نامۀ ۲۴ نهج البلاغه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* فرازی از نامه */

2024-06-12T09:25:45Z

فرازی از نامه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۵۵
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	== فرازی از [[نامه]] ==		== فرازی از [[نامه]] ==
	این است آنچه [[بنده خدا]] [[علی بن ابی طالب]] درباره دارایی‌اش [[دستور]] می‌دهد و [[امیدوار]] است که [[خدا]] به او روی آورد و به بهشتش ببرد و [[امنیت]] و [[آرامش]] در درونش بنهد. این [[دارایی]] در [[اختیار]] [[حسن بن علی]] خواهد بود که خود به‌طور [[شایسته]] از آن خواهد خورد و در راه خیر هم [[انفاق]] خواهد کرد. اگر پیشامدی برای [[حسن]] روی داد و [[حسین]] زنده ماند، هر آینه او به [[کارها]] خواهد پرداخت و مانند برادرش [[اجرا]] خواهد کرد.		این است آنچه [[بنده خدا]] [[علی بن ابی طالب]] درباره دارایی‌اش [[دستور]] می‌دهد و [[امیدوار]] است که [[خدا]] به او روی آورد و به بهشتش ببرد و [[امنیت]] و [[آرامش]] در درونش بنهد. این [[دارایی]] در [[اختیار]] [[حسن بن علی]] خواهد بود که خود به‌طور شایسته از آن خواهد خورد و در راه خیر هم [[انفاق]] خواهد کرد. اگر پیشامدی برای [[حسن]] روی داد و [[حسین]] زنده ماند، هر آینه او به [[کارها]] خواهد پرداخت و مانند برادرش اجرا خواهد کرد.

	دو پسر [[فاطمه]] را از دهش [[علی]] برابر دهشی است که به پسران دیگر [[علی]] می‌رسد و این‌که من انجام این [[کار]] را به دو پسر [[فاطمه]] واگذار کردم کردم برای [[خشنودی خدا]] و قصد قربت به [[رسول خدا]] و به‌پاس [[احترام]] او و گرامی داشتن [[خویشاوندی]] و تماس همیشگی با آن بزرگوار است. اما به‌شرط این‌که هر یک از آن دو عهده‌دار این [[کار]] شدند [[مال]] را به همان وضع خود بگذارند و تنها بهره آن را بدان‌گونه که می‌دانند [[انفاق]] کنند و به این و آن [[مرحمت]] دارند.		دو پسر [[فاطمه]] را از دهش [[علی]] برابر دهشی است که به پسران دیگر [[علی]] می‌رسد و این‌که من انجام این [[کار]] را به دو پسر [[فاطمه]] واگذار کردم کردم برای [[خشنودی خدا]] و قصد قربت به [[رسول خدا]] و به‌پاس [[احترام]] او و گرامی داشتن [[خویشاوندی]] و تماس همیشگی با آن بزرگوار است. اما به‌شرط این‌که هر یک از آن دو عهده‌دار این [[کار]] شدند [[مال]] را به همان وضع خود بگذارند و تنها بهره آن را بدان‌گونه که می‌دانند [[انفاق]] کنند و به این و آن [[مرحمت]] دارند.

Bahmani: /* مقدمه */

2024-06-12T09:25:27Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۵۵
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[امام]] {{ع}} هنگام بازگشت از [[صفین]] [[نامه]] ۲۴ را نوشت و [[تکلیف]] بخشی از املاک خویش را مشخص کرد. [[امام]] {{ع}} در آغاز [[نامه]]، [[وصیت]] خویش را امری برای [[رضای خدا]] برمی‌شمرد. [[وصیت امام]] این‌گونه است که [[وصی]] باید از [[اموال]] به نیکویی بهره‌مند شود و از آن در [[راه خدا]] [[انفاق]] کند. [[امام]] {{ع}} گرچه [[فرزندان]] [[فاطمه]] {{ع}} را در بهره‌مندی از [[اموال]]، چون دیگر [[فرزندان]] خویش می‌بیند، اما [[سرپرستی]] [[اموال]] را بر عهده آنان می‌گذارد و [[رضای الهی]] را در این می‌بیند که آنان به‌دلیل نزدیکی به [[پیامبر]] {{صل}} و [[احترام]] و [[شرافت]] [[پیامبر]] {{صل}} بر دیگر [[فرزندان]] اولی هستند. [[امام]] {{ع}} در [[وصیت]] خود تأکید دارد که اصل [[اموال]] باید حفظ شود و از درآمد آن در مواردی که [[دستور]] داده است، [[مصرف]] شود. [[شیخ طوسی]] زمان این برنامه را که به دست [[امام]] {{ع}} نوشته شده است، دهم [[جمادی الاولی]] سال ۳۷ ق ذکر می‌کند.		[[امام علی]] {{ع}} هنگام بازگشت از [[صفین]] [[نامه]] ۲۴ را نوشت و [[تکلیف]] بخشی از املاک خویش را مشخص کرد. [[امام]] {{ع}} در آغاز [[نامه]]، [[وصیت]] خویش را امری برای [[رضای خدا]] برمی‌شمرد. وصیت امام این‌گونه است که [[وصی]] باید از [[اموال]] به نیکویی بهره‌مند شود و از آن در [[راه خدا]] [[انفاق]] کند. [[امام]] {{ع}} گرچه [[فرزندان]] [[فاطمه]] {{ع}} را در بهره‌مندی از [[اموال]]، چون دیگر [[فرزندان]] خویش می‌بیند، اما [[سرپرستی]] [[اموال]] را بر عهده آنان می‌گذارد و [[رضای الهی]] را در این می‌بیند که آنان به‌دلیل نزدیکی به [[پیامبر]] {{صل}} و [[احترام]] و [[شرافت]] [[پیامبر]] {{صل}} بر دیگر [[فرزندان]] اولی هستند. [[امام]] {{ع}} در [[وصیت]] خود تأکید دارد که اصل [[اموال]] باید حفظ شود و از درآمد آن در مواردی که [[دستور]] داده است، [[مصرف]] شود. [[شیخ طوسی]] زمان این برنامه را که به دست [[امام]] {{ع}} نوشته شده است، دهم [[جمادی الاولی]] سال ۳۷ ق ذکر می‌کند.

	== فرازی از [[نامه]] ==		== فرازی از [[نامه]] ==

Bahmani در ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۵

2024-06-12T09:25:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۵۵
خط ۱:		خط ۱:
			{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = نهج البلاغه
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* [[امام]] {{ع}} هنگام بازگشت از [[صفین]] [[نامه]] ۲۴ را نوشت و [[تکلیف]] بخشی از املاک خویش را مشخص کرد. [[امام]] {{ع}} در آغاز [[نامه]]، [[وصیت]] خویش را امری برای [[رضای خدا]] برمی‌شمرد. [[وصیت امام]] این‌گونه است که [[وصی]] باید از [[اموال]] به نیکویی بهره‌مند شود و از آن در [[راه خدا]] [[انفاق]] کند. [[امام]] {{ع}} گرچه [[فرزندان]] [[فاطمه]] {{ع}} را در بهره‌مندی از [[اموال]]، چون دیگر [[فرزندان]] خویش می‌بیند، اما [[سرپرستی]] [[اموال]] را بر عهده آنان می‌گذارد و [[رضای الهی]] را در این می‌بیند که آنان به‌دلیل نزدیکی به [[پیامبر]] {{صل}} و [[احترام]] و [[شرافت]] [[پیامبر]] {{صل}} بر دیگر [[فرزندان]] اولی هستند. [[امام]] {{ع}} در [[وصیت]] خود تأکید دارد که اصل [[اموال]] باید حفظ شود و از درآمد آن در مواردی که [[دستور]] داده است، [[مصرف]] شود. [[شیخ طوسی]] زمان این برنامه را که به دست [[امام]] {{ع}} نوشته شده است، دهم [[جمادی الاولی]] سال ۳۷ ق ذکر می‌کند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 770.</ref>.		[[امام]] {{ع}} هنگام بازگشت از [[صفین]] [[نامه]] ۲۴ را نوشت و [[تکلیف]] بخشی از املاک خویش را مشخص کرد. [[امام]] {{ع}} در آغاز [[نامه]]، [[وصیت]] خویش را امری برای [[رضای خدا]] برمی‌شمرد. [[وصیت امام]] این‌گونه است که [[وصی]] باید از [[اموال]] به نیکویی بهره‌مند شود و از آن در [[راه خدا]] [[انفاق]] کند. [[امام]] {{ع}} گرچه [[فرزندان]] [[فاطمه]] {{ع}} را در بهره‌مندی از [[اموال]]، چون دیگر [[فرزندان]] خویش می‌بیند، اما [[سرپرستی]] [[اموال]] را بر عهده آنان می‌گذارد و [[رضای الهی]] را در این می‌بیند که آنان به‌دلیل نزدیکی به [[پیامبر]] {{صل}} و [[احترام]] و [[شرافت]] [[پیامبر]] {{صل}} بر دیگر [[فرزندان]] اولی هستند. [[امام]] {{ع}} در [[وصیت]] خود تأکید دارد که اصل [[اموال]] باید حفظ شود و از درآمد آن در مواردی که [[دستور]] داده است، [[مصرف]] شود. [[شیخ طوسی]] زمان این برنامه را که به دست [[امام]] {{ع}} نوشته شده است، دهم [[جمادی الاولی]] سال ۳۷ ق ذکر می‌کند.

	== فرازی از [[نامه]] ==		== فرازی از [[نامه]] ==
	* این است آنچه [[بنده خدا]] [[علی بن ابی طالب]] درباره دارایی‌اش [[دستور]] می‌دهد و [[امیدوار]] است که [[خدا]] به او روی آورد و به بهشتش ببرد و [[امنیت]] و [[آرامش]] در درونش بنهد. این [[دارایی]] در [[اختیار]] [[حسن بن علی]] خواهد بود که خود به‌طور [[شایسته]] از آن خواهد خورد و در راه خیر هم [[انفاق]] خواهد کرد. اگر پیشامدی برای [[حسن]] روی داد و [[حسین]] زنده ماند، هر آینه او به [[کارها]] خواهد پرداخت و مانند برادرش [[اجرا]] خواهد کرد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.		این است آنچه [[بنده خدا]] [[علی بن ابی طالب]] درباره دارایی‌اش [[دستور]] می‌دهد و [[امیدوار]] است که [[خدا]] به او روی آورد و به بهشتش ببرد و [[امنیت]] و [[آرامش]] در درونش بنهد. این [[دارایی]] در [[اختیار]] [[حسن بن علی]] خواهد بود که خود به‌طور [[شایسته]] از آن خواهد خورد و در راه خیر هم [[انفاق]] خواهد کرد. اگر پیشامدی برای [[حسن]] روی داد و [[حسین]] زنده ماند، هر آینه او به [[کارها]] خواهد پرداخت و مانند برادرش [[اجرا]] خواهد کرد.
	* دو پسر [[فاطمه]] را از دهش [[علی]] برابر دهشی است که به پسران دیگر [[علی]] می‌رسد و این‌که من انجام این [[کار]] را به دو پسر [[فاطمه]] واگذار کردم کردم برای [[خشنودی خدا]] و قصد قربت به [[رسول خدا]] و به‌پاس [[احترام]] او و گرامی داشتن [[خویشاوندی]] و تماس همیشگی با آن بزرگوار است. اما به‌شرط این‌که هر یک از آن دو عهده‌دار این [[کار]] شدند [[مال]] را به همان وضع خود بگذارند و تنها بهره آن را بدان‌گونه که می‌دانند [[انفاق]] کنند و به این و آن [[مرحمت]] دارند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.
	* زنهار از نخلستان این روستاها به‌فروش نرود، تا هر آن‌که گذرش به آن‌ها می‌افتد و جاشان را خالی می‌بیند، دچار اشکال و اشتباه نشود. و چنانچه کنیزکی از کنیزکانم (که به سراغ آن‌ها می‌رفتم) فرزندی داشت یا باردار بود باید به پای فرزندش بنشیند، زیرا او از آن فرزندش است و اگر فرزندش مرد ولی خود او زنده ماند، دیگر آزاد است، زیرا آن وقت سایه [[بردگی]] از سرش رفع می‌شود و [[آیین پاک]] بدین ترتیب به او [[آزادی]] می‌بخشد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ~~ج۲، ص 771~~.</ref>.		دو پسر [[فاطمه]] را از دهش [[علی]] برابر دهشی است که به پسران دیگر [[علی]] می‌رسد و این‌که من انجام این [[کار]] را به دو پسر [[فاطمه]] واگذار کردم کردم برای [[خشنودی خدا]] و قصد قربت به [[رسول خدا]] و به‌پاس [[احترام]] او و گرامی داشتن [[خویشاوندی]] و تماس همیشگی با آن بزرگوار است. اما به‌شرط این‌که هر یک از آن دو عهده‌دار این [[کار]] شدند [[مال]] را به همان وضع خود بگذارند و تنها بهره آن را بدان‌گونه که می‌دانند [[انفاق]] کنند و به این و آن [[مرحمت]] دارند.

			زنهار از نخلستان این روستاها به‌فروش نرود، تا هر آن‌که گذرش به آن‌ها می‌افتد و جاشان را خالی می‌بیند، دچار اشکال و اشتباه نشود. و چنانچه کنیزکی از کنیزکانم (که به سراغ آن‌ها می‌رفتم) فرزندی داشت یا باردار بود باید به پای فرزندش بنشیند، زیرا او از آن فرزندش است و اگر فرزندش مرد ولی خود او زنده ماند، دیگر آزاد است، زیرا آن وقت سایه [[بردگی]] از سرش رفع می‌شود و [[آیین پاک]] بدین ترتیب به او [[آزادی]] می‌بخشد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه ج۲]]، ص۷۷۰ ـ ۷۷۱.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		# [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Wasity: جایگزینی متن - 'بنده خدا' به 'بنده خدا'

2022-12-13T05:02:40Z

جایگزینی متن - 'بنده خدا' به 'بنده خدا'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۲
خط ۳:		خط ۳:

	== فرازی از [[نامه]] ==		== فرازی از [[نامه]] ==
	* این است آنچه [[بنده~~]] [[~~خدا]] [[علی بن ابی طالب]] درباره دارایی‌اش [[دستور]] می‌دهد و [[امیدوار]] است که [[خدا]] به او روی آورد و به بهشتش ببرد و [[امنیت]] و [[آرامش]] در درونش بنهد. این [[دارایی]] در [[اختیار]] [[حسن بن علی]] خواهد بود که خود به‌طور [[شایسته]] از آن خواهد خورد و در راه خیر هم [[انفاق]] خواهد کرد. اگر پیشامدی برای [[حسن]] روی داد و [[حسین]] زنده ماند، هر آینه او به [[کارها]] خواهد پرداخت و مانند برادرش [[اجرا]] خواهد کرد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.		* این است آنچه [[بنده خدا]] [[علی بن ابی طالب]] درباره دارایی‌اش [[دستور]] می‌دهد و [[امیدوار]] است که [[خدا]] به او روی آورد و به بهشتش ببرد و [[امنیت]] و [[آرامش]] در درونش بنهد. این [[دارایی]] در [[اختیار]] [[حسن بن علی]] خواهد بود که خود به‌طور [[شایسته]] از آن خواهد خورد و در راه خیر هم [[انفاق]] خواهد کرد. اگر پیشامدی برای [[حسن]] روی داد و [[حسین]] زنده ماند، هر آینه او به [[کارها]] خواهد پرداخت و مانند برادرش [[اجرا]] خواهد کرد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.
	* دو پسر [[فاطمه]] را از دهش [[علی]] برابر دهشی است که به پسران دیگر [[علی]] می‌رسد و این‌که من انجام این [[کار]] را به دو پسر [[فاطمه]] واگذار کردم کردم برای [[خشنودی خدا]] و قصد قربت به [[رسول خدا]] و به‌پاس [[احترام]] او و گرامی داشتن [[خویشاوندی]] و تماس همیشگی با آن بزرگوار است. اما به‌شرط این‌که هر یک از آن دو عهده‌دار این [[کار]] شدند [[مال]] را به همان وضع خود بگذارند و تنها بهره آن را بدان‌گونه که می‌دانند [[انفاق]] کنند و به این و آن [[مرحمت]] دارند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.		* دو پسر [[فاطمه]] را از دهش [[علی]] برابر دهشی است که به پسران دیگر [[علی]] می‌رسد و این‌که من انجام این [[کار]] را به دو پسر [[فاطمه]] واگذار کردم کردم برای [[خشنودی خدا]] و قصد قربت به [[رسول خدا]] و به‌پاس [[احترام]] او و گرامی داشتن [[خویشاوندی]] و تماس همیشگی با آن بزرگوار است. اما به‌شرط این‌که هر یک از آن دو عهده‌دار این [[کار]] شدند [[مال]] را به همان وضع خود بگذارند و تنها بهره آن را بدان‌گونه که می‌دانند [[انفاق]] کنند و به این و آن [[مرحمت]] دارند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.
	* زنهار از نخلستان این روستاها به‌فروش نرود، تا هر آن‌که گذرش به آن‌ها می‌افتد و جاشان را خالی می‌بیند، دچار اشکال و اشتباه نشود. و چنانچه کنیزکی از کنیزکانم (که به سراغ آن‌ها می‌رفتم) فرزندی داشت یا باردار بود باید به پای فرزندش بنشیند، زیرا او از آن فرزندش است و اگر فرزندش مرد ولی خود او زنده ماند، دیگر آزاد است، زیرا آن وقت سایه [[بردگی]] از سرش رفع می‌شود و [[آیین پاک]] بدین ترتیب به او [[آزادی]] می‌بخشد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.		* زنهار از نخلستان این روستاها به‌فروش نرود، تا هر آن‌که گذرش به آن‌ها می‌افتد و جاشان را خالی می‌بیند، دچار اشکال و اشتباه نشود. و چنانچه کنیزکی از کنیزکانم (که به سراغ آن‌ها می‌رفتم) فرزندی داشت یا باردار بود باید به پای فرزندش بنشیند، زیرا او از آن فرزندش است و اگر فرزندش مرد ولی خود او زنده ماند، دیگر آزاد است، زیرا آن وقت سایه [[بردگی]] از سرش رفع می‌شود و [[آیین پاک]] بدین ترتیب به او [[آزادی]] می‌بخشد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:44:02Z

جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۴
خط ۱:		خط ۱:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* [[امام]] {{ع}} هنگام بازگشت از [[صفین]] [[نامه]] ۲۴ را نوشت و [[تکلیف]] بخشی از املاک خویش را مشخص کرد. [[امام]] {{ع}} در آغاز [[نامه]]، [[وصیت]] خویش را امری برای [[رضای خدا]] برمی‌شمرد. [[وصیت امام]] این‌گونه است که [[وصی]] باید از [[اموال]] به نیکویی بهره‌مند شود و از آن در [[راه خدا]] [[انفاق]] کند. [[امام]] {{ع}} گرچه [[فرزندان]] [[فاطمه]] {{ع}} را در بهره‌مندی از [[اموال]]، چون دیگر [[فرزندان]] خویش می‌بیند، اما [[سرپرستی]] [[اموال]] را بر عهده آنان می‌گذارد و [[رضای الهی]] را در این می‌بیند که آنان به‌دلیل نزدیکی به [[پیامبر]] {{صل}} و [[احترام]] و [[شرافت]] [[پیامبر]] {{صل}} بر دیگر [[فرزندان]] اولی هستند. [[امام]] {{ع}} در [[وصیت]] خود تأکید دارد که اصل [[اموال]] باید حفظ شود و از درآمد آن در مواردی که [[دستور]] داده است، [[مصرف]] شود. [[شیخ طوسی]] زمان این برنامه را که به دست [[امام]] {{ع}} نوشته شده است، دهم [[جمادی الاولی]] سال ۳۷ ق ذکر می‌کند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 770.</ref>.		* [[امام]] {{ع}} هنگام بازگشت از [[صفین]] [[نامه]] ۲۴ را نوشت و [[تکلیف]] بخشی از املاک خویش را مشخص کرد. [[امام]] {{ع}} در آغاز [[نامه]]، [[وصیت]] خویش را امری برای [[رضای خدا]] برمی‌شمرد. [[وصیت امام]] این‌گونه است که [[وصی]] باید از [[اموال]] به نیکویی بهره‌مند شود و از آن در [[راه خدا]] [[انفاق]] کند. [[امام]] {{ع}} گرچه [[فرزندان]] [[فاطمه]] {{ع}} را در بهره‌مندی از [[اموال]]، چون دیگر [[فرزندان]] خویش می‌بیند، اما [[سرپرستی]] [[اموال]] را بر عهده آنان می‌گذارد و [[رضای الهی]] را در این می‌بیند که آنان به‌دلیل نزدیکی به [[پیامبر]] {{صل}} و [[احترام]] و [[شرافت]] [[پیامبر]] {{صل}} بر دیگر [[فرزندان]] اولی هستند. [[امام]] {{ع}} در [[وصیت]] خود تأکید دارد که اصل [[اموال]] باید حفظ شود و از درآمد آن در مواردی که [[دستور]] داده است، [[مصرف]] شود. [[شیخ طوسی]] زمان این برنامه را که به دست [[امام]] {{ع}} نوشته شده است، دهم [[جمادی الاولی]] سال ۳۷ ق ذکر می‌کند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 770.</ref>.

	== فرازی از [[نامه]] ==		== فرازی از [[نامه]] ==
	* این است آنچه [[بنده]] [[خدا]] [[علی بن ابی طالب]] درباره دارایی‌اش [[دستور]] می‌دهد و [[امیدوار]] است که [[خدا]] به او روی آورد و به بهشتش ببرد و [[امنیت]] و [[آرامش]] در درونش بنهد. این [[دارایی]] در [[اختیار]] [[حسن بن علی]] خواهد بود که خود به‌طور [[شایسته]] از آن خواهد خورد و در راه خیر هم [[انفاق]] خواهد کرد. اگر پیشامدی برای [[حسن]] روی داد و [[حسین]] زنده ماند، هر آینه او به [[کارها]] خواهد پرداخت و مانند برادرش [[اجرا]] خواهد کرد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.		* این است آنچه [[بنده]] [[خدا]] [[علی بن ابی طالب]] درباره دارایی‌اش [[دستور]] می‌دهد و [[امیدوار]] است که [[خدا]] به او روی آورد و به بهشتش ببرد و [[امنیت]] و [[آرامش]] در درونش بنهد. این [[دارایی]] در [[اختیار]] [[حسن بن علی]] خواهد بود که خود به‌طور [[شایسته]] از آن خواهد خورد و در راه خیر هم [[انفاق]] خواهد کرد. اگر پیشامدی برای [[حسن]] روی داد و [[حسین]] زنده ماند، هر آینه او به [[کارها]] خواهد پرداخت و مانند برادرش [[اجرا]] خواهد کرد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.
	* دو پسر [[فاطمه]] را از دهش [[علی]] برابر دهشی است که به پسران دیگر [[علی]] می‌رسد و این‌که من انجام این [[کار]] را به دو پسر [[فاطمه]] واگذار کردم کردم برای [[خشنودی خدا]] و قصد قربت به [[رسول خدا]] و به‌پاس [[احترام]] او و گرامی داشتن [[خویشاوندی]] و تماس همیشگی با آن بزرگوار است. اما به‌شرط این‌که هر یک از آن دو عهده‌دار این [[کار]] شدند [[مال]] را به همان وضع خود بگذارند و تنها بهره آن را بدان‌گونه که می‌دانند [[انفاق]] کنند و به این و آن [[مرحمت]] دارند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.		* دو پسر [[فاطمه]] را از دهش [[علی]] برابر دهشی است که به پسران دیگر [[علی]] می‌رسد و این‌که من انجام این [[کار]] را به دو پسر [[فاطمه]] واگذار کردم کردم برای [[خشنودی خدا]] و قصد قربت به [[رسول خدا]] و به‌پاس [[احترام]] او و گرامی داشتن [[خویشاوندی]] و تماس همیشگی با آن بزرگوار است. اما به‌شرط این‌که هر یک از آن دو عهده‌دار این [[کار]] شدند [[مال]] را به همان وضع خود بگذارند و تنها بهره آن را بدان‌گونه که می‌دانند [[انفاق]] کنند و به این و آن [[مرحمت]] دارند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.
	* زنهار از نخلستان این روستاها به‌فروش نرود، تا هر آن‌که گذرش به آن‌ها می‌افتد و جاشان را خالی می‌بیند، دچار اشکال و اشتباه نشود. و چنانچه کنیزکی از کنیزکانم (که به سراغ آن‌ها می‌رفتم) فرزندی داشت یا باردار بود باید به پای فرزندش بنشیند، زیرا او از آن فرزندش است و اگر فرزندش مرد ولی خود او زنده ماند، دیگر آزاد است، زیرا آن وقت سایه [[بردگی]] از سرش رفع می‌شود و [[آیین پاک]] بدین ترتیب به او [[آزادی]] می‌بخشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.		* زنهار از نخلستان این روستاها به‌فروش نرود، تا هر آن‌که گذرش به آن‌ها می‌افتد و جاشان را خالی می‌بیند، دچار اشکال و اشتباه نشود. و چنانچه کنیزکی از کنیزکانم (که به سراغ آن‌ها می‌رفتم) فرزندی داشت یا باردار بود باید به پای فرزندش بنشیند، زیرا او از آن فرزندش است و اگر فرزندش مرد ولی خود او زنده ماند، دیگر آزاد است، زیرا آن وقت سایه [[بردگی]] از سرش رفع می‌شود و [[آیین پاک]] بدین ترتیب به او [[آزادی]] می‌بخشد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:35:57Z

جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۰۵
خط ۹:		خط ۹:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T08:20:49Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۵۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~		== مقدمه ==

	==مقدمه==
	* [[امام]] {{ع}} هنگام بازگشت از [[صفین]] [[نامه]] ۲۴ را نوشت و [[تکلیف]] بخشی از املاک خویش را مشخص کرد. [[امام]] {{ع}} در آغاز [[نامه]]، [[وصیت]] خویش را امری برای [[رضای خدا]] برمی‌شمرد. [[وصیت امام]] این‌گونه است که [[وصی]] باید از [[اموال]] به نیکویی بهره‌مند شود و از آن در [[راه خدا]] [[انفاق]] کند. [[امام]] {{ع}} گرچه [[فرزندان]] [[فاطمه]] {{ع}} را در بهره‌مندی از [[اموال]]، چون دیگر [[فرزندان]] خویش می‌بیند، اما [[سرپرستی]] [[اموال]] را بر عهده آنان می‌گذارد و [[رضای الهی]] را در این می‌بیند که آنان به‌دلیل نزدیکی به [[پیامبر]] {{صل}} و [[احترام]] و [[شرافت]] [[پیامبر]] {{صل}} بر دیگر [[فرزندان]] اولی هستند. [[امام]] {{ع}} در [[وصیت]] خود تأکید دارد که اصل [[اموال]] باید حفظ شود و از درآمد آن در مواردی که [[دستور]] داده است، [[مصرف]] شود. [[شیخ طوسی]] زمان این برنامه را که به دست [[امام]] {{ع}} نوشته شده است، دهم [[جمادی الاولی]] سال ۳۷ ق ذکر می‌کند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 770.</ref>.		* [[امام]] {{ع}} هنگام بازگشت از [[صفین]] [[نامه]] ۲۴ را نوشت و [[تکلیف]] بخشی از املاک خویش را مشخص کرد. [[امام]] {{ع}} در آغاز [[نامه]]، [[وصیت]] خویش را امری برای [[رضای خدا]] برمی‌شمرد. [[وصیت امام]] این‌گونه است که [[وصی]] باید از [[اموال]] به نیکویی بهره‌مند شود و از آن در [[راه خدا]] [[انفاق]] کند. [[امام]] {{ع}} گرچه [[فرزندان]] [[فاطمه]] {{ع}} را در بهره‌مندی از [[اموال]]، چون دیگر [[فرزندان]] خویش می‌بیند، اما [[سرپرستی]] [[اموال]] را بر عهده آنان می‌گذارد و [[رضای الهی]] را در این می‌بیند که آنان به‌دلیل نزدیکی به [[پیامبر]] {{صل}} و [[احترام]] و [[شرافت]] [[پیامبر]] {{صل}} بر دیگر [[فرزندان]] اولی هستند. [[امام]] {{ع}} در [[وصیت]] خود تأکید دارد که اصل [[اموال]] باید حفظ شود و از درآمد آن در مواردی که [[دستور]] داده است، [[مصرف]] شود. [[شیخ طوسی]] زمان این برنامه را که به دست [[امام]] {{ع}} نوشته شده است، دهم [[جمادی الاولی]] سال ۳۷ ق ذکر می‌کند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 770.</ref>.

	==فرازی از [[نامه]]==		== فرازی از [[نامه]] ==
	*این است آنچه [[بنده]] [[خدا]] [[علی بن ابی طالب]] درباره دارایی‌اش [[دستور]] می‌دهد و [[امیدوار]] است که [[خدا]] به او روی آورد و به بهشتش ببرد و [[امنیت]] و [[آرامش]] در درونش بنهد. این [[دارایی]] در [[اختیار]] [[حسن بن علی]] خواهد بود که خود به‌طور [[شایسته]] از آن خواهد خورد و در راه خیر هم [[انفاق]] خواهد کرد. اگر پیشامدی برای [[حسن]] روی داد و [[حسین]] زنده ماند، هر آینه او به [[کارها]] خواهد پرداخت و مانند برادرش [[اجرا]] خواهد کرد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.		* این است آنچه [[بنده]] [[خدا]] [[علی بن ابی طالب]] درباره دارایی‌اش [[دستور]] می‌دهد و [[امیدوار]] است که [[خدا]] به او روی آورد و به بهشتش ببرد و [[امنیت]] و [[آرامش]] در درونش بنهد. این [[دارایی]] در [[اختیار]] [[حسن بن علی]] خواهد بود که خود به‌طور [[شایسته]] از آن خواهد خورد و در راه خیر هم [[انفاق]] خواهد کرد. اگر پیشامدی برای [[حسن]] روی داد و [[حسین]] زنده ماند، هر آینه او به [[کارها]] خواهد پرداخت و مانند برادرش [[اجرا]] خواهد کرد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.
	*دو پسر [[فاطمه]] را از دهش [[علی]] برابر دهشی است که به پسران دیگر [[علی]] می‌رسد و این‌که من انجام این [[کار]] را به دو پسر [[فاطمه]] واگذار کردم کردم برای [[خشنودی خدا]] و قصد قربت به [[رسول خدا]] و به‌پاس [[احترام]] او و گرامی داشتن [[خویشاوندی]] و تماس همیشگی با آن بزرگوار است. اما به‌شرط این‌که هر یک از آن دو عهده‌دار این [[کار]] شدند [[مال]] را به همان وضع خود بگذارند و تنها بهره آن را بدان‌گونه که می‌دانند [[انفاق]] کنند و به این و آن [[مرحمت]] دارند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.		* دو پسر [[فاطمه]] را از دهش [[علی]] برابر دهشی است که به پسران دیگر [[علی]] می‌رسد و این‌که من انجام این [[کار]] را به دو پسر [[فاطمه]] واگذار کردم کردم برای [[خشنودی خدا]] و قصد قربت به [[رسول خدا]] و به‌پاس [[احترام]] او و گرامی داشتن [[خویشاوندی]] و تماس همیشگی با آن بزرگوار است. اما به‌شرط این‌که هر یک از آن دو عهده‌دار این [[کار]] شدند [[مال]] را به همان وضع خود بگذارند و تنها بهره آن را بدان‌گونه که می‌دانند [[انفاق]] کنند و به این و آن [[مرحمت]] دارند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.
	*زنهار از نخلستان این روستاها به‌فروش نرود، تا هر آن‌که گذرش به آن‌ها می‌افتد و جاشان را خالی می‌بیند، دچار اشکال و اشتباه نشود. و چنانچه کنیزکی از کنیزکانم (که به سراغ آن‌ها می‌رفتم) فرزندی داشت یا باردار بود باید به پای فرزندش بنشیند، زیرا او از آن فرزندش است و اگر فرزندش مرد ولی خود او زنده ماند، دیگر آزاد است، زیرا آن وقت سایه [[بردگی]] از سرش رفع می‌شود و [[آیین پاک]] بدین ترتیب به او [[آزادی]] می‌بخشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.		* زنهار از نخلستان این روستاها به‌فروش نرود، تا هر آن‌که گذرش به آن‌ها می‌افتد و جاشان را خالی می‌بیند، دچار اشکال و اشتباه نشود. و چنانچه کنیزکی از کنیزکانم (که به سراغ آن‌ها می‌رفتم) فرزندی داشت یا باردار بود باید به پای فرزندش بنشیند، زیرا او از آن فرزندش است و اگر فرزندش مرد ولی خود او زنده ماند، دیگر آزاد است، زیرا آن وقت سایه [[بردگی]] از سرش رفع می‌شود و [[آیین پاک]] بدین ترتیب به او [[آزادی]] می‌بخشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T10:15:52Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۴۵
خط ۲:		خط ۲:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*[[امام]] {{ع}} هنگام بازگشت از [[صفین]] [[نامه]] ۲۴ را نوشت و [[تکلیف]] بخشی از املاک خویش را مشخص کرد. [[امام]] {{ع}} در آغاز [[نامه]]، [[وصیت]] خویش را امری برای [[رضای خدا]] برمی‌شمرد. [[وصیت امام]] این‌گونه است که [[وصی]] باید از [[اموال]] به نیکویی بهره‌مند شود و از آن در [[راه خدا]] [[انفاق]] کند. [[امام]] {{ع}} گرچه [[فرزندان]] [[فاطمه]] {{ع}} را در بهره‌مندی از [[اموال]]، چون دیگر [[فرزندان]] خویش می‌بیند، اما [[سرپرستی]] [[اموال]] را بر عهده آنان می‌گذارد و [[رضای الهی]] را در این می‌بیند که آنان به‌دلیل نزدیکی به [[پیامبر]] {{صل}} و [[احترام]] و [[شرافت]] [[پیامبر]] {{صل}} بر دیگر [[فرزندان]] اولی هستند. [[امام]] {{ع}} در [[وصیت]] خود تأکید دارد که اصل [[اموال]] باید حفظ شود و از درآمد آن در مواردی که [[دستور]] داده است، [[مصرف]] شود. [[شیخ طوسی]] زمان این برنامه را که به دست [[امام]] {{ع}} نوشته شده است، دهم [[جمادی الاولی]] سال ۳۷ ق ذکر می‌کند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 770.</ref>.		* [[امام]] {{ع}} هنگام بازگشت از [[صفین]] [[نامه]] ۲۴ را نوشت و [[تکلیف]] بخشی از املاک خویش را مشخص کرد. [[امام]] {{ع}} در آغاز [[نامه]]، [[وصیت]] خویش را امری برای [[رضای خدا]] برمی‌شمرد. [[وصیت امام]] این‌گونه است که [[وصی]] باید از [[اموال]] به نیکویی بهره‌مند شود و از آن در [[راه خدا]] [[انفاق]] کند. [[امام]] {{ع}} گرچه [[فرزندان]] [[فاطمه]] {{ع}} را در بهره‌مندی از [[اموال]]، چون دیگر [[فرزندان]] خویش می‌بیند، اما [[سرپرستی]] [[اموال]] را بر عهده آنان می‌گذارد و [[رضای الهی]] را در این می‌بیند که آنان به‌دلیل نزدیکی به [[پیامبر]] {{صل}} و [[احترام]] و [[شرافت]] [[پیامبر]] {{صل}} بر دیگر [[فرزندان]] اولی هستند. [[امام]] {{ع}} در [[وصیت]] خود تأکید دارد که اصل [[اموال]] باید حفظ شود و از درآمد آن در مواردی که [[دستور]] داده است، [[مصرف]] شود. [[شیخ طوسی]] زمان این برنامه را که به دست [[امام]] {{ع}} نوشته شده است، دهم [[جمادی الاولی]] سال ۳۷ ق ذکر می‌کند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 770.</ref>.

	==فرازی از [[نامه]]==		==فرازی از [[نامه]]==
خط ۸:		خط ۸:
	*دو پسر [[فاطمه]] را از دهش [[علی]] برابر دهشی است که به پسران دیگر [[علی]] می‌رسد و این‌که من انجام این [[کار]] را به دو پسر [[فاطمه]] واگذار کردم کردم برای [[خشنودی خدا]] و قصد قربت به [[رسول خدا]] و به‌پاس [[احترام]] او و گرامی داشتن [[خویشاوندی]] و تماس همیشگی با آن بزرگوار است. اما به‌شرط این‌که هر یک از آن دو عهده‌دار این [[کار]] شدند [[مال]] را به همان وضع خود بگذارند و تنها بهره آن را بدان‌گونه که می‌دانند [[انفاق]] کنند و به این و آن [[مرحمت]] دارند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.		*دو پسر [[فاطمه]] را از دهش [[علی]] برابر دهشی است که به پسران دیگر [[علی]] می‌رسد و این‌که من انجام این [[کار]] را به دو پسر [[فاطمه]] واگذار کردم کردم برای [[خشنودی خدا]] و قصد قربت به [[رسول خدا]] و به‌پاس [[احترام]] او و گرامی داشتن [[خویشاوندی]] و تماس همیشگی با آن بزرگوار است. اما به‌شرط این‌که هر یک از آن دو عهده‌دار این [[کار]] شدند [[مال]] را به همان وضع خود بگذارند و تنها بهره آن را بدان‌گونه که می‌دانند [[انفاق]] کنند و به این و آن [[مرحمت]] دارند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.
	*زنهار از نخلستان این روستاها به‌فروش نرود، تا هر آن‌که گذرش به آن‌ها می‌افتد و جاشان را خالی می‌بیند، دچار اشکال و اشتباه نشود. و چنانچه کنیزکی از کنیزکانم (که به سراغ آن‌ها می‌رفتم) فرزندی داشت یا باردار بود باید به پای فرزندش بنشیند، زیرا او از آن فرزندش است و اگر فرزندش مرد ولی خود او زنده ماند، دیگر آزاد است، زیرا آن وقت سایه [[بردگی]] از سرش رفع می‌شود و [[آیین پاک]] بدین ترتیب به او [[آزادی]] می‌بخشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.		*زنهار از نخلستان این روستاها به‌فروش نرود، تا هر آن‌که گذرش به آن‌ها می‌افتد و جاشان را خالی می‌بیند، دچار اشکال و اشتباه نشود. و چنانچه کنیزکی از کنیزکانم (که به سراغ آن‌ها می‌رفتم) فرزندی داشت یا باردار بود باید به پای فرزندش بنشیند، زیرا او از آن فرزندش است و اگر فرزندش مرد ولی خود او زنده ماند، دیگر آزاد است، زیرا آن وقت سایه [[بردگی]] از سرش رفع می‌شود و [[آیین پاک]] بدین ترتیب به او [[آزادی]] می‌بخشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۱۹:		خط ۱۷:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:نامه‌های نهج البلاغه]]		[[رده:نامه‌های نهج البلاغه]]
	[[رده:مدخل نهج البلاغه]]		[[رده:مدخل نهج البلاغه]]

Hosein: جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:15:22Z

جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۵
خط ۸:		خط ۸:
	*دو پسر [[فاطمه]] را از دهش [[علی]] برابر دهشی است که به پسران دیگر [[علی]] می‌رسد و این‌که من انجام این [[کار]] را به دو پسر [[فاطمه]] واگذار کردم کردم برای [[خشنودی خدا]] و قصد قربت به [[رسول خدا]] و به‌پاس [[احترام]] او و گرامی داشتن [[خویشاوندی]] و تماس همیشگی با آن بزرگوار است. اما به‌شرط این‌که هر یک از آن دو عهده‌دار این [[کار]] شدند [[مال]] را به همان وضع خود بگذارند و تنها بهره آن را بدان‌گونه که می‌دانند [[انفاق]] کنند و به این و آن [[مرحمت]] دارند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.		*دو پسر [[فاطمه]] را از دهش [[علی]] برابر دهشی است که به پسران دیگر [[علی]] می‌رسد و این‌که من انجام این [[کار]] را به دو پسر [[فاطمه]] واگذار کردم کردم برای [[خشنودی خدا]] و قصد قربت به [[رسول خدا]] و به‌پاس [[احترام]] او و گرامی داشتن [[خویشاوندی]] و تماس همیشگی با آن بزرگوار است. اما به‌شرط این‌که هر یک از آن دو عهده‌دار این [[کار]] شدند [[مال]] را به همان وضع خود بگذارند و تنها بهره آن را بدان‌گونه که می‌دانند [[انفاق]] کنند و به این و آن [[مرحمت]] دارند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.
	*زنهار از نخلستان این روستاها به‌فروش نرود، تا هر آن‌که گذرش به آن‌ها می‌افتد و جاشان را خالی می‌بیند، دچار اشکال و اشتباه نشود. و چنانچه کنیزکی از کنیزکانم (که به سراغ آن‌ها می‌رفتم) فرزندی داشت یا باردار بود باید به پای فرزندش بنشیند، زیرا او از آن فرزندش است و اگر فرزندش مرد ولی خود او زنده ماند، دیگر آزاد است، زیرا آن وقت سایه [[بردگی]] از سرش رفع می‌شود و [[آیین پاک]] بدین ترتیب به او [[آزادی]] می‌بخشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.		*زنهار از نخلستان این روستاها به‌فروش نرود، تا هر آن‌که گذرش به آن‌ها می‌افتد و جاشان را خالی می‌بیند، دچار اشکال و اشتباه نشود. و چنانچه کنیزکی از کنیزکانم (که به سراغ آن‌ها می‌رفتم) فرزندی داشت یا باردار بود باید به پای فرزندش بنشیند، زیرا او از آن فرزندش است و اگر فرزندش مرد ولی خود او زنده ماند، دیگر آزاد است، زیرا آن وقت سایه [[بردگی]] از سرش رفع می‌شود و [[آیین پاک]] بدین ترتیب به او [[آزادی]] می‌بخشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 771.</ref>.

	~~== پرسش‌های وابسته ==~~

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-18T00:56:10Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۴:۲۶
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]