نشانه‌های حتمی ظهور امام مهدی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۱۳

2024-09-11T09:13:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۴۳
خط ۱۹:		خط ۱۹:

	در ذیل به بررسی مختصر علائم حتمیه پرداخته می‌شود:		در ذیل به بررسی مختصر علائم حتمیه پرداخته می‌شود:
	# '''[[خروج سفیانی]]:''' در روایات آمده است پیش از [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}}، مردی از نسل [[ابوسفیان]] در منطقه [[شام]] خروج می‌کند و با تظاهر به [[دینداری]]، گروه زیادی از [[مسلمانان]] را [[فریب]] می‌دهد و بخش گسترده‌ای از [[سرزمین‌های اسلامی]] را به تصرف خود در می‌آورد. او بر مناطق پنج‌گانۀ-شام، حمص، [[فلسطین]]، [[اردن]]، قنسرین و منطقه [[عراق]] ـ [[سیطره]] می‌یابد و در [[کوفه]] و [[نجف]]، به قتل عام شیعیان می‌پردازد و برای کشتن و یافتن آنان جایزه تعیین می‌کند<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص۶۵۱.</ref> مدت [[حکومت]] او نه ماه است<ref>کتاب الغیبة، ص۴۴۹.</ref> وی آنگاه که از [[ظهور حضرت حجت]]{{ع}} [[آگاه]] می‌گردد، با سپاهی عظیم به [[جنگ]] وی می‌رود و در منطقۀ "[[بیداء]]" بین [[مکه]] و [[مدینه]] با سپاه امام برخورد می‌کند و به [[امر خدا]]، همۀ [[لشکریان]] وی ـ به جز چند نفر ـ در [[زمین]] فرو می‌روند و هلاک می‌شوند<ref>الغیبة، ص۲۷۹، ح ۶۷؛ همچنین ر.ک: کتاب الفتن، ص۱۶۸.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-~~۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷~~.</ref>		# '''[[خروج سفیانی]]:''' در روایات آمده است پیش از [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}}، مردی از نسل [[ابوسفیان]] در منطقه [[شام]] خروج می‌کند و با تظاهر به [[دینداری]]، گروه زیادی از [[مسلمانان]] را [[فریب]] می‌دهد و بخش گسترده‌ای از [[سرزمین‌های اسلامی]] را به تصرف خود در می‌آورد. او بر مناطق پنج‌گانۀ-شام، حمص، [[فلسطین]]، [[اردن]]، قنسرین و منطقه [[عراق]] ـ [[سیطره]] می‌یابد و در [[کوفه]] و [[نجف]]، به قتل عام شیعیان می‌پردازد و برای کشتن و یافتن آنان جایزه تعیین می‌کند<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص۶۵۱.</ref> مدت [[حکومت]] او نه ماه است<ref>کتاب الغیبة، ص۴۴۹.</ref> وی آنگاه که از [[ظهور حضرت حجت]]{{ع}} [[آگاه]] می‌گردد، با سپاهی عظیم به [[جنگ]] وی می‌رود و در منطقۀ "[[بیداء]]" بین [[مکه]] و [[مدینه]] با سپاه امام برخورد می‌کند و به [[امر خدا]]، همۀ [[لشکریان]] وی ـ به جز چند نفر ـ در [[زمین]] فرو می‌روند و هلاک می‌شوند<ref>الغیبة، ص۲۷۹، ح ۶۷؛ همچنین ر.ک: کتاب الفتن، ص۱۶۸.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲.</ref>
	# '''[[خسف در بیداء]]:''' از [[روایات]] [[نشانه‌های ظهور]] استفاده می‌شود: فرو برده شدن در [[سرزمین بیداء]] ـ که از آن به "خسف در بیداء" یاد شده است ـ از نشانه‌های حتمی ظهور امام مهدی{{ع}} شمرده شده است. این نشانه در احادیثی که دربارۀ [[سفیانی]] [[سخن]] گفته‌اند، فراوان ذکر شده است<ref>محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۳۰۴، ح ۱۴.</ref> خسف به بیداء آن است که سفیانی با لشکری عظیم به قصد جنگ با [[حضرت مهدی]]{{ع}} عازم مکه می‌شود؛ اما در بین مکه و مدینه ـ در محلی که به سرزمین "بیداء" معروف است ـ به گونه‌ای معجزه‌آسا، به [[امر خداوند]]، در [[دل]] زمین فرو می‌روند<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۸، ص۳۱۰، ح ۴۸۳؛ شیخ صدوق، خصال، ج ۱، ص۳۰۳، ح ۸۲؛ نعمانی، الغیبة، ص۲۵۷، ح ۱۵</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-~~۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷~~.</ref>		# '''[[خسف در بیداء]]:''' از [[روایات]] [[نشانه‌های ظهور]] استفاده می‌شود: فرو برده شدن در [[سرزمین بیداء]] ـ که از آن به "خسف در بیداء" یاد شده است ـ از نشانه‌های حتمی ظهور امام مهدی{{ع}} شمرده شده است. این نشانه در احادیثی که دربارۀ [[سفیانی]] [[سخن]] گفته‌اند، فراوان ذکر شده است<ref>محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۳۰۴، ح ۱۴.</ref> خسف به بیداء آن است که سفیانی با لشکری عظیم به قصد جنگ با [[حضرت مهدی]]{{ع}} عازم مکه می‌شود؛ اما در بین مکه و مدینه ـ در محلی که به سرزمین "بیداء" معروف است ـ به گونه‌ای معجزه‌آسا، به [[امر خداوند]]، در [[دل]] زمین فرو می‌روند<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۸، ص۳۱۰، ح ۴۸۳؛ شیخ صدوق، خصال، ج ۱، ص۳۰۳، ح ۸۲؛ نعمانی، الغیبة، ص۲۵۷، ح ۱۵</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲.</ref>
	# '''[[قیام یمانی]]:''' یکی دیگر از [[نشانه‌های حتمی ظهور]] حضرت مهدی{{ع}}، خروج سرداری از [[اهل یمن]] است که [[مردم]] را به [[حق]] و [[عدل]] [[دعوت]] می‌کند. [[روایات]] فراوانی در این باره وجود دارد مانند اینکه [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: «[[خروج سفیانی]] و [[یمانی]] و [[خراسانی]] در یک سال و یک ماه و یک [[روز]] واقع خواهد شد؛ با [[نظام]] و ترتیبی همچون نظام یک رشته که به بند کشیده شده است. در میان [[پرچم‌ها]] راهنماتر از [[پرچم یمانی]] نباشد که آن [[پرچم هدایت]] است؛ چون یمانی خروج کرد، به سوی او بشتاب که همانا [[پرچم]] او پرچم هدایت است. هیچ [[مسلمانی]] را روا نباشد که با آن پرچم مقابله کند. پس هر کس چنین کند او از اهل آتش است؛ زیرا او به سوی حق و [[راه مستقیم]] فرا می‌خواند»<ref>{{متن حدیث\|خُرُوجُ السُّفْيَانِيِّ وَ الْيَمَانِيِّ وَ الْخُرَاسَانِيِّ فِي سَنَةٍ وَاحِدَةٍ فِي‏ شَهْرٍ وَاحِدٍ فِي يَوْمٍ وَاحِدٍ نِظَامٌ كَنِظَامِ الْخَرَزِ يَتْبَعُ بَعْضُهُ بَعْضاً فَيَكُونُ الْبَأْسُ مِنْ كُلِّ وَجْهٍ وَيْلٌ لِمَنْ نَاوَاهُمْ وَ لَيْسَ‏ فِي‏ الرَّايَاتِ‏ رَايَةٌ أَهْدَى مِنْ رَايَةِ الْيَمَانِيِّ هِيَ رَايَةُ هُدًى لِأَنَّهُ يَدْعُو إِلَى صَاحِبِكُمْ‏ فَإِذَا خَرَجَ الْيَمَانِيُّ حَرَّمَ بَيْعَ السِّلَاحِ عَلَى النَّاسِ وَ كُلِّ مُسْلِمٍ وَ إِذَا خَرَجَ الْيَمَانِيُّ فَانْهَضْ إِلَيْهِ فَإِنَّ رَايَتَهُ رَايَةُ هُدًى وَ لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَلْتَوِيَ عَلَيْهِ‏ فَمَنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَهُوَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ لِأَنَّهُ يَدْعُو إِلَى الْحَقِّ وَ إِلى‏ طَرِيقٍ مُسْتَقِيمٍ‏}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۳۶۹، باب ۱۳، ح ۱۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-~~۲۲۹؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷~~.</ref>		# '''[[قیام یمانی]]:''' یکی دیگر از [[نشانه‌های حتمی ظهور]] حضرت مهدی{{ع}}، خروج سرداری از [[اهل یمن]] است که [[مردم]] را به [[حق]] و [[عدل]] [[دعوت]] می‌کند. [[روایات]] فراوانی در این باره وجود دارد مانند اینکه [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: «[[خروج سفیانی]] و [[یمانی]] و [[خراسانی]] در یک سال و یک ماه و یک [[روز]] واقع خواهد شد؛ با [[نظام]] و ترتیبی همچون نظام یک رشته که به بند کشیده شده است. در میان [[پرچم‌ها]] راهنماتر از [[پرچم یمانی]] نباشد که آن [[پرچم هدایت]] است؛ چون یمانی خروج کرد، به سوی او بشتاب که همانا [[پرچم]] او پرچم هدایت است. هیچ [[مسلمانی]] را روا نباشد که با آن پرچم مقابله کند. پس هر کس چنین کند او از اهل آتش است؛ زیرا او به سوی حق و [[راه مستقیم]] فرا می‌خواند»<ref>{{متن حدیث\|خُرُوجُ السُّفْيَانِيِّ وَ الْيَمَانِيِّ وَ الْخُرَاسَانِيِّ فِي سَنَةٍ وَاحِدَةٍ فِي‏ شَهْرٍ وَاحِدٍ فِي يَوْمٍ وَاحِدٍ نِظَامٌ كَنِظَامِ الْخَرَزِ يَتْبَعُ بَعْضُهُ بَعْضاً فَيَكُونُ الْبَأْسُ مِنْ كُلِّ وَجْهٍ وَيْلٌ لِمَنْ نَاوَاهُمْ وَ لَيْسَ‏ فِي‏ الرَّايَاتِ‏ رَايَةٌ أَهْدَى مِنْ رَايَةِ الْيَمَانِيِّ هِيَ رَايَةُ هُدًى لِأَنَّهُ يَدْعُو إِلَى صَاحِبِكُمْ‏ فَإِذَا خَرَجَ الْيَمَانِيُّ حَرَّمَ بَيْعَ السِّلَاحِ عَلَى النَّاسِ وَ كُلِّ مُسْلِمٍ وَ إِذَا خَرَجَ الْيَمَانِيُّ فَانْهَضْ إِلَيْهِ فَإِنَّ رَايَتَهُ رَايَةُ هُدًى وَ لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَلْتَوِيَ عَلَيْهِ‏ فَمَنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَهُوَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ لِأَنَّهُ يَدْعُو إِلَى الْحَقِّ وَ إِلى‏ طَرِيقٍ مُسْتَقِيمٍ‏}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۳۶۹، باب ۱۳، ح ۱۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹.</ref>
	# '''[[قتل نفس زکیه]]:''' از روایات استفاده می‌شود در آستانه [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} در گیر و دار [[مبارزات]] زمینه‌ساز [[انقلاب مهدی]]{{ع}}، فردی [[پاک]] باخته و [[مخلص]]، در راه [[امام]]{{ع}} می‌کوشد و مظلومانه کشته می‌شود. این رخداد عظیم، طبق بیان روایات بین [[رکن و مقام]]-در بهترین مکان‌های [[زمین]]-اتفاق می‌افتد. فرد یادشده از [[اولاد]] [[امام حسن مجتبی]]{{ع}} است<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص۳۳۰، ح ۱۶.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-~~۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷~~.</ref>		# '''[[قتل نفس زکیه]]:''' از روایات استفاده می‌شود در آستانه [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} در گیر و دار [[مبارزات]] زمینه‌ساز [[انقلاب مهدی]]{{ع}}، فردی [[پاک]] باخته و [[مخلص]]، در راه [[امام]]{{ع}} می‌کوشد و مظلومانه کشته می‌شود. این رخداد عظیم، طبق بیان روایات بین [[رکن و مقام]]-در بهترین مکان‌های [[زمین]]-اتفاق می‌افتد. فرد یادشده از [[اولاد]] [[امام حسن مجتبی]]{{ع}} است<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص۳۳۰، ح ۱۶.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲.</ref>
	# '''[[ندای آسمانی]]:''' "ندا" در لغت به معنای بلند شدن صدا و ظهور آن است و گاهی فقط به صدا اطلاق می‌شود.<ref>راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات، ماده ندا.</ref> در اینجا منظور از ندای آسمانی، صدایی است که در آستانۀ [[ظهور امام مهدی]]{{ع}} از [[آسمان]] شنیده می‌شود و همه [[مردم]]، آن را می‌شنوند. [[امام باقر]]{{ع}} در این باره می‌فرماید: «ندا کننده‌ای از آسمان، نام [[قائم]] را ندا می‌کند، پس هر که در شرق و غرب است، آن را می‌شنود، از [[وحشت]] این صدا، خوابیده‌ها بیدار، ایستادگان نشسته و نشستگان بر دو پای خویش می‌ایستند. [[رحمت خدا]] بر کسی که از این [[صدا]] [[عبرت]] گیرد و آن را [[اجابت]] کند؛ زیرا صدای نخست، صدای [[جبرئیل]] روح الامین است»<ref>{{متن حدیث\|يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ بِاسْمِ الْقَائِمِ{{ع}} فَيَسْمَعُ‏ مَنْ‏ بِالْمَشْرِقِ‏ وَ مَنْ‏ بِالْمَغْرِبِ‏ لَا يَبْقَى رَاقِدٌ إِلَّا اسْتَيْقَظَ وَ لَا قَائِمٌ إِلَّا قَعَدَ وَ لَا قَاعِدٌ إِلَّا قَامَ عَلَى رِجْلَيْهِ فَزِعاً مِنْ ذَلِكَ الصَّوْتِ فَرَحِمَ اللَّهُ مَنِ اعْتَبَرَ بِذَلِكَ الصَّوْتِ فَأَجَابَ فَإِنَّ الصَّوْتَ الْأَوَّلَ هُوَ صَوْتُ جَبْرَئِيلَ الرُّوحِ الْأَمِين}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۲۳۵، ح ۱۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-~~۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷~~.</ref>		# '''[[ندای آسمانی]]:''' "ندا" در لغت به معنای بلند شدن صدا و ظهور آن است و گاهی فقط به صدا اطلاق می‌شود.<ref>راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات، ماده ندا.</ref> در اینجا منظور از ندای آسمانی، صدایی است که در آستانۀ [[ظهور امام مهدی]]{{ع}} از [[آسمان]] شنیده می‌شود و همه [[مردم]]، آن را می‌شنوند. [[امام باقر]]{{ع}} در این باره می‌فرماید: «ندا کننده‌ای از آسمان، نام [[قائم]] را ندا می‌کند، پس هر که در شرق و غرب است، آن را می‌شنود، از [[وحشت]] این صدا، خوابیده‌ها بیدار، ایستادگان نشسته و نشستگان بر دو پای خویش می‌ایستند. [[رحمت خدا]] بر کسی که از این [[صدا]] [[عبرت]] گیرد و آن را [[اجابت]] کند؛ زیرا صدای نخست، صدای [[جبرئیل]] روح الامین است»<ref>{{متن حدیث\|يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ بِاسْمِ الْقَائِمِ{{ع}} فَيَسْمَعُ‏ مَنْ‏ بِالْمَشْرِقِ‏ وَ مَنْ‏ بِالْمَغْرِبِ‏ لَا يَبْقَى رَاقِدٌ إِلَّا اسْتَيْقَظَ وَ لَا قَائِمٌ إِلَّا قَعَدَ وَ لَا قَاعِدٌ إِلَّا قَامَ عَلَى رِجْلَيْهِ فَزِعاً مِنْ ذَلِكَ الصَّوْتِ فَرَحِمَ اللَّهُ مَنِ اعْتَبَرَ بِذَلِكَ الصَّوْتِ فَأَجَابَ فَإِنَّ الصَّوْتَ الْأَوَّلَ هُوَ صَوْتُ جَبْرَئِيلَ الرُّوحِ الْأَمِين}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۲۳۵، ح ۱۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲.</ref>

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==

Bahmani: /* منابع */

2024-09-11T09:12:37Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۴۲
خط ۹۶:		خط ۹۶:
	# [[پرونده:13681098.jpg\|22px]] [[سید محمد کاظم قزوینی\|قزوینی، سید محمد کاظم]]، [[امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور (کتاب)\|'''امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور''']]		# [[پرونده:13681098.jpg\|22px]] [[سید محمد کاظم قزوینی\|قزوینی، سید محمد کاظم]]، [[امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور (کتاب)\|'''امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور''']]
	# [[پرونده:151972.jpg\|22px]] [[سید نذیر حسنی\|حسنی، سید نذیر]]، [[مصلح کل (کتاب)\|'''مصلح کل''']]		# [[پرونده:151972.jpg\|22px]] [[سید نذیر حسنی\|حسنی، سید نذیر]]، [[مصلح کل (کتاب)\|'''مصلح کل''']]
	# [[پرونده:~~134491~~.jpg\|22px]] [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[~~فرهنگ‌نامه~~ مهدویت (کتاب)\|'''~~فرهنگ‌نامه~~ مهدویت''']]		# [[پرونده:136861.jpg\|22px]] [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت - سلیمیان (کتاب)\|'''درسنامه مهدویت''']]
			# [[پرونده:3694G001.jpg\|22px]] [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|'''پرسمان مهدویت''']]
	# [[پرونده:13681082.jpg\|22px]] [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|'''شرایط و علائم حتمی ظهور''']]		# [[پرونده:13681082.jpg\|22px]] [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|'''شرایط و علائم حتمی ظهور''']]
	# [[پرونده:13681057.jpg\|22px]] [[سید جعفر موسوی‌نسب\|موسوی‌نسب، سید جعفر]]، [[دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (کتاب)\|'''دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان''']]		# [[پرونده:13681057.jpg\|22px]] [[سید جعفر موسوی‌نسب\|موسوی‌نسب، سید جعفر]]، [[دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (کتاب)\|'''دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان''']]
	~~# [[پرونده:13681075.jpg\|22px]] [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[رخدادهای ظهور (کتاب)\|'''رخدادهای ظهور''']]~~
	# [[پرونده:1404.jpg\|22px]] [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|'''ظهور''']]		# [[پرونده:1404.jpg\|22px]] [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|'''ظهور''']]
			# [[پرونده:13681080.jpg\|22px]] [[مهدی علی‌زاده\|علی‌زاده، مهدی]]، [[نشانه‌های یار و چکامه انتظار (کتاب)\|'''نشانه‌های یار و چکامه انتظار''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* معناشناسی */

2024-09-11T09:07:06Z

معناشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۳۷
خط ۹:		خط ۹:

	== معناشناسی ==		== معناشناسی ==
	واژۀ حتم به معنای قضای مقدر<ref>راغب، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ص ۲۱۸.</ref> و یا [[قضا]] و [[وجوب]] قضا که گریزی از انجام آن نیست<ref>ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج ۱۲، ص ۱۱۳.</ref> آمده است و محتوم: عبارت است از امری که باید باشد و تغییر در آن صورت نمی‌گیرد، یعنی تغییر و تبدیلی نمی‌کند. [[علائم حتمی ظهور]]، نشانه‌هایی است که بدون [[تردید]] هنگام ظهور [[امام زمان]] {{ع}} رخ می‌دهد و به هیچ قید و شرطی مقید و مشروط نیست و قبل از ظهور باید واقع شود، به گونه‌‏ای که تا آنها واقع نشود، [[حضرت مهدی]] {{ع}} [[ظهور]] و [[قیام]] نخواهد کرد. زمان دقیق پیدایش این [[علائم]]، اندکی پیش از ظهور و اوایل قیام حضرت است. لذا با توجه به اینکه برخی از [[نشانه‌ها]] همزمان و برخی پس از ظهور اتفاق می‌افتد مناسب آن است که گفته شود [[نشانه‌های حتمی]] قیام، چه آنکه در روایتی آمده است: {{متن حدیث\|خَمْسٌ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ}}<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، الخصال، ج ۱، ص ۳۰۳</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج ۳، ص ۱۱۶؛ [[سید نذیر حسنی\|حسنی، سید نذیر]]، [[مصلح کل (کتاب)\|مصلح کل]]، ص ۱۹۰؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۳۰ ـ ۳۲؛ ~~[[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، ظهور، ص ۲۵۲ـ ۲۶۲؛~~ [[سید محمد کاظم قزوینی\|قزوینی، سید محمد کاظم]]، [[امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور (کتاب)\|امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور]]، ص ۳۰۷ ـ ۳۰۸؛ [[سید جعفر موسوی‌نسب\|موسوی‌نسب، سید جعفر]]، [[دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (کتاب)\|دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان]]، ج ۲، ص ۳۳ـ ۴۳.</ref>		واژۀ حتم به معنای قضای مقدر<ref>راغب، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ص ۲۱۸.</ref> و یا [[قضا]] و [[وجوب]] قضا که گریزی از انجام آن نیست<ref>ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج ۱۲، ص ۱۱۳.</ref> آمده است و محتوم: عبارت است از امری که باید باشد و تغییر در آن صورت نمی‌گیرد، یعنی تغییر و تبدیلی نمی‌کند. [[علائم حتمی ظهور]]، نشانه‌هایی است که بدون [[تردید]] هنگام ظهور [[امام زمان]] {{ع}} رخ می‌دهد و به هیچ قید و شرطی مقید و مشروط نیست و قبل از ظهور باید واقع شود، به گونه‌‏ای که تا آنها واقع نشود، [[حضرت مهدی]] {{ع}} [[ظهور]] و [[قیام]] نخواهد کرد. زمان دقیق پیدایش این [[علائم]]، اندکی پیش از ظهور و اوایل قیام حضرت است. لذا با توجه به اینکه برخی از [[نشانه‌ها]] همزمان و برخی پس از ظهور اتفاق می‌افتد مناسب آن است که گفته شود [[نشانه‌های حتمی]] قیام، چه آنکه در روایتی آمده است: {{متن حدیث\|خَمْسٌ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ}}<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، الخصال، ج ۱، ص ۳۰۳</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج ۳، ص ۱۱۶؛ [[سید نذیر حسنی\|حسنی، سید نذیر]]، [[مصلح کل (کتاب)\|مصلح کل]]، ص ۱۹۰؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۳۰ ـ ۳۲؛ [[سید محمد کاظم قزوینی\|قزوینی، سید محمد کاظم]]، [[امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور (کتاب)\|امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور]]، ص ۳۰۷ ـ ۳۰۸؛ [[سید جعفر موسوی‌نسب\|موسوی‌نسب، سید جعفر]]، [[دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (کتاب)\|دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان]]، ج ۲، ص ۳۳ـ ۴۳.</ref>

	== [[نشانه‌های حتمی ظهور]] ==		== [[نشانه‌های حتمی ظهور]] ==

Bahmani: /* نشانه‌های حتمی ظهور */

2024-09-11T09:06:22Z

نشانه‌های حتمی ظهور

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۳۶
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	# '''[[قیام یمانی]]:''' یکی دیگر از [[نشانه‌های حتمی ظهور]] حضرت مهدی{{ع}}، خروج سرداری از [[اهل یمن]] است که [[مردم]] را به [[حق]] و [[عدل]] [[دعوت]] می‌کند. [[روایات]] فراوانی در این باره وجود دارد مانند اینکه [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: «[[خروج سفیانی]] و [[یمانی]] و [[خراسانی]] در یک سال و یک ماه و یک [[روز]] واقع خواهد شد؛ با [[نظام]] و ترتیبی همچون نظام یک رشته که به بند کشیده شده است. در میان [[پرچم‌ها]] راهنماتر از [[پرچم یمانی]] نباشد که آن [[پرچم هدایت]] است؛ چون یمانی خروج کرد، به سوی او بشتاب که همانا [[پرچم]] او پرچم هدایت است. هیچ [[مسلمانی]] را روا نباشد که با آن پرچم مقابله کند. پس هر کس چنین کند او از اهل آتش است؛ زیرا او به سوی حق و [[راه مستقیم]] فرا می‌خواند»<ref>{{متن حدیث\|خُرُوجُ السُّفْيَانِيِّ وَ الْيَمَانِيِّ وَ الْخُرَاسَانِيِّ فِي سَنَةٍ وَاحِدَةٍ فِي‏ شَهْرٍ وَاحِدٍ فِي يَوْمٍ وَاحِدٍ نِظَامٌ كَنِظَامِ الْخَرَزِ يَتْبَعُ بَعْضُهُ بَعْضاً فَيَكُونُ الْبَأْسُ مِنْ كُلِّ وَجْهٍ وَيْلٌ لِمَنْ نَاوَاهُمْ وَ لَيْسَ‏ فِي‏ الرَّايَاتِ‏ رَايَةٌ أَهْدَى مِنْ رَايَةِ الْيَمَانِيِّ هِيَ رَايَةُ هُدًى لِأَنَّهُ يَدْعُو إِلَى صَاحِبِكُمْ‏ فَإِذَا خَرَجَ الْيَمَانِيُّ حَرَّمَ بَيْعَ السِّلَاحِ عَلَى النَّاسِ وَ كُلِّ مُسْلِمٍ وَ إِذَا خَرَجَ الْيَمَانِيُّ فَانْهَضْ إِلَيْهِ فَإِنَّ رَايَتَهُ رَايَةُ هُدًى وَ لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَلْتَوِيَ عَلَيْهِ‏ فَمَنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَهُوَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ لِأَنَّهُ يَدْعُو إِلَى الْحَقِّ وَ إِلى‏ طَرِيقٍ مُسْتَقِيمٍ‏}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۳۶۹، باب ۱۳، ح ۱۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>		# '''[[قیام یمانی]]:''' یکی دیگر از [[نشانه‌های حتمی ظهور]] حضرت مهدی{{ع}}، خروج سرداری از [[اهل یمن]] است که [[مردم]] را به [[حق]] و [[عدل]] [[دعوت]] می‌کند. [[روایات]] فراوانی در این باره وجود دارد مانند اینکه [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: «[[خروج سفیانی]] و [[یمانی]] و [[خراسانی]] در یک سال و یک ماه و یک [[روز]] واقع خواهد شد؛ با [[نظام]] و ترتیبی همچون نظام یک رشته که به بند کشیده شده است. در میان [[پرچم‌ها]] راهنماتر از [[پرچم یمانی]] نباشد که آن [[پرچم هدایت]] است؛ چون یمانی خروج کرد، به سوی او بشتاب که همانا [[پرچم]] او پرچم هدایت است. هیچ [[مسلمانی]] را روا نباشد که با آن پرچم مقابله کند. پس هر کس چنین کند او از اهل آتش است؛ زیرا او به سوی حق و [[راه مستقیم]] فرا می‌خواند»<ref>{{متن حدیث\|خُرُوجُ السُّفْيَانِيِّ وَ الْيَمَانِيِّ وَ الْخُرَاسَانِيِّ فِي سَنَةٍ وَاحِدَةٍ فِي‏ شَهْرٍ وَاحِدٍ فِي يَوْمٍ وَاحِدٍ نِظَامٌ كَنِظَامِ الْخَرَزِ يَتْبَعُ بَعْضُهُ بَعْضاً فَيَكُونُ الْبَأْسُ مِنْ كُلِّ وَجْهٍ وَيْلٌ لِمَنْ نَاوَاهُمْ وَ لَيْسَ‏ فِي‏ الرَّايَاتِ‏ رَايَةٌ أَهْدَى مِنْ رَايَةِ الْيَمَانِيِّ هِيَ رَايَةُ هُدًى لِأَنَّهُ يَدْعُو إِلَى صَاحِبِكُمْ‏ فَإِذَا خَرَجَ الْيَمَانِيُّ حَرَّمَ بَيْعَ السِّلَاحِ عَلَى النَّاسِ وَ كُلِّ مُسْلِمٍ وَ إِذَا خَرَجَ الْيَمَانِيُّ فَانْهَضْ إِلَيْهِ فَإِنَّ رَايَتَهُ رَايَةُ هُدًى وَ لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَلْتَوِيَ عَلَيْهِ‏ فَمَنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَهُوَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ لِأَنَّهُ يَدْعُو إِلَى الْحَقِّ وَ إِلى‏ طَرِيقٍ مُسْتَقِيمٍ‏}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۳۶۹، باب ۱۳، ح ۱۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>
	# '''[[قتل نفس زکیه]]:''' از روایات استفاده می‌شود در آستانه [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} در گیر و دار [[مبارزات]] زمینه‌ساز [[انقلاب مهدی]]{{ع}}، فردی [[پاک]] باخته و [[مخلص]]، در راه [[امام]]{{ع}} می‌کوشد و مظلومانه کشته می‌شود. این رخداد عظیم، طبق بیان روایات بین [[رکن و مقام]]-در بهترین مکان‌های [[زمین]]-اتفاق می‌افتد. فرد یادشده از [[اولاد]] [[امام حسن مجتبی]]{{ع}} است<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص۳۳۰، ح ۱۶.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>		# '''[[قتل نفس زکیه]]:''' از روایات استفاده می‌شود در آستانه [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} در گیر و دار [[مبارزات]] زمینه‌ساز [[انقلاب مهدی]]{{ع}}، فردی [[پاک]] باخته و [[مخلص]]، در راه [[امام]]{{ع}} می‌کوشد و مظلومانه کشته می‌شود. این رخداد عظیم، طبق بیان روایات بین [[رکن و مقام]]-در بهترین مکان‌های [[زمین]]-اتفاق می‌افتد. فرد یادشده از [[اولاد]] [[امام حسن مجتبی]]{{ع}} است<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص۳۳۰، ح ۱۶.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>
	# '''[[ندای آسمانی]]:''' "ندا" در لغت به معنای بلند شدن صدا و ظهور آن است و گاهی فقط به صدا اطلاق می‌شود.<ref>راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات، ماده ندا.</ref> در اینجا منظور از ندای آسمانی، صدایی است که در آستانۀ [[ظهور امام مهدی]]{{ع}} از [[آسمان]] شنیده می‌شود و همه [[مردم]]، آن را می‌شنوند. [[امام باقر]]{{ع}} در این باره می‌فرماید: «ندا کننده‌ای از آسمان، نام [[قائم]] را ندا می‌کند، پس هر که در شرق و غرب است، آن را می‌شنود، از [[وحشت]] این صدا، خوابیده‌ها ~~[[بیدار]]،~~ ایستادگان نشسته و نشستگان بر دو پای خویش می‌ایستند. [[رحمت خدا]] بر کسی که از این [[صدا]] [[عبرت]] گیرد و آن را [[اجابت]] کند؛ زیرا صدای نخست، صدای [[جبرئیل]] روح الامین است»<ref>{{متن حدیث\|يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ بِاسْمِ الْقَائِمِ{{ع}} فَيَسْمَعُ‏ مَنْ‏ بِالْمَشْرِقِ‏ وَ مَنْ‏ بِالْمَغْرِبِ‏ لَا يَبْقَى رَاقِدٌ إِلَّا اسْتَيْقَظَ وَ لَا قَائِمٌ إِلَّا قَعَدَ وَ لَا قَاعِدٌ إِلَّا قَامَ عَلَى رِجْلَيْهِ فَزِعاً مِنْ ذَلِكَ الصَّوْتِ فَرَحِمَ اللَّهُ مَنِ اعْتَبَرَ بِذَلِكَ الصَّوْتِ فَأَجَابَ فَإِنَّ الصَّوْتَ الْأَوَّلَ هُوَ صَوْتُ جَبْرَئِيلَ الرُّوحِ الْأَمِين}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۲۳۵، ح ۱۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>		# '''[[ندای آسمانی]]:''' "ندا" در لغت به معنای بلند شدن صدا و ظهور آن است و گاهی فقط به صدا اطلاق می‌شود.<ref>راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات، ماده ندا.</ref> در اینجا منظور از ندای آسمانی، صدایی است که در آستانۀ [[ظهور امام مهدی]]{{ع}} از [[آسمان]] شنیده می‌شود و همه [[مردم]]، آن را می‌شنوند. [[امام باقر]]{{ع}} در این باره می‌فرماید: «ندا کننده‌ای از آسمان، نام [[قائم]] را ندا می‌کند، پس هر که در شرق و غرب است، آن را می‌شنود، از [[وحشت]] این صدا، خوابیده‌ها بیدار، ایستادگان نشسته و نشستگان بر دو پای خویش می‌ایستند. [[رحمت خدا]] بر کسی که از این [[صدا]] [[عبرت]] گیرد و آن را [[اجابت]] کند؛ زیرا صدای نخست، صدای [[جبرئیل]] روح الامین است»<ref>{{متن حدیث\|يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ بِاسْمِ الْقَائِمِ{{ع}} فَيَسْمَعُ‏ مَنْ‏ بِالْمَشْرِقِ‏ وَ مَنْ‏ بِالْمَغْرِبِ‏ لَا يَبْقَى رَاقِدٌ إِلَّا اسْتَيْقَظَ وَ لَا قَائِمٌ إِلَّا قَعَدَ وَ لَا قَاعِدٌ إِلَّا قَامَ عَلَى رِجْلَيْهِ فَزِعاً مِنْ ذَلِكَ الصَّوْتِ فَرَحِمَ اللَّهُ مَنِ اعْتَبَرَ بِذَلِكَ الصَّوْتِ فَأَجَابَ فَإِنَّ الصَّوْتَ الْأَوَّلَ هُوَ صَوْتُ جَبْرَئِيلَ الرُّوحِ الْأَمِين}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۲۳۵، ح ۱۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==

Bahmani: /* نشانه‌های حتمی ظهور */

2024-09-11T09:06:03Z

نشانه‌های حتمی ظهور

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۳۶
خط ۱۵:		خط ۱۵:

	روایات فراوانی در این زمینه وجود دارد، برخی از آنها عبارت‌اند از:		روایات فراوانی در این زمینه وجود دارد، برخی از آنها عبارت‌اند از:
	# [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: ~~«[[پیش~~ از ظهور]] [[قائم]]{{ع}} پنج نشانه حتمی است: [[خروج یمانی]] و [[سفیانی]] و [[صیحه آسمانی]]، قتل نفس زکیه و [[فرو رفتن در بیابان]]<ref>{{متن حدیث\|خَمْسٌ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ: خُرُوجُ الْيَمَانِيِ‏، وَ السُّفْيَانِيِ‏، وَ الْمُنَادِي‏ يُنَادِي‏ مِنَ‏ السَّمَاءِ، وَ خَسْفٌ بِالْبَيْدَاءِ، وَ قَتْلُ النَّفْسِ الزَّكِيَّةِ}}، ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین، ص۶۵۰.</ref>		# [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: «پیش از ظهور [[قائم]]{{ع}} پنج نشانه حتمی است: [[خروج یمانی]] و [[سفیانی]] و [[صیحه آسمانی]]، قتل نفس زکیه و فرو رفتن در بیابان<ref>{{متن حدیث\|خَمْسٌ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ: خُرُوجُ الْيَمَانِيِ‏، وَ السُّفْيَانِيِ‏، وَ الْمُنَادِي‏ يُنَادِي‏ مِنَ‏ السَّمَاءِ، وَ خَسْفٌ بِالْبَيْدَاءِ، وَ قَتْلُ النَّفْسِ الزَّكِيَّةِ}}، ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین، ص۶۵۰.</ref>
	# ایشان در روایتی دیگر فرمودند: «ندای آسمانی از نشانه‌های قطعی است و سفیانی در شمار [[علائم حتمی]] جای دارد و قیام مردی از [[یمن]] و [[کشته شدن نفس زکیه]] تردید‌ناپذیر است»<ref>{{متن حدیث\|اَلنِّدَاءُ مِنَ اَلْمَحْتُومِ وَ اَلسُّفْيَانِيُّ مِنَ اَلْمَحْتُومِ وَ اَلْيَمَانِيُّ مِنَ اَلْمَحْتُومِ وَ قَتْلُ اَلنَّفْسِ اَلزَّكِيَّةِ مِنَ اَلْمَحْتُومِ}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبه، ص۲۵۲ و ۲۵۷.</ref> و...<ref>ر.ک: [[سید جعفر موسوی‌نسب\|موسوی‌نسب، سید جعفر]]، [[دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (کتاب)\|دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان]]، ج ۲، ص۴۳-۴۵؛ [[مهدی علی‌زاده\|علی زداه؛ مهدی]]، [[نشانه‌های یار و چکامه‌ انتظار (کتاب)\|نشانه‌های یار و چکامه‌ انتظار]]، ص۳۳؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲.</ref>.		# ایشان در روایتی دیگر فرمودند: «ندای آسمانی از نشانه‌های قطعی است و سفیانی در شمار [[علائم حتمی]] جای دارد و قیام مردی از [[یمن]] و [[کشته شدن نفس زکیه]] تردید‌ناپذیر است»<ref>{{متن حدیث\|اَلنِّدَاءُ مِنَ اَلْمَحْتُومِ وَ اَلسُّفْيَانِيُّ مِنَ اَلْمَحْتُومِ وَ اَلْيَمَانِيُّ مِنَ اَلْمَحْتُومِ وَ قَتْلُ اَلنَّفْسِ اَلزَّكِيَّةِ مِنَ اَلْمَحْتُومِ}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبه، ص۲۵۲ و ۲۵۷.</ref> و...<ref>ر.ک: [[سید جعفر موسوی‌نسب\|موسوی‌نسب، سید جعفر]]، [[دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (کتاب)\|دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان]]، ج ۲، ص۴۳-۴۵؛ [[مهدی علی‌زاده\|علی زداه؛ مهدی]]، [[نشانه‌های یار و چکامه‌ انتظار (کتاب)\|نشانه‌های یار و چکامه‌ انتظار]]، ص۳۳؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲.</ref>.

	در ذیل به بررسی مختصر علائم حتمیه پرداخته می‌شود:		در ذیل به بررسی مختصر علائم حتمیه پرداخته می‌شود:
	# '''[[خروج سفیانی]]:''' در روایات آمده است پیش از [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}}، مردی از نسل [[ابوسفیان]] در منطقه [[شام]] خروج می‌کند و با تظاهر به [[دینداری]]، گروه زیادی از [[مسلمانان]] را [[فریب]] می‌دهد و بخش گسترده‌ای از [[سرزمین‌های اسلامی]] را به تصرف خود در می‌آورد. او بر مناطق پنج‌گانۀ-شام، حمص، [[فلسطین]]، [[اردن]]، قنسرین و منطقه [[عراق]]-[[سیطره]] می‌یابد و در [[کوفه]] و [[نجف]]، به [[قتل عام شیعیان]] می‌پردازد و برای کشتن و یافتن آنان جایزه تعیین می‌کند<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص۶۵۱.</ref> مدت [[حکومت]] او نه ماه است<ref>کتاب الغیبة، ص۴۴۹.</ref> وی آنگاه که از [[ظهور حضرت حجت]]{{ع}} [[آگاه]] می‌گردد، با سپاهی عظیم به [[جنگ]] وی می‌رود و در منطقۀ "[[بیداء]]" بین [[مکه]] و [[مدینه]] با سپاه امام برخورد می‌کند و به [[امر خدا]]، همۀ [[لشکریان]] وی ـ به جز چند نفر ـ در [[زمین]] فرو می‌روند و هلاک می‌شوند<ref>الغیبة، ص۲۷۹، ح ۶۷؛ همچنین ر.ک: کتاب الفتن، ص۱۶۸.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>		# '''[[خروج سفیانی]]:''' در روایات آمده است پیش از [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}}، مردی از نسل [[ابوسفیان]] در منطقه [[شام]] خروج می‌کند و با تظاهر به [[دینداری]]، گروه زیادی از [[مسلمانان]] را [[فریب]] می‌دهد و بخش گسترده‌ای از [[سرزمین‌های اسلامی]] را به تصرف خود در می‌آورد. او بر مناطق پنج‌گانۀ-شام، حمص، [[فلسطین]]، [[اردن]]، قنسرین و منطقه [[عراق]] ـ [[سیطره]] می‌یابد و در [[کوفه]] و [[نجف]]، به قتل عام شیعیان می‌پردازد و برای کشتن و یافتن آنان جایزه تعیین می‌کند<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص۶۵۱.</ref> مدت [[حکومت]] او نه ماه است<ref>کتاب الغیبة، ص۴۴۹.</ref> وی آنگاه که از [[ظهور حضرت حجت]]{{ع}} [[آگاه]] می‌گردد، با سپاهی عظیم به [[جنگ]] وی می‌رود و در منطقۀ "[[بیداء]]" بین [[مکه]] و [[مدینه]] با سپاه امام برخورد می‌کند و به [[امر خدا]]، همۀ [[لشکریان]] وی ـ به جز چند نفر ـ در [[زمین]] فرو می‌روند و هلاک می‌شوند<ref>الغیبة، ص۲۷۹، ح ۶۷؛ همچنین ر.ک: کتاب الفتن، ص۱۶۸.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>
	# '''[[خسف در بیداء]]:''' از [[روایات]] [[نشانه‌های ظهور]] استفاده می‌شود: فرو برده شدن در [[سرزمین بیداء]] ـ که از آن به "خسف در بیداء" یاد شده است ـ از [[نشانه‌های حتمی ظهور امام مهدی]]{{ع}} شمرده شده است. این نشانه در احادیثی که دربارۀ [[سفیانی]] [[سخن]] گفته‌اند، فراوان ذکر شده است<ref>محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۳۰۴، ح ۱۴.</ref> خسف به بیداء آن است که سفیانی با لشکری عظیم به قصد جنگ با [[حضرت مهدی]]{{ع}} عازم مکه می‌شود؛ اما در بین مکه و مدینه ـ در محلی که به [[سرزمین]] "بیداء" معروف است ـ به گونه‌ای معجزه‌آسا، به [[امر خداوند]]، در [[دل]] زمین فرو می‌روند<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۸، ص۳۱۰، ح ۴۸۳؛ شیخ صدوق، خصال، ج ۱، ص۳۰۳، ح ۸۲؛ نعمانی، الغیبة، ص۲۵۷، ح ۱۵</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>		# '''[[خسف در بیداء]]:''' از [[روایات]] [[نشانه‌های ظهور]] استفاده می‌شود: فرو برده شدن در [[سرزمین بیداء]] ـ که از آن به "خسف در بیداء" یاد شده است ـ از نشانه‌های حتمی ظهور امام مهدی{{ع}} شمرده شده است. این نشانه در احادیثی که دربارۀ [[سفیانی]] [[سخن]] گفته‌اند، فراوان ذکر شده است<ref>محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۳۰۴، ح ۱۴.</ref> خسف به بیداء آن است که سفیانی با لشکری عظیم به قصد جنگ با [[حضرت مهدی]]{{ع}} عازم مکه می‌شود؛ اما در بین مکه و مدینه ـ در محلی که به سرزمین "بیداء" معروف است ـ به گونه‌ای معجزه‌آسا، به [[امر خداوند]]، در [[دل]] زمین فرو می‌روند<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۸، ص۳۱۰، ح ۴۸۳؛ شیخ صدوق، خصال، ج ۱، ص۳۰۳، ح ۸۲؛ نعمانی، الغیبة، ص۲۵۷، ح ۱۵</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>
	# '''[[قیام یمانی]]:''' یکی دیگر از [[نشانه‌های حتمی ظهور]] حضرت مهدی{{ع}}، خروج سرداری از [[اهل یمن]] است که [[مردم]] را به [[حق]] و [[عدل]] [[دعوت]] می‌کند. [[روایات]] فراوانی در این باره وجود دارد مانند اینکه [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: «[[خروج سفیانی]] و [[یمانی]] و [[خراسانی]] در یک سال و یک ماه و یک [[روز]] واقع خواهد شد؛ با [[نظام]] و ترتیبی همچون نظام یک رشته که به بند کشیده شده است. در میان [[پرچم‌ها]] راهنماتر از [[پرچم یمانی]] نباشد که آن [[پرچم هدایت]] است؛ چون یمانی خروج کرد، به سوی او بشتاب که همانا [[پرچم]] او پرچم هدایت است. هیچ [[مسلمانی]] را روا نباشد که با آن پرچم مقابله کند. پس هر کس چنین کند او از [[اهل آتش]] است؛ زیرا او به سوی حق و [[راه مستقیم]] فرا می‌خواند»<ref>{{متن حدیث\|خُرُوجُ السُّفْيَانِيِّ وَ الْيَمَانِيِّ وَ الْخُرَاسَانِيِّ فِي سَنَةٍ وَاحِدَةٍ فِي‏ شَهْرٍ وَاحِدٍ فِي يَوْمٍ وَاحِدٍ نِظَامٌ كَنِظَامِ الْخَرَزِ يَتْبَعُ بَعْضُهُ بَعْضاً فَيَكُونُ الْبَأْسُ مِنْ كُلِّ وَجْهٍ وَيْلٌ لِمَنْ نَاوَاهُمْ وَ لَيْسَ‏ فِي‏ الرَّايَاتِ‏ رَايَةٌ أَهْدَى مِنْ رَايَةِ الْيَمَانِيِّ هِيَ رَايَةُ هُدًى لِأَنَّهُ يَدْعُو إِلَى صَاحِبِكُمْ‏ فَإِذَا خَرَجَ الْيَمَانِيُّ حَرَّمَ بَيْعَ السِّلَاحِ عَلَى النَّاسِ وَ كُلِّ مُسْلِمٍ وَ إِذَا خَرَجَ الْيَمَانِيُّ فَانْهَضْ إِلَيْهِ فَإِنَّ رَايَتَهُ رَايَةُ هُدًى وَ لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَلْتَوِيَ عَلَيْهِ‏ فَمَنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَهُوَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ لِأَنَّهُ يَدْعُو إِلَى الْحَقِّ وَ إِلى‏ طَرِيقٍ مُسْتَقِيمٍ‏}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۳۶۹، باب ۱۳، ح ۱۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ ~~[[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، ظهور، ص۲۵۲-۲۶۲؛~~ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>		# '''[[قیام یمانی]]:''' یکی دیگر از [[نشانه‌های حتمی ظهور]] حضرت مهدی{{ع}}، خروج سرداری از [[اهل یمن]] است که [[مردم]] را به [[حق]] و [[عدل]] [[دعوت]] می‌کند. [[روایات]] فراوانی در این باره وجود دارد مانند اینکه [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: «[[خروج سفیانی]] و [[یمانی]] و [[خراسانی]] در یک سال و یک ماه و یک [[روز]] واقع خواهد شد؛ با [[نظام]] و ترتیبی همچون نظام یک رشته که به بند کشیده شده است. در میان [[پرچم‌ها]] راهنماتر از [[پرچم یمانی]] نباشد که آن [[پرچم هدایت]] است؛ چون یمانی خروج کرد، به سوی او بشتاب که همانا [[پرچم]] او پرچم هدایت است. هیچ [[مسلمانی]] را روا نباشد که با آن پرچم مقابله کند. پس هر کس چنین کند او از اهل آتش است؛ زیرا او به سوی حق و [[راه مستقیم]] فرا می‌خواند»<ref>{{متن حدیث\|خُرُوجُ السُّفْيَانِيِّ وَ الْيَمَانِيِّ وَ الْخُرَاسَانِيِّ فِي سَنَةٍ وَاحِدَةٍ فِي‏ شَهْرٍ وَاحِدٍ فِي يَوْمٍ وَاحِدٍ نِظَامٌ كَنِظَامِ الْخَرَزِ يَتْبَعُ بَعْضُهُ بَعْضاً فَيَكُونُ الْبَأْسُ مِنْ كُلِّ وَجْهٍ وَيْلٌ لِمَنْ نَاوَاهُمْ وَ لَيْسَ‏ فِي‏ الرَّايَاتِ‏ رَايَةٌ أَهْدَى مِنْ رَايَةِ الْيَمَانِيِّ هِيَ رَايَةُ هُدًى لِأَنَّهُ يَدْعُو إِلَى صَاحِبِكُمْ‏ فَإِذَا خَرَجَ الْيَمَانِيُّ حَرَّمَ بَيْعَ السِّلَاحِ عَلَى النَّاسِ وَ كُلِّ مُسْلِمٍ وَ إِذَا خَرَجَ الْيَمَانِيُّ فَانْهَضْ إِلَيْهِ فَإِنَّ رَايَتَهُ رَايَةُ هُدًى وَ لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَلْتَوِيَ عَلَيْهِ‏ فَمَنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَهُوَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ لِأَنَّهُ يَدْعُو إِلَى الْحَقِّ وَ إِلى‏ طَرِيقٍ مُسْتَقِيمٍ‏}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۳۶۹، باب ۱۳، ح ۱۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>
	# '''[[قتل نفس زکیه]]:''' از روایات استفاده می‌شود در آستانه [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} در گیر و دار [[مبارزات]] زمینه‌ساز [[انقلاب مهدی]]{{ع}}، فردی [[پاک]] باخته و [[مخلص]]، در راه [[امام]]{{ع}} می‌کوشد و مظلومانه کشته می‌شود. این رخداد عظیم، طبق بیان روایات بین [[رکن و مقام]]-در بهترین مکان‌های [[زمین]]-اتفاق می‌افتد. فرد یادشده از [[اولاد]] [[امام حسن مجتبی]]{{ع}} است<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص۳۳۰، ح ۱۶.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>		# '''[[قتل نفس زکیه]]:''' از روایات استفاده می‌شود در آستانه [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} در گیر و دار [[مبارزات]] زمینه‌ساز [[انقلاب مهدی]]{{ع}}، فردی [[پاک]] باخته و [[مخلص]]، در راه [[امام]]{{ع}} می‌کوشد و مظلومانه کشته می‌شود. این رخداد عظیم، طبق بیان روایات بین [[رکن و مقام]]-در بهترین مکان‌های [[زمین]]-اتفاق می‌افتد. فرد یادشده از [[اولاد]] [[امام حسن مجتبی]]{{ع}} است<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص۳۳۰، ح ۱۶.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>
	# '''[[ندای آسمانی]]:''' "ندا" در لغت به معنای بلند شدن صدا و ظهور آن است و گاهی فقط به صدا اطلاق می‌شود.<ref>راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات، ماده ندا.</ref> در اینجا منظور از ندای آسمانی، صدایی است که در آستانۀ [[ظهور امام مهدی]]{{ع}} از [[آسمان]] شنیده می‌شود و همه [[مردم]]، آن را می‌شنوند. [[امام باقر]]{{ع}} در این باره می‌فرماید: «ندا کننده‌ای از آسمان، نام [[قائم]] را ندا می‌کند، پس هر که در شرق و غرب است، آن را می‌شنود، از [[وحشت]] این صدا، خوابیده‌ها [[بیدار]]، ایستادگان نشسته و نشستگان بر دو پای خویش می‌ایستند. [[رحمت خدا]] بر کسی که از این [[صدا]] [[عبرت]] گیرد و آن را [[اجابت]] کند؛ زیرا صدای نخست، صدای [[جبرئیل]] [[روح الامین]] است»<ref>{{متن حدیث\|يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ بِاسْمِ الْقَائِمِ{{ع}} فَيَسْمَعُ‏ مَنْ‏ بِالْمَشْرِقِ‏ وَ مَنْ‏ بِالْمَغْرِبِ‏ لَا يَبْقَى رَاقِدٌ إِلَّا اسْتَيْقَظَ وَ لَا قَائِمٌ إِلَّا قَعَدَ وَ لَا قَاعِدٌ إِلَّا قَامَ عَلَى رِجْلَيْهِ فَزِعاً مِنْ ذَلِكَ الصَّوْتِ فَرَحِمَ اللَّهُ مَنِ اعْتَبَرَ بِذَلِكَ الصَّوْتِ فَأَجَابَ فَإِنَّ الصَّوْتَ الْأَوَّلَ هُوَ صَوْتُ جَبْرَئِيلَ الرُّوحِ الْأَمِين}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۲۳۵، ح ۱۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>		# '''[[ندای آسمانی]]:''' "ندا" در لغت به معنای بلند شدن صدا و ظهور آن است و گاهی فقط به صدا اطلاق می‌شود.<ref>راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات، ماده ندا.</ref> در اینجا منظور از ندای آسمانی، صدایی است که در آستانۀ [[ظهور امام مهدی]]{{ع}} از [[آسمان]] شنیده می‌شود و همه [[مردم]]، آن را می‌شنوند. [[امام باقر]]{{ع}} در این باره می‌فرماید: «ندا کننده‌ای از آسمان، نام [[قائم]] را ندا می‌کند، پس هر که در شرق و غرب است، آن را می‌شنود، از [[وحشت]] این صدا، خوابیده‌ها [[بیدار]]، ایستادگان نشسته و نشستگان بر دو پای خویش می‌ایستند. [[رحمت خدا]] بر کسی که از این [[صدا]] [[عبرت]] گیرد و آن را [[اجابت]] کند؛ زیرا صدای نخست، صدای [[جبرئیل]] روح الامین است»<ref>{{متن حدیث\|يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ بِاسْمِ الْقَائِمِ{{ع}} فَيَسْمَعُ‏ مَنْ‏ بِالْمَشْرِقِ‏ وَ مَنْ‏ بِالْمَغْرِبِ‏ لَا يَبْقَى رَاقِدٌ إِلَّا اسْتَيْقَظَ وَ لَا قَائِمٌ إِلَّا قَعَدَ وَ لَا قَاعِدٌ إِلَّا قَامَ عَلَى رِجْلَيْهِ فَزِعاً مِنْ ذَلِكَ الصَّوْتِ فَرَحِمَ اللَّهُ مَنِ اعْتَبَرَ بِذَلِكَ الصَّوْتِ فَأَجَابَ فَإِنَّ الصَّوْتَ الْأَوَّلَ هُوَ صَوْتُ جَبْرَئِيلَ الرُّوحِ الْأَمِين}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۲۳۵، ح ۱۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==

Bahmani: /* نشانه‌های حتمی ظهور */

2024-09-11T09:01:57Z

نشانه‌های حتمی ظهور

نمایش تغییرات

Bahmani: /* معناشناسی */

2024-09-11T08:57:53Z

معناشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۲۷
خط ۹:		خط ۹:

	== معناشناسی ==		== معناشناسی ==
	واژۀ حتم به معنای قضای مقدر<ref>راغب، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ص ۲۱۸.</ref> و یا [[قضا]] و [[وجوب]] [[قضا]] که گریزی از انجام آن نیست<ref>ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج ۱۲، ص ۱۱۳.</ref> آمده است و محتوم: عبارت است از امری که باید باشد و تغییر در آن صورت نمی‌گیرد، یعنی تغییر و تبدیلی نمی‌کند. [[علائم حتمی ظهور]]، نشانه‌هایی است که بدون [[تردید]] هنگام ظهور [[امام زمان]] {{ع}} رخ می‌دهد و به هیچ قید و شرطی [[مقید]] و مشروط نیست و قبل از ظهور باید واقع شود، به گونه‌‏ای که تا آنها واقع نشود، [[حضرت مهدی]] {{ع}} [[ظهور]] و [[قیام]] نخواهد کرد. زمان دقیق پیدایش این [[علائم]]، اندکی پیش از ظهور و اوایل [[قیام]] حضرت است. لذا با توجه به اینکه برخی از [[نشانه‌ها]] همزمان و برخی پس از ظهور اتفاق می‌افتد مناسب آن است که گفته شود [[نشانه‌های حتمی]] ~~[[قیام]]،~~ چه آنکه در روایتی آمده است: {{متن حدیث\|خَمْسٌ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ}}<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، الخصال، ج ۱، ص ۳۰۳</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج ۳، ص ۱۱۶؛ [[سید نذیر حسنی\|حسنی، سید نذیر]]، [[مصلح کل (کتاب)\|مصلح کل]]، ص ۱۹۰؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۳۰ ـ ۳۲؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، ظهور، ص ۲۵۲ـ ۲۶۲؛ [[سید محمد کاظم قزوینی\|قزوینی، سید محمد کاظم]]، [[امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور (کتاب)\|امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور]]، ص ۳۰۷ ـ ۳۰۸؛ [[سید جعفر موسوی‌نسب\|موسوی‌نسب، سید جعفر]]، [[دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (کتاب)\|دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان]]، ج ۲، ص ۳۳ـ ۴۳.</ref>		واژۀ حتم به معنای قضای مقدر<ref>راغب، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ص ۲۱۸.</ref> و یا [[قضا]] و [[وجوب]] قضا که گریزی از انجام آن نیست<ref>ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج ۱۲، ص ۱۱۳.</ref> آمده است و محتوم: عبارت است از امری که باید باشد و تغییر در آن صورت نمی‌گیرد، یعنی تغییر و تبدیلی نمی‌کند. [[علائم حتمی ظهور]]، نشانه‌هایی است که بدون [[تردید]] هنگام ظهور [[امام زمان]] {{ع}} رخ می‌دهد و به هیچ قید و شرطی مقید و مشروط نیست و قبل از ظهور باید واقع شود، به گونه‌‏ای که تا آنها واقع نشود، [[حضرت مهدی]] {{ع}} [[ظهور]] و [[قیام]] نخواهد کرد. زمان دقیق پیدایش این [[علائم]]، اندکی پیش از ظهور و اوایل قیام حضرت است. لذا با توجه به اینکه برخی از [[نشانه‌ها]] همزمان و برخی پس از ظهور اتفاق می‌افتد مناسب آن است که گفته شود [[نشانه‌های حتمی]] قیام، چه آنکه در روایتی آمده است: {{متن حدیث\|خَمْسٌ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ}}<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، الخصال، ج ۱، ص ۳۰۳</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج ۳، ص ۱۱۶؛ [[سید نذیر حسنی\|حسنی، سید نذیر]]، [[مصلح کل (کتاب)\|مصلح کل]]، ص ۱۹۰؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۳۰ ـ ۳۲؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، ظهور، ص ۲۵۲ـ ۲۶۲؛ [[سید محمد کاظم قزوینی\|قزوینی، سید محمد کاظم]]، [[امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور (کتاب)\|امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور]]، ص ۳۰۷ ـ ۳۰۸؛ [[سید جعفر موسوی‌نسب\|موسوی‌نسب، سید جعفر]]، [[دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (کتاب)\|دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان]]، ج ۲، ص ۳۳ـ ۴۳.</ref>

	== [[نشانه‌های حتمی ظهور]] ==		== [[نشانه‌های حتمی ظهور]] ==

Bahmani: /* معناشناسی */

2023-03-02T08:27:05Z

معناشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۵۷
خط ۹:		خط ۹:

	== معناشناسی ==		== معناشناسی ==
	واژۀ حتم به معنای قضای مقدر<ref>راغب، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ص ۲۱۸.</ref> و یا [[قضا]] و [[وجوب]] [[قضا]] که گریزی از انجام آن نیست<ref>ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج ۱۲، ص ۱۱۳.</ref> آمده است و محتوم: عبارت است از امری که باید باشد و تغییر در آن صورت نمی‌گیرد، یعنی تغییر و تبدیلی نمی‌کند. [[علائم حتمی ظهور]]، نشانه‌هایی است که بدون [[تردید]] هنگام ظهور [[امام زمان]] {{ع}} رخ می‌دهد و به هیچ قید و شرطی [[مقید]] و مشروط نیست و [[قبل از ظهور]] باید واقع شود، به گونه‌‏ای که تا آنها واقع نشود، [[حضرت مهدی]] {{ع}} [[ظهور]] و [[قیام]] نخواهد کرد. زمان دقیق پیدایش این [[علائم]]، اندکی پیش از ظهور و اوایل [[قیام]] حضرت است. لذا با توجه به اینکه برخی از [[نشانه‌ها]] همزمان و برخی پس از ظهور اتفاق می‌افتد مناسب آن است که گفته شود [[نشانه‌های حتمی]] [[قیام]]، چه آنکه در روایتی آمده است: {{متن حدیث\|خَمْسٌ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ}}<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، الخصال، ج ۱، ص ۳۰۳</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج ۳، ص ۱۱۶؛ [[سید نذیر حسنی\|حسنی، سید نذیر]]، [[مصلح کل (کتاب)\|مصلح کل]]، ص ۱۹۰؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۳۰ ـ ۳۲؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، ظهور، ص ۲۵۲ـ ۲۶۲؛ [[سید محمد کاظم قزوینی\|قزوینی، سید محمد کاظم]]، [[امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور (کتاب)\|امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور]]، ص ۳۰۷ ـ ۳۰۸؛ [[سید جعفر موسوی‌نسب\|موسوی‌نسب، سید جعفر]]، [[دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (کتاب)\|دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان]]، ج ۲، ص ۳۳ـ ۴۳.</ref>		واژۀ حتم به معنای قضای مقدر<ref>راغب، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ص ۲۱۸.</ref> و یا [[قضا]] و [[وجوب]] [[قضا]] که گریزی از انجام آن نیست<ref>ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج ۱۲، ص ۱۱۳.</ref> آمده است و محتوم: عبارت است از امری که باید باشد و تغییر در آن صورت نمی‌گیرد، یعنی تغییر و تبدیلی نمی‌کند. [[علائم حتمی ظهور]]، نشانه‌هایی است که بدون [[تردید]] هنگام ظهور [[امام زمان]] {{ع}} رخ می‌دهد و به هیچ قید و شرطی [[مقید]] و مشروط نیست و قبل از ظهور باید واقع شود، به گونه‌‏ای که تا آنها واقع نشود، [[حضرت مهدی]] {{ع}} [[ظهور]] و [[قیام]] نخواهد کرد. زمان دقیق پیدایش این [[علائم]]، اندکی پیش از ظهور و اوایل [[قیام]] حضرت است. لذا با توجه به اینکه برخی از [[نشانه‌ها]] همزمان و برخی پس از ظهور اتفاق می‌افتد مناسب آن است که گفته شود [[نشانه‌های حتمی]] [[قیام]]، چه آنکه در روایتی آمده است: {{متن حدیث\|خَمْسٌ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ}}<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، الخصال، ج ۱، ص ۳۰۳</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج ۳، ص ۱۱۶؛ [[سید نذیر حسنی\|حسنی، سید نذیر]]، [[مصلح کل (کتاب)\|مصلح کل]]، ص ۱۹۰؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۳۰ ـ ۳۲؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، ظهور، ص ۲۵۲ـ ۲۶۲؛ [[سید محمد کاظم قزوینی\|قزوینی، سید محمد کاظم]]، [[امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور (کتاب)\|امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور]]، ص ۳۰۷ ـ ۳۰۸؛ [[سید جعفر موسوی‌نسب\|موسوی‌نسب، سید جعفر]]، [[دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (کتاب)\|دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان]]، ج ۲، ص ۳۳ـ ۴۳.</ref>

	== [[نشانه‌های حتمی ظهور]] ==		== [[نشانه‌های حتمی ظهور]] ==

Bahmani در ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۶

2023-03-02T08:26:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۵۶
خط ۹:		خط ۹:

	== معناشناسی ==		== معناشناسی ==
	واژۀ حتم به معنای قضای مقدر<ref>راغب، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ص ۲۱۸.</ref> و یا [[قضا]] و [[وجوب]] [[قضا]] که گریزی از انجام آن نیست<ref>ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج ۱۲، ص ۱۱۳.</ref> آمده است و محتوم: عبارت است از امری که باید باشد و تغییر در آن صورت نمی‌گیرد، یعنی تغییر و تبدیلی نمی‌کند. [[علائم حتمی ظهور]]، نشانه‌هایی است که بدون [[تردید]] [[هنگام ظهور]] [[امام زمان]] {{ع}} رخ می‌دهد و به هیچ قید و شرطی [[مقید]] و مشروط نیست و [[قبل از ظهور]] باید واقع شود، به گونه‌‏ای که تا آنها واقع نشود، [[حضرت مهدی]] {{ع}} [[ظهور]] و [[قیام]] نخواهد کرد. زمان دقیق پیدایش این [[علائم]]، اندکی [[پیش از ظهور]] و اوایل [[قیام]] [[حضرت]] است. لذا با توجه به اینکه برخی از [[نشانه‌ها]] همزمان و برخی [[پس از ظهور]] اتفاق می‌افتد مناسب آن است که گفته شود [[نشانه‌های حتمی]] [[قیام]]، چه آنکه در روایتی آمده است: {{متن حدیث\|خَمْسٌ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ}}<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، الخصال، ج ۱، ص ۳۰۳</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج ۳، ص ۱۱۶؛ [[سید نذیر حسنی\|حسنی، سید نذیر]]، [[مصلح کل (کتاب)\|مصلح کل]]، ص ۱۹۰؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۳۰ ـ ۳۲؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، ظهور، ص ۲۵۲ـ ۲۶۲؛ [[سید محمد کاظم قزوینی\|قزوینی، سید محمد کاظم]]، [[امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور (کتاب)\|امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور]]، ص ۳۰۷ ـ ۳۰۸؛ [[سید جعفر موسوی‌نسب\|موسوی‌نسب، سید جعفر]]، [[دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (کتاب)\|دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان]]، ج ۲، ص ۳۳ـ ۴۳.</ref>		واژۀ حتم به معنای قضای مقدر<ref>راغب، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ص ۲۱۸.</ref> و یا [[قضا]] و [[وجوب]] [[قضا]] که گریزی از انجام آن نیست<ref>ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج ۱۲، ص ۱۱۳.</ref> آمده است و محتوم: عبارت است از امری که باید باشد و تغییر در آن صورت نمی‌گیرد، یعنی تغییر و تبدیلی نمی‌کند. [[علائم حتمی ظهور]]، نشانه‌هایی است که بدون [[تردید]] هنگام ظهور [[امام زمان]] {{ع}} رخ می‌دهد و به هیچ قید و شرطی [[مقید]] و مشروط نیست و [[قبل از ظهور]] باید واقع شود، به گونه‌‏ای که تا آنها واقع نشود، [[حضرت مهدی]] {{ع}} [[ظهور]] و [[قیام]] نخواهد کرد. زمان دقیق پیدایش این [[علائم]]، اندکی پیش از ظهور و اوایل [[قیام]] حضرت است. لذا با توجه به اینکه برخی از [[نشانه‌ها]] همزمان و برخی پس از ظهور اتفاق می‌افتد مناسب آن است که گفته شود [[نشانه‌های حتمی]] [[قیام]]، چه آنکه در روایتی آمده است: {{متن حدیث\|خَمْسٌ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ}}<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، الخصال، ج ۱، ص ۳۰۳</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج ۳، ص ۱۱۶؛ [[سید نذیر حسنی\|حسنی، سید نذیر]]، [[مصلح کل (کتاب)\|مصلح کل]]، ص ۱۹۰؛ [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|شرایط و علائم حتمی ظهور]]، ص ۳۰ ـ ۳۲؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، ظهور، ص ۲۵۲ـ ۲۶۲؛ [[سید محمد کاظم قزوینی\|قزوینی، سید محمد کاظم]]، [[امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور (کتاب)\|امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور]]، ص ۳۰۷ ـ ۳۰۸؛ [[سید جعفر موسوی‌نسب\|موسوی‌نسب، سید جعفر]]، [[دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (کتاب)\|دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان]]، ج ۲، ص ۳۳ـ ۴۳.</ref>

	== [[نشانه‌های حتمی ظهور]] ==		== [[نشانه‌های حتمی ظهور]] ==

Bahmani در ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۶

2023-03-02T08:26:11Z

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۴۳
خط ۱۹:		خط ۱۹:

	در ذیل به بررسی مختصر علائم حتمیه پرداخته می‌شود:		در ذیل به بررسی مختصر علائم حتمیه پرداخته می‌شود:
	# '''[[خروج سفیانی]]:''' در روایات آمده است پیش از [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}}، مردی از نسل [[ابوسفیان]] در منطقه [[شام]] خروج می‌کند و با تظاهر به [[دینداری]]، گروه زیادی از [[مسلمانان]] را [[فریب]] می‌دهد و بخش گسترده‌ای از [[سرزمین‌های اسلامی]] را به تصرف خود در می‌آورد. او بر مناطق پنج‌گانۀ-شام، حمص، [[فلسطین]]، [[اردن]]، قنسرین و منطقه [[عراق]] ـ [[سیطره]] می‌یابد و در [[کوفه]] و [[نجف]]، به قتل عام شیعیان می‌پردازد و برای کشتن و یافتن آنان جایزه تعیین می‌کند<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص۶۵۱.</ref> مدت [[حکومت]] او نه ماه است<ref>کتاب الغیبة، ص۴۴۹.</ref> وی آنگاه که از [[ظهور حضرت حجت]]{{ع}} [[آگاه]] می‌گردد، با سپاهی عظیم به [[جنگ]] وی می‌رود و در منطقۀ "[[بیداء]]" بین [[مکه]] و [[مدینه]] با سپاه امام برخورد می‌کند و به [[امر خدا]]، همۀ [[لشکریان]] وی ـ به جز چند نفر ـ در [[زمین]] فرو می‌روند و هلاک می‌شوند<ref>الغیبة، ص۲۷۹، ح ۶۷؛ همچنین ر.ک: کتاب الفتن، ص۱۶۸.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-~~۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷~~.</ref>		# '''[[خروج سفیانی]]:''' در روایات آمده است پیش از [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}}، مردی از نسل [[ابوسفیان]] در منطقه [[شام]] خروج می‌کند و با تظاهر به [[دینداری]]، گروه زیادی از [[مسلمانان]] را [[فریب]] می‌دهد و بخش گسترده‌ای از [[سرزمین‌های اسلامی]] را به تصرف خود در می‌آورد. او بر مناطق پنج‌گانۀ-شام، حمص، [[فلسطین]]، [[اردن]]، قنسرین و منطقه [[عراق]] ـ [[سیطره]] می‌یابد و در [[کوفه]] و [[نجف]]، به قتل عام شیعیان می‌پردازد و برای کشتن و یافتن آنان جایزه تعیین می‌کند<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص۶۵۱.</ref> مدت [[حکومت]] او نه ماه است<ref>کتاب الغیبة، ص۴۴۹.</ref> وی آنگاه که از [[ظهور حضرت حجت]]{{ع}} [[آگاه]] می‌گردد، با سپاهی عظیم به [[جنگ]] وی می‌رود و در منطقۀ "[[بیداء]]" بین [[مکه]] و [[مدینه]] با سپاه امام برخورد می‌کند و به [[امر خدا]]، همۀ [[لشکریان]] وی ـ به جز چند نفر ـ در [[زمین]] فرو می‌روند و هلاک می‌شوند<ref>الغیبة، ص۲۷۹، ح ۶۷؛ همچنین ر.ک: کتاب الفتن، ص۱۶۸.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲.</ref>
	# '''[[خسف در بیداء]]:''' از [[روایات]] [[نشانه‌های ظهور]] استفاده می‌شود: فرو برده شدن در [[سرزمین بیداء]] ـ که از آن به "خسف در بیداء" یاد شده است ـ از نشانه‌های حتمی ظهور امام مهدی{{ع}} شمرده شده است. این نشانه در احادیثی که دربارۀ [[سفیانی]] [[سخن]] گفته‌اند، فراوان ذکر شده است<ref>محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۳۰۴، ح ۱۴.</ref> خسف به بیداء آن است که سفیانی با لشکری عظیم به قصد جنگ با [[حضرت مهدی]]{{ع}} عازم مکه می‌شود؛ اما در بین مکه و مدینه ـ در محلی که به سرزمین "بیداء" معروف است ـ به گونه‌ای معجزه‌آسا، به [[امر خداوند]]، در [[دل]] زمین فرو می‌روند<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۸، ص۳۱۰، ح ۴۸۳؛ شیخ صدوق، خصال، ج ۱، ص۳۰۳، ح ۸۲؛ نعمانی، الغیبة، ص۲۵۷، ح ۱۵</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-~~۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷~~.</ref>		# '''[[خسف در بیداء]]:''' از [[روایات]] [[نشانه‌های ظهور]] استفاده می‌شود: فرو برده شدن در [[سرزمین بیداء]] ـ که از آن به "خسف در بیداء" یاد شده است ـ از نشانه‌های حتمی ظهور امام مهدی{{ع}} شمرده شده است. این نشانه در احادیثی که دربارۀ [[سفیانی]] [[سخن]] گفته‌اند، فراوان ذکر شده است<ref>محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۳۰۴، ح ۱۴.</ref> خسف به بیداء آن است که سفیانی با لشکری عظیم به قصد جنگ با [[حضرت مهدی]]{{ع}} عازم مکه می‌شود؛ اما در بین مکه و مدینه ـ در محلی که به سرزمین "بیداء" معروف است ـ به گونه‌ای معجزه‌آسا، به [[امر خداوند]]، در [[دل]] زمین فرو می‌روند<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۸، ص۳۱۰، ح ۴۸۳؛ شیخ صدوق، خصال، ج ۱، ص۳۰۳، ح ۸۲؛ نعمانی، الغیبة، ص۲۵۷، ح ۱۵</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲.</ref>
	# '''[[قیام یمانی]]:''' یکی دیگر از [[نشانه‌های حتمی ظهور]] حضرت مهدی{{ع}}، خروج سرداری از [[اهل یمن]] است که [[مردم]] را به [[حق]] و [[عدل]] [[دعوت]] می‌کند. [[روایات]] فراوانی در این باره وجود دارد مانند اینکه [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: «[[خروج سفیانی]] و [[یمانی]] و [[خراسانی]] در یک سال و یک ماه و یک [[روز]] واقع خواهد شد؛ با [[نظام]] و ترتیبی همچون نظام یک رشته که به بند کشیده شده است. در میان [[پرچم‌ها]] راهنماتر از [[پرچم یمانی]] نباشد که آن [[پرچم هدایت]] است؛ چون یمانی خروج کرد، به سوی او بشتاب که همانا [[پرچم]] او پرچم هدایت است. هیچ [[مسلمانی]] را روا نباشد که با آن پرچم مقابله کند. پس هر کس چنین کند او از اهل آتش است؛ زیرا او به سوی حق و [[راه مستقیم]] فرا می‌خواند»<ref>{{متن حدیث\|خُرُوجُ السُّفْيَانِيِّ وَ الْيَمَانِيِّ وَ الْخُرَاسَانِيِّ فِي سَنَةٍ وَاحِدَةٍ فِي‏ شَهْرٍ وَاحِدٍ فِي يَوْمٍ وَاحِدٍ نِظَامٌ كَنِظَامِ الْخَرَزِ يَتْبَعُ بَعْضُهُ بَعْضاً فَيَكُونُ الْبَأْسُ مِنْ كُلِّ وَجْهٍ وَيْلٌ لِمَنْ نَاوَاهُمْ وَ لَيْسَ‏ فِي‏ الرَّايَاتِ‏ رَايَةٌ أَهْدَى مِنْ رَايَةِ الْيَمَانِيِّ هِيَ رَايَةُ هُدًى لِأَنَّهُ يَدْعُو إِلَى صَاحِبِكُمْ‏ فَإِذَا خَرَجَ الْيَمَانِيُّ حَرَّمَ بَيْعَ السِّلَاحِ عَلَى النَّاسِ وَ كُلِّ مُسْلِمٍ وَ إِذَا خَرَجَ الْيَمَانِيُّ فَانْهَضْ إِلَيْهِ فَإِنَّ رَايَتَهُ رَايَةُ هُدًى وَ لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَلْتَوِيَ عَلَيْهِ‏ فَمَنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَهُوَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ لِأَنَّهُ يَدْعُو إِلَى الْحَقِّ وَ إِلى‏ طَرِيقٍ مُسْتَقِيمٍ‏}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۳۶۹، باب ۱۳، ح ۱۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-~~۲۲۹؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷~~.</ref>		# '''[[قیام یمانی]]:''' یکی دیگر از [[نشانه‌های حتمی ظهور]] حضرت مهدی{{ع}}، خروج سرداری از [[اهل یمن]] است که [[مردم]] را به [[حق]] و [[عدل]] [[دعوت]] می‌کند. [[روایات]] فراوانی در این باره وجود دارد مانند اینکه [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: «[[خروج سفیانی]] و [[یمانی]] و [[خراسانی]] در یک سال و یک ماه و یک [[روز]] واقع خواهد شد؛ با [[نظام]] و ترتیبی همچون نظام یک رشته که به بند کشیده شده است. در میان [[پرچم‌ها]] راهنماتر از [[پرچم یمانی]] نباشد که آن [[پرچم هدایت]] است؛ چون یمانی خروج کرد، به سوی او بشتاب که همانا [[پرچم]] او پرچم هدایت است. هیچ [[مسلمانی]] را روا نباشد که با آن پرچم مقابله کند. پس هر کس چنین کند او از اهل آتش است؛ زیرا او به سوی حق و [[راه مستقیم]] فرا می‌خواند»<ref>{{متن حدیث\|خُرُوجُ السُّفْيَانِيِّ وَ الْيَمَانِيِّ وَ الْخُرَاسَانِيِّ فِي سَنَةٍ وَاحِدَةٍ فِي‏ شَهْرٍ وَاحِدٍ فِي يَوْمٍ وَاحِدٍ نِظَامٌ كَنِظَامِ الْخَرَزِ يَتْبَعُ بَعْضُهُ بَعْضاً فَيَكُونُ الْبَأْسُ مِنْ كُلِّ وَجْهٍ وَيْلٌ لِمَنْ نَاوَاهُمْ وَ لَيْسَ‏ فِي‏ الرَّايَاتِ‏ رَايَةٌ أَهْدَى مِنْ رَايَةِ الْيَمَانِيِّ هِيَ رَايَةُ هُدًى لِأَنَّهُ يَدْعُو إِلَى صَاحِبِكُمْ‏ فَإِذَا خَرَجَ الْيَمَانِيُّ حَرَّمَ بَيْعَ السِّلَاحِ عَلَى النَّاسِ وَ كُلِّ مُسْلِمٍ وَ إِذَا خَرَجَ الْيَمَانِيُّ فَانْهَضْ إِلَيْهِ فَإِنَّ رَايَتَهُ رَايَةُ هُدًى وَ لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَلْتَوِيَ عَلَيْهِ‏ فَمَنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَهُوَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ لِأَنَّهُ يَدْعُو إِلَى الْحَقِّ وَ إِلى‏ طَرِيقٍ مُسْتَقِيمٍ‏}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۳۶۹، باب ۱۳، ح ۱۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹.</ref>
	# '''[[قتل نفس زکیه]]:''' از روایات استفاده می‌شود در آستانه [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} در گیر و دار [[مبارزات]] زمینه‌ساز [[انقلاب مهدی]]{{ع}}، فردی [[پاک]] باخته و [[مخلص]]، در راه [[امام]]{{ع}} می‌کوشد و مظلومانه کشته می‌شود. این رخداد عظیم، طبق بیان روایات بین [[رکن و مقام]]-در بهترین مکان‌های [[زمین]]-اتفاق می‌افتد. فرد یادشده از [[اولاد]] [[امام حسن مجتبی]]{{ع}} است<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص۳۳۰، ح ۱۶.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-~~۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷~~.</ref>		# '''[[قتل نفس زکیه]]:''' از روایات استفاده می‌شود در آستانه [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} در گیر و دار [[مبارزات]] زمینه‌ساز [[انقلاب مهدی]]{{ع}}، فردی [[پاک]] باخته و [[مخلص]]، در راه [[امام]]{{ع}} می‌کوشد و مظلومانه کشته می‌شود. این رخداد عظیم، طبق بیان روایات بین [[رکن و مقام]]-در بهترین مکان‌های [[زمین]]-اتفاق می‌افتد. فرد یادشده از [[اولاد]] [[امام حسن مجتبی]]{{ع}} است<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص۳۳۰، ح ۱۶.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲.</ref>
	# '''[[ندای آسمانی]]:''' "ندا" در لغت به معنای بلند شدن صدا و ظهور آن است و گاهی فقط به صدا اطلاق می‌شود.<ref>راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات، ماده ندا.</ref> در اینجا منظور از ندای آسمانی، صدایی است که در آستانۀ [[ظهور امام مهدی]]{{ع}} از [[آسمان]] شنیده می‌شود و همه [[مردم]]، آن را می‌شنوند. [[امام باقر]]{{ع}} در این باره می‌فرماید: «ندا کننده‌ای از آسمان، نام [[قائم]] را ندا می‌کند، پس هر که در شرق و غرب است، آن را می‌شنود، از [[وحشت]] این صدا، خوابیده‌ها بیدار، ایستادگان نشسته و نشستگان بر دو پای خویش می‌ایستند. [[رحمت خدا]] بر کسی که از این [[صدا]] [[عبرت]] گیرد و آن را [[اجابت]] کند؛ زیرا صدای نخست، صدای [[جبرئیل]] روح الامین است»<ref>{{متن حدیث\|يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ بِاسْمِ الْقَائِمِ{{ع}} فَيَسْمَعُ‏ مَنْ‏ بِالْمَشْرِقِ‏ وَ مَنْ‏ بِالْمَغْرِبِ‏ لَا يَبْقَى رَاقِدٌ إِلَّا اسْتَيْقَظَ وَ لَا قَائِمٌ إِلَّا قَعَدَ وَ لَا قَاعِدٌ إِلَّا قَامَ عَلَى رِجْلَيْهِ فَزِعاً مِنْ ذَلِكَ الصَّوْتِ فَرَحِمَ اللَّهُ مَنِ اعْتَبَرَ بِذَلِكَ الصَّوْتِ فَأَجَابَ فَإِنَّ الصَّوْتَ الْأَوَّلَ هُوَ صَوْتُ جَبْرَئِيلَ الرُّوحِ الْأَمِين}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۲۳۵، ح ۱۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-~~۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷~~.</ref>		# '''[[ندای آسمانی]]:''' "ندا" در لغت به معنای بلند شدن صدا و ظهور آن است و گاهی فقط به صدا اطلاق می‌شود.<ref>راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات، ماده ندا.</ref> در اینجا منظور از ندای آسمانی، صدایی است که در آستانۀ [[ظهور امام مهدی]]{{ع}} از [[آسمان]] شنیده می‌شود و همه [[مردم]]، آن را می‌شنوند. [[امام باقر]]{{ع}} در این باره می‌فرماید: «ندا کننده‌ای از آسمان، نام [[قائم]] را ندا می‌کند، پس هر که در شرق و غرب است، آن را می‌شنود، از [[وحشت]] این صدا، خوابیده‌ها بیدار، ایستادگان نشسته و نشستگان بر دو پای خویش می‌ایستند. [[رحمت خدا]] بر کسی که از این [[صدا]] [[عبرت]] گیرد و آن را [[اجابت]] کند؛ زیرا صدای نخست، صدای [[جبرئیل]] روح الامین است»<ref>{{متن حدیث\|يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ بِاسْمِ الْقَائِمِ{{ع}} فَيَسْمَعُ‏ مَنْ‏ بِالْمَشْرِقِ‏ وَ مَنْ‏ بِالْمَغْرِبِ‏ لَا يَبْقَى رَاقِدٌ إِلَّا اسْتَيْقَظَ وَ لَا قَائِمٌ إِلَّا قَعَدَ وَ لَا قَاعِدٌ إِلَّا قَامَ عَلَى رِجْلَيْهِ فَزِعاً مِنْ ذَلِكَ الصَّوْتِ فَرَحِمَ اللَّهُ مَنِ اعْتَبَرَ بِذَلِكَ الصَّوْتِ فَأَجَابَ فَإِنَّ الصَّوْتَ الْأَوَّلَ هُوَ صَوْتُ جَبْرَئِيلَ الرُّوحِ الْأَمِين}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۲۳۵، ح ۱۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲.</ref>

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۴۲
خط ۹۶:		خط ۹۶:
	# [[پرونده:13681098.jpg\|22px]] [[سید محمد کاظم قزوینی\|قزوینی، سید محمد کاظم]]، [[امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور (کتاب)\|'''امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور''']]		# [[پرونده:13681098.jpg\|22px]] [[سید محمد کاظم قزوینی\|قزوینی، سید محمد کاظم]]، [[امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور (کتاب)\|'''امام مهدی از تولد تا بعد از ظهور''']]
	# [[پرونده:151972.jpg\|22px]] [[سید نذیر حسنی\|حسنی، سید نذیر]]، [[مصلح کل (کتاب)\|'''مصلح کل''']]		# [[پرونده:151972.jpg\|22px]] [[سید نذیر حسنی\|حسنی، سید نذیر]]، [[مصلح کل (کتاب)\|'''مصلح کل''']]
	# [[پرونده:~~134491~~.jpg\|22px]] [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[~~فرهنگ‌نامه~~ مهدویت (کتاب)\|'''~~فرهنگ‌نامه~~ مهدویت''']]		# [[پرونده:136861.jpg\|22px]] [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت - سلیمیان (کتاب)\|'''درسنامه مهدویت''']]
			# [[پرونده:3694G001.jpg\|22px]] [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|'''پرسمان مهدویت''']]
	# [[پرونده:13681082.jpg\|22px]] [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|'''شرایط و علائم حتمی ظهور''']]		# [[پرونده:13681082.jpg\|22px]] [[علی رضا رمضانیان\|رمضانیان، علی رضا]]، [[شرایط و علائم حتمی ظهور (کتاب)\|'''شرایط و علائم حتمی ظهور''']]
	# [[پرونده:13681057.jpg\|22px]] [[سید جعفر موسوی‌نسب\|موسوی‌نسب، سید جعفر]]، [[دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (کتاب)\|'''دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان''']]		# [[پرونده:13681057.jpg\|22px]] [[سید جعفر موسوی‌نسب\|موسوی‌نسب، سید جعفر]]، [[دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (کتاب)\|'''دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان''']]
	~~# [[پرونده:13681075.jpg\|22px]] [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[رخدادهای ظهور (کتاب)\|'''رخدادهای ظهور''']]~~
	# [[پرونده:1404.jpg\|22px]] [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|'''ظهور''']]		# [[پرونده:1404.jpg\|22px]] [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|'''ظهور''']]
			# [[پرونده:13681080.jpg\|22px]] [[مهدی علی‌زاده\|علی‌زاده، مهدی]]، [[نشانه‌های یار و چکامه انتظار (کتاب)\|'''نشانه‌های یار و چکامه انتظار''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۳۶
خط ۱۵:		خط ۱۵:

	روایات فراوانی در این زمینه وجود دارد، برخی از آنها عبارت‌اند از:		روایات فراوانی در این زمینه وجود دارد، برخی از آنها عبارت‌اند از:
	# [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: ~~«[[پیش~~ از ظهور]] [[قائم]]{{ع}} پنج نشانه حتمی است: [[خروج یمانی]] و [[سفیانی]] و [[صیحه آسمانی]]، قتل نفس زکیه و [[فرو رفتن در بیابان]]<ref>{{متن حدیث\|خَمْسٌ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ: خُرُوجُ الْيَمَانِيِ‏، وَ السُّفْيَانِيِ‏، وَ الْمُنَادِي‏ يُنَادِي‏ مِنَ‏ السَّمَاءِ، وَ خَسْفٌ بِالْبَيْدَاءِ، وَ قَتْلُ النَّفْسِ الزَّكِيَّةِ}}، ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین، ص۶۵۰.</ref>		# [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: «پیش از ظهور [[قائم]]{{ع}} پنج نشانه حتمی است: [[خروج یمانی]] و [[سفیانی]] و [[صیحه آسمانی]]، قتل نفس زکیه و فرو رفتن در بیابان<ref>{{متن حدیث\|خَمْسٌ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ: خُرُوجُ الْيَمَانِيِ‏، وَ السُّفْيَانِيِ‏، وَ الْمُنَادِي‏ يُنَادِي‏ مِنَ‏ السَّمَاءِ، وَ خَسْفٌ بِالْبَيْدَاءِ، وَ قَتْلُ النَّفْسِ الزَّكِيَّةِ}}، ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین، ص۶۵۰.</ref>
	# ایشان در روایتی دیگر فرمودند: «ندای آسمانی از نشانه‌های قطعی است و سفیانی در شمار [[علائم حتمی]] جای دارد و قیام مردی از [[یمن]] و [[کشته شدن نفس زکیه]] تردید‌ناپذیر است»<ref>{{متن حدیث\|اَلنِّدَاءُ مِنَ اَلْمَحْتُومِ وَ اَلسُّفْيَانِيُّ مِنَ اَلْمَحْتُومِ وَ اَلْيَمَانِيُّ مِنَ اَلْمَحْتُومِ وَ قَتْلُ اَلنَّفْسِ اَلزَّكِيَّةِ مِنَ اَلْمَحْتُومِ}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبه، ص۲۵۲ و ۲۵۷.</ref> و...<ref>ر.ک: [[سید جعفر موسوی‌نسب\|موسوی‌نسب، سید جعفر]]، [[دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (کتاب)\|دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان]]، ج ۲، ص۴۳-۴۵؛ [[مهدی علی‌زاده\|علی زداه؛ مهدی]]، [[نشانه‌های یار و چکامه‌ انتظار (کتاب)\|نشانه‌های یار و چکامه‌ انتظار]]، ص۳۳؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲.</ref>.		# ایشان در روایتی دیگر فرمودند: «ندای آسمانی از نشانه‌های قطعی است و سفیانی در شمار [[علائم حتمی]] جای دارد و قیام مردی از [[یمن]] و [[کشته شدن نفس زکیه]] تردید‌ناپذیر است»<ref>{{متن حدیث\|اَلنِّدَاءُ مِنَ اَلْمَحْتُومِ وَ اَلسُّفْيَانِيُّ مِنَ اَلْمَحْتُومِ وَ اَلْيَمَانِيُّ مِنَ اَلْمَحْتُومِ وَ قَتْلُ اَلنَّفْسِ اَلزَّكِيَّةِ مِنَ اَلْمَحْتُومِ}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبه، ص۲۵۲ و ۲۵۷.</ref> و...<ref>ر.ک: [[سید جعفر موسوی‌نسب\|موسوی‌نسب، سید جعفر]]، [[دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (کتاب)\|دویست پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان]]، ج ۲، ص۴۳-۴۵؛ [[مهدی علی‌زاده\|علی زداه؛ مهدی]]، [[نشانه‌های یار و چکامه‌ انتظار (کتاب)\|نشانه‌های یار و چکامه‌ انتظار]]، ص۳۳؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲.</ref>.

	در ذیل به بررسی مختصر علائم حتمیه پرداخته می‌شود:		در ذیل به بررسی مختصر علائم حتمیه پرداخته می‌شود:
	# '''[[خروج سفیانی]]:''' در روایات آمده است پیش از [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}}، مردی از نسل [[ابوسفیان]] در منطقه [[شام]] خروج می‌کند و با تظاهر به [[دینداری]]، گروه زیادی از [[مسلمانان]] را [[فریب]] می‌دهد و بخش گسترده‌ای از [[سرزمین‌های اسلامی]] را به تصرف خود در می‌آورد. او بر مناطق پنج‌گانۀ-شام، حمص، [[فلسطین]]، [[اردن]]، قنسرین و منطقه [[عراق]]-[[سیطره]] می‌یابد و در [[کوفه]] و [[نجف]]، به [[قتل عام شیعیان]] می‌پردازد و برای کشتن و یافتن آنان جایزه تعیین می‌کند<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص۶۵۱.</ref> مدت [[حکومت]] او نه ماه است<ref>کتاب الغیبة، ص۴۴۹.</ref> وی آنگاه که از [[ظهور حضرت حجت]]{{ع}} [[آگاه]] می‌گردد، با سپاهی عظیم به [[جنگ]] وی می‌رود و در منطقۀ "[[بیداء]]" بین [[مکه]] و [[مدینه]] با سپاه امام برخورد می‌کند و به [[امر خدا]]، همۀ [[لشکریان]] وی ـ به جز چند نفر ـ در [[زمین]] فرو می‌روند و هلاک می‌شوند<ref>الغیبة، ص۲۷۹، ح ۶۷؛ همچنین ر.ک: کتاب الفتن، ص۱۶۸.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>		# '''[[خروج سفیانی]]:''' در روایات آمده است پیش از [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}}، مردی از نسل [[ابوسفیان]] در منطقه [[شام]] خروج می‌کند و با تظاهر به [[دینداری]]، گروه زیادی از [[مسلمانان]] را [[فریب]] می‌دهد و بخش گسترده‌ای از [[سرزمین‌های اسلامی]] را به تصرف خود در می‌آورد. او بر مناطق پنج‌گانۀ-شام، حمص، [[فلسطین]]، [[اردن]]، قنسرین و منطقه [[عراق]] ـ [[سیطره]] می‌یابد و در [[کوفه]] و [[نجف]]، به قتل عام شیعیان می‌پردازد و برای کشتن و یافتن آنان جایزه تعیین می‌کند<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص۶۵۱.</ref> مدت [[حکومت]] او نه ماه است<ref>کتاب الغیبة، ص۴۴۹.</ref> وی آنگاه که از [[ظهور حضرت حجت]]{{ع}} [[آگاه]] می‌گردد، با سپاهی عظیم به [[جنگ]] وی می‌رود و در منطقۀ "[[بیداء]]" بین [[مکه]] و [[مدینه]] با سپاه امام برخورد می‌کند و به [[امر خدا]]، همۀ [[لشکریان]] وی ـ به جز چند نفر ـ در [[زمین]] فرو می‌روند و هلاک می‌شوند<ref>الغیبة، ص۲۷۹، ح ۶۷؛ همچنین ر.ک: کتاب الفتن، ص۱۶۸.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>
	# '''[[خسف در بیداء]]:''' از [[روایات]] [[نشانه‌های ظهور]] استفاده می‌شود: فرو برده شدن در [[سرزمین بیداء]] ـ که از آن به "خسف در بیداء" یاد شده است ـ از [[نشانه‌های حتمی ظهور امام مهدی]]{{ع}} شمرده شده است. این نشانه در احادیثی که دربارۀ [[سفیانی]] [[سخن]] گفته‌اند، فراوان ذکر شده است<ref>محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۳۰۴، ح ۱۴.</ref> خسف به بیداء آن است که سفیانی با لشکری عظیم به قصد جنگ با [[حضرت مهدی]]{{ع}} عازم مکه می‌شود؛ اما در بین مکه و مدینه ـ در محلی که به [[سرزمین]] "بیداء" معروف است ـ به گونه‌ای معجزه‌آسا، به [[امر خداوند]]، در [[دل]] زمین فرو می‌روند<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۸، ص۳۱۰، ح ۴۸۳؛ شیخ صدوق، خصال، ج ۱، ص۳۰۳، ح ۸۲؛ نعمانی، الغیبة، ص۲۵۷، ح ۱۵</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>		# '''[[خسف در بیداء]]:''' از [[روایات]] [[نشانه‌های ظهور]] استفاده می‌شود: فرو برده شدن در [[سرزمین بیداء]] ـ که از آن به "خسف در بیداء" یاد شده است ـ از نشانه‌های حتمی ظهور امام مهدی{{ع}} شمرده شده است. این نشانه در احادیثی که دربارۀ [[سفیانی]] [[سخن]] گفته‌اند، فراوان ذکر شده است<ref>محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۳۰۴، ح ۱۴.</ref> خسف به بیداء آن است که سفیانی با لشکری عظیم به قصد جنگ با [[حضرت مهدی]]{{ع}} عازم مکه می‌شود؛ اما در بین مکه و مدینه ـ در محلی که به سرزمین "بیداء" معروف است ـ به گونه‌ای معجزه‌آسا، به [[امر خداوند]]، در [[دل]] زمین فرو می‌روند<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج ۸، ص۳۱۰، ح ۴۸۳؛ شیخ صدوق، خصال، ج ۱، ص۳۰۳، ح ۸۲؛ نعمانی، الغیبة، ص۲۵۷، ح ۱۵</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>
	# '''[[قیام یمانی]]:''' یکی دیگر از [[نشانه‌های حتمی ظهور]] حضرت مهدی{{ع}}، خروج سرداری از [[اهل یمن]] است که [[مردم]] را به [[حق]] و [[عدل]] [[دعوت]] می‌کند. [[روایات]] فراوانی در این باره وجود دارد مانند اینکه [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: «[[خروج سفیانی]] و [[یمانی]] و [[خراسانی]] در یک سال و یک ماه و یک [[روز]] واقع خواهد شد؛ با [[نظام]] و ترتیبی همچون نظام یک رشته که به بند کشیده شده است. در میان [[پرچم‌ها]] راهنماتر از [[پرچم یمانی]] نباشد که آن [[پرچم هدایت]] است؛ چون یمانی خروج کرد، به سوی او بشتاب که همانا [[پرچم]] او پرچم هدایت است. هیچ [[مسلمانی]] را روا نباشد که با آن پرچم مقابله کند. پس هر کس چنین کند او از [[اهل آتش]] است؛ زیرا او به سوی حق و [[راه مستقیم]] فرا می‌خواند»<ref>{{متن حدیث\|خُرُوجُ السُّفْيَانِيِّ وَ الْيَمَانِيِّ وَ الْخُرَاسَانِيِّ فِي سَنَةٍ وَاحِدَةٍ فِي‏ شَهْرٍ وَاحِدٍ فِي يَوْمٍ وَاحِدٍ نِظَامٌ كَنِظَامِ الْخَرَزِ يَتْبَعُ بَعْضُهُ بَعْضاً فَيَكُونُ الْبَأْسُ مِنْ كُلِّ وَجْهٍ وَيْلٌ لِمَنْ نَاوَاهُمْ وَ لَيْسَ‏ فِي‏ الرَّايَاتِ‏ رَايَةٌ أَهْدَى مِنْ رَايَةِ الْيَمَانِيِّ هِيَ رَايَةُ هُدًى لِأَنَّهُ يَدْعُو إِلَى صَاحِبِكُمْ‏ فَإِذَا خَرَجَ الْيَمَانِيُّ حَرَّمَ بَيْعَ السِّلَاحِ عَلَى النَّاسِ وَ كُلِّ مُسْلِمٍ وَ إِذَا خَرَجَ الْيَمَانِيُّ فَانْهَضْ إِلَيْهِ فَإِنَّ رَايَتَهُ رَايَةُ هُدًى وَ لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَلْتَوِيَ عَلَيْهِ‏ فَمَنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَهُوَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ لِأَنَّهُ يَدْعُو إِلَى الْحَقِّ وَ إِلى‏ طَرِيقٍ مُسْتَقِيمٍ‏}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۳۶۹، باب ۱۳، ح ۱۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ ~~[[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، ظهور، ص۲۵۲-۲۶۲؛~~ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>		# '''[[قیام یمانی]]:''' یکی دیگر از [[نشانه‌های حتمی ظهور]] حضرت مهدی{{ع}}، خروج سرداری از [[اهل یمن]] است که [[مردم]] را به [[حق]] و [[عدل]] [[دعوت]] می‌کند. [[روایات]] فراوانی در این باره وجود دارد مانند اینکه [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: «[[خروج سفیانی]] و [[یمانی]] و [[خراسانی]] در یک سال و یک ماه و یک [[روز]] واقع خواهد شد؛ با [[نظام]] و ترتیبی همچون نظام یک رشته که به بند کشیده شده است. در میان [[پرچم‌ها]] راهنماتر از [[پرچم یمانی]] نباشد که آن [[پرچم هدایت]] است؛ چون یمانی خروج کرد، به سوی او بشتاب که همانا [[پرچم]] او پرچم هدایت است. هیچ [[مسلمانی]] را روا نباشد که با آن پرچم مقابله کند. پس هر کس چنین کند او از اهل آتش است؛ زیرا او به سوی حق و [[راه مستقیم]] فرا می‌خواند»<ref>{{متن حدیث\|خُرُوجُ السُّفْيَانِيِّ وَ الْيَمَانِيِّ وَ الْخُرَاسَانِيِّ فِي سَنَةٍ وَاحِدَةٍ فِي‏ شَهْرٍ وَاحِدٍ فِي يَوْمٍ وَاحِدٍ نِظَامٌ كَنِظَامِ الْخَرَزِ يَتْبَعُ بَعْضُهُ بَعْضاً فَيَكُونُ الْبَأْسُ مِنْ كُلِّ وَجْهٍ وَيْلٌ لِمَنْ نَاوَاهُمْ وَ لَيْسَ‏ فِي‏ الرَّايَاتِ‏ رَايَةٌ أَهْدَى مِنْ رَايَةِ الْيَمَانِيِّ هِيَ رَايَةُ هُدًى لِأَنَّهُ يَدْعُو إِلَى صَاحِبِكُمْ‏ فَإِذَا خَرَجَ الْيَمَانِيُّ حَرَّمَ بَيْعَ السِّلَاحِ عَلَى النَّاسِ وَ كُلِّ مُسْلِمٍ وَ إِذَا خَرَجَ الْيَمَانِيُّ فَانْهَضْ إِلَيْهِ فَإِنَّ رَايَتَهُ رَايَةُ هُدًى وَ لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَلْتَوِيَ عَلَيْهِ‏ فَمَنْ فَعَلَ ذَلِكَ فَهُوَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ لِأَنَّهُ يَدْعُو إِلَى الْحَقِّ وَ إِلى‏ طَرِيقٍ مُسْتَقِيمٍ‏}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۳۶۹، باب ۱۳، ح ۱۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>
	# '''[[قتل نفس زکیه]]:''' از روایات استفاده می‌شود در آستانه [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} در گیر و دار [[مبارزات]] زمینه‌ساز [[انقلاب مهدی]]{{ع}}، فردی [[پاک]] باخته و [[مخلص]]، در راه [[امام]]{{ع}} می‌کوشد و مظلومانه کشته می‌شود. این رخداد عظیم، طبق بیان روایات بین [[رکن و مقام]]-در بهترین مکان‌های [[زمین]]-اتفاق می‌افتد. فرد یادشده از [[اولاد]] [[امام حسن مجتبی]]{{ع}} است<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص۳۳۰، ح ۱۶.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>		# '''[[قتل نفس زکیه]]:''' از روایات استفاده می‌شود در آستانه [[ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} در گیر و دار [[مبارزات]] زمینه‌ساز [[انقلاب مهدی]]{{ع}}، فردی [[پاک]] باخته و [[مخلص]]، در راه [[امام]]{{ع}} می‌کوشد و مظلومانه کشته می‌شود. این رخداد عظیم، طبق بیان روایات بین [[رکن و مقام]]-در بهترین مکان‌های [[زمین]]-اتفاق می‌افتد. فرد یادشده از [[اولاد]] [[امام حسن مجتبی]]{{ع}} است<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص۳۳۰، ح ۱۶.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>
	# '''[[ندای آسمانی]]:''' "ندا" در لغت به معنای بلند شدن صدا و ظهور آن است و گاهی فقط به صدا اطلاق می‌شود.<ref>راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات، ماده ندا.</ref> در اینجا منظور از ندای آسمانی، صدایی است که در آستانۀ [[ظهور امام مهدی]]{{ع}} از [[آسمان]] شنیده می‌شود و همه [[مردم]]، آن را می‌شنوند. [[امام باقر]]{{ع}} در این باره می‌فرماید: «ندا کننده‌ای از آسمان، نام [[قائم]] را ندا می‌کند، پس هر که در شرق و غرب است، آن را می‌شنود، از [[وحشت]] این صدا، خوابیده‌ها [[بیدار]]، ایستادگان نشسته و نشستگان بر دو پای خویش می‌ایستند. [[رحمت خدا]] بر کسی که از این [[صدا]] [[عبرت]] گیرد و آن را [[اجابت]] کند؛ زیرا صدای نخست، صدای [[جبرئیل]] [[روح الامین]] است»<ref>{{متن حدیث\|يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ بِاسْمِ الْقَائِمِ{{ع}} فَيَسْمَعُ‏ مَنْ‏ بِالْمَشْرِقِ‏ وَ مَنْ‏ بِالْمَغْرِبِ‏ لَا يَبْقَى رَاقِدٌ إِلَّا اسْتَيْقَظَ وَ لَا قَائِمٌ إِلَّا قَعَدَ وَ لَا قَاعِدٌ إِلَّا قَامَ عَلَى رِجْلَيْهِ فَزِعاً مِنْ ذَلِكَ الصَّوْتِ فَرَحِمَ اللَّهُ مَنِ اعْتَبَرَ بِذَلِكَ الصَّوْتِ فَأَجَابَ فَإِنَّ الصَّوْتَ الْأَوَّلَ هُوَ صَوْتُ جَبْرَئِيلَ الرُّوحِ الْأَمِين}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۲۳۵، ح ۱۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>		# '''[[ندای آسمانی]]:''' "ندا" در لغت به معنای بلند شدن صدا و ظهور آن است و گاهی فقط به صدا اطلاق می‌شود.<ref>راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات، ماده ندا.</ref> در اینجا منظور از ندای آسمانی، صدایی است که در آستانۀ [[ظهور امام مهدی]]{{ع}} از [[آسمان]] شنیده می‌شود و همه [[مردم]]، آن را می‌شنوند. [[امام باقر]]{{ع}} در این باره می‌فرماید: «ندا کننده‌ای از آسمان، نام [[قائم]] را ندا می‌کند، پس هر که در شرق و غرب است، آن را می‌شنود، از [[وحشت]] این صدا، خوابیده‌ها [[بیدار]]، ایستادگان نشسته و نشستگان بر دو پای خویش می‌ایستند. [[رحمت خدا]] بر کسی که از این [[صدا]] [[عبرت]] گیرد و آن را [[اجابت]] کند؛ زیرا صدای نخست، صدای [[جبرئیل]] روح الامین است»<ref>{{متن حدیث\|يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ بِاسْمِ الْقَائِمِ{{ع}} فَيَسْمَعُ‏ مَنْ‏ بِالْمَشْرِقِ‏ وَ مَنْ‏ بِالْمَغْرِبِ‏ لَا يَبْقَى رَاقِدٌ إِلَّا اسْتَيْقَظَ وَ لَا قَائِمٌ إِلَّا قَعَدَ وَ لَا قَاعِدٌ إِلَّا قَامَ عَلَى رِجْلَيْهِ فَزِعاً مِنْ ذَلِكَ الصَّوْتِ فَرَحِمَ اللَّهُ مَنِ اعْتَبَرَ بِذَلِكَ الصَّوْتِ فَأَجَابَ فَإِنَّ الصَّوْتَ الْأَوَّلَ هُوَ صَوْتُ جَبْرَئِيلَ الرُّوحِ الْأَمِين}}، محمد بن ابراهيم نعمانی، الغیبة، ص۲۳۵، ح ۱۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[پرسمان مهدویت (کتاب)\|پرسمان مهدویت]]، ص۲۲۶-۲۲۹؛ [[مهدی علی‌پور\|علی‌پور، مهدی]]، [[ظهور (مقاله)\|ظهور]]، ص۲۵۲-۲۶۲؛ [[مهدی یوسفیان\|یوسفیان، مهدی]]، [[نگین آفرینش (کتاب)\|نگین آفرینش]]، ج ۱، ص۱۷۳-۱۷۷.</ref>

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==