ندای آسمانی (نشانه ظهور) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2024-09-10T08:24:27Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۴
خط ۸۶:		خط ۸۶:
	{{امام مهدی}}		{{امام مهدی}}

	[[رده:نشانه‌های ظهور]]		[[رده:نشانه‌های حتمی ظهور]]

Bahmani: /* منابع */

2023-03-02T07:44:37Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۱۴
خط ۶۵:		خط ۶۵:
	# [[پرونده:13681057.jpg\|22px]] [[سید جعفر موسوی‌نسب\|موسوی‌نسب، سید جعفر]]، [[دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (کتاب)\|'''دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان''']]		# [[پرونده:13681057.jpg\|22px]] [[سید جعفر موسوی‌نسب\|موسوی‌نسب، سید جعفر]]، [[دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (کتاب)\|'''دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان''']]
	# [[پرونده:134491.jpg\|22px]] [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه مهدویت''']]		# [[پرونده:134491.jpg\|22px]] [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه مهدویت''']]
			# [[پرونده:136861.jpg\|22px]] [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|'''درسنامه مهدویت ''']]
	# [[پرونده:13681062.jpg\|22px]] [[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)\|'''معارف و عقاید''']]		# [[پرونده:13681062.jpg\|22px]] [[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)\|'''معارف و عقاید''']]
	# [[پرونده:13681083.jpg\|22px]] [[سید حسن زمانی\|زمانی، سید حسن]]، [[نشانه‌های قیام حضرت مهدی (کتاب)\|'''نشانه‌های قیام حضرت مهدی''']]		# [[پرونده:13681083.jpg\|22px]] [[سید حسن زمانی\|زمانی، سید حسن]]، [[نشانه‌های قیام حضرت مهدی (کتاب)\|'''نشانه‌های قیام حضرت مهدی''']]
خط ۷۸:		خط ۷۹:
	# [[پرونده:11155.jpg\|22px]] [[زهرا خیراللهی\|خیراللهی، زهرا]]؛ [[فخری سادات موسوی شکور\|موسوی شکور، فخری سادات]]، [[علائم ظهور در آیات قرآن (مقاله)\|'''علائم ظهور در آیات قرآن''']]		# [[پرونده:11155.jpg\|22px]] [[زهرا خیراللهی\|خیراللهی، زهرا]]؛ [[فخری سادات موسوی شکور\|موسوی شکور، فخری سادات]]، [[علائم ظهور در آیات قرآن (مقاله)\|'''علائم ظهور در آیات قرآن''']]
	# [[پرونده:1403.jpg\|22px]] نویسندگان کتاب؛ [[آفتاب مهر (کتاب)\|'''آفتاب مهر''']]		# [[پرونده:1403.jpg\|22px]] نویسندگان کتاب؛ [[آفتاب مهر (کتاب)\|'''آفتاب مهر''']]
	~~# [[پرونده:136861.jpg\|22px]] [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|'''درسنامه مهدویت ''']].~~
	{{پایان منبع‌ جامع}}		{{پایان منبع‌ جامع}}

Bahmani در ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۴۳

2023-03-02T07:43:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۱۳
خط ۳۹:		خط ۳۹:

	'''پس از ظهور:''' یکی از نویسندگان با متفاوت دانستن ظهور با قیام، زمان نداهای آسمانی را پس از ظهور و پیش از قیام دانسته، می‌نویسد: «نداهای آسمانی از بدو ظهور تا هنگام قیام، بسیار است، از جمله سه ندا است در ماه رجب و از بعضی روایات استفاده می‌شود که رجب پیش از قیام است»<ref>محمد جواد خراسانی، مهدی منتظر {{ع}}، ص ۲۹۷.</ref> مضمون بعضی از روایات نیز به نوعی مؤید این احتمال است؛ برای مثال ندا را پس از ظهور [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} و برای هلاک ستمگران دانسته است. نعمانی در روایتی از [[حسن بن محبوب]] نقل کرده که: [[امام رضا]] {{ع}} به من فرمود: ندا دهنده‌ای آواز می‌دهد: که خداوند به منظور برانداختن ستمگران، فلانی را برانگیخت. در این هنگام گشایشی برای مؤمنان دست می‌دهد و خداوند سینه‌های آنان را شفا می‌بخشد و عقده‌های دلشان بر طرف می‌گردد<ref>{{متن حدیث\|... يُنَادِي أَلَا إِنَّ اللَّهَ قَدْ بَعَثَ فُلَاناً عَلَى هَلَاكِ الظَّالِمِينَ فَعِنْدَ ذَلِكَ يَأْتِي الْمُؤْمِنِينَ الْفَرَجُ...}}، الغیبة للنعمانی، ص ۱۸۰، ح ۲۸.</ref>. همچنین صدوق از [[امام رضا]] {{ع}} آورده است: چهارمین از فرزندان من، فرزند سرور کنیزان... و او کسی است که از آسمان ندا کننده‌ای او را به نام ندا می‌کند و به وی دعوت می‌نماید؛ به گونه‌ای که همه اهل زمین آن ندا را می‌شنوند. می‌گویند: آگاه باشید! همانا حجت الهی در خانه خداوند آشکار شده است، پس از او پیروی کنید<ref>{{متن حدیث\|الرَّابِعُ مِنْ وُلْدِي ابْنُ سَيِّدَةِ الْإِمَاءِ ... وَ هُوَ الَّذِي يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ بِاسْمِهِ يَسْمَعُه‏ جَمِيعُ أَهْلِ الْأَرْضِ بِالدُّعَاءِ إِلَيْهِ يَقُولُ أَلَا إِنَّ حُجَّةَ اللَّهِ قَدْ ظَهَرَ عِنْدَ بَيْتِ اللَّهِ فَاتَّبِعُوه‏...}}، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص ۳۷۱، ح ۵.</ref>. از آنجا که مضمون ندای آسمانی، نوعی بیان ظهور و حقانیت [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} و نیز بیان تقابل بین جبهه کفر و ایمان است؛ بی تردید این رخداد پس از ظهور خواهد بود؛ چرا که هر آنچه گفته شده با پس از ظهور تناسب دارد تا پیش از ظهور<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۱ ـ ۱۲۳.</ref>.		'''پس از ظهور:''' یکی از نویسندگان با متفاوت دانستن ظهور با قیام، زمان نداهای آسمانی را پس از ظهور و پیش از قیام دانسته، می‌نویسد: «نداهای آسمانی از بدو ظهور تا هنگام قیام، بسیار است، از جمله سه ندا است در ماه رجب و از بعضی روایات استفاده می‌شود که رجب پیش از قیام است»<ref>محمد جواد خراسانی، مهدی منتظر {{ع}}، ص ۲۹۷.</ref> مضمون بعضی از روایات نیز به نوعی مؤید این احتمال است؛ برای مثال ندا را پس از ظهور [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} و برای هلاک ستمگران دانسته است. نعمانی در روایتی از [[حسن بن محبوب]] نقل کرده که: [[امام رضا]] {{ع}} به من فرمود: ندا دهنده‌ای آواز می‌دهد: که خداوند به منظور برانداختن ستمگران، فلانی را برانگیخت. در این هنگام گشایشی برای مؤمنان دست می‌دهد و خداوند سینه‌های آنان را شفا می‌بخشد و عقده‌های دلشان بر طرف می‌گردد<ref>{{متن حدیث\|... يُنَادِي أَلَا إِنَّ اللَّهَ قَدْ بَعَثَ فُلَاناً عَلَى هَلَاكِ الظَّالِمِينَ فَعِنْدَ ذَلِكَ يَأْتِي الْمُؤْمِنِينَ الْفَرَجُ...}}، الغیبة للنعمانی، ص ۱۸۰، ح ۲۸.</ref>. همچنین صدوق از [[امام رضا]] {{ع}} آورده است: چهارمین از فرزندان من، فرزند سرور کنیزان... و او کسی است که از آسمان ندا کننده‌ای او را به نام ندا می‌کند و به وی دعوت می‌نماید؛ به گونه‌ای که همه اهل زمین آن ندا را می‌شنوند. می‌گویند: آگاه باشید! همانا حجت الهی در خانه خداوند آشکار شده است، پس از او پیروی کنید<ref>{{متن حدیث\|الرَّابِعُ مِنْ وُلْدِي ابْنُ سَيِّدَةِ الْإِمَاءِ ... وَ هُوَ الَّذِي يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ بِاسْمِهِ يَسْمَعُه‏ جَمِيعُ أَهْلِ الْأَرْضِ بِالدُّعَاءِ إِلَيْهِ يَقُولُ أَلَا إِنَّ حُجَّةَ اللَّهِ قَدْ ظَهَرَ عِنْدَ بَيْتِ اللَّهِ فَاتَّبِعُوه‏...}}، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص ۳۷۱، ح ۵.</ref>. از آنجا که مضمون ندای آسمانی، نوعی بیان ظهور و حقانیت [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} و نیز بیان تقابل بین جبهه کفر و ایمان است؛ بی تردید این رخداد پس از ظهور خواهد بود؛ چرا که هر آنچه گفته شده با پس از ظهور تناسب دارد تا پیش از ظهور<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۱ ـ ۱۲۳.</ref>.

			== محتوای ندای آسمانی ==
			بیشترین شمار روایات در این زمینه، مربوط به احادیثی است که در آن محتوای ندای آسمانی، معرفی [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} است. صدوق از [[امام رضا]] {{ع}} نقل کرده است: "... و او کسی است که از آسمان ندا کننده‌ای او را به نام ندا می‌کند ..."<ref>{{متن حدیث\|وَ هُوَ الَّذِي يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ بِاسْمِهِ...}}؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص ۳۷۱، ح ۵.</ref>.

			البته در برخی روایات نیز گفته شده محتوای ندای آسمانی حقانیت [[امام علی\|علی]] {{ع}} و رستگاری شیعیان او است. [[محمد بن علی حلبی]] می‌گوید: شنیدم از [[امام صادق]] {{ع}} که فرمود: منادی در اول روز از آسمان ندا می‌کند: بدانید علی و شیعیانش رستگارانند<ref>{{متن حدیث\|يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ أَوَّلَ النَّهَارِ أَلَا إِنَّ عَلِيّاً وَ شِيعَتَهُ هُمُ الْفَائِزُون‏}}، الکافی، ج ۸، ص ۳۱۰.</ref>.<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۳.</ref>

	== نتیجه‌گیری ==		== نتیجه‌گیری ==

Bahmani در ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۴۲

2023-03-02T07:42:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۱۲
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	# [[ابوبصیر]] می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: فدایت شوم! خروج قائم چه زمانی است؟ آن حضرت فرمود: ما خاندان هرگز وقتی را معیّن نمی‌کنیم؛ زیرا [[پیامبر خاتم\|حضرت محمد]] {{صل}} فرموده است: وقت گذاران دروغ می‌گویند. ای ابا محمّد! همانا پیشاپیشِ این امر پنج نشانه است: نخستین آنها آوازی است در ماه رمضا <ref>{{متن حدیث\|إِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ لَا نُوَقِّتُ وَ قَدْ قَالَ مُحَمَّدٌ {{صل}}: كَذَبَ الْوَقَّاتُونَ يَا بَا مُحَمَّدٍ إِنَّ قُدَّامَ هَذَا الْأَمْرِ خَمْسَ عَلَامَاتٍ أَوَّلُهُنَّ النِّدَاءُ فِي شَهْرِ رَمَضَان‏}}، الغیبه للنعمانی، ص ۲۸۹، ح ۶.</ref>.		# [[ابوبصیر]] می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: فدایت شوم! خروج قائم چه زمانی است؟ آن حضرت فرمود: ما خاندان هرگز وقتی را معیّن نمی‌کنیم؛ زیرا [[پیامبر خاتم\|حضرت محمد]] {{صل}} فرموده است: وقت گذاران دروغ می‌گویند. ای ابا محمّد! همانا پیشاپیشِ این امر پنج نشانه است: نخستین آنها آوازی است در ماه رمضا <ref>{{متن حدیث\|إِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ لَا نُوَقِّتُ وَ قَدْ قَالَ مُحَمَّدٌ {{صل}}: كَذَبَ الْوَقَّاتُونَ يَا بَا مُحَمَّدٍ إِنَّ قُدَّامَ هَذَا الْأَمْرِ خَمْسَ عَلَامَاتٍ أَوَّلُهُنَّ النِّدَاءُ فِي شَهْرِ رَمَضَان‏}}، الغیبه للنعمانی، ص ۲۸۹، ح ۶.</ref>.
	# [[شیخ صدوق]] با ذکر سند از [[عمر بن حنظله]] نقل کرده که [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: پیش از قیام قائم، پنج نشانۀ حتمی خواهد بود: یمانی، سفیانی، صیحه، قتل نفس زکیه و خسف به بیداء<ref>{{متن حدیث\|قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ خَمْسُ عَلَامَاتٍ مَحْتُومَاتٍ الْيَمَانِيُّ وَ السُّفْيَانِيُّ وَ الصَّيْحَةُ وَ قَتْلُ النَّفْسِ الزَّكِيَّةِ وَ الْخَسْفُ بِالْبَيْدَاء}}؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۰، ح ۷.</ref>. در این روایات به روشنی، به نشانه بودن ندای آسمانی تصریح شده است<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۱۹.</ref>.		# [[شیخ صدوق]] با ذکر سند از [[عمر بن حنظله]] نقل کرده که [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: پیش از قیام قائم، پنج نشانۀ حتمی خواهد بود: یمانی، سفیانی، صیحه، قتل نفس زکیه و خسف به بیداء<ref>{{متن حدیث\|قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ خَمْسُ عَلَامَاتٍ مَحْتُومَاتٍ الْيَمَانِيُّ وَ السُّفْيَانِيُّ وَ الصَّيْحَةُ وَ قَتْلُ النَّفْسِ الزَّكِيَّةِ وَ الْخَسْفُ بِالْبَيْدَاء}}؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۰، ح ۷.</ref>. در این روایات به روشنی، به نشانه بودن ندای آسمانی تصریح شده است<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۱۹.</ref>.

			== زمان ندای آسمانی ==
			یکی از بحث‌هایی که دربارۀ ندای آسمانی مطرح می‌شود، زمان آن است و از آنجا که روایات دربارۀ زمان ندای آسمانی به صورت گوناگون ذکر شده، بنابراین دیدگاه‌های متفاوتی پدید آمده است؛ این دیدگاه عبارت است از:

			'''پیش از ظهور:''' آنچه مشهور است اینکه صیحه آسمانی، در ماه مبارک رمضان اتفاق خواهد افتاد. نعمانی با ذکر سند از ابوبصیر و از [[امام باقر]] {{ع}} نقل کرده که فرمود: "...آن صیحه جز در ماه رمضان ماه خدا بر نخواهد خاست؛ همان آوای بس بلند جبرئیل {{ع}} بدین مردمان است، بعد فرمود: ندا کننده‌ای از آسمان به نام حضرت قائم {{ع}} ندا سر می‌دهد و هر که در مشرق و مغرب است، می‌شنود..." <ref>{{متن حدیث\|...الصَّيْحَةُ لَا تَكُونُ إِلَّا فِي شَهْرِ رَمَضَانَ لِأَنَّ شَهْرَ رَمَضَانَ شَهْرُ اللَّهِ وَ الصَّيْحَةُ فِيهِ هِيَ صَيْحَةُ جَبْرَئِيلَ {{ع}} إِلَى هَذَا الْخَلْقِ ثُمَّ قَالَ: يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ بِاسْمِ الْقَائِمِ {{ع}} فَيَسْمَعُ مَنْ بِالْمَشْرِقِ وَ مَنْ بِالْمَغْرِب‏ ...}}؛ الغیبه للنعمانی، ص ۲۵۴.</ref>. همۀ کسانی که این روایت و مانند آن را نقل کرده‌اند، زمان آن را پیش از ظهور دانسته‌اند.

			'''هنگام ظهور:''' از بعضی روایات استفاده می‌شود: ندای آسمانی هم زمان با ظهور [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} رخ خواهد داد. [[ابو بصیر]] از [[امام باقر]] {{ع}} نقل کرده که فرمود: "... پس پیوسته بدان حال خواهند بود تا اینکه ندا کننده‌ای از آسمان، آواز برآورد و چون ندا برآمد: پس کوچ کنید! کوچ کنید؛ به خدا سوگند! گویی به او می‌نگرم که در میان رکن و مقام از مردم، به امری نوین و فرمانی جدید و نظامی تازه از آسمان بیعت گیرد"<ref>{{متن حدیث\|...فَلَا يَزَالُونَ بِتِلْكَ الْحَالِ حَتَّى يُنَادِيَ مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ فَإِذَا نَادَى فَالنَّفِيرَ النَّفِيرَ فَوَ اللَّهِ لَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَيْهِ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ يُبَايِعُ النَّاسَ بِأَمْرٍ جَدِيدٍ وَ كِتَابٍ جَدِيدٍ وَ سُلْطَانٍ جَدِيدٍ مِنَ السَّمَاء...}}؛ الغیبة للنعمانی، ص۲۶۳، ح ۲۲.</ref>. [[شیخ صدوق]] از [[محمد بن مسلم]] از [[امام باقر]] {{ع}} نقل کرده است: "...صیحه‌ای از آسمان بیاید و بگوید: حقّ با او و شیعیان اوست؛ در این هنگام است که قائم ما خروج می‌کند..."<ref>{{متن حدیث\|...وَ جَاءَتْ صَيْحَةٌ مِنَ السَّمَاءِ بِأَنَّ الْحَقَّ فِيهِ وَ فِي شِيعَتِهِ فَعِنْدَ ذَلِكَ خُرُوجُ قَائِمِنَا ...}}؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص ۳۳۰، ح ۱۶.</ref>. در این روایات نوعی هم‌زمانی بین ندای آسمانی و خروج حضرت به چشم می‌آید. مفید نیز در روایتی این هم زمانی را در روایتی از [[پیامبر خاتم\|پیامبر اکرم]] {{صل}} این گونه نقل کرده است: هنگامی که نزدیک خروج قائم شد، ندا دهنده‌ای از آسمان آواز می‌دهد: ای مردم! زمان ستم‌گران به سر رسیده و ولی امر بهترینِ امت محمد است؛ پس به مکه برسید<ref>{{متن حدیث\|إِذَا كَانَ عِنْدَ خُرُوجِ الْقَائِمِ يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ أَيُّهَا النَّاسُ قُطِعَ عَنْكُمْ مُدَّةُ الْجَبَّارِينَ وَ وُلِّيَ الْأَمْرَ خَيْرُ أُمَّةِ مُحَمَّدٍ فَالْحَقُوا بِمَكَّة...}}، الاختصاص، ص ۲۰۸.</ref>.

			'''پس از ظهور:''' یکی از نویسندگان با متفاوت دانستن ظهور با قیام، زمان نداهای آسمانی را پس از ظهور و پیش از قیام دانسته، می‌نویسد: «نداهای آسمانی از بدو ظهور تا هنگام قیام، بسیار است، از جمله سه ندا است در ماه رجب و از بعضی روایات استفاده می‌شود که رجب پیش از قیام است»<ref>محمد جواد خراسانی، مهدی منتظر {{ع}}، ص ۲۹۷.</ref> مضمون بعضی از روایات نیز به نوعی مؤید این احتمال است؛ برای مثال ندا را پس از ظهور [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} و برای هلاک ستمگران دانسته است. نعمانی در روایتی از [[حسن بن محبوب]] نقل کرده که: [[امام رضا]] {{ع}} به من فرمود: ندا دهنده‌ای آواز می‌دهد: که خداوند به منظور برانداختن ستمگران، فلانی را برانگیخت. در این هنگام گشایشی برای مؤمنان دست می‌دهد و خداوند سینه‌های آنان را شفا می‌بخشد و عقده‌های دلشان بر طرف می‌گردد<ref>{{متن حدیث\|... يُنَادِي أَلَا إِنَّ اللَّهَ قَدْ بَعَثَ فُلَاناً عَلَى هَلَاكِ الظَّالِمِينَ فَعِنْدَ ذَلِكَ يَأْتِي الْمُؤْمِنِينَ الْفَرَجُ...}}، الغیبة للنعمانی، ص ۱۸۰، ح ۲۸.</ref>. همچنین صدوق از [[امام رضا]] {{ع}} آورده است: چهارمین از فرزندان من، فرزند سرور کنیزان... و او کسی است که از آسمان ندا کننده‌ای او را به نام ندا می‌کند و به وی دعوت می‌نماید؛ به گونه‌ای که همه اهل زمین آن ندا را می‌شنوند. می‌گویند: آگاه باشید! همانا حجت الهی در خانه خداوند آشکار شده است، پس از او پیروی کنید<ref>{{متن حدیث\|الرَّابِعُ مِنْ وُلْدِي ابْنُ سَيِّدَةِ الْإِمَاءِ ... وَ هُوَ الَّذِي يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ بِاسْمِهِ يَسْمَعُه‏ جَمِيعُ أَهْلِ الْأَرْضِ بِالدُّعَاءِ إِلَيْهِ يَقُولُ أَلَا إِنَّ حُجَّةَ اللَّهِ قَدْ ظَهَرَ عِنْدَ بَيْتِ اللَّهِ فَاتَّبِعُوه‏...}}، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص ۳۷۱، ح ۵.</ref>. از آنجا که مضمون ندای آسمانی، نوعی بیان ظهور و حقانیت [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} و نیز بیان تقابل بین جبهه کفر و ایمان است؛ بی تردید این رخداد پس از ظهور خواهد بود؛ چرا که هر آنچه گفته شده با پس از ظهور تناسب دارد تا پیش از ظهور<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۱ ـ ۱۲۳.</ref>.

	== نتیجه‌گیری ==		== نتیجه‌گیری ==

Bahmani: /* ویژگی‌های صیحه */

2023-03-02T07:36:33Z

ویژگی‌های صیحه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۶
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	وقوع صیحه به گونه‌ای خواهد بود که همۀ مردم را متوجه ظهور خواهد کرد. ندای آسمانی، صدایی است که از آسمان، توسط [[جبرئیل امین]] بلند می‌شود و در آن به معرفی حضرت مهدی{{ع}} و بیان نام و [[نسب]] و [[حقانیت]] او و پیروانش می‌پردازد و به زبانی رسا چنین اعلام می‌کند: «صبح نزدیک شد، بدانید که [[حق]] با مهدی‌{{ع}} و [[شیعیان]] اوست» و پس از آن، [[امام عصر]]{{ع}} ظهور می‌کند. با توجه به [[کینه‌توزی]] و [[دشمنی]] [[شیطان]] نسبت به [[فرزندان آدم]] و سعی در [[گمراه]] نمودن آنان، از طرف او نیز ندایی به گوش رسیده و باعث سردرگمی مردم می‌شود<ref>زراره می‌‌گوید به امام صادق{{ع}} عرض کردم: {{متن حدیث\|عجبت اصلحك الله و اني لا عجب من القائم كيف يقاتل مع ما يرون من العجائب من خسف البيداء بالجيش و من النداء الذي تكون من السماء؟ فقال: إن الشيطان لا يدعهم حتي ينادي كما نادي برسول الله{{صل}} يوم العقبة}}؛ در شگفتم خداوند امر شما را اصلاح کند (یا شما را به سلامت دارد) و من در عجبم از قائم{{ع}} که چگونه با او جنگ می‌کنند با وجود آنچه از شگفتی‌ها می‌بینند از فرو بردن زمین سپاه را و آن صدا که از آسمان می‌باشد؟ پس حضرت فرمود: همانا شیطان آنا را رها نمی‌کند؟ تا جایی که ندا کند، همچنان که [مربوط] به رسول خدادر روز عقبه ندا کرد، غیبة نعمانی، ص۲۶۴، ح ۲۹.</ref>. البته این صدا با ندای [[دعوت]] به سوی حضرت متفاوت بوده و اگر [[انسان]] به آن دو ندا توجه کرده و با هم مقایسه کند پی به صحّت و [[درستی]] ندای [[حق]] می‌برد، مانند اینکه ندای حق از طرف [[آسمان]] به گوش می‌رسد و ندای [[باطل]] و [[شیطانی]]، زمینی است، یعنی تفاوت آسمانی و زمینی بودن در نداها وجود دارد و این برای [[مردم]] قابل تشخیص است. و نیز مراجعه به [[راویان حدیث]] یکی دیگر از راه‌های تشخیص ندای حق از باطل است<ref>زاره می‌گوید: از امام صادق{{ع}} شنیدم که می‌فرمود: {{متن حدیث\|یُنَادِی مُنَادٍ مِنَ اَلسَّمَاءِ أَنَّ فُلاَناً هُوَ اَلْأَمِیرُ وَ یُنَادِی مُنَادٍ أَنَّ عَلِیّاً وَ شِیعَتَهُ هُمُ اَلْفَائِزُونَ قُلْتُ فَمَنْ یُقَاتِلُ اَلْمَهْدِیَّ بَعْدَ هَذَا فَقَالَ إِنَّ اَلشَّیْطَانَ یُنَادِی أَنَّ فُلاَناً وَ شِیعَتَهُ هُمُ اَلْفَائِزُونَ لِرَجُلٍ مِنْ بَنِی أُمَیَّةَ قُلْتُ فَمَنْ یَعْرِفُ اَلصَّادِقَ مِنَ اَلْکَاذِبِ قَالَ یَعْرِفُهُ اَلَّذِینَ کَانُوا یَرْوُونَ وَ یَقُولُونَ إِنَّهُ یَکُونُ قَبْلَ أَنْ یَکُونَ وَ یَعْلَمُونَ أَنَّهُمْ هُمُ اَلْمُحِقُّونَ اَلصَّادِقُونَ}}؛ ندا کنندهای از آسمان ندا می‌کند که "فقط فلانی امیر است" و آواز دهندهای دیگر ندا می‌کند فقط علی{{ع}} و پیروان او پیروزند. گفتم: پس چه کسی پس از این با مهدی{{ع}} می‌جنگد؟ فرمود؟ شیطان آواز می‌دهد "همانا فلانی و پیروانش پیروزند". شعار به نفع مردی از بنی امیّه. عرض کردم: پس چه کسی می‌تواند راست را از دروغ باز شناسد؟ امام فرمودند: آن را می‌شناسد کسانی که احادیث ما را روایت می‌کنند و آن را بیان می‌کنند قبل از آنکه واقع شود و می‌دانند که آنان دارای حقّند و صادق هستند، غیبة نعمانی، ص۲۶۴، ح ۲۸.</ref>. ندای آسمانی]] در سال [[قبل از ظهور]] اتفاق می‌افتد، هنگامی‌ که [[شرایط ظهور]] [[منجی]] فراهم شود و [[خداوند]]، [[زمان]] را برای امر ظهور مناسب بداند به [[مردم]] این [[آگاهی]] را می‌دهد که خداوند، [[اجازه]] ظهور را صادر کرده است. زمان این ندا در [[احادیث]]، گوناگون، ۲۳ [[ماه رمضان]]، [[ماه رجب]]، [[ماه محرم]] و [[روز عاشورا]]، گفته شده است. ویژگی این ندا آن است که هر کس در [[زمین]] است، آن را به زبان خود می‌شنود. زیرا [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: عمومی است و آن را هر قومی به زبان خود می‌شنود<ref>{{متن حدیث\|عَام یسْمَعُ‌ کلُ‌ قَوْمٍ‌ بِلِسَانِهِم}}، کمال الدین و تمام النعمة، شیخ صدوق، ج‌۲، ص۶۵۰.</ref>.		وقوع صیحه به گونه‌ای خواهد بود که همۀ مردم را متوجه ظهور خواهد کرد. ندای آسمانی، صدایی است که از آسمان، توسط [[جبرئیل امین]] بلند می‌شود و در آن به معرفی حضرت مهدی{{ع}} و بیان نام و [[نسب]] و [[حقانیت]] او و پیروانش می‌پردازد و به زبانی رسا چنین اعلام می‌کند: «صبح نزدیک شد، بدانید که [[حق]] با مهدی‌{{ع}} و [[شیعیان]] اوست» و پس از آن، [[امام عصر]]{{ع}} ظهور می‌کند. با توجه به [[کینه‌توزی]] و [[دشمنی]] [[شیطان]] نسبت به [[فرزندان آدم]] و سعی در [[گمراه]] نمودن آنان، از طرف او نیز ندایی به گوش رسیده و باعث سردرگمی مردم می‌شود<ref>زراره می‌‌گوید به امام صادق{{ع}} عرض کردم: {{متن حدیث\|عجبت اصلحك الله و اني لا عجب من القائم كيف يقاتل مع ما يرون من العجائب من خسف البيداء بالجيش و من النداء الذي تكون من السماء؟ فقال: إن الشيطان لا يدعهم حتي ينادي كما نادي برسول الله{{صل}} يوم العقبة}}؛ در شگفتم خداوند امر شما را اصلاح کند (یا شما را به سلامت دارد) و من در عجبم از قائم{{ع}} که چگونه با او جنگ می‌کنند با وجود آنچه از شگفتی‌ها می‌بینند از فرو بردن زمین سپاه را و آن صدا که از آسمان می‌باشد؟ پس حضرت فرمود: همانا شیطان آنا را رها نمی‌کند؟ تا جایی که ندا کند، همچنان که [مربوط] به رسول خدادر روز عقبه ندا کرد، غیبة نعمانی، ص۲۶۴، ح ۲۹.</ref>. البته این صدا با ندای [[دعوت]] به سوی حضرت متفاوت بوده و اگر [[انسان]] به آن دو ندا توجه کرده و با هم مقایسه کند پی به صحّت و [[درستی]] ندای [[حق]] می‌برد، مانند اینکه ندای حق از طرف [[آسمان]] به گوش می‌رسد و ندای [[باطل]] و [[شیطانی]]، زمینی است، یعنی تفاوت آسمانی و زمینی بودن در نداها وجود دارد و این برای [[مردم]] قابل تشخیص است. و نیز مراجعه به [[راویان حدیث]] یکی دیگر از راه‌های تشخیص ندای حق از باطل است<ref>زاره می‌گوید: از امام صادق{{ع}} شنیدم که می‌فرمود: {{متن حدیث\|یُنَادِی مُنَادٍ مِنَ اَلسَّمَاءِ أَنَّ فُلاَناً هُوَ اَلْأَمِیرُ وَ یُنَادِی مُنَادٍ أَنَّ عَلِیّاً وَ شِیعَتَهُ هُمُ اَلْفَائِزُونَ قُلْتُ فَمَنْ یُقَاتِلُ اَلْمَهْدِیَّ بَعْدَ هَذَا فَقَالَ إِنَّ اَلشَّیْطَانَ یُنَادِی أَنَّ فُلاَناً وَ شِیعَتَهُ هُمُ اَلْفَائِزُونَ لِرَجُلٍ مِنْ بَنِی أُمَیَّةَ قُلْتُ فَمَنْ یَعْرِفُ اَلصَّادِقَ مِنَ اَلْکَاذِبِ قَالَ یَعْرِفُهُ اَلَّذِینَ کَانُوا یَرْوُونَ وَ یَقُولُونَ إِنَّهُ یَکُونُ قَبْلَ أَنْ یَکُونَ وَ یَعْلَمُونَ أَنَّهُمْ هُمُ اَلْمُحِقُّونَ اَلصَّادِقُونَ}}؛ ندا کنندهای از آسمان ندا می‌کند که "فقط فلانی امیر است" و آواز دهندهای دیگر ندا می‌کند فقط علی{{ع}} و پیروان او پیروزند. گفتم: پس چه کسی پس از این با مهدی{{ع}} می‌جنگد؟ فرمود؟ شیطان آواز می‌دهد "همانا فلانی و پیروانش پیروزند". شعار به نفع مردی از بنی امیّه. عرض کردم: پس چه کسی می‌تواند راست را از دروغ باز شناسد؟ امام فرمودند: آن را می‌شناسد کسانی که احادیث ما را روایت می‌کنند و آن را بیان می‌کنند قبل از آنکه واقع شود و می‌دانند که آنان دارای حقّند و صادق هستند، غیبة نعمانی، ص۲۶۴، ح ۲۸.</ref>. ندای آسمانی]] در سال [[قبل از ظهور]] اتفاق می‌افتد، هنگامی‌ که [[شرایط ظهور]] [[منجی]] فراهم شود و [[خداوند]]، [[زمان]] را برای امر ظهور مناسب بداند به [[مردم]] این [[آگاهی]] را می‌دهد که خداوند، [[اجازه]] ظهور را صادر کرده است. زمان این ندا در [[احادیث]]، گوناگون، ۲۳ [[ماه رمضان]]، [[ماه رجب]]، [[ماه محرم]] و [[روز عاشورا]]، گفته شده است. ویژگی این ندا آن است که هر کس در [[زمین]] است، آن را به زبان خود می‌شنود. زیرا [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: عمومی است و آن را هر قومی به زبان خود می‌شنود<ref>{{متن حدیث\|عَام یسْمَعُ‌ کلُ‌ قَوْمٍ‌ بِلِسَانِهِم}}، کمال الدین و تمام النعمة، شیخ صدوق، ج‌۲، ص۶۵۰.</ref>.

	باید توجه داشت وجود [[صیحه]] به معنی این نیست که الزاما همه شنوندگان به آن [[ایمان]] می‌آورند، بلکه ممکن است بسیاری هم به آن ایمان نیاورند، هرچند که آن ندا به گوششان می‌رسد و این در [[روزگار]] [[پیامبران]] گذشته نیز بسیار دیده شده است؛ آنها از حدود و چارچوب‌های [[قوانین]] [[طبیعت]] پا فراتر گذشته‌اند و معجزاتی داشته‌اند، اما نه تنها [[مردم]] به آنها ایمان نیاورده‌اند بلکه آنها را متهم به [[سحر]] و [[جادو]] کرده‌اند<ref>ر.ک: [[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)\|معارف و عقاید]]، ص۲۶۶، ۲۶۷؛ [[سید حسن زمانی\|زمانی، سید حسن]]، [[نشانه‌های قیام حضرت مهدی (کتاب)\|نشانه‌های قیام حضرت مهدی]]، ص۳۴ ـ ۳۶؛ [[سید نذیر حسنی\|حسنی، سید نذیر]]، [[مصلح کل ۱ (کتاب)\|مصلح کل]]، ص۲۰۷؛ [[محمد باقری‌زاده اشعری\|باقری‌زاده اشعری، محمد]]، [[از امام مهدی بیشتر بدانیم (کتاب)\|از امام مهدی بیشتر بدانیم]]، ص۸۱، ۸۲؛ [[آفتاب مهر (کتاب)\|آفتاب مهر]]، ج۲، ص۸۰ ـ ۸۲؛ [[اسماعیل اسماعیلی\|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانه‌های ظهور (مقاله)\|بررسی نشانه‌های ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)\|چشم به راه مهدی]]، ص۲۸۴-۲۸۷؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[رخدادهای ظهور (کتاب)\|رخدادهای ظهور]]، ص۲۲ – ۲۴؛ [[محمد جواد فاضل لنکرانی\|فاضل لنکرانی، محمد جواد]]، [[گفتارهای مهدوی (کتاب)\|گفتارهای مهدوی]]، ~~ص۱۹۸~~.</ref>.		باید توجه داشت وجود [[صیحه]] به معنی این نیست که الزاما همه شنوندگان به آن [[ایمان]] می‌آورند، بلکه ممکن است بسیاری هم به آن ایمان نیاورند، هرچند که آن ندا به گوششان می‌رسد و این در [[روزگار]] [[پیامبران]] گذشته نیز بسیار دیده شده است؛ آنها از حدود و چارچوب‌های [[قوانین]] [[طبیعت]] پا فراتر گذشته‌اند و معجزاتی داشته‌اند، اما نه تنها [[مردم]] به آنها ایمان نیاورده‌اند بلکه آنها را متهم به [[سحر]] و [[جادو]] کرده‌اند<ref>ر.ک: [[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)\|معارف و عقاید]]، ص۲۶۶، ۲۶۷؛ [[سید حسن زمانی\|زمانی، سید حسن]]، [[نشانه‌های قیام حضرت مهدی (کتاب)\|نشانه‌های قیام حضرت مهدی]]، ص۳۴ ـ ۳۶؛ [[سید نذیر حسنی\|حسنی، سید نذیر]]، [[مصلح کل ۱ (کتاب)\|مصلح کل]]، ص۲۰۷؛ [[محمد باقری‌زاده اشعری\|باقری‌زاده اشعری، محمد]]، [[از امام مهدی بیشتر بدانیم (کتاب)\|از امام مهدی بیشتر بدانیم]]، ص۸۱، ۸۲؛ [[آفتاب مهر (کتاب)\|آفتاب مهر]]، ج۲، ص۸۰ ـ ۸۲؛ [[اسماعیل اسماعیلی\|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانه‌های ظهور (مقاله)\|بررسی نشانه‌های ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)\|چشم به راه مهدی]]، ص۲۸۴-۲۸۷؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[رخدادهای ظهور (کتاب)\|رخدادهای ظهور]]، ص۲۲ – ۲۴؛ [[محمد جواد فاضل لنکرانی\|فاضل لنکرانی، محمد جواد]]، [[گفتارهای مهدوی (کتاب)\|گفتارهای مهدوی]]، ص۱۹۸؛ [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۰.</ref>.

	== روایات دربارۀ صیحه ==		== روایات دربارۀ صیحه ==

Bahmani: /* چگونگی و گسترۀ ندای آسمانی */

2023-03-02T07:36:01Z

چگونگی و گسترۀ ندای آسمانی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۶
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	# [[ابوبصیر]] می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: فدایت شوم! خروج قائم چه زمانی است؟ آن حضرت فرمود: ما خاندان هرگز وقتی را معیّن نمی‌کنیم؛ زیرا [[پیامبر خاتم\|حضرت محمد]] {{صل}} فرموده است: وقت گذاران دروغ می‌گویند. ای ابا محمّد! همانا پیشاپیشِ این امر پنج نشانه است: نخستین آنها آوازی است در ماه رمضا <ref>{{متن حدیث\|إِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ لَا نُوَقِّتُ وَ قَدْ قَالَ مُحَمَّدٌ {{صل}}: كَذَبَ الْوَقَّاتُونَ يَا بَا مُحَمَّدٍ إِنَّ قُدَّامَ هَذَا الْأَمْرِ خَمْسَ عَلَامَاتٍ أَوَّلُهُنَّ النِّدَاءُ فِي شَهْرِ رَمَضَان‏}}، الغیبه للنعمانی، ص ۲۸۹، ح ۶.</ref>.		# [[ابوبصیر]] می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: فدایت شوم! خروج قائم چه زمانی است؟ آن حضرت فرمود: ما خاندان هرگز وقتی را معیّن نمی‌کنیم؛ زیرا [[پیامبر خاتم\|حضرت محمد]] {{صل}} فرموده است: وقت گذاران دروغ می‌گویند. ای ابا محمّد! همانا پیشاپیشِ این امر پنج نشانه است: نخستین آنها آوازی است در ماه رمضا <ref>{{متن حدیث\|إِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ لَا نُوَقِّتُ وَ قَدْ قَالَ مُحَمَّدٌ {{صل}}: كَذَبَ الْوَقَّاتُونَ يَا بَا مُحَمَّدٍ إِنَّ قُدَّامَ هَذَا الْأَمْرِ خَمْسَ عَلَامَاتٍ أَوَّلُهُنَّ النِّدَاءُ فِي شَهْرِ رَمَضَان‏}}، الغیبه للنعمانی، ص ۲۸۹، ح ۶.</ref>.
	# [[شیخ صدوق]] با ذکر سند از [[عمر بن حنظله]] نقل کرده که [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: پیش از قیام قائم، پنج نشانۀ حتمی خواهد بود: یمانی، سفیانی، صیحه، قتل نفس زکیه و خسف به بیداء<ref>{{متن حدیث\|قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ خَمْسُ عَلَامَاتٍ مَحْتُومَاتٍ الْيَمَانِيُّ وَ السُّفْيَانِيُّ وَ الصَّيْحَةُ وَ قَتْلُ النَّفْسِ الزَّكِيَّةِ وَ الْخَسْفُ بِالْبَيْدَاء}}؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۰، ح ۷.</ref>. در این روایات به روشنی، به نشانه بودن ندای آسمانی تصریح شده است<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۱۹.</ref>.		# [[شیخ صدوق]] با ذکر سند از [[عمر بن حنظله]] نقل کرده که [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: پیش از قیام قائم، پنج نشانۀ حتمی خواهد بود: یمانی، سفیانی، صیحه، قتل نفس زکیه و خسف به بیداء<ref>{{متن حدیث\|قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ خَمْسُ عَلَامَاتٍ مَحْتُومَاتٍ الْيَمَانِيُّ وَ السُّفْيَانِيُّ وَ الصَّيْحَةُ وَ قَتْلُ النَّفْسِ الزَّكِيَّةِ وَ الْخَسْفُ بِالْبَيْدَاء}}؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۰، ح ۷.</ref>. در این روایات به روشنی، به نشانه بودن ندای آسمانی تصریح شده است<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۱۹.</ref>.

	~~== چگونگی و گسترۀ ندای آسمانی ==~~
	این ندا توسط [[جبرئیل]] بلند می‌شود و همۀ انسان‌ها با گویش‌های مختلف آن را می‌فهمند و همه به صورت یکنواخت آن را می‌شنوند. دربارۀ گسترۀ آن در روایاتی از [[امام باقر]] {{ع}} نقل شده است: ندا دهنده‌ای از آسمان به نام قائم ندا می‌دهد که هر کس در شرق و غرب است، آن را می‌شنوند<ref>{{متن حدیث\|يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ بِاسْمِ الْقَائِمِ {{ع}} فَيَسْمَعُ مَنْ بِالْمَشْرِقِ وَ مَنْ بِالْمَغْرِب‏}}؛ الغیبة للنعمانی، ص۲۵۴.</ref>

	با توجه به این روایات و نیز رسالت فراگیر [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} برای همۀ مردم، به راحتی می‌توان مخاطبان این ندای آسمانی را همگان دانست و چنانچه به دیگر جانداران نیز اشاره شده، بدان جهت است که آنها نیز از این ظهور به طور تکوینی آگاه شده و از ظهور حجت الهی و رفع ستم بر انسان‌ها، شادمان می‌شوند.

	از عمومی بودن ندای آسمانی، می‌توان فهمید که هر کس به زبان خود آن را شنیده و می‌فهمد. در بعضی از روایات تصریح شده که هر کس به زبان خود آن را می‌شنود. در این باره [[زراره]] از [[امام صادق]] {{ع}} روایت می‌کند که: ندا کننده‌ای قائم {{ع}} را به نام می‌خواند. گفتم: ندای خاص است یا ندای عامّ؟ فرمود: ندای عامّ است و هر ملّتی به زبان خود آن را می‌شنود. گفتم: پس چه کسی با او مخالفت می‌کند، در حالی که او را به نام می‌خوانند؟ فرمود: ابلیس آنان را رها نمی‌کند. و در آخر شب ندا می‌کند و مردم را به شک می‌اندازد!<ref>{{متن حدیث\|يُنَادِي مُنَادٍ بِاسْمِ الْقَائِمِ {{ع}} قُلْتُ: خَاصٌّ أَوْ عَامٌّ قَالَ: عَامٌّ يَسْمَعُ كُلُّ قَوْمٍ بِلِسَانِهِمْ قُلْتُ: فَمَنْ يُخَالِفُ الْقَائِمَ {{ع}} وَ قَدْ نُودِيَ بِاسْمِهِ قَالَ: لا يَدَعُهُمْ إِبْلِيسُ حَتَّى يُنَادِيَ فِي آخِرِ اللَّيْلِ وَ يُشَكِّكَ النَّاس‏}}، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۱.</ref>

	بیشتر روایات، آسمان را به عنوان محل ندای آسمانی معرفی کرده‌اند. [[محمد بن علی حلبی]] از [[امام صادق]] {{ع}} نقل می‌کند: "... ندای آسمانی نیز از علامات حتمی است و خروج حضرت قائم نیز حتمی است؛ عرض کردم؛ ندای آسمانی چگونه است؟ فرمود: یک منادی در اول روز از آسمان ندا کند..."<ref>{{متن حدیث\|... وَ النِّدَاءُ مِنَ الْمَحْتُومِ وَ خُرُوجُ الْقَائِمِ مِنَ الْمَحْتُومِ قُلْتُ وَ كَيْفَ النِّدَاءُ قَالَ يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاء ...}}؛ الکافی، ج ۸، ص ۳۱۱.</ref>.<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۰.</ref>

	== نتیجه‌گیری ==		== نتیجه‌گیری ==

Bahmani در ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۳۵

2023-03-02T07:35:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۵
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	# [[ابوبصیر]] می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: فدایت شوم! خروج قائم چه زمانی است؟ آن حضرت فرمود: ما خاندان هرگز وقتی را معیّن نمی‌کنیم؛ زیرا [[پیامبر خاتم\|حضرت محمد]] {{صل}} فرموده است: وقت گذاران دروغ می‌گویند. ای ابا محمّد! همانا پیشاپیشِ این امر پنج نشانه است: نخستین آنها آوازی است در ماه رمضا <ref>{{متن حدیث\|إِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ لَا نُوَقِّتُ وَ قَدْ قَالَ مُحَمَّدٌ {{صل}}: كَذَبَ الْوَقَّاتُونَ يَا بَا مُحَمَّدٍ إِنَّ قُدَّامَ هَذَا الْأَمْرِ خَمْسَ عَلَامَاتٍ أَوَّلُهُنَّ النِّدَاءُ فِي شَهْرِ رَمَضَان‏}}، الغیبه للنعمانی، ص ۲۸۹، ح ۶.</ref>.		# [[ابوبصیر]] می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: فدایت شوم! خروج قائم چه زمانی است؟ آن حضرت فرمود: ما خاندان هرگز وقتی را معیّن نمی‌کنیم؛ زیرا [[پیامبر خاتم\|حضرت محمد]] {{صل}} فرموده است: وقت گذاران دروغ می‌گویند. ای ابا محمّد! همانا پیشاپیشِ این امر پنج نشانه است: نخستین آنها آوازی است در ماه رمضا <ref>{{متن حدیث\|إِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ لَا نُوَقِّتُ وَ قَدْ قَالَ مُحَمَّدٌ {{صل}}: كَذَبَ الْوَقَّاتُونَ يَا بَا مُحَمَّدٍ إِنَّ قُدَّامَ هَذَا الْأَمْرِ خَمْسَ عَلَامَاتٍ أَوَّلُهُنَّ النِّدَاءُ فِي شَهْرِ رَمَضَان‏}}، الغیبه للنعمانی، ص ۲۸۹، ح ۶.</ref>.
	# [[شیخ صدوق]] با ذکر سند از [[عمر بن حنظله]] نقل کرده که [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: پیش از قیام قائم، پنج نشانۀ حتمی خواهد بود: یمانی، سفیانی، صیحه، قتل نفس زکیه و خسف به بیداء<ref>{{متن حدیث\|قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ خَمْسُ عَلَامَاتٍ مَحْتُومَاتٍ الْيَمَانِيُّ وَ السُّفْيَانِيُّ وَ الصَّيْحَةُ وَ قَتْلُ النَّفْسِ الزَّكِيَّةِ وَ الْخَسْفُ بِالْبَيْدَاء}}؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۰، ح ۷.</ref>. در این روایات به روشنی، به نشانه بودن ندای آسمانی تصریح شده است<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۱۹.</ref>.		# [[شیخ صدوق]] با ذکر سند از [[عمر بن حنظله]] نقل کرده که [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: پیش از قیام قائم، پنج نشانۀ حتمی خواهد بود: یمانی، سفیانی، صیحه، قتل نفس زکیه و خسف به بیداء<ref>{{متن حدیث\|قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ خَمْسُ عَلَامَاتٍ مَحْتُومَاتٍ الْيَمَانِيُّ وَ السُّفْيَانِيُّ وَ الصَّيْحَةُ وَ قَتْلُ النَّفْسِ الزَّكِيَّةِ وَ الْخَسْفُ بِالْبَيْدَاء}}؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۰، ح ۷.</ref>. در این روایات به روشنی، به نشانه بودن ندای آسمانی تصریح شده است<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۱۹.</ref>.

			== چگونگی و گسترۀ ندای آسمانی ==
			این ندا توسط [[جبرئیل]] بلند می‌شود و همۀ انسان‌ها با گویش‌های مختلف آن را می‌فهمند و همه به صورت یکنواخت آن را می‌شنوند. دربارۀ گسترۀ آن در روایاتی از [[امام باقر]] {{ع}} نقل شده است: ندا دهنده‌ای از آسمان به نام قائم ندا می‌دهد که هر کس در شرق و غرب است، آن را می‌شنوند<ref>{{متن حدیث\|يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ بِاسْمِ الْقَائِمِ {{ع}} فَيَسْمَعُ مَنْ بِالْمَشْرِقِ وَ مَنْ بِالْمَغْرِب‏}}؛ الغیبة للنعمانی، ص۲۵۴.</ref>

			با توجه به این روایات و نیز رسالت فراگیر [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} برای همۀ مردم، به راحتی می‌توان مخاطبان این ندای آسمانی را همگان دانست و چنانچه به دیگر جانداران نیز اشاره شده، بدان جهت است که آنها نیز از این ظهور به طور تکوینی آگاه شده و از ظهور حجت الهی و رفع ستم بر انسان‌ها، شادمان می‌شوند.

			از عمومی بودن ندای آسمانی، می‌توان فهمید که هر کس به زبان خود آن را شنیده و می‌فهمد. در بعضی از روایات تصریح شده که هر کس به زبان خود آن را می‌شنود. در این باره [[زراره]] از [[امام صادق]] {{ع}} روایت می‌کند که: ندا کننده‌ای قائم {{ع}} را به نام می‌خواند. گفتم: ندای خاص است یا ندای عامّ؟ فرمود: ندای عامّ است و هر ملّتی به زبان خود آن را می‌شنود. گفتم: پس چه کسی با او مخالفت می‌کند، در حالی که او را به نام می‌خوانند؟ فرمود: ابلیس آنان را رها نمی‌کند. و در آخر شب ندا می‌کند و مردم را به شک می‌اندازد!<ref>{{متن حدیث\|يُنَادِي مُنَادٍ بِاسْمِ الْقَائِمِ {{ع}} قُلْتُ: خَاصٌّ أَوْ عَامٌّ قَالَ: عَامٌّ يَسْمَعُ كُلُّ قَوْمٍ بِلِسَانِهِمْ قُلْتُ: فَمَنْ يُخَالِفُ الْقَائِمَ {{ع}} وَ قَدْ نُودِيَ بِاسْمِهِ قَالَ: لا يَدَعُهُمْ إِبْلِيسُ حَتَّى يُنَادِيَ فِي آخِرِ اللَّيْلِ وَ يُشَكِّكَ النَّاس‏}}، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۱.</ref>

			بیشتر روایات، آسمان را به عنوان محل ندای آسمانی معرفی کرده‌اند. [[محمد بن علی حلبی]] از [[امام صادق]] {{ع}} نقل می‌کند: "... ندای آسمانی نیز از علامات حتمی است و خروج حضرت قائم نیز حتمی است؛ عرض کردم؛ ندای آسمانی چگونه است؟ فرمود: یک منادی در اول روز از آسمان ندا کند..."<ref>{{متن حدیث\|... وَ النِّدَاءُ مِنَ الْمَحْتُومِ وَ خُرُوجُ الْقَائِمِ مِنَ الْمَحْتُومِ قُلْتُ وَ كَيْفَ النِّدَاءُ قَالَ يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاء ...}}؛ الکافی، ج ۸، ص ۳۱۱.</ref>.<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۰.</ref>

	== نتیجه‌گیری ==		== نتیجه‌گیری ==

Bahmani: /* نتیجه‌گیری */

2023-03-02T07:32:40Z

نتیجه‌گیری

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۲
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	# روایاتی که از ندای به نام [[قائم]] {{ع}} بدون پرداختن به ندای [[باطل]]، [[خبر]] می‌دهند؛ [[امام باقر]] {{ع}} فرمودند: «از [[نشانه‌های ظهور]]، [[خروج سفیانی]] و ... ندادهندهای است که به نام او ([[قائم]] {{ع}}) و پدرش ندا می‌دهد»<ref>{{متن حدیث\|وَ إِنَّ مِنْ عَلاَمَاتِ خُرُوجِهِ خُرُوجَ اَلسُّفْيَانِيِّ ... وَ مُنَادٍ يُنَادِي بِاسْمِهِ وَ اِسْمِ أَبِيهِ}}، ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص ۱۲۸.</ref>.		# روایاتی که از ندای به نام [[قائم]] {{ع}} بدون پرداختن به ندای [[باطل]]، [[خبر]] می‌دهند؛ [[امام باقر]] {{ع}} فرمودند: «از [[نشانه‌های ظهور]]، [[خروج سفیانی]] و ... ندادهندهای است که به نام او ([[قائم]] {{ع}}) و پدرش ندا می‌دهد»<ref>{{متن حدیث\|وَ إِنَّ مِنْ عَلاَمَاتِ خُرُوجِهِ خُرُوجَ اَلسُّفْيَانِيِّ ... وَ مُنَادٍ يُنَادِي بِاسْمِهِ وَ اِسْمِ أَبِيهِ}}، ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص ۱۲۸.</ref>.
	# روایایی که از ندا به [[حقانیت]] [[امیرالمؤمنین]] ({{ع}}] و [[اهل بیت]] {{ع}} سخن می‌‌گوید: [[سیوطی]] از [[نعیم بن حماد]] [[روایت]] کرده است که [[امام علی بن ابی طالب]] {{ع}} فرمود: هرگاه این ندا از [[آسمان]] برخاست که: "[[حق]] با [[آل محمد]] {{ع}} است" در آن هنگام نام [[مهدی]] بر سر زبان‌ها افتد، [[مردم]] از [[دوستی]] او سیراب شوند و جز او را یاد نکنند»<ref>{{متن حدیث\|إِذَا نَادَی مُنَادٍ مِنَ اَلسَّمَاءِ أَنَّ اَلْحَقَّ فِی آلِ مُحَمَّدٍ فَعِنْدَ ذَلِکَ یَظْهَرُ اَلْمَهْدِیُّ عَلَی أَفْوَاهِ اَلنَّاسِ، وَ یُشْرَبُونَ حُبَّهُ، فَلاَ یَکُونُ لَهُمْ ذِکْرُ غَیْرِهِ}}، سیوطی، جلال الدین، الحاوی للفتاوی؛ ج ۲، ص ۱۴۰.</ref>.<ref>ر.ک: [[سید محمد صدر\|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)\|تاریخ پس از ظهور]]، ص ۱۱۵ ـ ۱۱۸؛ [[علی رضا امامی میبدی\|امامی میبدی، علی رضا]]، [[آموزه‌های مهدویت در آثار علامه طباطبائی (کتاب)\|آموزه‌های مهدویت در آثار علامه طباطبائی]]، ص ۱۹۷.</ref>		# روایایی که از ندا به [[حقانیت]] [[امیرالمؤمنین]] ({{ع}}] و [[اهل بیت]] {{ع}} سخن می‌‌گوید: [[سیوطی]] از [[نعیم بن حماد]] [[روایت]] کرده است که [[امام علی بن ابی طالب]] {{ع}} فرمود: هرگاه این ندا از [[آسمان]] برخاست که: "[[حق]] با [[آل محمد]] {{ع}} است" در آن هنگام نام [[مهدی]] بر سر زبان‌ها افتد، [[مردم]] از [[دوستی]] او سیراب شوند و جز او را یاد نکنند»<ref>{{متن حدیث\|إِذَا نَادَی مُنَادٍ مِنَ اَلسَّمَاءِ أَنَّ اَلْحَقَّ فِی آلِ مُحَمَّدٍ فَعِنْدَ ذَلِکَ یَظْهَرُ اَلْمَهْدِیُّ عَلَی أَفْوَاهِ اَلنَّاسِ، وَ یُشْرَبُونَ حُبَّهُ، فَلاَ یَکُونُ لَهُمْ ذِکْرُ غَیْرِهِ}}، سیوطی، جلال الدین، الحاوی للفتاوی؛ ج ۲، ص ۱۴۰.</ref>.<ref>ر.ک: [[سید محمد صدر\|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)\|تاریخ پس از ظهور]]، ص ۱۱۵ ـ ۱۱۸؛ [[علی رضا امامی میبدی\|امامی میبدی، علی رضا]]، [[آموزه‌های مهدویت در آثار علامه طباطبائی (کتاب)\|آموزه‌های مهدویت در آثار علامه طباطبائی]]، ص ۱۹۷.</ref>

			== حتمی بودن ندای آسمانی ==
			# [[کلینی]] با ذکر سند از [[عمر بن حنظله]] نقل کرده که گوید: از [[امام صادق]] {{ع}} شنیدم که فرمود: "پنج نشانه پیش از قیام قائم است، یکی از آنها صیحه است"<ref>{{متن حدیث\|خَمْسُ عَلَامَاتٍ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ الصَّيْحَة}}؛ الکافی، ج ۸، ص ۳۱۰، ح ۴۸۳.</ref>.
			# [[ابوبصیر]] می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: فدایت شوم! خروج قائم چه زمانی است؟ آن حضرت فرمود: ما خاندان هرگز وقتی را معیّن نمی‌کنیم؛ زیرا [[پیامبر خاتم\|حضرت محمد]] {{صل}} فرموده است: وقت گذاران دروغ می‌گویند. ای ابا محمّد! همانا پیشاپیشِ این امر پنج نشانه است: نخستین آنها آوازی است در ماه رمضا <ref>{{متن حدیث\|إِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ لَا نُوَقِّتُ وَ قَدْ قَالَ مُحَمَّدٌ {{صل}}: كَذَبَ الْوَقَّاتُونَ يَا بَا مُحَمَّدٍ إِنَّ قُدَّامَ هَذَا الْأَمْرِ خَمْسَ عَلَامَاتٍ أَوَّلُهُنَّ النِّدَاءُ فِي شَهْرِ رَمَضَان‏}}، الغیبه للنعمانی، ص ۲۸۹، ح ۶.</ref>.
			# [[شیخ صدوق]] با ذکر سند از [[عمر بن حنظله]] نقل کرده که [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: پیش از قیام قائم، پنج نشانۀ حتمی خواهد بود: یمانی، سفیانی، صیحه، قتل نفس زکیه و خسف به بیداء<ref>{{متن حدیث\|قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ خَمْسُ عَلَامَاتٍ مَحْتُومَاتٍ الْيَمَانِيُّ وَ السُّفْيَانِيُّ وَ الصَّيْحَةُ وَ قَتْلُ النَّفْسِ الزَّكِيَّةِ وَ الْخَسْفُ بِالْبَيْدَاء}}؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۰، ح ۷.</ref>. در این روایات به روشنی، به نشانه بودن ندای آسمانی تصریح شده است<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۱۹.</ref>.

	== نتیجه‌گیری ==		== نتیجه‌گیری ==

Bahmani: /* ویژگی‌های صیحه */

2023-03-02T07:27:55Z

ویژگی‌های صیحه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۷
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	وقوع صیحه به گونه‌ای خواهد بود که همۀ مردم را متوجه ظهور خواهد کرد. ندای آسمانی، صدایی است که از آسمان، توسط [[جبرئیل امین]] بلند می‌شود و در آن به معرفی حضرت مهدی{{ع}} و بیان نام و [[نسب]] و [[حقانیت]] او و پیروانش می‌پردازد و به زبانی رسا چنین اعلام می‌کند: «صبح نزدیک شد، بدانید که [[حق]] با مهدی‌{{ع}} و [[شیعیان]] اوست» و پس از آن، [[امام عصر]]{{ع}} ظهور می‌کند. با توجه به [[کینه‌توزی]] و [[دشمنی]] [[شیطان]] نسبت به [[فرزندان آدم]] و سعی در [[گمراه]] نمودن آنان، از طرف او نیز ندایی به گوش رسیده و باعث سردرگمی مردم می‌شود<ref>زراره می‌‌گوید به امام صادق{{ع}} عرض کردم: {{متن حدیث\|عجبت اصلحك الله و اني لا عجب من القائم كيف يقاتل مع ما يرون من العجائب من خسف البيداء بالجيش و من النداء الذي تكون من السماء؟ فقال: إن الشيطان لا يدعهم حتي ينادي كما نادي برسول الله{{صل}} يوم العقبة}}؛ در شگفتم خداوند امر شما را اصلاح کند (یا شما را به سلامت دارد) و من در عجبم از قائم{{ع}} که چگونه با او جنگ می‌کنند با وجود آنچه از شگفتی‌ها می‌بینند از فرو بردن زمین سپاه را و آن صدا که از آسمان می‌باشد؟ پس حضرت فرمود: همانا شیطان آنا را رها نمی‌کند؟ تا جایی که ندا کند، همچنان که [مربوط] به رسول خدادر روز عقبه ندا کرد، غیبة نعمانی، ص۲۶۴، ح ۲۹.</ref>. البته این صدا با ندای [[دعوت]] به سوی حضرت متفاوت بوده و اگر [[انسان]] به آن دو ندا توجه کرده و با هم مقایسه کند پی به صحّت و [[درستی]] ندای [[حق]] می‌برد، مانند اینکه ندای حق از طرف [[آسمان]] به گوش می‌رسد و ندای [[باطل]] و [[شیطانی]]، زمینی است، یعنی تفاوت آسمانی و زمینی بودن در نداها وجود دارد و این برای [[مردم]] قابل تشخیص است. و نیز مراجعه به [[راویان حدیث]] یکی دیگر از راه‌های تشخیص ندای حق از باطل است<ref>زاره می‌گوید: از امام صادق{{ع}} شنیدم که می‌فرمود: {{متن حدیث\|یُنَادِی مُنَادٍ مِنَ اَلسَّمَاءِ أَنَّ فُلاَناً هُوَ اَلْأَمِیرُ وَ یُنَادِی مُنَادٍ أَنَّ عَلِیّاً وَ شِیعَتَهُ هُمُ اَلْفَائِزُونَ قُلْتُ فَمَنْ یُقَاتِلُ اَلْمَهْدِیَّ بَعْدَ هَذَا فَقَالَ إِنَّ اَلشَّیْطَانَ یُنَادِی أَنَّ فُلاَناً وَ شِیعَتَهُ هُمُ اَلْفَائِزُونَ لِرَجُلٍ مِنْ بَنِی أُمَیَّةَ قُلْتُ فَمَنْ یَعْرِفُ اَلصَّادِقَ مِنَ اَلْکَاذِبِ قَالَ یَعْرِفُهُ اَلَّذِینَ کَانُوا یَرْوُونَ وَ یَقُولُونَ إِنَّهُ یَکُونُ قَبْلَ أَنْ یَکُونَ وَ یَعْلَمُونَ أَنَّهُمْ هُمُ اَلْمُحِقُّونَ اَلصَّادِقُونَ}}؛ ندا کنندهای از آسمان ندا می‌کند که "فقط فلانی امیر است" و آواز دهندهای دیگر ندا می‌کند فقط علی{{ع}} و پیروان او پیروزند. گفتم: پس چه کسی پس از این با مهدی{{ع}} می‌جنگد؟ فرمود؟ شیطان آواز می‌دهد "همانا فلانی و پیروانش پیروزند". شعار به نفع مردی از بنی امیّه. عرض کردم: پس چه کسی می‌تواند راست را از دروغ باز شناسد؟ امام فرمودند: آن را می‌شناسد کسانی که احادیث ما را روایت می‌کنند و آن را بیان می‌کنند قبل از آنکه واقع شود و می‌دانند که آنان دارای حقّند و صادق هستند، غیبة نعمانی، ص۲۶۴، ح ۲۸.</ref>. ندای آسمانی]] در سال [[قبل از ظهور]] اتفاق می‌افتد، هنگامی‌ که [[شرایط ظهور]] [[منجی]] فراهم شود و [[خداوند]]، [[زمان]] را برای امر ظهور مناسب بداند به [[مردم]] این [[آگاهی]] را می‌دهد که خداوند، [[اجازه]] ظهور را صادر کرده است. زمان این ندا در [[احادیث]]، گوناگون، ۲۳ [[ماه رمضان]]، [[ماه رجب]]، [[ماه محرم]] و [[روز عاشورا]]، گفته شده است. ویژگی این ندا آن است که هر کس در [[زمین]] است، آن را به زبان خود می‌شنود. زیرا [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: عمومی است و آن را هر قومی به زبان خود می‌شنود<ref>{{متن حدیث\|عَام یسْمَعُ‌ کلُ‌ قَوْمٍ‌ بِلِسَانِهِم}}، کمال الدین و تمام النعمة، شیخ صدوق، ج‌۲، ص۶۵۰.</ref>.		وقوع صیحه به گونه‌ای خواهد بود که همۀ مردم را متوجه ظهور خواهد کرد. ندای آسمانی، صدایی است که از آسمان، توسط [[جبرئیل امین]] بلند می‌شود و در آن به معرفی حضرت مهدی{{ع}} و بیان نام و [[نسب]] و [[حقانیت]] او و پیروانش می‌پردازد و به زبانی رسا چنین اعلام می‌کند: «صبح نزدیک شد، بدانید که [[حق]] با مهدی‌{{ع}} و [[شیعیان]] اوست» و پس از آن، [[امام عصر]]{{ع}} ظهور می‌کند. با توجه به [[کینه‌توزی]] و [[دشمنی]] [[شیطان]] نسبت به [[فرزندان آدم]] و سعی در [[گمراه]] نمودن آنان، از طرف او نیز ندایی به گوش رسیده و باعث سردرگمی مردم می‌شود<ref>زراره می‌‌گوید به امام صادق{{ع}} عرض کردم: {{متن حدیث\|عجبت اصلحك الله و اني لا عجب من القائم كيف يقاتل مع ما يرون من العجائب من خسف البيداء بالجيش و من النداء الذي تكون من السماء؟ فقال: إن الشيطان لا يدعهم حتي ينادي كما نادي برسول الله{{صل}} يوم العقبة}}؛ در شگفتم خداوند امر شما را اصلاح کند (یا شما را به سلامت دارد) و من در عجبم از قائم{{ع}} که چگونه با او جنگ می‌کنند با وجود آنچه از شگفتی‌ها می‌بینند از فرو بردن زمین سپاه را و آن صدا که از آسمان می‌باشد؟ پس حضرت فرمود: همانا شیطان آنا را رها نمی‌کند؟ تا جایی که ندا کند، همچنان که [مربوط] به رسول خدادر روز عقبه ندا کرد، غیبة نعمانی، ص۲۶۴، ح ۲۹.</ref>. البته این صدا با ندای [[دعوت]] به سوی حضرت متفاوت بوده و اگر [[انسان]] به آن دو ندا توجه کرده و با هم مقایسه کند پی به صحّت و [[درستی]] ندای [[حق]] می‌برد، مانند اینکه ندای حق از طرف [[آسمان]] به گوش می‌رسد و ندای [[باطل]] و [[شیطانی]]، زمینی است، یعنی تفاوت آسمانی و زمینی بودن در نداها وجود دارد و این برای [[مردم]] قابل تشخیص است. و نیز مراجعه به [[راویان حدیث]] یکی دیگر از راه‌های تشخیص ندای حق از باطل است<ref>زاره می‌گوید: از امام صادق{{ع}} شنیدم که می‌فرمود: {{متن حدیث\|یُنَادِی مُنَادٍ مِنَ اَلسَّمَاءِ أَنَّ فُلاَناً هُوَ اَلْأَمِیرُ وَ یُنَادِی مُنَادٍ أَنَّ عَلِیّاً وَ شِیعَتَهُ هُمُ اَلْفَائِزُونَ قُلْتُ فَمَنْ یُقَاتِلُ اَلْمَهْدِیَّ بَعْدَ هَذَا فَقَالَ إِنَّ اَلشَّیْطَانَ یُنَادِی أَنَّ فُلاَناً وَ شِیعَتَهُ هُمُ اَلْفَائِزُونَ لِرَجُلٍ مِنْ بَنِی أُمَیَّةَ قُلْتُ فَمَنْ یَعْرِفُ اَلصَّادِقَ مِنَ اَلْکَاذِبِ قَالَ یَعْرِفُهُ اَلَّذِینَ کَانُوا یَرْوُونَ وَ یَقُولُونَ إِنَّهُ یَکُونُ قَبْلَ أَنْ یَکُونَ وَ یَعْلَمُونَ أَنَّهُمْ هُمُ اَلْمُحِقُّونَ اَلصَّادِقُونَ}}؛ ندا کنندهای از آسمان ندا می‌کند که "فقط فلانی امیر است" و آواز دهندهای دیگر ندا می‌کند فقط علی{{ع}} و پیروان او پیروزند. گفتم: پس چه کسی پس از این با مهدی{{ع}} می‌جنگد؟ فرمود؟ شیطان آواز می‌دهد "همانا فلانی و پیروانش پیروزند". شعار به نفع مردی از بنی امیّه. عرض کردم: پس چه کسی می‌تواند راست را از دروغ باز شناسد؟ امام فرمودند: آن را می‌شناسد کسانی که احادیث ما را روایت می‌کنند و آن را بیان می‌کنند قبل از آنکه واقع شود و می‌دانند که آنان دارای حقّند و صادق هستند، غیبة نعمانی، ص۲۶۴، ح ۲۸.</ref>. ندای آسمانی]] در سال [[قبل از ظهور]] اتفاق می‌افتد، هنگامی‌ که [[شرایط ظهور]] [[منجی]] فراهم شود و [[خداوند]]، [[زمان]] را برای امر ظهور مناسب بداند به [[مردم]] این [[آگاهی]] را می‌دهد که خداوند، [[اجازه]] ظهور را صادر کرده است. زمان این ندا در [[احادیث]]، گوناگون، ۲۳ [[ماه رمضان]]، [[ماه رجب]]، [[ماه محرم]] و [[روز عاشورا]]، گفته شده است. ویژگی این ندا آن است که هر کس در [[زمین]] است، آن را به زبان خود می‌شنود. زیرا [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: عمومی است و آن را هر قومی به زبان خود می‌شنود<ref>{{متن حدیث\|عَام یسْمَعُ‌ کلُ‌ قَوْمٍ‌ بِلِسَانِهِم}}، کمال الدین و تمام النعمة، شیخ صدوق، ج‌۲، ص۶۵۰.</ref>.

	باید توجه داشت وجود [[صیحه]] به معنی این نیست که الزاما همه شنوندگان به آن [[ایمان]] می‌آورند، بلکه ممکن است بسیاری هم به آن ایمان نیاورند، هرچند که آن ندا به گوششان می‌رسد و این در [[روزگار]] [[پیامبران]] گذشته نیز بسیار دیده شده است؛ آنها از حدود و چارچوب‌های [[قوانین]] [[طبیعت]] پا فراتر گذشته‌اند و معجزاتی داشته‌اند، اما نه تنها [[مردم]] به آنها ایمان نیاورده‌اند بلکه آنها را متهم به [[سحر]] و [[جادو]] کرده‌اند<ref>ر.ک: [[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)\|معارف و عقاید]]، ص۲۶۶، ۲۶۷؛ [[سید حسن زمانی\|زمانی، سید حسن]]، [[نشانه‌های قیام حضرت مهدی (کتاب)\|نشانه‌های قیام حضرت مهدی]]، ص۳۴ ـ ۳۶؛ [[سید نذیر حسنی\|حسنی، سید نذیر]]، [[مصلح کل ۱ (کتاب)\|مصلح کل]]، ص۲۰۷؛ [[محمد باقری‌زاده اشعری\|باقری‌زاده اشعری، محمد]]، [[از امام مهدی بیشتر بدانیم (کتاب)\|از امام مهدی بیشتر بدانیم]]، ص۸۱، ۸۲؛ [[آفتاب مهر (کتاب)\|آفتاب مهر]]، ج۲، ص۸۰ ـ ۸۲؛ [[اسماعیل اسماعیلی\|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانه‌های ظهور (مقاله)\|بررسی نشانه‌های ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)\|چشم به راه مهدی]]، ص۲۸۴-۲۸۷؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[رخدادهای ظهور (کتاب)\|رخدادهای ظهور]]، ص۲۲ – ۲۴؛ [[محمد جواد فاضل لنکرانی\|فاضل لنکرانی، محمد جواد]]، [[گفتارهای مهدوی (کتاب)\|گفتارهای مهدوی]]، ~~ص۱۹۸؛ حسنی، سید نذیر، مصلح کل، ص۲۰۷~~.</ref>.		باید توجه داشت وجود [[صیحه]] به معنی این نیست که الزاما همه شنوندگان به آن [[ایمان]] می‌آورند، بلکه ممکن است بسیاری هم به آن ایمان نیاورند، هرچند که آن ندا به گوششان می‌رسد و این در [[روزگار]] [[پیامبران]] گذشته نیز بسیار دیده شده است؛ آنها از حدود و چارچوب‌های [[قوانین]] [[طبیعت]] پا فراتر گذشته‌اند و معجزاتی داشته‌اند، اما نه تنها [[مردم]] به آنها ایمان نیاورده‌اند بلکه آنها را متهم به [[سحر]] و [[جادو]] کرده‌اند<ref>ر.ک: [[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)\|معارف و عقاید]]، ص۲۶۶، ۲۶۷؛ [[سید حسن زمانی\|زمانی، سید حسن]]، [[نشانه‌های قیام حضرت مهدی (کتاب)\|نشانه‌های قیام حضرت مهدی]]، ص۳۴ ـ ۳۶؛ [[سید نذیر حسنی\|حسنی، سید نذیر]]، [[مصلح کل ۱ (کتاب)\|مصلح کل]]، ص۲۰۷؛ [[محمد باقری‌زاده اشعری\|باقری‌زاده اشعری، محمد]]، [[از امام مهدی بیشتر بدانیم (کتاب)\|از امام مهدی بیشتر بدانیم]]، ص۸۱، ۸۲؛ [[آفتاب مهر (کتاب)\|آفتاب مهر]]، ج۲، ص۸۰ ـ ۸۲؛ [[اسماعیل اسماعیلی\|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانه‌های ظهور (مقاله)\|بررسی نشانه‌های ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)\|چشم به راه مهدی]]، ص۲۸۴-۲۸۷؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[رخدادهای ظهور (کتاب)\|رخدادهای ظهور]]، ص۲۲ – ۲۴؛ [[محمد جواد فاضل لنکرانی\|فاضل لنکرانی، محمد جواد]]، [[گفتارهای مهدوی (کتاب)\|گفتارهای مهدوی]]، ص۱۹۸.</ref>.

	== روایات دربارۀ صیحه ==		== روایات دربارۀ صیحه ==

Bahmani: /* پانویس */

2023-03-02T07:27:19Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۷
خط ۶۴:		خط ۶۴:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}
	امام مهدی}}
			{{امام مهدی}}

	[[رده:نشانه‌های ظهور]]		[[رده:نشانه‌های ظهور]]
	~~[[رده:امام مهدی]]~~

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۱۴
خط ۶۵:		خط ۶۵:
	# [[پرونده:13681057.jpg\|22px]] [[سید جعفر موسوی‌نسب\|موسوی‌نسب، سید جعفر]]، [[دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (کتاب)\|'''دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان''']]		# [[پرونده:13681057.jpg\|22px]] [[سید جعفر موسوی‌نسب\|موسوی‌نسب، سید جعفر]]، [[دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (کتاب)\|'''دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان''']]
	# [[پرونده:134491.jpg\|22px]] [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه مهدویت''']]		# [[پرونده:134491.jpg\|22px]] [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه مهدویت''']]
			# [[پرونده:136861.jpg\|22px]] [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|'''درسنامه مهدویت ''']]
	# [[پرونده:13681062.jpg\|22px]] [[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)\|'''معارف و عقاید''']]		# [[پرونده:13681062.jpg\|22px]] [[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)\|'''معارف و عقاید''']]
	# [[پرونده:13681083.jpg\|22px]] [[سید حسن زمانی\|زمانی، سید حسن]]، [[نشانه‌های قیام حضرت مهدی (کتاب)\|'''نشانه‌های قیام حضرت مهدی''']]		# [[پرونده:13681083.jpg\|22px]] [[سید حسن زمانی\|زمانی، سید حسن]]، [[نشانه‌های قیام حضرت مهدی (کتاب)\|'''نشانه‌های قیام حضرت مهدی''']]
خط ۷۸:		خط ۷۹:
	# [[پرونده:11155.jpg\|22px]] [[زهرا خیراللهی\|خیراللهی، زهرا]]؛ [[فخری سادات موسوی شکور\|موسوی شکور، فخری سادات]]، [[علائم ظهور در آیات قرآن (مقاله)\|'''علائم ظهور در آیات قرآن''']]		# [[پرونده:11155.jpg\|22px]] [[زهرا خیراللهی\|خیراللهی، زهرا]]؛ [[فخری سادات موسوی شکور\|موسوی شکور، فخری سادات]]، [[علائم ظهور در آیات قرآن (مقاله)\|'''علائم ظهور در آیات قرآن''']]
	# [[پرونده:1403.jpg\|22px]] نویسندگان کتاب؛ [[آفتاب مهر (کتاب)\|'''آفتاب مهر''']]		# [[پرونده:1403.jpg\|22px]] نویسندگان کتاب؛ [[آفتاب مهر (کتاب)\|'''آفتاب مهر''']]
	~~# [[پرونده:136861.jpg\|22px]] [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|'''درسنامه مهدویت ''']].~~
	{{پایان منبع‌ جامع}}		{{پایان منبع‌ جامع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۶
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	# [[ابوبصیر]] می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: فدایت شوم! خروج قائم چه زمانی است؟ آن حضرت فرمود: ما خاندان هرگز وقتی را معیّن نمی‌کنیم؛ زیرا [[پیامبر خاتم\|حضرت محمد]] {{صل}} فرموده است: وقت گذاران دروغ می‌گویند. ای ابا محمّد! همانا پیشاپیشِ این امر پنج نشانه است: نخستین آنها آوازی است در ماه رمضا <ref>{{متن حدیث\|إِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ لَا نُوَقِّتُ وَ قَدْ قَالَ مُحَمَّدٌ {{صل}}: كَذَبَ الْوَقَّاتُونَ يَا بَا مُحَمَّدٍ إِنَّ قُدَّامَ هَذَا الْأَمْرِ خَمْسَ عَلَامَاتٍ أَوَّلُهُنَّ النِّدَاءُ فِي شَهْرِ رَمَضَان‏}}، الغیبه للنعمانی، ص ۲۸۹، ح ۶.</ref>.		# [[ابوبصیر]] می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: فدایت شوم! خروج قائم چه زمانی است؟ آن حضرت فرمود: ما خاندان هرگز وقتی را معیّن نمی‌کنیم؛ زیرا [[پیامبر خاتم\|حضرت محمد]] {{صل}} فرموده است: وقت گذاران دروغ می‌گویند. ای ابا محمّد! همانا پیشاپیشِ این امر پنج نشانه است: نخستین آنها آوازی است در ماه رمضا <ref>{{متن حدیث\|إِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ لَا نُوَقِّتُ وَ قَدْ قَالَ مُحَمَّدٌ {{صل}}: كَذَبَ الْوَقَّاتُونَ يَا بَا مُحَمَّدٍ إِنَّ قُدَّامَ هَذَا الْأَمْرِ خَمْسَ عَلَامَاتٍ أَوَّلُهُنَّ النِّدَاءُ فِي شَهْرِ رَمَضَان‏}}، الغیبه للنعمانی، ص ۲۸۹، ح ۶.</ref>.
	# [[شیخ صدوق]] با ذکر سند از [[عمر بن حنظله]] نقل کرده که [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: پیش از قیام قائم، پنج نشانۀ حتمی خواهد بود: یمانی، سفیانی، صیحه، قتل نفس زکیه و خسف به بیداء<ref>{{متن حدیث\|قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ خَمْسُ عَلَامَاتٍ مَحْتُومَاتٍ الْيَمَانِيُّ وَ السُّفْيَانِيُّ وَ الصَّيْحَةُ وَ قَتْلُ النَّفْسِ الزَّكِيَّةِ وَ الْخَسْفُ بِالْبَيْدَاء}}؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۰، ح ۷.</ref>. در این روایات به روشنی، به نشانه بودن ندای آسمانی تصریح شده است<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۱۹.</ref>.		# [[شیخ صدوق]] با ذکر سند از [[عمر بن حنظله]] نقل کرده که [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: پیش از قیام قائم، پنج نشانۀ حتمی خواهد بود: یمانی، سفیانی، صیحه، قتل نفس زکیه و خسف به بیداء<ref>{{متن حدیث\|قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ خَمْسُ عَلَامَاتٍ مَحْتُومَاتٍ الْيَمَانِيُّ وَ السُّفْيَانِيُّ وَ الصَّيْحَةُ وَ قَتْلُ النَّفْسِ الزَّكِيَّةِ وَ الْخَسْفُ بِالْبَيْدَاء}}؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۰، ح ۷.</ref>. در این روایات به روشنی، به نشانه بودن ندای آسمانی تصریح شده است<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۱۹.</ref>.

	~~== چگونگی و گسترۀ ندای آسمانی ==~~
	این ندا توسط [[جبرئیل]] بلند می‌شود و همۀ انسان‌ها با گویش‌های مختلف آن را می‌فهمند و همه به صورت یکنواخت آن را می‌شنوند. دربارۀ گسترۀ آن در روایاتی از [[امام باقر]] {{ع}} نقل شده است: ندا دهنده‌ای از آسمان به نام قائم ندا می‌دهد که هر کس در شرق و غرب است، آن را می‌شنوند<ref>{{متن حدیث\|يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ بِاسْمِ الْقَائِمِ {{ع}} فَيَسْمَعُ مَنْ بِالْمَشْرِقِ وَ مَنْ بِالْمَغْرِب‏}}؛ الغیبة للنعمانی، ص۲۵۴.</ref>

	با توجه به این روایات و نیز رسالت فراگیر [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} برای همۀ مردم، به راحتی می‌توان مخاطبان این ندای آسمانی را همگان دانست و چنانچه به دیگر جانداران نیز اشاره شده، بدان جهت است که آنها نیز از این ظهور به طور تکوینی آگاه شده و از ظهور حجت الهی و رفع ستم بر انسان‌ها، شادمان می‌شوند.

	از عمومی بودن ندای آسمانی، می‌توان فهمید که هر کس به زبان خود آن را شنیده و می‌فهمد. در بعضی از روایات تصریح شده که هر کس به زبان خود آن را می‌شنود. در این باره [[زراره]] از [[امام صادق]] {{ع}} روایت می‌کند که: ندا کننده‌ای قائم {{ع}} را به نام می‌خواند. گفتم: ندای خاص است یا ندای عامّ؟ فرمود: ندای عامّ است و هر ملّتی به زبان خود آن را می‌شنود. گفتم: پس چه کسی با او مخالفت می‌کند، در حالی که او را به نام می‌خوانند؟ فرمود: ابلیس آنان را رها نمی‌کند. و در آخر شب ندا می‌کند و مردم را به شک می‌اندازد!<ref>{{متن حدیث\|يُنَادِي مُنَادٍ بِاسْمِ الْقَائِمِ {{ع}} قُلْتُ: خَاصٌّ أَوْ عَامٌّ قَالَ: عَامٌّ يَسْمَعُ كُلُّ قَوْمٍ بِلِسَانِهِمْ قُلْتُ: فَمَنْ يُخَالِفُ الْقَائِمَ {{ع}} وَ قَدْ نُودِيَ بِاسْمِهِ قَالَ: لا يَدَعُهُمْ إِبْلِيسُ حَتَّى يُنَادِيَ فِي آخِرِ اللَّيْلِ وَ يُشَكِّكَ النَّاس‏}}، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۱.</ref>

	بیشتر روایات، آسمان را به عنوان محل ندای آسمانی معرفی کرده‌اند. [[محمد بن علی حلبی]] از [[امام صادق]] {{ع}} نقل می‌کند: "... ندای آسمانی نیز از علامات حتمی است و خروج حضرت قائم نیز حتمی است؛ عرض کردم؛ ندای آسمانی چگونه است؟ فرمود: یک منادی در اول روز از آسمان ندا کند..."<ref>{{متن حدیث\|... وَ النِّدَاءُ مِنَ الْمَحْتُومِ وَ خُرُوجُ الْقَائِمِ مِنَ الْمَحْتُومِ قُلْتُ وَ كَيْفَ النِّدَاءُ قَالَ يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاء ...}}؛ الکافی، ج ۸، ص ۳۱۱.</ref>.<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۰.</ref>

	== نتیجه‌گیری ==		== نتیجه‌گیری ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۵
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	# [[ابوبصیر]] می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: فدایت شوم! خروج قائم چه زمانی است؟ آن حضرت فرمود: ما خاندان هرگز وقتی را معیّن نمی‌کنیم؛ زیرا [[پیامبر خاتم\|حضرت محمد]] {{صل}} فرموده است: وقت گذاران دروغ می‌گویند. ای ابا محمّد! همانا پیشاپیشِ این امر پنج نشانه است: نخستین آنها آوازی است در ماه رمضا <ref>{{متن حدیث\|إِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ لَا نُوَقِّتُ وَ قَدْ قَالَ مُحَمَّدٌ {{صل}}: كَذَبَ الْوَقَّاتُونَ يَا بَا مُحَمَّدٍ إِنَّ قُدَّامَ هَذَا الْأَمْرِ خَمْسَ عَلَامَاتٍ أَوَّلُهُنَّ النِّدَاءُ فِي شَهْرِ رَمَضَان‏}}، الغیبه للنعمانی، ص ۲۸۹، ح ۶.</ref>.		# [[ابوبصیر]] می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: فدایت شوم! خروج قائم چه زمانی است؟ آن حضرت فرمود: ما خاندان هرگز وقتی را معیّن نمی‌کنیم؛ زیرا [[پیامبر خاتم\|حضرت محمد]] {{صل}} فرموده است: وقت گذاران دروغ می‌گویند. ای ابا محمّد! همانا پیشاپیشِ این امر پنج نشانه است: نخستین آنها آوازی است در ماه رمضا <ref>{{متن حدیث\|إِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ لَا نُوَقِّتُ وَ قَدْ قَالَ مُحَمَّدٌ {{صل}}: كَذَبَ الْوَقَّاتُونَ يَا بَا مُحَمَّدٍ إِنَّ قُدَّامَ هَذَا الْأَمْرِ خَمْسَ عَلَامَاتٍ أَوَّلُهُنَّ النِّدَاءُ فِي شَهْرِ رَمَضَان‏}}، الغیبه للنعمانی، ص ۲۸۹، ح ۶.</ref>.
	# [[شیخ صدوق]] با ذکر سند از [[عمر بن حنظله]] نقل کرده که [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: پیش از قیام قائم، پنج نشانۀ حتمی خواهد بود: یمانی، سفیانی، صیحه، قتل نفس زکیه و خسف به بیداء<ref>{{متن حدیث\|قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ خَمْسُ عَلَامَاتٍ مَحْتُومَاتٍ الْيَمَانِيُّ وَ السُّفْيَانِيُّ وَ الصَّيْحَةُ وَ قَتْلُ النَّفْسِ الزَّكِيَّةِ وَ الْخَسْفُ بِالْبَيْدَاء}}؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۰، ح ۷.</ref>. در این روایات به روشنی، به نشانه بودن ندای آسمانی تصریح شده است<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۱۹.</ref>.		# [[شیخ صدوق]] با ذکر سند از [[عمر بن حنظله]] نقل کرده که [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: پیش از قیام قائم، پنج نشانۀ حتمی خواهد بود: یمانی، سفیانی، صیحه، قتل نفس زکیه و خسف به بیداء<ref>{{متن حدیث\|قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ خَمْسُ عَلَامَاتٍ مَحْتُومَاتٍ الْيَمَانِيُّ وَ السُّفْيَانِيُّ وَ الصَّيْحَةُ وَ قَتْلُ النَّفْسِ الزَّكِيَّةِ وَ الْخَسْفُ بِالْبَيْدَاء}}؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۰، ح ۷.</ref>. در این روایات به روشنی، به نشانه بودن ندای آسمانی تصریح شده است<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۱۹.</ref>.

			== چگونگی و گسترۀ ندای آسمانی ==
			این ندا توسط [[جبرئیل]] بلند می‌شود و همۀ انسان‌ها با گویش‌های مختلف آن را می‌فهمند و همه به صورت یکنواخت آن را می‌شنوند. دربارۀ گسترۀ آن در روایاتی از [[امام باقر]] {{ع}} نقل شده است: ندا دهنده‌ای از آسمان به نام قائم ندا می‌دهد که هر کس در شرق و غرب است، آن را می‌شنوند<ref>{{متن حدیث\|يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ بِاسْمِ الْقَائِمِ {{ع}} فَيَسْمَعُ مَنْ بِالْمَشْرِقِ وَ مَنْ بِالْمَغْرِب‏}}؛ الغیبة للنعمانی، ص۲۵۴.</ref>

			با توجه به این روایات و نیز رسالت فراگیر [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} برای همۀ مردم، به راحتی می‌توان مخاطبان این ندای آسمانی را همگان دانست و چنانچه به دیگر جانداران نیز اشاره شده، بدان جهت است که آنها نیز از این ظهور به طور تکوینی آگاه شده و از ظهور حجت الهی و رفع ستم بر انسان‌ها، شادمان می‌شوند.

			از عمومی بودن ندای آسمانی، می‌توان فهمید که هر کس به زبان خود آن را شنیده و می‌فهمد. در بعضی از روایات تصریح شده که هر کس به زبان خود آن را می‌شنود. در این باره [[زراره]] از [[امام صادق]] {{ع}} روایت می‌کند که: ندا کننده‌ای قائم {{ع}} را به نام می‌خواند. گفتم: ندای خاص است یا ندای عامّ؟ فرمود: ندای عامّ است و هر ملّتی به زبان خود آن را می‌شنود. گفتم: پس چه کسی با او مخالفت می‌کند، در حالی که او را به نام می‌خوانند؟ فرمود: ابلیس آنان را رها نمی‌کند. و در آخر شب ندا می‌کند و مردم را به شک می‌اندازد!<ref>{{متن حدیث\|يُنَادِي مُنَادٍ بِاسْمِ الْقَائِمِ {{ع}} قُلْتُ: خَاصٌّ أَوْ عَامٌّ قَالَ: عَامٌّ يَسْمَعُ كُلُّ قَوْمٍ بِلِسَانِهِمْ قُلْتُ: فَمَنْ يُخَالِفُ الْقَائِمَ {{ع}} وَ قَدْ نُودِيَ بِاسْمِهِ قَالَ: لا يَدَعُهُمْ إِبْلِيسُ حَتَّى يُنَادِيَ فِي آخِرِ اللَّيْلِ وَ يُشَكِّكَ النَّاس‏}}، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۱.</ref>

			بیشتر روایات، آسمان را به عنوان محل ندای آسمانی معرفی کرده‌اند. [[محمد بن علی حلبی]] از [[امام صادق]] {{ع}} نقل می‌کند: "... ندای آسمانی نیز از علامات حتمی است و خروج حضرت قائم نیز حتمی است؛ عرض کردم؛ ندای آسمانی چگونه است؟ فرمود: یک منادی در اول روز از آسمان ندا کند..."<ref>{{متن حدیث\|... وَ النِّدَاءُ مِنَ الْمَحْتُومِ وَ خُرُوجُ الْقَائِمِ مِنَ الْمَحْتُومِ قُلْتُ وَ كَيْفَ النِّدَاءُ قَالَ يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاء ...}}؛ الکافی، ج ۸، ص ۳۱۱.</ref>.<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۰.</ref>

	== نتیجه‌گیری ==		== نتیجه‌گیری ==