ندای شیطانی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* منابع */

2024-09-11T08:26:51Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۶
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	# [[پرونده:136861.jpg\|22px]] [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|'''درسنامه مهدویت''']]		# [[پرونده:136861.jpg\|22px]] [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|'''درسنامه مهدویت''']]
	# [[پرونده:13681082.jpg\|22px]] [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|'''شرایط و علائم حتمی ظهور''']]		# [[پرونده:13681082.jpg\|22px]] [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|'''شرایط و علائم حتمی ظهور''']]
	# [[پرونده:13681091.jpg\|22px]] [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|'''در آستانه ظهور''']].		# [[پرونده:13681091.jpg\|22px]] [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|'''در آستانه ظهور''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* پانویس */

2024-09-11T08:26:43Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۶
خط ۳۵:		خط ۳۵:

	[[رده:مدخل موعودنامه]]		[[رده:مدخل موعودنامه]]
	[[رده:نشانه‌های ظهور]]		[[رده:نشانه‌های غیرحتمی ظهور]]

Bahmani: /* مقدمه */

2024-09-11T08:26:29Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۶
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	# [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: «سپس [[ابلیس]] در پایان روز از [[زمین]] بانگ بر آورد: «آگاه باشید که حق با عثمان و پیروان اوست.» در اینجا منظور از [[عثمان]]، عُثمان بن عَنْبَسه یعنی [[سفیانی]] است»<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ يُنَادِي إِبْلِيسُ فِي آخِرِ النَّهَارِ مِنَ الْأَرْضِ أَلَا إِنَّ الْحَقَّ فِي عُثْمَانَ‏ وَ شِيعَتِهِ}}، طوسی، محمد بن حسن، الغیبه، ص ۴۳۵، ح ۴۲۵.</ref>.<ref>ر.ک: [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]].</ref>		# [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: «سپس [[ابلیس]] در پایان روز از [[زمین]] بانگ بر آورد: «آگاه باشید که حق با عثمان و پیروان اوست.» در اینجا منظور از [[عثمان]]، عُثمان بن عَنْبَسه یعنی [[سفیانی]] است»<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ يُنَادِي إِبْلِيسُ فِي آخِرِ النَّهَارِ مِنَ الْأَرْضِ أَلَا إِنَّ الْحَقَّ فِي عُثْمَانَ‏ وَ شِيعَتِهِ}}، طوسی، محمد بن حسن، الغیبه، ص ۴۳۵، ح ۴۲۵.</ref>.<ref>ر.ک: [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]].</ref>
	# [[زرارة بن اعین]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] می‌کند حضرت فرمودند: گفتم: پس چه کسی با او مخالفت می‌کند، در حالی او را به نام می‌خوانند؟ فرمود: ابلیس آنان را رها نمی‌کند و در اخر شب ندا می‌کند و مردم را به شک می‌اندازد<ref>{{متن حدیث\|فَمَنْ يُخَالِفُ الْقَائِمَ وَ قَدْ نُودِيَ بِاسْمِهِ قَالَ لَا يَدَعُهُمْ إِبْلِيسُ حَتَّى يُنَادِيَ فِي آخِرِ اللَّيْلِ وَ يُشَكِّكَ النَّاسَ}}، ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۱، مجلسی محمد باقر، بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۲۰۵.</ref>.		# [[زرارة بن اعین]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] می‌کند حضرت فرمودند: گفتم: پس چه کسی با او مخالفت می‌کند، در حالی او را به نام می‌خوانند؟ فرمود: ابلیس آنان را رها نمی‌کند و در اخر شب ندا می‌کند و مردم را به شک می‌اندازد<ref>{{متن حدیث\|فَمَنْ يُخَالِفُ الْقَائِمَ وَ قَدْ نُودِيَ بِاسْمِهِ قَالَ لَا يَدَعُهُمْ إِبْلِيسُ حَتَّى يُنَادِيَ فِي آخِرِ اللَّيْلِ وَ يُشَكِّكَ النَّاسَ}}، ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۱، مجلسی محمد باقر، بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۲۰۵.</ref>.
	# [[زراره]] بن اعین می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: "در شگفتم، [[خداوند]] حال شما را به [[سلامت]] دارد و من در عجبم از [[قائم]] که چگونه با او [[جنگ]] می‌کنند با وجود آنچه از شگفتی‌ها که می‌بینند: از فرو بردن [[زمین]] صحرا [[سپاهیان~~]] را،~~ و آن صدا که از [[آسمان]] است؟" [[امام]] فرمود: «همانا [[شیطان]] آنان را رها نمی‌کند تا جایی که ندا می‌کند؛ همچنان که برای [[رسول خدا]] در روز [[عقبه]] ندا کرد»<ref>{{متن حدیث\|عَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَعْيَنَ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} عَجِبْتُ أَصْلَحَكَ اللَّهُ وَ إِنِّي لَأَعْجَبُ مِنَ الْقَائِمِ كَيْفَ يُقَاتَلُ مَعَ مَا يَرَوْنَ مِنَ الْعَجَائِبِ مِنْ خَسْفِ الْبَيْدَاءِ بِالْجَيْشِ وَ مِنَ النِّدَاءِ الَّذِي يَكُونُ مِنَ السَّمَاءِ فَقَالَ إِنَّ الشَّيْطَانَ لَا يَدَعُهُمْ حَتَّى يُنَادِيَ كَمَا نَادَى بِرَسُولِ اللَّهِ ص يَوْمَ الْعَقَبَة}}، محمد بن ابراهیم نعمانی، الغیبه، ص ۲۶۵، ح ۲۹.</ref>.		# [[زراره]] بن اعین می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: "در شگفتم، [[خداوند]] حال شما را به [[سلامت]] دارد و من در عجبم از [[قائم]] که چگونه با او [[جنگ]] می‌کنند با وجود آنچه از شگفتی‌ها که می‌بینند: از فرو بردن [[زمین]] صحرا سپاهیان را و آن صدا که از [[آسمان]] است؟" [[امام]] فرمود: «همانا [[شیطان]] آنان را رها نمی‌کند تا جایی که ندا می‌کند؛ همچنان که برای [[رسول خدا]] در روز [[عقبه]] ندا کرد»<ref>{{متن حدیث\|عَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَعْيَنَ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} عَجِبْتُ أَصْلَحَكَ اللَّهُ وَ إِنِّي لَأَعْجَبُ مِنَ الْقَائِمِ كَيْفَ يُقَاتَلُ مَعَ مَا يَرَوْنَ مِنَ الْعَجَائِبِ مِنْ خَسْفِ الْبَيْدَاءِ بِالْجَيْشِ وَ مِنَ النِّدَاءِ الَّذِي يَكُونُ مِنَ السَّمَاءِ فَقَالَ إِنَّ الشَّيْطَانَ لَا يَدَعُهُمْ حَتَّى يُنَادِيَ كَمَا نَادَى بِرَسُولِ اللَّهِ ص يَوْمَ الْعَقَبَة}}، محمد بن ابراهیم نعمانی، الغیبه، ص ۲۶۵، ح ۲۹.</ref>.

	برخی سعی کرده‌اند ندای [[شیطانی]] را با فن‌آوری‌های نوین و پیشرفتۀ دانش‌های روز مطابقت دهند ولی، فراوانی [[روایات]] خلاف این نظریه را اثبات می‌کند<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۴؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵.</ref>.		برخی سعی کرده‌اند ندای [[شیطانی]] را با فن‌آوری‌های نوین و پیشرفتۀ دانش‌های روز مطابقت دهند ولی، فراوانی [[روایات]] خلاف این نظریه را اثبات می‌کند<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۴؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵.</ref>.

Bahmani در ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۰۳

2023-03-02T08:03:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۳
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	در کنار [[روایات]] مربوط به [[ندای آسمانی]] در برخی سخنان از ندای زمینی که [[شیطان]] سر می‌دهد، سخن گفته شده است. از این [[روایات]] فقط به هم‌زمانی این پدیده، با [[ندای آسمانی]] می‌تون پی برد و ندای [[شیطانی]] نقش چندانی در [[قیام]] [[امام زمان]] {{ع}} ندارد و از [[نشانه‌های ظهور]] نیست<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۴؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵</ref>.		در کنار [[روایات]] مربوط به [[ندای آسمانی]] در برخی سخنان از ندای زمینی که [[شیطان]] سر می‌دهد، سخن گفته شده است. از این [[روایات]] فقط به هم‌زمانی این پدیده، با [[ندای آسمانی]] می‌تون پی برد و ندای [[شیطانی]] نقش چندانی در [[قیام]] [[امام زمان]] {{ع}} ندارد و از [[نشانه‌های ظهور]] نیست<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۴؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵</ref>.

	مهم‌ترین [[هدف]] [[شیطان]] از برپایی این صدا، ایجاد [[تردید]] در [[انسان‌ها]] در [[پیروی]] از [[حجت خداوند]] است. شاید یکی از عوامل [[مخالفت]] با [[امام مهدی]] {{ع}} همین ندای [[شیطانی]] است که عده‌ای را به [[تردید]] می‌‌اندازد و آنها با [[امام عصر]] {{ع}} [[مخالفت]] می‌کنند. البته [[حق]] معلوم است زیرا: ندای [[جبرئیل]] در [[آسمان]] می‌پیچد و ندای [[ابلیس]] از [[زمین]] بر می‌خیزد. ندای [[حق]] دلنشین و مطابق [[روایات]] [[معصومین]] {{عم}} است و ندای [[ابلیس]] بر خلاف آنهاست. در واقع [[سربلندی]] و [[نجات]] در هنگام وقوع [[ندای آسمانی]] و ندای [[شیطانی]] به چگونگی حرکت [[اعتقادی]] و [[زندگی]] [[آدمی]] بستگی دارد<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۴؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵؛ [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]].</ref>		مهم‌ترین [[هدف]] [[شیطان]] از برپایی این صدا، ایجاد [[تردید]] در [[انسان‌ها]] در [[پیروی]] از [[حجت خداوند]] است. شاید یکی از عوامل مخالفت با [[امام مهدی]] {{ع}} همین ندای [[شیطانی]] است که عده‌ای را به [[تردید]] می‌‌اندازد و آنها با [[امام عصر]] {{ع}} مخالفت می‌کنند. البته [[حق]] معلوم است زیرا: ندای [[جبرئیل]] در [[آسمان]] می‌پیچد و ندای [[ابلیس]] از [[زمین]] بر می‌خیزد. ندای [[حق]] دلنشین و مطابق [[روایات]] [[معصومین]] {{عم}} است و ندای [[ابلیس]] بر خلاف آنهاست. در واقع سربلندی و [[نجات]] در هنگام وقوع [[ندای آسمانی]] و ندای [[شیطانی]] به چگونگی حرکت [[اعتقادی]] و [[زندگی]] [[آدمی]] بستگی دارد<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۴؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵؛ [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]].</ref>

	در مورد ندای [[شیطانی]] چندین [[روایت]] وجود دارد مانند:		در مورد ندای [[شیطانی]] چندین [[روایت]] وجود دارد مانند:
	# [[امام باقر]] {{ع}} می‌فرماید: «در پایان روز [[ابلیس]] [[ملعون]] بانگ بر می‌آورد که: «آگاه باشید که فلانی مظلوم کشته شد، تا مردم را به شک انداخته، وارد فتنه سازد»<ref>{{متن حدیث\|أَلَا إِنَّ فُلَاناً قُتِلَ مَظْلُوماً لِيُشَكِّكَ النَّاسَ وَ يَفْتِنَهُم}}، نعمانی، محمد بن ابراهیم، نعمانی، الغیبه، ص ۲۵۴، ب ۱۴، ح ۱۳.</ref>.		# [[امام باقر]] {{ع}} می‌فرماید: «در پایان روز [[ابلیس]] [[ملعون]] بانگ بر می‌آورد که: «آگاه باشید که فلانی مظلوم کشته شد، تا مردم را به شک انداخته، وارد فتنه سازد»<ref>{{متن حدیث\|أَلَا إِنَّ فُلَاناً قُتِلَ مَظْلُوماً لِيُشَكِّكَ النَّاسَ وَ يَفْتِنَهُم}}، نعمانی، محمد بن ابراهیم، نعمانی، الغیبه، ص ۲۵۴، ب ۱۴، ح ۱۳.</ref>.
	# [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: «سپس [[ابلیس]] در پایان روز از [[زمین]] بانگ بر آورد: «آگاه باشید که حق با عثمان و پیروان اوست.» در اینجا منظور از [[عثمان]]، عُثمان بن عَنْبَسه یعنی [[سفیانی]] است»<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ يُنَادِي إِبْلِيسُ فِي آخِرِ النَّهَارِ مِنَ الْأَرْضِ أَلَا إِنَّ الْحَقَّ فِي عُثْمَانَ‏ وَ شِيعَتِهِ}}، طوسی، محمد بن حسن، الغیبه، ص ۴۳۵، ح ۴۲۵.</ref>.<ref>ر.ک: [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]].</ref>		# [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: «سپس [[ابلیس]] در پایان روز از [[زمین]] بانگ بر آورد: «آگاه باشید که حق با عثمان و پیروان اوست.» در اینجا منظور از [[عثمان]]، عُثمان بن عَنْبَسه یعنی [[سفیانی]] است»<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ يُنَادِي إِبْلِيسُ فِي آخِرِ النَّهَارِ مِنَ الْأَرْضِ أَلَا إِنَّ الْحَقَّ فِي عُثْمَانَ‏ وَ شِيعَتِهِ}}، طوسی، محمد بن حسن، الغیبه، ص ۴۳۵، ح ۴۲۵.</ref>.<ref>ر.ک: [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]].</ref>
	# [[زرارة بن اعین]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] می‌کند [[حضرت]] فرمودند: گفتم: پس چه کسی با او مخالفت می‌کند، در حالی او را به نام می‌خوانند؟ فرمود: ابلیس آنان را رها نمی‌کند و در اخر شب ندا می‌کند و مردم را به شک می‌اندازد<ref>{{متن حدیث\|فَمَنْ يُخَالِفُ الْقَائِمَ وَ قَدْ نُودِيَ بِاسْمِهِ قَالَ لَا يَدَعُهُمْ إِبْلِيسُ حَتَّى يُنَادِيَ فِي آخِرِ اللَّيْلِ وَ يُشَكِّكَ النَّاسَ}}، ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۱، مجلسی محمد باقر، بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۲۰۵.</ref>.		# [[زرارة بن اعین]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] می‌کند حضرت فرمودند: گفتم: پس چه کسی با او مخالفت می‌کند، در حالی او را به نام می‌خوانند؟ فرمود: ابلیس آنان را رها نمی‌کند و در اخر شب ندا می‌کند و مردم را به شک می‌اندازد<ref>{{متن حدیث\|فَمَنْ يُخَالِفُ الْقَائِمَ وَ قَدْ نُودِيَ بِاسْمِهِ قَالَ لَا يَدَعُهُمْ إِبْلِيسُ حَتَّى يُنَادِيَ فِي آخِرِ اللَّيْلِ وَ يُشَكِّكَ النَّاسَ}}، ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۱، مجلسی محمد باقر، بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۲۰۵.</ref>.
	# [[زراره]] بن اعین می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: "در شگفتم، [[خداوند]] حال شما را به [[سلامت]] دارد و من در عجبم از [[قائم]] که چگونه با او [[جنگ]] می‌کنند با وجود آنچه از شگفتی‌ها که می‌بینند: از فرو بردن [[زمین]] صحرا [[سپاهیان]] را، و آن صدا که از [[آسمان]] است؟" [[امام]] فرمود: «همانا [[شیطان]] آنان را رها نمی‌کند تا جایی که ندا می‌کند؛ همچنان که برای [[رسول خدا]] در روز [[عقبه]] ندا کرد»<ref>{{متن حدیث\|عَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَعْيَنَ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} عَجِبْتُ أَصْلَحَكَ اللَّهُ وَ إِنِّي لَأَعْجَبُ مِنَ الْقَائِمِ كَيْفَ يُقَاتَلُ مَعَ مَا يَرَوْنَ مِنَ الْعَجَائِبِ مِنْ خَسْفِ الْبَيْدَاءِ بِالْجَيْشِ وَ مِنَ النِّدَاءِ الَّذِي يَكُونُ مِنَ السَّمَاءِ فَقَالَ إِنَّ الشَّيْطَانَ لَا يَدَعُهُمْ حَتَّى يُنَادِيَ كَمَا نَادَى بِرَسُولِ اللَّهِ ص يَوْمَ الْعَقَبَة}}، محمد بن ابراهیم نعمانی، الغیبه، ص ۲۶۵، ح ۲۹.</ref>.		# [[زراره]] بن اعین می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: "در شگفتم، [[خداوند]] حال شما را به [[سلامت]] دارد و من در عجبم از [[قائم]] که چگونه با او [[جنگ]] می‌کنند با وجود آنچه از شگفتی‌ها که می‌بینند: از فرو بردن [[زمین]] صحرا [[سپاهیان]] را، و آن صدا که از [[آسمان]] است؟" [[امام]] فرمود: «همانا [[شیطان]] آنان را رها نمی‌کند تا جایی که ندا می‌کند؛ همچنان که برای [[رسول خدا]] در روز [[عقبه]] ندا کرد»<ref>{{متن حدیث\|عَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَعْيَنَ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} عَجِبْتُ أَصْلَحَكَ اللَّهُ وَ إِنِّي لَأَعْجَبُ مِنَ الْقَائِمِ كَيْفَ يُقَاتَلُ مَعَ مَا يَرَوْنَ مِنَ الْعَجَائِبِ مِنْ خَسْفِ الْبَيْدَاءِ بِالْجَيْشِ وَ مِنَ النِّدَاءِ الَّذِي يَكُونُ مِنَ السَّمَاءِ فَقَالَ إِنَّ الشَّيْطَانَ لَا يَدَعُهُمْ حَتَّى يُنَادِيَ كَمَا نَادَى بِرَسُولِ اللَّهِ ص يَوْمَ الْعَقَبَة}}، محمد بن ابراهیم نعمانی، الغیبه، ص ۲۶۵، ح ۲۹.</ref>.

Bahmani در ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۰۲

2023-03-02T08:02:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{~~مهدویت~~}}		{{مدخل مرتبط
	در کنار [[روایات]] مربوط به [[ندای آسمانی]] که از [[نشانه‌های حتمی ظهور]] بوده و توسط [[جبرئیل]] برای معرفی [[حضرت مهدی]] {{ع}} سرداده می‌‌شود، سخن از ندایی است که هم زمان توسط [[شیطان]] و از سمت [[زمین]] بلند می‌‌شود برای ایجاد تردید در دل‌های [[مردم]]، تا آنان را از [[یاری]] [[حضرت]] بازدارد. این ندا از [[نشانه‌های ظهور]] نیست و [[سربلندی]] و [[نجات]] در هنگام وقوع [[ندای آسمانی]] و [[ندای شیطانی]] به چگونگی حرکت [[اعتقادی]] و [[زندگی]] [[آدمی]] بستگی دارد.		\| موضوع مرتبط = نشانه‌های ظهور
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط = امام مهدی (پرسش)
			}}

			در کنار [[روایات]] مربوط به [[ندای آسمانی]] که از [[نشانه‌های حتمی ظهور]] بوده و توسط [[جبرئیل]] برای معرفی [[حضرت مهدی]] {{ع}} سرداده می‌‌شود، سخن از ندایی است که هم زمان توسط [[شیطان]] و از سمت [[زمین]] بلند می‌‌شود برای ایجاد تردید در دل‌های [[مردم]]، تا آنان را از [[یاری]] حضرت بازدارد. این ندا از [[نشانه‌های ظهور]] نیست و سربلندی و [[نجات]] در هنگام وقوع [[ندای آسمانی]] و ندای شیطانی به چگونگی حرکت [[اعتقادی]] و [[زندگی]] [[آدمی]] بستگی دارد.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* در کنار [[روایات]] مربوط به [[ندای آسمانی]] در برخی سخنان از ندای زمینی که [[شیطان]] سر می‌دهد، سخن گفته شده است. از این [[روایات]] فقط به هم‌زمانی این پدیده، با [[ندای آسمانی]] می‌تون پی برد و ندای [[شیطانی]] نقش چندانی در [[قیام]] [[امام زمان]] {{ع}} ندارد و از [[نشانه‌های ظهور]] نیست.<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۴؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵</ref>		در کنار [[روایات]] مربوط به [[ندای آسمانی]] در برخی سخنان از ندای زمینی که [[شیطان]] سر می‌دهد، سخن گفته شده است. از این [[روایات]] فقط به هم‌زمانی این پدیده، با [[ندای آسمانی]] می‌تون پی برد و ندای [[شیطانی]] نقش چندانی در [[قیام]] [[امام زمان]] {{ع}} ندارد و از [[نشانه‌های ظهور]] نیست<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۴؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵</ref>.
	* مهم‌ترین [[هدف]] [[شیطان]] از برپایی این صدا، ایجاد [[تردید]] در [[انسان‌ها]] در [[پیروی]] از [[حجت خداوند]] است.<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۴؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵؛ [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]، ص؟؟ ؟</ref> شاید یکی از عوامل [[مخالفت]] با [[امام مهدی]] {{ع}} همین ندای [[شیطانی]] است که عده‌ای را به [[تردید]] می‌‌اندازد و آنها با [[امام عصر]] {{ع}} [[مخالفت]] می‌کنند. البته [[حق]] معلوم است زیرا: ندای [[جبرئیل]] در [[آسمان]] می‌پیچد و ندای [[ابلیس]] از [[زمین]] بر می‌خیزد. ندای [[حق]] دلنشین و مطابق [[روایات]] [[معصومین]] {{عم}} است و ندای [[ابلیس]] بر خلاف آنهاست. در واقع [[سربلندی]] و [[نجات]] در هنگام وقوع [[ندای آسمانی]] و ندای [[شیطانی]] به چگونگی حرکت [[اعتقادی]] و [[زندگی]] [[آدمی]] بستگی دارد.<ref>ر. ک. [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ~~۴۵</ref>~~
	* در مورد ندای [[شیطانی]] چندین [[روایت]] وجود دارد مانند:<ref>ر. ک. [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]~~، ص؟؟ ؟~~</ref>		مهم‌ترین [[هدف]] [[شیطان]] از برپایی این صدا، ایجاد [[تردید]] در [[انسان‌ها]] در [[پیروی]] از [[حجت خداوند]] است. شاید یکی از عوامل [[مخالفت]] با [[امام مهدی]] {{ع}} همین ندای [[شیطانی]] است که عده‌ای را به [[تردید]] می‌‌اندازد و آنها با [[امام عصر]] {{ع}} [[مخالفت]] می‌کنند. البته [[حق]] معلوم است زیرا: ندای [[جبرئیل]] در [[آسمان]] می‌پیچد و ندای [[ابلیس]] از [[زمین]] بر می‌خیزد. ندای [[حق]] دلنشین و مطابق [[روایات]] [[معصومین]] {{عم}} است و ندای [[ابلیس]] بر خلاف آنهاست. در واقع [[سربلندی]] و [[نجات]] در هنگام وقوع [[ندای آسمانی]] و ندای [[شیطانی]] به چگونگی حرکت [[اعتقادی]] و [[زندگی]] [[آدمی]] بستگی دارد<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۴؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵؛ [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]].</ref>
	# [[امام باقر]] {{ع}} می‌فرماید:<ref>نعمانی، محمد بن ابراهیم، نعمانی، الغیبه، ص ۲۵۴، ب ۱۴، ح ۱۳: {{متن حدیث\|"أَلَا إِنَّ فُلَاناً قُتِلَ مَظْلُوماً لِيُشَكِّكَ النَّاسَ وَ يَفْتِنَهُم"}}</ref> «در پایان روز [[ابلیس]] [[ملعون]] بانگ بر می‌آورد که: «آگاه باشید که فلانی مظلوم کشته شد، تا مردم را به شک انداخته، وارد فتنه ~~سازد.»~~<ref>~~ر. ک. [[علی اکبر مهدی‌پور~~\|~~مهدی‌پور، علی اکبر]]~~، ~~[[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]، ص؟؟ ؟~~</ref>
	# [[امام صادق]] {{ع}} فرمود:<ref>طوسی، محمد بن حسن، الغیبه، ص ۴۳۵، ح ۴۲۵: {{متن حدیث\|"ثُمَّ يُنَادِي إِبْلِيسُ فِي آخِرِ النَّهَارِ مِنَ الْأَرْضِ أَلَا إِنَّ الْحَقَّ فِي عُثْمَانَ‏ وَ شِيعَتِهِ"}}</ref> «سپس [[ابلیس]] در پایان روز از [[زمین]] بانگ بر آورد: «آگاه باشید که حق با عثمان و پیروان اوست.» در اینجا منظور از [[عثمان]]، عُثمان بن عَنْبَسه یعنی [[سفیانی]] ~~است~~.»<ref>ر. ک. [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]~~، ص؟؟ ؟~~</ref>		در مورد ندای [[شیطانی]] چندین [[روایت]] وجود دارد مانند:
	# [[زرارة بن اعین]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] می‌کند [[حضرت]] فرمودند:<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۱، مجلسی محمد باقر، بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۲۰۵: {{متن حدیث\|"فَمَنْ يُخَالِفُ الْقَائِمَ وَ قَدْ نُودِيَ بِاسْمِهِ قَالَ لَا يَدَعُهُمْ إِبْلِيسُ حَتَّى يُنَادِيَ فِي آخِرِ اللَّيْلِ وَ يُشَكِّكَ النَّاسَ"}}</ref> گفتم: پس چه کسی با او مخالفت می‌کند، در حالی او را به نام می‌خوانند؟ فرمود: ابلیس آنان را رها نمی‌کند و در اخر شب ندا می‌کند و مردم را به شک می‌اندازد<ref>~~ر. ک. [[علی رضا رمضانیان~~\|~~رمضانیان، علی رضا]]~~، ~~[[شرایط~~ و ~~علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]،~~ ص ~~۴۳ ـ ۴۵~~</ref>		# [[امام باقر]] {{ع}} می‌فرماید: «در پایان روز [[ابلیس]] [[ملعون]] بانگ بر می‌آورد که: «آگاه باشید که فلانی مظلوم کشته شد، تا مردم را به شک انداخته، وارد فتنه سازد»<ref>{{متن حدیث\|أَلَا إِنَّ فُلَاناً قُتِلَ مَظْلُوماً لِيُشَكِّكَ النَّاسَ وَ يَفْتِنَهُم}}، نعمانی، محمد بن ابراهیم، نعمانی، الغیبه، ص ۲۵۴، ب ۱۴، ح ۱۳.</ref>.
	# [[زراره]] بن اعین می‌گوید:<ref>محمد بن ابراهیم نعمانی، الغیبه، ص ۲۶۵، ح ۲۹: {{متن حدیث\|"عَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَعْيَنَ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} عَجِبْتُ أَصْلَحَكَ اللَّهُ وَ إِنِّي لَأَعْجَبُ مِنَ الْقَائِمِ كَيْفَ يُقَاتَلُ مَعَ مَا يَرَوْنَ مِنَ الْعَجَائِبِ مِنْ خَسْفِ الْبَيْدَاءِ بِالْجَيْشِ وَ مِنَ النِّدَاءِ الَّذِي يَكُونُ مِنَ السَّمَاءِ فَقَالَ إِنَّ الشَّيْطَانَ لَا يَدَعُهُمْ حَتَّى يُنَادِيَ كَمَا نَادَى بِرَسُولِ اللَّهِ ص يَوْمَ الْعَقَبَة"}}</ref> به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: "در شگفتم، [[خداوند]] حال شما را به [[سلامت]] دارد و من در عجبم از [[قائم]] که چگونه با او [[جنگ]] می‌کنند با وجود آنچه از شگفتی‌ها که می‌بینند: از فرو بردن [[زمین]] صحرا [[سپاهیان]] را، و آن صدا که از [[آسمان]] است؟" [[امام]] فرمود: «همانا [[شیطان]] آنان را رها نمی‌کند تا جایی که ندا می‌کند؛ همچنان که برای [[رسول خدا]] در روز [[عقبه]] ندا ~~کرد.»~~<ref>~~ر. ک. [[خدامراد سلیمیان~~\|~~سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳،~~ ص ~~۱۲۴؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]~~، ص ~~۴۳ ـ ۴۵~~</ref>		# [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: «سپس [[ابلیس]] در پایان روز از [[زمین]] بانگ بر آورد: «آگاه باشید که حق با عثمان و پیروان اوست.» در اینجا منظور از [[عثمان]]، عُثمان بن عَنْبَسه یعنی [[سفیانی]] است»<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ يُنَادِي إِبْلِيسُ فِي آخِرِ النَّهَارِ مِنَ الْأَرْضِ أَلَا إِنَّ الْحَقَّ فِي عُثْمَانَ‏ وَ شِيعَتِهِ}}، طوسی، محمد بن حسن، الغیبه، ص ۴۳۵، ح ۴۲۵.</ref>.<ref>ر.ک: [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]].</ref>
	* برخی سعی کرده‌اند ندای [[شیطانی]] را با فن‌آوری‌های نوین و پیشرفتۀ دانش‌های روز مطابقت دهند ولی، فراوانی [[روایات]] خلاف این نظریه را اثبات می‌کند.<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ~~۱۲۴~~</ref>		# [[زرارة بن اعین]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] می‌کند [[حضرت]] فرمودند: گفتم: پس چه کسی با او مخالفت می‌کند، در حالی او را به نام می‌خوانند؟ فرمود: ابلیس آنان را رها نمی‌کند و در اخر شب ندا می‌کند و مردم را به شک می‌اندازد<ref>{{متن حدیث\|فَمَنْ يُخَالِفُ الْقَائِمَ وَ قَدْ نُودِيَ بِاسْمِهِ قَالَ لَا يَدَعُهُمْ إِبْلِيسُ حَتَّى يُنَادِيَ فِي آخِرِ اللَّيْلِ وَ يُشَكِّكَ النَّاسَ}}، ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۱، مجلسی محمد باقر، بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۲۰۵.</ref>.
			# [[زراره]] بن اعین می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: "در شگفتم، [[خداوند]] حال شما را به [[سلامت]] دارد و من در عجبم از [[قائم]] که چگونه با او [[جنگ]] می‌کنند با وجود آنچه از شگفتی‌ها که می‌بینند: از فرو بردن [[زمین]] صحرا [[سپاهیان]] را، و آن صدا که از [[آسمان]] است؟" [[امام]] فرمود: «همانا [[شیطان]] آنان را رها نمی‌کند تا جایی که ندا می‌کند؛ همچنان که برای [[رسول خدا]] در روز [[عقبه]] ندا کرد»<ref>{{متن حدیث\|عَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَعْيَنَ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} عَجِبْتُ أَصْلَحَكَ اللَّهُ وَ إِنِّي لَأَعْجَبُ مِنَ الْقَائِمِ كَيْفَ يُقَاتَلُ مَعَ مَا يَرَوْنَ مِنَ الْعَجَائِبِ مِنْ خَسْفِ الْبَيْدَاءِ بِالْجَيْشِ وَ مِنَ النِّدَاءِ الَّذِي يَكُونُ مِنَ السَّمَاءِ فَقَالَ إِنَّ الشَّيْطَانَ لَا يَدَعُهُمْ حَتَّى يُنَادِيَ كَمَا نَادَى بِرَسُولِ اللَّهِ ص يَوْمَ الْعَقَبَة}}، محمد بن ابراهیم نعمانی، الغیبه، ص ۲۶۵، ح ۲۹.</ref>.

			برخی سعی کرده‌اند ندای [[شیطانی]] را با فن‌آوری‌های نوین و پیشرفتۀ دانش‌های روز مطابقت دهند ولی، فراوانی [[روایات]] خلاف این نظریه را اثبات می‌کند<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۴؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵.</ref>.

	== پرسش‌های وابسته ==		== پرسش‌های وابسته ==

	* [[آیا ندای شیطانی از نشانه‌های ظهور است؟ (پرسش)]]		* [[آیا ندای شیطانی از نشانه‌های ظهور است؟ (پرسش)]]

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مهدویت}} در کنار روایات مربوط به ندای آسمانی که از نشانه‌های حتمی ظهور بوده و توسط جبرئیل برای معرفی حضرت مهدی {{ع}} سرداده می‌‌شود، سخن از ندایی است که هم زمان توسط شیطان و از سمت زمین بلند می‌‌شود برای ایجاد تردید در دل‌های [...» ایجاد کرد

2023-03-02T07:56:13Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مهدویت}} در کنار روایات مربوط به ندای آسمانی که از نشانه‌های حتمی ظهور بوده و توسط جبرئیل برای معرفی حضرت مهدی {{ع}} سرداده می‌‌شود، سخن از ندایی است که هم زمان توسط شیطان و از سمت زمین بلند می‌‌شود برای ایجاد تردید در دل‌های [...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مهدویت}}
در کنار [[روایات]] مربوط به [[ندای آسمانی]] که از [[نشانه‌های حتمی ظهور]] بوده و توسط [[جبرئیل]] برای معرفی [[حضرت مهدی]] {{ع}} سرداده می‌‌شود، سخن از ندایی است که هم زمان توسط [[شیطان]] و از سمت [[زمین]] بلند می‌‌شود برای ایجاد تردید در دل‌های [[مردم]]، تا آنان را از [[یاری]] [[حضرت]] بازدارد. این ندا از [[نشانه‌های ظهور]] نیست و [[سربلندی]] و [[نجات]] در هنگام وقوع [[ندای آسمانی]] و [[ندای شیطانی]] به چگونگی حرکت [[اعتقادی]] و [[زندگی]] [[آدمی]] بستگی دارد.

== مقدمه ==
* در کنار [[روایات]] مربوط به [[ندای آسمانی]] در برخی سخنان از ندای زمینی که [[شیطان]] سر می‌دهد، سخن گفته شده است. از این [[روایات]] فقط به هم‌زمانی این پدیده، با [[ندای آسمانی]] می‌تون پی برد و ندای [[شیطانی]] نقش چندانی در [[قیام]] [[امام زمان]] {{ع}} ندارد و از [[نشانه‌های ظهور]] نیست.<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۴؛ [[علی رضا رمضانیان|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵</ref>
* مهم‌ترین [[هدف]] [[شیطان]] از برپایی این صدا، ایجاد [[تردید]] در [[انسان‌ها]] در [[پیروی]] از [[حجت خداوند]] است.<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۴؛ [[علی رضا رمضانیان|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵؛ [[علی اکبر مهدی‌پور|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)|در آستانه ظهور]]، ص؟؟ ؟</ref> شاید یکی از عوامل [[مخالفت]] با [[امام مهدی]] {{ع}} همین ندای [[شیطانی]] است که عده‌ای را به [[تردید]] می‌‌اندازد و آنها با [[امام عصر]] {{ع}} [[مخالفت]] می‌کنند. البته [[حق]] معلوم است زیرا: ندای [[جبرئیل]] در [[آسمان]] می‌پیچد و ندای [[ابلیس]] از [[زمین]] بر می‌خیزد. ندای [[حق]] دلنشین و مطابق [[روایات]] [[معصومین]] {{عم}} است و ندای [[ابلیس]] بر خلاف آنهاست. در واقع [[سربلندی]] و [[نجات]] در هنگام وقوع [[ندای آسمانی]] و ندای [[شیطانی]] به چگونگی حرکت [[اعتقادی]] و [[زندگی]] [[آدمی]] بستگی دارد.<ref>ر. ک. [[علی رضا رمضانیان|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵</ref>
* در مورد ندای [[شیطانی]] چندین [[روایت]] وجود دارد مانند:<ref>ر. ک. [[علی اکبر مهدی‌پور|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)|در آستانه ظهور]]، ص؟؟ ؟</ref>
# [[امام باقر]] {{ع}} می‌فرماید:<ref>نعمانی، محمد بن ابراهیم، نعمانی، الغیبه، ص ۲۵۴، ب ۱۴، ح ۱۳: {{متن حدیث|"أَلَا إِنَّ فُلَاناً قُتِلَ مَظْلُوماً لِيُشَكِّكَ النَّاسَ وَ يَفْتِنَهُم"}}</ref> «در پایان روز [[ابلیس]] [[ملعون]] بانگ بر می‌آورد که: «آگاه باشید که فلانی مظلوم کشته شد، تا مردم را به شک انداخته، وارد فتنه سازد.»<ref>ر. ک. [[علی اکبر مهدی‌پور|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)|در آستانه ظهور]]، ص؟؟ ؟</ref>
# [[امام صادق]] {{ع}} فرمود:<ref>طوسی، محمد بن حسن، الغیبه، ص ۴۳۵، ح ۴۲۵: {{متن حدیث|"ثُمَّ يُنَادِي إِبْلِيسُ فِي آخِرِ النَّهَارِ مِنَ الْأَرْضِ أَلَا إِنَّ الْحَقَّ فِي عُثْمَانَ‏ وَ شِيعَتِهِ"}}</ref> «سپس [[ابلیس]] در پایان روز از [[زمین]] بانگ بر آورد: «آگاه باشید که حق با عثمان و پیروان اوست.» در اینجا منظور از [[عثمان]]، عُثمان بن عَنْبَسه یعنی [[سفیانی]] است.»<ref>ر. ک. [[علی اکبر مهدی‌پور|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)|در آستانه ظهور]]، ص؟؟ ؟</ref>
# [[زرارة بن اعین]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] می‌کند [[حضرت]] فرمودند:<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۱، مجلسی محمد باقر، بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۲۰۵: {{متن حدیث|"فَمَنْ يُخَالِفُ الْقَائِمَ وَ قَدْ نُودِيَ بِاسْمِهِ قَالَ لَا يَدَعُهُمْ إِبْلِيسُ حَتَّى يُنَادِيَ فِي آخِرِ اللَّيْلِ وَ يُشَكِّكَ النَّاسَ"}}</ref> گفتم: پس چه کسی با او مخالفت می‌کند، در حالی او را به نام می‌خوانند؟ فرمود: ابلیس آنان را رها نمی‌کند و در اخر شب ندا می‌کند و مردم را به شک می‌اندازد<ref>ر. ک. [[علی رضا رمضانیان|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵</ref>
# [[زراره]] بن اعین می‌گوید:<ref>محمد بن ابراهیم نعمانی، الغیبه، ص ۲۶۵، ح ۲۹: {{متن حدیث|"عَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَعْيَنَ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} عَجِبْتُ أَصْلَحَكَ اللَّهُ وَ إِنِّي لَأَعْجَبُ مِنَ الْقَائِمِ كَيْفَ يُقَاتَلُ مَعَ مَا يَرَوْنَ مِنَ الْعَجَائِبِ مِنْ خَسْفِ الْبَيْدَاءِ بِالْجَيْشِ وَ مِنَ النِّدَاءِ الَّذِي يَكُونُ مِنَ السَّمَاءِ فَقَالَ إِنَّ الشَّيْطَانَ لَا يَدَعُهُمْ حَتَّى يُنَادِيَ كَمَا نَادَى بِرَسُولِ اللَّهِ ص يَوْمَ الْعَقَبَة"}}</ref> به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: "در شگفتم، [[خداوند]] حال شما را به [[سلامت]] دارد و من در عجبم از [[قائم]] که چگونه با او [[جنگ]] می‌کنند با وجود آنچه از شگفتی‌ها که می‌بینند: از فرو بردن [[زمین]] صحرا [[سپاهیان]] را، و آن صدا که از [[آسمان]] است؟" [[امام]] فرمود: «همانا [[شیطان]] آنان را رها نمی‌کند تا جایی که ندا می‌کند؛ همچنان که برای [[رسول خدا]] در روز [[عقبه]] ندا کرد.»<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۴؛ [[علی رضا رمضانیان|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵</ref>
* برخی سعی کرده‌اند ندای [[شیطانی]] را با فن‌آوری‌های نوین و پیشرفتۀ دانش‌های روز مطابقت دهند ولی، فراوانی [[روایات]] خلاف این نظریه را اثبات می‌کند.<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۴</ref>

== پرسش‌های وابسته ==

* [[آیا ندای شیطانی از نشانه‌های ظهور است؟ (پرسش)]]

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:136861.jpg|22px]] [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)|'''درسنامه مهدویت''']]
# [[پرونده:13681082.jpg|22px]] [[علی رضا رمضانیان|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)|'''شرایط و علائم حتمی ظهور''']]
# [[پرونده:13681091.jpg|22px]] [[علی اکبر مهدی‌پور|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)|'''در آستانه ظهور''']].
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:مدخل موعودنامه]]
[[رده:نشانه‌های ظهور]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۶
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	# [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: «سپس [[ابلیس]] در پایان روز از [[زمین]] بانگ بر آورد: «آگاه باشید که حق با عثمان و پیروان اوست.» در اینجا منظور از [[عثمان]]، عُثمان بن عَنْبَسه یعنی [[سفیانی]] است»<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ يُنَادِي إِبْلِيسُ فِي آخِرِ النَّهَارِ مِنَ الْأَرْضِ أَلَا إِنَّ الْحَقَّ فِي عُثْمَانَ‏ وَ شِيعَتِهِ}}، طوسی، محمد بن حسن، الغیبه، ص ۴۳۵، ح ۴۲۵.</ref>.<ref>ر.ک: [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]].</ref>		# [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: «سپس [[ابلیس]] در پایان روز از [[زمین]] بانگ بر آورد: «آگاه باشید که حق با عثمان و پیروان اوست.» در اینجا منظور از [[عثمان]]، عُثمان بن عَنْبَسه یعنی [[سفیانی]] است»<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ يُنَادِي إِبْلِيسُ فِي آخِرِ النَّهَارِ مِنَ الْأَرْضِ أَلَا إِنَّ الْحَقَّ فِي عُثْمَانَ‏ وَ شِيعَتِهِ}}، طوسی، محمد بن حسن، الغیبه، ص ۴۳۵، ح ۴۲۵.</ref>.<ref>ر.ک: [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]].</ref>
	# [[زرارة بن اعین]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] می‌کند حضرت فرمودند: گفتم: پس چه کسی با او مخالفت می‌کند، در حالی او را به نام می‌خوانند؟ فرمود: ابلیس آنان را رها نمی‌کند و در اخر شب ندا می‌کند و مردم را به شک می‌اندازد<ref>{{متن حدیث\|فَمَنْ يُخَالِفُ الْقَائِمَ وَ قَدْ نُودِيَ بِاسْمِهِ قَالَ لَا يَدَعُهُمْ إِبْلِيسُ حَتَّى يُنَادِيَ فِي آخِرِ اللَّيْلِ وَ يُشَكِّكَ النَّاسَ}}، ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۱، مجلسی محمد باقر، بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۲۰۵.</ref>.		# [[زرارة بن اعین]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] می‌کند حضرت فرمودند: گفتم: پس چه کسی با او مخالفت می‌کند، در حالی او را به نام می‌خوانند؟ فرمود: ابلیس آنان را رها نمی‌کند و در اخر شب ندا می‌کند و مردم را به شک می‌اندازد<ref>{{متن حدیث\|فَمَنْ يُخَالِفُ الْقَائِمَ وَ قَدْ نُودِيَ بِاسْمِهِ قَالَ لَا يَدَعُهُمْ إِبْلِيسُ حَتَّى يُنَادِيَ فِي آخِرِ اللَّيْلِ وَ يُشَكِّكَ النَّاسَ}}، ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۱، مجلسی محمد باقر، بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۲۰۵.</ref>.
	# [[زراره]] بن اعین می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: "در شگفتم، [[خداوند]] حال شما را به [[سلامت]] دارد و من در عجبم از [[قائم]] که چگونه با او [[جنگ]] می‌کنند با وجود آنچه از شگفتی‌ها که می‌بینند: از فرو بردن [[زمین]] صحرا [[سپاهیان~~]] را،~~ و آن صدا که از [[آسمان]] است؟" [[امام]] فرمود: «همانا [[شیطان]] آنان را رها نمی‌کند تا جایی که ندا می‌کند؛ همچنان که برای [[رسول خدا]] در روز [[عقبه]] ندا کرد»<ref>{{متن حدیث\|عَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَعْيَنَ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} عَجِبْتُ أَصْلَحَكَ اللَّهُ وَ إِنِّي لَأَعْجَبُ مِنَ الْقَائِمِ كَيْفَ يُقَاتَلُ مَعَ مَا يَرَوْنَ مِنَ الْعَجَائِبِ مِنْ خَسْفِ الْبَيْدَاءِ بِالْجَيْشِ وَ مِنَ النِّدَاءِ الَّذِي يَكُونُ مِنَ السَّمَاءِ فَقَالَ إِنَّ الشَّيْطَانَ لَا يَدَعُهُمْ حَتَّى يُنَادِيَ كَمَا نَادَى بِرَسُولِ اللَّهِ ص يَوْمَ الْعَقَبَة}}، محمد بن ابراهیم نعمانی، الغیبه، ص ۲۶۵، ح ۲۹.</ref>.		# [[زراره]] بن اعین می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: "در شگفتم، [[خداوند]] حال شما را به [[سلامت]] دارد و من در عجبم از [[قائم]] که چگونه با او [[جنگ]] می‌کنند با وجود آنچه از شگفتی‌ها که می‌بینند: از فرو بردن [[زمین]] صحرا سپاهیان را و آن صدا که از [[آسمان]] است؟" [[امام]] فرمود: «همانا [[شیطان]] آنان را رها نمی‌کند تا جایی که ندا می‌کند؛ همچنان که برای [[رسول خدا]] در روز [[عقبه]] ندا کرد»<ref>{{متن حدیث\|عَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَعْيَنَ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} عَجِبْتُ أَصْلَحَكَ اللَّهُ وَ إِنِّي لَأَعْجَبُ مِنَ الْقَائِمِ كَيْفَ يُقَاتَلُ مَعَ مَا يَرَوْنَ مِنَ الْعَجَائِبِ مِنْ خَسْفِ الْبَيْدَاءِ بِالْجَيْشِ وَ مِنَ النِّدَاءِ الَّذِي يَكُونُ مِنَ السَّمَاءِ فَقَالَ إِنَّ الشَّيْطَانَ لَا يَدَعُهُمْ حَتَّى يُنَادِيَ كَمَا نَادَى بِرَسُولِ اللَّهِ ص يَوْمَ الْعَقَبَة}}، محمد بن ابراهیم نعمانی، الغیبه، ص ۲۶۵، ح ۲۹.</ref>.

	برخی سعی کرده‌اند ندای [[شیطانی]] را با فن‌آوری‌های نوین و پیشرفتۀ دانش‌های روز مطابقت دهند ولی، فراوانی [[روایات]] خلاف این نظریه را اثبات می‌کند<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۴؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵.</ref>.		برخی سعی کرده‌اند ندای [[شیطانی]] را با فن‌آوری‌های نوین و پیشرفتۀ دانش‌های روز مطابقت دهند ولی، فراوانی [[روایات]] خلاف این نظریه را اثبات می‌کند<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۴؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵.</ref>.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۳
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	در کنار [[روایات]] مربوط به [[ندای آسمانی]] در برخی سخنان از ندای زمینی که [[شیطان]] سر می‌دهد، سخن گفته شده است. از این [[روایات]] فقط به هم‌زمانی این پدیده، با [[ندای آسمانی]] می‌تون پی برد و ندای [[شیطانی]] نقش چندانی در [[قیام]] [[امام زمان]] {{ع}} ندارد و از [[نشانه‌های ظهور]] نیست<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۴؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵</ref>.		در کنار [[روایات]] مربوط به [[ندای آسمانی]] در برخی سخنان از ندای زمینی که [[شیطان]] سر می‌دهد، سخن گفته شده است. از این [[روایات]] فقط به هم‌زمانی این پدیده، با [[ندای آسمانی]] می‌تون پی برد و ندای [[شیطانی]] نقش چندانی در [[قیام]] [[امام زمان]] {{ع}} ندارد و از [[نشانه‌های ظهور]] نیست<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۴؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵</ref>.

	مهم‌ترین [[هدف]] [[شیطان]] از برپایی این صدا، ایجاد [[تردید]] در [[انسان‌ها]] در [[پیروی]] از [[حجت خداوند]] است. شاید یکی از عوامل [[مخالفت]] با [[امام مهدی]] {{ع}} همین ندای [[شیطانی]] است که عده‌ای را به [[تردید]] می‌‌اندازد و آنها با [[امام عصر]] {{ع}} [[مخالفت]] می‌کنند. البته [[حق]] معلوم است زیرا: ندای [[جبرئیل]] در [[آسمان]] می‌پیچد و ندای [[ابلیس]] از [[زمین]] بر می‌خیزد. ندای [[حق]] دلنشین و مطابق [[روایات]] [[معصومین]] {{عم}} است و ندای [[ابلیس]] بر خلاف آنهاست. در واقع [[سربلندی]] و [[نجات]] در هنگام وقوع [[ندای آسمانی]] و ندای [[شیطانی]] به چگونگی حرکت [[اعتقادی]] و [[زندگی]] [[آدمی]] بستگی دارد<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۴؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵؛ [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]].</ref>		مهم‌ترین [[هدف]] [[شیطان]] از برپایی این صدا، ایجاد [[تردید]] در [[انسان‌ها]] در [[پیروی]] از [[حجت خداوند]] است. شاید یکی از عوامل مخالفت با [[امام مهدی]] {{ع}} همین ندای [[شیطانی]] است که عده‌ای را به [[تردید]] می‌‌اندازد و آنها با [[امام عصر]] {{ع}} مخالفت می‌کنند. البته [[حق]] معلوم است زیرا: ندای [[جبرئیل]] در [[آسمان]] می‌پیچد و ندای [[ابلیس]] از [[زمین]] بر می‌خیزد. ندای [[حق]] دلنشین و مطابق [[روایات]] [[معصومین]] {{عم}} است و ندای [[ابلیس]] بر خلاف آنهاست. در واقع سربلندی و [[نجات]] در هنگام وقوع [[ندای آسمانی]] و ندای [[شیطانی]] به چگونگی حرکت [[اعتقادی]] و [[زندگی]] [[آدمی]] بستگی دارد<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۲۴؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۴۳ ـ ۴۵؛ [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]].</ref>

	در مورد ندای [[شیطانی]] چندین [[روایت]] وجود دارد مانند:		در مورد ندای [[شیطانی]] چندین [[روایت]] وجود دارد مانند:
	# [[امام باقر]] {{ع}} می‌فرماید: «در پایان روز [[ابلیس]] [[ملعون]] بانگ بر می‌آورد که: «آگاه باشید که فلانی مظلوم کشته شد، تا مردم را به شک انداخته، وارد فتنه سازد»<ref>{{متن حدیث\|أَلَا إِنَّ فُلَاناً قُتِلَ مَظْلُوماً لِيُشَكِّكَ النَّاسَ وَ يَفْتِنَهُم}}، نعمانی، محمد بن ابراهیم، نعمانی، الغیبه، ص ۲۵۴، ب ۱۴، ح ۱۳.</ref>.		# [[امام باقر]] {{ع}} می‌فرماید: «در پایان روز [[ابلیس]] [[ملعون]] بانگ بر می‌آورد که: «آگاه باشید که فلانی مظلوم کشته شد، تا مردم را به شک انداخته، وارد فتنه سازد»<ref>{{متن حدیث\|أَلَا إِنَّ فُلَاناً قُتِلَ مَظْلُوماً لِيُشَكِّكَ النَّاسَ وَ يَفْتِنَهُم}}، نعمانی، محمد بن ابراهیم، نعمانی، الغیبه، ص ۲۵۴، ب ۱۴، ح ۱۳.</ref>.
	# [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: «سپس [[ابلیس]] در پایان روز از [[زمین]] بانگ بر آورد: «آگاه باشید که حق با عثمان و پیروان اوست.» در اینجا منظور از [[عثمان]]، عُثمان بن عَنْبَسه یعنی [[سفیانی]] است»<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ يُنَادِي إِبْلِيسُ فِي آخِرِ النَّهَارِ مِنَ الْأَرْضِ أَلَا إِنَّ الْحَقَّ فِي عُثْمَانَ‏ وَ شِيعَتِهِ}}، طوسی، محمد بن حسن، الغیبه، ص ۴۳۵، ح ۴۲۵.</ref>.<ref>ر.ک: [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]].</ref>		# [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: «سپس [[ابلیس]] در پایان روز از [[زمین]] بانگ بر آورد: «آگاه باشید که حق با عثمان و پیروان اوست.» در اینجا منظور از [[عثمان]]، عُثمان بن عَنْبَسه یعنی [[سفیانی]] است»<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ يُنَادِي إِبْلِيسُ فِي آخِرِ النَّهَارِ مِنَ الْأَرْضِ أَلَا إِنَّ الْحَقَّ فِي عُثْمَانَ‏ وَ شِيعَتِهِ}}، طوسی، محمد بن حسن، الغیبه، ص ۴۳۵، ح ۴۲۵.</ref>.<ref>ر.ک: [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]].</ref>
	# [[زرارة بن اعین]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] می‌کند [[حضرت]] فرمودند: گفتم: پس چه کسی با او مخالفت می‌کند، در حالی او را به نام می‌خوانند؟ فرمود: ابلیس آنان را رها نمی‌کند و در اخر شب ندا می‌کند و مردم را به شک می‌اندازد<ref>{{متن حدیث\|فَمَنْ يُخَالِفُ الْقَائِمَ وَ قَدْ نُودِيَ بِاسْمِهِ قَالَ لَا يَدَعُهُمْ إِبْلِيسُ حَتَّى يُنَادِيَ فِي آخِرِ اللَّيْلِ وَ يُشَكِّكَ النَّاسَ}}، ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۱، مجلسی محمد باقر، بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۲۰۵.</ref>.		# [[زرارة بن اعین]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] می‌کند حضرت فرمودند: گفتم: پس چه کسی با او مخالفت می‌کند، در حالی او را به نام می‌خوانند؟ فرمود: ابلیس آنان را رها نمی‌کند و در اخر شب ندا می‌کند و مردم را به شک می‌اندازد<ref>{{متن حدیث\|فَمَنْ يُخَالِفُ الْقَائِمَ وَ قَدْ نُودِيَ بِاسْمِهِ قَالَ لَا يَدَعُهُمْ إِبْلِيسُ حَتَّى يُنَادِيَ فِي آخِرِ اللَّيْلِ وَ يُشَكِّكَ النَّاسَ}}، ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۱، مجلسی محمد باقر، بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۲۰۵.</ref>.
	# [[زراره]] بن اعین می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: "در شگفتم، [[خداوند]] حال شما را به [[سلامت]] دارد و من در عجبم از [[قائم]] که چگونه با او [[جنگ]] می‌کنند با وجود آنچه از شگفتی‌ها که می‌بینند: از فرو بردن [[زمین]] صحرا [[سپاهیان]] را، و آن صدا که از [[آسمان]] است؟" [[امام]] فرمود: «همانا [[شیطان]] آنان را رها نمی‌کند تا جایی که ندا می‌کند؛ همچنان که برای [[رسول خدا]] در روز [[عقبه]] ندا کرد»<ref>{{متن حدیث\|عَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَعْيَنَ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} عَجِبْتُ أَصْلَحَكَ اللَّهُ وَ إِنِّي لَأَعْجَبُ مِنَ الْقَائِمِ كَيْفَ يُقَاتَلُ مَعَ مَا يَرَوْنَ مِنَ الْعَجَائِبِ مِنْ خَسْفِ الْبَيْدَاءِ بِالْجَيْشِ وَ مِنَ النِّدَاءِ الَّذِي يَكُونُ مِنَ السَّمَاءِ فَقَالَ إِنَّ الشَّيْطَانَ لَا يَدَعُهُمْ حَتَّى يُنَادِيَ كَمَا نَادَى بِرَسُولِ اللَّهِ ص يَوْمَ الْعَقَبَة}}، محمد بن ابراهیم نعمانی، الغیبه، ص ۲۶۵، ح ۲۹.</ref>.		# [[زراره]] بن اعین می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: "در شگفتم، [[خداوند]] حال شما را به [[سلامت]] دارد و من در عجبم از [[قائم]] که چگونه با او [[جنگ]] می‌کنند با وجود آنچه از شگفتی‌ها که می‌بینند: از فرو بردن [[زمین]] صحرا [[سپاهیان]] را، و آن صدا که از [[آسمان]] است؟" [[امام]] فرمود: «همانا [[شیطان]] آنان را رها نمی‌کند تا جایی که ندا می‌کند؛ همچنان که برای [[رسول خدا]] در روز [[عقبه]] ندا کرد»<ref>{{متن حدیث\|عَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَعْيَنَ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} عَجِبْتُ أَصْلَحَكَ اللَّهُ وَ إِنِّي لَأَعْجَبُ مِنَ الْقَائِمِ كَيْفَ يُقَاتَلُ مَعَ مَا يَرَوْنَ مِنَ الْعَجَائِبِ مِنْ خَسْفِ الْبَيْدَاءِ بِالْجَيْشِ وَ مِنَ النِّدَاءِ الَّذِي يَكُونُ مِنَ السَّمَاءِ فَقَالَ إِنَّ الشَّيْطَانَ لَا يَدَعُهُمْ حَتَّى يُنَادِيَ كَمَا نَادَى بِرَسُولِ اللَّهِ ص يَوْمَ الْعَقَبَة}}، محمد بن ابراهیم نعمانی، الغیبه، ص ۲۶۵، ح ۲۹.</ref>.