نفرین در معارف و سیره معصوم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* نفرین به دشمنان اسلام */

2026-02-28T05:41:17Z

نفرین به دشمنان اسلام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۱۱
خط ۷:		خط ۷:

	== نفرین به دشمنان اسلام ==		== نفرین به دشمنان اسلام ==
	علاوه بر [[تولی]] به [[اولیای الهی]]، [[تبری از دشمنان]] [[اسلام]] نیز از تعالیم اولیای دین و [[امامان معصوم]]{{عم}} به‌شمار می‌رود. در سیره رهبران [[معصوم]] اسلام{{عم}}، گرچه از [[دشنام]] و [[بدزبانی]] برای اعلام [[بیزاری از دشمنان]] [[دین]] [[نهی]] شده است، اما [[لعن]] و نفرین به آنان امری جایز و صحیح شمرده شده است. این شیوه از [[تبری]]، هم در [[قرآن]] مصادیق فراوان دارد و هم در [[سیره معصومان]]{{عم}} فراوان یافت می‌شود. در امور نظامی نیز آن بزرگواران علاوه بر [[دعا]] برای [[رزمندگان]] اسلام و همچنین دعا برای [[هدایت]] دشمنان اسلام، آنگاه که با سرسختی دشمنان دین روبه‌رو می‌شدند و هرگونه [[امید]] به هدایت را منتفی می‌دیدند، آنان را لعن و نفرین می‌کردند؛ زیرا آنان مانع گسترش اسلام و [[دعوت]] [[رسول خدا]]{{صل}} می‌شدند؛ به [[افساد]] در بین [[مسلمانان]] می‌پرداختند؛ همانند عضو [[بیماری]] می‌شدند که [[مدارا]] با آنان سایر اعضا را [[مبتلا]] می‌کرد و راهی جز نابودی آنان متصور نبود. بنابراین، [[رهبران]] معصوم اسلام برای نابودی آنان دعا و آنان را لعن و نفرین می‌کردند. در ادامه به نمونه‌هایی از سیره معصومان{{عم}} در این موضوع می‌پردازیم<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۳۳۲ ـ ۳۳۳.</ref>.		علاوه بر [[تولی]] به [[اولیای الهی]]، [[تبری از دشمنان]] [[اسلام]] نیز از تعالیم اولیای دین و [[امامان معصوم]]{{عم}} به‌شمار می‌رود. در سیره رهبران [[معصوم]] اسلام{{عم}}، گرچه از [[دشنام]] و بدزبانی برای اعلام [[بیزاری از دشمنان]] [[دین]] [[نهی]] شده است، اما [[لعن]] و نفرین به آنان امری جایز و صحیح شمرده شده است. این شیوه از [[تبری]]، هم در [[قرآن]] مصادیق فراوان دارد و هم در [[سیره معصومان]]{{عم}} فراوان یافت می‌شود. در امور نظامی نیز آن بزرگواران علاوه بر [[دعا]] برای [[رزمندگان]] اسلام و همچنین دعا برای [[هدایت]] دشمنان اسلام، آنگاه که با سرسختی دشمنان دین روبه‌رو می‌شدند و هرگونه [[امید]] به هدایت را منتفی می‌دیدند، آنان را لعن و نفرین می‌کردند؛ زیرا آنان مانع گسترش اسلام و [[دعوت]] [[رسول خدا]]{{صل}} می‌شدند؛ به [[افساد]] در بین [[مسلمانان]] می‌پرداختند؛ همانند عضو [[بیماری]] می‌شدند که [[مدارا]] با آنان سایر اعضا را [[مبتلا]] می‌کرد و راهی جز نابودی آنان متصور نبود. بنابراین، [[رهبران]] معصوم اسلام برای نابودی آنان دعا و آنان را لعن و نفرین می‌کردند. در ادامه به نمونه‌هایی از سیره معصومان{{عم}} در این موضوع می‌پردازیم<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۳۳۲ ـ ۳۳۳.</ref>.

	== نفرین‌های رسول خدا{{صل}} به دشمنان اسلام ==		== نفرین‌های رسول خدا{{صل}} به دشمنان اسلام ==

Bahmani: /* نفرین به دشمنان اسلام */

2026-02-28T05:41:07Z

نفرین به دشمنان اسلام

نمایش تغییرات

Bahmani: /* پانویس */

2026-02-28T05:20:43Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۵۰
خط ۷۰:		خط ۷۰:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~نفرین~~]]		[[رده:رذایل اخلاقی]]
	[[رده:سیره معصوم]]		[[رده:سیره معصوم]]

Jaafari: /* نفرین به دشمنان در کنار بدن‌های کشتگان */

2026-01-28T09:05:44Z

نفرین به دشمنان در کنار بدن‌های کشتگان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۳۵
خط ۵۹:		خط ۵۹:
	وقتی [[یاران]] حضرت همه به [[شهادت]] رسیدند، امام{{ع}} به پیکرهای آنان نگریست و بر [[کوفیان]] [[نفرین]] کرد و فرمود: «خدایا این [[مردم]] [[ستمگر]] را از [[باران]] [[رحمت]] و از [[برکات]] [[زمین]] [[محروم]] کن و اگر عمر طبیعی به آنان دادی به بلای [[تفرقه]] و جدایی مبتلایشان گردان و [[حکام]] و فرمانروایانشان را از آنان [[خشنود]] نگردان و [[ستیزه]] در بین آنان و حکامشان برقرار کن، که آنان ما را با [[وعده]] [[نصرت]] و یاری [[دعوت]] کردند، سپس به [[جنگ]] با ما برخاستند»<ref>{{متن حدیث\|اللَّهُمَّ أَمْسِكْ عَنْهُمْ قَطْرَ السَّمَاءِ، وَ امْنَعْهُمْ بَرَكَاتِ الْأَرْضِ، اللَّهُمَّ فَإِنْ مَتَّعْتَهُمْ إِلَى حِينٍ فَفَرِّقْهُمْ فِرَقاً، وَ اجْعَلْهُمْ طَرَائِقَ قِدَداً، وَ لاَ تُرْضِ عَنْهُمُ الْوُلاَةَ أَبَداً، فَإِنَّهُمْ دَعَوْنَا لِيَنْصُرُونَا فَعَدَوْا عَلَيْنَا فَقَتَلُونَا}} (محمد بن جریر بن یزید طبری، تاریخ الامم والملوک، ج۵، ص۴۵۱؛ ابی‌محمد احمد بن اعثم، کتاب الفتوح، ج۵، ص۱۱۴؛ شیخ مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۱۱).</ref>.		وقتی [[یاران]] حضرت همه به [[شهادت]] رسیدند، امام{{ع}} به پیکرهای آنان نگریست و بر [[کوفیان]] [[نفرین]] کرد و فرمود: «خدایا این [[مردم]] [[ستمگر]] را از [[باران]] [[رحمت]] و از [[برکات]] [[زمین]] [[محروم]] کن و اگر عمر طبیعی به آنان دادی به بلای [[تفرقه]] و جدایی مبتلایشان گردان و [[حکام]] و فرمانروایانشان را از آنان [[خشنود]] نگردان و [[ستیزه]] در بین آنان و حکامشان برقرار کن، که آنان ما را با [[وعده]] [[نصرت]] و یاری [[دعوت]] کردند، سپس به [[جنگ]] با ما برخاستند»<ref>{{متن حدیث\|اللَّهُمَّ أَمْسِكْ عَنْهُمْ قَطْرَ السَّمَاءِ، وَ امْنَعْهُمْ بَرَكَاتِ الْأَرْضِ، اللَّهُمَّ فَإِنْ مَتَّعْتَهُمْ إِلَى حِينٍ فَفَرِّقْهُمْ فِرَقاً، وَ اجْعَلْهُمْ طَرَائِقَ قِدَداً، وَ لاَ تُرْضِ عَنْهُمُ الْوُلاَةَ أَبَداً، فَإِنَّهُمْ دَعَوْنَا لِيَنْصُرُونَا فَعَدَوْا عَلَيْنَا فَقَتَلُونَا}} (محمد بن جریر بن یزید طبری، تاریخ الامم والملوک، ج۵، ص۴۵۱؛ ابی‌محمد احمد بن اعثم، کتاب الفتوح، ج۵، ص۱۱۴؛ شیخ مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۱۱).</ref>.

	در این هنگام ~~ابوالخنوف~~ [[جعفی]] ~~تیری~~ به پیشانی امام زد که [[خون]] بر [[صورت حضرت]] جاری شد. در آن حال [[امام حسین]]{{ع}} فرمود: «بارخدایا! مرا می‌نگری که از دست این [[بندگان]] [[معصیت]] کارت در چه حالی واقع شده‌ام. خدایا، تعدادشان را کم کن و آنان را بکش و بر روی زمین از اینان حتی یک نفر باقی مگذار و رحمت و [[مغفرت]] را هیچ‌گاه شامل حال آنان قرار مده»<ref>ابی المؤید الموفق بن احمد خوارزمی، مقتل الحسین{{ع}}، ج۲، ص۳۴.</ref>.		در این هنگام [[ابوالخنوف جعفی تیری]] به پیشانی امام زد که [[خون]] بر [[صورت حضرت]] جاری شد. در آن حال [[امام حسین]]{{ع}} فرمود: «بارخدایا! مرا می‌نگری که از دست این [[بندگان]] [[معصیت]] کارت در چه حالی واقع شده‌ام. خدایا، تعدادشان را کم کن و آنان را بکش و بر روی زمین از اینان حتی یک نفر باقی مگذار و رحمت و [[مغفرت]] را هیچ‌گاه شامل حال آنان قرار مده»<ref>ابی المؤید الموفق بن احمد خوارزمی، مقتل الحسین{{ع}}، ج۲، ص۳۴.</ref>.
	[[شمر بن ذی الجوشن]] و جمعی از [[لشکریان]] او اطراف امام حسین{{ع}} را گرفتند. مالک بن نُسر کندی جلو آمد و به [[امام]] [[ناسزا]] گفت و با [[شمشیر]] به [[سر مقدس امام حسین]]{{ع}} زد که [[عمامه]] شکافت و به سر [[مبارک]] حضرت رسید و [[غرق]] خون شد. حضرت او را نفرین کرد و فرمود: «دیگر با دستت نخوری و نیاشامی و [[خدا]] تو را با گروه [[ستمگران]] [[محشور]] کند»<ref>{{متن حدیث\|لَا أَكَلْتَ بِهَا وَ لَا شَرِبْتَ وَ حَشَرَكَ اللَّهُ مَعَ الظَّالِمِينَ!}} (بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۳؛ محمد بن جریرین یزید طبری، تاریخ الامم والملوک، ج۵، ص۴۴۸؛ شیخ مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۱۰).</ref>.<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۳۴۳.</ref>.		[[شمر بن ذی الجوشن]] و جمعی از [[لشکریان]] او اطراف امام حسین{{ع}} را گرفتند. مالک بن نُسر کندی جلو آمد و به [[امام]] [[ناسزا]] گفت و با [[شمشیر]] به [[سر مقدس امام حسین]]{{ع}} زد که [[عمامه]] شکافت و به سر [[مبارک]] حضرت رسید و [[غرق]] خون شد. حضرت او را نفرین کرد و فرمود: «دیگر با دستت نخوری و نیاشامی و [[خدا]] تو را با گروه [[ستمگران]] [[محشور]] کند»<ref>{{متن حدیث\|لَا أَكَلْتَ بِهَا وَ لَا شَرِبْتَ وَ حَشَرَكَ اللَّهُ مَعَ الظَّالِمِينَ!}} (بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۲۰۳؛ محمد بن جریرین یزید طبری، تاریخ الامم والملوک، ج۵، ص۴۴۸؛ شیخ مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۱۰).</ref>.<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های معنوی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۳۴۳.</ref>.

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = نفرین | عنوان مدخل = نفرین | مداخل مرتبط = نفرین در قرآن - نفرین در معارف و سیره معصوم | پرسش مرتبط = }} ==نفرین به دشمنان اسلام== علاوه بر تولی به اولیای الهی، تبری از دشمنان اسلام نیز از تعالیم اولیای دین...» ایجاد کرد

2026-01-28T09:03:29Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = نفرین | عنوان مدخل = نفرین | مداخل مرتبط = نفرین در قرآن - نفرین در معارف و سیره معصوم | پرسش مرتبط = }} ==نفرین به دشمنان اسلام== علاوه بر تولی به اولیای الهی، تبری از دشمنان اسلام نیز از تعالیم اولیای دین...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات