نامۀ ۲۷ نهج البلاغه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۸

2024-06-12T09:38:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۸
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[امام علی]] {{ع}} پس از [[جنگ جمل]]، [[محمد بن ابی‌بکر]] را که فرزندخوانده او و از [[یاران صدیق]] [[امام]] بود، با دستورالعمل و فرمان‌نامه‌ای، به [[ولایت]] [[مصر]] گماشت. [[نامه]] ۲۷ که گزیده‌ای از دستورالعمل [[امام]] به اوست، نکته‌ها و ظرایفی دارد که تبیین‌کننده بخشی از [[آیین]] حکمرانی از دیدگاه [[امام]] است. در آغاز [[نامه]]، [[کارگزار]] خود را به [[مهربانی]]، [[نرم‌خویی]] و عدم [[تبعیض]] و [[اجرای عدالت]] بین [[مردمان]] فرامی‌خواند، تا [[زورمندان]] به [[ظلم]] و [[طمع]] نبندند و ناتوانان از [[عدالت]] [[ناامید]] نشوند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.		[[امام علی]] {{ع}} پس از [[جنگ جمل]]، [[محمد بن ابی‌بکر]] را که فرزندخوانده او و از یاران صدیق [[امام]] بود، با دستورالعمل و فرمان‌نامه‌ای، به [[ولایت]] [[مصر]] گماشت. [[نامه]] ۲۷ که گزیده‌ای از دستورالعمل [[امام]] به اوست، نکته‌ها و ظرایفی دارد که تبیین‌کننده بخشی از [[آیین]] حکمرانی از دیدگاه [[امام]] است. در آغاز [[نامه]]، [[کارگزار]] خود را به [[مهربانی]]، [[نرم‌خویی]] و عدم [[تبعیض]] و اجرای عدالت بین [[مردمان]] فرامی‌خواند، تا [[زورمندان]] به [[ظلم]] و [[طمع]] نبندند و ناتوانان از [[عدالت]] [[ناامید]] نشوند.

	از نظر ~~[[حضرت]]،~~ [[داوری]] [[خداوند]] بر [[بندگان]] ممیز [[اعمال نیک]] و بد [[آدمی]] شمرده می‌شود. [[امام]] {{ع}} در هر حال توصیه به [[تقوا]] و [[پرواپیشگی]] می‌کند و سود [[دنیا]] و [[آخرت]] را در گرو [[پرواپیشگی]] می‌داند. [[امام]] {{ع}} ضمن اشاره به [[فرمانروایی]] [[محمد]] بر [[ولایت]] [[مصر]]، به او سفارش می‌کند که باید قبل از هر چیز به [[مبارزه]] با [[هوای نفس]] و [[حمایت]] از [[دین]] برخیزد، حتی اگر به اندازه ساعتی از [[عمر]] او بیش نمانده باشد. به او توصیه می‌کند که هرگز برای [[خشنودی]] [[مردم]]، [[خدا]] را به [[خشم]] نیاورد. [[خدا]] همه‌چیز است و هیچ‌چیز جای او را نمی‌تواند بگیرد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.		از نظر حضرت، [[داوری]] [[خداوند]] بر [[بندگان]] ممیز [[اعمال نیک]] و بد [[آدمی]] شمرده می‌شود. [[امام]] {{ع}} در هر حال توصیه به [[تقوا]] و [[پرواپیشگی]] می‌کند و سود [[دنیا]] و [[آخرت]] را در گرو [[پرواپیشگی]] می‌داند. [[امام]] {{ع}} ضمن اشاره به [[فرمانروایی]] [[محمد]] بر [[ولایت]] [[مصر]]، به او سفارش می‌کند که باید قبل از هر چیز به [[مبارزه]] با [[هوای نفس]] و [[حمایت]] از [[دین]] برخیزد، حتی اگر به اندازه ساعتی از [[عمر]] او بیش نمانده باشد. به او توصیه می‌کند که هرگز برای [[خشنودی]] [[مردم]]، [[خدا]] را به [[خشم]] نیاورد. [[خدا]] همه‌چیز است و هیچ‌چیز جای او را نمی‌تواند بگیرد.

	[[امام]] {{ع}} فرارسیدن [[مرگ]] را که همواره در کمین [[آدمی]] نشسته است، یادآوری می‌کند و او و دیگر [[مردمان]] را از فراسیدن [[مرگ]] [[انذار]] می‌دهد، که [[اعمال انسان]]، او را به [[بهشت]] یا [[دوزخ]] خواهد رساند و دیگر امکان گریز از [[عذاب]] [[دوزخ]] برای [[آدمی]] فراهم نیست<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		[[امام]] {{ع}} فرارسیدن [[مرگ]] را که همواره در کمین [[آدمی]] نشسته است، یادآوری می‌کند و او و دیگر [[مردمان]] را از فراسیدن [[مرگ]] [[انذار]] می‌دهد، که [[اعمال انسان]]، او را به [[بهشت]] یا [[دوزخ]] خواهد رساند و دیگر امکان گریز از [[عذاب]] [[دوزخ]] برای [[آدمی]] فراهم نیست.

	[[امام]] {{ع}} بر [[نماز]] تأکید می‌ورزد و این‌که هرگز [[نماز]] را به‌دلیل کار [[دنیا]] و مشغله‌ها به‌تأخیر نیندازد. [[امام]] در پایان اشاره به این نکته دارد که پیشوای [[هدایت]] و پیشوای [[پستی]] و [[گمراهی]] یکسان نیستند. [[امام]] پیشوای [[هدایت]] و [[معاویه]] پیشوای [[ضلالت]] است. هم‌چنین [[امام]] او را نسبت به [[منافقان]] هشدار می‌دهد که زبانی بر خلاف [[قلب]] و [[اعتقاد]] درونی خویش دارند. از قراین این‌گونه برمی‌آید که این [[نامه]] در سال ۳۶ ق نوشته شده است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		[[امام]] {{ع}} بر [[نماز]] تأکید می‌ورزد و این‌که هرگز [[نماز]] را به‌دلیل کار [[دنیا]] و مشغله‌ها به‌تأخیر نیندازد. [[امام]] در پایان اشاره به این نکته دارد که پیشوای [[هدایت]] و پیشوای [[پستی]] و [[گمراهی]] یکسان نیستند. [[امام]] پیشوای [[هدایت]] و [[معاویه]] پیشوای [[ضلالت]] است. هم‌چنین [[امام]] او را نسبت به [[منافقان]] هشدار می‌دهد که زبانی بر خلاف [[قلب]] و [[اعتقاد]] درونی خویش دارند. از قراین این‌گونه برمی‌آید که این [[نامه]] در سال ۳۶ ق نوشته شده است.

	افزون بر [[سید رضی]]، این [[نامه]] را تنی چند از [[محدثان]]، از جمله [[ابراهیم بن محمد]] در [[الغارات]]، [[ابن شعبه حرانی]] در تحف العقول عن آل الرسول و [[شیخ مفید]] در الامالی نیز آورده‌اند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ~~ج۲، ص 775~~.</ref>.		افزون بر [[سید رضی]]، این [[نامه]] را تنی چند از [[محدثان]]، از جمله [[ابراهیم بن محمد]] در [[الغارات]]، [[ابن شعبه حرانی]] در تحف العقول عن آل الرسول و [[شیخ مفید]] در الامالی نیز آورده‌اند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه ج۲]]، ص۷۷۴ ـ ۷۷۵.</ref>.

	== فرازی از [[نامه]] ==		== فرازی از [[نامه]] ==
	و بدانید، ای [[بندگان خدا]]، که [[پرهیزکاران]]، هم در این دنیای زودگذر سود برند و هم در [[جهان]] [[آینده]] [[آخرت]]. آن‌ها با [[مردم]] [[دنیا]] در کارهای دنیوی شریک شدند و [[مردم]] [[دنیا]] با ایشان در کارهای اخروی شریک نشدند. در [[دنیا]] زیستند، [[نیکوترین]] زیستن‌ها و از [[نعمت]] [[دنیا]] خوردند، [[بهترین]] خوردنی‌ها و از [[دنیا]] بهره‌مند شدند آن‌سان که اهل ناز و [[نعمت]] بهره‌مند شدند و از آن کامیاب شدند، چونان که [[جباران]] خودکامه کام گرفتند. سپس رخت به [[جهان]] دیگر کشیدند با ره‌توشه‌ای که آنان را به مقصد رسانید و با سودایی که سود فراوانشان داد. [[لذت]] [[زهد]] را در [[دنیا]] چشیدند و [[یقین]] کردند که در [[آخرت]] در جوار خداوندند. اگر دست به [[دعا]] بردارند، دستشان را واپس نگرداند و بهره‌شان از خوشی و [[آسایش]] نقصان نگیرد... و بدان، ای [[محمد بن ابی‌بکر]]، تو را بر بزرگ‌ترین سپاهیانم، یعنی [[مردم مصر]]، [[والی]] گردانیدم. پس موظفی که با [[نفس]] خود [[مخالفت]] کنی و حامی [[دین]] خویش باشی، حتی اگر یک ساعت از زندگی‌ات در این [[جهان]] باقی نمانده باشد. برای [[خشنودی]] یکی از آفریدگان، [[خدا]] را به [[خشم]] میاور، زیرا [[خشنودی]] [[خدا]] [[جانشین]] هر چیز شود و چیزی [[جانشین]] [[خشنودی]] [[خدا]] نشود. [[نماز]] را در وقتی که برایش معین شده به‌جای آر و به سبب فراغت از کار، [[نماز]] را پیش مینداز و به سبب اشتغال به کارهای دیگر، [[نماز]] را به تأخیر میفکن و باید که همه کارهای تو تابع [[نماز]] تو باشد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ~~ج۲، ص 775~~.</ref>.		و بدانید، ای [[بندگان خدا]]، که [[پرهیزکاران]]، هم در این دنیای زودگذر سود برند و هم در [[جهان]] [[آینده]] [[آخرت]]. آن‌ها با [[مردم]] [[دنیا]] در کارهای دنیوی شریک شدند و [[مردم]] [[دنیا]] با ایشان در کارهای اخروی شریک نشدند. در [[دنیا]] زیستند، [[نیکوترین]] زیستن‌ها و از [[نعمت]] [[دنیا]] خوردند، [[بهترین]] خوردنی‌ها و از [[دنیا]] بهره‌مند شدند آن‌سان که اهل ناز و [[نعمت]] بهره‌مند شدند و از آن کامیاب شدند، چونان که [[جباران]] خودکامه کام گرفتند. سپس رخت به [[جهان]] دیگر کشیدند با ره‌توشه‌ای که آنان را به مقصد رسانید و با سودایی که سود فراوانشان داد. [[لذت]] [[زهد]] را در [[دنیا]] چشیدند و [[یقین]] کردند که در [[آخرت]] در جوار خداوندند. اگر دست به [[دعا]] بردارند، دستشان را واپس نگرداند و بهره‌شان از خوشی و [[آسایش]] نقصان نگیرد... و بدان، ای [[محمد بن ابی‌بکر]]، تو را بر بزرگ‌ترین سپاهیانم، یعنی [[مردم مصر]]، [[والی]] گردانیدم. پس موظفی که با [[نفس]] خود [[مخالفت]] کنی و حامی [[دین]] خویش باشی، حتی اگر یک ساعت از زندگی‌ات در این [[جهان]] باقی نمانده باشد. برای [[خشنودی]] یکی از آفریدگان، [[خدا]] را به [[خشم]] میاور، زیرا [[خشنودی]] [[خدا]] [[جانشین]] هر چیز شود و چیزی [[جانشین]] [[خشنودی]] [[خدا]] نشود. [[نماز]] را در وقتی که برایش معین شده به‌جای آر و به سبب فراغت از کار، [[نماز]] را پیش مینداز و به سبب اشتغال به کارهای دیگر، [[نماز]] را به تأخیر میفکن و باید که همه کارهای تو تابع [[نماز]] تو باشد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه ج۲]]، ص۷۷۵.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۳۹

2023-04-11T10:39:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۰۹
خط ۱:		خط ۱:
			{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = نهج البلاغه
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* [[امام علی]] {{ع}} پس از [[جنگ جمل]]، [[محمد بن ابی‌بکر]] را که فرزندخوانده او و از [[یاران صدیق]] [[امام]] بود، با دستورالعمل و فرمان‌نامه‌ای، به [[ولایت]] [[مصر]] گماشت. [[نامه]] ۲۷ که گزیده‌ای از دستورالعمل [[امام]] به اوست، نکته‌ها و ظرایفی دارد که تبیین‌کننده بخشی از [[آیین]] حکمرانی از دیدگاه [[امام]] است. در آغاز [[نامه]]، [[کارگزار]] خود را به [[مهربانی]]، [[نرم‌خویی]] و عدم [[تبعیض]] و [[اجرای عدالت]] بین [[مردمان]] فرامی‌خواند، تا [[زورمندان]] به [[ظلم]] و [[طمع]] نبندند و ناتوانان از [[عدالت]] [[ناامید]] نشوند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.		[[امام علی]] {{ع}} پس از [[جنگ جمل]]، [[محمد بن ابی‌بکر]] را که فرزندخوانده او و از [[یاران صدیق]] [[امام]] بود، با دستورالعمل و فرمان‌نامه‌ای، به [[ولایت]] [[مصر]] گماشت. [[نامه]] ۲۷ که گزیده‌ای از دستورالعمل [[امام]] به اوست، نکته‌ها و ظرایفی دارد که تبیین‌کننده بخشی از [[آیین]] حکمرانی از دیدگاه [[امام]] است. در آغاز [[نامه]]، [[کارگزار]] خود را به [[مهربانی]]، [[نرم‌خویی]] و عدم [[تبعیض]] و [[اجرای عدالت]] بین [[مردمان]] فرامی‌خواند، تا [[زورمندان]] به [[ظلم]] و [[طمع]] نبندند و ناتوانان از [[عدالت]] [[ناامید]] نشوند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.
	* از نظر [[حضرت]]، [[داوری]] [[خداوند]] بر [[بندگان]] ممیز [[اعمال نیک]] و بد [[آدمی]] شمرده می‌شود. [[امام]] {{ع}} در هر حال توصیه به [[تقوا]] و [[پرواپیشگی]] می‌کند و سود [[دنیا]] و [[آخرت]] را در گرو [[پرواپیشگی]] می‌داند. [[امام]] {{ع}} ضمن اشاره به [[فرمانروایی]] [[محمد]] بر [[ولایت]] [[مصر]]، به او سفارش می‌کند که باید قبل از هر چیز به [[مبارزه]] با [[هوای نفس]] و [[حمایت]] از [[دین]] برخیزد، حتی اگر به اندازه ساعتی از [[عمر]] او بیش نمانده باشد. به او توصیه می‌کند که هرگز برای [[خشنودی]] [[مردم]]، [[خدا]] را به [[خشم]] نیاورد. [[خدا]] همه‌چیز است و هیچ‌چیز جای او را نمی‌تواند بگیرد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.
	* [[امام]] {{ع}} فرارسیدن [[مرگ]] را که همواره در کمین [[آدمی]] نشسته است، یادآوری می‌کند و او و دیگر [[مردمان]] را از فراسیدن [[مرگ]] [[انذار]] می‌دهد، که [[اعمال انسان]]، او را به [[بهشت]] یا [[دوزخ]] خواهد رساند و دیگر امکان گریز از [[عذاب]] [[دوزخ]] برای [[آدمی]] فراهم نیست<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		از نظر [[حضرت]]، [[داوری]] [[خداوند]] بر [[بندگان]] ممیز [[اعمال نیک]] و بد [[آدمی]] شمرده می‌شود. [[امام]] {{ع}} در هر حال توصیه به [[تقوا]] و [[پرواپیشگی]] می‌کند و سود [[دنیا]] و [[آخرت]] را در گرو [[پرواپیشگی]] می‌داند. [[امام]] {{ع}} ضمن اشاره به [[فرمانروایی]] [[محمد]] بر [[ولایت]] [[مصر]]، به او سفارش می‌کند که باید قبل از هر چیز به [[مبارزه]] با [[هوای نفس]] و [[حمایت]] از [[دین]] برخیزد، حتی اگر به اندازه ساعتی از [[عمر]] او بیش نمانده باشد. به او توصیه می‌کند که هرگز برای [[خشنودی]] [[مردم]]، [[خدا]] را به [[خشم]] نیاورد. [[خدا]] همه‌چیز است و هیچ‌چیز جای او را نمی‌تواند بگیرد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.
	* [[امام]] {{ع}} بر [[نماز]] تأکید می‌ورزد و این‌که هرگز [[نماز]] را به‌دلیل کار [[دنیا]] و مشغله‌ها به‌تأخیر نیندازد. [[امام]] در پایان اشاره به این نکته دارد که پیشوای [[هدایت]] و پیشوای [[پستی]] و [[گمراهی]] یکسان نیستند. [[امام]] پیشوای [[هدایت]] و [[معاویه]] پیشوای [[ضلالت]] است. هم‌چنین [[امام]] او را نسبت به [[منافقان]] هشدار می‌دهد که زبانی بر خلاف [[قلب]] و [[اعتقاد]] درونی خویش دارند. از قراین این‌گونه برمی‌آید که این [[نامه]] در سال ۳۶ ق نوشته شده است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.
	* افزون بر [[سید رضی]]، این [[نامه]] را تنی چند از [[محدثان]]، از جمله [[ابراهیم بن محمد]] در [[الغارات]]، [[ابن شعبه حرانی]] در تحف العقول عن آل الرسول و [[شیخ مفید]] در الامالی نیز آورده‌اند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		[[امام]] {{ع}} فرارسیدن [[مرگ]] را که همواره در کمین [[آدمی]] نشسته است، یادآوری می‌کند و او و دیگر [[مردمان]] را از فراسیدن [[مرگ]] [[انذار]] می‌دهد، که [[اعمال انسان]]، او را به [[بهشت]] یا [[دوزخ]] خواهد رساند و دیگر امکان گریز از [[عذاب]] [[دوزخ]] برای [[آدمی]] فراهم نیست<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.

			[[امام]] {{ع}} بر [[نماز]] تأکید می‌ورزد و این‌که هرگز [[نماز]] را به‌دلیل کار [[دنیا]] و مشغله‌ها به‌تأخیر نیندازد. [[امام]] در پایان اشاره به این نکته دارد که پیشوای [[هدایت]] و پیشوای [[پستی]] و [[گمراهی]] یکسان نیستند. [[امام]] پیشوای [[هدایت]] و [[معاویه]] پیشوای [[ضلالت]] است. هم‌چنین [[امام]] او را نسبت به [[منافقان]] هشدار می‌دهد که زبانی بر خلاف [[قلب]] و [[اعتقاد]] درونی خویش دارند. از قراین این‌گونه برمی‌آید که این [[نامه]] در سال ۳۶ ق نوشته شده است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.

			افزون بر [[سید رضی]]، این [[نامه]] را تنی چند از [[محدثان]]، از جمله [[ابراهیم بن محمد]] در [[الغارات]]، [[ابن شعبه حرانی]] در تحف العقول عن آل الرسول و [[شیخ مفید]] در الامالی نیز آورده‌اند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.

	== فرازی از [[نامه]] ==		== فرازی از [[نامه]] ==
	* و بدانید، ای [[بندگان خدا]]، که [[پرهیزکاران]]، هم در این دنیای زودگذر سود برند و هم در [[جهان]] [[آینده]] [[آخرت]]. آن‌ها با [[مردم]] [[دنیا]] در کارهای دنیوی شریک شدند و [[مردم]] [[دنیا]] با ایشان در کارهای اخروی شریک نشدند. در [[دنیا]] زیستند، [[نیکوترین]] زیستن‌ها و از [[نعمت]] [[دنیا]] خوردند، [[بهترین]] خوردنی‌ها و از [[دنیا]] بهره‌مند شدند آن‌سان که اهل ناز و [[نعمت]] بهره‌مند شدند و از آن کامیاب شدند، چونان که [[جباران]] خودکامه کام گرفتند. سپس رخت به [[جهان]] دیگر کشیدند با ره‌توشه‌ای که آنان را به مقصد رسانید و با سودایی که سود فراوانشان داد. [[لذت]] [[زهد]] را در [[دنیا]] چشیدند و [[یقین]] کردند که در [[آخرت]] در جوار خداوندند. اگر دست به [[دعا]] بردارند، دستشان را واپس نگرداند و بهره‌شان از خوشی و [[آسایش]] نقصان نگیرد... و بدان، ای [[محمد بن ابی‌بکر]]، تو را بر بزرگ‌ترین سپاهیانم، یعنی [[مردم مصر]]، [[والی]] گردانیدم. پس موظفی که با [[نفس]] خود [[مخالفت]] کنی و حامی [[دین]] خویش باشی، حتی اگر یک ساعت از زندگی‌ات در این [[جهان]] باقی نمانده باشد. برای [[خشنودی]] یکی از آفریدگان، [[خدا]] را به [[خشم]] میاور، زیرا [[خشنودی]] [[خدا]] [[جانشین]] هر چیز شود و چیزی [[جانشین]] [[خشنودی]] [[خدا]] نشود. [[نماز]] را در وقتی که برایش معین شده به‌جای آر و به سبب فراغت از کار، [[نماز]] را پیش مینداز و به سبب اشتغال به کارهای دیگر، [[نماز]] را به تأخیر میفکن و باید که همه کارهای تو تابع [[نماز]] تو باشد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		و بدانید، ای [[بندگان خدا]]، که [[پرهیزکاران]]، هم در این دنیای زودگذر سود برند و هم در [[جهان]] [[آینده]] [[آخرت]]. آن‌ها با [[مردم]] [[دنیا]] در کارهای دنیوی شریک شدند و [[مردم]] [[دنیا]] با ایشان در کارهای اخروی شریک نشدند. در [[دنیا]] زیستند، [[نیکوترین]] زیستن‌ها و از [[نعمت]] [[دنیا]] خوردند، [[بهترین]] خوردنی‌ها و از [[دنیا]] بهره‌مند شدند آن‌سان که اهل ناز و [[نعمت]] بهره‌مند شدند و از آن کامیاب شدند، چونان که [[جباران]] خودکامه کام گرفتند. سپس رخت به [[جهان]] دیگر کشیدند با ره‌توشه‌ای که آنان را به مقصد رسانید و با سودایی که سود فراوانشان داد. [[لذت]] [[زهد]] را در [[دنیا]] چشیدند و [[یقین]] کردند که در [[آخرت]] در جوار خداوندند. اگر دست به [[دعا]] بردارند، دستشان را واپس نگرداند و بهره‌شان از خوشی و [[آسایش]] نقصان نگیرد... و بدان، ای [[محمد بن ابی‌بکر]]، تو را بر بزرگ‌ترین سپاهیانم، یعنی [[مردم مصر]]، [[والی]] گردانیدم. پس موظفی که با [[نفس]] خود [[مخالفت]] کنی و حامی [[دین]] خویش باشی، حتی اگر یک ساعت از زندگی‌ات در این [[جهان]] باقی نمانده باشد. برای [[خشنودی]] یکی از آفریدگان، [[خدا]] را به [[خشم]] میاور، زیرا [[خشنودی]] [[خدا]] [[جانشین]] هر چیز شود و چیزی [[جانشین]] [[خشنودی]] [[خدا]] نشود. [[نماز]] را در وقتی که برایش معین شده به‌جای آر و به سبب فراغت از کار، [[نماز]] را پیش مینداز و به سبب اشتغال به کارهای دیگر، [[نماز]] را به تأخیر میفکن و باید که همه کارهای تو تابع [[نماز]] تو باشد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		# [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۱۷:		خط ۲۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~امام علی]]~~		[[رده:نامه‌های نهج البلاغه]]
	~~[[رده:مدخل~~ نهج البلاغه]]

Wasity: جایگزینی متن - 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:43:47Z

جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۳
خط ۱:		خط ۱:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* [[امام علی]] {{ع}} پس از [[جنگ جمل]]، [[محمد بن ابی‌بکر]] را که فرزندخوانده او و از [[یاران صدیق]] [[امام]] بود، با دستورالعمل و فرمان‌نامه‌ای، به [[ولایت]] [[مصر]] گماشت. [[نامه]] ۲۷ که گزیده‌ای از دستورالعمل [[امام]] به اوست، نکته‌ها و ظرایفی دارد که تبیین‌کننده بخشی از [[آیین]] حکمرانی از دیدگاه [[امام]] است. در آغاز [[نامه]]، [[کارگزار]] خود را به [[مهربانی]]، [[نرم‌خویی]] و عدم [[تبعیض]] و [[اجرای عدالت]] بین [[مردمان]] فرامی‌خواند، تا [[زورمندان]] به [[ظلم]] و [[طمع]] نبندند و ناتوانان از [[عدالت]] [[ناامید]] نشوند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.		* [[امام علی]] {{ع}} پس از [[جنگ جمل]]، [[محمد بن ابی‌بکر]] را که فرزندخوانده او و از [[یاران صدیق]] [[امام]] بود، با دستورالعمل و فرمان‌نامه‌ای، به [[ولایت]] [[مصر]] گماشت. [[نامه]] ۲۷ که گزیده‌ای از دستورالعمل [[امام]] به اوست، نکته‌ها و ظرایفی دارد که تبیین‌کننده بخشی از [[آیین]] حکمرانی از دیدگاه [[امام]] است. در آغاز [[نامه]]، [[کارگزار]] خود را به [[مهربانی]]، [[نرم‌خویی]] و عدم [[تبعیض]] و [[اجرای عدالت]] بین [[مردمان]] فرامی‌خواند، تا [[زورمندان]] به [[ظلم]] و [[طمع]] نبندند و ناتوانان از [[عدالت]] [[ناامید]] نشوند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.
	* از نظر [[حضرت]]، [[داوری]] [[خداوند]] بر [[بندگان]] ممیز [[اعمال نیک]] و بد [[آدمی]] شمرده می‌شود. [[امام]] {{ع}} در هر حال توصیه به [[تقوا]] و [[پرواپیشگی]] می‌کند و سود [[دنیا]] و [[آخرت]] را در گرو [[پرواپیشگی]] می‌داند. [[امام]] {{ع}} ضمن اشاره به [[فرمانروایی]] [[محمد]] بر [[ولایت]] [[مصر]]، به او سفارش می‌کند که باید قبل از هر چیز به [[مبارزه]] با [[هوای نفس]] و [[حمایت]] از [[دین]] برخیزد، حتی اگر به اندازه ساعتی از [[عمر]] او بیش نمانده باشد. به او توصیه می‌کند که هرگز برای [[خشنودی]] [[مردم]]، [[خدا]] را به [[خشم]] نیاورد. [[خدا]] همه‌چیز است و هیچ‌چیز جای او را نمی‌تواند بگیرد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.		* از نظر [[حضرت]]، [[داوری]] [[خداوند]] بر [[بندگان]] ممیز [[اعمال نیک]] و بد [[آدمی]] شمرده می‌شود. [[امام]] {{ع}} در هر حال توصیه به [[تقوا]] و [[پرواپیشگی]] می‌کند و سود [[دنیا]] و [[آخرت]] را در گرو [[پرواپیشگی]] می‌داند. [[امام]] {{ع}} ضمن اشاره به [[فرمانروایی]] [[محمد]] بر [[ولایت]] [[مصر]]، به او سفارش می‌کند که باید قبل از هر چیز به [[مبارزه]] با [[هوای نفس]] و [[حمایت]] از [[دین]] برخیزد، حتی اگر به اندازه ساعتی از [[عمر]] او بیش نمانده باشد. به او توصیه می‌کند که هرگز برای [[خشنودی]] [[مردم]]، [[خدا]] را به [[خشم]] نیاورد. [[خدا]] همه‌چیز است و هیچ‌چیز جای او را نمی‌تواند بگیرد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.
	* [[امام]] {{ع}} فرارسیدن [[مرگ]] را که همواره در کمین [[آدمی]] نشسته است، یادآوری می‌کند و او و دیگر [[مردمان]] را از فراسیدن [[مرگ]] [[انذار]] می‌دهد، که [[اعمال انسان]]، او را به [[بهشت]] یا [[دوزخ]] خواهد رساند و دیگر امکان گریز از [[عذاب]] [[دوزخ]] برای [[آدمی]] فراهم نیست<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		* [[امام]] {{ع}} فرارسیدن [[مرگ]] را که همواره در کمین [[آدمی]] نشسته است، یادآوری می‌کند و او و دیگر [[مردمان]] را از فراسیدن [[مرگ]] [[انذار]] می‌دهد، که [[اعمال انسان]]، او را به [[بهشت]] یا [[دوزخ]] خواهد رساند و دیگر امکان گریز از [[عذاب]] [[دوزخ]] برای [[آدمی]] فراهم نیست<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.
	* [[امام]] {{ع}} بر [[نماز]] تأکید می‌ورزد و این‌که هرگز [[نماز]] را به‌دلیل کار [[دنیا]] و مشغله‌ها به‌تأخیر نیندازد. [[امام]] در پایان اشاره به این نکته دارد که پیشوای [[هدایت]] و پیشوای [[پستی]] و [[گمراهی]] یکسان نیستند. [[امام]] پیشوای [[هدایت]] و [[معاویه]] پیشوای [[ضلالت]] است. هم‌چنین [[امام]] او را نسبت به [[منافقان]] هشدار می‌دهد که زبانی بر خلاف [[قلب]] و [[اعتقاد]] درونی خویش دارند. از قراین این‌گونه برمی‌آید که این [[نامه]] در سال ۳۶ ق نوشته شده است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		* [[امام]] {{ع}} بر [[نماز]] تأکید می‌ورزد و این‌که هرگز [[نماز]] را به‌دلیل کار [[دنیا]] و مشغله‌ها به‌تأخیر نیندازد. [[امام]] در پایان اشاره به این نکته دارد که پیشوای [[هدایت]] و پیشوای [[پستی]] و [[گمراهی]] یکسان نیستند. [[امام]] پیشوای [[هدایت]] و [[معاویه]] پیشوای [[ضلالت]] است. هم‌چنین [[امام]] او را نسبت به [[منافقان]] هشدار می‌دهد که زبانی بر خلاف [[قلب]] و [[اعتقاد]] درونی خویش دارند. از قراین این‌گونه برمی‌آید که این [[نامه]] در سال ۳۶ ق نوشته شده است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.
	* افزون بر [[سید رضی]]، این [[نامه]] را تنی چند از [[محدثان]]، از جمله [[ابراهیم بن محمد]] در [[الغارات]]، [[ابن شعبه حرانی]] در تحف العقول عن آل الرسول و [[شیخ مفید]] در الامالی نیز آورده‌اند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		* افزون بر [[سید رضی]]، این [[نامه]] را تنی چند از [[محدثان]]، از جمله [[ابراهیم بن محمد]] در [[الغارات]]، [[ابن شعبه حرانی]] در تحف العقول عن آل الرسول و [[شیخ مفید]] در الامالی نیز آورده‌اند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.

	== فرازی از [[نامه]] ==		== فرازی از [[نامه]] ==
	* و بدانید، ای [[بندگان خدا]]، که [[پرهیزکاران]]، هم در این دنیای زودگذر سود برند و هم در [[جهان]] [[آینده]] [[آخرت]]. آن‌ها با [[مردم]] [[دنیا]] در کارهای دنیوی شریک شدند و [[مردم]] [[دنیا]] با ایشان در کارهای اخروی شریک نشدند. در [[دنیا]] زیستند، [[نیکوترین]] زیستن‌ها و از [[نعمت]] [[دنیا]] خوردند، [[بهترین]] خوردنی‌ها و از [[دنیا]] بهره‌مند شدند آن‌سان که اهل ناز و [[نعمت]] بهره‌مند شدند و از آن کامیاب شدند، چونان که [[جباران]] خودکامه کام گرفتند. سپس رخت به [[جهان]] دیگر کشیدند با ره‌توشه‌ای که آنان را به مقصد رسانید و با سودایی که سود فراوانشان داد. [[لذت]] [[زهد]] را در [[دنیا]] چشیدند و [[یقین]] کردند که در [[آخرت]] در جوار خداوندند. اگر دست به [[دعا]] بردارند، دستشان را واپس نگرداند و بهره‌شان از خوشی و [[آسایش]] نقصان نگیرد... و بدان، ای [[محمد بن ابی‌بکر]]، تو را بر بزرگ‌ترین سپاهیانم، یعنی [[مردم مصر]]، [[والی]] گردانیدم. پس موظفی که با [[نفس]] خود [[مخالفت]] کنی و حامی [[دین]] خویش باشی، حتی اگر یک ساعت از زندگی‌ات در این [[جهان]] باقی نمانده باشد. برای [[خشنودی]] یکی از آفریدگان، [[خدا]] را به [[خشم]] میاور، زیرا [[خشنودی]] [[خدا]] [[جانشین]] هر چیز شود و چیزی [[جانشین]] [[خشنودی]] [[خدا]] نشود. [[نماز]] را در وقتی که برایش معین شده به‌جای آر و به سبب فراغت از کار، [[نماز]] را پیش مینداز و به سبب اشتغال به کارهای دیگر، [[نماز]] را به تأخیر میفکن و باید که همه کارهای تو تابع [[نماز]] تو باشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		* و بدانید، ای [[بندگان خدا]]، که [[پرهیزکاران]]، هم در این دنیای زودگذر سود برند و هم در [[جهان]] [[آینده]] [[آخرت]]. آن‌ها با [[مردم]] [[دنیا]] در کارهای دنیوی شریک شدند و [[مردم]] [[دنیا]] با ایشان در کارهای اخروی شریک نشدند. در [[دنیا]] زیستند، [[نیکوترین]] زیستن‌ها و از [[نعمت]] [[دنیا]] خوردند، [[بهترین]] خوردنی‌ها و از [[دنیا]] بهره‌مند شدند آن‌سان که اهل ناز و [[نعمت]] بهره‌مند شدند و از آن کامیاب شدند، چونان که [[جباران]] خودکامه کام گرفتند. سپس رخت به [[جهان]] دیگر کشیدند با ره‌توشه‌ای که آنان را به مقصد رسانید و با سودایی که سود فراوانشان داد. [[لذت]] [[زهد]] را در [[دنیا]] چشیدند و [[یقین]] کردند که در [[آخرت]] در جوار خداوندند. اگر دست به [[دعا]] بردارند، دستشان را واپس نگرداند و بهره‌شان از خوشی و [[آسایش]] نقصان نگیرد... و بدان، ای [[محمد بن ابی‌بکر]]، تو را بر بزرگ‌ترین سپاهیانم، یعنی [[مردم مصر]]، [[والی]] گردانیدم. پس موظفی که با [[نفس]] خود [[مخالفت]] کنی و حامی [[دین]] خویش باشی، حتی اگر یک ساعت از زندگی‌ات در این [[جهان]] باقی نمانده باشد. برای [[خشنودی]] یکی از آفریدگان، [[خدا]] را به [[خشم]] میاور، زیرا [[خشنودی]] [[خدا]] [[جانشین]] هر چیز شود و چیزی [[جانشین]] [[خشنودی]] [[خدا]] نشود. [[نماز]] را در وقتی که برایش معین شده به‌جای آر و به سبب فراغت از کار، [[نماز]] را پیش مینداز و به سبب اشتغال به کارهای دیگر، [[نماز]] را به تأخیر میفکن و باید که همه کارهای تو تابع [[نماز]] تو باشد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:35:49Z

جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۰۵
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T08:20:52Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۵۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~		== مقدمه ==

	==مقدمه==
	* [[امام علی]] {{ع}} پس از [[جنگ جمل]]، [[محمد بن ابی‌بکر]] را که فرزندخوانده او و از [[یاران صدیق]] [[امام]] بود، با دستورالعمل و فرمان‌نامه‌ای، به [[ولایت]] [[مصر]] گماشت. [[نامه]] ۲۷ که گزیده‌ای از دستورالعمل [[امام]] به اوست، نکته‌ها و ظرایفی دارد که تبیین‌کننده بخشی از [[آیین]] حکمرانی از دیدگاه [[امام]] است. در آغاز [[نامه]]، [[کارگزار]] خود را به [[مهربانی]]، [[نرم‌خویی]] و عدم [[تبعیض]] و [[اجرای عدالت]] بین [[مردمان]] فرامی‌خواند، تا [[زورمندان]] به [[ظلم]] و [[طمع]] نبندند و ناتوانان از [[عدالت]] [[ناامید]] نشوند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.		* [[امام علی]] {{ع}} پس از [[جنگ جمل]]، [[محمد بن ابی‌بکر]] را که فرزندخوانده او و از [[یاران صدیق]] [[امام]] بود، با دستورالعمل و فرمان‌نامه‌ای، به [[ولایت]] [[مصر]] گماشت. [[نامه]] ۲۷ که گزیده‌ای از دستورالعمل [[امام]] به اوست، نکته‌ها و ظرایفی دارد که تبیین‌کننده بخشی از [[آیین]] حکمرانی از دیدگاه [[امام]] است. در آغاز [[نامه]]، [[کارگزار]] خود را به [[مهربانی]]، [[نرم‌خویی]] و عدم [[تبعیض]] و [[اجرای عدالت]] بین [[مردمان]] فرامی‌خواند، تا [[زورمندان]] به [[ظلم]] و [[طمع]] نبندند و ناتوانان از [[عدالت]] [[ناامید]] نشوند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.
	*از نظر [[حضرت]]، [[داوری]] [[خداوند]] بر [[بندگان]] ممیز [[اعمال نیک]] و بد [[آدمی]] شمرده می‌شود. [[امام]] {{ع}} در هر حال توصیه به [[تقوا]] و [[پرواپیشگی]] می‌کند و سود [[دنیا]] و [[آخرت]] را در گرو [[پرواپیشگی]] می‌داند. [[امام]] {{ع}} ضمن اشاره به [[فرمانروایی]] [[محمد]] بر [[ولایت]] [[مصر]]، به او سفارش می‌کند که باید قبل از هر چیز به [[مبارزه]] با [[هوای نفس]] و [[حمایت]] از [[دین]] برخیزد، حتی اگر به اندازه ساعتی از [[عمر]] او بیش نمانده باشد. به او توصیه می‌کند که هرگز برای [[خشنودی]] [[مردم]]، [[خدا]] را به [[خشم]] نیاورد. [[خدا]] همه‌چیز است و هیچ‌چیز جای او را نمی‌تواند بگیرد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.		* از نظر [[حضرت]]، [[داوری]] [[خداوند]] بر [[بندگان]] ممیز [[اعمال نیک]] و بد [[آدمی]] شمرده می‌شود. [[امام]] {{ع}} در هر حال توصیه به [[تقوا]] و [[پرواپیشگی]] می‌کند و سود [[دنیا]] و [[آخرت]] را در گرو [[پرواپیشگی]] می‌داند. [[امام]] {{ع}} ضمن اشاره به [[فرمانروایی]] [[محمد]] بر [[ولایت]] [[مصر]]، به او سفارش می‌کند که باید قبل از هر چیز به [[مبارزه]] با [[هوای نفس]] و [[حمایت]] از [[دین]] برخیزد، حتی اگر به اندازه ساعتی از [[عمر]] او بیش نمانده باشد. به او توصیه می‌کند که هرگز برای [[خشنودی]] [[مردم]]، [[خدا]] را به [[خشم]] نیاورد. [[خدا]] همه‌چیز است و هیچ‌چیز جای او را نمی‌تواند بگیرد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.
	* [[امام]] {{ع}} فرارسیدن [[مرگ]] را که همواره در کمین [[آدمی]] نشسته است، یادآوری می‌کند و او و دیگر [[مردمان]] را از فراسیدن [[مرگ]] [[انذار]] می‌دهد، که [[اعمال انسان]]، او را به [[بهشت]] یا [[دوزخ]] خواهد رساند و دیگر امکان گریز از [[عذاب]] [[دوزخ]] برای [[آدمی]] فراهم نیست<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		* [[امام]] {{ع}} فرارسیدن [[مرگ]] را که همواره در کمین [[آدمی]] نشسته است، یادآوری می‌کند و او و دیگر [[مردمان]] را از فراسیدن [[مرگ]] [[انذار]] می‌دهد، که [[اعمال انسان]]، او را به [[بهشت]] یا [[دوزخ]] خواهد رساند و دیگر امکان گریز از [[عذاب]] [[دوزخ]] برای [[آدمی]] فراهم نیست<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.
	* [[امام]] {{ع}} بر [[نماز]] تأکید می‌ورزد و این‌که هرگز [[نماز]] را به‌دلیل کار [[دنیا]] و مشغله‌ها به‌تأخیر نیندازد. [[امام]] در پایان اشاره به این نکته دارد که پیشوای [[هدایت]] و پیشوای [[پستی]] و [[گمراهی]] یکسان نیستند. [[امام]] پیشوای [[هدایت]] و [[معاویه]] پیشوای [[ضلالت]] است. هم‌چنین [[امام]] او را نسبت به [[منافقان]] هشدار می‌دهد که زبانی بر خلاف [[قلب]] و [[اعتقاد]] درونی خویش دارند. از قراین این‌گونه برمی‌آید که این [[نامه]] در سال ۳۶ ق نوشته شده است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		* [[امام]] {{ع}} بر [[نماز]] تأکید می‌ورزد و این‌که هرگز [[نماز]] را به‌دلیل کار [[دنیا]] و مشغله‌ها به‌تأخیر نیندازد. [[امام]] در پایان اشاره به این نکته دارد که پیشوای [[هدایت]] و پیشوای [[پستی]] و [[گمراهی]] یکسان نیستند. [[امام]] پیشوای [[هدایت]] و [[معاویه]] پیشوای [[ضلالت]] است. هم‌چنین [[امام]] او را نسبت به [[منافقان]] هشدار می‌دهد که زبانی بر خلاف [[قلب]] و [[اعتقاد]] درونی خویش دارند. از قراین این‌گونه برمی‌آید که این [[نامه]] در سال ۳۶ ق نوشته شده است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.
	*افزون بر [[سید رضی]]، این [[نامه]] را تنی چند از [[محدثان]]، از جمله [[ابراهیم بن محمد]] در [[الغارات]]، [[ابن شعبه حرانی]] در تحف العقول عن آل الرسول و [[شیخ مفید]] در الامالی نیز آورده‌اند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		* افزون بر [[سید رضی]]، این [[نامه]] را تنی چند از [[محدثان]]، از جمله [[ابراهیم بن محمد]] در [[الغارات]]، [[ابن شعبه حرانی]] در تحف العقول عن آل الرسول و [[شیخ مفید]] در الامالی نیز آورده‌اند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.

	==فرازی از [[نامه]]==		== فرازی از [[نامه]] ==
	*و بدانید، ای [[بندگان خدا]]، که [[پرهیزکاران]]، هم در این دنیای زودگذر سود برند و هم در [[جهان]] [[آینده]] [[آخرت]]. آن‌ها با [[مردم]] [[دنیا]] در کارهای دنیوی شریک شدند و [[مردم]] [[دنیا]] با ایشان در کارهای اخروی شریک نشدند. در [[دنیا]] زیستند، [[نیکوترین]] زیستن‌ها و از [[نعمت]] [[دنیا]] خوردند، [[بهترین]] خوردنی‌ها و از [[دنیا]] بهره‌مند شدند آن‌سان که اهل ناز و [[نعمت]] بهره‌مند شدند و از آن کامیاب شدند، چونان که [[جباران]] خودکامه کام گرفتند. سپس رخت به [[جهان]] دیگر کشیدند با ره‌توشه‌ای که آنان را به مقصد رسانید و با سودایی که سود فراوانشان داد. [[لذت]] [[زهد]] را در [[دنیا]] چشیدند و [[یقین]] کردند که در [[آخرت]] در جوار خداوندند. اگر دست به [[دعا]] بردارند، دستشان را واپس نگرداند و بهره‌شان از خوشی و [[آسایش]] نقصان نگیرد... و بدان، ای [[محمد بن ابی‌بکر]]، تو را بر بزرگ‌ترین سپاهیانم، یعنی [[مردم مصر]]، [[والی]] گردانیدم. پس موظفی که با [[نفس]] خود [[مخالفت]] کنی و حامی [[دین]] خویش باشی، حتی اگر یک ساعت از زندگی‌ات در این [[جهان]] باقی نمانده باشد. برای [[خشنودی]] یکی از آفریدگان، [[خدا]] را به [[خشم]] میاور، زیرا [[خشنودی]] [[خدا]] [[جانشین]] هر چیز شود و چیزی [[جانشین]] [[خشنودی]] [[خدا]] نشود. [[نماز]] را در وقتی که برایش معین شده به‌جای آر و به سبب فراغت از کار، [[نماز]] را پیش مینداز و به سبب اشتغال به کارهای دیگر، [[نماز]] را به تأخیر میفکن و باید که همه کارهای تو تابع [[نماز]] تو باشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		* و بدانید، ای [[بندگان خدا]]، که [[پرهیزکاران]]، هم در این دنیای زودگذر سود برند و هم در [[جهان]] [[آینده]] [[آخرت]]. آن‌ها با [[مردم]] [[دنیا]] در کارهای دنیوی شریک شدند و [[مردم]] [[دنیا]] با ایشان در کارهای اخروی شریک نشدند. در [[دنیا]] زیستند، [[نیکوترین]] زیستن‌ها و از [[نعمت]] [[دنیا]] خوردند، [[بهترین]] خوردنی‌ها و از [[دنیا]] بهره‌مند شدند آن‌سان که اهل ناز و [[نعمت]] بهره‌مند شدند و از آن کامیاب شدند، چونان که [[جباران]] خودکامه کام گرفتند. سپس رخت به [[جهان]] دیگر کشیدند با ره‌توشه‌ای که آنان را به مقصد رسانید و با سودایی که سود فراوانشان داد. [[لذت]] [[زهد]] را در [[دنیا]] چشیدند و [[یقین]] کردند که در [[آخرت]] در جوار خداوندند. اگر دست به [[دعا]] بردارند، دستشان را واپس نگرداند و بهره‌شان از خوشی و [[آسایش]] نقصان نگیرد... و بدان، ای [[محمد بن ابی‌بکر]]، تو را بر بزرگ‌ترین سپاهیانم، یعنی [[مردم مصر]]، [[والی]] گردانیدم. پس موظفی که با [[نفس]] خود [[مخالفت]] کنی و حامی [[دین]] خویش باشی، حتی اگر یک ساعت از زندگی‌ات در این [[جهان]] باقی نمانده باشد. برای [[خشنودی]] یکی از آفریدگان، [[خدا]] را به [[خشم]] میاور، زیرا [[خشنودی]] [[خدا]] [[جانشین]] هر چیز شود و چیزی [[جانشین]] [[خشنودی]] [[خدا]] نشود. [[نماز]] را در وقتی که برایش معین شده به‌جای آر و به سبب فراغت از کار، [[نماز]] را پیش مینداز و به سبب اشتغال به کارهای دیگر، [[نماز]] را به تأخیر میفکن و باید که همه کارهای تو تابع [[نماز]] تو باشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T10:15:55Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۴۵
خط ۲:		خط ۲:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*[[امام علی]] {{ع}} پس از [[جنگ جمل]]، [[محمد بن ابی‌بکر]] را که فرزندخوانده او و از [[یاران صدیق]] [[امام]] بود، با دستورالعمل و فرمان‌نامه‌ای، به [[ولایت]] [[مصر]] گماشت. [[نامه]] ۲۷ که گزیده‌ای از دستورالعمل [[امام]] به اوست، نکته‌ها و ظرایفی دارد که تبیین‌کننده بخشی از [[آیین]] حکمرانی از دیدگاه [[امام]] است. در آغاز [[نامه]]، [[کارگزار]] خود را به [[مهربانی]]، [[نرم‌خویی]] و عدم [[تبعیض]] و [[اجرای عدالت]] بین [[مردمان]] فرامی‌خواند، تا [[زورمندان]] به [[ظلم]] و [[طمع]] نبندند و ناتوانان از [[عدالت]] [[ناامید]] نشوند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.		* [[امام علی]] {{ع}} پس از [[جنگ جمل]]، [[محمد بن ابی‌بکر]] را که فرزندخوانده او و از [[یاران صدیق]] [[امام]] بود، با دستورالعمل و فرمان‌نامه‌ای، به [[ولایت]] [[مصر]] گماشت. [[نامه]] ۲۷ که گزیده‌ای از دستورالعمل [[امام]] به اوست، نکته‌ها و ظرایفی دارد که تبیین‌کننده بخشی از [[آیین]] حکمرانی از دیدگاه [[امام]] است. در آغاز [[نامه]]، [[کارگزار]] خود را به [[مهربانی]]، [[نرم‌خویی]] و عدم [[تبعیض]] و [[اجرای عدالت]] بین [[مردمان]] فرامی‌خواند، تا [[زورمندان]] به [[ظلم]] و [[طمع]] نبندند و ناتوانان از [[عدالت]] [[ناامید]] نشوند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.
	*از نظر [[حضرت]]، [[داوری]] [[خداوند]] بر [[بندگان]] ممیز [[اعمال نیک]] و بد [[آدمی]] شمرده می‌شود. [[امام]] {{ع}} در هر حال توصیه به [[تقوا]] و [[پرواپیشگی]] می‌کند و سود [[دنیا]] و [[آخرت]] را در گرو [[پرواپیشگی]] می‌داند. [[امام]] {{ع}} ضمن اشاره به [[فرمانروایی]] [[محمد]] بر [[ولایت]] [[مصر]]، به او سفارش می‌کند که باید قبل از هر چیز به [[مبارزه]] با [[هوای نفس]] و [[حمایت]] از [[دین]] برخیزد، حتی اگر به اندازه ساعتی از [[عمر]] او بیش نمانده باشد. به او توصیه می‌کند که هرگز برای [[خشنودی]] [[مردم]]، [[خدا]] را به [[خشم]] نیاورد. [[خدا]] همه‌چیز است و هیچ‌چیز جای او را نمی‌تواند بگیرد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.		*از نظر [[حضرت]]، [[داوری]] [[خداوند]] بر [[بندگان]] ممیز [[اعمال نیک]] و بد [[آدمی]] شمرده می‌شود. [[امام]] {{ع}} در هر حال توصیه به [[تقوا]] و [[پرواپیشگی]] می‌کند و سود [[دنیا]] و [[آخرت]] را در گرو [[پرواپیشگی]] می‌داند. [[امام]] {{ع}} ضمن اشاره به [[فرمانروایی]] [[محمد]] بر [[ولایت]] [[مصر]]، به او سفارش می‌کند که باید قبل از هر چیز به [[مبارزه]] با [[هوای نفس]] و [[حمایت]] از [[دین]] برخیزد، حتی اگر به اندازه ساعتی از [[عمر]] او بیش نمانده باشد. به او توصیه می‌کند که هرگز برای [[خشنودی]] [[مردم]]، [[خدا]] را به [[خشم]] نیاورد. [[خدا]] همه‌چیز است و هیچ‌چیز جای او را نمی‌تواند بگیرد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.
	*[[امام]] {{ع}} فرارسیدن [[مرگ]] را که همواره در کمین [[آدمی]] نشسته است، یادآوری می‌کند و او و دیگر [[مردمان]] را از فراسیدن [[مرگ]] [[انذار]] می‌دهد، که [[اعمال انسان]]، او را به [[بهشت]] یا [[دوزخ]] خواهد رساند و دیگر امکان گریز از [[عذاب]] [[دوزخ]] برای [[آدمی]] فراهم نیست<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		* [[امام]] {{ع}} فرارسیدن [[مرگ]] را که همواره در کمین [[آدمی]] نشسته است، یادآوری می‌کند و او و دیگر [[مردمان]] را از فراسیدن [[مرگ]] [[انذار]] می‌دهد، که [[اعمال انسان]]، او را به [[بهشت]] یا [[دوزخ]] خواهد رساند و دیگر امکان گریز از [[عذاب]] [[دوزخ]] برای [[آدمی]] فراهم نیست<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.
	*[[امام]] {{ع}} بر [[نماز]] تأکید می‌ورزد و این‌که هرگز [[نماز]] را به‌دلیل کار [[دنیا]] و مشغله‌ها به‌تأخیر نیندازد. [[امام]] در پایان اشاره به این نکته دارد که پیشوای [[هدایت]] و پیشوای [[پستی]] و [[گمراهی]] یکسان نیستند. [[امام]] پیشوای [[هدایت]] و [[معاویه]] پیشوای [[ضلالت]] است. هم‌چنین [[امام]] او را نسبت به [[منافقان]] هشدار می‌دهد که زبانی بر خلاف [[قلب]] و [[اعتقاد]] درونی خویش دارند. از قراین این‌گونه برمی‌آید که این [[نامه]] در سال ۳۶ ق نوشته شده است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		* [[امام]] {{ع}} بر [[نماز]] تأکید می‌ورزد و این‌که هرگز [[نماز]] را به‌دلیل کار [[دنیا]] و مشغله‌ها به‌تأخیر نیندازد. [[امام]] در پایان اشاره به این نکته دارد که پیشوای [[هدایت]] و پیشوای [[پستی]] و [[گمراهی]] یکسان نیستند. [[امام]] پیشوای [[هدایت]] و [[معاویه]] پیشوای [[ضلالت]] است. هم‌چنین [[امام]] او را نسبت به [[منافقان]] هشدار می‌دهد که زبانی بر خلاف [[قلب]] و [[اعتقاد]] درونی خویش دارند. از قراین این‌گونه برمی‌آید که این [[نامه]] در سال ۳۶ ق نوشته شده است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.
	*افزون بر [[سید رضی]]، این [[نامه]] را تنی چند از [[محدثان]]، از جمله [[ابراهیم بن محمد]] در [[الغارات]]، [[ابن شعبه حرانی]] در تحف العقول عن آل الرسول و [[شیخ مفید]] در الامالی نیز آورده‌اند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		*افزون بر [[سید رضی]]، این [[نامه]] را تنی چند از [[محدثان]]، از جمله [[ابراهیم بن محمد]] در [[الغارات]]، [[ابن شعبه حرانی]] در تحف العقول عن آل الرسول و [[شیخ مفید]] در الامالی نیز آورده‌اند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.

	==فرازی از [[نامه]]==		==فرازی از [[نامه]]==
	*و بدانید، ای [[بندگان خدا]]، که [[پرهیزکاران]]، هم در این دنیای زودگذر سود برند و هم در [[جهان]] [[آینده]] [[آخرت]]. آن‌ها با [[مردم]] [[دنیا]] در کارهای دنیوی شریک شدند و [[مردم]] [[دنیا]] با ایشان در کارهای اخروی شریک نشدند. در [[دنیا]] زیستند، [[نیکوترین]] زیستن‌ها و از [[نعمت]] [[دنیا]] خوردند، [[بهترین]] خوردنی‌ها و از [[دنیا]] بهره‌مند شدند آن‌سان که اهل ناز و [[نعمت]] بهره‌مند شدند و از آن کامیاب شدند، چونان که [[جباران]] خودکامه کام گرفتند. سپس رخت به [[جهان]] دیگر کشیدند با ره‌توشه‌ای که آنان را به مقصد رسانید و با سودایی که سود فراوانشان داد. [[لذت]] [[زهد]] را در [[دنیا]] چشیدند و [[یقین]] کردند که در [[آخرت]] در جوار خداوندند. اگر دست به [[دعا]] بردارند، دستشان را واپس نگرداند و بهره‌شان از خوشی و [[آسایش]] نقصان نگیرد... و بدان، ای [[محمد بن ابی‌بکر]]، تو را بر بزرگ‌ترین سپاهیانم، یعنی [[مردم مصر]]، [[والی]] گردانیدم. پس موظفی که با [[نفس]] خود [[مخالفت]] کنی و حامی [[دین]] خویش باشی، حتی اگر یک ساعت از زندگی‌ات در این [[جهان]] باقی نمانده باشد. برای [[خشنودی]] یکی از آفریدگان، [[خدا]] را به [[خشم]] میاور، زیرا [[خشنودی]] [[خدا]] [[جانشین]] هر چیز شود و چیزی [[جانشین]] [[خشنودی]] [[خدا]] نشود. [[نماز]] را در وقتی که برایش معین شده به‌جای آر و به سبب فراغت از کار، [[نماز]] را پیش مینداز و به سبب اشتغال به کارهای دیگر، [[نماز]] را به تأخیر میفکن و باید که همه کارهای تو تابع [[نماز]] تو باشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		*و بدانید، ای [[بندگان خدا]]، که [[پرهیزکاران]]، هم در این دنیای زودگذر سود برند و هم در [[جهان]] [[آینده]] [[آخرت]]. آن‌ها با [[مردم]] [[دنیا]] در کارهای دنیوی شریک شدند و [[مردم]] [[دنیا]] با ایشان در کارهای اخروی شریک نشدند. در [[دنیا]] زیستند، [[نیکوترین]] زیستن‌ها و از [[نعمت]] [[دنیا]] خوردند، [[بهترین]] خوردنی‌ها و از [[دنیا]] بهره‌مند شدند آن‌سان که اهل ناز و [[نعمت]] بهره‌مند شدند و از آن کامیاب شدند، چونان که [[جباران]] خودکامه کام گرفتند. سپس رخت به [[جهان]] دیگر کشیدند با ره‌توشه‌ای که آنان را به مقصد رسانید و با سودایی که سود فراوانشان داد. [[لذت]] [[زهد]] را در [[دنیا]] چشیدند و [[یقین]] کردند که در [[آخرت]] در جوار خداوندند. اگر دست به [[دعا]] بردارند، دستشان را واپس نگرداند و بهره‌شان از خوشی و [[آسایش]] نقصان نگیرد... و بدان، ای [[محمد بن ابی‌بکر]]، تو را بر بزرگ‌ترین سپاهیانم، یعنی [[مردم مصر]]، [[والی]] گردانیدم. پس موظفی که با [[نفس]] خود [[مخالفت]] کنی و حامی [[دین]] خویش باشی، حتی اگر یک ساعت از زندگی‌ات در این [[جهان]] باقی نمانده باشد. برای [[خشنودی]] یکی از آفریدگان، [[خدا]] را به [[خشم]] میاور، زیرا [[خشنودی]] [[خدا]] [[جانشین]] هر چیز شود و چیزی [[جانشین]] [[خشنودی]] [[خدا]] نشود. [[نماز]] را در وقتی که برایش معین شده به‌جای آر و به سبب فراغت از کار، [[نماز]] را پیش مینداز و به سبب اشتغال به کارهای دیگر، [[نماز]] را به تأخیر میفکن و باید که همه کارهای تو تابع [[نماز]] تو باشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۲۱:		خط ۱۹:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:امام علی]]		[[رده:امام علی]]
	[[رده:مدخل نهج البلاغه]]		[[رده:مدخل نهج البلاغه]]

Hosein: جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:15:05Z

جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۵
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	==فرازی از [[نامه]]==		==فرازی از [[نامه]]==
	*و بدانید، ای [[بندگان خدا]]، که [[پرهیزکاران]]، هم در این دنیای زودگذر سود برند و هم در [[جهان]] [[آینده]] [[آخرت]]. آن‌ها با [[مردم]] [[دنیا]] در کارهای دنیوی شریک شدند و [[مردم]] [[دنیا]] با ایشان در کارهای اخروی شریک نشدند. در [[دنیا]] زیستند، [[نیکوترین]] زیستن‌ها و از [[نعمت]] [[دنیا]] خوردند، [[بهترین]] خوردنی‌ها و از [[دنیا]] بهره‌مند شدند آن‌سان که اهل ناز و [[نعمت]] بهره‌مند شدند و از آن کامیاب شدند، چونان که [[جباران]] خودکامه کام گرفتند. سپس رخت به [[جهان]] دیگر کشیدند با ره‌توشه‌ای که آنان را به مقصد رسانید و با سودایی که سود فراوانشان داد. [[لذت]] [[زهد]] را در [[دنیا]] چشیدند و [[یقین]] کردند که در [[آخرت]] در جوار خداوندند. اگر دست به [[دعا]] بردارند، دستشان را واپس نگرداند و بهره‌شان از خوشی و [[آسایش]] نقصان نگیرد... و بدان، ای [[محمد بن ابی‌بکر]]، تو را بر بزرگ‌ترین سپاهیانم، یعنی [[مردم مصر]]، [[والی]] گردانیدم. پس موظفی که با [[نفس]] خود [[مخالفت]] کنی و حامی [[دین]] خویش باشی، حتی اگر یک ساعت از زندگی‌ات در این [[جهان]] باقی نمانده باشد. برای [[خشنودی]] یکی از آفریدگان، [[خدا]] را به [[خشم]] میاور، زیرا [[خشنودی]] [[خدا]] [[جانشین]] هر چیز شود و چیزی [[جانشین]] [[خشنودی]] [[خدا]] نشود. [[نماز]] را در وقتی که برایش معین شده به‌جای آر و به سبب فراغت از کار، [[نماز]] را پیش مینداز و به سبب اشتغال به کارهای دیگر، [[نماز]] را به تأخیر میفکن و باید که همه کارهای تو تابع [[نماز]] تو باشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		*و بدانید، ای [[بندگان خدا]]، که [[پرهیزکاران]]، هم در این دنیای زودگذر سود برند و هم در [[جهان]] [[آینده]] [[آخرت]]. آن‌ها با [[مردم]] [[دنیا]] در کارهای دنیوی شریک شدند و [[مردم]] [[دنیا]] با ایشان در کارهای اخروی شریک نشدند. در [[دنیا]] زیستند، [[نیکوترین]] زیستن‌ها و از [[نعمت]] [[دنیا]] خوردند، [[بهترین]] خوردنی‌ها و از [[دنیا]] بهره‌مند شدند آن‌سان که اهل ناز و [[نعمت]] بهره‌مند شدند و از آن کامیاب شدند، چونان که [[جباران]] خودکامه کام گرفتند. سپس رخت به [[جهان]] دیگر کشیدند با ره‌توشه‌ای که آنان را به مقصد رسانید و با سودایی که سود فراوانشان داد. [[لذت]] [[زهد]] را در [[دنیا]] چشیدند و [[یقین]] کردند که در [[آخرت]] در جوار خداوندند. اگر دست به [[دعا]] بردارند، دستشان را واپس نگرداند و بهره‌شان از خوشی و [[آسایش]] نقصان نگیرد... و بدان، ای [[محمد بن ابی‌بکر]]، تو را بر بزرگ‌ترین سپاهیانم، یعنی [[مردم مصر]]، [[والی]] گردانیدم. پس موظفی که با [[نفس]] خود [[مخالفت]] کنی و حامی [[دین]] خویش باشی، حتی اگر یک ساعت از زندگی‌ات در این [[جهان]] باقی نمانده باشد. برای [[خشنودی]] یکی از آفریدگان، [[خدا]] را به [[خشم]] میاور، زیرا [[خشنودی]] [[خدا]] [[جانشین]] هر چیز شود و چیزی [[جانشین]] [[خشنودی]] [[خدا]] نشود. [[نماز]] را در وقتی که برایش معین شده به‌جای آر و به سبب فراغت از کار، [[نماز]] را پیش مینداز و به سبب اشتغال به کارهای دیگر، [[نماز]] را به تأخیر میفکن و باید که همه کارهای تو تابع [[نماز]] تو باشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.

	~~== پرسش‌های وابسته ==~~

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-18T00:56:19Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۴:۲۶
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T19:04:46Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۳۴
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

2021-12-16T18:12:34Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۴۲
خط ۱۶:		خط ۱۶:

	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۳
خط ۱:		خط ۱:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* [[امام علی]] {{ع}} پس از [[جنگ جمل]]، [[محمد بن ابی‌بکر]] را که فرزندخوانده او و از [[یاران صدیق]] [[امام]] بود، با دستورالعمل و فرمان‌نامه‌ای، به [[ولایت]] [[مصر]] گماشت. [[نامه]] ۲۷ که گزیده‌ای از دستورالعمل [[امام]] به اوست، نکته‌ها و ظرایفی دارد که تبیین‌کننده بخشی از [[آیین]] حکمرانی از دیدگاه [[امام]] است. در آغاز [[نامه]]، [[کارگزار]] خود را به [[مهربانی]]، [[نرم‌خویی]] و عدم [[تبعیض]] و [[اجرای عدالت]] بین [[مردمان]] فرامی‌خواند، تا [[زورمندان]] به [[ظلم]] و [[طمع]] نبندند و ناتوانان از [[عدالت]] [[ناامید]] نشوند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.		* [[امام علی]] {{ع}} پس از [[جنگ جمل]]، [[محمد بن ابی‌بکر]] را که فرزندخوانده او و از [[یاران صدیق]] [[امام]] بود، با دستورالعمل و فرمان‌نامه‌ای، به [[ولایت]] [[مصر]] گماشت. [[نامه]] ۲۷ که گزیده‌ای از دستورالعمل [[امام]] به اوست، نکته‌ها و ظرایفی دارد که تبیین‌کننده بخشی از [[آیین]] حکمرانی از دیدگاه [[امام]] است. در آغاز [[نامه]]، [[کارگزار]] خود را به [[مهربانی]]، [[نرم‌خویی]] و عدم [[تبعیض]] و [[اجرای عدالت]] بین [[مردمان]] فرامی‌خواند، تا [[زورمندان]] به [[ظلم]] و [[طمع]] نبندند و ناتوانان از [[عدالت]] [[ناامید]] نشوند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.
	* از نظر [[حضرت]]، [[داوری]] [[خداوند]] بر [[بندگان]] ممیز [[اعمال نیک]] و بد [[آدمی]] شمرده می‌شود. [[امام]] {{ع}} در هر حال توصیه به [[تقوا]] و [[پرواپیشگی]] می‌کند و سود [[دنیا]] و [[آخرت]] را در گرو [[پرواپیشگی]] می‌داند. [[امام]] {{ع}} ضمن اشاره به [[فرمانروایی]] [[محمد]] بر [[ولایت]] [[مصر]]، به او سفارش می‌کند که باید قبل از هر چیز به [[مبارزه]] با [[هوای نفس]] و [[حمایت]] از [[دین]] برخیزد، حتی اگر به اندازه ساعتی از [[عمر]] او بیش نمانده باشد. به او توصیه می‌کند که هرگز برای [[خشنودی]] [[مردم]]، [[خدا]] را به [[خشم]] نیاورد. [[خدا]] همه‌چیز است و هیچ‌چیز جای او را نمی‌تواند بگیرد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.		* از نظر [[حضرت]]، [[داوری]] [[خداوند]] بر [[بندگان]] ممیز [[اعمال نیک]] و بد [[آدمی]] شمرده می‌شود. [[امام]] {{ع}} در هر حال توصیه به [[تقوا]] و [[پرواپیشگی]] می‌کند و سود [[دنیا]] و [[آخرت]] را در گرو [[پرواپیشگی]] می‌داند. [[امام]] {{ع}} ضمن اشاره به [[فرمانروایی]] [[محمد]] بر [[ولایت]] [[مصر]]، به او سفارش می‌کند که باید قبل از هر چیز به [[مبارزه]] با [[هوای نفس]] و [[حمایت]] از [[دین]] برخیزد، حتی اگر به اندازه ساعتی از [[عمر]] او بیش نمانده باشد. به او توصیه می‌کند که هرگز برای [[خشنودی]] [[مردم]]، [[خدا]] را به [[خشم]] نیاورد. [[خدا]] همه‌چیز است و هیچ‌چیز جای او را نمی‌تواند بگیرد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.
	* [[امام]] {{ع}} فرارسیدن [[مرگ]] را که همواره در کمین [[آدمی]] نشسته است، یادآوری می‌کند و او و دیگر [[مردمان]] را از فراسیدن [[مرگ]] [[انذار]] می‌دهد، که [[اعمال انسان]]، او را به [[بهشت]] یا [[دوزخ]] خواهد رساند و دیگر امکان گریز از [[عذاب]] [[دوزخ]] برای [[آدمی]] فراهم نیست<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		* [[امام]] {{ع}} فرارسیدن [[مرگ]] را که همواره در کمین [[آدمی]] نشسته است، یادآوری می‌کند و او و دیگر [[مردمان]] را از فراسیدن [[مرگ]] [[انذار]] می‌دهد، که [[اعمال انسان]]، او را به [[بهشت]] یا [[دوزخ]] خواهد رساند و دیگر امکان گریز از [[عذاب]] [[دوزخ]] برای [[آدمی]] فراهم نیست<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.
	* [[امام]] {{ع}} بر [[نماز]] تأکید می‌ورزد و این‌که هرگز [[نماز]] را به‌دلیل کار [[دنیا]] و مشغله‌ها به‌تأخیر نیندازد. [[امام]] در پایان اشاره به این نکته دارد که پیشوای [[هدایت]] و پیشوای [[پستی]] و [[گمراهی]] یکسان نیستند. [[امام]] پیشوای [[هدایت]] و [[معاویه]] پیشوای [[ضلالت]] است. هم‌چنین [[امام]] او را نسبت به [[منافقان]] هشدار می‌دهد که زبانی بر خلاف [[قلب]] و [[اعتقاد]] درونی خویش دارند. از قراین این‌گونه برمی‌آید که این [[نامه]] در سال ۳۶ ق نوشته شده است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		* [[امام]] {{ع}} بر [[نماز]] تأکید می‌ورزد و این‌که هرگز [[نماز]] را به‌دلیل کار [[دنیا]] و مشغله‌ها به‌تأخیر نیندازد. [[امام]] در پایان اشاره به این نکته دارد که پیشوای [[هدایت]] و پیشوای [[پستی]] و [[گمراهی]] یکسان نیستند. [[امام]] پیشوای [[هدایت]] و [[معاویه]] پیشوای [[ضلالت]] است. هم‌چنین [[امام]] او را نسبت به [[منافقان]] هشدار می‌دهد که زبانی بر خلاف [[قلب]] و [[اعتقاد]] درونی خویش دارند. از قراین این‌گونه برمی‌آید که این [[نامه]] در سال ۳۶ ق نوشته شده است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.
	* افزون بر [[سید رضی]]، این [[نامه]] را تنی چند از [[محدثان]]، از جمله [[ابراهیم بن محمد]] در [[الغارات]]، [[ابن شعبه حرانی]] در تحف العقول عن آل الرسول و [[شیخ مفید]] در الامالی نیز آورده‌اند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		* افزون بر [[سید رضی]]، این [[نامه]] را تنی چند از [[محدثان]]، از جمله [[ابراهیم بن محمد]] در [[الغارات]]، [[ابن شعبه حرانی]] در تحف العقول عن آل الرسول و [[شیخ مفید]] در الامالی نیز آورده‌اند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.

	== فرازی از [[نامه]] ==		== فرازی از [[نامه]] ==
	* و بدانید، ای [[بندگان خدا]]، که [[پرهیزکاران]]، هم در این دنیای زودگذر سود برند و هم در [[جهان]] [[آینده]] [[آخرت]]. آن‌ها با [[مردم]] [[دنیا]] در کارهای دنیوی شریک شدند و [[مردم]] [[دنیا]] با ایشان در کارهای اخروی شریک نشدند. در [[دنیا]] زیستند، [[نیکوترین]] زیستن‌ها و از [[نعمت]] [[دنیا]] خوردند، [[بهترین]] خوردنی‌ها و از [[دنیا]] بهره‌مند شدند آن‌سان که اهل ناز و [[نعمت]] بهره‌مند شدند و از آن کامیاب شدند، چونان که [[جباران]] خودکامه کام گرفتند. سپس رخت به [[جهان]] دیگر کشیدند با ره‌توشه‌ای که آنان را به مقصد رسانید و با سودایی که سود فراوانشان داد. [[لذت]] [[زهد]] را در [[دنیا]] چشیدند و [[یقین]] کردند که در [[آخرت]] در جوار خداوندند. اگر دست به [[دعا]] بردارند، دستشان را واپس نگرداند و بهره‌شان از خوشی و [[آسایش]] نقصان نگیرد... و بدان، ای [[محمد بن ابی‌بکر]]، تو را بر بزرگ‌ترین سپاهیانم، یعنی [[مردم مصر]]، [[والی]] گردانیدم. پس موظفی که با [[نفس]] خود [[مخالفت]] کنی و حامی [[دین]] خویش باشی، حتی اگر یک ساعت از زندگی‌ات در این [[جهان]] باقی نمانده باشد. برای [[خشنودی]] یکی از آفریدگان، [[خدا]] را به [[خشم]] میاور، زیرا [[خشنودی]] [[خدا]] [[جانشین]] هر چیز شود و چیزی [[جانشین]] [[خشنودی]] [[خدا]] نشود. [[نماز]] را در وقتی که برایش معین شده به‌جای آر و به سبب فراغت از کار، [[نماز]] را پیش مینداز و به سبب اشتغال به کارهای دیگر، [[نماز]] را به تأخیر میفکن و باید که همه کارهای تو تابع [[نماز]] تو باشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		* و بدانید، ای [[بندگان خدا]]، که [[پرهیزکاران]]، هم در این دنیای زودگذر سود برند و هم در [[جهان]] [[آینده]] [[آخرت]]. آن‌ها با [[مردم]] [[دنیا]] در کارهای دنیوی شریک شدند و [[مردم]] [[دنیا]] با ایشان در کارهای اخروی شریک نشدند. در [[دنیا]] زیستند، [[نیکوترین]] زیستن‌ها و از [[نعمت]] [[دنیا]] خوردند، [[بهترین]] خوردنی‌ها و از [[دنیا]] بهره‌مند شدند آن‌سان که اهل ناز و [[نعمت]] بهره‌مند شدند و از آن کامیاب شدند، چونان که [[جباران]] خودکامه کام گرفتند. سپس رخت به [[جهان]] دیگر کشیدند با ره‌توشه‌ای که آنان را به مقصد رسانید و با سودایی که سود فراوانشان داد. [[لذت]] [[زهد]] را در [[دنیا]] چشیدند و [[یقین]] کردند که در [[آخرت]] در جوار خداوندند. اگر دست به [[دعا]] بردارند، دستشان را واپس نگرداند و بهره‌شان از خوشی و [[آسایش]] نقصان نگیرد... و بدان، ای [[محمد بن ابی‌بکر]]، تو را بر بزرگ‌ترین سپاهیانم، یعنی [[مردم مصر]]، [[والی]] گردانیدم. پس موظفی که با [[نفس]] خود [[مخالفت]] کنی و حامی [[دین]] خویش باشی، حتی اگر یک ساعت از زندگی‌ات در این [[جهان]] باقی نمانده باشد. برای [[خشنودی]] یکی از آفریدگان، [[خدا]] را به [[خشم]] میاور، زیرا [[خشنودی]] [[خدا]] [[جانشین]] هر چیز شود و چیزی [[جانشین]] [[خشنودی]] [[خدا]] نشود. [[نماز]] را در وقتی که برایش معین شده به‌جای آر و به سبب فراغت از کار، [[نماز]] را پیش مینداز و به سبب اشتغال به کارهای دیگر، [[نماز]] را به تأخیر میفکن و باید که همه کارهای تو تابع [[نماز]] تو باشد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۵۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~		== مقدمه ==

	==مقدمه==
	* [[امام علی]] {{ع}} پس از [[جنگ جمل]]، [[محمد بن ابی‌بکر]] را که فرزندخوانده او و از [[یاران صدیق]] [[امام]] بود، با دستورالعمل و فرمان‌نامه‌ای، به [[ولایت]] [[مصر]] گماشت. [[نامه]] ۲۷ که گزیده‌ای از دستورالعمل [[امام]] به اوست، نکته‌ها و ظرایفی دارد که تبیین‌کننده بخشی از [[آیین]] حکمرانی از دیدگاه [[امام]] است. در آغاز [[نامه]]، [[کارگزار]] خود را به [[مهربانی]]، [[نرم‌خویی]] و عدم [[تبعیض]] و [[اجرای عدالت]] بین [[مردمان]] فرامی‌خواند، تا [[زورمندان]] به [[ظلم]] و [[طمع]] نبندند و ناتوانان از [[عدالت]] [[ناامید]] نشوند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.		* [[امام علی]] {{ع}} پس از [[جنگ جمل]]، [[محمد بن ابی‌بکر]] را که فرزندخوانده او و از [[یاران صدیق]] [[امام]] بود، با دستورالعمل و فرمان‌نامه‌ای، به [[ولایت]] [[مصر]] گماشت. [[نامه]] ۲۷ که گزیده‌ای از دستورالعمل [[امام]] به اوست، نکته‌ها و ظرایفی دارد که تبیین‌کننده بخشی از [[آیین]] حکمرانی از دیدگاه [[امام]] است. در آغاز [[نامه]]، [[کارگزار]] خود را به [[مهربانی]]، [[نرم‌خویی]] و عدم [[تبعیض]] و [[اجرای عدالت]] بین [[مردمان]] فرامی‌خواند، تا [[زورمندان]] به [[ظلم]] و [[طمع]] نبندند و ناتوانان از [[عدالت]] [[ناامید]] نشوند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.
	*از نظر [[حضرت]]، [[داوری]] [[خداوند]] بر [[بندگان]] ممیز [[اعمال نیک]] و بد [[آدمی]] شمرده می‌شود. [[امام]] {{ع}} در هر حال توصیه به [[تقوا]] و [[پرواپیشگی]] می‌کند و سود [[دنیا]] و [[آخرت]] را در گرو [[پرواپیشگی]] می‌داند. [[امام]] {{ع}} ضمن اشاره به [[فرمانروایی]] [[محمد]] بر [[ولایت]] [[مصر]]، به او سفارش می‌کند که باید قبل از هر چیز به [[مبارزه]] با [[هوای نفس]] و [[حمایت]] از [[دین]] برخیزد، حتی اگر به اندازه ساعتی از [[عمر]] او بیش نمانده باشد. به او توصیه می‌کند که هرگز برای [[خشنودی]] [[مردم]]، [[خدا]] را به [[خشم]] نیاورد. [[خدا]] همه‌چیز است و هیچ‌چیز جای او را نمی‌تواند بگیرد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.		* از نظر [[حضرت]]، [[داوری]] [[خداوند]] بر [[بندگان]] ممیز [[اعمال نیک]] و بد [[آدمی]] شمرده می‌شود. [[امام]] {{ع}} در هر حال توصیه به [[تقوا]] و [[پرواپیشگی]] می‌کند و سود [[دنیا]] و [[آخرت]] را در گرو [[پرواپیشگی]] می‌داند. [[امام]] {{ع}} ضمن اشاره به [[فرمانروایی]] [[محمد]] بر [[ولایت]] [[مصر]]، به او سفارش می‌کند که باید قبل از هر چیز به [[مبارزه]] با [[هوای نفس]] و [[حمایت]] از [[دین]] برخیزد، حتی اگر به اندازه ساعتی از [[عمر]] او بیش نمانده باشد. به او توصیه می‌کند که هرگز برای [[خشنودی]] [[مردم]]، [[خدا]] را به [[خشم]] نیاورد. [[خدا]] همه‌چیز است و هیچ‌چیز جای او را نمی‌تواند بگیرد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 774.</ref>.
	* [[امام]] {{ع}} فرارسیدن [[مرگ]] را که همواره در کمین [[آدمی]] نشسته است، یادآوری می‌کند و او و دیگر [[مردمان]] را از فراسیدن [[مرگ]] [[انذار]] می‌دهد، که [[اعمال انسان]]، او را به [[بهشت]] یا [[دوزخ]] خواهد رساند و دیگر امکان گریز از [[عذاب]] [[دوزخ]] برای [[آدمی]] فراهم نیست<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		* [[امام]] {{ع}} فرارسیدن [[مرگ]] را که همواره در کمین [[آدمی]] نشسته است، یادآوری می‌کند و او و دیگر [[مردمان]] را از فراسیدن [[مرگ]] [[انذار]] می‌دهد، که [[اعمال انسان]]، او را به [[بهشت]] یا [[دوزخ]] خواهد رساند و دیگر امکان گریز از [[عذاب]] [[دوزخ]] برای [[آدمی]] فراهم نیست<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.
	* [[امام]] {{ع}} بر [[نماز]] تأکید می‌ورزد و این‌که هرگز [[نماز]] را به‌دلیل کار [[دنیا]] و مشغله‌ها به‌تأخیر نیندازد. [[امام]] در پایان اشاره به این نکته دارد که پیشوای [[هدایت]] و پیشوای [[پستی]] و [[گمراهی]] یکسان نیستند. [[امام]] پیشوای [[هدایت]] و [[معاویه]] پیشوای [[ضلالت]] است. هم‌چنین [[امام]] او را نسبت به [[منافقان]] هشدار می‌دهد که زبانی بر خلاف [[قلب]] و [[اعتقاد]] درونی خویش دارند. از قراین این‌گونه برمی‌آید که این [[نامه]] در سال ۳۶ ق نوشته شده است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		* [[امام]] {{ع}} بر [[نماز]] تأکید می‌ورزد و این‌که هرگز [[نماز]] را به‌دلیل کار [[دنیا]] و مشغله‌ها به‌تأخیر نیندازد. [[امام]] در پایان اشاره به این نکته دارد که پیشوای [[هدایت]] و پیشوای [[پستی]] و [[گمراهی]] یکسان نیستند. [[امام]] پیشوای [[هدایت]] و [[معاویه]] پیشوای [[ضلالت]] است. هم‌چنین [[امام]] او را نسبت به [[منافقان]] هشدار می‌دهد که زبانی بر خلاف [[قلب]] و [[اعتقاد]] درونی خویش دارند. از قراین این‌گونه برمی‌آید که این [[نامه]] در سال ۳۶ ق نوشته شده است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.
	*افزون بر [[سید رضی]]، این [[نامه]] را تنی چند از [[محدثان]]، از جمله [[ابراهیم بن محمد]] در [[الغارات]]، [[ابن شعبه حرانی]] در تحف العقول عن آل الرسول و [[شیخ مفید]] در الامالی نیز آورده‌اند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		* افزون بر [[سید رضی]]، این [[نامه]] را تنی چند از [[محدثان]]، از جمله [[ابراهیم بن محمد]] در [[الغارات]]، [[ابن شعبه حرانی]] در تحف العقول عن آل الرسول و [[شیخ مفید]] در الامالی نیز آورده‌اند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.

	==فرازی از [[نامه]]==		== فرازی از [[نامه]] ==
	*و بدانید، ای [[بندگان خدا]]، که [[پرهیزکاران]]، هم در این دنیای زودگذر سود برند و هم در [[جهان]] [[آینده]] [[آخرت]]. آن‌ها با [[مردم]] [[دنیا]] در کارهای دنیوی شریک شدند و [[مردم]] [[دنیا]] با ایشان در کارهای اخروی شریک نشدند. در [[دنیا]] زیستند، [[نیکوترین]] زیستن‌ها و از [[نعمت]] [[دنیا]] خوردند، [[بهترین]] خوردنی‌ها و از [[دنیا]] بهره‌مند شدند آن‌سان که اهل ناز و [[نعمت]] بهره‌مند شدند و از آن کامیاب شدند، چونان که [[جباران]] خودکامه کام گرفتند. سپس رخت به [[جهان]] دیگر کشیدند با ره‌توشه‌ای که آنان را به مقصد رسانید و با سودایی که سود فراوانشان داد. [[لذت]] [[زهد]] را در [[دنیا]] چشیدند و [[یقین]] کردند که در [[آخرت]] در جوار خداوندند. اگر دست به [[دعا]] بردارند، دستشان را واپس نگرداند و بهره‌شان از خوشی و [[آسایش]] نقصان نگیرد... و بدان، ای [[محمد بن ابی‌بکر]]، تو را بر بزرگ‌ترین سپاهیانم، یعنی [[مردم مصر]]، [[والی]] گردانیدم. پس موظفی که با [[نفس]] خود [[مخالفت]] کنی و حامی [[دین]] خویش باشی، حتی اگر یک ساعت از زندگی‌ات در این [[جهان]] باقی نمانده باشد. برای [[خشنودی]] یکی از آفریدگان، [[خدا]] را به [[خشم]] میاور، زیرا [[خشنودی]] [[خدا]] [[جانشین]] هر چیز شود و چیزی [[جانشین]] [[خشنودی]] [[خدا]] نشود. [[نماز]] را در وقتی که برایش معین شده به‌جای آر و به سبب فراغت از کار، [[نماز]] را پیش مینداز و به سبب اشتغال به کارهای دیگر، [[نماز]] را به تأخیر میفکن و باید که همه کارهای تو تابع [[نماز]] تو باشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.		* و بدانید، ای [[بندگان خدا]]، که [[پرهیزکاران]]، هم در این دنیای زودگذر سود برند و هم در [[جهان]] [[آینده]] [[آخرت]]. آن‌ها با [[مردم]] [[دنیا]] در کارهای دنیوی شریک شدند و [[مردم]] [[دنیا]] با ایشان در کارهای اخروی شریک نشدند. در [[دنیا]] زیستند، [[نیکوترین]] زیستن‌ها و از [[نعمت]] [[دنیا]] خوردند، [[بهترین]] خوردنی‌ها و از [[دنیا]] بهره‌مند شدند آن‌سان که اهل ناز و [[نعمت]] بهره‌مند شدند و از آن کامیاب شدند، چونان که [[جباران]] خودکامه کام گرفتند. سپس رخت به [[جهان]] دیگر کشیدند با ره‌توشه‌ای که آنان را به مقصد رسانید و با سودایی که سود فراوانشان داد. [[لذت]] [[زهد]] را در [[دنیا]] چشیدند و [[یقین]] کردند که در [[آخرت]] در جوار خداوندند. اگر دست به [[دعا]] بردارند، دستشان را واپس نگرداند و بهره‌شان از خوشی و [[آسایش]] نقصان نگیرد... و بدان، ای [[محمد بن ابی‌بکر]]، تو را بر بزرگ‌ترین سپاهیانم، یعنی [[مردم مصر]]، [[والی]] گردانیدم. پس موظفی که با [[نفس]] خود [[مخالفت]] کنی و حامی [[دین]] خویش باشی، حتی اگر یک ساعت از زندگی‌ات در این [[جهان]] باقی نمانده باشد. برای [[خشنودی]] یکی از آفریدگان، [[خدا]] را به [[خشم]] میاور، زیرا [[خشنودی]] [[خدا]] [[جانشین]] هر چیز شود و چیزی [[جانشین]] [[خشنودی]] [[خدا]] نشود. [[نماز]] را در وقتی که برایش معین شده به‌جای آر و به سبب فراغت از کار، [[نماز]] را پیش مینداز و به سبب اشتغال به کارهای دیگر، [[نماز]] را به تأخیر میفکن و باید که همه کارهای تو تابع [[نماز]] تو باشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 775.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==