نص - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: تغییرمسیر به نص (ابهام‌زدایی)

2024-09-10T04:50:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~'''نص''' ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:~~		#تغییر_مسیر [[نص (ابهام‌زدایی)]]

	* [[نص ~~بر پیامبر]]~~
	* [[نص بر پیامبر خاتم]]
	* [[نص بر اهل بیت]]
	* [[نص بر اولی الامر]]
	* [[نص بر امام]]
	* [[نص بر اوصیای انبیا]]
	* [[نص بر ولی فقیه]]
	* [[نص بر حاکم]]

	~~{{ابهام‌زدایی}}~~

Hosein در ‏۲۸ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۰

2022-12-28T18:50:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۲۰
خط ۱:		خط ۱:
	'''نص''' ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:		'''نص''' ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:

	* ~~'''~~[[نص بر پیامبر]]~~'''~~		* [[نص بر پیامبر]]
	* ~~'''~~[[نص بر پیامبر خاتم]]~~'''~~		* [[نص بر پیامبر خاتم]]
	* ~~'''~~[[نص بر اهل بیت]]~~'''~~		* [[نص بر اهل بیت]]
	* ~~'''~~[[نص بر اولی الامر]]~~'''~~		* [[نص بر اولی الامر]]
	* ~~'''~~[[نص بر امام]]~~'''~~		* [[نص بر امام]]
	* ~~'''~~[[نص بر اوصیای انبیا]]~~'''~~		* [[نص بر اوصیای انبیا]]
	* ~~'''~~[[نص بر ولی فقیه]]~~'''~~		* [[نص بر ولی فقیه]]
	* ~~'''~~[[نص بر حاکم]]~~'''~~		* [[نص بر حاکم]]

	{{ابهام‌زدایی}}		{{ابهام‌زدایی}}
	~~'''~~
	~~'''~~

Hosein: جایگزینی متن - '\[\[رده\:(.*)\]\]' به ''

2022-07-25T17:33:59Z

جایگزینی متن - '\[\[رده\:(.*)\]\]' به ''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۰۳
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	* '''[[نص بر حاکم]]'''		* '''[[نص بر حاکم]]'''
	{{ابهام‌زدایی}}		{{ابهام‌زدایی}}
	~~[[رده:صفحه‌های ابهام‌زدایی]]~~'''		'''
	~~[[رده:نص]]~~'''		'''

Wasity: تغییرمسیر به نص بر امام حذف شد

2020-07-03T20:28:37Z

تغییرمسیر به نص بر امام حذف شد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۲۳:۵۸
خط ۱:		خط ۱:
	~~#تغییر_مسیر~~ [[نص بر امام]]		'''نص''' ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:

			* '''[[نص بر پیامبر]]'''
			* '''[[نص بر پیامبر خاتم]]'''
			* '''[[نص بر اهل بیت]]'''
			* '''[[نص بر اولی الامر]]'''
			* '''[[نص بر امام]]'''
			* '''[[نص بر اوصیای انبیا]]'''
			* '''[[نص بر ولی فقیه]]'''
			* '''[[نص بر حاکم]]'''
			{{ابهام‌زدایی}}
			[[رده:صفحه‌های ابهام‌زدایی]]'''
			[[رده:نص]]'''

Msadeq: تغییرمسیر به نص بر امام

2020-06-12T13:03:21Z

تغییرمسیر به نص بر امام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۶:۳۳
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{ویرایش غیرنهایی}}~~		#تغییر_مسیر [[نص بر امام]]
	~~{{امامت}}~~
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~
	: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[امامت]]''' است. "'''[[امامت]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~
	: <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[امامت در قرآن]] \| [[امامت در حدیث]] \| [[امامت در نهج البلاغه]] \| [[امامت در معارف دعا و زیارات]] \| [[امامت در معارف مهدویت]]</div>
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~
	: <div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[امامت (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
	~~<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;">~~
	قبل از [[بیان]] راه‌های [[شناخت]] و [[تعیین امام]] [[تذکر]] این نکته لازم است که [[نیاز]] به تعیین و [[تشخیص امام]] [[مورد اتفاق]] [[فریقین]] است زیرا [[امامت]] مشروط به ویژگی‌ها و اوصافی است لذا لازم است راهی برای تشخیص فرد واجد اوصاف و شرائط [[امامت]] وجود داشته باشند<ref>ر.ک: گوهرمراد، ص ۴۴۷؛ شرح المواقف، ج ۸، ص ۳۵۱.</ref>.
	~~برای [[تعیین امام]] و مشخص شدن فرد واجد شرائط [[امامت]] دو راه اصلی وجود دارد: راه اول~~ [[نص ~~پیامبر]]{{صل}} و یا [[~~امام]] سابق، به این راه [[استخلاف]] نیز گفته شده است. راه دوم که بعد از راه اول قابل مطرح شدن است [[بیعت]] یا [[اختیار]] است.

	غیر از این دو طریق راه‌های دیگری وجود دارد مانند [[دعوت]] که از ابداعات [[زیدیه]] می‌‌باشد<ref>ر.ک: النجاة فی القیامة فی تحقیق أمر الإمامة، ص ۶۹.</ref> و راه [[استیلا]] که در [[مقام عمل]] و به مرور زمان نزد [[اهل سنت]] رواج و [[مشروعیت]] یافته است.

	نزد [[امامیه]] نص تنها [[راه تعیین]] و [[شناخت امام]] است به این معنی که [[رسول خدا]]{{صل}} به امر [[خدای تعالی]] [[جانشین]] خود را برای [[زعامت]] و [[رهبری]] [[امت]] برای [[مردم]] نام برده و معرفی نماید و یا [[امام]] [[منصوب]] از سوی [[خداوند]]، [[امام]] بعد از خود را معرفی کند. از این راه در کتاب‌های [[روائی]] و [[کلامی]] به [[استخلاف]]، [[عهد]] و [[وصیت]] نیز تعبیر شده است<ref>ر.ک: کمال الدین، ج ۲، ص ۱۹۹؛ الارشاد، ج ۱، ص ۸ و ص ۱۷۹؛ احتجاج، ج ۲، ص ۳۱۶؛ شرح مقاصد، ج ۵، ص ۲۳۳؛ بحار، ج ۲۳، ص ۵۷؛ ج ۲۵، ص ۱۳۸.</ref>. باید دانست در اینکه [[شناخت امام]] به تنصیص حاصل می‌‌شود بین [[فریقین]] اختلافی نیست اما [[اختلاف]] در انحصاری بودن این راه است<ref>[[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۱ (کتاب)\|معارف و عقاید ۵]] ص ۱۵۱-۱۵۵</ref>.
	~~==منابع==~~
	* [[پرونده:1368914.jpg\|22px]] [[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۱ (کتاب)\|'''معارف و عقاید ۵''']]

	~~==[[:رده:آثار امامت\|منبع‌شناسی جامع امامت]]==~~
	~~{{پرسش‌های وابسته}}~~
	~~{{ستون-شروع\|3}}~~
	* [[:رده:کتاب‌شناسی کتاب‌های امامت\|کتاب‌شناسی امامت]]؛
	* [[:رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های امامت\|مقاله‌شناسی امامت]]؛
	* [[:رده:پایان‌نامه‌شناسی پایان‌نامه‌های امامت\|پایان‌نامه‌شناسی امامت]].
	~~{{پایان}}~~
	~~{{پایان}}~~

	~~==پانویس==~~
	~~{{یادآوری پانویس}}~~
	~~{{پانویس2}}~~
	~~{{امامت شناسی}}~~
	~~[[رده:مدخل]]~~
	~~[[رده:نص~~]]

Wasity: /* دلائل انحصاری بودن اعتبار نص */

2020-06-12T08:10:34Z

دلائل انحصاری بودن اعتبار نص

@@ خط ۱۴: / خط ۱۴: @@
 نزد [[امامیه]] نص تنها [[راه تعیین]] و [[شناخت امام]] است به این معنی که [[رسول خدا]]{{صل}} به امر [[خدای تعالی]] [[جانشین]] خود را برای [[زعامت]] و [[رهبری]] [[امت]] برای [[مردم]] نام برده و معرفی نماید و یا [[امام]] [[منصوب]] از سوی [[خداوند]]، [[امام]] بعد از خود را معرفی کند. از این راه در کتاب‌های [[روائی]] و [[کلامی]] به [[استخلاف]]، [[عهد]] و [[وصیت]] نیز تعبیر شده است<ref>ر.ک: کمال الدین، ج ۲، ص ۱۹۹؛ الارشاد، ج ۱، ص ۸ و ص ۱۷۹؛ احتجاج، ج ۲، ص ۳۱۶؛ شرح مقاصد، ج ۵، ص ۲۳۳؛ بحار، ج ۲۳، ص ۵۷؛ ج ۲۵، ص ۱۳۸.</ref>. باید دانست در اینکه [[شناخت امام]] به تنصیص حاصل می‌‌شود بین [[فریقین]] اختلافی نیست اما [[اختلاف]] در انحصاری بودن این راه است<ref>[[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۱ (کتاب)|معارف و عقاید ۵]] ص ۱۵۱-۱۵۵</ref>.
 ==منابع==
 * [[پرونده:1368914.jpg|22px]] [[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۱ (کتاب)|'''معارف و عقاید ۵''']]

Wasity: جایگزینی متن - 'امامی' به 'امامی'

2020-06-02T13:49:04Z

جایگزینی متن - 'امامی' به 'امامی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۷:۱۹
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	===دلیل اول: [[نصب الهی امام]]===		===دلیل اول: [[نصب الهی امام]]===
	یکی از [[ویژگی‌های امام]] [[نصب الهی]] است یعنی [[امام]] باید از طرف [[خدا]] به این [[مقام]] و درجه نائل گردد. [[امت اسلامی]] موظفند از [[امامی]] متابعت کنند که [[منصوب از جانب خداوند تعالی]] باشد، حال چگونه می‌‌توانند این ویژگی مهم را احراز کنند؟		یکی از [[ویژگی‌های امام]] [[نصب الهی]] است یعنی [[امام]] باید از طرف [[خدا]] به این [[مقام]] و درجه نائل گردد. [[امت اسلامی]] موظفند از امامی متابعت کنند که [[منصوب از جانب خداوند تعالی]] باشد، حال چگونه می‌‌توانند این ویژگی مهم را احراز کنند؟
	[[نصب امام]] فعل و [[جعل الهی]] است و این مطلب از راه‌های معمولی و در دسترس قابل احراز نیست و تنها راه [[شناخت امام]] [[منصوب]]، [[نص از جانب خداوند تعالی]] است<ref>سرمایه ایمان در اصول اعتقادات، ص ۱۱۶.</ref>.		[[نصب امام]] فعل و [[جعل الهی]] است و این مطلب از راه‌های معمولی و در دسترس قابل احراز نیست و تنها راه [[شناخت امام]] [[منصوب]]، [[نص از جانب خداوند تعالی]] است<ref>سرمایه ایمان در اصول اعتقادات، ص ۱۱۶.</ref>.

خط ۴۱:		خط ۴۱:

	===دلیل هفتم: [[جایگاه امام\|جایگاه]] و [[منزلت امام]]===		===دلیل هفتم: [[جایگاه امام\|جایگاه]] و [[منزلت امام]]===
	با ملاله [[جایگاه]] ویژه و [[منزلت]] خاص [[امامت]] سپردن تعیین و [[شناخت امام]] به دست [[مردم]] [[تکلیف]] بما لا یطاق و قبیح شمرده می‌‌شود. [[امام رضا]]{{ع}} در خطابه‌ای که درباره [[امامت]] ایراد فرمود به این نکته اشاره دارد: {{متن حدیث\|هَلْ يَعْرِفُونَ قَدْرَ الْإِمَامَةِ وَ مَحَلَّهَا مِنَ الْأُمَّةِ فَيَجُوزَ فِيهَا اخْتِيَارُهُمْ إِنَّ الْإِمَامَةَ أَجَلُّ قَدْراً وَ أَعْظَمُ شَأْناً وَ أَعْلَى مَكَاناً وَ أَمْنَعُ جَانِباً وَ أَبْعَدُ غَوْراً مِنْ أَنْ يَبْلُغَهَا النَّاسُ بِعُقُولِهِمْ أَوْ يَنَالُوهَا بِآرَائِهِمْ أَوْ يُقِيمُوا إِمَاماً بِاخْتِيَارِهِمْ}}<ref>کافی، ج ۱، ص ۱۹۹؛ عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج ۱، ص ۲۱۷.</ref>. مگر [[مردم]] [[مقام]] و [[منزلت]] [[امامت]] را در میان [[امت]] می‌‌دانند تا روا باشد که به [[اختیار]] و [[انتخاب]] ایشان واگذار شود، همانا [[امامت]] قدرش والاتر و شأنش بزرگ‌تر و منزلتش عالی‌تر و مکانش منیع‌تر و عمیقتر از آن است که [[مردم]] با [[عقل]] خود به آن رسند یا به آرائشان آن را دریابند و یا به [[انتخاب]] خود [[امامی]] [[منصوب]] کنند.		با ملاله [[جایگاه]] ویژه و [[منزلت]] خاص [[امامت]] سپردن تعیین و [[شناخت امام]] به دست [[مردم]] [[تکلیف]] بما لا یطاق و قبیح شمرده می‌‌شود. [[امام رضا]]{{ع}} در خطابه‌ای که درباره [[امامت]] ایراد فرمود به این نکته اشاره دارد: {{متن حدیث\|هَلْ يَعْرِفُونَ قَدْرَ الْإِمَامَةِ وَ مَحَلَّهَا مِنَ الْأُمَّةِ فَيَجُوزَ فِيهَا اخْتِيَارُهُمْ إِنَّ الْإِمَامَةَ أَجَلُّ قَدْراً وَ أَعْظَمُ شَأْناً وَ أَعْلَى مَكَاناً وَ أَمْنَعُ جَانِباً وَ أَبْعَدُ غَوْراً مِنْ أَنْ يَبْلُغَهَا النَّاسُ بِعُقُولِهِمْ أَوْ يَنَالُوهَا بِآرَائِهِمْ أَوْ يُقِيمُوا إِمَاماً بِاخْتِيَارِهِمْ}}<ref>کافی، ج ۱، ص ۱۹۹؛ عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج ۱، ص ۲۱۷.</ref>. مگر [[مردم]] [[مقام]] و [[منزلت]] [[امامت]] را در میان [[امت]] می‌‌دانند تا روا باشد که به [[اختیار]] و [[انتخاب]] ایشان واگذار شود، همانا [[امامت]] قدرش والاتر و شأنش بزرگ‌تر و منزلتش عالی‌تر و مکانش منیع‌تر و عمیقتر از آن است که [[مردم]] با [[عقل]] خود به آن رسند یا به آرائشان آن را دریابند و یا به [[انتخاب]] خود امامی [[منصوب]] کنند.
	اشکال شده که نزد [[امامیه]] راه [[شناخت امام]] منحصر به نص نیست بلکه [[معجزه]] هم می‌‌تواند راهی برای [[شناخت امام]] باشد بلکه برای شخصی که نص را نشنیده یا برایش [[نقل]] نشده باشد راه انحصاری [[شناخت امام]] [[معجزه]] است<ref>فاضل مقداد، إرشاد الطالبین إلی نهج المسترشدین، ص ۳۳۸: {{عربی\| اعلم أن النص لغه: الاظهار و الإبانه. و اصطلاحا: هو اللفظ الذی لا یحتمل غیر ما فهم منه، و حینئذ فی حکم المصنف أن الامام یتعین بالنص لا بغیره نظر فانه کما یتعین بالنص یتعین بخلق المعجز علی یده کما فی حق قائم زمانننا (صلوات الله علیه و سلامه) و کما فی حق من لم یسمع النص و لم ینقل إلیه فان الامام مطلقا لا یتعین عنده الا بخلق المعجز}}.</ref>. در پاسخ می‌‌توان گفت: انحصار و تعیین نص در مقابل راه دیگر یعنی [[بیعت]] و [[اختیار]] است لذا منافاتی با اعتبار [[معجزه]] ندارد. علاوه بر این که نص اعم از [[معجزه]] است و بر همین اساس است که نص را به نص قولی و نص فعلی تقسیم کرده‌اند<ref>فاضل مقداد در لوامع می‌‌گوید: {{عربی\| واعلم أن النص هنا قد یکون قولیا و قد یکون فعلیا کخلق المعجز علی یده فإنه قد یحتاج إلیه فی بعض الاوقات فیجب أن یکون له آیات و دلالات خارقه للعاده، و هو المطلوب}}. اللوامع الإلهیة فی المباحث الکلامیة، ص ۳۳۰.</ref><ref>[[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۱ (کتاب)\|معارف و عقاید ۵]] ص ۱۵۱-۱۵۵</ref>.		اشکال شده که نزد [[امامیه]] راه [[شناخت امام]] منحصر به نص نیست بلکه [[معجزه]] هم می‌‌تواند راهی برای [[شناخت امام]] باشد بلکه برای شخصی که نص را نشنیده یا برایش [[نقل]] نشده باشد راه انحصاری [[شناخت امام]] [[معجزه]] است<ref>فاضل مقداد، إرشاد الطالبین إلی نهج المسترشدین، ص ۳۳۸: {{عربی\| اعلم أن النص لغه: الاظهار و الإبانه. و اصطلاحا: هو اللفظ الذی لا یحتمل غیر ما فهم منه، و حینئذ فی حکم المصنف أن الامام یتعین بالنص لا بغیره نظر فانه کما یتعین بالنص یتعین بخلق المعجز علی یده کما فی حق قائم زمانننا (صلوات الله علیه و سلامه) و کما فی حق من لم یسمع النص و لم ینقل إلیه فان الامام مطلقا لا یتعین عنده الا بخلق المعجز}}.</ref>. در پاسخ می‌‌توان گفت: انحصار و تعیین نص در مقابل راه دیگر یعنی [[بیعت]] و [[اختیار]] است لذا منافاتی با اعتبار [[معجزه]] ندارد. علاوه بر این که نص اعم از [[معجزه]] است و بر همین اساس است که نص را به نص قولی و نص فعلی تقسیم کرده‌اند<ref>فاضل مقداد در لوامع می‌‌گوید: {{عربی\| واعلم أن النص هنا قد یکون قولیا و قد یکون فعلیا کخلق المعجز علی یده فإنه قد یحتاج إلیه فی بعض الاوقات فیجب أن یکون له آیات و دلالات خارقه للعاده، و هو المطلوب}}. اللوامع الإلهیة فی المباحث الکلامیة، ص ۳۳۰.</ref><ref>[[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۱ (کتاب)\|معارف و عقاید ۵]] ص ۱۵۱-۱۵۵</ref>.

Wasity: /* دلائل انحصاری بودن اعتبار نص */

2020-05-01T14:20:20Z

دلائل انحصاری بودن اعتبار نص

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۷:۵۰
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	برای اثبات انحصاری بودن راه نص برای [[شناخت امام]] و عدم اعتبار سایر راه‌های [[تعیین امام]] به وجوهی [[استدلال]] شده برخی از آنها عبارتند از:		برای اثبات انحصاری بودن راه نص برای [[شناخت امام]] و عدم اعتبار سایر راه‌های [[تعیین امام]] به وجوهی [[استدلال]] شده برخی از آنها عبارتند از:

	===دلیل اول: [[نصب الهی امام]===		===دلیل اول: [[نصب الهی امام]]===
	یکی از [[ویژگی‌های امام]] [[نصب الهی]] است یعنی [[امام]] باید از طرف [[خدا]] به این [[مقام]] و درجه نائل گردد. [[امت اسلامی]] موظفند از [[امامی]] متابعت کنند که [[منصوب]] از جانب [[خداوند تعالی]] باشد، حال چگونه می‌‌توانند این ویژگی مهم را احراز کنند؟		یکی از [[ویژگی‌های امام]] [[نصب الهی]] است یعنی [[امام]] باید از طرف [[خدا]] به این [[مقام]] و درجه نائل گردد. [[امت اسلامی]] موظفند از [[امامی]] متابعت کنند که [[منصوب از جانب خداوند تعالی]] باشد، حال چگونه می‌‌توانند این ویژگی مهم را احراز کنند؟
	[[نصب امام]] فعل و [[جعل~~]] [[~~الهی]] است و این مطلب از راه‌های معمولی و در دسترس قابل احراز نیست و تنها راه [[شناخت امام]] [[منصوب]]، نص از جانب [[خداوند تعالی]] است<ref>سرمایه ایمان در اصول اعتقادات، ص ۱۱۶.</ref>.		[[نصب امام]] فعل و [[جعل الهی]] است و این مطلب از راه‌های معمولی و در دسترس قابل احراز نیست و تنها راه [[شناخت امام]] [[منصوب]]، [[نص از جانب خداوند تعالی]] است<ref>سرمایه ایمان در اصول اعتقادات، ص ۱۱۶.</ref>.

	===دلیل دوم: [[عصمت امام]]===		===دلیل دوم: [[عصمت امام]]===
	[[امامیه]] از آنجا که [[منصب امامت]] را یک [[مقام]] و [[جایگاه]] ویژه می‌‌دانند و شرط [[امام]] را [[انصاف]] به [[عصمت]] می‌‌دانند و این [[وصف]] برای هیچ کس قابل تشخیص نیست، تنها [[راه تعیین]] و [[شناخت امام]] نزد آنان تنصیص است. یعنی [[خداوند تعالی]] از لسان [[نبی اکرم]] و یا [[امام]] [[منصوص]]، [[امامت]] فردی را به [[امت]] [[ابلاغ]] می‌‌فرماید و راه دیگری غیر از نص نمی‌تواند برای [[شناخت]] و ~~معرفی~~ [[امام]] معتبر باشد<ref>ر.ک: الاقتصاد فیما یتعلق بالاعتقاد، ص ۳۱۳ و ر.ک: الشافی فی الإمامة، ج ۲، ص ۵ و علامه در شرح کلام خواجه: {{عربی\|و العصمه تقتضی النصّ}} می‌‌گوید: {{عربی\| انا قد بینا أنه یجب أن یکون الامام معصوما و العصمه أمر خفی لا یعلمها الا الله تعالی فیجب أن یکون من قبله تعالی لانه العالم بالشرط دون غیره}}. کشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد قسم الالهیات، ص ۱۸۷ و نیز ر.ک: إرشاد الطالبین إلی نهج المسترشدین، ص ۳۳۷.</ref>.		[[امامیه]] از آنجا که [[منصب امامت]] را یک [[مقام]] و [[جایگاه]] ویژه می‌‌دانند و شرط [[امام]] را [[انصاف]] به [[عصمت]] می‌‌دانند و این [[وصف]] برای هیچ کس قابل تشخیص نیست، تنها [[راه تعیین]] و [[شناخت امام]] نزد آنان تنصیص است. یعنی [[خداوند تعالی]] از لسان [[نبی اکرم]] و یا [[امام]] [[منصوص]]، [[امامت]] فردی را به [[امت]] [[ابلاغ]] می‌‌فرماید و راه دیگری غیر از نص نمی‌تواند برای [[شناخت]] و [[معرفی امام]] معتبر باشد<ref>ر.ک: الاقتصاد فیما یتعلق بالاعتقاد، ص ۳۱۳ و ر.ک: الشافی فی الإمامة، ج ۲، ص ۵ و علامه در شرح کلام خواجه: {{عربی\|و العصمه تقتضی النصّ}} می‌‌گوید: {{عربی\| انا قد بینا أنه یجب أن یکون الامام معصوما و العصمه أمر خفی لا یعلمها الا الله تعالی فیجب أن یکون من قبله تعالی لانه العالم بالشرط دون غیره}}. کشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد قسم الالهیات، ص ۱۸۷ و نیز ر.ک: إرشاد الطالبین إلی نهج المسترشدین، ص ۳۳۷.</ref>.
	به [[بیان]] دیگر ما [[مکلف]] به [[پیروی]] و [[اطاعت از امام]] [[معصوم]] هستیم و از سوی دیگر راهی برای [[شناخت]] او در دست نداریم پس اگر نصی در [[تعیین امام]] باشد [[وجوب اطاعت]] [[تکلیف]] به ما لا یطاق و محال خواهد شد<ref>گوهرمراد، ص ۴۶۹.</ref>.		به [[بیان]] دیگر ما [[مکلف]] به [[پیروی]] و [[اطاعت از امام]] [[معصوم]] هستیم و از سوی دیگر راهی برای [[شناخت]] او در دست نداریم پس اگر نصی در [[تعیین امام]] باشد [[وجوب اطاعت]] [[تکلیف]] به ما لا یطاق و محال خواهد شد<ref>گوهرمراد، ص ۴۶۹.</ref>.

Wasity: /* دلیل هفتم: [جایگاه امام|جایگاه]] و منزلت امام */

2020-05-01T14:18:17Z

دلیل هفتم: [جایگاه امام|جایگاه]] و منزلت امام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۷:۴۸
خط ۴۰:		خط ۴۰:
	در [[نصوص دینی]] [[مردم]] [[مکلف]] به [[اطاعت]] و [[همراهی]] و [[شناخت امام]] شده‌اند مانند [[آیه اولی الامر]]<ref>سوره نساء، آیه ۵۹.</ref> و [[آیه]] مع الصادقین<ref>سوره توبه، آیه ۱۱۹.</ref> و [[حدیث]] [[معرفت امام]]<ref>این حدیث با الفاظ گوناگون و مضمون واحد معرفت و اطاعت از امام را لازم می‌‌داند.</ref>. از سوی دیگر [[امام]] باید واجد شرایط و اوصافی باشد که برای [[مکلفان]] قابل احراز و شناسایی نیست. بنابراین اگر نصی نباشد [[وجوب اطاعت]] و [[معرفت]] [[تکلیف]] بما لا یطاق می‌‌شود که عقلاً قبیح است. و سپردن [[تعیین امام]] به [[مردم]] مستلزم [[مرگ جاهلی]] است برای کسانی که در طول زمان [[مشورت]] بمیرند<ref>شرح اصول کافی، ملامحمد صالح مازندرانی، ج ۵، ص ۱۹۹.</ref>.		در [[نصوص دینی]] [[مردم]] [[مکلف]] به [[اطاعت]] و [[همراهی]] و [[شناخت امام]] شده‌اند مانند [[آیه اولی الامر]]<ref>سوره نساء، آیه ۵۹.</ref> و [[آیه]] مع الصادقین<ref>سوره توبه، آیه ۱۱۹.</ref> و [[حدیث]] [[معرفت امام]]<ref>این حدیث با الفاظ گوناگون و مضمون واحد معرفت و اطاعت از امام را لازم می‌‌داند.</ref>. از سوی دیگر [[امام]] باید واجد شرایط و اوصافی باشد که برای [[مکلفان]] قابل احراز و شناسایی نیست. بنابراین اگر نصی نباشد [[وجوب اطاعت]] و [[معرفت]] [[تکلیف]] بما لا یطاق می‌‌شود که عقلاً قبیح است. و سپردن [[تعیین امام]] به [[مردم]] مستلزم [[مرگ جاهلی]] است برای کسانی که در طول زمان [[مشورت]] بمیرند<ref>شرح اصول کافی، ملامحمد صالح مازندرانی، ج ۵، ص ۱۹۹.</ref>.

	===دلیل هفتم: [جایگاه امام\|جایگاه]] و [[منزلت امام]]===		===دلیل هفتم: [[جایگاه امام\|جایگاه]] و [[منزلت امام]]===
	با ملاله [[جایگاه]] ویژه و [[منزلت]] خاص [[امامت]] سپردن تعیین و [[شناخت امام]] به دست [[مردم]] [[تکلیف]] بما لا یطاق و قبیح شمرده می‌‌شود. [[امام رضا]]{{ع}} در خطابه‌ای که درباره [[امامت]] ایراد فرمود به این نکته اشاره دارد: {{متن حدیث\|هَلْ يَعْرِفُونَ قَدْرَ الْإِمَامَةِ وَ مَحَلَّهَا مِنَ الْأُمَّةِ فَيَجُوزَ فِيهَا اخْتِيَارُهُمْ إِنَّ الْإِمَامَةَ أَجَلُّ قَدْراً وَ أَعْظَمُ شَأْناً وَ أَعْلَى مَكَاناً وَ أَمْنَعُ جَانِباً وَ أَبْعَدُ غَوْراً مِنْ أَنْ يَبْلُغَهَا النَّاسُ بِعُقُولِهِمْ أَوْ يَنَالُوهَا بِآرَائِهِمْ أَوْ يُقِيمُوا إِمَاماً بِاخْتِيَارِهِمْ}}<ref>کافی، ج ۱، ص ۱۹۹؛ عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج ۱، ص ۲۱۷.</ref>. مگر [[مردم]] [[مقام]] و [[منزلت]] [[امامت]] را در میان [[امت]] می‌‌دانند تا روا باشد که به [[اختیار]] و [[انتخاب]] ایشان واگذار شود، همانا [[امامت]] قدرش والاتر و شأنش بزرگ‌تر و منزلتش عالی‌تر و مکانش منیع‌تر و عمیقتر از آن است که [[مردم]] با [[عقل]] خود به آن رسند یا به آرائشان آن را دریابند و یا به [[انتخاب]] خود [[امامی]] [[منصوب]] کنند.		با ملاله [[جایگاه]] ویژه و [[منزلت]] خاص [[امامت]] سپردن تعیین و [[شناخت امام]] به دست [[مردم]] [[تکلیف]] بما لا یطاق و قبیح شمرده می‌‌شود. [[امام رضا]]{{ع}} در خطابه‌ای که درباره [[امامت]] ایراد فرمود به این نکته اشاره دارد: {{متن حدیث\|هَلْ يَعْرِفُونَ قَدْرَ الْإِمَامَةِ وَ مَحَلَّهَا مِنَ الْأُمَّةِ فَيَجُوزَ فِيهَا اخْتِيَارُهُمْ إِنَّ الْإِمَامَةَ أَجَلُّ قَدْراً وَ أَعْظَمُ شَأْناً وَ أَعْلَى مَكَاناً وَ أَمْنَعُ جَانِباً وَ أَبْعَدُ غَوْراً مِنْ أَنْ يَبْلُغَهَا النَّاسُ بِعُقُولِهِمْ أَوْ يَنَالُوهَا بِآرَائِهِمْ أَوْ يُقِيمُوا إِمَاماً بِاخْتِيَارِهِمْ}}<ref>کافی، ج ۱، ص ۱۹۹؛ عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج ۱، ص ۲۱۷.</ref>. مگر [[مردم]] [[مقام]] و [[منزلت]] [[امامت]] را در میان [[امت]] می‌‌دانند تا روا باشد که به [[اختیار]] و [[انتخاب]] ایشان واگذار شود، همانا [[امامت]] قدرش والاتر و شأنش بزرگ‌تر و منزلتش عالی‌تر و مکانش منیع‌تر و عمیقتر از آن است که [[مردم]] با [[عقل]] خود به آن رسند یا به آرائشان آن را دریابند و یا به [[انتخاب]] خود [[امامی]] [[منصوب]] کنند.
	اشکال شده که نزد [[امامیه]] راه [[شناخت امام]] منحصر به نص نیست بلکه [[معجزه]] هم می‌‌تواند راهی برای [[شناخت امام]] باشد بلکه برای شخصی که نص را نشنیده یا برایش [[نقل]] نشده باشد راه انحصاری [[شناخت امام]] [[معجزه]] است<ref>فاضل مقداد، إرشاد الطالبین إلی نهج المسترشدین، ص ۳۳۸: {{عربی\| اعلم أن النص لغه: الاظهار و الإبانه. و اصطلاحا: هو اللفظ الذی لا یحتمل غیر ما فهم منه، و حینئذ فی حکم المصنف أن الامام یتعین بالنص لا بغیره نظر فانه کما یتعین بالنص یتعین بخلق المعجز علی یده کما فی حق قائم زمانننا (صلوات الله علیه و سلامه) و کما فی حق من لم یسمع النص و لم ینقل إلیه فان الامام مطلقا لا یتعین عنده الا بخلق المعجز}}.</ref>. در پاسخ می‌‌توان گفت: انحصار و تعیین نص در مقابل راه دیگر یعنی [[بیعت]] و [[اختیار]] است لذا منافاتی با اعتبار [[معجزه]] ندارد. علاوه بر این که نص اعم از [[معجزه]] است و بر همین اساس است که نص را به نص قولی و نص فعلی تقسیم کرده‌اند<ref>فاضل مقداد در لوامع می‌‌گوید: {{عربی\| واعلم أن النص هنا قد یکون قولیا و قد یکون فعلیا کخلق المعجز علی یده فإنه قد یحتاج إلیه فی بعض الاوقات فیجب أن یکون له آیات و دلالات خارقه للعاده، و هو المطلوب}}. اللوامع الإلهیة فی المباحث الکلامیة، ص ۳۳۰.</ref><ref>[[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۱ (کتاب)\|معارف و عقاید ۵]] ص ۱۵۱-۱۵۵</ref>.		اشکال شده که نزد [[امامیه]] راه [[شناخت امام]] منحصر به نص نیست بلکه [[معجزه]] هم می‌‌تواند راهی برای [[شناخت امام]] باشد بلکه برای شخصی که نص را نشنیده یا برایش [[نقل]] نشده باشد راه انحصاری [[شناخت امام]] [[معجزه]] است<ref>فاضل مقداد، إرشاد الطالبین إلی نهج المسترشدین، ص ۳۳۸: {{عربی\| اعلم أن النص لغه: الاظهار و الإبانه. و اصطلاحا: هو اللفظ الذی لا یحتمل غیر ما فهم منه، و حینئذ فی حکم المصنف أن الامام یتعین بالنص لا بغیره نظر فانه کما یتعین بالنص یتعین بخلق المعجز علی یده کما فی حق قائم زمانننا (صلوات الله علیه و سلامه) و کما فی حق من لم یسمع النص و لم ینقل إلیه فان الامام مطلقا لا یتعین عنده الا بخلق المعجز}}.</ref>. در پاسخ می‌‌توان گفت: انحصار و تعیین نص در مقابل راه دیگر یعنی [[بیعت]] و [[اختیار]] است لذا منافاتی با اعتبار [[معجزه]] ندارد. علاوه بر این که نص اعم از [[معجزه]] است و بر همین اساس است که نص را به نص قولی و نص فعلی تقسیم کرده‌اند<ref>فاضل مقداد در لوامع می‌‌گوید: {{عربی\| واعلم أن النص هنا قد یکون قولیا و قد یکون فعلیا کخلق المعجز علی یده فإنه قد یحتاج إلیه فی بعض الاوقات فیجب أن یکون له آیات و دلالات خارقه للعاده، و هو المطلوب}}. اللوامع الإلهیة فی المباحث الکلامیة، ص ۳۳۰.</ref><ref>[[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۱ (کتاب)\|معارف و عقاید ۵]] ص ۱۵۱-۱۵۵</ref>.

Wasity: /* دلائل انحصاری بودن اعتبار نص */

2020-05-01T14:17:29Z

دلائل انحصاری بودن اعتبار نص

نمایش تغییرات