میقات در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مکان یابی میقات */

2024-11-06T04:49:28Z

مکان یابی میقات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۹
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	«حدود چهار هزار سال پیش سرزمین پر خاطره [[مصر]] محل برخورد [[حق و باطل]] بود و به مصداق {{عربی\|لکل فرعون موسی}} [[پیروان]] حضرت موسی{{ع}} با طرفداران [[فرعون]] در [[نبرد]] شدید [[فکری]] و عقدیت به سر می‌برند موسی فرزند [[عمران]] از سوی [[خدا]] [[مبعوث]] شد تا مردمی را که در زیر چنگال فرعون گرفتار و به بند کشیده شده بودند و کوچک‌ترین حرکت و ندای [[حق‌طلبی]] از سوی [[شکنجه]] گران [[فرعونی]] سرکوب و خنثی می‌شد [[نجات]] بخشد<ref>آشنایی با نهضت اسلامی در مصر، ص۵۳۱.</ref>. [[آیه]] ۱۴۲ [[اعراف]] اشاره به یکی دیگر از صحنه‌های [[زندگی]] بنی اسرائیل و درگیری موسی با آنها اشاره شده است و آن جریان رفتن موسی به میعادگاه پروردگار و گرفتن [[تورات]] از [[طریق وحی]] و تکلم با خدا می‌باشد که به دنبال آن داستان گوساله پرستی بنی اسرائیل و [[انحراف]] از مسیر [[توحید]] ذکر شده است. این چهل - [[روز]] از آغاز [[ذیقعده]] شروع و به [[دهم ذیحجه]] ([[عید قربان]]) ختم گردیده است<ref>اطلاعات قرآن، ص۵۳۱.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۷۹۰.</ref>		«حدود چهار هزار سال پیش سرزمین پر خاطره [[مصر]] محل برخورد [[حق و باطل]] بود و به مصداق {{عربی\|لکل فرعون موسی}} [[پیروان]] حضرت موسی{{ع}} با طرفداران [[فرعون]] در [[نبرد]] شدید [[فکری]] و عقدیت به سر می‌برند موسی فرزند [[عمران]] از سوی [[خدا]] [[مبعوث]] شد تا مردمی را که در زیر چنگال فرعون گرفتار و به بند کشیده شده بودند و کوچک‌ترین حرکت و ندای [[حق‌طلبی]] از سوی [[شکنجه]] گران [[فرعونی]] سرکوب و خنثی می‌شد [[نجات]] بخشد<ref>آشنایی با نهضت اسلامی در مصر، ص۵۳۱.</ref>. [[آیه]] ۱۴۲ [[اعراف]] اشاره به یکی دیگر از صحنه‌های [[زندگی]] بنی اسرائیل و درگیری موسی با آنها اشاره شده است و آن جریان رفتن موسی به میعادگاه پروردگار و گرفتن [[تورات]] از [[طریق وحی]] و تکلم با خدا می‌باشد که به دنبال آن داستان گوساله پرستی بنی اسرائیل و [[انحراف]] از مسیر [[توحید]] ذکر شده است. این چهل - [[روز]] از آغاز [[ذیقعده]] شروع و به [[دهم ذیحجه]] ([[عید قربان]]) ختم گردیده است<ref>اطلاعات قرآن، ص۵۳۱.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۷۹۰.</ref>

	==مکان یابی میقات==		== مکان یابی میقات ==
	با استفاده از آیه‌های [[قرآنی]] می‌توان گفت [[خداوند]] برای آزمودن بنی اسرائیل ابتدا سی روز حضرت موسی را به [[کوه]] [[دعوت]] کرد و سپس ده [[روز]] دیگر به آن افزود [[مردمان]] [[مفسد]] [[بنی اسرائیل]] [[موسی]]{{ع}} را تحت فشار قرار دادند که [[خدا]] را به آنها نشان دهد تا [[ایمان]] بیاورند. بالاخره موسی{{ع}} هفتاد نفر از آنان را با خود همراه کرد تا به میعادگه برد. در [[قاموس کتاب مقدس]] آمده است: «لفظ [[حوریب]] قصد از [[کوه سینا]] می‌باشد... [[ایدی]] گوید که نویسندگان الهامی حوریب را چون [[کوهستان]] و سینا را چون قله دانسته‌اند<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۴۹۸.</ref>. قاموس کتاب مقدس بعد از بیان مواردی دیگر بالاخره اضافه می‌کند: در کمر [[کوه]] موسی؛ قله حوریب است که [[اعراب]] آن را رأس الصفصافه گویند و چون مسافر از طرف شمال [[غربی]] به کوه موسی نزدیک شود از [[وادی]] تنگی که در میان کوه‌های [[عظیم]] و بلند واقع است عبور نموده در هموار داخل می‌گردد<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۴۹۹.</ref>.		با استفاده از آیه‌های [[قرآنی]] می‌توان گفت [[خداوند]] برای آزمودن بنی اسرائیل ابتدا سی روز حضرت موسی را به [[کوه]] [[دعوت]] کرد و سپس ده [[روز]] دیگر به آن افزود [[مردمان]] [[مفسد]] [[بنی اسرائیل]] [[موسی]]{{ع}} را تحت فشار قرار دادند که [[خدا]] را به آنها نشان دهد تا [[ایمان]] بیاورند. بالاخره موسی{{ع}} هفتاد نفر از آنان را با خود همراه کرد تا به میعادگه برد. در قاموس کتاب مقدس آمده است: «لفظ حوریب قصد از [[کوه سینا]] می‌باشد... [[ایدی]] گوید که نویسندگان الهامی حوریب را چون کوهستان و سینا را چون قله دانسته‌اند<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۴۹۸.</ref>. قاموس کتاب مقدس بعد از بیان مواردی دیگر بالاخره اضافه می‌کند: در کمر [[کوه]] موسی؛ قله حوریب است که [[اعراب]] آن را رأس الصفصافه گویند و چون مسافر از طرف شمال غربی به کوه موسی نزدیک شود از [[وادی]] تنگی که در میان کوه‌های عظیم و بلند واقع است عبور نموده در هموار داخل می‌گردد<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۴۹۹.</ref>.

	برخی [[کوه حوریب]] را در قادش برنیع واقع می‌دانند «این مکان در شمال شرقی شبه [[جزیره سینا]] حدود ۵۰ مایلی جنوب [[بئر]] شبع و در مرز جنوبی [[سرزمین]] که [[خداوند]] آن را به [[قوم اسرائیل]] داده واقع شده است<ref>اعداد ۴:۳۴؛ یوشع ۳:۱۵.</ref> ظاهراً قادش برنیع از شمال به جنوب (Negeb) واقع در [[صحرای سینا]] و از جنوب به [[صحرای فاران]] واقع در سینا محدود می‌شود<ref>دایرة المعارف کتاب مقدس، ص۸۱۸.</ref>. برخی آن را در [[خلیج عقبه]] نشان می‌دهند. [[بندر عقبه]] همان [[ایله]] قدیم است. با همه اینها [[میقات]] همان کوهی است که در [[کتاب مقدس]]، «حوریب» گفته شده و اعراب آن را رأس الصفصافه نامیده‌اند و در صحرای سیناست<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۷۹۱.</ref>.		برخی کوه حوریب را در قادش برنیع واقع می‌دانند «این مکان در شمال شرقی شبه [[جزیره سینا]] حدود ۵۰ مایلی جنوب [[بئر]] شبع و در مرز جنوبی سرزمین که [[خداوند]] آن را به [[قوم اسرائیل]] داده واقع شده است<ref>اعداد ۴:۳۴؛ یوشع ۳:۱۵.</ref> ظاهراً قادش برنیع از شمال به جنوب (Negeb) واقع در [[صحرای سینا]] و از جنوب به صحرای فاران واقع در سینا محدود می‌شود<ref>دایرة المعارف کتاب مقدس، ص۸۱۸.</ref>. برخی آن را در خلیج عقبه نشان می‌دهند. بندر عقبه همان [[ایله]] قدیم است. با همه اینها [[میقات]] همان کوهی است که در [[کتاب مقدس]]، «حوریب» گفته شده و اعراب آن را رأس الصفصافه نامیده‌اند و در صحرای سیناست<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۷۹۱.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* میقات و میعاد */

2024-11-06T04:46:58Z

میقات و میعاد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۶
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	راغب در مفردات از بعضی نقل می‌کند: «میقات» از ماده «وقت» به معنی وقتی است که برای انجام کاری تعیین شده است و معمولاً بر [[زمان]] اطلاق می‌گردد. اما گاهی به مکانی که باید کاری در آن انجام پذیرد، گفته می‌شود، مانند «میقات [[حج]]» یعنی مکانی که هیچ کس بدون [[احرام]] نمی‌تواند از آنجا بگذرد<ref>مفردات، ج۶، ص۴۵.</ref>. در [[فرهنگ]] معین می‌خوانیم: میقات گاه؛ محلی که برای [[اجتماع]] گروهی در آن، وقت تعیین شده... .		راغب در مفردات از بعضی نقل می‌کند: «میقات» از ماده «وقت» به معنی وقتی است که برای انجام کاری تعیین شده است و معمولاً بر [[زمان]] اطلاق می‌گردد. اما گاهی به مکانی که باید کاری در آن انجام پذیرد، گفته می‌شود، مانند «میقات [[حج]]» یعنی مکانی که هیچ کس بدون [[احرام]] نمی‌تواند از آنجا بگذرد<ref>مفردات، ج۶، ص۴۵.</ref>. در [[فرهنگ]] معین می‌خوانیم: میقات گاه؛ محلی که برای [[اجتماع]] گروهی در آن، وقت تعیین شده... .

	میقات خود در [[عربی]] اسم مکان است و احتیاج به پسوند مکان (گاه) ندارد. از آنجا که [[مفسران]] میقات را میعاد میگیرند لازم است بدانیم که منظور از آن چیست؟ همین منبع در مورد میعادگاه متذکر می‌شود: جای [[وعده]]، وعده گاه... میعاد خود در عربی اسم مکان است<ref>فرهنگ معین، چاپ هشتم، ج۴، ص۴۹۷-۴۹۸.</ref>. مرحوم [[آیت‌الله طالقانی]] در شرح لغات [[آیه]] ۱۷ [[سوره نبأ]] می‌فرماید: میقات: وعده‌گاه زمانی، هنگام سر رسید با آغاز کار، به محل و مکان نیز به اعتبار زمان گفته می‌شود<ref>پرتوی از قرآن، قسمت اول، جزء سی‌ام، ص۱۹.</ref>.		میقات خود در عربی اسم مکان است و احتیاج به پسوند مکان (گاه) ندارد. از آنجا که [[مفسران]] میقات را میعاد میگیرند لازم است بدانیم که منظور از آن چیست؟ همین منبع در مورد میعادگاه متذکر می‌شود: جای [[وعده]]، وعده گاه... میعاد خود در عربی اسم مکان است<ref>فرهنگ معین، چاپ هشتم، ج۴، ص۴۹۷-۴۹۸.</ref>. مرحوم [[آیت‌الله طالقانی]] در شرح لغات [[آیه]] ۱۷ [[سوره نبأ]] می‌فرماید: میقات: وعده‌گاه زمانی، هنگام سر رسید با آغاز کار، به محل و مکان نیز به اعتبار زمان گفته می‌شود<ref>پرتوی از قرآن، قسمت اول، جزء سی‌ام، ص۱۹.</ref>.

	در اینجا نوشته کتاب «لغت‌شناسی و مقایسه [[قرآن کریم]]» را هم ذکر می‌کنیم: میقات؛ وقت معین برای کاری و وعده وقت دار و نیز مکانی که معین شده برای عملی، مثل موافقت [[حج]] که مکان‌هایی است برای [[احرام]] بستن...<ref>لغت‌شناسی، ص۱۲۴۴.</ref> از ظاهر سخنان برخی از بزرگان و [[علما]] همچنین بر می‌آید که نامبرده «[[میقات]]» را نزدیک به معنای کلمه وقت گرفته است<ref>علامه طباطبایی، تفسیر المیزان، ج۸، ص۳۳۶ به بعد.</ref>.		در اینجا نوشته کتاب «لغت‌شناسی و مقایسه [[قرآن کریم]]» را هم ذکر می‌کنیم: میقات؛ وقت معین برای کاری و وعده وقت دار و نیز مکانی که معین شده برای عملی، مثل موافقت [[حج]] که مکان‌هایی است برای [[احرام]] بستن...<ref>لغت‌شناسی، ص۱۲۴۴.</ref> از ظاهر سخنان برخی از بزرگان و [[علما]] همچنین بر می‌آید که نامبرده «[[میقات]]» را نزدیک به معنای کلمه وقت گرفته است<ref>علامه طباطبایی، تفسیر المیزان، ج۸، ص۳۳۶ به بعد.</ref>.
	صاحب [[تفسیر]] روان جاوید در ذیل [[آیات]] فوق گفته است: میقات [[زمان]] یا مکان مقرر است<ref>ر.ک: تفسیر روان جاوید، ج۲، ص۴۷۱.</ref>.		صاحب [[تفسیر]] روان جاوید در ذیل [[آیات]] فوق گفته است: میقات [[زمان]] یا مکان مقرر است<ref>ر.ک: تفسیر روان جاوید، ج۲، ص۴۷۱.</ref>.

	صاحب تفسیر احسن الحدیث گفته است: مراد از میقات ظاهراً مکان [[گفتگو]] است<ref>ر.ک: تفسیر احسن الحدیث، ج۳، ص۵۰۴.</ref>. با [[عنایت]] به مطالب پیش گفته روشن می‌شود که میقات در این آیات مکان گفتگوست. مکانی که [[حضرت موسی]]{{ع}} در آنجا درگیر تقاضای [[بنی اسرائیل]] برای مشاهده [[پروردگار]] بود<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۷۸۸.</ref>.		صاحب تفسیر احسن الحدیث گفته است: مراد از میقات ظاهراً مکان گفتگو است<ref>ر.ک: تفسیر احسن الحدیث، ج۳، ص۵۰۴.</ref>. با عنایت به مطالب پیش گفته روشن می‌شود که میقات در این آیات مکان گفتگوست. مکانی که [[حضرت موسی]]{{ع}} در آنجا درگیر تقاضای [[بنی اسرائیل]] برای مشاهده [[پروردگار]] بود<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۷۸۸.</ref>.

	==دلیل رفتن [[موسی]] به میقات==		==دلیل رفتن [[موسی]] به میقات==

Bahmani: /* دلیل رفتن موسی به میقات */

2024-11-06T04:46:38Z

دلیل رفتن موسی به میقات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۶
خط ۲۳:		خط ۲۳:

	==دلیل رفتن [[موسی]] به میقات==		==دلیل رفتن [[موسی]] به میقات==
	«حدود چهار هزار سال پیش [[سرزمین]] پر خاطره [[مصر]] محل برخورد [[حق و باطل]] بود و به مصداق {{عربی\|لکل فرعون موسی}} [[پیروان]] حضرت موسی{{ع}} با طرفداران [[فرعون]] در [[نبرد]] شدید [[فکری]] و عقدیت به سر می‌برند موسی فرزند [[عمران]] از سوی [[خدا]] [[مبعوث]] شد تا مردمی را که در زیر چنگال فرعون گرفتار و به بند کشیده شده بودند و کوچک‌ترین حرکت و ندای [[حق‌طلبی]] از سوی [[شکنجه]] گران [[فرعونی]] [[سرکوب]] و خنثی می‌شد [[نجات]] بخشد<ref>آشنایی با نهضت اسلامی در مصر، ص۵۳۱.</ref>. [[آیه]] ۱۴۲ [[اعراف]] اشاره به یکی دیگر از صحنه‌های [[زندگی]] بنی اسرائیل و درگیری موسی با آنها اشاره شده است و آن جریان رفتن موسی به میعادگاه پروردگار و گرفتن [[تورات]] از [[طریق وحی]] و تکلم با خدا می‌باشد که به دنبال آن داستان گوساله پرستی بنی اسرائیل و [[انحراف]] از مسیر [[توحید]] ذکر شده است. این چهل - [[روز]] از آغاز [[ذیقعده]] شروع و به [[دهم ذیحجه]] ([[عید قربان]]) ختم گردیده است<ref>اطلاعات قرآن، ص۵۳۱.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۷۹۰.</ref>		«حدود چهار هزار سال پیش سرزمین پر خاطره [[مصر]] محل برخورد [[حق و باطل]] بود و به مصداق {{عربی\|لکل فرعون موسی}} [[پیروان]] حضرت موسی{{ع}} با طرفداران [[فرعون]] در [[نبرد]] شدید [[فکری]] و عقدیت به سر می‌برند موسی فرزند [[عمران]] از سوی [[خدا]] [[مبعوث]] شد تا مردمی را که در زیر چنگال فرعون گرفتار و به بند کشیده شده بودند و کوچک‌ترین حرکت و ندای [[حق‌طلبی]] از سوی [[شکنجه]] گران [[فرعونی]] سرکوب و خنثی می‌شد [[نجات]] بخشد<ref>آشنایی با نهضت اسلامی در مصر، ص۵۳۱.</ref>. [[آیه]] ۱۴۲ [[اعراف]] اشاره به یکی دیگر از صحنه‌های [[زندگی]] بنی اسرائیل و درگیری موسی با آنها اشاره شده است و آن جریان رفتن موسی به میعادگاه پروردگار و گرفتن [[تورات]] از [[طریق وحی]] و تکلم با خدا می‌باشد که به دنبال آن داستان گوساله پرستی بنی اسرائیل و [[انحراف]] از مسیر [[توحید]] ذکر شده است. این چهل - [[روز]] از آغاز [[ذیقعده]] شروع و به [[دهم ذیحجه]] ([[عید قربان]]) ختم گردیده است<ref>اطلاعات قرآن، ص۵۳۱.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۷۹۰.</ref>

	==مکان یابی میقات==		==مکان یابی میقات==

Bahmani در ‏۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۲

2024-07-02T10:12:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۴۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{نبوت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = میقات		\| موضوع مرتبط = میقات
	\| عنوان مدخل = [[میقات]]		\| عنوان مدخل = میقات
	\| مداخل مرتبط = [[میقات در قرآن~~]] - [[میقات در حدیث~~]]		\| مداخل مرتبط = [[میقات در قرآن]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	==مقدمه==		==مقدمه==
	#{{متن قرآن\|وَوَاعَدْنَا مُوسَى ثَلَاثِينَ لَيْلَةً وَأَتْمَمْنَاهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيقَاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً...}}<ref>«و ما با موسی سی شب وعده نهادیم و با ده شب دیگر آن را کامل کردیم و میقات پروردگارش در چهل شب کمال یافت و موسی به برادر خویش هارون گفت: در میان قوم من جانشین من شو و به سامان دادن (امور) بپرداز و از راه و روش تبهکاران پیروی مکن!» سوره اعراف، آیه ۱۴۲.</ref>.		# {{متن قرآن\|وَوَاعَدْنَا مُوسَى ثَلَاثِينَ لَيْلَةً وَأَتْمَمْنَاهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيقَاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً...}}<ref>«و ما با موسی سی شب وعده نهادیم و با ده شب دیگر آن را کامل کردیم و میقات پروردگارش در چهل شب کمال یافت و موسی به برادر خویش هارون گفت: در میان قوم من جانشین من شو و به سامان دادن (امور) بپرداز و از راه و روش تبهکاران پیروی مکن!» سوره اعراف، آیه ۱۴۲.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَلَمَّا جَاءَ مُوسَى لِمِيقَاتِنَا...}}<ref>«و چون موسی به وعده‌گاه ما آمد.».. سوره اعراف، آیه ۱۴۳.</ref>.		# {{متن قرآن\|وَلَمَّا جَاءَ مُوسَى لِمِيقَاتِنَا...}}<ref>«و چون موسی به وعده‌گاه ما آمد.».. سوره اعراف، آیه ۱۴۳.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَاخْتَارَ مُوسَى قَوْمَهُ سَبْعِينَ رَجُلًا لِمِيقَاتِنَا...}}<ref>«و موسی هفتاد تن از قوم خود را برای میقات ما برگزید.».. سوره اعراف، آیه ۱۵۵.</ref>.		# {{متن قرآن\|وَاخْتَارَ مُوسَى قَوْمَهُ سَبْعِينَ رَجُلًا لِمِيقَاتِنَا...}}<ref>«و موسی هفتاد تن از قوم خود را برای میقات ما برگزید.».. سوره اعراف، آیه ۱۵۵.</ref>.
	#{{متن قرآن\|فَجُمِعَ السَّحَرَةُ لِمِيقَاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ}}<ref>«آنگاه جادوگران را در وعده‌گاه روزی معیّن گرد آوردند» سوره شعراء، آیه ۳۸.</ref>.		# {{متن قرآن\|فَجُمِعَ السَّحَرَةُ لِمِيقَاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ}}<ref>«آنگاه جادوگران را در وعده‌گاه روزی معیّن گرد آوردند» سوره شعراء، آیه ۳۸.</ref>.

	==[[میقات]] و میعاد==		==[[میقات]] و میعاد==
	راغب در مفردات از بعضی نقل می‌کند:		راغب در مفردات از بعضی نقل می‌کند: «میقات» از ماده «وقت» به معنی وقتی است که برای انجام کاری تعیین شده است و معمولاً بر [[زمان]] اطلاق می‌گردد. اما گاهی به مکانی که باید کاری در آن انجام پذیرد، گفته می‌شود، مانند «میقات [[حج]]» یعنی مکانی که هیچ کس بدون [[احرام]] نمی‌تواند از آنجا بگذرد<ref>مفردات، ج۶، ص۴۵.</ref>. در [[فرهنگ]] معین می‌خوانیم: میقات گاه؛ محلی که برای [[اجتماع]] گروهی در آن، وقت تعیین شده... .
	«میقات» از ماده «وقت» به معنی وقتی است که برای انجام کاری تعیین شده است و معمولاً بر [[زمان]] اطلاق می‌گردد.
	اما گاهی به مکانی که باید کاری در آن انجام پذیرد، گفته می‌شود، مانند «میقات [[حج]]» یعنی مکانی که هیچ کس بدون [[احرام]] نمی‌تواند از آنجا بگذرد<ref>مفردات، ج۶، ص۴۵.</ref>.
	در [[فرهنگ]] معین می‌خوانیم: میقات گاه؛ محلی که برای [[اجتماع]] گروهی در آن، وقت تعیین شده...
	میقات خود در [[عربی]] اسم مکان است و احتیاج به پسوند مکان (گاه) ندارد. از آنجا که [[مفسران]] میقات را میعاد میگیرند لازم است بدانیم که منظور از آن چیست؟ همین منبع در مورد میعادگاه متذکر می‌شود: جای [[وعده]]، وعده گاه... میعاد خود در عربی اسم مکان است<ref>فرهنگ معین، چاپ هشتم، ج۴، ص۴۹۷-۴۹۸.</ref>. مرحوم [[آیت‌الله طالقانی]] در شرح لغات [[آیه]] ۱۷ [[سوره نبأ]] می‌فرماید: میقات: وعده‌گاه زمانی، هنگام سر رسید با آغاز کار، به محل و مکان نیز به اعتبار زمان گفته می‌شود<ref>پرتوی از قرآن، قسمت اول، جزء سی‌ام، ص۱۹.</ref>.		میقات خود در [[عربی]] اسم مکان است و احتیاج به پسوند مکان (گاه) ندارد. از آنجا که [[مفسران]] میقات را میعاد میگیرند لازم است بدانیم که منظور از آن چیست؟ همین منبع در مورد میعادگاه متذکر می‌شود: جای [[وعده]]، وعده گاه... میعاد خود در عربی اسم مکان است<ref>فرهنگ معین، چاپ هشتم، ج۴، ص۴۹۷-۴۹۸.</ref>. مرحوم [[آیت‌الله طالقانی]] در شرح لغات [[آیه]] ۱۷ [[سوره نبأ]] می‌فرماید: میقات: وعده‌گاه زمانی، هنگام سر رسید با آغاز کار، به محل و مکان نیز به اعتبار زمان گفته می‌شود<ref>پرتوی از قرآن، قسمت اول، جزء سی‌ام، ص۱۹.</ref>.

	در اینجا نوشته کتاب «لغت‌شناسی و مقایسه [[قرآن کریم]]» را هم ذکر می‌کنیم: میقات؛ وقت معین برای کاری و وعده وقت دار و نیز مکانی که معین شده برای عملی، مثل موافقت [[حج]] که مکان‌هایی است برای [[احرام]] بستن...<ref>لغت‌شناسی، ص۱۲۴۴.</ref> از ظاهر سخنان برخی از بزرگان و [[علما]] همچنین بر می‌آید که نامبرده «[[میقات]]» را نزدیک به معنای کلمه وقت گرفته است<ref>علامه طباطبایی، تفسیر المیزان، ج۸، ص۳۳۶ به بعد.</ref>.		در اینجا نوشته کتاب «لغت‌شناسی و مقایسه [[قرآن کریم]]» را هم ذکر می‌کنیم: میقات؛ وقت معین برای کاری و وعده وقت دار و نیز مکانی که معین شده برای عملی، مثل موافقت [[حج]] که مکان‌هایی است برای [[احرام]] بستن...<ref>لغت‌شناسی، ص۱۲۴۴.</ref> از ظاهر سخنان برخی از بزرگان و [[علما]] همچنین بر می‌آید که نامبرده «[[میقات]]» را نزدیک به معنای کلمه وقت گرفته است<ref>علامه طباطبایی، تفسیر المیزان، ج۸، ص۳۳۶ به بعد.</ref>.
	صاحب [[تفسیر]] روان جاوید در ذیل [[آیات]] فوق گفته است: میقات [[زمان]] یا مکان مقرر است<ref>ر.ک: تفسیر روان جاوید، ج۲، ص۴۷۱.</ref>.		صاحب [[تفسیر]] روان جاوید در ذیل [[آیات]] فوق گفته است: میقات [[زمان]] یا مکان مقرر است<ref>ر.ک: تفسیر روان جاوید، ج۲، ص۴۷۱.</ref>.
	صاحب تفسیر احسن الحدیث گفته است: مراد از میقات ظاهراً مکان [[گفتگو]] است<ref>ر.ک: تفسیر احسن الحدیث، ج۳، ص۵۰۴.</ref>. با [[عنایت]] به مطالب پیش گفته روشن می‌شود که میقات در این آیات مکان گفتگوست. مکانی که [[حضرت موسی]]{{ع}} در آنجا درگیر تقاضای [[بنی اسرائیل]] برای [[مشاهده]] [[پروردگار]] بود.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۷۸۸.</ref>
			صاحب تفسیر احسن الحدیث گفته است: مراد از میقات ظاهراً مکان [[گفتگو]] است<ref>ر.ک: تفسیر احسن الحدیث، ج۳، ص۵۰۴.</ref>. با [[عنایت]] به مطالب پیش گفته روشن می‌شود که میقات در این آیات مکان گفتگوست. مکانی که [[حضرت موسی]]{{ع}} در آنجا درگیر تقاضای [[بنی اسرائیل]] برای مشاهده [[پروردگار]] بود<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۷۸۸.</ref>.

	==دلیل رفتن [[موسی]] به میقات==		==دلیل رفتن [[موسی]] به میقات==
خط ۲۸:		خط ۲۷:
	==مکان یابی میقات==		==مکان یابی میقات==
	با استفاده از آیه‌های [[قرآنی]] می‌توان گفت [[خداوند]] برای آزمودن بنی اسرائیل ابتدا سی روز حضرت موسی را به [[کوه]] [[دعوت]] کرد و سپس ده [[روز]] دیگر به آن افزود [[مردمان]] [[مفسد]] [[بنی اسرائیل]] [[موسی]]{{ع}} را تحت فشار قرار دادند که [[خدا]] را به آنها نشان دهد تا [[ایمان]] بیاورند. بالاخره موسی{{ع}} هفتاد نفر از آنان را با خود همراه کرد تا به میعادگه برد. در [[قاموس کتاب مقدس]] آمده است: «لفظ [[حوریب]] قصد از [[کوه سینا]] می‌باشد... [[ایدی]] گوید که نویسندگان الهامی حوریب را چون [[کوهستان]] و سینا را چون قله دانسته‌اند<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۴۹۸.</ref>. قاموس کتاب مقدس بعد از بیان مواردی دیگر بالاخره اضافه می‌کند: در کمر [[کوه]] موسی؛ قله حوریب است که [[اعراب]] آن را رأس الصفصافه گویند و چون مسافر از طرف شمال [[غربی]] به کوه موسی نزدیک شود از [[وادی]] تنگی که در میان کوه‌های [[عظیم]] و بلند واقع است عبور نموده در هموار داخل می‌گردد<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۴۹۹.</ref>.		با استفاده از آیه‌های [[قرآنی]] می‌توان گفت [[خداوند]] برای آزمودن بنی اسرائیل ابتدا سی روز حضرت موسی را به [[کوه]] [[دعوت]] کرد و سپس ده [[روز]] دیگر به آن افزود [[مردمان]] [[مفسد]] [[بنی اسرائیل]] [[موسی]]{{ع}} را تحت فشار قرار دادند که [[خدا]] را به آنها نشان دهد تا [[ایمان]] بیاورند. بالاخره موسی{{ع}} هفتاد نفر از آنان را با خود همراه کرد تا به میعادگه برد. در [[قاموس کتاب مقدس]] آمده است: «لفظ [[حوریب]] قصد از [[کوه سینا]] می‌باشد... [[ایدی]] گوید که نویسندگان الهامی حوریب را چون [[کوهستان]] و سینا را چون قله دانسته‌اند<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۴۹۸.</ref>. قاموس کتاب مقدس بعد از بیان مواردی دیگر بالاخره اضافه می‌کند: در کمر [[کوه]] موسی؛ قله حوریب است که [[اعراب]] آن را رأس الصفصافه گویند و چون مسافر از طرف شمال [[غربی]] به کوه موسی نزدیک شود از [[وادی]] تنگی که در میان کوه‌های [[عظیم]] و بلند واقع است عبور نموده در هموار داخل می‌گردد<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۴۹۹.</ref>.
	برخی [[کوه حوریب]] را در قادش برنیع واقع می‌دانند «این مکان در شمال شرقی شبه [[جزیره سینا]] حدود ۵۰ مایلی جنوب [[بئر]] شبع و در مرز جنوبی [[سرزمین]] که [[خداوند]] آن را به [[قوم اسرائیل]] داده واقع شده است<ref>اعداد ۴:۳۴؛ یوشع ۳:۱۵.</ref> ظاهراً قادش برنیع از شمال به جنوب (Negeb) واقع در [[صحرای سینا]] و از جنوب به [[صحرای فاران]] واقع در سینا محدود می‌شود<ref>دایرة المعارف کتاب مقدس، ص۸۱۸.</ref>. برخی آن را در [[خلیج عقبه]] نشان می‌دهند. [[بندر عقبه]] همان [[ایله]] قدیم است. با همه اینها [[میقات]] همان کوهی است که در [[کتاب مقدس]]، «حوریب» گفته شده و اعراب آن را رأس الصفصافه نامیده‌اند و در صحرای سیناست.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۷۹۱.</ref>
			برخی [[کوه حوریب]] را در قادش برنیع واقع می‌دانند «این مکان در شمال شرقی شبه [[جزیره سینا]] حدود ۵۰ مایلی جنوب [[بئر]] شبع و در مرز جنوبی [[سرزمین]] که [[خداوند]] آن را به [[قوم اسرائیل]] داده واقع شده است<ref>اعداد ۴:۳۴؛ یوشع ۳:۱۵.</ref> ظاهراً قادش برنیع از شمال به جنوب (Negeb) واقع در [[صحرای سینا]] و از جنوب به [[صحرای فاران]] واقع در سینا محدود می‌شود<ref>دایرة المعارف کتاب مقدس، ص۸۱۸.</ref>. برخی آن را در [[خلیج عقبه]] نشان می‌دهند. [[بندر عقبه]] همان [[ایله]] قدیم است. با همه اینها [[میقات]] همان کوهی است که در [[کتاب مقدس]]، «حوریب» گفته شده و اعراب آن را رأس الصفصافه نامیده‌اند و در صحرای سیناست<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۷۹۱.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۳۹:		خط ۳۹:

	[[رده:مکان‌ها در قرآن]]		[[رده:مکان‌ها در قرآن]]
			[[رده:حج]]

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{نبوت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = میقات | عنوان مدخل = میقات | مداخل مرتبط = میقات در قرآن - میقات در حدیث | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== #{{متن قرآن|وَوَاعَدْنَا مُوسَى ثَلَاثِينَ لَيْلَةً وَأَتْمَمْنَاهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيقَاتُ رَبِّهِ أَ...» ایجاد کرد

2022-10-11T08:08:01Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{نبوت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = میقات | عنوان مدخل = میقات | مداخل مرتبط = میقات در قرآن - میقات در حدیث | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== #{{متن قرآن|وَوَاعَدْنَا مُوسَى ثَلَاثِينَ لَيْلَةً وَأَتْمَمْنَاهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيقَاتُ رَبِّهِ أَ...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{نبوت}}
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = میقات
| عنوان مدخل = [[میقات]]
| مداخل مرتبط = [[میقات در قرآن]] - [[میقات در حدیث]]
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
#{{متن قرآن|وَوَاعَدْنَا مُوسَى ثَلَاثِينَ لَيْلَةً وَأَتْمَمْنَاهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيقَاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً...}}<ref>«و ما با موسی سی شب وعده نهادیم و با ده شب دیگر آن را کامل کردیم و میقات پروردگارش در چهل شب کمال یافت و موسی به برادر خویش هارون گفت: در میان قوم من جانشین من شو و به سامان دادن (امور) بپرداز و از راه و روش تبهکاران پیروی مکن!» سوره اعراف، آیه ۱۴۲.</ref>.
#{{متن قرآن|وَلَمَّا جَاءَ مُوسَى لِمِيقَاتِنَا...}}<ref>«و چون موسی به وعده‌گاه ما آمد.».. سوره اعراف، آیه ۱۴۳.</ref>.
#{{متن قرآن|وَاخْتَارَ مُوسَى قَوْمَهُ سَبْعِينَ رَجُلًا لِمِيقَاتِنَا...}}<ref>«و موسی هفتاد تن از قوم خود را برای میقات ما برگزید.».. سوره اعراف، آیه ۱۵۵.</ref>.
#{{متن قرآن|فَجُمِعَ السَّحَرَةُ لِمِيقَاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ}}<ref>«آنگاه جادوگران را در وعده‌گاه روزی معیّن گرد آوردند» سوره شعراء، آیه ۳۸.</ref>.

==[[میقات]] و میعاد==
راغب در مفردات از بعضی نقل می‌کند:
«میقات» از ماده «وقت» به معنی وقتی است که برای انجام کاری تعیین شده است و معمولاً بر [[زمان]] اطلاق می‌گردد.
اما گاهی به مکانی که باید کاری در آن انجام پذیرد، گفته می‌شود، مانند «میقات [[حج]]» یعنی مکانی که هیچ کس بدون [[احرام]] نمی‌تواند از آنجا بگذرد<ref>مفردات، ج۶، ص۴۵.</ref>.
در [[فرهنگ]] معین می‌خوانیم: میقات گاه؛ محلی که برای [[اجتماع]] گروهی در آن، وقت تعیین شده...
میقات خود در [[عربی]] اسم مکان است و احتیاج به پسوند مکان (گاه) ندارد. از آنجا که [[مفسران]] میقات را میعاد میگیرند لازم است بدانیم که منظور از آن چیست؟ همین منبع در مورد میعادگاه متذکر می‌شود: جای [[وعده]]، وعده گاه... میعاد خود در عربی اسم مکان است<ref>فرهنگ معین، چاپ هشتم، ج۴، ص۴۹۷-۴۹۸.</ref>. مرحوم [[آیت‌الله طالقانی]] در شرح لغات [[آیه]] ۱۷ [[سوره نبأ]] می‌فرماید: میقات: وعده‌گاه زمانی، هنگام سر رسید با آغاز کار، به محل و مکان نیز به اعتبار زمان گفته می‌شود<ref>پرتوی از قرآن، قسمت اول، جزء سی‌ام، ص۱۹.</ref>.
در اینجا نوشته کتاب «لغت‌شناسی و مقایسه [[قرآن کریم]]» را هم ذکر می‌کنیم: میقات؛ وقت معین برای کاری و وعده وقت دار و نیز مکانی که معین شده برای عملی، مثل موافقت [[حج]] که مکان‌هایی است برای [[احرام]] بستن...<ref>لغت‌شناسی، ص۱۲۴۴.</ref> از ظاهر سخنان برخی از بزرگان و [[علما]] همچنین بر می‌آید که نامبرده «[[میقات]]» را نزدیک به معنای کلمه وقت گرفته است<ref>علامه طباطبایی، تفسیر المیزان، ج۸، ص۳۳۶ به بعد.</ref>.
صاحب [[تفسیر]] روان جاوید در ذیل [[آیات]] فوق گفته است: میقات [[زمان]] یا مکان مقرر است<ref>ر.ک: تفسیر روان جاوید، ج۲، ص۴۷۱.</ref>.
صاحب تفسیر احسن الحدیث گفته است: مراد از میقات ظاهراً مکان [[گفتگو]] است<ref>ر.ک: تفسیر احسن الحدیث، ج۳، ص۵۰۴.</ref>. با [[عنایت]] به مطالب پیش گفته روشن می‌شود که میقات در این آیات مکان گفتگوست. مکانی که [[حضرت موسی]]{{ع}} در آنجا درگیر تقاضای [[بنی اسرائیل]] برای [[مشاهده]] [[پروردگار]] بود.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۷۸۸.</ref>

==دلیل رفتن [[موسی]] به میقات==
«حدود چهار هزار سال پیش [[سرزمین]] پر خاطره [[مصر]] محل برخورد [[حق و باطل]] بود و به مصداق {{عربی|لکل فرعون موسی}} [[پیروان]] حضرت موسی{{ع}} با طرفداران [[فرعون]] در [[نبرد]] شدید [[فکری]] و عقدیت به سر می‌برند موسی فرزند [[عمران]] از سوی [[خدا]] [[مبعوث]] شد تا مردمی را که در زیر چنگال فرعون گرفتار و به بند کشیده شده بودند و کوچک‌ترین حرکت و ندای [[حق‌طلبی]] از سوی [[شکنجه]] گران [[فرعونی]] [[سرکوب]] و خنثی می‌شد [[نجات]] بخشد<ref>آشنایی با نهضت اسلامی در مصر، ص۵۳۱.</ref>. [[آیه]] ۱۴۲ [[اعراف]] اشاره به یکی دیگر از صحنه‌های [[زندگی]] بنی اسرائیل و درگیری موسی با آنها اشاره شده است و آن جریان رفتن موسی به میعادگاه پروردگار و گرفتن [[تورات]] از [[طریق وحی]] و تکلم با خدا می‌باشد که به دنبال آن داستان گوساله پرستی بنی اسرائیل و [[انحراف]] از مسیر [[توحید]] ذکر شده است. این چهل - [[روز]] از آغاز [[ذیقعده]] شروع و به [[دهم ذیحجه]] ([[عید قربان]]) ختم گردیده است<ref>اطلاعات قرآن، ص۵۳۱.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۷۹۰.</ref>

==مکان یابی میقات==
با استفاده از آیه‌های [[قرآنی]] می‌توان گفت [[خداوند]] برای آزمودن بنی اسرائیل ابتدا سی روز حضرت موسی را به [[کوه]] [[دعوت]] کرد و سپس ده [[روز]] دیگر به آن افزود [[مردمان]] [[مفسد]] [[بنی اسرائیل]] [[موسی]]{{ع}} را تحت فشار قرار دادند که [[خدا]] را به آنها نشان دهد تا [[ایمان]] بیاورند. بالاخره موسی{{ع}} هفتاد نفر از آنان را با خود همراه کرد تا به میعادگه برد. در [[قاموس کتاب مقدس]] آمده است: «لفظ [[حوریب]] قصد از [[کوه سینا]] می‌باشد... [[ایدی]] گوید که نویسندگان الهامی حوریب را چون [[کوهستان]] و سینا را چون قله دانسته‌اند<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۴۹۸.</ref>. قاموس کتاب مقدس بعد از بیان مواردی دیگر بالاخره اضافه می‌کند: در کمر [[کوه]] موسی؛ قله حوریب است که [[اعراب]] آن را رأس الصفصافه گویند و چون مسافر از طرف شمال [[غربی]] به کوه موسی نزدیک شود از [[وادی]] تنگی که در میان کوه‌های [[عظیم]] و بلند واقع است عبور نموده در هموار داخل می‌گردد<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۴۹۹.</ref>.
برخی [[کوه حوریب]] را در قادش برنیع واقع می‌دانند «این مکان در شمال شرقی شبه [[جزیره سینا]] حدود ۵۰ مایلی جنوب [[بئر]] شبع و در مرز جنوبی [[سرزمین]] که [[خداوند]] آن را به [[قوم اسرائیل]] داده واقع شده است<ref>اعداد ۴:۳۴؛ یوشع ۳:۱۵.</ref> ظاهراً قادش برنیع از شمال به جنوب (Negeb) واقع در [[صحرای سینا]] و از جنوب به [[صحرای فاران]] واقع در سینا محدود می‌شود<ref>دایرة المعارف کتاب مقدس، ص۸۱۸.</ref>. برخی آن را در [[خلیج عقبه]] نشان می‌دهند. [[بندر عقبه]] همان [[ایله]] قدیم است. با همه اینها [[میقات]] همان کوهی است که در [[کتاب مقدس]]، «حوریب» گفته شده و اعراب آن را رأس الصفصافه نامیده‌اند و در صحرای سیناست.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۷۹۱.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010430.jpg|22px]] [[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|'''اماکن جغرافیایی در قرآن''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:مکان‌ها در قرآن]]