نامۀ ۴۱ نهج البلاغه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۴

2024-06-12T10:14:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۴۴
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[امام]] {{ع}} در این [[نامه]]، یکی از [[کارگزاران]] خود را به‌دلیل [[خیانت]] در [[بیت‌المال]] مورد توبیخ و [[سرزنش]] قرار می‌دهد. او را متهم به [[خیانت]] در [[امانت]] و [[بی‌وفایی]] می‌کند. او را به عقوبت [[الهی]] و [[روز رستاخیز]] هشدار می‌دهد و [[اموال]] به [[غارت]] برده را بر او [[حرام]] می‌شمرد و او را تهدید می‌کند که اگر [[اموال]] را به [[جایگاه]] خویش بازنگردانی، [[خدا]] مرا بر تو چیره سازد، آن‌گاه چنان کنم که در دم راهی [[دوزخ]] شوی. [[امام]] به او هشدار می‌دهد که اگر فرزندانم، [[حسن]] و [[حسین]]، نیز جای تو بودند، با آنان نیز همین‌گونه [[رفتار]] می‌کردم و [[حق]] را از آنان می‌ستاندم و بدین‌سان بر [[سازش‌ناپذیری]] خود در [[خیانت]] تأکید می‌ورزد. [[امام]] او را به فرارسیدن فصل [[پیری]] و نزدیکی [[مرگ]] یادآوری می‌کند و به بازگشت فرامی‌خواند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 786.</ref>.		[[امام]] {{ع}} در این [[نامه]]، یکی از [[کارگزاران]] خود را به‌دلیل [[خیانت]] در [[بیت‌المال]] مورد توبیخ و [[سرزنش]] قرار می‌دهد. او را متهم به [[خیانت]] در [[امانت]] و [[بی‌وفایی]] می‌کند. او را به عقوبت [[الهی]] و [[روز رستاخیز]] هشدار می‌دهد و [[اموال]] به [[غارت]] برده را بر او [[حرام]] می‌شمرد و او را تهدید می‌کند که اگر [[اموال]] را به جایگاه خویش بازنگردانی، [[خدا]] مرا بر تو چیره سازد، آن‌گاه چنان کنم که در دم راهی [[دوزخ]] شوی. [[امام]] به او هشدار می‌دهد که اگر فرزندانم، [[حسن]] و [[حسین]]، نیز جای تو بودند، با آنان نیز همین‌گونه [[رفتار]] می‌کردم و [[حق]] را از آنان می‌ستاندم و بدین‌سان بر [[سازش‌ناپذیری]] خود در [[خیانت]] تأکید می‌ورزد. [[امام]] او را به فرارسیدن فصل [[پیری]] و نزدیکی [[مرگ]] یادآوری می‌کند و به بازگشت فرامی‌خواند.

	بیشتر مورخان مخاطب این [[نامه]] ۴۰ را [[ابن عباس]] می‌دانند. اما [[ابن ابی الحدید]] موضوع "لا ادری" [[برگزیده]] و در نظر او [[میزان]] قراینی که مخاطب [[نامه]] را شخصی غیر از [[ابن عباس]] می‌داند به قوت قراینی است که مخاطب را همو می‌داند. [[ابن ابی الحدید]] می‌نویسد: "اگر بگویم مخاطب [[نامه]] [[ابن عباس]] است، با [[دانش]] و [[آگاهی]] خود مبنی بر این‌که [[ابن عباس]] همواره در [[اطاعت از امام]] {{ع}}، چه در زمان حیات و چه پس از آن، کوشا و [[متعصب]] بود، [[مخالفت]] کرده‌ام." برخی مورخان و شارحان از جمله راوندی در منهاج البراعة مخاطب [[نامه]] را عبیدالله بن [[عبد]] [[عباس]]، یکی دیگر از [[کارگزاران امام]] می‌داند. [[ابوالفرج اصفهانی]] نامه‌ای از [[ابن عباس]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} خطاب به [[معاویه]] آورده است که نشان از حضور [[ابن عباس]] در [[بصره]] به عنوان [[کارگزار]] [[امام]] دارد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 786.</ref>.		بیشتر مورخان مخاطب این [[نامه]] ۴۰ را [[ابن عباس]] می‌دانند. اما [[ابن ابی الحدید]] موضوع "لا ادری" [[برگزیده]] و در نظر او [[میزان]] قراینی که مخاطب [[نامه]] را شخصی غیر از [[ابن عباس]] می‌داند به قوت قراینی است که مخاطب را همو می‌داند. [[ابن ابی الحدید]] می‌نویسد: "اگر بگویم مخاطب [[نامه]] [[ابن عباس]] است، با [[دانش]] و [[آگاهی]] خود مبنی بر این‌که [[ابن عباس]] همواره در [[اطاعت از امام]] {{ع}}، چه در زمان حیات و چه پس از آن، کوشا و [[متعصب]] بود، [[مخالفت]] کرده‌ام." برخی مورخان و شارحان از جمله راوندی در منهاج البراعة مخاطب [[نامه]] را عبیدالله بن [[عبد]] [[عباس]]، یکی دیگر از [[کارگزاران امام]] می‌داند. [[ابوالفرج اصفهانی]] نامه‌ای از [[ابن عباس]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} خطاب به [[معاویه]] آورده است که نشان از حضور [[ابن عباس]] در [[بصره]] به عنوان [[کارگزار]] [[امام]] دارد.

	بیشتر مورخان نیز درگیری شدید [[ابن عباس]] با [[معاویه]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} و ستایش‌های او از [[امام]] {{ع}} را گزارش کرده‌اند. عبدالفتاح عبدالمقصود در کتاب تاریخی [[امام علی بن ابی‌طالب]]، [[ابن عباس]] را به‌عنوان مخاطب [[نامه]] بسیار بعید و دور از ذهن می‌داند و این انتساب را به مورخی [[اموی]] نسبت می‌دهد. از دیگر سو، [[سیدرضی]] که حدیث‌شانسی [[موثق]] و متبحر بود، در این میان موضع "لاادری" اتخاذ کرده است، که این قراین در انتساب این [[نامه]] به [[ابن عباس]] ایجاد [[شبهه]] می‌کند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ~~ج۲، ص 787~~.</ref>.		بیشتر مورخان نیز درگیری شدید [[ابن عباس]] با [[معاویه]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} و ستایش‌های او از [[امام]] {{ع}} را گزارش کرده‌اند. عبدالفتاح عبدالمقصود در کتاب تاریخی [[امام علی بن ابی‌طالب]]، [[ابن عباس]] را به‌عنوان مخاطب [[نامه]] بسیار بعید و دور از ذهن می‌داند و این انتساب را به مورخی [[اموی]] نسبت می‌دهد. از دیگر سو، [[سیدرضی]] که حدیث‌شانسی [[موثق]] و متبحر بود، در این میان موضع "لاادری" اتخاذ کرده است، که این قراین در انتساب این [[نامه]] به [[ابن عباس]] ایجاد [[شبهه]] می‌کند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه ج۲]]، ص۷۸۶ ـ ۷۸۷.</ref>.

	== فرازی از [[نامه]] ==		== فرازی از [[نامه]] ==
	چون فرصت به‌دست آوردی به [[مردم]] [[خیانت]] کردی و شتابان، تاخت آوردی و برجستی و هرچه میسرت بود از اموالی که برای بیوه‌زنان و [[یتیمان]] نهاده بودند، برگرفتی و بربودی، آن‌سان که گرگ تیزچنگ بز مجروح را می‌رباید. [[اموال]] [[مسلمانان]] را به [[حجاز]] بردی، با دلی آسوده، بی‌آن‌که خود را در این [[اختلاس]] [[گناه‌کار]] پنداری. وای بر تو، چنان می‌نمودی که [[میراث]] [[پدر]] و مادرت را به نزد آن‌ها می‌بری. سبحان [[الله]]، آیا به [[قیامت]] ایمانت نیست؟! آیا از روز حساب بیمی به [[دل]] راه نمی‌دهی؟! ای کسی که در نزد من از [[خردمندان]] می‌بودی، چگونه آشامیدن و خوردن بر تو گواراست، حال آن‌که آنچه می‌خوری و می‌آشامی از [[حرام]] است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ~~ج۲،~~ ص ~~787~~.</ref>.		چون فرصت به‌دست آوردی به [[مردم]] [[خیانت]] کردی و شتابان، تاخت آوردی و برجستی و هرچه میسرت بود از اموالی که برای بیوه‌زنان و [[یتیمان]] نهاده بودند، برگرفتی و بربودی، آن‌سان که گرگ تیزچنگ بز مجروح را می‌رباید. [[اموال]] [[مسلمانان]] را به [[حجاز]] بردی، با دلی آسوده، بی‌آن‌که خود را در این [[اختلاس]] [[گناه‌کار]] پنداری. وای بر تو، چنان می‌نمودی که [[میراث]] [[پدر]] و مادرت را به نزد آن‌ها می‌بری. سبحان [[الله]]، آیا به [[قیامت]] ایمانت نیست؟! آیا از روز حساب بیمی به [[دل]] راه نمی‌دهی؟! ای کسی که در نزد من از [[خردمندان]] می‌بودی، چگونه آشامیدن و خوردن بر تو گواراست، حال آن‌که آنچه می‌خوری و می‌آشامی از [[حرام]] است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه ج۲]]، ص ۷۸۷.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۴۴

2023-04-11T10:44:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۱۴
خط ۱:		خط ۱:
			{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = نهج البلاغه
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* [[امام]] {{ع}} در این [[نامه]]، یکی از [[کارگزاران]] خود را به‌دلیل [[خیانت]] در [[بیت‌المال]] مورد توبیخ و [[سرزنش]] قرار می‌دهد. او را متهم به [[خیانت]] در [[امانت]] و [[بی‌وفایی]] می‌کند. او را به عقوبت [[الهی]] و [[روز رستاخیز]] هشدار می‌دهد و [[اموال]] به [[غارت]] برده را بر او [[حرام]] می‌شمرد و او را تهدید می‌کند که اگر [[اموال]] را به [[جایگاه]] خویش بازنگردانی، [[خدا]] مرا بر تو چیره سازد، آن‌گاه چنان کنم که در دم راهی [[دوزخ]] شوی. [[امام]] به او هشدار می‌دهد که اگر فرزندانم، [[حسن]] و [[حسین]]، نیز جای تو بودند، با آنان نیز همین‌گونه [[رفتار]] می‌کردم و [[حق]] را از آنان می‌ستاندم و بدین‌سان بر [[سازش‌ناپذیری]] خود در [[خیانت]] تأکید می‌ورزد. [[امام]] او را به فرارسیدن فصل [[پیری]] و نزدیکی [[مرگ]] یادآوری می‌کند و به بازگشت فرامی‌خواند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 786.</ref>.		[[امام]] {{ع}} در این [[نامه]]، یکی از [[کارگزاران]] خود را به‌دلیل [[خیانت]] در [[بیت‌المال]] مورد توبیخ و [[سرزنش]] قرار می‌دهد. او را متهم به [[خیانت]] در [[امانت]] و [[بی‌وفایی]] می‌کند. او را به عقوبت [[الهی]] و [[روز رستاخیز]] هشدار می‌دهد و [[اموال]] به [[غارت]] برده را بر او [[حرام]] می‌شمرد و او را تهدید می‌کند که اگر [[اموال]] را به [[جایگاه]] خویش بازنگردانی، [[خدا]] مرا بر تو چیره سازد، آن‌گاه چنان کنم که در دم راهی [[دوزخ]] شوی. [[امام]] به او هشدار می‌دهد که اگر فرزندانم، [[حسن]] و [[حسین]]، نیز جای تو بودند، با آنان نیز همین‌گونه [[رفتار]] می‌کردم و [[حق]] را از آنان می‌ستاندم و بدین‌سان بر [[سازش‌ناپذیری]] خود در [[خیانت]] تأکید می‌ورزد. [[امام]] او را به فرارسیدن فصل [[پیری]] و نزدیکی [[مرگ]] یادآوری می‌کند و به بازگشت فرامی‌خواند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 786.</ref>.
	* بیشتر مورخان مخاطب این [[نامه]] ۴۰ را [[ابن عباس]] می‌دانند. اما [[ابن ابی الحدید]] موضوع "لا ادری" [[برگزیده]] و در نظر او [[میزان]] قراینی که مخاطب [[نامه]] را شخصی غیر از [[ابن عباس]] می‌داند به قوت قراینی است که مخاطب را همو می‌داند. [[ابن ابی الحدید]] می‌نویسد: "اگر بگویم مخاطب [[نامه]] [[ابن عباس]] است، با [[دانش]] و [[آگاهی]] خود مبنی بر این‌که [[ابن عباس]] همواره در [[اطاعت از امام]] {{ع}}، چه در زمان حیات و چه پس از آن، کوشا و [[متعصب]] بود، [[مخالفت]] کرده‌ام." برخی مورخان و شارحان از جمله راوندی در منهاج البراعة مخاطب [[نامه]] را عبیدالله بن [[عبد]] [[عباس]]، یکی دیگر از [[کارگزاران امام]] می‌داند. [[ابوالفرج اصفهانی]] نامه‌ای از [[ابن عباس]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} خطاب به [[معاویه]] آورده است که نشان از حضور [[ابن عباس]] در [[بصره]] به عنوان [[کارگزار]] [[امام]] دارد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 786.</ref>.
	* بیشتر مورخان نیز درگیری شدید [[ابن عباس]] با [[معاویه]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} و ستایش‌های او از [[امام]] {{ع}} را گزارش کرده‌اند. عبدالفتاح عبدالمقصود در کتاب تاریخی [[امام علی بن ابی‌طالب]]، [[ابن عباس]] را به‌عنوان مخاطب [[نامه]] بسیار بعید و دور از ذهن می‌داند و این انتساب را به مورخی [[اموی]] نسبت می‌دهد. از دیگر سو، [[سیدرضی]] که حدیث‌شانسی [[موثق]] و متبحر بود، در این میان موضع "لاادری" اتخاذ کرده است، که این قراین در انتساب این [[نامه]] به [[ابن عباس]] ایجاد [[شبهه]] می‌کند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 787.</ref>.		بیشتر مورخان مخاطب این [[نامه]] ۴۰ را [[ابن عباس]] می‌دانند. اما [[ابن ابی الحدید]] موضوع "لا ادری" [[برگزیده]] و در نظر او [[میزان]] قراینی که مخاطب [[نامه]] را شخصی غیر از [[ابن عباس]] می‌داند به قوت قراینی است که مخاطب را همو می‌داند. [[ابن ابی الحدید]] می‌نویسد: "اگر بگویم مخاطب [[نامه]] [[ابن عباس]] است، با [[دانش]] و [[آگاهی]] خود مبنی بر این‌که [[ابن عباس]] همواره در [[اطاعت از امام]] {{ع}}، چه در زمان حیات و چه پس از آن، کوشا و [[متعصب]] بود، [[مخالفت]] کرده‌ام." برخی مورخان و شارحان از جمله راوندی در منهاج البراعة مخاطب [[نامه]] را عبیدالله بن [[عبد]] [[عباس]]، یکی دیگر از [[کارگزاران امام]] می‌داند. [[ابوالفرج اصفهانی]] نامه‌ای از [[ابن عباس]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} خطاب به [[معاویه]] آورده است که نشان از حضور [[ابن عباس]] در [[بصره]] به عنوان [[کارگزار]] [[امام]] دارد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 786.</ref>.

			بیشتر مورخان نیز درگیری شدید [[ابن عباس]] با [[معاویه]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} و ستایش‌های او از [[امام]] {{ع}} را گزارش کرده‌اند. عبدالفتاح عبدالمقصود در کتاب تاریخی [[امام علی بن ابی‌طالب]]، [[ابن عباس]] را به‌عنوان مخاطب [[نامه]] بسیار بعید و دور از ذهن می‌داند و این انتساب را به مورخی [[اموی]] نسبت می‌دهد. از دیگر سو، [[سیدرضی]] که حدیث‌شانسی [[موثق]] و متبحر بود، در این میان موضع "لاادری" اتخاذ کرده است، که این قراین در انتساب این [[نامه]] به [[ابن عباس]] ایجاد [[شبهه]] می‌کند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 787.</ref>.

	== فرازی از [[نامه]] ==		== فرازی از [[نامه]] ==
	* چون فرصت به‌دست آوردی به [[مردم]] [[خیانت]] کردی و شتابان، تاخت آوردی و برجستی و هرچه میسرت بود از اموالی که برای بیوه‌زنان و [[یتیمان]] نهاده بودند، برگرفتی و بربودی، آن‌سان که گرگ تیزچنگ بز مجروح را می‌رباید. [[اموال]] [[مسلمانان]] را به [[حجاز]] بردی، با دلی آسوده، بی‌آن‌که خود را در این [[اختلاس]] [[گناه‌کار]] پنداری. وای بر تو، چنان می‌نمودی که [[میراث]] [[پدر]] و مادرت را به نزد آن‌ها می‌بری. سبحان [[الله]]، آیا به [[قیامت]] ایمانت نیست؟! آیا از روز حساب بیمی به [[دل]] راه نمی‌دهی؟! ای کسی که در نزد من از [[خردمندان]] می‌بودی، چگونه آشامیدن و خوردن بر تو گواراست، حال آن‌که آنچه می‌خوری و می‌آشامی از [[حرام]] است.		چون فرصت به‌دست آوردی به [[مردم]] [[خیانت]] کردی و شتابان، تاخت آوردی و برجستی و هرچه میسرت بود از اموالی که برای بیوه‌زنان و [[یتیمان]] نهاده بودند، برگرفتی و بربودی، آن‌سان که گرگ تیزچنگ بز مجروح را می‌رباید. [[اموال]] [[مسلمانان]] را به [[حجاز]] بردی، با دلی آسوده، بی‌آن‌که خود را در این [[اختلاس]] [[گناه‌کار]] پنداری. وای بر تو، چنان می‌نمودی که [[میراث]] [[پدر]] و مادرت را به نزد آن‌ها می‌بری. سبحان [[الله]]، آیا به [[قیامت]] ایمانت نیست؟! آیا از روز حساب بیمی به [[دل]] راه نمی‌دهی؟! ای کسی که در نزد من از [[خردمندان]] می‌بودی، چگونه آشامیدن و خوردن بر تو گواراست، حال آن‌که آنچه می‌خوری و می‌آشامی از [[حرام]] است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 787.</ref>.
	<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 787.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		# [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۱۵:		خط ۲۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~امام علی]]~~		[[رده:نامه‌های نهج البلاغه]]
	~~[[رده:مدخل~~ نهج البلاغه]]

Wasity: جایگزینی متن - 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:43:43Z

جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۳
خط ۱:		خط ۱:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* [[امام]] {{ع}} در این [[نامه]]، یکی از [[کارگزاران]] خود را به‌دلیل [[خیانت]] در [[بیت‌المال]] مورد توبیخ و [[سرزنش]] قرار می‌دهد. او را متهم به [[خیانت]] در [[امانت]] و [[بی‌وفایی]] می‌کند. او را به عقوبت [[الهی]] و [[روز رستاخیز]] هشدار می‌دهد و [[اموال]] به [[غارت]] برده را بر او [[حرام]] می‌شمرد و او را تهدید می‌کند که اگر [[اموال]] را به [[جایگاه]] خویش بازنگردانی، [[خدا]] مرا بر تو چیره سازد، آن‌گاه چنان کنم که در دم راهی [[دوزخ]] شوی. [[امام]] به او هشدار می‌دهد که اگر فرزندانم، [[حسن]] و [[حسین]]، نیز جای تو بودند، با آنان نیز همین‌گونه [[رفتار]] می‌کردم و [[حق]] را از آنان می‌ستاندم و بدین‌سان بر [[سازش‌ناپذیری]] خود در [[خیانت]] تأکید می‌ورزد. [[امام]] او را به فرارسیدن فصل [[پیری]] و نزدیکی [[مرگ]] یادآوری می‌کند و به بازگشت فرامی‌خواند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 786.</ref>.		* [[امام]] {{ع}} در این [[نامه]]، یکی از [[کارگزاران]] خود را به‌دلیل [[خیانت]] در [[بیت‌المال]] مورد توبیخ و [[سرزنش]] قرار می‌دهد. او را متهم به [[خیانت]] در [[امانت]] و [[بی‌وفایی]] می‌کند. او را به عقوبت [[الهی]] و [[روز رستاخیز]] هشدار می‌دهد و [[اموال]] به [[غارت]] برده را بر او [[حرام]] می‌شمرد و او را تهدید می‌کند که اگر [[اموال]] را به [[جایگاه]] خویش بازنگردانی، [[خدا]] مرا بر تو چیره سازد، آن‌گاه چنان کنم که در دم راهی [[دوزخ]] شوی. [[امام]] به او هشدار می‌دهد که اگر فرزندانم، [[حسن]] و [[حسین]]، نیز جای تو بودند، با آنان نیز همین‌گونه [[رفتار]] می‌کردم و [[حق]] را از آنان می‌ستاندم و بدین‌سان بر [[سازش‌ناپذیری]] خود در [[خیانت]] تأکید می‌ورزد. [[امام]] او را به فرارسیدن فصل [[پیری]] و نزدیکی [[مرگ]] یادآوری می‌کند و به بازگشت فرامی‌خواند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 786.</ref>.
	* بیشتر مورخان مخاطب این [[نامه]] ۴۰ را [[ابن عباس]] می‌دانند. اما [[ابن ابی الحدید]] موضوع "لا ادری" [[برگزیده]] و در نظر او [[میزان]] قراینی که مخاطب [[نامه]] را شخصی غیر از [[ابن عباس]] می‌داند به قوت قراینی است که مخاطب را همو می‌داند. [[ابن ابی الحدید]] می‌نویسد: "اگر بگویم مخاطب [[نامه]] [[ابن عباس]] است، با [[دانش]] و [[آگاهی]] خود مبنی بر این‌که [[ابن عباس]] همواره در [[اطاعت از امام]] {{ع}}، چه در زمان حیات و چه پس از آن، کوشا و [[متعصب]] بود، [[مخالفت]] کرده‌ام." برخی مورخان و شارحان از جمله راوندی در منهاج البراعة مخاطب [[نامه]] را عبیدالله بن [[عبد]] [[عباس]]، یکی دیگر از [[کارگزاران امام]] می‌داند. [[ابوالفرج اصفهانی]] نامه‌ای از [[ابن عباس]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} خطاب به [[معاویه]] آورده است که نشان از حضور [[ابن عباس]] در [[بصره]] به عنوان [[کارگزار]] [[امام]] دارد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 786.</ref>.		* بیشتر مورخان مخاطب این [[نامه]] ۴۰ را [[ابن عباس]] می‌دانند. اما [[ابن ابی الحدید]] موضوع "لا ادری" [[برگزیده]] و در نظر او [[میزان]] قراینی که مخاطب [[نامه]] را شخصی غیر از [[ابن عباس]] می‌داند به قوت قراینی است که مخاطب را همو می‌داند. [[ابن ابی الحدید]] می‌نویسد: "اگر بگویم مخاطب [[نامه]] [[ابن عباس]] است، با [[دانش]] و [[آگاهی]] خود مبنی بر این‌که [[ابن عباس]] همواره در [[اطاعت از امام]] {{ع}}، چه در زمان حیات و چه پس از آن، کوشا و [[متعصب]] بود، [[مخالفت]] کرده‌ام." برخی مورخان و شارحان از جمله راوندی در منهاج البراعة مخاطب [[نامه]] را عبیدالله بن [[عبد]] [[عباس]]، یکی دیگر از [[کارگزاران امام]] می‌داند. [[ابوالفرج اصفهانی]] نامه‌ای از [[ابن عباس]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} خطاب به [[معاویه]] آورده است که نشان از حضور [[ابن عباس]] در [[بصره]] به عنوان [[کارگزار]] [[امام]] دارد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 786.</ref>.
	* بیشتر مورخان نیز درگیری شدید [[ابن عباس]] با [[معاویه]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} و ستایش‌های او از [[امام]] {{ع}} را گزارش کرده‌اند. عبدالفتاح عبدالمقصود در کتاب تاریخی [[امام علی بن ابی‌طالب]]، [[ابن عباس]] را به‌عنوان مخاطب [[نامه]] بسیار بعید و دور از ذهن می‌داند و این انتساب را به مورخی [[اموی]] نسبت می‌دهد. از دیگر سو، [[سیدرضی]] که حدیث‌شانسی [[موثق]] و متبحر بود، در این میان موضع "لاادری" اتخاذ کرده است، که این قراین در انتساب این [[نامه]] به [[ابن عباس]] ایجاد [[شبهه]] می‌کند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 787.</ref>.		* بیشتر مورخان نیز درگیری شدید [[ابن عباس]] با [[معاویه]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} و ستایش‌های او از [[امام]] {{ع}} را گزارش کرده‌اند. عبدالفتاح عبدالمقصود در کتاب تاریخی [[امام علی بن ابی‌طالب]]، [[ابن عباس]] را به‌عنوان مخاطب [[نامه]] بسیار بعید و دور از ذهن می‌داند و این انتساب را به مورخی [[اموی]] نسبت می‌دهد. از دیگر سو، [[سیدرضی]] که حدیث‌شانسی [[موثق]] و متبحر بود، در این میان موضع "لاادری" اتخاذ کرده است، که این قراین در انتساب این [[نامه]] به [[ابن عباس]] ایجاد [[شبهه]] می‌کند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 787.</ref>.
	== فرازی از [[نامه]] ==		== فرازی از [[نامه]] ==
	* چون فرصت به‌دست آوردی به [[مردم]] [[خیانت]] کردی و شتابان، تاخت آوردی و برجستی و هرچه میسرت بود از اموالی که برای بیوه‌زنان و [[یتیمان]] نهاده بودند، برگرفتی و بربودی، آن‌سان که گرگ تیزچنگ بز مجروح را می‌رباید. [[اموال]] [[مسلمانان]] را به [[حجاز]] بردی، با دلی آسوده، بی‌آن‌که خود را در این [[اختلاس]] [[گناه‌کار]] پنداری. وای بر تو، چنان می‌نمودی که [[میراث]] [[پدر]] و مادرت را به نزد آن‌ها می‌بری. سبحان [[الله]]، آیا به [[قیامت]] ایمانت نیست؟! آیا از روز حساب بیمی به [[دل]] راه نمی‌دهی؟! ای کسی که در نزد من از [[خردمندان]] می‌بودی، چگونه آشامیدن و خوردن بر تو گواراست، حال آن‌که آنچه می‌خوری و می‌آشامی از [[حرام]] است.		* چون فرصت به‌دست آوردی به [[مردم]] [[خیانت]] کردی و شتابان، تاخت آوردی و برجستی و هرچه میسرت بود از اموالی که برای بیوه‌زنان و [[یتیمان]] نهاده بودند، برگرفتی و بربودی، آن‌سان که گرگ تیزچنگ بز مجروح را می‌رباید. [[اموال]] [[مسلمانان]] را به [[حجاز]] بردی، با دلی آسوده، بی‌آن‌که خود را در این [[اختلاس]] [[گناه‌کار]] پنداری. وای بر تو، چنان می‌نمودی که [[میراث]] [[پدر]] و مادرت را به نزد آن‌ها می‌بری. سبحان [[الله]]، آیا به [[قیامت]] ایمانت نیست؟! آیا از روز حساب بیمی به [[دل]] راه نمی‌دهی؟! ای کسی که در نزد من از [[خردمندان]] می‌بودی، چگونه آشامیدن و خوردن بر تو گواراست، حال آن‌که آنچه می‌خوری و می‌آشامی از [[حرام]] است.
	<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 787.</ref>.		<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 787.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:35:47Z

جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۰۵
خط ۹:		خط ۹:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T10:06:18Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۶
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~		== مقدمه ==

	==مقدمه==
	* [[امام]] {{ع}} در این [[نامه]]، یکی از [[کارگزاران]] خود را به‌دلیل [[خیانت]] در [[بیت‌المال]] مورد توبیخ و [[سرزنش]] قرار می‌دهد. او را متهم به [[خیانت]] در [[امانت]] و [[بی‌وفایی]] می‌کند. او را به عقوبت [[الهی]] و [[روز رستاخیز]] هشدار می‌دهد و [[اموال]] به [[غارت]] برده را بر او [[حرام]] می‌شمرد و او را تهدید می‌کند که اگر [[اموال]] را به [[جایگاه]] خویش بازنگردانی، [[خدا]] مرا بر تو چیره سازد، آن‌گاه چنان کنم که در دم راهی [[دوزخ]] شوی. [[امام]] به او هشدار می‌دهد که اگر فرزندانم، [[حسن]] و [[حسین]]، نیز جای تو بودند، با آنان نیز همین‌گونه [[رفتار]] می‌کردم و [[حق]] را از آنان می‌ستاندم و بدین‌سان بر [[سازش‌ناپذیری]] خود در [[خیانت]] تأکید می‌ورزد. [[امام]] او را به فرارسیدن فصل [[پیری]] و نزدیکی [[مرگ]] یادآوری می‌کند و به بازگشت فرامی‌خواند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 786.</ref>.		* [[امام]] {{ع}} در این [[نامه]]، یکی از [[کارگزاران]] خود را به‌دلیل [[خیانت]] در [[بیت‌المال]] مورد توبیخ و [[سرزنش]] قرار می‌دهد. او را متهم به [[خیانت]] در [[امانت]] و [[بی‌وفایی]] می‌کند. او را به عقوبت [[الهی]] و [[روز رستاخیز]] هشدار می‌دهد و [[اموال]] به [[غارت]] برده را بر او [[حرام]] می‌شمرد و او را تهدید می‌کند که اگر [[اموال]] را به [[جایگاه]] خویش بازنگردانی، [[خدا]] مرا بر تو چیره سازد، آن‌گاه چنان کنم که در دم راهی [[دوزخ]] شوی. [[امام]] به او هشدار می‌دهد که اگر فرزندانم، [[حسن]] و [[حسین]]، نیز جای تو بودند، با آنان نیز همین‌گونه [[رفتار]] می‌کردم و [[حق]] را از آنان می‌ستاندم و بدین‌سان بر [[سازش‌ناپذیری]] خود در [[خیانت]] تأکید می‌ورزد. [[امام]] او را به فرارسیدن فصل [[پیری]] و نزدیکی [[مرگ]] یادآوری می‌کند و به بازگشت فرامی‌خواند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 786.</ref>.
	*بیشتر مورخان مخاطب این [[نامه]] ۴۰ را [[ابن عباس]] می‌دانند. اما [[ابن ابی الحدید]] موضوع "لا ادری" [[برگزیده]] و در نظر او [[میزان]] قراینی که مخاطب [[نامه]] را شخصی غیر از [[ابن عباس]] می‌داند به قوت قراینی است که مخاطب را همو می‌داند. [[ابن ابی الحدید]] می‌نویسد: "اگر بگویم مخاطب [[نامه]] [[ابن عباس]] است، با [[دانش]] و [[آگاهی]] خود مبنی بر این‌که [[ابن عباس]] همواره در [[اطاعت از امام]] {{ع}}، چه در زمان حیات و چه پس از آن، کوشا و [[متعصب]] بود، [[مخالفت]] کرده‌ام." برخی مورخان و شارحان از جمله راوندی در منهاج البراعة مخاطب [[نامه]] را عبیدالله بن [[عبد]] [[عباس]]، یکی دیگر از [[کارگزاران امام]] می‌داند. [[ابوالفرج اصفهانی]] نامه‌ای از [[ابن عباس]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} خطاب به [[معاویه]] آورده است که نشان از حضور [[ابن عباس]] در [[بصره]] به عنوان [[کارگزار]] [[امام]] دارد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 786.</ref>.		* بیشتر مورخان مخاطب این [[نامه]] ۴۰ را [[ابن عباس]] می‌دانند. اما [[ابن ابی الحدید]] موضوع "لا ادری" [[برگزیده]] و در نظر او [[میزان]] قراینی که مخاطب [[نامه]] را شخصی غیر از [[ابن عباس]] می‌داند به قوت قراینی است که مخاطب را همو می‌داند. [[ابن ابی الحدید]] می‌نویسد: "اگر بگویم مخاطب [[نامه]] [[ابن عباس]] است، با [[دانش]] و [[آگاهی]] خود مبنی بر این‌که [[ابن عباس]] همواره در [[اطاعت از امام]] {{ع}}، چه در زمان حیات و چه پس از آن، کوشا و [[متعصب]] بود، [[مخالفت]] کرده‌ام." برخی مورخان و شارحان از جمله راوندی در منهاج البراعة مخاطب [[نامه]] را عبیدالله بن [[عبد]] [[عباس]]، یکی دیگر از [[کارگزاران امام]] می‌داند. [[ابوالفرج اصفهانی]] نامه‌ای از [[ابن عباس]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} خطاب به [[معاویه]] آورده است که نشان از حضور [[ابن عباس]] در [[بصره]] به عنوان [[کارگزار]] [[امام]] دارد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 786.</ref>.
	*بیشتر مورخان نیز درگیری شدید [[ابن عباس]] با [[معاویه]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} و ستایش‌های او از [[امام]] {{ع}} را گزارش کرده‌اند. عبدالفتاح عبدالمقصود در کتاب تاریخی [[امام علی بن ابی‌طالب]]، [[ابن عباس]] را به‌عنوان مخاطب [[نامه]] بسیار بعید و دور از ذهن می‌داند و این انتساب را به مورخی [[اموی]] نسبت می‌دهد. از دیگر سو، [[سیدرضی]] که حدیث‌شانسی [[موثق]] و متبحر بود، در این میان موضع "لاادری" اتخاذ کرده است، که این قراین در انتساب این [[نامه]] به [[ابن عباس]] ایجاد [[شبهه]] می‌کند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 787.</ref>.		* بیشتر مورخان نیز درگیری شدید [[ابن عباس]] با [[معاویه]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} و ستایش‌های او از [[امام]] {{ع}} را گزارش کرده‌اند. عبدالفتاح عبدالمقصود در کتاب تاریخی [[امام علی بن ابی‌طالب]]، [[ابن عباس]] را به‌عنوان مخاطب [[نامه]] بسیار بعید و دور از ذهن می‌داند و این انتساب را به مورخی [[اموی]] نسبت می‌دهد. از دیگر سو، [[سیدرضی]] که حدیث‌شانسی [[موثق]] و متبحر بود، در این میان موضع "لاادری" اتخاذ کرده است، که این قراین در انتساب این [[نامه]] به [[ابن عباس]] ایجاد [[شبهه]] می‌کند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 787.</ref>.
	==فرازی از [[نامه]]==		== فرازی از [[نامه]] ==
	*چون فرصت به‌دست آوردی به [[مردم]] [[خیانت]] کردی و شتابان، تاخت آوردی و برجستی و هرچه میسرت بود از اموالی که برای بیوه‌زنان و [[یتیمان]] نهاده بودند، برگرفتی و بربودی، آن‌سان که گرگ تیزچنگ بز مجروح را می‌رباید.[[اموال]] [[مسلمانان]] را به [[حجاز]] بردی، با دلی آسوده، بی‌آن‌که خود را در این [[اختلاس]] [[گناه‌کار]] پنداری. وای بر تو، چنان می‌نمودی که [[میراث]] [[پدر]] و مادرت را به نزد آن‌ها می‌بری. سبحان [[الله]]، آیا به [[قیامت]] ایمانت نیست؟! آیا از روز حساب بیمی به [[دل]] راه نمی‌دهی؟! ای کسی که در نزد من از [[خردمندان]] می‌بودی، چگونه آشامیدن و خوردن بر تو گواراست، حال آن‌که آنچه می‌خوری و می‌آشامی از [[حرام]] است.		* چون فرصت به‌دست آوردی به [[مردم]] [[خیانت]] کردی و شتابان، تاخت آوردی و برجستی و هرچه میسرت بود از اموالی که برای بیوه‌زنان و [[یتیمان]] نهاده بودند، برگرفتی و بربودی، آن‌سان که گرگ تیزچنگ بز مجروح را می‌رباید. [[اموال]] [[مسلمانان]] را به [[حجاز]] بردی، با دلی آسوده، بی‌آن‌که خود را در این [[اختلاس]] [[گناه‌کار]] پنداری. وای بر تو، چنان می‌نمودی که [[میراث]] [[پدر]] و مادرت را به نزد آن‌ها می‌بری. سبحان [[الله]]، آیا به [[قیامت]] ایمانت نیست؟! آیا از روز حساب بیمی به [[دل]] راه نمی‌دهی؟! ای کسی که در نزد من از [[خردمندان]] می‌بودی، چگونه آشامیدن و خوردن بر تو گواراست، حال آن‌که آنچه می‌خوری و می‌آشامی از [[حرام]] است.
	<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 787.</ref>.		<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 787.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T10:16:07Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۴۶
خط ۲:		خط ۲:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*[[امام]] {{ع}} در این [[نامه]]، یکی از [[کارگزاران]] خود را به‌دلیل [[خیانت]] در [[بیت‌المال]] مورد توبیخ و [[سرزنش]] قرار می‌دهد. او را متهم به [[خیانت]] در [[امانت]] و [[بی‌وفایی]] می‌کند. او را به عقوبت [[الهی]] و [[روز رستاخیز]] هشدار می‌دهد و [[اموال]] به [[غارت]] برده را بر او [[حرام]] می‌شمرد و او را تهدید می‌کند که اگر [[اموال]] را به [[جایگاه]] خویش بازنگردانی، [[خدا]] مرا بر تو چیره سازد، آن‌گاه چنان کنم که در دم راهی [[دوزخ]] شوی. [[امام]] به او هشدار می‌دهد که اگر فرزندانم، [[حسن]] و [[حسین]]، نیز جای تو بودند، با آنان نیز همین‌گونه [[رفتار]] می‌کردم و [[حق]] را از آنان می‌ستاندم و بدین‌سان بر [[سازش‌ناپذیری]] خود در [[خیانت]] تأکید می‌ورزد. [[امام]] او را به فرارسیدن فصل [[پیری]] و نزدیکی [[مرگ]] یادآوری می‌کند و به بازگشت فرامی‌خواند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 786.</ref>.		* [[امام]] {{ع}} در این [[نامه]]، یکی از [[کارگزاران]] خود را به‌دلیل [[خیانت]] در [[بیت‌المال]] مورد توبیخ و [[سرزنش]] قرار می‌دهد. او را متهم به [[خیانت]] در [[امانت]] و [[بی‌وفایی]] می‌کند. او را به عقوبت [[الهی]] و [[روز رستاخیز]] هشدار می‌دهد و [[اموال]] به [[غارت]] برده را بر او [[حرام]] می‌شمرد و او را تهدید می‌کند که اگر [[اموال]] را به [[جایگاه]] خویش بازنگردانی، [[خدا]] مرا بر تو چیره سازد، آن‌گاه چنان کنم که در دم راهی [[دوزخ]] شوی. [[امام]] به او هشدار می‌دهد که اگر فرزندانم، [[حسن]] و [[حسین]]، نیز جای تو بودند، با آنان نیز همین‌گونه [[رفتار]] می‌کردم و [[حق]] را از آنان می‌ستاندم و بدین‌سان بر [[سازش‌ناپذیری]] خود در [[خیانت]] تأکید می‌ورزد. [[امام]] او را به فرارسیدن فصل [[پیری]] و نزدیکی [[مرگ]] یادآوری می‌کند و به بازگشت فرامی‌خواند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 786.</ref>.
	*بیشتر مورخان مخاطب این [[نامه]] ۴۰ را [[ابن عباس]] می‌دانند. اما [[ابن ابی الحدید]] موضوع "لا ادری" [[برگزیده]] و در نظر او [[میزان]] قراینی که مخاطب [[نامه]] را شخصی غیر از [[ابن عباس]] می‌داند به قوت قراینی است که مخاطب را همو می‌داند. [[ابن ابی الحدید]] می‌نویسد: "اگر بگویم مخاطب [[نامه]] [[ابن عباس]] است، با [[دانش]] و [[آگاهی]] خود مبنی بر این‌که [[ابن عباس]] همواره در [[اطاعت از امام]] {{ع}}، چه در زمان حیات و چه پس از آن، کوشا و [[متعصب]] بود، [[مخالفت]] کرده‌ام." برخی مورخان و شارحان از جمله راوندی در منهاج البراعة مخاطب [[نامه]] را عبیدالله بن [[عبد]] [[عباس]]، یکی دیگر از [[کارگزاران امام]] می‌داند. [[ابوالفرج اصفهانی]] نامه‌ای از [[ابن عباس]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} خطاب به [[معاویه]] آورده است که نشان از حضور [[ابن عباس]] در [[بصره]] به عنوان [[کارگزار]] [[امام]] دارد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 786.</ref>.		*بیشتر مورخان مخاطب این [[نامه]] ۴۰ را [[ابن عباس]] می‌دانند. اما [[ابن ابی الحدید]] موضوع "لا ادری" [[برگزیده]] و در نظر او [[میزان]] قراینی که مخاطب [[نامه]] را شخصی غیر از [[ابن عباس]] می‌داند به قوت قراینی است که مخاطب را همو می‌داند. [[ابن ابی الحدید]] می‌نویسد: "اگر بگویم مخاطب [[نامه]] [[ابن عباس]] است، با [[دانش]] و [[آگاهی]] خود مبنی بر این‌که [[ابن عباس]] همواره در [[اطاعت از امام]] {{ع}}، چه در زمان حیات و چه پس از آن، کوشا و [[متعصب]] بود، [[مخالفت]] کرده‌ام." برخی مورخان و شارحان از جمله راوندی در منهاج البراعة مخاطب [[نامه]] را عبیدالله بن [[عبد]] [[عباس]]، یکی دیگر از [[کارگزاران امام]] می‌داند. [[ابوالفرج اصفهانی]] نامه‌ای از [[ابن عباس]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} خطاب به [[معاویه]] آورده است که نشان از حضور [[ابن عباس]] در [[بصره]] به عنوان [[کارگزار]] [[امام]] دارد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 786.</ref>.
	*بیشتر مورخان نیز درگیری شدید [[ابن عباس]] با [[معاویه]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} و ستایش‌های او از [[امام]] {{ع}} را گزارش کرده‌اند. عبدالفتاح عبدالمقصود در کتاب تاریخی [[امام علی بن ابی‌طالب]]، [[ابن عباس]] را به‌عنوان مخاطب [[نامه]] بسیار بعید و دور از ذهن می‌داند و این انتساب را به مورخی [[اموی]] نسبت می‌دهد. از دیگر سو، [[سیدرضی]] که حدیث‌شانسی [[موثق]] و متبحر بود، در این میان موضع "لاادری" اتخاذ کرده است، که این قراین در انتساب این [[نامه]] به [[ابن عباس]] ایجاد [[شبهه]] می‌کند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 787.</ref>.		*بیشتر مورخان نیز درگیری شدید [[ابن عباس]] با [[معاویه]] پس از [[شهادت امام]] {{ع}} و ستایش‌های او از [[امام]] {{ع}} را گزارش کرده‌اند. عبدالفتاح عبدالمقصود در کتاب تاریخی [[امام علی بن ابی‌طالب]]، [[ابن عباس]] را به‌عنوان مخاطب [[نامه]] بسیار بعید و دور از ذهن می‌داند و این انتساب را به مورخی [[اموی]] نسبت می‌دهد. از دیگر سو، [[سیدرضی]] که حدیث‌شانسی [[موثق]] و متبحر بود، در این میان موضع "لاادری" اتخاذ کرده است، که این قراین در انتساب این [[نامه]] به [[ابن عباس]] ایجاد [[شبهه]] می‌کند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 787.</ref>.
خط ۸:		خط ۸:
	*چون فرصت به‌دست آوردی به [[مردم]] [[خیانت]] کردی و شتابان، تاخت آوردی و برجستی و هرچه میسرت بود از اموالی که برای بیوه‌زنان و [[یتیمان]] نهاده بودند، برگرفتی و بربودی، آن‌سان که گرگ تیزچنگ بز مجروح را می‌رباید.[[اموال]] [[مسلمانان]] را به [[حجاز]] بردی، با دلی آسوده، بی‌آن‌که خود را در این [[اختلاس]] [[گناه‌کار]] پنداری. وای بر تو، چنان می‌نمودی که [[میراث]] [[پدر]] و مادرت را به نزد آن‌ها می‌بری. سبحان [[الله]]، آیا به [[قیامت]] ایمانت نیست؟! آیا از روز حساب بیمی به [[دل]] راه نمی‌دهی؟! ای کسی که در نزد من از [[خردمندان]] می‌بودی، چگونه آشامیدن و خوردن بر تو گواراست، حال آن‌که آنچه می‌خوری و می‌آشامی از [[حرام]] است.		*چون فرصت به‌دست آوردی به [[مردم]] [[خیانت]] کردی و شتابان، تاخت آوردی و برجستی و هرچه میسرت بود از اموالی که برای بیوه‌زنان و [[یتیمان]] نهاده بودند، برگرفتی و بربودی، آن‌سان که گرگ تیزچنگ بز مجروح را می‌رباید.[[اموال]] [[مسلمانان]] را به [[حجاز]] بردی، با دلی آسوده، بی‌آن‌که خود را در این [[اختلاس]] [[گناه‌کار]] پنداری. وای بر تو، چنان می‌نمودی که [[میراث]] [[پدر]] و مادرت را به نزد آن‌ها می‌بری. سبحان [[الله]]، آیا به [[قیامت]] ایمانت نیست؟! آیا از روز حساب بیمی به [[دل]] راه نمی‌دهی؟! ای کسی که در نزد من از [[خردمندان]] می‌بودی، چگونه آشامیدن و خوردن بر تو گواراست، حال آن‌که آنچه می‌خوری و می‌آشامی از [[حرام]] است.
	<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 787.</ref>.		<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 787.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۱۹:		خط ۱۷:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:امام علی]]		[[رده:امام علی]]
	[[رده:مدخل نهج البلاغه]]		[[رده:مدخل نهج البلاغه]]

Hosein: جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:15:25Z

جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۵
خط ۸:		خط ۸:
	*چون فرصت به‌دست آوردی به [[مردم]] [[خیانت]] کردی و شتابان، تاخت آوردی و برجستی و هرچه میسرت بود از اموالی که برای بیوه‌زنان و [[یتیمان]] نهاده بودند، برگرفتی و بربودی، آن‌سان که گرگ تیزچنگ بز مجروح را می‌رباید.[[اموال]] [[مسلمانان]] را به [[حجاز]] بردی، با دلی آسوده، بی‌آن‌که خود را در این [[اختلاس]] [[گناه‌کار]] پنداری. وای بر تو، چنان می‌نمودی که [[میراث]] [[پدر]] و مادرت را به نزد آن‌ها می‌بری. سبحان [[الله]]، آیا به [[قیامت]] ایمانت نیست؟! آیا از روز حساب بیمی به [[دل]] راه نمی‌دهی؟! ای کسی که در نزد من از [[خردمندان]] می‌بودی، چگونه آشامیدن و خوردن بر تو گواراست، حال آن‌که آنچه می‌خوری و می‌آشامی از [[حرام]] است.		*چون فرصت به‌دست آوردی به [[مردم]] [[خیانت]] کردی و شتابان، تاخت آوردی و برجستی و هرچه میسرت بود از اموالی که برای بیوه‌زنان و [[یتیمان]] نهاده بودند، برگرفتی و بربودی، آن‌سان که گرگ تیزچنگ بز مجروح را می‌رباید.[[اموال]] [[مسلمانان]] را به [[حجاز]] بردی، با دلی آسوده، بی‌آن‌که خود را در این [[اختلاس]] [[گناه‌کار]] پنداری. وای بر تو، چنان می‌نمودی که [[میراث]] [[پدر]] و مادرت را به نزد آن‌ها می‌بری. سبحان [[الله]]، آیا به [[قیامت]] ایمانت نیست؟! آیا از روز حساب بیمی به [[دل]] راه نمی‌دهی؟! ای کسی که در نزد من از [[خردمندان]] می‌بودی، چگونه آشامیدن و خوردن بر تو گواراست، حال آن‌که آنچه می‌خوری و می‌آشامی از [[حرام]] است.
	<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 787.</ref>.		<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 787.</ref>.

	~~== پرسش‌های وابسته ==~~

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-18T00:56:55Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۴:۲۶
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T19:04:58Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۳۴
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

2021-12-16T18:13:10Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۴۳
خط ۱۴:		خط ۱۴:

	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]