نفاق در معارف و سیره نبوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'ه. ق)' به 'ﻫ.ق)'

2023-06-07T09:21:47Z

جایگزینی متن - 'ه. ق)' به 'ﻫ.ق)'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۵۱
خط ۱۹۰:		خط ۱۹۰:
	در [[حادثه غدیر]] وقتی [[آیه مبارکه]] نازل شد که {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ}}<ref>«ای پیامبر! آنچه را از پروردگارت به سوی تو فرو فرستاده شده است برسان و اگر نکنی پیام او را نرسانده‌ای؛ و خداوند تو را از (گزند) مردم در پناه می‌گیرد» سوره مائده، آیه ۶۷.</ref> در انتهای [[آیه]] اشاره فرمود که [[خداوند]] تو را از مردم [[حفظ]] می‌کند، معلوم می‌شود [[پیامبر اکرم]] که [[مأمور]] به [[ابلاغ ولایت علی]] بوده، فضایی را [[ناامن]] [[مشاهده]] می‌کند که به [[صراحت]] نمی‌تواند حرف دلش را بزند، از تنش‌های منافقین هراسناک است و لذا در بیان تقویت [[قلبی]] پیامبر اکرم، خداوند فرمود: نگران نباش ما تو را حفظ می‌کنیم.		در [[حادثه غدیر]] وقتی [[آیه مبارکه]] نازل شد که {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ}}<ref>«ای پیامبر! آنچه را از پروردگارت به سوی تو فرو فرستاده شده است برسان و اگر نکنی پیام او را نرسانده‌ای؛ و خداوند تو را از (گزند) مردم در پناه می‌گیرد» سوره مائده، آیه ۶۷.</ref> در انتهای [[آیه]] اشاره فرمود که [[خداوند]] تو را از مردم [[حفظ]] می‌کند، معلوم می‌شود [[پیامبر اکرم]] که [[مأمور]] به [[ابلاغ ولایت علی]] بوده، فضایی را [[ناامن]] [[مشاهده]] می‌کند که به [[صراحت]] نمی‌تواند حرف دلش را بزند، از تنش‌های منافقین هراسناک است و لذا در بیان تقویت [[قلبی]] پیامبر اکرم، خداوند فرمود: نگران نباش ما تو را حفظ می‌کنیم.

	[[مفسرین]] معتقدند که از آیه معلوم می‌شود که سابقاً هم پیامبر اکرم مأمور به ابلاغ آن شده ولی به ملاحظه مردم خودداری فرموده. به همین جهت خداوند او را در [[امان]] حفظ خود قرار داده است. در [[سال دهم]] (ه. ق) وقتی [[جبرئیل]] نازل شد که علی {{ع}} را به مردم معرفی نما تا بعد از تو مردم [[مولی]] و [[صاحب اختیار]] خود را بشناسند و متحیر و [[گمراه]] نباشند، پیامبر اکرم به ملاحظه اینکه می‌دانست بعضی از [[اصحاب]] دانه درشت با [[امیرالمؤمنین]] [[عداوت]] و [[دشمنی]] دارند و از باب [[حسادت]] حاضر نیستند قبول [[ولایت‌عهدی]] او را بنمایند، از [[ابلاغ]] این مسئله خودداری فرمود و ترسید از آنکه [[تصور]] کنند آن حضرت می‌خواهد بعد از خودش، [[برادر]] و [[پسر عم]] و داماد خود را و بعد از او اولادش را بر [[مردم]] [[حاکم]] کند و به این جهت [[کافر]] شوند.		[[مفسرین]] معتقدند که از آیه معلوم می‌شود که سابقاً هم پیامبر اکرم مأمور به ابلاغ آن شده ولی به ملاحظه مردم خودداری فرموده. به همین جهت خداوند او را در [[امان]] حفظ خود قرار داده است. در [[سال دهم]] (ﻫ.ق) وقتی [[جبرئیل]] نازل شد که علی {{ع}} را به مردم معرفی نما تا بعد از تو مردم [[مولی]] و [[صاحب اختیار]] خود را بشناسند و متحیر و [[گمراه]] نباشند، پیامبر اکرم به ملاحظه اینکه می‌دانست بعضی از [[اصحاب]] دانه درشت با [[امیرالمؤمنین]] [[عداوت]] و [[دشمنی]] دارند و از باب [[حسادت]] حاضر نیستند قبول [[ولایت‌عهدی]] او را بنمایند، از [[ابلاغ]] این مسئله خودداری فرمود و ترسید از آنکه [[تصور]] کنند آن حضرت می‌خواهد بعد از خودش، [[برادر]] و [[پسر عم]] و داماد خود را و بعد از او اولادش را بر [[مردم]] [[حاکم]] کند و به این جهت [[کافر]] شوند.

	تا اینکه در [[مسجد]] خیف بار دوم [[جبرئیل]] نازل شد و امر سابق را تاکید نمود و [[پیامبر]] {{صل}} [[امان]] خواست و مردم برای [[نماز جماعت]] حاضر شدند و پیامبر {{صل}} [[حدیث ثقلین]] را بیان فرمود که من از [[دنیا]] می‌روم و دو چیز گرانبها در میان شما می‌گذارم [[کتاب خدا]] و عترتم آن دو از یکدیگر جدا نمی‌شوند تا در لب [[حوض کوثر]] به من برسند.		تا اینکه در [[مسجد]] خیف بار دوم [[جبرئیل]] نازل شد و امر سابق را تاکید نمود و [[پیامبر]] {{صل}} [[امان]] خواست و مردم برای [[نماز جماعت]] حاضر شدند و پیامبر {{صل}} [[حدیث ثقلین]] را بیان فرمود که من از [[دنیا]] می‌روم و دو چیز گرانبها در میان شما می‌گذارم [[کتاب خدا]] و عترتم آن دو از یکدیگر جدا نمی‌شوند تا در لب [[حوض کوثر]] به من برسند.

Bahmani: /* ظهور نفاق در مدینه */

2022-12-05T04:54:31Z

ظهور نفاق در مدینه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۲۴
خط ۱۳۸:		خط ۱۳۸:

	پیامبر {{صل}} که موجی از [[فکر]] بنیادین و نهضتی متعالی را در [[مکه]] تأسیس کرد، عکس‌العمل جامعه در برابر این [[آیین]] نوظهور یکسان نبود. طبیعتاً:		پیامبر {{صل}} که موجی از [[فکر]] بنیادین و نهضتی متعالی را در [[مکه]] تأسیس کرد، عکس‌العمل جامعه در برابر این [[آیین]] نوظهور یکسان نبود. طبیعتاً:
	# جمعی از [[انسان‌ها]] که [[حقایق]] را از دید [[خرد]] و [[اندیشه]] می‌نگریستند و با شامه [[فطرت]] پدیده‌های نو را بو می‌کشیدند وقتی رایحه خوش [[شریعت]] را دریافتند با آغوش باز [[تسلیم]] شدند. چهره‌هایی مثل سلمان و [[اباذر]] و... از ابتدای اتصال به منبع [[هدایت]] تا آخر کار صادقانه ایستادند.		# جمعی از [[انسان‌ها]] که [[حقایق]] را از دید [[خرد]] و [[اندیشه]] می‌نگریستند و با شامه [[فطرت]] پدیده‌های نو را بو می‌کشیدند وقتی رایحه خوش [[شریعت]] را دریافتند با آغوش باز [[تسلیم]] شدند. چهره‌هایی مثل سلمان و [[اباذر]] و... از ابتدای اتصال به منبع [[هدایت]] تا آخر کار صادقانه ایستادند.
	# دسته‌ای دیگر [[کفار]] و [[مشرکین]] شناخته شده بودند که عملکردشان بر [[ضد]] [[دعوت نبوی]]، صفحات مفصلی از [[تاریخ]] را به نام خود سیاه کرده است.		# دسته‌ای دیگر [[کفار]] و [[مشرکین]] شناخته شده بودند که عملکردشان بر [[ضد]] [[دعوت نبوی]]، صفحات مفصلی از [[تاریخ]] را به نام خود سیاه کرده است.
	# یک دسته از افراد، [[منافقین]] مخفی و پوشیده‌ای بودند که اصل دعوت نبوی را نپذیرفتند، بلکه طمع‌ورزی در مخیله آنها خطور کرد و [[تصمیم]] گرفتند جزء نفرات اولی باشند که به [[پیغمبر]] [[ایمان]] آورند و در صحنه‌های مختلف محتاطانه و دست به [[عصا]] حرکت کنند، در هیچ [[جنگی]] جانانه و شجاعانه از بن دندان به قصد ادای [[تکلیف الهی]] و [[شرعی]] وارد نشدند، طبل‌هایی بودند که فقط صدا و طمطراقی داشتند ولی نه در عمل و نه [[فکر]] و [[خیال]]، اندیشه [[شهادت‌طلبی]] را [[آرزو]] نداشتند و دنبال نکردند.		# یک دسته از افراد، [[منافقین]] مخفی و پوشیده‌ای بودند که اصل دعوت نبوی را نپذیرفتند، بلکه طمع‌ورزی در مخیله آنها خطور کرد و [[تصمیم]] گرفتند جزء نفرات اولی باشند که به [[پیغمبر]] [[ایمان]] آورند و در صحنه‌های مختلف محتاطانه و دست به [[عصا]] حرکت کنند، در هیچ [[جنگی]] جانانه و شجاعانه از بن دندان به قصد ادای [[تکلیف الهی]] و [[شرعی]] وارد نشدند، طبل‌هایی بودند که فقط صدا و طمطراقی داشتند ولی نه در عمل و نه [[فکر]] و [[خیال]]، اندیشه [[شهادت‌طلبی]] را [[آرزو]] نداشتند و دنبال نکردند.

Bahmani در ‏۵ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۵۴

2022-12-05T04:54:02Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۴ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۲۵

2022-12-04T16:25:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۵۵
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{سیره معصوم}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = نفاق		\| موضوع مرتبط = نفاق
	\| عنوان مدخل = [[نفاق]]		\| عنوان مدخل = نفاق
	\| مداخل مرتبط = [[نفاق در ~~قرآن~~]] - [[نفاق در ~~حدیث~~]] - [[نفاق در نهج البلاغه]] - [[نفاق در کلام اسلامی]] - [[نفاق در ~~اخلاق اسلامی~~]] - [[نفاق در ~~معارف مهدویت~~]] - [[نفاق در ~~تاریخ اسلامی~~]] - [[نفاق در ~~فقه سیاسی~~]] - [[نفاق در معارف ~~دعا~~ و ~~زیارات~~]] - [[نفاق در معارف و ~~سیره سجادی~~]] - [[نفاق در معارف و سیره ~~نبوی~~]] - [[نفاق در جامعه‌شناسی اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[نفاق در لغت]] - [[نفاق در قرآن]] - [[نفاق در نهج البلاغه]] - [[نفاق در کلام اسلامی]] - [[نفاق در معارف مهدویت]] - [[نفاق در تاریخ اسلامی]] - [[نفاق در فقه سیاسی]] - [[نفاق در معارف و سیره نبوی]] - [[نفاق در معارف و سیره علوی]] - [[نفاق در معارف دعا و زیارات]] - [[نفاق در معارف و سیره سجادی]] - [[نفاق در جامعه‌شناسی اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Wasity: جایگزینی متن - 'معاویه بن ابی سفیان' به 'معاویة بن ابی‌سفیان'

2022-11-13T04:05:12Z

جایگزینی متن - 'معاویه بن ابی سفیان' به 'معاویة بن ابی‌سفیان'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۳۵
خط ۱۲۳:		خط ۱۲۳:
	# [[سعد بن ابی وقاص]]؛		# [[سعد بن ابی وقاص]]؛
	# [[ابوعبیده جراح]]؛		# [[ابوعبیده جراح]]؛
	# [[~~معاویه~~ بن ~~ابی سفیان~~]]؛		# [[معاویة بن ابی‌سفیان]]؛
	# [[عمرو بن عاص]]؛		# [[عمرو بن عاص]]؛
	# [[ابوموسی اشعری]]؛		# [[ابوموسی اشعری]]؛

Wasity: جایگزینی متن - 'کلیه' به 'کلیه'

2022-09-24T15:19:36Z

جایگزینی متن - 'کلیه' به 'کلیه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۹
خط ۹۱:		خط ۹۱:
	آیا روز [[جنگ احزاب]] را از یاد بردید که [[دشمن]] بر سر شما آمد از فراز شما و از فرود شما، آنگاه که دیده‌ها کج شدند و [[جان‌ها]] به گلوگاه رسیدند از [[ترس]] [[گمان]] بد به [[خدا]] بردید، آیا فلان روز را فراموش کردید؟ و چون عمر [[خشم]] [[پیغمبر]] {{صل}} را دید گفت: {{عربی\|أعوذ بالله من غضب الله و من غضب رسوله و الله یا رسول الله إن الشیطان رکب علی عنقی}} [[پناه]] به خدا از [[خشم خدا]] و خشم [[رسول خدا]]، به خدا [[سوگند]] یا [[رسول الله]] که [[شیطان]] بر گردن من سوار شد. [[پیامبر]] {{صل}} فرمود: {{متن حدیث\|یا عمر انی رضیت و تایی}} من به این کار راضیم تو [[راضی]] نیستی؟		آیا روز [[جنگ احزاب]] را از یاد بردید که [[دشمن]] بر سر شما آمد از فراز شما و از فرود شما، آنگاه که دیده‌ها کج شدند و [[جان‌ها]] به گلوگاه رسیدند از [[ترس]] [[گمان]] بد به [[خدا]] بردید، آیا فلان روز را فراموش کردید؟ و چون عمر [[خشم]] [[پیغمبر]] {{صل}} را دید گفت: {{عربی\|أعوذ بالله من غضب الله و من غضب رسوله و الله یا رسول الله إن الشیطان رکب علی عنقی}} [[پناه]] به خدا از [[خشم خدا]] و خشم [[رسول خدا]]، به خدا [[سوگند]] یا [[رسول الله]] که [[شیطان]] بر گردن من سوار شد. [[پیامبر]] {{صل}} فرمود: {{متن حدیث\|یا عمر انی رضیت و تایی}} من به این کار راضیم تو [[راضی]] نیستی؟

	[[کلیه]] [[محدثین]] و مورخین این کلمه را در آن روز از قول عمر نقل کرده‌اند که گفت: {{عربی\|ما شککت فی نبوه محمد قط کشکی یوم الحدیبیه}}؛ هیچ روزی مانند روز [[حدیبیه]] من در [[نبوت]] محمد [[شک]] نکردم. بعضی از مورخین نوشته‌اند: پس از [[نوشتن]] [[صلح‌نامه]] هم توسط [[سهیل بن عمرو]] و [[امیرالمؤمنین]] باز عمر با کمال [[ناراحتی]] نزد [[ابابکر]] آمد، بنا کرد [[اعتراض]] کردن به صلح‌نامه و گفت: مگر این رسول خدا نیست! گفت: چرا؟ گفت: مگر ما [[اهل]] [[اسلام]] نیستیم؟ گفت: چرا؟ گفت: مگر آنها [[مشرک]] نیستند؟ گفت: چرا؟ گفت: پس این حرف‌ها چیست؟ [[صلح]] چی؟ چرا تن به این [[خواری]] و به این حرف‌ها بدهیم؟ ابابکر دید عمر خیلی عصبانی و ناراحت و بی‌پروا حرف می‌زند، به عمر تند شد و گفت: [[مرد]] [[خجالت]] بکش، پایت را از توی [[کفش]] پیامبر بیرون بکش {{عربی\|الزم غزره}} بیش از حد خودت حرف نزن. این ایرادات به تو چه مربوط، [[پیامبر]] است خودش می‌داند.		کلیه [[محدثین]] و مورخین این کلمه را در آن روز از قول عمر نقل کرده‌اند که گفت: {{عربی\|ما شککت فی نبوه محمد قط کشکی یوم الحدیبیه}}؛ هیچ روزی مانند روز [[حدیبیه]] من در [[نبوت]] محمد [[شک]] نکردم. بعضی از مورخین نوشته‌اند: پس از [[نوشتن]] [[صلح‌نامه]] هم توسط [[سهیل بن عمرو]] و [[امیرالمؤمنین]] باز عمر با کمال [[ناراحتی]] نزد [[ابابکر]] آمد، بنا کرد [[اعتراض]] کردن به صلح‌نامه و گفت: مگر این رسول خدا نیست! گفت: چرا؟ گفت: مگر ما [[اهل]] [[اسلام]] نیستیم؟ گفت: چرا؟ گفت: مگر آنها [[مشرک]] نیستند؟ گفت: چرا؟ گفت: پس این حرف‌ها چیست؟ [[صلح]] چی؟ چرا تن به این [[خواری]] و به این حرف‌ها بدهیم؟ ابابکر دید عمر خیلی عصبانی و ناراحت و بی‌پروا حرف می‌زند، به عمر تند شد و گفت: [[مرد]] [[خجالت]] بکش، پایت را از توی [[کفش]] پیامبر بیرون بکش {{عربی\|الزم غزره}} بیش از حد خودت حرف نزن. این ایرادات به تو چه مربوط، [[پیامبر]] است خودش می‌داند.

	باز هم به نقل ابن هشام عمر قانع نشد. از نزد [[ابابکر]] [[خدمت]] پیامبر {{صل}} رسید و باز هم با طرح سوالات که تو مگر [[پیغمبر]] [[خدا]] نیستی؟ مگر به ما [[وعده]] ندادی؟ [[حضرت]] باز در حالی که از این [[جسارت]] عمر آن هم در مقابل باقی [[اصحاب]] بسیار ناراحت شده بود، با آن [[خُلق عظیم]] فرمود: من [[بنده]] و [[رسول خدا]]، امر او را [[مخالفت]] نمی‌کنم. خدا مرا وا نمی‌گذارد. {{متن حدیث\|انا عبدالله و رسوله لن اخالف امره و لن یضیعنی}}<ref>سیره ابن هشام، ج۳، ص۳۶۶؛ صحیح مسلم، ج۲، ص۸۱.</ref>.		باز هم به نقل ابن هشام عمر قانع نشد. از نزد [[ابابکر]] [[خدمت]] پیامبر {{صل}} رسید و باز هم با طرح سوالات که تو مگر [[پیغمبر]] [[خدا]] نیستی؟ مگر به ما [[وعده]] ندادی؟ [[حضرت]] باز در حالی که از این [[جسارت]] عمر آن هم در مقابل باقی [[اصحاب]] بسیار ناراحت شده بود، با آن [[خُلق عظیم]] فرمود: من [[بنده]] و [[رسول خدا]]، امر او را [[مخالفت]] نمی‌کنم. خدا مرا وا نمی‌گذارد. {{متن حدیث\|انا عبدالله و رسوله لن اخالف امره و لن یضیعنی}}<ref>سیره ابن هشام، ج۳، ص۳۶۶؛ صحیح مسلم، ج۲، ص۸۱.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

2022-09-13T05:23:49Z

جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۳
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	[[طبری]] در صفحه ۱۴۰ تاریخش می‌گوید: [[مقداد]] وقتی این حرف زدن‌ها و دگرگونی حال [[رسول خدا]] را دید به [[تدارک]] برخاست و عرض کرد یا رسول الله: ما که مانند [[قوم یهود]] نیستیم که به [[حضرت موسی]] گفتند: {{عربی\|اذهب انت و ربک فقاتلا انا هیهنا قاعدون}} تو با خدایت برو و با [[دشمنان]] بجنگید ما همین جا نشسته‌ایم. قسم به آن کسی که تو را به [[رسالت]] فرستاده است، اگر شما تا پایتخت [[حبشه]] بروید ما با شما هستیم و در رکاب شما [[شمشیر]] می‌زنیم. از این کلمه چهره [[مبارک]] [[پیغمبر]] [[خدا]] مانند گل شکفت و در [[حق]] مقداد [[دعای خیر]] فرمود.		[[طبری]] در صفحه ۱۴۰ تاریخش می‌گوید: [[مقداد]] وقتی این حرف زدن‌ها و دگرگونی حال [[رسول خدا]] را دید به [[تدارک]] برخاست و عرض کرد یا رسول الله: ما که مانند [[قوم یهود]] نیستیم که به [[حضرت موسی]] گفتند: {{عربی\|اذهب انت و ربک فقاتلا انا هیهنا قاعدون}} تو با خدایت برو و با [[دشمنان]] بجنگید ما همین جا نشسته‌ایم. قسم به آن کسی که تو را به [[رسالت]] فرستاده است، اگر شما تا پایتخت [[حبشه]] بروید ما با شما هستیم و در رکاب شما [[شمشیر]] می‌زنیم. از این کلمه چهره [[مبارک]] [[پیغمبر]] [[خدا]] مانند گل شکفت و در [[حق]] مقداد [[دعای خیر]] فرمود.

	چند نفر از [[مشرکین]] آمدند نزد پیامبر {{صل}} و گفتند: ای محمد ما [[همسایگان]] و [[هم‌پیمانان]] تو هستیم. تنی چند از بردگان ما به تو پیوسته‌اند که نه به خاطر [[دین]] و نه به عنوان [[آموختن]] [[احکام]] بوده است، بلکه از [[املاک]] و کار ما دست کشیده و گریخته‌اند، از این رو آمده‌ایم آنها را به ما تحویل دهی تا باز گردانیم. پیغمبر مطلوب ایشان را [[اجابت]] نکرد، مبادا آنها را از دینشان برگردانند. با این [[وصف]] نخواست شخصاً دست رد به سینه آنها بزند، از این رو خطاب به [[ابوبکر]] فرمود: ای ابوبکر تو چه می‌گویی؟ پیغمبر [[انتظار]] داشت ابوبکر درخواست آنها را رد کند ولی ابوبکر گفت: با رسول الله آنها راست می‌گویند. پیغمبر برآشفت! چون پاسخ [[ابابکر]] موافق خواست خدا و پیامبر {{صل}} نبود. سپس از عمر که انتظار داشت او مطلوب ایشان را مردود بداند سوال فرمود: ای عمر نظر تو چیست؟ عمر گفت: یا رسول الله آنها راست می‌گویند! اینان همسایگان و هم‌پیمانان شما هستند، از شنیدن این سخن رنگ [[پیامبر]] {{صل}} دگرگون شد<ref>این حدیت را احمد حنبل در جزء اول مسند خود ص۱۵۵ از حدیث علی نقل کرده. نسائی نیز در ص۱۱ الخصائص العددیه آن را نقل کرده است. اکنون بقیه حدیث را از خصائص نسائی بخوانیم: در اینجا پیامبر {{صل}} فرمود: ای گروه قریش به خدا قسم خدا یک نفر از شما را بر شما برانگیخته می‌کند که به خاطر پیشبرد دین او با شما پیکار کند. ابوبکر گفت: یا رسول الله آن کس من هستم؟ فرمود: نه! عمر گفت: یا رسول الله من هستم؟ فرمود: نه! او کسی است که وصله به کفش می‌زند. در آن موقع پیغمبر کفسش را به علی {{ع}} داده بود و آن حضرت مشغول وصله زدن آن بود. اجتهاد در برابر نص، ص۱۶۴.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)\|مظلومیت پیامبر]] ص ۱۷۱.</ref>.		چند نفر از [[مشرکین]] آمدند نزد پیامبر {{صل}} و گفتند: ای محمد ما [[همسایگان]] و [[هم‌پیمانان]] تو هستیم. تنی چند از بردگان ما به تو پیوسته‌اند که نه به خاطر [[دین]] و نه به عنوان [[آموختن]] [[احکام]] بوده است، بلکه از [[املاک]] و کار ما دست کشیده و گریخته‌اند، از این رو آمده‌ایم آنها را به ما تحویل دهی تا باز گردانیم. پیغمبر مطلوب ایشان را [[اجابت]] نکرد، مبادا آنها را از دینشان برگردانند. با این وصف نخواست شخصاً دست رد به سینه آنها بزند، از این رو خطاب به [[ابوبکر]] فرمود: ای ابوبکر تو چه می‌گویی؟ پیغمبر [[انتظار]] داشت ابوبکر درخواست آنها را رد کند ولی ابوبکر گفت: با رسول الله آنها راست می‌گویند. پیغمبر برآشفت! چون پاسخ [[ابابکر]] موافق خواست خدا و پیامبر {{صل}} نبود. سپس از عمر که انتظار داشت او مطلوب ایشان را مردود بداند سوال فرمود: ای عمر نظر تو چیست؟ عمر گفت: یا رسول الله آنها راست می‌گویند! اینان همسایگان و هم‌پیمانان شما هستند، از شنیدن این سخن رنگ [[پیامبر]] {{صل}} دگرگون شد<ref>این حدیت را احمد حنبل در جزء اول مسند خود ص۱۵۵ از حدیث علی نقل کرده. نسائی نیز در ص۱۱ الخصائص العددیه آن را نقل کرده است. اکنون بقیه حدیث را از خصائص نسائی بخوانیم: در اینجا پیامبر {{صل}} فرمود: ای گروه قریش به خدا قسم خدا یک نفر از شما را بر شما برانگیخته می‌کند که به خاطر پیشبرد دین او با شما پیکار کند. ابوبکر گفت: یا رسول الله آن کس من هستم؟ فرمود: نه! عمر گفت: یا رسول الله من هستم؟ فرمود: نه! او کسی است که وصله به کفش می‌زند. در آن موقع پیغمبر کفسش را به علی {{ع}} داده بود و آن حضرت مشغول وصله زدن آن بود. اجتهاد در برابر نص، ص۱۶۴.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)\|مظلومیت پیامبر]] ص ۱۷۱.</ref>.

	=== [[مظلومیت پیامبر]] {{صل}} در [[تضعیف]] [[منافقان]] در [[جنگ خندق\|احزاب]] ===		=== [[مظلومیت پیامبر]] {{صل}} در [[تضعیف]] [[منافقان]] در [[جنگ خندق\|احزاب]] ===

Wasity: جایگزینی متن - 'تجدید' به 'تجدید'

2022-09-08T10:30:37Z

جایگزینی متن - 'تجدید' به 'تجدید'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۰۰
خط ۲۳۵:		خط ۲۳۵:
	[[زید بن ارقم]] گفت: شامگاه [[عرفه]] [[جبرئیل]] با امر ولایت [[علی بن ابی طالب]] {{ع}} بر پیامبر نازل شد، پیامبر از [[ترس]] [[اهل]] [[تهمت]] و [[نفاق]] دلتنگ شد و گروهی را [[دعوت]] کرد از جمله مرا و با آنان در این باره [[مشورت]] نمود تا در موسم آن را [[ابلاغ]] کند، ما نمی‌دانستیم به او چه بگوییم، پس پیامبر گریست، جبرئیل به او گفت: یا محمد آیا از کار [[خدا]] ناراحت هستی؟ گفت: ای جبرئیل هرگز! ولی خدای من می‌داند که از [[قریش]] چه کشیدم هنگامی که به [[پیامبری]] من [[اقرار]] نکردند تا اینکه [[خدا]] مرا به [[جهاد]] با آنان [[فرمان]] داد و سپاهیانی از [[آسمان]] برای من فرستاد و آنها به من [[یاری]] کردند، پس چگونه پس از من به علی اقرار خواهند کرد، [[جبرئیل]] از پیش [[پیامبر]] رفت پس این [[آیه]] را آورد: {{متن قرآن\|فَلَعَلَّكَ تَارِكٌ بَعْضَ مَا يُوحَى إِلَيْكَ وَضَائِقٌ بِهِ صَدْرُكَ}}<ref>«و مبادا تو برخی از آنچه را بر تو وحی شده است کنار نهی و دل از آن تنگ داری» سوره هود، آیه ۱۲.</ref><ref>شواهد التنزیل، ج۱، ص۳۵۶.</ref>.		[[زید بن ارقم]] گفت: شامگاه [[عرفه]] [[جبرئیل]] با امر ولایت [[علی بن ابی طالب]] {{ع}} بر پیامبر نازل شد، پیامبر از [[ترس]] [[اهل]] [[تهمت]] و [[نفاق]] دلتنگ شد و گروهی را [[دعوت]] کرد از جمله مرا و با آنان در این باره [[مشورت]] نمود تا در موسم آن را [[ابلاغ]] کند، ما نمی‌دانستیم به او چه بگوییم، پس پیامبر گریست، جبرئیل به او گفت: یا محمد آیا از کار [[خدا]] ناراحت هستی؟ گفت: ای جبرئیل هرگز! ولی خدای من می‌داند که از [[قریش]] چه کشیدم هنگامی که به [[پیامبری]] من [[اقرار]] نکردند تا اینکه [[خدا]] مرا به [[جهاد]] با آنان [[فرمان]] داد و سپاهیانی از [[آسمان]] برای من فرستاد و آنها به من [[یاری]] کردند، پس چگونه پس از من به علی اقرار خواهند کرد، [[جبرئیل]] از پیش [[پیامبر]] رفت پس این [[آیه]] را آورد: {{متن قرآن\|فَلَعَلَّكَ تَارِكٌ بَعْضَ مَا يُوحَى إِلَيْكَ وَضَائِقٌ بِهِ صَدْرُكَ}}<ref>«و مبادا تو برخی از آنچه را بر تو وحی شده است کنار نهی و دل از آن تنگ داری» سوره هود، آیه ۱۲.</ref><ref>شواهد التنزیل، ج۱، ص۳۵۶.</ref>.

	از [[امام باقر]] {{ع}} نقل شده: جبرئیل در [[حجة‌الوداع]] نازل شد و به [[رسول اکرم]] اعلام کرد خدایت [[سلام]] می‌رساند و می‌فرماید اجلت نزدیک شده {{متن حدیث\|... فَأَقِمْ يَا مُحَمَّدُ عَلِيّاً عَلَماً وَ خُذْ عَلَيْهِمُ الْبَيْعَةَ وَ جَدِّدْ عَهْدِي وَ مِيثَاقِي لَهُمُ الَّذِي وَاثَقْتَهُمْ عَلَيْهِ فَإِنِّي قَابِضُكَ إِلَيَّ وَ مُسْتَقْدِمُكَ عَلَيَّ...}}<ref>بحارالانوار، ج۳۷، ص۲۰۳؛ احتجاج، ج۱، ص۱۱۸.</ref>؛ پس ای محمد، علی را [[علم]] و راهنمایم قرار ده و از آنان برایش [[بیعت]] بگیر و [[عهد]] و پیمانی که با آنان بسته‌ام را [[تجدید]] کن؛ زیرا من جانت را گرفته و نزد خود فرا می‌خوانم.		از [[امام باقر]] {{ع}} نقل شده: جبرئیل در [[حجة‌الوداع]] نازل شد و به [[رسول اکرم]] اعلام کرد خدایت [[سلام]] می‌رساند و می‌فرماید اجلت نزدیک شده {{متن حدیث\|... فَأَقِمْ يَا مُحَمَّدُ عَلِيّاً عَلَماً وَ خُذْ عَلَيْهِمُ الْبَيْعَةَ وَ جَدِّدْ عَهْدِي وَ مِيثَاقِي لَهُمُ الَّذِي وَاثَقْتَهُمْ عَلَيْهِ فَإِنِّي قَابِضُكَ إِلَيَّ وَ مُسْتَقْدِمُكَ عَلَيَّ...}}<ref>بحارالانوار، ج۳۷، ص۲۰۳؛ احتجاج، ج۱، ص۱۱۸.</ref>؛ پس ای محمد، علی را [[علم]] و راهنمایم قرار ده و از آنان برایش [[بیعت]] بگیر و [[عهد]] و پیمانی که با آنان بسته‌ام را تجدید کن؛ زیرا من جانت را گرفته و نزد خود فرا می‌خوانم.

	از آن سو چون پیامبر {{صل}} نسبت به [[قوم]] خود و مخصوصاً از [[منافقین]] [[امت]] خائف و ترسان بود که مبادا پراکنده شده و به [[جاهلیت]] و کفری دیگر بازگردند و همچنین از [[عداوت]] و [[بغض]] درونی آنان نسبت به [[علی آگاه]] بود، به همین خاطر توسط جبرئیل از [[خداوند]] درخواست نمود که او را از [[شر]] و [[کید]] و [[مکر]] منافقین [[حفظ]] فرماید. بنابراین [[رسول خدا]] {{صل}} انجام این امر را تا [[مسجد]] خیف در مراجعت از [[مکه]] به تأخیر انداخت. پس در آن [[منزل]] بار دیگر جبرئیل نازل شده و [[تکلیف]] سابق را راجع به معرفی [[علی ابن ابی طالب]] تجدید نمود ولی راجع به درخواست آخر پیامبر مبنی بر [[عصمت]] و نگهداری او از شر منافقین هیچ پیامی را نیاورد تا اینکه به [[کراع الغمیم]]، در بین راه [[مکه]] و [[مدینه]] رسید.		از آن سو چون پیامبر {{صل}} نسبت به [[قوم]] خود و مخصوصاً از [[منافقین]] [[امت]] خائف و ترسان بود که مبادا پراکنده شده و به [[جاهلیت]] و کفری دیگر بازگردند و همچنین از [[عداوت]] و [[بغض]] درونی آنان نسبت به [[علی آگاه]] بود، به همین خاطر توسط جبرئیل از [[خداوند]] درخواست نمود که او را از [[شر]] و [[کید]] و [[مکر]] منافقین [[حفظ]] فرماید. بنابراین [[رسول خدا]] {{صل}} انجام این امر را تا [[مسجد]] خیف در مراجعت از [[مکه]] به تأخیر انداخت. پس در آن [[منزل]] بار دیگر جبرئیل نازل شده و [[تکلیف]] سابق را راجع به معرفی [[علی ابن ابی طالب]] تجدید نمود ولی راجع به درخواست آخر پیامبر مبنی بر [[عصمت]] و نگهداری او از شر منافقین هیچ پیامی را نیاورد تا اینکه به [[کراع الغمیم]]، در بین راه [[مکه]] و [[مدینه]] رسید.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T08:32:28Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T22:12:26Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۴۲
خط ۱۱۶:		خط ۱۱۶:
	وقتی که حذیفه پیشنهاد [[مجازات]] آنها را به [[پیامبر]]{{صل}} داد حضرت فرمود: اگر من آنها را مجازات کنم می‌گویند: محمد پس از آنکه به اوج [[قدرت]] رسید [[شمشیر]] بر گردن [[یاران]] خود نهاد. از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] شده که [[منافقان]] را در [[عهد رسول خدا]] نمی‌شناختند مگر به [[بغض]] و [[دشمنی با علی]] و کسی آنان را نمی‌شناخت مگر حذیفه. در کتاب سواد و [[بیاض]] که از کتب [[اهل سنت]] است آمده که وقتی پیامبر{{صل}} فرمود: {{متن حدیث\|أَعْرَفُكُمْ بِالْمُنَافِقِينَ حُذَيْفَةُ}}<ref>حدیقة الشیعه، ص۳۱۶؛ مغازی واقدی، ج۳، ص۱۰۴۲.</ref>.		وقتی که حذیفه پیشنهاد [[مجازات]] آنها را به [[پیامبر]]{{صل}} داد حضرت فرمود: اگر من آنها را مجازات کنم می‌گویند: محمد پس از آنکه به اوج [[قدرت]] رسید [[شمشیر]] بر گردن [[یاران]] خود نهاد. از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] شده که [[منافقان]] را در [[عهد رسول خدا]] نمی‌شناختند مگر به [[بغض]] و [[دشمنی با علی]] و کسی آنان را نمی‌شناخت مگر حذیفه. در کتاب سواد و [[بیاض]] که از کتب [[اهل سنت]] است آمده که وقتی پیامبر{{صل}} فرمود: {{متن حدیث\|أَعْرَفُكُمْ بِالْمُنَافِقِينَ حُذَيْفَةُ}}<ref>حدیقة الشیعه، ص۳۱۶؛ مغازی واقدی، ج۳، ص۱۰۴۲.</ref>.
	حذیفه آنها را این‌گونه معرفی کرد:		حذیفه آنها را این‌گونه معرفی کرد:
	#[[ابوبکر]]؛		# [[ابوبکر]]؛
	#[[عمر]]؛		# [[عمر]]؛
	#[[عثمان]]؛		# [[عثمان]]؛
	#[[طلحه]]؛		# [[طلحه]]؛
	#[[عبدالرحمن بن عوف]]؛		# [[عبدالرحمن بن عوف]]؛
	#[[سعد بن ابی وقاص]]؛		# [[سعد بن ابی وقاص]]؛
	#[[ابوعبیده جراح]]؛		# [[ابوعبیده جراح]]؛
	#[[معاویه بن ابی سفیان]]؛		# [[معاویه بن ابی سفیان]]؛
	#[[عمرو بن عاص]]؛		# [[عمرو بن عاص]]؛
	# [[ابوموسی اشعری]]؛		# [[ابوموسی اشعری]]؛
	#[[مغیره بن شعبه]]؛		# [[مغیره بن شعبه]]؛
	#[[اوس بن حدثان]]؛		# [[اوس بن حدثان]]؛
	#[[ابوهریره]]؛		# [[ابوهریره]]؛
	#[[ابوطلحه انصاری]].<ref>بحارالانوار، ج۲۸، ص۱۰۰.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)\|مظلومیت پیامبر]] ص ۲۷۷.</ref>.		# [[ابوطلحه انصاری]].<ref>بحارالانوار، ج۲۸، ص۱۰۰.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)\|مظلومیت پیامبر]] ص ۲۷۷.</ref>.

	===[[مظلومیت پیامبر]]{{صل}} در [[ظهور]] [[نفاق]] در [[مدینه]]===		===[[مظلومیت پیامبر]]{{صل}} در [[ظهور]] [[نفاق]] در [[مدینه]]===
خط ۱۹۵:		خط ۱۹۵:

	[[پیامبر اکرم]]{{صل}} در رساندن [[وحی]] تعلل ورزید و از بیان آن [[هراس]] داشت و در پی [[فرصت]] مناسبی بود تا آن را ابلاغ کند. اگر پیامبر هراس و تعللی نداشت نیازی به این تهدید {{متن قرآن\|وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ}} و این [[وعده]] {{متن قرآن\|وَاللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ}} نداشت چنانکه در اوایل [[بعثت]] چنین تهدید و وعده‌های نبود؛ لذا باید به ماهیت [[ترس]] پیامبر و سبب تعلل وی در [[ابلاغ وحی]] ملاحظه شود و ابتدا باید [[هویت]] [[فرمان الهی]] یعنی {{متن قرآن\|مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ}} بررسی شود.		[[پیامبر اکرم]]{{صل}} در رساندن [[وحی]] تعلل ورزید و از بیان آن [[هراس]] داشت و در پی [[فرصت]] مناسبی بود تا آن را ابلاغ کند. اگر پیامبر هراس و تعللی نداشت نیازی به این تهدید {{متن قرآن\|وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ}} و این [[وعده]] {{متن قرآن\|وَاللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ}} نداشت چنانکه در اوایل [[بعثت]] چنین تهدید و وعده‌های نبود؛ لذا باید به ماهیت [[ترس]] پیامبر و سبب تعلل وی در [[ابلاغ وحی]] ملاحظه شود و ابتدا باید [[هویت]] [[فرمان الهی]] یعنی {{متن قرآن\|مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ}} بررسی شود.
	#[[آیه]] در مورد کل [[دین]] نیست.		# [[آیه]] در مورد کل [[دین]] نیست.
	#آیه در مورد [[فروع دین]] نیست، چون تقریباً تمام [[فروع]] مثل [[نماز]] و [[روزه]] و [[حج]] و [[زکات]] و... نازل شده بودند.		#آیه در مورد [[فروع دین]] نیست، چون تقریباً تمام [[فروع]] مثل [[نماز]] و [[روزه]] و [[حج]] و [[زکات]] و... نازل شده بودند.
	#آنچه که حساسیت‌زا بود در [[اصول دین]] بود و آن اصل قطعاً [[توحید]] و [[نبوت]] و [[معاد]] نیست چون بین [[مسلمین]] رایج بوده و [[معتقد]] بودند. پس مربوط به یکی از اصول دین است با دو ویژگی الف: به قدری مهم است که اگر [[پیامبر]] آن را [[ابلاغ]] نکند گویا [[اصل دین]] را نرسانده است. ب: پیامبر در ابلاغش [[هراس]] داشت لذا [[خدا]] [[حفظ]] از خطرات را به وی [[وعده]] داد {{متن قرآن\|وَاللَّهُ يَعْصِمُكَ}} بی‌شک مسئله مهم بحث [[جانشینی پیامبر]] بود.		#آنچه که حساسیت‌زا بود در [[اصول دین]] بود و آن اصل قطعاً [[توحید]] و [[نبوت]] و [[معاد]] نیست چون بین [[مسلمین]] رایج بوده و [[معتقد]] بودند. پس مربوط به یکی از اصول دین است با دو ویژگی الف: به قدری مهم است که اگر [[پیامبر]] آن را [[ابلاغ]] نکند گویا [[اصل دین]] را نرسانده است. ب: پیامبر در ابلاغش [[هراس]] داشت لذا [[خدا]] [[حفظ]] از خطرات را به وی [[وعده]] داد {{متن قرآن\|وَاللَّهُ يَعْصِمُكَ}} بی‌شک مسئله مهم بحث [[جانشینی پیامبر]] بود.
خط ۲۵۳:		خط ۲۵۳:

	و نیز [[ابوسعید خدری]] نقل می‌کند که از پیامبر{{صل}} شنیدم که چنین افزود: آنها از من هستند پس گفته می‌شود که نمی‌دانی پس از تو چقدر تبدیل و تغییر ایجاد کردند و من نیز می‌گویم نابودی، نابودی برای کسی که پس از من در [[شریعت]] من دست برد<ref>امامت در پرتو کتاب و سنت، ص۷۸؛ صحیح بخاری، ج۸، ص۵۸.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)\|مظلومیت پیامبر]] ص ۳۵۰.</ref>.		و نیز [[ابوسعید خدری]] نقل می‌کند که از پیامبر{{صل}} شنیدم که چنین افزود: آنها از من هستند پس گفته می‌شود که نمی‌دانی پس از تو چقدر تبدیل و تغییر ایجاد کردند و من نیز می‌گویم نابودی، نابودی برای کسی که پس از من در [[شریعت]] من دست برد<ref>امامت در پرتو کتاب و سنت، ص۷۸؛ صحیح بخاری، ج۸، ص۵۸.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)\|مظلومیت پیامبر]] ص ۳۵۰.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۲۶۵:		خط ۲۶۳:

	[[رده:نفاق]]		[[رده:نفاق]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۹
خط ۹۱:		خط ۹۱:
	آیا روز [[جنگ احزاب]] را از یاد بردید که [[دشمن]] بر سر شما آمد از فراز شما و از فرود شما، آنگاه که دیده‌ها کج شدند و [[جان‌ها]] به گلوگاه رسیدند از [[ترس]] [[گمان]] بد به [[خدا]] بردید، آیا فلان روز را فراموش کردید؟ و چون عمر [[خشم]] [[پیغمبر]] {{صل}} را دید گفت: {{عربی\|أعوذ بالله من غضب الله و من غضب رسوله و الله یا رسول الله إن الشیطان رکب علی عنقی}} [[پناه]] به خدا از [[خشم خدا]] و خشم [[رسول خدا]]، به خدا [[سوگند]] یا [[رسول الله]] که [[شیطان]] بر گردن من سوار شد. [[پیامبر]] {{صل}} فرمود: {{متن حدیث\|یا عمر انی رضیت و تایی}} من به این کار راضیم تو [[راضی]] نیستی؟		آیا روز [[جنگ احزاب]] را از یاد بردید که [[دشمن]] بر سر شما آمد از فراز شما و از فرود شما، آنگاه که دیده‌ها کج شدند و [[جان‌ها]] به گلوگاه رسیدند از [[ترس]] [[گمان]] بد به [[خدا]] بردید، آیا فلان روز را فراموش کردید؟ و چون عمر [[خشم]] [[پیغمبر]] {{صل}} را دید گفت: {{عربی\|أعوذ بالله من غضب الله و من غضب رسوله و الله یا رسول الله إن الشیطان رکب علی عنقی}} [[پناه]] به خدا از [[خشم خدا]] و خشم [[رسول خدا]]، به خدا [[سوگند]] یا [[رسول الله]] که [[شیطان]] بر گردن من سوار شد. [[پیامبر]] {{صل}} فرمود: {{متن حدیث\|یا عمر انی رضیت و تایی}} من به این کار راضیم تو [[راضی]] نیستی؟

	[[کلیه]] [[محدثین]] و مورخین این کلمه را در آن روز از قول عمر نقل کرده‌اند که گفت: {{عربی\|ما شککت فی نبوه محمد قط کشکی یوم الحدیبیه}}؛ هیچ روزی مانند روز [[حدیبیه]] من در [[نبوت]] محمد [[شک]] نکردم. بعضی از مورخین نوشته‌اند: پس از [[نوشتن]] [[صلح‌نامه]] هم توسط [[سهیل بن عمرو]] و [[امیرالمؤمنین]] باز عمر با کمال [[ناراحتی]] نزد [[ابابکر]] آمد، بنا کرد [[اعتراض]] کردن به صلح‌نامه و گفت: مگر این رسول خدا نیست! گفت: چرا؟ گفت: مگر ما [[اهل]] [[اسلام]] نیستیم؟ گفت: چرا؟ گفت: مگر آنها [[مشرک]] نیستند؟ گفت: چرا؟ گفت: پس این حرف‌ها چیست؟ [[صلح]] چی؟ چرا تن به این [[خواری]] و به این حرف‌ها بدهیم؟ ابابکر دید عمر خیلی عصبانی و ناراحت و بی‌پروا حرف می‌زند، به عمر تند شد و گفت: [[مرد]] [[خجالت]] بکش، پایت را از توی [[کفش]] پیامبر بیرون بکش {{عربی\|الزم غزره}} بیش از حد خودت حرف نزن. این ایرادات به تو چه مربوط، [[پیامبر]] است خودش می‌داند.		کلیه [[محدثین]] و مورخین این کلمه را در آن روز از قول عمر نقل کرده‌اند که گفت: {{عربی\|ما شککت فی نبوه محمد قط کشکی یوم الحدیبیه}}؛ هیچ روزی مانند روز [[حدیبیه]] من در [[نبوت]] محمد [[شک]] نکردم. بعضی از مورخین نوشته‌اند: پس از [[نوشتن]] [[صلح‌نامه]] هم توسط [[سهیل بن عمرو]] و [[امیرالمؤمنین]] باز عمر با کمال [[ناراحتی]] نزد [[ابابکر]] آمد، بنا کرد [[اعتراض]] کردن به صلح‌نامه و گفت: مگر این رسول خدا نیست! گفت: چرا؟ گفت: مگر ما [[اهل]] [[اسلام]] نیستیم؟ گفت: چرا؟ گفت: مگر آنها [[مشرک]] نیستند؟ گفت: چرا؟ گفت: پس این حرف‌ها چیست؟ [[صلح]] چی؟ چرا تن به این [[خواری]] و به این حرف‌ها بدهیم؟ ابابکر دید عمر خیلی عصبانی و ناراحت و بی‌پروا حرف می‌زند، به عمر تند شد و گفت: [[مرد]] [[خجالت]] بکش، پایت را از توی [[کفش]] پیامبر بیرون بکش {{عربی\|الزم غزره}} بیش از حد خودت حرف نزن. این ایرادات به تو چه مربوط، [[پیامبر]] است خودش می‌داند.

	باز هم به نقل ابن هشام عمر قانع نشد. از نزد [[ابابکر]] [[خدمت]] پیامبر {{صل}} رسید و باز هم با طرح سوالات که تو مگر [[پیغمبر]] [[خدا]] نیستی؟ مگر به ما [[وعده]] ندادی؟ [[حضرت]] باز در حالی که از این [[جسارت]] عمر آن هم در مقابل باقی [[اصحاب]] بسیار ناراحت شده بود، با آن [[خُلق عظیم]] فرمود: من [[بنده]] و [[رسول خدا]]، امر او را [[مخالفت]] نمی‌کنم. خدا مرا وا نمی‌گذارد. {{متن حدیث\|انا عبدالله و رسوله لن اخالف امره و لن یضیعنی}}<ref>سیره ابن هشام، ج۳، ص۳۶۶؛ صحیح مسلم، ج۲، ص۸۱.</ref>.		باز هم به نقل ابن هشام عمر قانع نشد. از نزد [[ابابکر]] [[خدمت]] پیامبر {{صل}} رسید و باز هم با طرح سوالات که تو مگر [[پیغمبر]] [[خدا]] نیستی؟ مگر به ما [[وعده]] ندادی؟ [[حضرت]] باز در حالی که از این [[جسارت]] عمر آن هم در مقابل باقی [[اصحاب]] بسیار ناراحت شده بود، با آن [[خُلق عظیم]] فرمود: من [[بنده]] و [[رسول خدا]]، امر او را [[مخالفت]] نمی‌کنم. خدا مرا وا نمی‌گذارد. {{متن حدیث\|انا عبدالله و رسوله لن اخالف امره و لن یضیعنی}}<ref>سیره ابن هشام، ج۳، ص۳۶۶؛ صحیح مسلم، ج۲، ص۸۱.</ref>.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۳
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	[[طبری]] در صفحه ۱۴۰ تاریخش می‌گوید: [[مقداد]] وقتی این حرف زدن‌ها و دگرگونی حال [[رسول خدا]] را دید به [[تدارک]] برخاست و عرض کرد یا رسول الله: ما که مانند [[قوم یهود]] نیستیم که به [[حضرت موسی]] گفتند: {{عربی\|اذهب انت و ربک فقاتلا انا هیهنا قاعدون}} تو با خدایت برو و با [[دشمنان]] بجنگید ما همین جا نشسته‌ایم. قسم به آن کسی که تو را به [[رسالت]] فرستاده است، اگر شما تا پایتخت [[حبشه]] بروید ما با شما هستیم و در رکاب شما [[شمشیر]] می‌زنیم. از این کلمه چهره [[مبارک]] [[پیغمبر]] [[خدا]] مانند گل شکفت و در [[حق]] مقداد [[دعای خیر]] فرمود.		[[طبری]] در صفحه ۱۴۰ تاریخش می‌گوید: [[مقداد]] وقتی این حرف زدن‌ها و دگرگونی حال [[رسول خدا]] را دید به [[تدارک]] برخاست و عرض کرد یا رسول الله: ما که مانند [[قوم یهود]] نیستیم که به [[حضرت موسی]] گفتند: {{عربی\|اذهب انت و ربک فقاتلا انا هیهنا قاعدون}} تو با خدایت برو و با [[دشمنان]] بجنگید ما همین جا نشسته‌ایم. قسم به آن کسی که تو را به [[رسالت]] فرستاده است، اگر شما تا پایتخت [[حبشه]] بروید ما با شما هستیم و در رکاب شما [[شمشیر]] می‌زنیم. از این کلمه چهره [[مبارک]] [[پیغمبر]] [[خدا]] مانند گل شکفت و در [[حق]] مقداد [[دعای خیر]] فرمود.

	چند نفر از [[مشرکین]] آمدند نزد پیامبر {{صل}} و گفتند: ای محمد ما [[همسایگان]] و [[هم‌پیمانان]] تو هستیم. تنی چند از بردگان ما به تو پیوسته‌اند که نه به خاطر [[دین]] و نه به عنوان [[آموختن]] [[احکام]] بوده است، بلکه از [[املاک]] و کار ما دست کشیده و گریخته‌اند، از این رو آمده‌ایم آنها را به ما تحویل دهی تا باز گردانیم. پیغمبر مطلوب ایشان را [[اجابت]] نکرد، مبادا آنها را از دینشان برگردانند. با این [[وصف]] نخواست شخصاً دست رد به سینه آنها بزند، از این رو خطاب به [[ابوبکر]] فرمود: ای ابوبکر تو چه می‌گویی؟ پیغمبر [[انتظار]] داشت ابوبکر درخواست آنها را رد کند ولی ابوبکر گفت: با رسول الله آنها راست می‌گویند. پیغمبر برآشفت! چون پاسخ [[ابابکر]] موافق خواست خدا و پیامبر {{صل}} نبود. سپس از عمر که انتظار داشت او مطلوب ایشان را مردود بداند سوال فرمود: ای عمر نظر تو چیست؟ عمر گفت: یا رسول الله آنها راست می‌گویند! اینان همسایگان و هم‌پیمانان شما هستند، از شنیدن این سخن رنگ [[پیامبر]] {{صل}} دگرگون شد<ref>این حدیت را احمد حنبل در جزء اول مسند خود ص۱۵۵ از حدیث علی نقل کرده. نسائی نیز در ص۱۱ الخصائص العددیه آن را نقل کرده است. اکنون بقیه حدیث را از خصائص نسائی بخوانیم: در اینجا پیامبر {{صل}} فرمود: ای گروه قریش به خدا قسم خدا یک نفر از شما را بر شما برانگیخته می‌کند که به خاطر پیشبرد دین او با شما پیکار کند. ابوبکر گفت: یا رسول الله آن کس من هستم؟ فرمود: نه! عمر گفت: یا رسول الله من هستم؟ فرمود: نه! او کسی است که وصله به کفش می‌زند. در آن موقع پیغمبر کفسش را به علی {{ع}} داده بود و آن حضرت مشغول وصله زدن آن بود. اجتهاد در برابر نص، ص۱۶۴.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)\|مظلومیت پیامبر]] ص ۱۷۱.</ref>.		چند نفر از [[مشرکین]] آمدند نزد پیامبر {{صل}} و گفتند: ای محمد ما [[همسایگان]] و [[هم‌پیمانان]] تو هستیم. تنی چند از بردگان ما به تو پیوسته‌اند که نه به خاطر [[دین]] و نه به عنوان [[آموختن]] [[احکام]] بوده است، بلکه از [[املاک]] و کار ما دست کشیده و گریخته‌اند، از این رو آمده‌ایم آنها را به ما تحویل دهی تا باز گردانیم. پیغمبر مطلوب ایشان را [[اجابت]] نکرد، مبادا آنها را از دینشان برگردانند. با این وصف نخواست شخصاً دست رد به سینه آنها بزند، از این رو خطاب به [[ابوبکر]] فرمود: ای ابوبکر تو چه می‌گویی؟ پیغمبر [[انتظار]] داشت ابوبکر درخواست آنها را رد کند ولی ابوبکر گفت: با رسول الله آنها راست می‌گویند. پیغمبر برآشفت! چون پاسخ [[ابابکر]] موافق خواست خدا و پیامبر {{صل}} نبود. سپس از عمر که انتظار داشت او مطلوب ایشان را مردود بداند سوال فرمود: ای عمر نظر تو چیست؟ عمر گفت: یا رسول الله آنها راست می‌گویند! اینان همسایگان و هم‌پیمانان شما هستند، از شنیدن این سخن رنگ [[پیامبر]] {{صل}} دگرگون شد<ref>این حدیت را احمد حنبل در جزء اول مسند خود ص۱۵۵ از حدیث علی نقل کرده. نسائی نیز در ص۱۱ الخصائص العددیه آن را نقل کرده است. اکنون بقیه حدیث را از خصائص نسائی بخوانیم: در اینجا پیامبر {{صل}} فرمود: ای گروه قریش به خدا قسم خدا یک نفر از شما را بر شما برانگیخته می‌کند که به خاطر پیشبرد دین او با شما پیکار کند. ابوبکر گفت: یا رسول الله آن کس من هستم؟ فرمود: نه! عمر گفت: یا رسول الله من هستم؟ فرمود: نه! او کسی است که وصله به کفش می‌زند. در آن موقع پیغمبر کفسش را به علی {{ع}} داده بود و آن حضرت مشغول وصله زدن آن بود. اجتهاد در برابر نص، ص۱۶۴.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)\|مظلومیت پیامبر]] ص ۱۷۱.</ref>.

	=== [[مظلومیت پیامبر]] {{صل}} در [[تضعیف]] [[منافقان]] در [[جنگ خندق\|احزاب]] ===		=== [[مظلومیت پیامبر]] {{صل}} در [[تضعیف]] [[منافقان]] در [[جنگ خندق\|احزاب]] ===