نامۀ ۵۸ نهج البلاغه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۳ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۳۱

2024-06-13T04:31:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۰۱
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[امام]] {{ع}} پس از [[جنگ صفین]]، گزارشی برای آگاه‌سازی افکار [[مردم]] به [[مردم]] [[شهرها]] ارائه می‌دهد. [[امام]] {{ع}} در این گزارش به [[ظواهر]] امر توجه می‌دهد که چون هر دو طرف [[مسلمان]] و [[معتقد]] به [[ارکان اسلام]] بودند، ما [[اصرار]] بر [[جنگ]] نداشتیم و خود را مبرا از [[قتل عثمان]] می‌دانیم که بهانه [[جنگ]] است و حاضر به [[مذاکره]] برای روشن شدن موضع [[حق]] هستیم. اما طرف مقابل بر شروع [[جنگ]] [[اصرار]] می‌ورزید تا [[جنگی]] بی‌امان درگرفت. آن‌گاه که عرصه بر آنان تنگ آمد، [[دعوت]] ما را پذیرفتند و ما نیز پذیرفتیم و پیمانی بین ما بسته شد که شکستن آن بر [[سبیل]] [[ثواب]] نیست. از مستندات [[تاریخی]] این‌چنین برمی‌آید که [[تاریخ]] صدور این [[نامه]] باید پس از صفر سال ۳۷ ق باشد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 802.</ref>.		[[امام]] {{ع}} پس از [[جنگ صفین]]، گزارشی برای آگاه‌سازی افکار [[مردم]] به [[مردم]] [[شهرها]] ارائه می‌دهد. [[امام]] {{ع}} در این گزارش به [[ظواهر]] امر توجه می‌دهد که چون هر دو طرف [[مسلمان]] و [[معتقد]] به [[ارکان اسلام]] بودند، ما [[اصرار]] بر [[جنگ]] نداشتیم و خود را مبرا از [[قتل عثمان]] می‌دانیم که بهانه [[جنگ]] است و حاضر به [[مذاکره]] برای روشن شدن موضع [[حق]] هستیم. اما طرف مقابل بر شروع [[جنگ]] [[اصرار]] می‌ورزید تا [[جنگی]] بی‌امان درگرفت. آن‌گاه که عرصه بر آنان تنگ آمد، [[دعوت]] ما را پذیرفتند و ما نیز پذیرفتیم و پیمانی بین ما بسته شد که شکستن آن بر [[سبیل]] [[ثواب]] نیست. از مستندات [[تاریخی]] این‌چنین برمی‌آید که [[تاریخ]] صدور این [[نامه]] باید پس از صفر سال ۳۷ ق باشد.

	== فرازی از [[نامه]] ==		== فرازی از [[نامه]] ==
	آغاز کار چنین بود که ما با [[مردم]] [[شام]] [[دیدار]] کردیم، که در ظاهر [[پروردگار]] ما یکی، [[پیامبر]] ما یکی و [[دعوت]] ما در [[اسلام]] یکی بود و در [[ایمان به خدا]] و [[تصدیق]] کردن پیامبرش، هیچ‌یک از ما بر دیگری [[برتری]] نداشت و با هم [[وحدت]] داشتیم جز در [[خون]] [[عثمان]] که ما از آن برکناریم. پس به آنان گفتیم: "بیایید با خاموش ساختن [[آتش]] [[جنگ]] و آرام کردن [[مردم]]، به چاره‌جویی و درمان بپردازیم تا کار [[مسلمانان]] [[استوار]] شود و به [[وحدت]] برسند و ما برای [[اجرای عدالت]] نیرومند شویم، اما [[شامیان]] پاسخ دادند: "چاره‌ای جز [[جنگ]] نداریم." پس (از پیشنهاد [[حق]] ما) سرباز زدند و [[جنگ]] درگرفت و تداوم یافت و [[آتش]] آن زبانه کشید. پس آن‌گاه که دندان [[جنگ]] در ما و آنان فرو رفت و چنگال آن سخت کارگر افتاد، به [[دعوت]] ما ([[صلح]] و [[گفت‌وگو]]) گردن نهادند و به آنچه آنان را خواندیم، پاسخ دادند. ما هم به درخواست آنان پاسخ دادیم و آنچه را خواستند زود پذیرفتیم تا [[حجت]] را بر آنان تمام کنیم و راه عذرخواهی را ببندیم. آن‌گاه که بر [[پیمان]] خود [[استوار]] ماند، از [[هلاکت]] [[نجات]] یافت و آن کس که در لجاجت خود پا فشرد، [[خدا]] پرده [[ناآگاهی]] بر [[جان]] او کشید و بلای تیره‌روزی گرد سرش گردانید<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ~~ج۲،~~ ص ~~803~~.</ref>.		آغاز کار چنین بود که ما با [[مردم]] [[شام]] [[دیدار]] کردیم، که در ظاهر [[پروردگار]] ما یکی، [[پیامبر]] ما یکی و [[دعوت]] ما در [[اسلام]] یکی بود و در [[ایمان به خدا]] و [[تصدیق]] کردن پیامبرش، هیچ‌یک از ما بر دیگری [[برتری]] نداشت و با هم [[وحدت]] داشتیم جز در [[خون]] [[عثمان]] که ما از آن برکناریم. پس به آنان گفتیم: "بیایید با خاموش ساختن [[آتش]] [[جنگ]] و آرام کردن [[مردم]]، به چاره‌جویی و درمان بپردازیم تا کار [[مسلمانان]] [[استوار]] شود و به [[وحدت]] برسند و ما برای [[اجرای عدالت]] نیرومند شویم، اما [[شامیان]] پاسخ دادند: "چاره‌ای جز [[جنگ]] نداریم." پس (از پیشنهاد [[حق]] ما) سرباز زدند و [[جنگ]] درگرفت و تداوم یافت و [[آتش]] آن زبانه کشید. پس آن‌گاه که دندان [[جنگ]] در ما و آنان فرو رفت و چنگال آن سخت کارگر افتاد، به [[دعوت]] ما ([[صلح]] و [[گفت‌وگو]]) گردن نهادند و به آنچه آنان را خواندیم، پاسخ دادند. ما هم به درخواست آنان پاسخ دادیم و آنچه را خواستند زود پذیرفتیم تا [[حجت]] را بر آنان تمام کنیم و راه عذرخواهی را ببندیم. آن‌گاه که بر [[پیمان]] خود [[استوار]] ماند، از [[هلاکت]] [[نجات]] یافت و آن کس که در لجاجت خود پا فشرد، [[خدا]] پرده [[ناآگاهی]] بر [[جان]] او کشید و بلای تیره‌روزی گرد سرش گردانید<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه ج۲]]، ص ۸۰۳.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۰

2023-04-11T10:50:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۲۰
خط ۱:		خط ۱:
			{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = نهج البلاغه
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* [[امام]] {{ع}} پس از [[جنگ صفین]]، گزارشی برای آگاه‌سازی افکار [[مردم]] به [[مردم]] [[شهرها]] ارائه می‌دهد. [[امام]] {{ع}} در این گزارش به [[ظواهر]] امر توجه می‌دهد که چون هر دو طرف [[مسلمان]] و [[معتقد]] به [[ارکان اسلام]] بودند، ما [[اصرار]] بر [[جنگ]] نداشتیم و خود را مبرا از [[قتل عثمان]] می‌دانیم که بهانه [[جنگ]] است و حاضر به [[مذاکره]] برای روشن شدن موضع [[حق]] هستیم. اما طرف مقابل بر شروع [[جنگ]] [[اصرار]] می‌ورزید تا [[جنگی]] بی‌امان درگرفت. آن‌گاه که عرصه بر آنان تنگ آمد، [[دعوت]] ما را پذیرفتند و ما نیز پذیرفتیم و پیمانی بین ما بسته شد که شکستن آن بر [[سبیل]] [[ثواب]] نیست. از مستندات [[تاریخی]] این‌چنین برمی‌آید که [[تاریخ]] صدور این [[نامه]] باید پس از صفر سال ۳۷ ق باشد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 802.</ref>.		[[امام]] {{ع}} پس از [[جنگ صفین]]، گزارشی برای آگاه‌سازی افکار [[مردم]] به [[مردم]] [[شهرها]] ارائه می‌دهد. [[امام]] {{ع}} در این گزارش به [[ظواهر]] امر توجه می‌دهد که چون هر دو طرف [[مسلمان]] و [[معتقد]] به [[ارکان اسلام]] بودند، ما [[اصرار]] بر [[جنگ]] نداشتیم و خود را مبرا از [[قتل عثمان]] می‌دانیم که بهانه [[جنگ]] است و حاضر به [[مذاکره]] برای روشن شدن موضع [[حق]] هستیم. اما طرف مقابل بر شروع [[جنگ]] [[اصرار]] می‌ورزید تا [[جنگی]] بی‌امان درگرفت. آن‌گاه که عرصه بر آنان تنگ آمد، [[دعوت]] ما را پذیرفتند و ما نیز پذیرفتیم و پیمانی بین ما بسته شد که شکستن آن بر [[سبیل]] [[ثواب]] نیست. از مستندات [[تاریخی]] این‌چنین برمی‌آید که [[تاریخ]] صدور این [[نامه]] باید پس از صفر سال ۳۷ ق باشد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 802.</ref>.

	== فرازی از [[نامه]] ==		== فرازی از [[نامه]] ==
	* آغاز کار چنین بود که ما با [[مردم]] [[شام]] [[دیدار]] کردیم، که در ظاهر [[پروردگار]] ما یکی، [[پیامبر]] ما یکی و [[دعوت]] ما در [[اسلام]] یکی بود و در [[ایمان به خدا]] و [[تصدیق]] کردن پیامبرش، هیچ‌یک از ما بر دیگری [[برتری]] نداشت و با هم [[وحدت]] داشتیم جز در [[خون]] [[عثمان]] که ما از آن برکناریم. پس به آنان گفتیم: "بیایید با خاموش ساختن [[آتش]] [[جنگ]] و آرام کردن [[مردم]]، به چاره‌جویی و درمان بپردازیم تا کار [[مسلمانان]] [[استوار]] شود و به [[وحدت]] برسند و ما برای [[اجرای عدالت]] نیرومند شویم، اما [[شامیان]] پاسخ دادند: "چاره‌ای جز [[جنگ]] نداریم." پس (از پیشنهاد [[حق]] ما) سرباز زدند و [[جنگ]] درگرفت و تداوم یافت و [[آتش]] آن زبانه کشید. پس آن‌گاه که دندان [[جنگ]] در ما و آنان فرو رفت و چنگال آن سخت کارگر افتاد، به [[دعوت]] ما ([[صلح]] و [[گفت‌وگو]]) گردن نهادند و به آنچه آنان را خواندیم، پاسخ دادند. ما هم به درخواست آنان پاسخ دادیم و آنچه را خواستند زود پذیرفتیم تا [[حجت]] را بر آنان تمام کنیم و راه عذرخواهی را ببندیم. آن‌گاه که بر [[پیمان]] خود [[استوار]] ماند، از [[هلاکت]] [[نجات]] یافت و آن کس که در لجاجت خود پا فشرد، [[خدا]] پرده [[ناآگاهی]] بر [[جان]] او کشید و بلای تیره‌روزی گرد سرش گردانید<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 803.</ref>.		آغاز کار چنین بود که ما با [[مردم]] [[شام]] [[دیدار]] کردیم، که در ظاهر [[پروردگار]] ما یکی، [[پیامبر]] ما یکی و [[دعوت]] ما در [[اسلام]] یکی بود و در [[ایمان به خدا]] و [[تصدیق]] کردن پیامبرش، هیچ‌یک از ما بر دیگری [[برتری]] نداشت و با هم [[وحدت]] داشتیم جز در [[خون]] [[عثمان]] که ما از آن برکناریم. پس به آنان گفتیم: "بیایید با خاموش ساختن [[آتش]] [[جنگ]] و آرام کردن [[مردم]]، به چاره‌جویی و درمان بپردازیم تا کار [[مسلمانان]] [[استوار]] شود و به [[وحدت]] برسند و ما برای [[اجرای عدالت]] نیرومند شویم، اما [[شامیان]] پاسخ دادند: "چاره‌ای جز [[جنگ]] نداریم." پس (از پیشنهاد [[حق]] ما) سرباز زدند و [[جنگ]] درگرفت و تداوم یافت و [[آتش]] آن زبانه کشید. پس آن‌گاه که دندان [[جنگ]] در ما و آنان فرو رفت و چنگال آن سخت کارگر افتاد، به [[دعوت]] ما ([[صلح]] و [[گفت‌وگو]]) گردن نهادند و به آنچه آنان را خواندیم، پاسخ دادند. ما هم به درخواست آنان پاسخ دادیم و آنچه را خواستند زود پذیرفتیم تا [[حجت]] را بر آنان تمام کنیم و راه عذرخواهی را ببندیم. آن‌گاه که بر [[پیمان]] خود [[استوار]] ماند، از [[هلاکت]] [[نجات]] یافت و آن کس که در لجاجت خود پا فشرد، [[خدا]] پرده [[ناآگاهی]] بر [[جان]] او کشید و بلای تیره‌روزی گرد سرش گردانید<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 803.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		# [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۱۲:		خط ۲۰:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~امام علی]]~~		[[رده:نامه‌های نهج البلاغه]]
	~~[[رده:مدخل~~ نهج البلاغه]]

Wasity: جایگزینی متن - 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:44:20Z

جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۴
خط ۱:		خط ۱:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* [[امام]] {{ع}} پس از [[جنگ صفین]]، گزارشی برای آگاه‌سازی افکار [[مردم]] به [[مردم]] [[شهرها]] ارائه می‌دهد. [[امام]] {{ع}} در این گزارش به [[ظواهر]] امر توجه می‌دهد که چون هر دو طرف [[مسلمان]] و [[معتقد]] به [[ارکان اسلام]] بودند، ما [[اصرار]] بر [[جنگ]] نداشتیم و خود را مبرا از [[قتل عثمان]] می‌دانیم که بهانه [[جنگ]] است و حاضر به [[مذاکره]] برای روشن شدن موضع [[حق]] هستیم. اما طرف مقابل بر شروع [[جنگ]] [[اصرار]] می‌ورزید تا [[جنگی]] بی‌امان درگرفت. آن‌گاه که عرصه بر آنان تنگ آمد، [[دعوت]] ما را پذیرفتند و ما نیز پذیرفتیم و پیمانی بین ما بسته شد که شکستن آن بر [[سبیل]] [[ثواب]] نیست. از مستندات [[تاریخی]] این‌چنین برمی‌آید که [[تاریخ]] صدور این [[نامه]] باید پس از صفر سال ۳۷ ق باشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 802.</ref>.		* [[امام]] {{ع}} پس از [[جنگ صفین]]، گزارشی برای آگاه‌سازی افکار [[مردم]] به [[مردم]] [[شهرها]] ارائه می‌دهد. [[امام]] {{ع}} در این گزارش به [[ظواهر]] امر توجه می‌دهد که چون هر دو طرف [[مسلمان]] و [[معتقد]] به [[ارکان اسلام]] بودند، ما [[اصرار]] بر [[جنگ]] نداشتیم و خود را مبرا از [[قتل عثمان]] می‌دانیم که بهانه [[جنگ]] است و حاضر به [[مذاکره]] برای روشن شدن موضع [[حق]] هستیم. اما طرف مقابل بر شروع [[جنگ]] [[اصرار]] می‌ورزید تا [[جنگی]] بی‌امان درگرفت. آن‌گاه که عرصه بر آنان تنگ آمد، [[دعوت]] ما را پذیرفتند و ما نیز پذیرفتیم و پیمانی بین ما بسته شد که شکستن آن بر [[سبیل]] [[ثواب]] نیست. از مستندات [[تاریخی]] این‌چنین برمی‌آید که [[تاریخ]] صدور این [[نامه]] باید پس از صفر سال ۳۷ ق باشد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 802.</ref>.
	== فرازی از [[نامه]] ==		== فرازی از [[نامه]] ==
	* آغاز کار چنین بود که ما با [[مردم]] [[شام]] [[دیدار]] کردیم، که در ظاهر [[پروردگار]] ما یکی، [[پیامبر]] ما یکی و [[دعوت]] ما در [[اسلام]] یکی بود و در [[ایمان به خدا]] و [[تصدیق]] کردن پیامبرش، هیچ‌یک از ما بر دیگری [[برتری]] نداشت و با هم [[وحدت]] داشتیم جز در [[خون]] [[عثمان]] که ما از آن برکناریم. پس به آنان گفتیم: "بیایید با خاموش ساختن [[آتش]] [[جنگ]] و آرام کردن [[مردم]]، به چاره‌جویی و درمان بپردازیم تا کار [[مسلمانان]] [[استوار]] شود و به [[وحدت]] برسند و ما برای [[اجرای عدالت]] نیرومند شویم، اما [[شامیان]] پاسخ دادند: "چاره‌ای جز [[جنگ]] نداریم." پس (از پیشنهاد [[حق]] ما) سرباز زدند و [[جنگ]] درگرفت و تداوم یافت و [[آتش]] آن زبانه کشید. پس آن‌گاه که دندان [[جنگ]] در ما و آنان فرو رفت و چنگال آن سخت کارگر افتاد، به [[دعوت]] ما ([[صلح]] و [[گفت‌وگو]]) گردن نهادند و به آنچه آنان را خواندیم، پاسخ دادند. ما هم به درخواست آنان پاسخ دادیم و آنچه را خواستند زود پذیرفتیم تا [[حجت]] را بر آنان تمام کنیم و راه عذرخواهی را ببندیم. آن‌گاه که بر [[پیمان]] خود [[استوار]] ماند، از [[هلاکت]] [[نجات]] یافت و آن کس که در لجاجت خود پا فشرد، [[خدا]] پرده [[ناآگاهی]] بر [[جان]] او کشید و بلای تیره‌روزی گرد سرش گردانید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 803.</ref>.		* آغاز کار چنین بود که ما با [[مردم]] [[شام]] [[دیدار]] کردیم، که در ظاهر [[پروردگار]] ما یکی، [[پیامبر]] ما یکی و [[دعوت]] ما در [[اسلام]] یکی بود و در [[ایمان به خدا]] و [[تصدیق]] کردن پیامبرش، هیچ‌یک از ما بر دیگری [[برتری]] نداشت و با هم [[وحدت]] داشتیم جز در [[خون]] [[عثمان]] که ما از آن برکناریم. پس به آنان گفتیم: "بیایید با خاموش ساختن [[آتش]] [[جنگ]] و آرام کردن [[مردم]]، به چاره‌جویی و درمان بپردازیم تا کار [[مسلمانان]] [[استوار]] شود و به [[وحدت]] برسند و ما برای [[اجرای عدالت]] نیرومند شویم، اما [[شامیان]] پاسخ دادند: "چاره‌ای جز [[جنگ]] نداریم." پس (از پیشنهاد [[حق]] ما) سرباز زدند و [[جنگ]] درگرفت و تداوم یافت و [[آتش]] آن زبانه کشید. پس آن‌گاه که دندان [[جنگ]] در ما و آنان فرو رفت و چنگال آن سخت کارگر افتاد، به [[دعوت]] ما ([[صلح]] و [[گفت‌وگو]]) گردن نهادند و به آنچه آنان را خواندیم، پاسخ دادند. ما هم به درخواست آنان پاسخ دادیم و آنچه را خواستند زود پذیرفتیم تا [[حجت]] را بر آنان تمام کنیم و راه عذرخواهی را ببندیم. آن‌گاه که بر [[پیمان]] خود [[استوار]] ماند، از [[هلاکت]] [[نجات]] یافت و آن کس که در لجاجت خود پا فشرد، [[خدا]] پرده [[ناآگاهی]] بر [[جان]] او کشید و بلای تیره‌روزی گرد سرش گردانید<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 803.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:34:46Z

جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۰۴
خط ۶:		خط ۶:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T10:06:33Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۶
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~		== مقدمه ==
			* [[امام]] {{ع}} پس از [[جنگ صفین]]، گزارشی برای آگاه‌سازی افکار [[مردم]] به [[مردم]] [[شهرها]] ارائه می‌دهد. [[امام]] {{ع}} در این گزارش به [[ظواهر]] امر توجه می‌دهد که چون هر دو طرف [[مسلمان]] و [[معتقد]] به [[ارکان اسلام]] بودند، ما [[اصرار]] بر [[جنگ]] نداشتیم و خود را مبرا از [[قتل عثمان]] می‌دانیم که بهانه [[جنگ]] است و حاضر به [[مذاکره]] برای روشن شدن موضع [[حق]] هستیم. اما طرف مقابل بر شروع [[جنگ]] [[اصرار]] می‌ورزید تا [[جنگی]] بی‌امان درگرفت. آن‌گاه که عرصه بر آنان تنگ آمد، [[دعوت]] ما را پذیرفتند و ما نیز پذیرفتیم و پیمانی بین ما بسته شد که شکستن آن بر [[سبیل]] [[ثواب]] نیست. از مستندات [[تاریخی]] این‌چنین برمی‌آید که [[تاریخ]] صدور این [[نامه]] باید پس از صفر سال ۳۷ ق باشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 802.</ref>.
	==مقدمه==		== فرازی از [[نامه]] ==
	* [[امام]] {{ع}} پس از [[جنگ صفین]]، گزارشی برای آگاه‌سازی افکار [[مردم]] به [[مردم]] [[شهرها]] ارائه می‌دهد.[[امام]] {{ع}} در این گزارش به [[ظواهر]] امر توجه می‌دهد که چون هر دو طرف [[مسلمان]] و [[معتقد]] به [[ارکان اسلام]] بودند، ما [[اصرار]] بر [[جنگ]] نداشتیم و خود را مبرا از [[قتل عثمان]] می‌دانیم که بهانه [[جنگ]] است و حاضر به [[مذاکره]] برای روشن شدن موضع [[حق]] هستیم. اما طرف مقابل بر شروع [[جنگ]] [[اصرار]] می‌ورزید تا [[جنگی]] بی‌امان درگرفت. آن‌گاه که عرصه بر آنان تنگ آمد، [[دعوت]] ما را پذیرفتند و ما نیز پذیرفتیم و پیمانی بین ما بسته شد که شکستن آن بر [[سبیل]] [[ثواب]] نیست. از مستندات [[تاریخی]] این‌چنین برمی‌آید که [[تاریخ]] صدور این [[نامه]] باید پس از صفر سال ۳۷ ق باشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 802.</ref>.		* آغاز کار چنین بود که ما با [[مردم]] [[شام]] [[دیدار]] کردیم، که در ظاهر [[پروردگار]] ما یکی، [[پیامبر]] ما یکی و [[دعوت]] ما در [[اسلام]] یکی بود و در [[ایمان به خدا]] و [[تصدیق]] کردن پیامبرش، هیچ‌یک از ما بر دیگری [[برتری]] نداشت و با هم [[وحدت]] داشتیم جز در [[خون]] [[عثمان]] که ما از آن برکناریم. پس به آنان گفتیم: "بیایید با خاموش ساختن [[آتش]] [[جنگ]] و آرام کردن [[مردم]]، به چاره‌جویی و درمان بپردازیم تا کار [[مسلمانان]] [[استوار]] شود و به [[وحدت]] برسند و ما برای [[اجرای عدالت]] نیرومند شویم، اما [[شامیان]] پاسخ دادند: "چاره‌ای جز [[جنگ]] نداریم." پس (از پیشنهاد [[حق]] ما) سرباز زدند و [[جنگ]] درگرفت و تداوم یافت و [[آتش]] آن زبانه کشید. پس آن‌گاه که دندان [[جنگ]] در ما و آنان فرو رفت و چنگال آن سخت کارگر افتاد، به [[دعوت]] ما ([[صلح]] و [[گفت‌وگو]]) گردن نهادند و به آنچه آنان را خواندیم، پاسخ دادند. ما هم به درخواست آنان پاسخ دادیم و آنچه را خواستند زود پذیرفتیم تا [[حجت]] را بر آنان تمام کنیم و راه عذرخواهی را ببندیم. آن‌گاه که بر [[پیمان]] خود [[استوار]] ماند، از [[هلاکت]] [[نجات]] یافت و آن کس که در لجاجت خود پا فشرد، [[خدا]] پرده [[ناآگاهی]] بر [[جان]] او کشید و بلای تیره‌روزی گرد سرش گردانید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 803.</ref>.
	==فرازی از [[نامه]]==
	*آغاز کار چنین بود که ما با [[مردم]] [[شام]] [[دیدار]] کردیم، که در ظاهر [[پروردگار]] ما یکی، [[پیامبر]] ما یکی و [[دعوت]] ما در [[اسلام]] یکی بود و در [[ایمان به خدا]] و [[تصدیق]] کردن پیامبرش، هیچ‌یک از ما بر دیگری [[برتری]] نداشت و با هم [[وحدت]] داشتیم جز در [[خون]] [[عثمان]] که ما از آن برکناریم. پس به آنان گفتیم: "بیایید با خاموش ساختن [[آتش]] [[جنگ]] و آرام کردن [[مردم]]، به چاره‌جویی و درمان بپردازیم تا کار [[مسلمانان]] [[استوار]] شود و به [[وحدت]] برسند و ما برای [[اجرای عدالت]] نیرومند شویم، اما [[شامیان]] پاسخ دادند: "چاره‌ای جز [[جنگ]] نداریم." پس (از پیشنهاد [[حق]] ما) سرباز زدند و [[جنگ]] درگرفت و تداوم یافت و [[آتش]] آن زبانه کشید. پس آن‌گاه که دندان [[جنگ]] در ما و آنان فرو رفت و چنگال آن سخت کارگر افتاد، به [[دعوت]] ما ([[صلح]] و [[گفت‌وگو]]) گردن نهادند و به آنچه آنان را خواندیم، پاسخ دادند. ما هم به درخواست آنان پاسخ دادیم و آنچه را خواستند زود پذیرفتیم تا [[حجت]] را بر آنان تمام کنیم و راه عذرخواهی را ببندیم. آن‌گاه که بر [[پیمان]] خود [[استوار]] ماند، از [[هلاکت]] [[نجات]] یافت و آن کس که در لجاجت خود پا فشرد، [[خدا]] پرده [[ناآگاهی]] بر [[جان]] او کشید و بلای تیره‌روزی گرد سرش گردانید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 803.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T10:16:22Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۴۶
خط ۲:		خط ۲:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*[[امام]] {{ع}} پس از [[جنگ صفین]]، گزارشی برای آگاه‌سازی افکار [[مردم]] به [[مردم]] [[شهرها]] ارائه می‌دهد.[[امام]] {{ع}} در این گزارش به [[ظواهر]] امر توجه می‌دهد که چون هر دو طرف [[مسلمان]] و [[معتقد]] به [[ارکان اسلام]] بودند، ما [[اصرار]] بر [[جنگ]] نداشتیم و خود را مبرا از [[قتل عثمان]] می‌دانیم که بهانه [[جنگ]] است و حاضر به [[مذاکره]] برای روشن شدن موضع [[حق]] هستیم. اما طرف مقابل بر شروع [[جنگ]] [[اصرار]] می‌ورزید تا [[جنگی]] بی‌امان درگرفت. آن‌گاه که عرصه بر آنان تنگ آمد، [[دعوت]] ما را پذیرفتند و ما نیز پذیرفتیم و پیمانی بین ما بسته شد که شکستن آن بر [[سبیل]] [[ثواب]] نیست. از مستندات [[تاریخی]] این‌چنین برمی‌آید که [[تاریخ]] صدور این [[نامه]] باید پس از صفر سال ۳۷ ق باشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 802.</ref>.		* [[امام]] {{ع}} پس از [[جنگ صفین]]، گزارشی برای آگاه‌سازی افکار [[مردم]] به [[مردم]] [[شهرها]] ارائه می‌دهد.[[امام]] {{ع}} در این گزارش به [[ظواهر]] امر توجه می‌دهد که چون هر دو طرف [[مسلمان]] و [[معتقد]] به [[ارکان اسلام]] بودند، ما [[اصرار]] بر [[جنگ]] نداشتیم و خود را مبرا از [[قتل عثمان]] می‌دانیم که بهانه [[جنگ]] است و حاضر به [[مذاکره]] برای روشن شدن موضع [[حق]] هستیم. اما طرف مقابل بر شروع [[جنگ]] [[اصرار]] می‌ورزید تا [[جنگی]] بی‌امان درگرفت. آن‌گاه که عرصه بر آنان تنگ آمد، [[دعوت]] ما را پذیرفتند و ما نیز پذیرفتیم و پیمانی بین ما بسته شد که شکستن آن بر [[سبیل]] [[ثواب]] نیست. از مستندات [[تاریخی]] این‌چنین برمی‌آید که [[تاریخ]] صدور این [[نامه]] باید پس از صفر سال ۳۷ ق باشد<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 802.</ref>.
	==فرازی از [[نامه]]==		==فرازی از [[نامه]]==
	*آغاز کار چنین بود که ما با [[مردم]] [[شام]] [[دیدار]] کردیم، که در ظاهر [[پروردگار]] ما یکی، [[پیامبر]] ما یکی و [[دعوت]] ما در [[اسلام]] یکی بود و در [[ایمان به خدا]] و [[تصدیق]] کردن پیامبرش، هیچ‌یک از ما بر دیگری [[برتری]] نداشت و با هم [[وحدت]] داشتیم جز در [[خون]] [[عثمان]] که ما از آن برکناریم. پس به آنان گفتیم: "بیایید با خاموش ساختن [[آتش]] [[جنگ]] و آرام کردن [[مردم]]، به چاره‌جویی و درمان بپردازیم تا کار [[مسلمانان]] [[استوار]] شود و به [[وحدت]] برسند و ما برای [[اجرای عدالت]] نیرومند شویم، اما [[شامیان]] پاسخ دادند: "چاره‌ای جز [[جنگ]] نداریم." پس (از پیشنهاد [[حق]] ما) سرباز زدند و [[جنگ]] درگرفت و تداوم یافت و [[آتش]] آن زبانه کشید. پس آن‌گاه که دندان [[جنگ]] در ما و آنان فرو رفت و چنگال آن سخت کارگر افتاد، به [[دعوت]] ما ([[صلح]] و [[گفت‌وگو]]) گردن نهادند و به آنچه آنان را خواندیم، پاسخ دادند. ما هم به درخواست آنان پاسخ دادیم و آنچه را خواستند زود پذیرفتیم تا [[حجت]] را بر آنان تمام کنیم و راه عذرخواهی را ببندیم. آن‌گاه که بر [[پیمان]] خود [[استوار]] ماند، از [[هلاکت]] [[نجات]] یافت و آن کس که در لجاجت خود پا فشرد، [[خدا]] پرده [[ناآگاهی]] بر [[جان]] او کشید و بلای تیره‌روزی گرد سرش گردانید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 803.</ref>.		*آغاز کار چنین بود که ما با [[مردم]] [[شام]] [[دیدار]] کردیم، که در ظاهر [[پروردگار]] ما یکی، [[پیامبر]] ما یکی و [[دعوت]] ما در [[اسلام]] یکی بود و در [[ایمان به خدا]] و [[تصدیق]] کردن پیامبرش، هیچ‌یک از ما بر دیگری [[برتری]] نداشت و با هم [[وحدت]] داشتیم جز در [[خون]] [[عثمان]] که ما از آن برکناریم. پس به آنان گفتیم: "بیایید با خاموش ساختن [[آتش]] [[جنگ]] و آرام کردن [[مردم]]، به چاره‌جویی و درمان بپردازیم تا کار [[مسلمانان]] [[استوار]] شود و به [[وحدت]] برسند و ما برای [[اجرای عدالت]] نیرومند شویم، اما [[شامیان]] پاسخ دادند: "چاره‌ای جز [[جنگ]] نداریم." پس (از پیشنهاد [[حق]] ما) سرباز زدند و [[جنگ]] درگرفت و تداوم یافت و [[آتش]] آن زبانه کشید. پس آن‌گاه که دندان [[جنگ]] در ما و آنان فرو رفت و چنگال آن سخت کارگر افتاد، به [[دعوت]] ما ([[صلح]] و [[گفت‌وگو]]) گردن نهادند و به آنچه آنان را خواندیم، پاسخ دادند. ما هم به درخواست آنان پاسخ دادیم و آنچه را خواستند زود پذیرفتیم تا [[حجت]] را بر آنان تمام کنیم و راه عذرخواهی را ببندیم. آن‌گاه که بر [[پیمان]] خود [[استوار]] ماند، از [[هلاکت]] [[نجات]] یافت و آن کس که در لجاجت خود پا فشرد، [[خدا]] پرده [[ناآگاهی]] بر [[جان]] او کشید و بلای تیره‌روزی گرد سرش گردانید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 803.</ref>.
	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۱۵:		خط ۱۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:امام علی]]		[[رده:امام علی]]
	[[رده:مدخل نهج البلاغه]]		[[رده:مدخل نهج البلاغه]]

Hosein: جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:15:11Z

جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۵
خط ۵:		خط ۵:
	==فرازی از [[نامه]]==		==فرازی از [[نامه]]==
	*آغاز کار چنین بود که ما با [[مردم]] [[شام]] [[دیدار]] کردیم، که در ظاهر [[پروردگار]] ما یکی، [[پیامبر]] ما یکی و [[دعوت]] ما در [[اسلام]] یکی بود و در [[ایمان به خدا]] و [[تصدیق]] کردن پیامبرش، هیچ‌یک از ما بر دیگری [[برتری]] نداشت و با هم [[وحدت]] داشتیم جز در [[خون]] [[عثمان]] که ما از آن برکناریم. پس به آنان گفتیم: "بیایید با خاموش ساختن [[آتش]] [[جنگ]] و آرام کردن [[مردم]]، به چاره‌جویی و درمان بپردازیم تا کار [[مسلمانان]] [[استوار]] شود و به [[وحدت]] برسند و ما برای [[اجرای عدالت]] نیرومند شویم، اما [[شامیان]] پاسخ دادند: "چاره‌ای جز [[جنگ]] نداریم." پس (از پیشنهاد [[حق]] ما) سرباز زدند و [[جنگ]] درگرفت و تداوم یافت و [[آتش]] آن زبانه کشید. پس آن‌گاه که دندان [[جنگ]] در ما و آنان فرو رفت و چنگال آن سخت کارگر افتاد، به [[دعوت]] ما ([[صلح]] و [[گفت‌وگو]]) گردن نهادند و به آنچه آنان را خواندیم، پاسخ دادند. ما هم به درخواست آنان پاسخ دادیم و آنچه را خواستند زود پذیرفتیم تا [[حجت]] را بر آنان تمام کنیم و راه عذرخواهی را ببندیم. آن‌گاه که بر [[پیمان]] خود [[استوار]] ماند، از [[هلاکت]] [[نجات]] یافت و آن کس که در لجاجت خود پا فشرد، [[خدا]] پرده [[ناآگاهی]] بر [[جان]] او کشید و بلای تیره‌روزی گرد سرش گردانید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 803.</ref>.		*آغاز کار چنین بود که ما با [[مردم]] [[شام]] [[دیدار]] کردیم، که در ظاهر [[پروردگار]] ما یکی، [[پیامبر]] ما یکی و [[دعوت]] ما در [[اسلام]] یکی بود و در [[ایمان به خدا]] و [[تصدیق]] کردن پیامبرش، هیچ‌یک از ما بر دیگری [[برتری]] نداشت و با هم [[وحدت]] داشتیم جز در [[خون]] [[عثمان]] که ما از آن برکناریم. پس به آنان گفتیم: "بیایید با خاموش ساختن [[آتش]] [[جنگ]] و آرام کردن [[مردم]]، به چاره‌جویی و درمان بپردازیم تا کار [[مسلمانان]] [[استوار]] شود و به [[وحدت]] برسند و ما برای [[اجرای عدالت]] نیرومند شویم، اما [[شامیان]] پاسخ دادند: "چاره‌ای جز [[جنگ]] نداریم." پس (از پیشنهاد [[حق]] ما) سرباز زدند و [[جنگ]] درگرفت و تداوم یافت و [[آتش]] آن زبانه کشید. پس آن‌گاه که دندان [[جنگ]] در ما و آنان فرو رفت و چنگال آن سخت کارگر افتاد، به [[دعوت]] ما ([[صلح]] و [[گفت‌وگو]]) گردن نهادند و به آنچه آنان را خواندیم، پاسخ دادند. ما هم به درخواست آنان پاسخ دادیم و آنچه را خواستند زود پذیرفتیم تا [[حجت]] را بر آنان تمام کنیم و راه عذرخواهی را ببندیم. آن‌گاه که بر [[پیمان]] خود [[استوار]] ماند، از [[هلاکت]] [[نجات]] یافت و آن کس که در لجاجت خود پا فشرد، [[خدا]] پرده [[ناآگاهی]] بر [[جان]] او کشید و بلای تیره‌روزی گرد سرش گردانید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 803.</ref>.
	~~== پرسش‌های وابسته ==~~

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-18T00:57:40Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۴:۲۷
خط ۹:		خط ۹:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T19:05:14Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۳۵
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

2021-12-16T18:13:55Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۴۳
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]