نامۀ ۵۴ نهج البلاغه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۳ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۲۸

2024-06-13T04:28:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۵۸
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[طلحه]] و [[زبیر]] و دو [[صحابی]] نام‌دار [[پیامبر اکرم]] {{صل}}، پس از قتل عثمان با روی باز و بدون [[اجبار]] با [[امام]] {{ع}} [[بیعت]] کردند. اما [[امام]] در ارسال [[کارگزاران]] خود اقبالی به آن‌ها نشان نداد و آن‌ها را در اداراه امور [[حکومت]] داخل نکرد. این موضوع بر آنان گران آمد، زیرا آن‌ها در [[دل]] سودای [[دنیا]] داشتند و به [[امید]] بهره‌مندی از مواهب [[حکومت]] با [[امام]] [[بیعت]] کرده بودند. این‌گونه بود که آنان [[بیعت]] و [[عهد]] و [[پیمان]] خویش را شکستند و سردمدار و فتنه‌ای بزرگ شدند که نخستین [[جنگ]] دوره [[حکومت امام]] {{ع}} را رقم زد. [[امام]] {{ع}} آن‌ها را به یاد بیعتشان می‌اندازد و [[بیعت‌شکنی]] آن‌ها را مورد [[نکوهش]] قرار می‌دهد و آن‌ها را از [[آتش جهنم]] [[انذار]] می‌دهد. [[تاریخ]] صدور [[نامه]] پیش از [[جنگ جمل]] به‌سال ۳۶ ق است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ~~ج۲،~~ ص ~~800~~.</ref>.		[[طلحه]] و [[زبیر]] و دو [[صحابی]] نام‌دار [[پیامبر اکرم]] {{صل}}، پس از قتل عثمان با روی باز و بدون [[اجبار]] با [[امام]] {{ع}} [[بیعت]] کردند. اما [[امام]] در ارسال [[کارگزاران]] خود اقبالی به آن‌ها نشان نداد و آن‌ها را در اداراه امور [[حکومت]] داخل نکرد. این موضوع بر آنان گران آمد، زیرا آن‌ها در [[دل]] سودای [[دنیا]] داشتند و به [[امید]] بهره‌مندی از مواهب [[حکومت]] با [[امام]] [[بیعت]] کرده بودند. این‌گونه بود که آنان [[بیعت]] و [[عهد]] و [[پیمان]] خویش را شکستند و سردمدار و فتنه‌ای بزرگ شدند که نخستین [[جنگ]] دوره [[حکومت امام]] {{ع}} را رقم زد. [[امام]] {{ع}} آن‌ها را به یاد بیعتشان می‌اندازد و [[بیعت‌شکنی]] آن‌ها را مورد [[نکوهش]] قرار می‌دهد و آن‌ها را از [[آتش جهنم]] [[انذار]] می‌دهد. [[تاریخ]] صدور [[نامه]] پیش از [[جنگ جمل]] به‌سال ۳۶ ق است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه ج۲]]، ص ۸۰۰.</ref>.

	== فرازی از [[نامه]] ==		== فرازی از [[نامه]] ==
	اما بعد، شما دانید –گرچه آن را [[کتمان]] کنید- که من به سراغ [[مردم]] نرفتم، بلکه آنان به سراغم آمدند و من با آنان [[بیعت]] نکردم، بلکه آنان با من [[بیعت]] کردند و شما از همانان هستید که به سراغم آمدید و [[بیعت]] کردید و توده [[مردم]] به خاطر قدرتی غاصب یا ثروتی بی‌حساب و بی‌کتاب، با من [[بیعت]] نکردند. پس اگر شما از سر [[صدق]] و [[صفا]] [[بیعت]] کردید از [[مخالفت]] بازگردید و هر چه زودتر به سوی [[خدا]] [[توبه]] کنید و اگر [[بیعت]] شما از روی کراهت بوده است پس با نفاقتان خود را محکوم کرده و برگ برنده را به دست من داده‌اید. به [[جان]] خودم [[سوگند]] که شما در نادیده انگاشتن [[حق]] و زیر پا نهادن آن از دیگر [[مهاجران]] سزاوارتر نیستید، پس چگونه است که تنها شما سردمدار این توطئه شده‌اید، اگر شما پیش از [[بیعت]] [[مخالفت]] می‌کردید آسان‌تر بود از این‌که پس از [[بیعت]] آن را بشکنید. شما پنداشته‌اید که من [[عثمان]] را کشته‌ام، داور میان من و شما کسانی از اهل [[مدینه]] هستند که نه با من بودند و نه با شما. پس هر کس باید به اندازه دخالت خود پاسخ‌گو باشد. ای دو پیرمرد، از توطئه خود دست بردارید، که اینک بزرگ‌ترین مشکل شما ننگ و بدنامی است که از آن می‌هراسید، در حالی‌که اگر [[توبه]] نکنید آش [[جهنم]] نیز بدان افزوده شود و "عار" و "نار" با هم خواهد شد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ~~ج۲،~~ ص ~~801~~.</ref>.		اما بعد، شما دانید –گرچه آن را [[کتمان]] کنید- که من به سراغ [[مردم]] نرفتم، بلکه آنان به سراغم آمدند و من با آنان [[بیعت]] نکردم، بلکه آنان با من [[بیعت]] کردند و شما از همانان هستید که به سراغم آمدید و [[بیعت]] کردید و توده [[مردم]] به خاطر قدرتی غاصب یا ثروتی بی‌حساب و بی‌کتاب، با من [[بیعت]] نکردند. پس اگر شما از سر [[صدق]] و [[صفا]] [[بیعت]] کردید از [[مخالفت]] بازگردید و هر چه زودتر به سوی [[خدا]] [[توبه]] کنید و اگر [[بیعت]] شما از روی کراهت بوده است پس با نفاقتان خود را محکوم کرده و برگ برنده را به دست من داده‌اید. به [[جان]] خودم [[سوگند]] که شما در نادیده انگاشتن [[حق]] و زیر پا نهادن آن از دیگر [[مهاجران]] سزاوارتر نیستید، پس چگونه است که تنها شما سردمدار این توطئه شده‌اید، اگر شما پیش از [[بیعت]] [[مخالفت]] می‌کردید آسان‌تر بود از این‌که پس از [[بیعت]] آن را بشکنید. شما پنداشته‌اید که من [[عثمان]] را کشته‌ام، داور میان من و شما کسانی از اهل [[مدینه]] هستند که نه با من بودند و نه با شما. پس هر کس باید به اندازه دخالت خود پاسخ‌گو باشد. ای دو پیرمرد، از توطئه خود دست بردارید، که اینک بزرگ‌ترین مشکل شما ننگ و بدنامی است که از آن می‌هراسید، در حالی‌که اگر [[توبه]] نکنید آش [[جهنم]] نیز بدان افزوده شود و "عار" و "نار" با هم خواهد شد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه ج۲]]، ص ۸۰۱.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۴۹

2023-04-11T10:49:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۱۹
خط ۱:		خط ۱:
			{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = نهج البلاغه
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* [[طلحه]] و [[زبیر]] و دو [[صحابی]] نام‌دار [[پیامبر اکرم]] {{صل}}، پس از [[قتل عثمان]] با روی باز و بدون [[اجبار]] با [[امام]] {{ع}} [[بیعت]] کردند. اما [[امام]] در ارسال [[کارگزاران]] خود اقبالی به آن‌ها نشان نداد و آن‌ها را در اداراه امور [[حکومت]] داخل نکرد. این موضوع بر آنان گران آمد، زیرا آن‌ها در [[دل]] سودای [[دنیا]] داشتند و به [[امید]] بهره‌مندی از مواهب [[حکومت]] با [[امام]] [[بیعت]] کرده بودند. این‌گونه بود که آنان [[بیعت]] و [[عهد]] و [[پیمان]] خویش را شکستند و سردمدار و فتنه‌ای بزرگ شدند که نخستین [[جنگ]] دوره [[حکومت امام]] {{ع}} را رقم زد. [[امام]] {{ع}} آن‌ها را به یاد بیعتشان می‌اندازد و [[بیعت‌شکنی]] آن‌ها را مورد [[نکوهش]] قرار می‌دهد و آن‌ها را از [[آتش جهنم]] [[انذار]] می‌دهد. [[تاریخ]] صدور [[نامه]] پیش از [[جنگ جمل]] به‌سال ۳۶ ق است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 800.</ref>.		[[طلحه]] و [[زبیر]] و دو [[صحابی]] نام‌دار [[پیامبر اکرم]] {{صل}}، پس از قتل عثمان با روی باز و بدون [[اجبار]] با [[امام]] {{ع}} [[بیعت]] کردند. اما [[امام]] در ارسال [[کارگزاران]] خود اقبالی به آن‌ها نشان نداد و آن‌ها را در اداراه امور [[حکومت]] داخل نکرد. این موضوع بر آنان گران آمد، زیرا آن‌ها در [[دل]] سودای [[دنیا]] داشتند و به [[امید]] بهره‌مندی از مواهب [[حکومت]] با [[امام]] [[بیعت]] کرده بودند. این‌گونه بود که آنان [[بیعت]] و [[عهد]] و [[پیمان]] خویش را شکستند و سردمدار و فتنه‌ای بزرگ شدند که نخستین [[جنگ]] دوره [[حکومت امام]] {{ع}} را رقم زد. [[امام]] {{ع}} آن‌ها را به یاد بیعتشان می‌اندازد و [[بیعت‌شکنی]] آن‌ها را مورد [[نکوهش]] قرار می‌دهد و آن‌ها را از [[آتش جهنم]] [[انذار]] می‌دهد. [[تاریخ]] صدور [[نامه]] پیش از [[جنگ جمل]] به‌سال ۳۶ ق است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 800.</ref>.

	== فرازی از [[نامه]] ==		== فرازی از [[نامه]] ==
	* اما بعد، شما دانید –گرچه آن را [[کتمان]] کنید- که من به سراغ [[مردم]] نرفتم، بلکه آنان به سراغم آمدند و من با آنان [[بیعت]] نکردم، بلکه آنان با من [[بیعت]] کردند و شما از همانان هستید که به سراغم آمدید و [[بیعت]] کردید و توده [[مردم]] به خاطر قدرتی غاصب یا ثروتی بی‌حساب و بی‌کتاب، با من [[بیعت]] نکردند. پس اگر شما از سر [[صدق]] و [[صفا]] [[بیعت]] کردید از [[مخالفت]] بازگردید و هر چه زودتر به سوی [[خدا]] [[توبه]] کنید و اگر [[بیعت]] شما از روی کراهت بوده است پس با نفاقتان خود را محکوم کرده و برگ برنده را به دست من داده‌اید. به [[جان]] خودم [[سوگند]] که شما در نادیده انگاشتن [[حق]] و زیر پا نهادن آن از دیگر [[مهاجران]] سزاوارتر نیستید، پس چگونه است که تنها شما سردمدار این توطئه شده‌اید، اگر شما پیش از [[بیعت]] [[مخالفت]] می‌کردید آسان‌تر بود از این‌که پس از [[بیعت]] آن را بشکنید. شما پنداشته‌اید که من [[عثمان]] را کشته‌ام، داور میان من و شما کسانی از اهل [[مدینه]] هستند که نه با من بودند و نه با شما. پس هر کس باید به اندازه دخالت خود پاسخ‌گو باشد. ای دو پیرمرد، از توطئه خود دست بردارید، که اینک بزرگ‌ترین مشکل شما ننگ و بدنامی است که از آن می‌هراسید، در حالی‌که اگر [[توبه]] نکنید آش [[جهنم]] نیز بدان افزوده شود و "عار" و "نار" با هم خواهد شد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 801.</ref>.		اما بعد، شما دانید –گرچه آن را [[کتمان]] کنید- که من به سراغ [[مردم]] نرفتم، بلکه آنان به سراغم آمدند و من با آنان [[بیعت]] نکردم، بلکه آنان با من [[بیعت]] کردند و شما از همانان هستید که به سراغم آمدید و [[بیعت]] کردید و توده [[مردم]] به خاطر قدرتی غاصب یا ثروتی بی‌حساب و بی‌کتاب، با من [[بیعت]] نکردند. پس اگر شما از سر [[صدق]] و [[صفا]] [[بیعت]] کردید از [[مخالفت]] بازگردید و هر چه زودتر به سوی [[خدا]] [[توبه]] کنید و اگر [[بیعت]] شما از روی کراهت بوده است پس با نفاقتان خود را محکوم کرده و برگ برنده را به دست من داده‌اید. به [[جان]] خودم [[سوگند]] که شما در نادیده انگاشتن [[حق]] و زیر پا نهادن آن از دیگر [[مهاجران]] سزاوارتر نیستید، پس چگونه است که تنها شما سردمدار این توطئه شده‌اید، اگر شما پیش از [[بیعت]] [[مخالفت]] می‌کردید آسان‌تر بود از این‌که پس از [[بیعت]] آن را بشکنید. شما پنداشته‌اید که من [[عثمان]] را کشته‌ام، داور میان من و شما کسانی از اهل [[مدینه]] هستند که نه با من بودند و نه با شما. پس هر کس باید به اندازه دخالت خود پاسخ‌گو باشد. ای دو پیرمرد، از توطئه خود دست بردارید، که اینک بزرگ‌ترین مشکل شما ننگ و بدنامی است که از آن می‌هراسید، در حالی‌که اگر [[توبه]] نکنید آش [[جهنم]] نیز بدان افزوده شود و "عار" و "نار" با هم خواهد شد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 801.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		# [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۱۲:		خط ۲۰:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~امام علی]]~~		[[رده:نامه‌های نهج البلاغه]]
	~~[[رده:مدخل~~ نهج البلاغه]]

Wasity: جایگزینی متن - 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:43:57Z

جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۳
خط ۱:		خط ۱:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* [[طلحه]] و [[زبیر]] و دو [[صحابی]] نام‌دار [[پیامبر اکرم]] {{صل}}، پس از [[قتل عثمان]] با روی باز و بدون [[اجبار]] با [[امام]] {{ع}} [[بیعت]] کردند. اما [[امام]] در ارسال [[کارگزاران]] خود اقبالی به آن‌ها نشان نداد و آن‌ها را در اداراه امور [[حکومت]] داخل نکرد. این موضوع بر آنان گران آمد، زیرا آن‌ها در [[دل]] سودای [[دنیا]] داشتند و به [[امید]] بهره‌مندی از مواهب [[حکومت]] با [[امام]] [[بیعت]] کرده بودند. این‌گونه بود که آنان [[بیعت]] و [[عهد]] و [[پیمان]] خویش را شکستند و سردمدار و فتنه‌ای بزرگ شدند که نخستین [[جنگ]] دوره [[حکومت امام]] {{ع}} را رقم زد. [[امام]] {{ع}} آن‌ها را به یاد بیعتشان می‌اندازد و [[بیعت‌شکنی]] آن‌ها را مورد [[نکوهش]] قرار می‌دهد و آن‌ها را از [[آتش جهنم]] [[انذار]] می‌دهد. [[تاریخ]] صدور [[نامه]] پیش از [[جنگ جمل]] به‌سال ۳۶ ق است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 800.</ref>.		* [[طلحه]] و [[زبیر]] و دو [[صحابی]] نام‌دار [[پیامبر اکرم]] {{صل}}، پس از [[قتل عثمان]] با روی باز و بدون [[اجبار]] با [[امام]] {{ع}} [[بیعت]] کردند. اما [[امام]] در ارسال [[کارگزاران]] خود اقبالی به آن‌ها نشان نداد و آن‌ها را در اداراه امور [[حکومت]] داخل نکرد. این موضوع بر آنان گران آمد، زیرا آن‌ها در [[دل]] سودای [[دنیا]] داشتند و به [[امید]] بهره‌مندی از مواهب [[حکومت]] با [[امام]] [[بیعت]] کرده بودند. این‌گونه بود که آنان [[بیعت]] و [[عهد]] و [[پیمان]] خویش را شکستند و سردمدار و فتنه‌ای بزرگ شدند که نخستین [[جنگ]] دوره [[حکومت امام]] {{ع}} را رقم زد. [[امام]] {{ع}} آن‌ها را به یاد بیعتشان می‌اندازد و [[بیعت‌شکنی]] آن‌ها را مورد [[نکوهش]] قرار می‌دهد و آن‌ها را از [[آتش جهنم]] [[انذار]] می‌دهد. [[تاریخ]] صدور [[نامه]] پیش از [[جنگ جمل]] به‌سال ۳۶ ق است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 800.</ref>.
	== فرازی از [[نامه]] ==		== فرازی از [[نامه]] ==
	* اما بعد، شما دانید –گرچه آن را [[کتمان]] کنید- که من به سراغ [[مردم]] نرفتم، بلکه آنان به سراغم آمدند و من با آنان [[بیعت]] نکردم، بلکه آنان با من [[بیعت]] کردند و شما از همانان هستید که به سراغم آمدید و [[بیعت]] کردید و توده [[مردم]] به خاطر قدرتی غاصب یا ثروتی بی‌حساب و بی‌کتاب، با من [[بیعت]] نکردند. پس اگر شما از سر [[صدق]] و [[صفا]] [[بیعت]] کردید از [[مخالفت]] بازگردید و هر چه زودتر به سوی [[خدا]] [[توبه]] کنید و اگر [[بیعت]] شما از روی کراهت بوده است پس با نفاقتان خود را محکوم کرده و برگ برنده را به دست من داده‌اید. به [[جان]] خودم [[سوگند]] که شما در نادیده انگاشتن [[حق]] و زیر پا نهادن آن از دیگر [[مهاجران]] سزاوارتر نیستید، پس چگونه است که تنها شما سردمدار این توطئه شده‌اید، اگر شما پیش از [[بیعت]] [[مخالفت]] می‌کردید آسان‌تر بود از این‌که پس از [[بیعت]] آن را بشکنید. شما پنداشته‌اید که من [[عثمان]] را کشته‌ام، داور میان من و شما کسانی از اهل [[مدینه]] هستند که نه با من بودند و نه با شما. پس هر کس باید به اندازه دخالت خود پاسخ‌گو باشد. ای دو پیرمرد، از توطئه خود دست بردارید، که اینک بزرگ‌ترین مشکل شما ننگ و بدنامی است که از آن می‌هراسید، در حالی‌که اگر [[توبه]] نکنید آش [[جهنم]] نیز بدان افزوده شود و "عار" و "نار" با هم خواهد شد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 801.</ref>.		* اما بعد، شما دانید –گرچه آن را [[کتمان]] کنید- که من به سراغ [[مردم]] نرفتم، بلکه آنان به سراغم آمدند و من با آنان [[بیعت]] نکردم، بلکه آنان با من [[بیعت]] کردند و شما از همانان هستید که به سراغم آمدید و [[بیعت]] کردید و توده [[مردم]] به خاطر قدرتی غاصب یا ثروتی بی‌حساب و بی‌کتاب، با من [[بیعت]] نکردند. پس اگر شما از سر [[صدق]] و [[صفا]] [[بیعت]] کردید از [[مخالفت]] بازگردید و هر چه زودتر به سوی [[خدا]] [[توبه]] کنید و اگر [[بیعت]] شما از روی کراهت بوده است پس با نفاقتان خود را محکوم کرده و برگ برنده را به دست من داده‌اید. به [[جان]] خودم [[سوگند]] که شما در نادیده انگاشتن [[حق]] و زیر پا نهادن آن از دیگر [[مهاجران]] سزاوارتر نیستید، پس چگونه است که تنها شما سردمدار این توطئه شده‌اید، اگر شما پیش از [[بیعت]] [[مخالفت]] می‌کردید آسان‌تر بود از این‌که پس از [[بیعت]] آن را بشکنید. شما پنداشته‌اید که من [[عثمان]] را کشته‌ام، داور میان من و شما کسانی از اهل [[مدینه]] هستند که نه با من بودند و نه با شما. پس هر کس باید به اندازه دخالت خود پاسخ‌گو باشد. ای دو پیرمرد، از توطئه خود دست بردارید، که اینک بزرگ‌ترین مشکل شما ننگ و بدنامی است که از آن می‌هراسید، در حالی‌که اگر [[توبه]] نکنید آش [[جهنم]] نیز بدان افزوده شود و "عار" و "نار" با هم خواهد شد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 801.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:35:29Z

جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۰۵
خط ۶:		خط ۶:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T10:06:30Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۶
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~		== مقدمه ==

	==مقدمه==
	* [[طلحه]] و [[زبیر]] و دو [[صحابی]] نام‌دار [[پیامبر اکرم]] {{صل}}، پس از [[قتل عثمان]] با روی باز و بدون [[اجبار]] با [[امام]] {{ع}} [[بیعت]] کردند. اما [[امام]] در ارسال [[کارگزاران]] خود اقبالی به آن‌ها نشان نداد و آن‌ها را در اداراه امور [[حکومت]] داخل نکرد. این موضوع بر آنان گران آمد، زیرا آن‌ها در [[دل]] سودای [[دنیا]] داشتند و به [[امید]] بهره‌مندی از مواهب [[حکومت]] با [[امام]] [[بیعت]] کرده بودند. این‌گونه بود که آنان [[بیعت]] و [[عهد]] و [[پیمان]] خویش را شکستند و سردمدار و فتنه‌ای بزرگ شدند که نخستین [[جنگ]] دوره [[حکومت امام]] {{ع}} را رقم زد. [[امام]] {{ع}} آن‌ها را به یاد بیعتشان می‌اندازد و [[بیعت‌شکنی]] آن‌ها را مورد [[نکوهش]] قرار می‌دهد و آن‌ها را از [[آتش جهنم]] [[انذار]] می‌دهد. [[تاریخ]] صدور [[نامه]] پیش از [[جنگ جمل]] به‌سال ۳۶ ق است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 800.</ref>.		* [[طلحه]] و [[زبیر]] و دو [[صحابی]] نام‌دار [[پیامبر اکرم]] {{صل}}، پس از [[قتل عثمان]] با روی باز و بدون [[اجبار]] با [[امام]] {{ع}} [[بیعت]] کردند. اما [[امام]] در ارسال [[کارگزاران]] خود اقبالی به آن‌ها نشان نداد و آن‌ها را در اداراه امور [[حکومت]] داخل نکرد. این موضوع بر آنان گران آمد، زیرا آن‌ها در [[دل]] سودای [[دنیا]] داشتند و به [[امید]] بهره‌مندی از مواهب [[حکومت]] با [[امام]] [[بیعت]] کرده بودند. این‌گونه بود که آنان [[بیعت]] و [[عهد]] و [[پیمان]] خویش را شکستند و سردمدار و فتنه‌ای بزرگ شدند که نخستین [[جنگ]] دوره [[حکومت امام]] {{ع}} را رقم زد. [[امام]] {{ع}} آن‌ها را به یاد بیعتشان می‌اندازد و [[بیعت‌شکنی]] آن‌ها را مورد [[نکوهش]] قرار می‌دهد و آن‌ها را از [[آتش جهنم]] [[انذار]] می‌دهد. [[تاریخ]] صدور [[نامه]] پیش از [[جنگ جمل]] به‌سال ۳۶ ق است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 800.</ref>.
	==فرازی از [[نامه]]==		== فرازی از [[نامه]] ==
	*اما بعد، شما دانید –گرچه آن را [[کتمان]] کنید- که من به سراغ [[مردم]] نرفتم، بلکه آنان به سراغم آمدند و من با آنان [[بیعت]] نکردم، بلکه آنان با من [[بیعت]] کردند و شما از همانان هستید که به سراغم آمدید و [[بیعت]] کردید و توده [[مردم]] به خاطر قدرتی غاصب یا ثروتی بی‌حساب و بی‌کتاب، با من [[بیعت]] نکردند. پس اگر شما از سر [[صدق]] و [[صفا]] [[بیعت]] کردید از [[مخالفت]] بازگردید و هر چه زودتر به سوی [[خدا]] [[توبه]] کنید و اگر [[بیعت]] شما از روی کراهت بوده است پس با نفاقتان خود را محکوم کرده و برگ برنده را به دست من داده‌اید. به [[جان]] خودم [[سوگند]] که شما در نادیده انگاشتن [[حق]] و زیر پا نهادن آن از دیگر [[مهاجران]] سزاوارتر نیستید، پس چگونه است که تنها شما سردمدار این توطئه شده‌اید، اگر شما پیش از [[بیعت]] [[مخالفت]] می‌کردید آسان‌تر بود از این‌که پس از [[بیعت]] آن را بشکنید. شما پنداشته‌اید که من [[عثمان]] را کشته‌ام، داور میان من و شما کسانی از اهل [[مدینه]] هستند که نه با من بودند و نه با شما. پس هر کس باید به اندازه دخالت خود پاسخ‌گو باشد. ای دو پیرمرد، از توطئه خود دست بردارید، که اینک بزرگ‌ترین مشکل شما ننگ و بدنامی است که از آن می‌هراسید، در حالی‌که اگر [[توبه]] نکنید آش [[جهنم]] نیز بدان افزوده شود و "عار" و "نار" با هم خواهد شد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 801.</ref>.		* اما بعد، شما دانید –گرچه آن را [[کتمان]] کنید- که من به سراغ [[مردم]] نرفتم، بلکه آنان به سراغم آمدند و من با آنان [[بیعت]] نکردم، بلکه آنان با من [[بیعت]] کردند و شما از همانان هستید که به سراغم آمدید و [[بیعت]] کردید و توده [[مردم]] به خاطر قدرتی غاصب یا ثروتی بی‌حساب و بی‌کتاب، با من [[بیعت]] نکردند. پس اگر شما از سر [[صدق]] و [[صفا]] [[بیعت]] کردید از [[مخالفت]] بازگردید و هر چه زودتر به سوی [[خدا]] [[توبه]] کنید و اگر [[بیعت]] شما از روی کراهت بوده است پس با نفاقتان خود را محکوم کرده و برگ برنده را به دست من داده‌اید. به [[جان]] خودم [[سوگند]] که شما در نادیده انگاشتن [[حق]] و زیر پا نهادن آن از دیگر [[مهاجران]] سزاوارتر نیستید، پس چگونه است که تنها شما سردمدار این توطئه شده‌اید، اگر شما پیش از [[بیعت]] [[مخالفت]] می‌کردید آسان‌تر بود از این‌که پس از [[بیعت]] آن را بشکنید. شما پنداشته‌اید که من [[عثمان]] را کشته‌ام، داور میان من و شما کسانی از اهل [[مدینه]] هستند که نه با من بودند و نه با شما. پس هر کس باید به اندازه دخالت خود پاسخ‌گو باشد. ای دو پیرمرد، از توطئه خود دست بردارید، که اینک بزرگ‌ترین مشکل شما ننگ و بدنامی است که از آن می‌هراسید، در حالی‌که اگر [[توبه]] نکنید آش [[جهنم]] نیز بدان افزوده شود و "عار" و "نار" با هم خواهد شد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 801.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T10:16:19Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۴۶
خط ۲:		خط ۲:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*[[طلحه]] و [[زبیر]] و دو [[صحابی]] نام‌دار [[پیامبر اکرم]] {{صل}}، پس از [[قتل عثمان]] با روی باز و بدون [[اجبار]] با [[امام]] {{ع}} [[بیعت]] کردند. اما [[امام]] در ارسال [[کارگزاران]] خود اقبالی به آن‌ها نشان نداد و آن‌ها را در اداراه امور [[حکومت]] داخل نکرد. این موضوع بر آنان گران آمد، زیرا آن‌ها در [[دل]] سودای [[دنیا]] داشتند و به [[امید]] بهره‌مندی از مواهب [[حکومت]] با [[امام]] [[بیعت]] کرده بودند. این‌گونه بود که آنان [[بیعت]] و [[عهد]] و [[پیمان]] خویش را شکستند و سردمدار و فتنه‌ای بزرگ شدند که نخستین [[جنگ]] دوره [[حکومت امام]] {{ع}} را رقم زد. [[امام]] {{ع}} آن‌ها را به یاد بیعتشان می‌اندازد و [[بیعت‌شکنی]] آن‌ها را مورد [[نکوهش]] قرار می‌دهد و آن‌ها را از [[آتش جهنم]] [[انذار]] می‌دهد. [[تاریخ]] صدور [[نامه]] پیش از [[جنگ جمل]] به‌سال ۳۶ ق است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 800.</ref>.		* [[طلحه]] و [[زبیر]] و دو [[صحابی]] نام‌دار [[پیامبر اکرم]] {{صل}}، پس از [[قتل عثمان]] با روی باز و بدون [[اجبار]] با [[امام]] {{ع}} [[بیعت]] کردند. اما [[امام]] در ارسال [[کارگزاران]] خود اقبالی به آن‌ها نشان نداد و آن‌ها را در اداراه امور [[حکومت]] داخل نکرد. این موضوع بر آنان گران آمد، زیرا آن‌ها در [[دل]] سودای [[دنیا]] داشتند و به [[امید]] بهره‌مندی از مواهب [[حکومت]] با [[امام]] [[بیعت]] کرده بودند. این‌گونه بود که آنان [[بیعت]] و [[عهد]] و [[پیمان]] خویش را شکستند و سردمدار و فتنه‌ای بزرگ شدند که نخستین [[جنگ]] دوره [[حکومت امام]] {{ع}} را رقم زد. [[امام]] {{ع}} آن‌ها را به یاد بیعتشان می‌اندازد و [[بیعت‌شکنی]] آن‌ها را مورد [[نکوهش]] قرار می‌دهد و آن‌ها را از [[آتش جهنم]] [[انذار]] می‌دهد. [[تاریخ]] صدور [[نامه]] پیش از [[جنگ جمل]] به‌سال ۳۶ ق است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 800.</ref>.
	==فرازی از [[نامه]]==		==فرازی از [[نامه]]==
	*اما بعد، شما دانید –گرچه آن را [[کتمان]] کنید- که من به سراغ [[مردم]] نرفتم، بلکه آنان به سراغم آمدند و من با آنان [[بیعت]] نکردم، بلکه آنان با من [[بیعت]] کردند و شما از همانان هستید که به سراغم آمدید و [[بیعت]] کردید و توده [[مردم]] به خاطر قدرتی غاصب یا ثروتی بی‌حساب و بی‌کتاب، با من [[بیعت]] نکردند. پس اگر شما از سر [[صدق]] و [[صفا]] [[بیعت]] کردید از [[مخالفت]] بازگردید و هر چه زودتر به سوی [[خدا]] [[توبه]] کنید و اگر [[بیعت]] شما از روی کراهت بوده است پس با نفاقتان خود را محکوم کرده و برگ برنده را به دست من داده‌اید. به [[جان]] خودم [[سوگند]] که شما در نادیده انگاشتن [[حق]] و زیر پا نهادن آن از دیگر [[مهاجران]] سزاوارتر نیستید، پس چگونه است که تنها شما سردمدار این توطئه شده‌اید، اگر شما پیش از [[بیعت]] [[مخالفت]] می‌کردید آسان‌تر بود از این‌که پس از [[بیعت]] آن را بشکنید. شما پنداشته‌اید که من [[عثمان]] را کشته‌ام، داور میان من و شما کسانی از اهل [[مدینه]] هستند که نه با من بودند و نه با شما. پس هر کس باید به اندازه دخالت خود پاسخ‌گو باشد. ای دو پیرمرد، از توطئه خود دست بردارید، که اینک بزرگ‌ترین مشکل شما ننگ و بدنامی است که از آن می‌هراسید، در حالی‌که اگر [[توبه]] نکنید آش [[جهنم]] نیز بدان افزوده شود و "عار" و "نار" با هم خواهد شد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 801.</ref>.		*اما بعد، شما دانید –گرچه آن را [[کتمان]] کنید- که من به سراغ [[مردم]] نرفتم، بلکه آنان به سراغم آمدند و من با آنان [[بیعت]] نکردم، بلکه آنان با من [[بیعت]] کردند و شما از همانان هستید که به سراغم آمدید و [[بیعت]] کردید و توده [[مردم]] به خاطر قدرتی غاصب یا ثروتی بی‌حساب و بی‌کتاب، با من [[بیعت]] نکردند. پس اگر شما از سر [[صدق]] و [[صفا]] [[بیعت]] کردید از [[مخالفت]] بازگردید و هر چه زودتر به سوی [[خدا]] [[توبه]] کنید و اگر [[بیعت]] شما از روی کراهت بوده است پس با نفاقتان خود را محکوم کرده و برگ برنده را به دست من داده‌اید. به [[جان]] خودم [[سوگند]] که شما در نادیده انگاشتن [[حق]] و زیر پا نهادن آن از دیگر [[مهاجران]] سزاوارتر نیستید، پس چگونه است که تنها شما سردمدار این توطئه شده‌اید، اگر شما پیش از [[بیعت]] [[مخالفت]] می‌کردید آسان‌تر بود از این‌که پس از [[بیعت]] آن را بشکنید. شما پنداشته‌اید که من [[عثمان]] را کشته‌ام، داور میان من و شما کسانی از اهل [[مدینه]] هستند که نه با من بودند و نه با شما. پس هر کس باید به اندازه دخالت خود پاسخ‌گو باشد. ای دو پیرمرد، از توطئه خود دست بردارید، که اینک بزرگ‌ترین مشکل شما ننگ و بدنامی است که از آن می‌هراسید، در حالی‌که اگر [[توبه]] نکنید آش [[جهنم]] نیز بدان افزوده شود و "عار" و "نار" با هم خواهد شد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 801.</ref>.
	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۱۵:		خط ۱۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:امام علی]]		[[رده:امام علی]]
	[[رده:مدخل نهج البلاغه]]		[[رده:مدخل نهج البلاغه]]

Hosein: جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:15:20Z

جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۵
خط ۵:		خط ۵:
	==فرازی از [[نامه]]==		==فرازی از [[نامه]]==
	*اما بعد، شما دانید –گرچه آن را [[کتمان]] کنید- که من به سراغ [[مردم]] نرفتم، بلکه آنان به سراغم آمدند و من با آنان [[بیعت]] نکردم، بلکه آنان با من [[بیعت]] کردند و شما از همانان هستید که به سراغم آمدید و [[بیعت]] کردید و توده [[مردم]] به خاطر قدرتی غاصب یا ثروتی بی‌حساب و بی‌کتاب، با من [[بیعت]] نکردند. پس اگر شما از سر [[صدق]] و [[صفا]] [[بیعت]] کردید از [[مخالفت]] بازگردید و هر چه زودتر به سوی [[خدا]] [[توبه]] کنید و اگر [[بیعت]] شما از روی کراهت بوده است پس با نفاقتان خود را محکوم کرده و برگ برنده را به دست من داده‌اید. به [[جان]] خودم [[سوگند]] که شما در نادیده انگاشتن [[حق]] و زیر پا نهادن آن از دیگر [[مهاجران]] سزاوارتر نیستید، پس چگونه است که تنها شما سردمدار این توطئه شده‌اید، اگر شما پیش از [[بیعت]] [[مخالفت]] می‌کردید آسان‌تر بود از این‌که پس از [[بیعت]] آن را بشکنید. شما پنداشته‌اید که من [[عثمان]] را کشته‌ام، داور میان من و شما کسانی از اهل [[مدینه]] هستند که نه با من بودند و نه با شما. پس هر کس باید به اندازه دخالت خود پاسخ‌گو باشد. ای دو پیرمرد، از توطئه خود دست بردارید، که اینک بزرگ‌ترین مشکل شما ننگ و بدنامی است که از آن می‌هراسید، در حالی‌که اگر [[توبه]] نکنید آش [[جهنم]] نیز بدان افزوده شود و "عار" و "نار" با هم خواهد شد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 801.</ref>.		*اما بعد، شما دانید –گرچه آن را [[کتمان]] کنید- که من به سراغ [[مردم]] نرفتم، بلکه آنان به سراغم آمدند و من با آنان [[بیعت]] نکردم، بلکه آنان با من [[بیعت]] کردند و شما از همانان هستید که به سراغم آمدید و [[بیعت]] کردید و توده [[مردم]] به خاطر قدرتی غاصب یا ثروتی بی‌حساب و بی‌کتاب، با من [[بیعت]] نکردند. پس اگر شما از سر [[صدق]] و [[صفا]] [[بیعت]] کردید از [[مخالفت]] بازگردید و هر چه زودتر به سوی [[خدا]] [[توبه]] کنید و اگر [[بیعت]] شما از روی کراهت بوده است پس با نفاقتان خود را محکوم کرده و برگ برنده را به دست من داده‌اید. به [[جان]] خودم [[سوگند]] که شما در نادیده انگاشتن [[حق]] و زیر پا نهادن آن از دیگر [[مهاجران]] سزاوارتر نیستید، پس چگونه است که تنها شما سردمدار این توطئه شده‌اید، اگر شما پیش از [[بیعت]] [[مخالفت]] می‌کردید آسان‌تر بود از این‌که پس از [[بیعت]] آن را بشکنید. شما پنداشته‌اید که من [[عثمان]] را کشته‌ام، داور میان من و شما کسانی از اهل [[مدینه]] هستند که نه با من بودند و نه با شما. پس هر کس باید به اندازه دخالت خود پاسخ‌گو باشد. ای دو پیرمرد، از توطئه خود دست بردارید، که اینک بزرگ‌ترین مشکل شما ننگ و بدنامی است که از آن می‌هراسید، در حالی‌که اگر [[توبه]] نکنید آش [[جهنم]] نیز بدان افزوده شود و "عار" و "نار" با هم خواهد شد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 801.</ref>.
	~~== پرسش‌های وابسته ==~~

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-18T00:57:31Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۴:۲۷
خط ۹:		خط ۹:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T19:05:10Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۳۵
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

2021-12-16T18:13:46Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۴۳
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]