدالله بن زیاد]] گفت: این مرد از مقرب‌ترین و برگزیده‌ترین افراد در نظر [[ابوتراب]] بوده است. [[عبیدالله بن زیاد]] گفت: وای بر شما، همین مرد عجمی توانسته بود این چنین [[قرب]] و [[منزلت]] نزد [[علی]] پیدا کند؟ گفتند: آری، [[عبیدالله بن زیاد]] از روی [[تمسخر]] به [[میثم تمار]] گفت: "پروردگارت کجاست؟" [[میثم تمار]] بلافاصله گفت: "[[پروردگار]] من در کمین هر [[ستمکاری]] است و تو یکی از آنهایی". [[عبیدالله بن زیاد]] پس از این گفت و گو که سخت عصبانی بود، [[دستور]] داد، [[میثم تمار]] را به [[زندان]] انداختند. از [[قضا]] [[مختار ثقفی]] هم با او و هم زمان [[زندان]] شد. [[میثم تمار]] در گوشه [[زندان]] حقایقی را به [[مختار ثقفی]] آموخت و ضمناً به او گفت: تو به زودی از [[زندان]] این مرد [[آزاد]] می‌شوی و برای [[خونخواهی امام حسین]] {{ع}} و یارانش [[خروج]] خواهی کرد و این [[ستمگری]] را که اینک در [[زندان]] او هستیم خواهی کشت، و با همین پایت چهره و گونه‌هایش را لگد خواهی کرد.

این [[اخبار غیبی]] را [[میثم تمار]] به [[مختار ثقفی]] گفت و طولی نکشید که [[ابن زیاد]]، [[مختار ثقفی]] را برای کشتن فرا خواند، ناگاه پیک<ref>عبدالله عمر به سفارش همسرش که خواهر مختار بود نزد یزید از مختار شفاعت کرد و یزید پیکی را برای آزادی مختار به کوفه فرستاد.</ref> با نامه‌ای از سوی [[یزید بن معاویه]] خطاب به [[ابن زیاد]] رسید که به او [[دستور]] داده بود [[مختار ثقفی]] را [[آزاد]] کند<ref>طبق نقل مورخان، مختار پس از شهادت امام حسین {{ع}} و یارانش از زندان آزاد شد، و پس از قیام توابین با آنان هم‌پیمان شد و علیه قاتلان امام حسین {{ع}} و قیام کرد. (تفصیل بیشتر آن در شرح حال سلیمان بن صرد خزاعی در همین اثر مطالعه نمایید).</ref>. و به این ترتیب طولی نکشید که [[خبر غیبی]] که [[میثم تمار]] به [[مختار ثقفی]] داده بود که تو [[آزاد]] می‌شوی به وقوع پیوست.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۱۳۵۹-۱۳۶۰.</ref>

== [[میثم تمار]] در بالای دار ==
همان گونه که [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} به [[میثم تمار]] خبر داده بود که تو را به دار خواهند کشید، [[میثم تمار]] را در [[شهر کوفه]] و قبل از رسیدن [[امام حسین]] {{ع}} و یارانش به [[کربلا]]، به [[دستور]] [[عبیدالله بن زیاد]] بالای همان چوبه درخت خرما که خود از آن‌گاه بود، به دار کشیدند، [[میثم تمار]] در بالای دار با زبان گویا [[فضائل]] و [[مناقب اهل بیت]] {{عم}} را گفت و پستی‌های [[بنی امیه]] و نحوۀ انقراض آنان را بیان کرد<ref>در آن روزگار حکام مستبد و ستمکار، برای مجازات و شکنجه روحی و جسمی مخالفان خود آنها را به درخت می‌بستند و چند روزی بالای آن درخت شخص مخالف را بدون آب و غذا می‌گذاشتند تا در اثر گرسنگی و تشنگی جان بسپارد.</ref>.

سخنان [[حقّ]] گوی این رادمرد [[الهی]] و [[یار]] [[راستین]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در [[روحیه]] [[مردم کوفه]] اثر مثبت گذاشت و برای [[دستگاه حکومت]] خطرآفرین شد. به [[عبیدالله بن زیاد]] خبر دادند که [[میثم تمار]]، [[خاندان]] [[بنی امیه]] را رسوا و مفتضح ساخت. آن [[ملعون]] گفت: فوراً دهانش را لگام بزنید تا دیگر نتواند سخن بگوید، این عمل شرم‌آور تا آن روز سابقه نداشته است، و این همان چیزی بود که [[علی]] {{ع}} به [[میثم تمار]] خبر داده بود و به دهان [[میثم تمار]] لجام زدند تا دیگر نتواند سخن بگوید، اما روز دوم از بینی و دهان [[میثم تمار]] در بالای دار [[خون]] فرو ریخت و روز سوم در حال [[جان]] دادن بود که یکی از مزدوران [[حکومت]] [[بنی‌امیه]]، حربه‌ای به پهلوی او زد و در حالی که [[میثم تمار]] [[تکبیر]] بر زیر لب داشت، مرغ روحش به ریاض جنان و [[ملکوت]] اعلا پرواز کرد و به سوی [[معبود]] خود شتافت و همان گونه که مولایش [[علی]] {{ع}} به او خبر داده بود [[محاسن]] شریفش چون [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در لحظات آخر عمرش به [[خون]] [[خضاب]] گردید.

پس از [[شهادت]] [[میثم تمار]] تعدادی از خرمافروشان [[جسد]] او را شبانه و به دور از چشم مأموران ربودند و مخفیانه [[دفن]] کردند و محل [[دفن]] او اکنون [[زیارتگاه]] [[شیعیان]] در [[کوفه]] می‌باشد. [[شهادت]] [[میثم تمار]] ده روز قبل از آن‌که [[امام حسین]] {{ع}} و [[اهل بیت]] و یارانش به [[عراق]] برسند، یعنی آخر ذی الحجه سال شصت [[هجری]] اتفاق افتاد<ref>ر. ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۲، ص۲۹۳؛ ارشاد مفید، ج۱، ص۳۲۵؛ بحارالانوار، ج۴۱، ص۳۴۵؛ رجال کشی، ۸۱، ح۱۳۶؛ منتهی الآمال (عربی)، ج۱، ص۴۱۴.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۱۳۶۰-۱۳۶۱.</ref>

== میثم تمار در اقوال رجالیون ==
[[شیخ طوسی]] [[میثم]] را هم از [[اصحاب امام علی]]<ref>رجال الطوسی، طوسی، ص۹۶. شیخ مفید نیز میثم را از برگزیدگان اصحاب امام علی {{ع}} شمرده است: و من اصفیاء اصحابه {{ع}} عمرو بن الحمق الخزاعی عربی و میثم التمار و هو میثم بن یحیی مولی و رشید الهجری و حبیب بن مظهر (مظاهر) الاسدی و محمد بن ابی بکر. (الإختصاص، ص۳). یعقوبی نیز می‌نویسد: صحابه علی {{ع}} که از او علم فرا می‌گرفتند: حارث أعور، ابوالطفیل عامر بن واثله، حبه عرنی، رشید هجری، جویریة بن مسهر،، اصبغ ابن نباته، میثم تمار، و حسن بن علی {{ع}} بودند. (تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۲۱۴).</ref> و [[امام حسن]]<ref>رجال الطوسی، طوسی، ص۹۶، أصحاب أبی محمد الحسن بن علی {{ع}} میثم التمار. به نقل از ابن‌شهرآشوب، میثم از ابواب امام حسن {{ع}} نیز شمرده شده است: و اصحابه (الحسن {{ع}}) اصحاب ابیه و بوابه قیس ورقاء المعروف بسفینه و رشید الهجری و یقال میثم التمار. (مناقب آل أبی طالب، ج۴، ص۲۸).</ref> و هم از [[اصحاب امام حسین]] {{عم}} شمرده است<ref>رجال الطوسی، طوسی، ص۱۰۵، أصحاب ابی عبدالله الحسین بن علی {{ع}} میثم التمار. شیخ مفید میثم تمار را از اصحاب امیرالمؤمنین {{ع}} که از اصحاب امام حسین {{ع}} نیز هستند، شمرده است: اصحاب الحسین بن علی {{ع}} جمیع من استشهد معه و من اصحاب امیرالمؤمنین {{ع}} حبیب بن مظاهر و میثم التمار و رشید الهجری و سلیم بن قیس الهلالی و ابوصادق و ابوسعید عقیصا. (الإختصاص، ص۷-۸).</ref>.

[[مرحوم برقی]] نیز میثم را هم از اصحاب امام علی<ref>رجال البرقی، ص۴، من أصحاب آمیرالمؤمنین {{ع}}: میثم [بن یحیی] التمار.</ref> و هم از [[اصحاب امام]] حسن‌{{ع}} نام برده است<ref>رجال البرقی، ص۷، أصحاب أبی محمد احسن بن علی {{ع}} و من أصحاب آمیرالمونین {{ع}}: میثم التمار.</ref>.

[[مرحوم کشی]] به [[نقل]] از [[اسباط]] بن سالم به نقل از [[موسی بن جعفر]] {{ع}} آورده است: "وقتی [[روز رستاخیز]] منادی ندا می‌دهد: "[[حواریون]] [[محمد بن عبدالله]] که [[رسول]] خداست، کجایند؟ آنانی که [[پیمان]] خود را نشکستند و با همان پیمان در گذشتند؟" پس، [[سلمان]]، [[مقداد]] و [[ابوذر]] برمی خیزند؛ سپس منادی ندا می‌دهد: "[[حواریون]] [[علی بن ابی طالب]] {{ع}} که [[وصی]] [[محمد بن عبدالله]] است، کجایند؟" پس، [[عمرو بن حمق خزاعی]]، [[محمد بن ابی بکر]]، [[میثم بن یحیی تمار]] وابسته [[بنی اسد]]<ref>زرکلی می‌نویسد: میثم بن یحیی الاسدی بالولاء. (الاعلام، ج۷، ص۳۳۶)</ref> و [[اویس قرنی]] از جای برمی خیزند..."<ref>رجال الکشی، کشی، ص۱۰.</ref>.

[[علامه حلی]] درباره [[میثم]] نوشته است: میثم، مشکورست و در ادامه به [[نقل]] از کشی، که او از عقیقی نقل کرده است، می‌نویسد، ابا [[جعفر]] {{ع}} ([[امام باقر]] {{ع}}) میثم را بسیار [[دوست]] داشت و میثم، مؤمنی [[شاکر]] در [[سختی‌ها]] و [[صابر]] در [[بلایا]] بود<ref>خلاصة الأقوال، علامة حلی، ص۲۸۲. و نیز ر. ک: التحریر الطاووسی، حسن بن زین الدین عاملی، ص۵۵۷؛ إکلیل المنهج فی تحقیق المطلب، محمد جعفر بن محمد طاهر خراسانی کرباسی، ص۴۹۴؛ معجم رجال الحدیث، خوئی، ج۲۰، ص۱۱۲.</ref>.

[[علامه مجلسی]] درباره میثم نوشته است: [[میثم تمار]] از بزرگان شهداست<ref>الوجیزة فی الرجال، علامه مجلسی، ص۱۸۷.</ref>. میثم و خاندانش [[کوفه]] را برای [[زندگی]] برگزیدند<ref>الاصابه، ابن حجر، ج۶، ص۳۱۷.</ref> و در پاره‌ای [[روایات]] از او با نسبت نهروانی<ref>منسوب به شهر نهروان که بین واسط و بغداد قرار گرفته است. (مجمع البحرین، طریحی، ج۵، ص۱۲۲).</ref> یاد شده است<ref>رجال الکشی، ص۸۳.</ref>. او برای گذران زندگی در بازار کوفه خرما فروشی می‌کرد؛ به این [[دلیل]]، به او [[لقب]] تمّار داده شد و حتی [[امام علی]] {{ع}} به دکان او می‌رفت و حتی یک بار آن [[حضرت]] به جای او خرما فروخت<ref>مناقب آل أبی طالب، ج۲، ص۱۵۴: {{متن حدیث| وَ أَنْفَذَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} مِيثَمَ التَّمَّارَ فِي أَمْرٍ فَوَقَفَ عَلَى بَابِ دُكَّانِهِ فَأَتَى رَجُلٌ يَشْتَرِي التَّمْرَ فَأَمَرَهُ بِوَضْعِ الدِّرْهَمِ وَ رَفْعِ التَّمْرِ فَلَمَّا انْصَرَفَ مِيثَمٌ وَجَدَ الدِّرْهَمَ بَهْرَجاً فَقَالَ فِي ذَلِكَ فَقَالَ {{ع}} فَإِذَا يَكُونُ التَّمْرُ مُرّاً فَإِذَا هُوَ بِالْمُشْتَرِي رَجَعَ وَ قَالَ هَذَا التَّمْرُ مُرٌّ}}.</ref>. به روایتی، او در مکانی به نام دارالرزق خربزه می‌فروخت<ref>رجال الکشی، ص۷۸.</ref>.<ref>[[عبدالرضا عسکری|عسکری، عبدالرضا]]، [[میثم بن یحیی التمار (مقاله)|مقاله «میثم بن یحیی التمار»]]، [[اصحاب امام حسن مجتبی (کتاب)| اصحاب امام حسن مجتبی]]، ص۵۶۵-۵۶۷.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:1379452.jpg|22px]] [[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|'''اصحاب امام علی، ج۲''']]
# [[پرونده:1100376.jpg|22px]] [[عبدالرضا عسکری|عسکری، عبدالرضا]]، [[میثم بن یحیی التمار (مقاله)|مقاله «میثم بن یحیی التمار»]]، [[اصحاب امام حسن مجتبی (کتاب)|'''اصحاب امام حسن مجتبی''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:میثم تمار]]

میثم تمار در تراجم و رجال - تاریخچهٔ نسخه‌ها