نفی آزار در معارف و سیره نبوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T08:32:51Z

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T22:13:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۴۳
خط ۶:		خط ۶:
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}



	==مقدمه==		==مقدمه==
خط ۷۲:		خط ۷۰:

	[[رده:آزار]]		[[رده:آزار]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط...

2022-06-02T11:25:35Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$252\,\s252\,\s233$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\'\'\'\[\[(.*)\]\]\'\'\'(.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$255\,\s245\,\s227$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"padding\:\s0\.0em\s0em\s0\.0em\؛\"\>' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط...

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۵۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{سیره معصوم}}		{{سیره معصوم}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از زیرشاخه‌های بحث '''[[~~آزار~~]]''' است. "'''آزار'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[آزار در قرآن]] - [[آزار در فقه اسلامی]] - [[آزار در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[نفی آزار در معارف و سیره نبوی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = آزار
	~~<div style~~=~~"padding: 0.0em 0em 0.0em؛">~~		\| عنوان مدخل = آزار
			\| مداخل مرتبط = [[آزار در قرآن]] - [[آزار در فقه اسلامی]] - [[آزار در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[نفی آزار در معارف و سیره نبوی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}



	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

2021-12-18T02:54:27Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۲۴
خط ۶۳:		خط ۶۳:
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:آزار]]		[[رده:آزار]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-18T01:11:50Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۴:۴۱
خط ۵۷:		خط ۵۷:
	افزون بر این، [[محرم]] تا [[زمان]] بقای بر [[احرام]] [[حقّ]] تراشیدن سر خود را ندارد، اما در صورت [[اضطرار]] و [[اذیت]] شدن به سبب حشرات موذی یا مریضی می‌تواند موهای خود را بتراشد و به جای آن [[کفاره]] آن را که [[روزه]] یا [[صدقه]] یا قربانی‌کردن حیوان است پرداخت نماید<ref>الحدائق الناضرة، ج۱۵، ص۵۱۲ - ۵۱۳؛ مستند الشیعة، ج۱۳، ص۲۷۸.</ref>. این [[احکام]] در [[آیه]] ۱۹۶ بقره به [[صراحت]] بیان شده است: {{متن قرآن\|وَلَا تَحْلِقُوا رُءُوسَكُمْ حَتَّى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضًا أَوْ بِهِ أَذًى مِنْ رَأْسِهِ فَفِدْيَةٌ مِنْ صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ}}<ref>«و سر نتراشید تا هنگامی که قربانی به قربانگاه خود برسد، و اگر کسی از شما بیمار بود یا در سر آسیبی داشت (و ناچار از تراشیدن سر شد) بر (عهده) او (جایگزینی) است از روزه گرفتن یا صدقه دادن یا قربانی کردن.».. سوره بقره، آیه ۱۹۶.</ref>. در [[نقلی]] منسوب به [[امام رضا]]{{ع}} درباره [[شأن نزول]] آیه مذکور آمده است: که [[رسول خدا]]{{صل}} در [[سفر]] [[حج]] از کنار یکی از [[اصحاب]] به نام [[کعب بن عجزه]] عبور می‌کرد که [[مشاهده]] نمود شپش تمام موهای سر و صورت او را فرا گرفته است. در پی این امر، [[پیامبر]]{{صل}} به او [[فرمان]] داد که سر خود را بتراشد که آیه {{متن قرآن\|فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضًا...}} درباره این واقعه نازل شد. سپس رسول خدا{{صل}} روزه مذکور در آیه را سه [[روز]] [[تعیین]] کرد و صدقه را به مقدار شش [[مسکین]] معین نمود که به هر مسکین دو مد داده شود و برای [[قربانی]] نیز کشتن گوسفند را لازم دانست و فرمود تنها [[مساکین]] باید از آن گوشت بخورند<ref>مستدرک الوسائل، ج۹، ص۳۰۳ - ۳۰۴.</ref>. در نقلی دیگر منسوب به امام رضا{{ع}}، با استناد به آیه مذکور، روزه برای کسی که سر خود را به جهت اذیت‌شدن می‌تراشد به طور تخییری [[واجب]] شمرده شده و مقدار آن سه [[روز]] دانسته شده است<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۲۰۰.</ref>. این مطلب در روایتی از [[امام]] [[زین العابدین]]{{ع}} نیز آمده است<ref>الکافی، ج۴، ص۸۴.</ref>. [[رأی]] [[فقهای شیعه]] و [[اهل سنت]] بر اساس [[ادله]] مذکور و احادیثی دیگر همین است<ref>مستند الشیعة، ج۱۳، ص۲۷۸؛ المجموع شرح المهذب، ج۷، ص۳۷۶؛ المغنی، ابن قدامه، ج۳، ص۵۲۰.</ref>. در [[نقلی]] دیگر از [[امام رضا]]{{ع}} نیز آمده است: در صورتی که احرام‌گزار [[قربانی]] را [[انتخاب]] کند باید یک گوسفند بکشد و در صورت انتخاب [[صدقه]] باید شش [[مسکین]] را [[اطعام]] نماید و به هر یک از [[مساکین]] نصف صاع از طعام [[عطا]] کند<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۲۷۶.</ref>. در برخی روایت‌های دیگر از اطعام ده مسکین در صورت حلق سر به واسطه [[اذیت]] یاد شده است<ref>تهذیب الأحکام، ج۵، ص۳۳۴.</ref>. [[فقیهان]] [[امامیه]] بر اساس هر دو دسته از این [[روایت‌ها]] [[فتوا]] داده‌اند<ref>الحدائق الناضرة، ج۱۵، ص۵۱۴ – ۵۱۵؛ مختلف الشیعة، ج۴، ص۱۶۶.</ref>، اما فقیهان اهل سنت از کشتن گوسفند و اطعام شش مسکین سخن گفته‌اند<ref>فتح العزیز، ج۸، ص۶۹؛ المبسوط، سرخسی، ج۴، ص۷۴- ۷۵؛ المغنی، ابن قدامه، ج۳، ص۵۲۰.</ref>.<ref>[[سید جعفر صادقی فدکی\|صادقی فدکی، سید جعفر]]، [[اذیت - صادقی فدکی (مقاله)\|مقاله «اذیت»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۷۳-۸۱.</ref>		افزون بر این، [[محرم]] تا [[زمان]] بقای بر [[احرام]] [[حقّ]] تراشیدن سر خود را ندارد، اما در صورت [[اضطرار]] و [[اذیت]] شدن به سبب حشرات موذی یا مریضی می‌تواند موهای خود را بتراشد و به جای آن [[کفاره]] آن را که [[روزه]] یا [[صدقه]] یا قربانی‌کردن حیوان است پرداخت نماید<ref>الحدائق الناضرة، ج۱۵، ص۵۱۲ - ۵۱۳؛ مستند الشیعة، ج۱۳، ص۲۷۸.</ref>. این [[احکام]] در [[آیه]] ۱۹۶ بقره به [[صراحت]] بیان شده است: {{متن قرآن\|وَلَا تَحْلِقُوا رُءُوسَكُمْ حَتَّى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضًا أَوْ بِهِ أَذًى مِنْ رَأْسِهِ فَفِدْيَةٌ مِنْ صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ}}<ref>«و سر نتراشید تا هنگامی که قربانی به قربانگاه خود برسد، و اگر کسی از شما بیمار بود یا در سر آسیبی داشت (و ناچار از تراشیدن سر شد) بر (عهده) او (جایگزینی) است از روزه گرفتن یا صدقه دادن یا قربانی کردن.».. سوره بقره، آیه ۱۹۶.</ref>. در [[نقلی]] منسوب به [[امام رضا]]{{ع}} درباره [[شأن نزول]] آیه مذکور آمده است: که [[رسول خدا]]{{صل}} در [[سفر]] [[حج]] از کنار یکی از [[اصحاب]] به نام [[کعب بن عجزه]] عبور می‌کرد که [[مشاهده]] نمود شپش تمام موهای سر و صورت او را فرا گرفته است. در پی این امر، [[پیامبر]]{{صل}} به او [[فرمان]] داد که سر خود را بتراشد که آیه {{متن قرآن\|فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضًا...}} درباره این واقعه نازل شد. سپس رسول خدا{{صل}} روزه مذکور در آیه را سه [[روز]] [[تعیین]] کرد و صدقه را به مقدار شش [[مسکین]] معین نمود که به هر مسکین دو مد داده شود و برای [[قربانی]] نیز کشتن گوسفند را لازم دانست و فرمود تنها [[مساکین]] باید از آن گوشت بخورند<ref>مستدرک الوسائل، ج۹، ص۳۰۳ - ۳۰۴.</ref>. در نقلی دیگر منسوب به امام رضا{{ع}}، با استناد به آیه مذکور، روزه برای کسی که سر خود را به جهت اذیت‌شدن می‌تراشد به طور تخییری [[واجب]] شمرده شده و مقدار آن سه [[روز]] دانسته شده است<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۲۰۰.</ref>. این مطلب در روایتی از [[امام]] [[زین العابدین]]{{ع}} نیز آمده است<ref>الکافی، ج۴، ص۸۴.</ref>. [[رأی]] [[فقهای شیعه]] و [[اهل سنت]] بر اساس [[ادله]] مذکور و احادیثی دیگر همین است<ref>مستند الشیعة، ج۱۳، ص۲۷۸؛ المجموع شرح المهذب، ج۷، ص۳۷۶؛ المغنی، ابن قدامه، ج۳، ص۵۲۰.</ref>. در [[نقلی]] دیگر از [[امام رضا]]{{ع}} نیز آمده است: در صورتی که احرام‌گزار [[قربانی]] را [[انتخاب]] کند باید یک گوسفند بکشد و در صورت انتخاب [[صدقه]] باید شش [[مسکین]] را [[اطعام]] نماید و به هر یک از [[مساکین]] نصف صاع از طعام [[عطا]] کند<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۲۷۶.</ref>. در برخی روایت‌های دیگر از اطعام ده مسکین در صورت حلق سر به واسطه [[اذیت]] یاد شده است<ref>تهذیب الأحکام، ج۵، ص۳۳۴.</ref>. [[فقیهان]] [[امامیه]] بر اساس هر دو دسته از این [[روایت‌ها]] [[فتوا]] داده‌اند<ref>الحدائق الناضرة، ج۱۵، ص۵۱۴ – ۵۱۵؛ مختلف الشیعة، ج۴، ص۱۶۶.</ref>، اما فقیهان اهل سنت از کشتن گوسفند و اطعام شش مسکین سخن گفته‌اند<ref>فتح العزیز، ج۸، ص۶۹؛ المبسوط، سرخسی، ج۴، ص۷۴- ۷۵؛ المغنی، ابن قدامه، ج۳، ص۵۲۰.</ref>.<ref>[[سید جعفر صادقی فدکی\|صادقی فدکی، سید جعفر]]، [[اذیت - صادقی فدکی (مقاله)\|مقاله «اذیت»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۷۳-۸۱.</ref>

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100683.jpg\|22px]] [[م‍ص‍طف‍ی‌ دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌\|دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌، م‍ص‍طف‍ی‌]]، [[سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|'''سیره نبوی ج۲''']]		# [[پرونده:1100683.jpg\|22px]] [[م‍ص‍طف‍ی‌ دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌\|دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌، م‍ص‍طف‍ی‌]]، [[سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|'''سیره نبوی ج۲''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-
\n: +)

2021-11-10T21:25:31Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">\n: +)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۰:۵۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{سیره معصوم}}		{{سیره معصوم}}
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[آزار]]''' است. "'''آزار'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
	: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[آزار]]''' است. "'''آزار'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>		<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[آزار در قرآن]] - [[آزار در فقه اسلامی]] - [[آزار در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[نفی آزار در معارف و سیره نبوی]]</div>
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~
	: <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[آزار در قرآن]] - [[آزار در فقه اسلامی]] - [[آزار در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[نفی آزار در معارف و سیره نبوی]]</div>
	<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em؛">		<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em؛">

Msadeq: /* اقسام و احکام اذیت از نگاه امام رضا{{ع}} */

2021-07-11T12:15:51Z

اقسام و احکام اذیت از نگاه امام رضا{{ع}}

نمایش تغییرات

Msadeq: /* جستارهای وابسته */

2021-07-11T12:03:35Z

جستارهای وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۳۳
خط ۵۱:		خط ۵۱:

	افزون بر این، [[محرم]] تا [[زمان]] بقای بر [[احرام]] [[حقّ]] تراشیدن سر خود را ندارد، اما در صورت [[اضطرار]] و [[اذیت]] شدن به سبب حشرات موذی یا مریضی می‌تواند موهای خود را بتراشد و به جای آن [[کفاره]] آن را که [[روزه]] یا [[صدقه]] یا قربانی‌کردن حیوان است پرداخت نماید<ref>الحدائق الناضرة، ج۱۵، ص۵۱۲ - ۵۱۳؛ مستند الشیعة، ج۱۳، ص۲۷۸.</ref>. این [[احکام]] در [[آیه]] ۱۹۶ بقره به [[صراحت]] بیان شده است: {{متن قرآن\|وَلَا تَحْلِقُوا رُءُوسَكُمْ حَتَّى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضًا أَوْ بِهِ أَذًى مِنْ رَأْسِهِ فَفِدْيَةٌ مِنْ صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ}}<ref>«و سر نتراشید تا هنگامی که قربانی به قربانگاه خود برسد، و اگر کسی از شما بیمار بود یا در سر آسیبی داشت (و ناچار از تراشیدن سر شد) بر (عهده) او (جایگزینی) است از روزه گرفتن یا صدقه دادن یا قربانی کردن.».. سوره بقره، آیه ۱۹۶.</ref>. در [[نقلی]] منسوب به [[امام رضا]]{{ع}} درباره [[شأن نزول]] آیه مذکور آمده است: که [[رسول خدا]]{{صل}} در [[سفر]] [[حج]] از کنار یکی از [[اصحاب]] به نام [[کعب بن عجزه]] عبور می‌کرد که [[مشاهده]] نمود شپش تمام موهای سر و صورت او را فرا گرفته است. در پی این امر، [[پیامبر]]{{صل}} به او [[فرمان]] داد که سر خود را بتراشد که آیه {{متن قرآن\|فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضًا...}} درباره این واقعه نازل شد. سپس رسول خدا{{صل}} روزه مذکور در آیه را سه [[روز]] [[تعیین]] کرد و صدقه را به مقدار شش [[مسکین]] معین نمود که به هر مسکین دو مد داده شود و برای [[قربانی]] نیز کشتن گوسفند را لازم دانست و فرمود تنها [[مساکین]] باید از آن گوشت بخورند<ref>مستدرک الوسائل، ج۹، ص۳۰۳ - ۳۰۴.</ref>. در نقلی دیگر منسوب به امام رضا{{ع}}، با استناد به آیه مذکور، روزه برای کسی که سر خود را به جهت اذیت‌شدن می‌تراشد به طور تخییری [[واجب]] شمرده شده و مقدار آن سه [[روز]] دانسته شده است<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۲۰۰.</ref>. این مطلب در روایتی از [[امام]] [[زین العابدین]]{{ع}} نیز آمده است<ref>الکافی، ج۴، ص۸۴.</ref>. [[رأی]] [[فقهای شیعه]] و [[اهل سنت]] بر اساس [[ادله]] مذکور و احادیثی دیگر همین است<ref>مستند الشیعة، ج۱۳، ص۲۷۸؛ المجموع شرح المهذب، ج۷، ص۳۷۶؛ المغنی، ابن قدامه، ج۳، ص۵۲۰.</ref>. در [[نقلی]] دیگر از [[امام رضا]]{{ع}} نیز آمده است: در صورتی که احرام‌گزار [[قربانی]] را [[انتخاب]] کند باید یک گوسفند بکشد و در صورت انتخاب [[صدقه]] باید شش [[مسکین]] را [[اطعام]] نماید و به هر یک از [[مساکین]] نصف صاع از طعام [[عطا]] کند<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۲۷۶.</ref>. در برخی روایت‌های دیگر از اطعام ده مسکین در صورت حلق سر به واسطه [[اذیت]] یاد شده است<ref>تهذیب الأحکام، ج۵، ص۳۳۴.</ref>. [[فقیهان]] [[امامیه]] بر اساس هر دو دسته از این [[روایت‌ها]] [[فتوا]] داده‌اند<ref>الحدائق الناضرة، ج۱۵، ص۵۱۴ – ۵۱۵؛ مختلف الشیعة، ج۴، ص۱۶۶.</ref>، اما فقیهان اهل سنت از کشتن گوسفند و اطعام شش مسکین سخن گفته‌اند<ref>فتح العزیز، ج۸، ص۶۹؛ المبسوط، سرخسی، ج۴، ص۷۴- ۷۵؛ المغنی، ابن قدامه، ج۳، ص۵۲۰.</ref>.<ref>[[سید جعفر صادقی فدکی\|صادقی فدکی، سید جعفر]]، [[اذیت - صادقی فدکی (مقاله)\|مقاله «اذیت»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۷۳-۸۱.</ref>		افزون بر این، [[محرم]] تا [[زمان]] بقای بر [[احرام]] [[حقّ]] تراشیدن سر خود را ندارد، اما در صورت [[اضطرار]] و [[اذیت]] شدن به سبب حشرات موذی یا مریضی می‌تواند موهای خود را بتراشد و به جای آن [[کفاره]] آن را که [[روزه]] یا [[صدقه]] یا قربانی‌کردن حیوان است پرداخت نماید<ref>الحدائق الناضرة، ج۱۵، ص۵۱۲ - ۵۱۳؛ مستند الشیعة، ج۱۳، ص۲۷۸.</ref>. این [[احکام]] در [[آیه]] ۱۹۶ بقره به [[صراحت]] بیان شده است: {{متن قرآن\|وَلَا تَحْلِقُوا رُءُوسَكُمْ حَتَّى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضًا أَوْ بِهِ أَذًى مِنْ رَأْسِهِ فَفِدْيَةٌ مِنْ صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ}}<ref>«و سر نتراشید تا هنگامی که قربانی به قربانگاه خود برسد، و اگر کسی از شما بیمار بود یا در سر آسیبی داشت (و ناچار از تراشیدن سر شد) بر (عهده) او (جایگزینی) است از روزه گرفتن یا صدقه دادن یا قربانی کردن.».. سوره بقره، آیه ۱۹۶.</ref>. در [[نقلی]] منسوب به [[امام رضا]]{{ع}} درباره [[شأن نزول]] آیه مذکور آمده است: که [[رسول خدا]]{{صل}} در [[سفر]] [[حج]] از کنار یکی از [[اصحاب]] به نام [[کعب بن عجزه]] عبور می‌کرد که [[مشاهده]] نمود شپش تمام موهای سر و صورت او را فرا گرفته است. در پی این امر، [[پیامبر]]{{صل}} به او [[فرمان]] داد که سر خود را بتراشد که آیه {{متن قرآن\|فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضًا...}} درباره این واقعه نازل شد. سپس رسول خدا{{صل}} روزه مذکور در آیه را سه [[روز]] [[تعیین]] کرد و صدقه را به مقدار شش [[مسکین]] معین نمود که به هر مسکین دو مد داده شود و برای [[قربانی]] نیز کشتن گوسفند را لازم دانست و فرمود تنها [[مساکین]] باید از آن گوشت بخورند<ref>مستدرک الوسائل، ج۹، ص۳۰۳ - ۳۰۴.</ref>. در نقلی دیگر منسوب به امام رضا{{ع}}، با استناد به آیه مذکور، روزه برای کسی که سر خود را به جهت اذیت‌شدن می‌تراشد به طور تخییری [[واجب]] شمرده شده و مقدار آن سه [[روز]] دانسته شده است<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۲۰۰.</ref>. این مطلب در روایتی از [[امام]] [[زین العابدین]]{{ع}} نیز آمده است<ref>الکافی، ج۴، ص۸۴.</ref>. [[رأی]] [[فقهای شیعه]] و [[اهل سنت]] بر اساس [[ادله]] مذکور و احادیثی دیگر همین است<ref>مستند الشیعة، ج۱۳، ص۲۷۸؛ المجموع شرح المهذب، ج۷، ص۳۷۶؛ المغنی، ابن قدامه، ج۳، ص۵۲۰.</ref>. در [[نقلی]] دیگر از [[امام رضا]]{{ع}} نیز آمده است: در صورتی که احرام‌گزار [[قربانی]] را [[انتخاب]] کند باید یک گوسفند بکشد و در صورت انتخاب [[صدقه]] باید شش [[مسکین]] را [[اطعام]] نماید و به هر یک از [[مساکین]] نصف صاع از طعام [[عطا]] کند<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۲۷۶.</ref>. در برخی روایت‌های دیگر از اطعام ده مسکین در صورت حلق سر به واسطه [[اذیت]] یاد شده است<ref>تهذیب الأحکام، ج۵، ص۳۳۴.</ref>. [[فقیهان]] [[امامیه]] بر اساس هر دو دسته از این [[روایت‌ها]] [[فتوا]] داده‌اند<ref>الحدائق الناضرة، ج۱۵، ص۵۱۴ – ۵۱۵؛ مختلف الشیعة، ج۴، ص۱۶۶.</ref>، اما فقیهان اهل سنت از کشتن گوسفند و اطعام شش مسکین سخن گفته‌اند<ref>فتح العزیز، ج۸، ص۶۹؛ المبسوط، سرخسی، ج۴، ص۷۴- ۷۵؛ المغنی، ابن قدامه، ج۳، ص۵۲۰.</ref>.<ref>[[سید جعفر صادقی فدکی\|صادقی فدکی، سید جعفر]]، [[اذیت - صادقی فدکی (مقاله)\|مقاله «اذیت»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۷۳-۸۱.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	==منابع==		==منابع==

Msadeq: /* مقدمه */

2021-07-11T12:03:19Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۳۳
خط ۸:		خط ۸:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	[[روابط]] [[ایمانی]] با [[آزاررسانی]] و خوارشماری یکدیگر باقی نمی‌ماند و بی‌تردید [[آزار]] رساندن [[مسلمانان]] به یکدیگر و [[تحقیر]] نمودن همدیگر شرعاً [[حرام]] و موجب [[هلاکت]] [[ابدی]] است<ref>جامع السعادات، ج۲، ص۲۱۴.</ref>؛ چنان‌که وقتی گروهی در [[مدینه]] بر [[ضد]] اشخاص با [[ایمان]] [[شایعه‌پراکنی]] کردند و موجب آزار آنان شدند و نسبت‌های ناروا به ایشان دادند، مورد شدیدترین حمله‌ها و تهدیدهای [[قرآن کریم]] قرار گرفتند<ref>نک: تفسیر التبیان، ج۸، ص۳۶۰؛ تفسیر الکشاف، ج۳، ص۵۵۹؛ تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۳۷۰؛ الدر المنثور، ج۵، ص۲۲۰-۲۲۱؛ محمد باقر محقق، نمونه بینات در شأن نزول آیات، چاپ دوم، انتشارات اسلامی، ۱۳۵۹ ش. ص۶۴۸.</ref>: {{متن قرآن\|وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتَانًا وَإِثْمًا مُبِينًا}}<ref>«و آنان که مردان و زنان مؤمن را بی‌آنکه کاری (ناپسند) کرده باشند آزار می‌کنند بی‌گمان بار بهتان و گناهی آشکار را بر دوش دارند» سوره احزاب، آیه ۵۸.</ref>.		[[روابط]] [[ایمانی]] با [[آزاررسانی]] و خوارشماری یکدیگر باقی نمی‌ماند و بی‌تردید [[آزار]] رساندن [[مسلمانان]] به یکدیگر و [[تحقیر]] نمودن همدیگر شرعاً [[حرام]] و موجب [[هلاکت]] [[ابدی]] است<ref>جامع السعادات، ج۲، ص۲۱۴.</ref>؛ چنان‌که وقتی گروهی در [[مدینه]] بر [[ضد]] اشخاص با [[ایمان]] [[شایعه‌پراکنی]] کردند و موجب آزار آنان شدند و نسبت‌های ناروا به ایشان دادند، مورد شدیدترین حمله‌ها و تهدیدهای [[قرآن کریم]] قرار گرفتند<ref>نک: تفسیر التبیان، ج۸، ص۳۶۰؛ تفسیر الکشاف، ج۳، ص۵۵۹؛ تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۳۷۰؛ الدر المنثور، ج۵، ص۲۲۰-۲۲۱؛ محمد باقر محقق، نمونه بینات در شأن نزول آیات، چاپ دوم، انتشارات اسلامی، ۱۳۵۹ ش. ص۶۴۸.</ref>: {{متن قرآن\|وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتَانًا وَإِثْمًا مُبِينًا}}<ref>«و آنان که مردان و زنان مؤمن را بی‌آنکه کاری (ناپسند) کرده باشند آزار می‌کنند بی‌گمان بار بهتان و گناهی آشکار را بر دوش دارند» سوره احزاب، آیه ۵۸.</ref>.
	[[پیامبر اکرم]]{{صل}} نیز به شدت چنین [[رفتاری]] را [[نکوهش]] کرد و آن را مایه نکبت این جهانی و آن جهانی معرفی نموده، چنان‌که فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ آذَى‏ مُؤْمِناً فَقَدْ آذَانِي‏ وَ مَنْ آذَانِي فَقَدْ آذَى اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ وَ مَنْ آذَى اللَّهَ فَهُوَ مَلْعُونٌ فِي التَّوْرَاةِ وَ الْإِنْجِيلِ وَ الزَّبُورِ وَ الْفُرْقَانِ}}<ref>«هر که مؤمنی را بیازارد مرا آزرده و هر که مرا بیازارد خدا را آزرده و هر که خدا را بیازارد در تورات و انجیل و زبور و قرآن ملعون است». روضة الواعظین، ص۳۲۱؛ جامع الاخبار، ص۱۷۲؛ مشکاة الانوار، ص۸۳.</ref>.

	~~آزاررسانی و خوارشماری~~ [[~~رحمت~~]] و [[~~برکت~~]] را ~~زایل می‌سازد و زمینه‌ساز انواع~~ [[~~تباهی‌ها~~]] ~~می‌گردد؛~~ و از این ~~روست~~ که ~~آزاررسانان~~ و ~~خوارشماران یکدیگر بر زبان [[رسول~~ خدا~~]]{{صل}} مورد [[لعنت~~ خدا]] و [[فرشتگان]] [[مردمان]] قرار گرفته‌اند<ref>جامع الاخبار، ص۱۷۲.</ref>. پیامبر اکرم{{صل}} به [[پیروان]] خود آموخت که [[شرط اسلام]] و ~~[[مسلمانی]]، [[سلامت]] [[رفتار اجتماعی]] است، چنان که فرموده~~ است~~: {{متن حدیث\|الْمُسْلِمُ‏ مَنْ‏ سَلِمَ‏ الْمُسْلِمُونَ‏ مِنْ لِسَانِهِ وَ يَدِهِ}}~~<ref>«مسلمان کسی است که مسلمانان از زبان و دست او آزاری نبیند». مصنف ابن أبی شیبة، ج۴، ص۵۹۴؛ مسند احمد بن حنبل، ج۲، ص۱۶۳، ج۳، ص۱۵۴، ج۶، ص۲۲؛ صحیح البخاری، ج۱، ص۶۸؛ التاریخ الکبیر، ج۳، ص۳۳۴؛ ج۴، ص۱۷۱؛ صحیح مسلم، ج۲، ص۱۰؛ المحاسن، ج۱، ص۲۸۵؛ سنن النسائی، ج۸، ص۱۰۵؛ مسند أبی یعلی الموصلی، ج۷، ص۱۹۹؛ من لا یحضره الفقیه، ج۴، ص۳۶۲؛ مستدرک الحاکم، ج۱، ص۱۰، ج۳، ص۵۱۷؛ المحلی، ج۱، ص۲۱، ج۴، ص۲۰۸؛ السنن الکبری، ج۱۰، ص۱۸۷؛ مکارم الاخلاق، ص۴۳۸؛ احیاء العلوم، ج۲، ص۱۷۹؛ السرائر، ج۳، ص۶۱۸؛ و از امیرمؤمنان علی{{ع}}: نهج البلاغه، خطبه ۱۶۷؛ و از امام باقر{{ع}}: الکافی، ج۲، ص۲۳۴، در برخی نقل‌ها {{متن حدیث\|~~مِنْ يَدِهِ~~ وَ ~~لِسَانِهِ~~}} ~~آمده است~~.</ref>.		[[پیامبر اکرم]]{{صل}} نیز به شدت چنین [[رفتاری]] را [[نکوهش]] کرد و آن را مایه نکبت این جهانی و آن جهانی معرفی نموده، چنان‌که فرمود: "هر که مؤمنی را بیازارد مرا آزرده و هر که مرا بیازارد خدا را آزرده و هر که خدا را بیازارد در تورات و انجیل و زبور و قرآن ملعون است"<ref>{{متن حدیث\|مَنْ آذَى‏ مُؤْمِناً فَقَدْ آذَانِي‏ وَ مَنْ آذَانِي فَقَدْ آذَى اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ وَ مَنْ آذَى اللَّهَ فَهُوَ مَلْعُونٌ فِي التَّوْرَاةِ وَ الْإِنْجِيلِ وَ الزَّبُورِ وَ الْفُرْقَانِ}}روضة الواعظین، ص۳۲۱؛ جامع الاخبار، ص۱۷۲؛ مشکاة الانوار، ص۸۳.</ref>.

	با [[اخوّت]] [[ایمنی]]، [[مسلمانان]] به چنان [[امنیتی]] از جانب یکدیگر دست می‌یابند که نه تنها [[تعدی]] و آزاری برهم روا نمی‌دارند، بلکه حتی نگاهی از سر [[اهانت]] و [[حقارت]] که موجب [[شکستن حریم]] امنیتشان است به یکدیگر نمی‌اندازند، زیرا این‌گونه [[روابط]]، تعدی به [[حریم]] [[الهی]] است، چنان‌که از [[رسول خدا]]{{صل}} وارد شده است: {{متن حدیث\|قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى: مَنْ أَهَانَ لِي وَلِيّاً فَقَدْ أَرْصَدَ لِمُحَارَبَتِي‏}}~~<ref>«خدای تبارک و تعالی فرموده است: هر که به یکی از دوستان من اهانت کند کمر جنگ با من بسته است».~~ کتاب المؤمن، ص۳۲؛ الکافی، ج۲، ص۳۵۱؛ وسائل الشیعة، ج۸، ص۵۸۸.</ref>.		آزاررسانی و خوارشماری [[رحمت]] و [[برکت]] را زایل می‌سازد و زمینه‌ساز انواع [[تباهی‌ها]] می‌گردد؛ و از این روست که آزاررسانان و خوارشماران یکدیگر بر زبان [[رسول خدا]]{{صل}} مورد [[لعنت خدا]] و [[فرشتگان]] [[مردمان]] قرار گرفته‌اند<ref>جامع الاخبار، ص۱۷۲.</ref>. پیامبر اکرم{{صل}} به [[پیروان]] خود آموخت که [[شرط اسلام]] و [[مسلمانی]]، [[سلامت]] [[رفتار اجتماعی]] است، چنان که فرموده است: "مسلمان کسی است که مسلمانان از زبان و دست او آزاری نبیند"<ref>{{متن حدیث\|الْمُسْلِمُ‏ مَنْ‏ سَلِمَ‏ الْمُسْلِمُونَ‏ مِنْ لِسَانِهِ وَ يَدِهِ}}؛ مصنف ابن أبی شیبة، ج۴، ص۵۹۴؛ مسند احمد بن حنبل، ج۲، ص۱۶۳، ج۳، ص۱۵۴، ج۶، ص۲۲؛ صحیح البخاری، ج۱، ص۶۸؛ التاریخ الکبیر، ج۳، ص۳۳۴؛ ج۴، ص۱۷۱؛ صحیح مسلم، ج۲، ص۱۰؛ المحاسن، ج۱، ص۲۸۵؛ سنن النسائی، ج۸، ص۱۰۵؛ مسند أبی یعلی الموصلی، ج۷، ص۱۹۹؛ من لا یحضره الفقیه، ج۴، ص۳۶۲؛ مستدرک الحاکم، ج۱، ص۱۰، ج۳، ص۵۱۷؛ المحلی، ج۱، ص۲۱، ج۴، ص۲۰۸؛ السنن الکبری، ج۱۰، ص۱۸۷؛ مکارم الاخلاق، ص۴۳۸؛ احیاء العلوم، ج۲، ص۱۷۹؛ السرائر، ج۳، ص۶۱۸؛ و از امیرمؤمنان علی{{ع}}: نهج البلاغه، خطبه ۱۶۷؛ و از امام باقر{{ع}}: الکافی، ج۲، ص۲۳۴، در برخی نقل‌ها {{متن حدیث\|مِنْ يَدِهِ وَ لِسَانِهِ}} آمده است.</ref>.

			با [[اخوّت]] [[ایمنی]]، [[مسلمانان]] به چنان [[امنیتی]] از جانب یکدیگر دست می‌یابند که نه تنها [[تعدی]] و آزاری برهم روا نمی‌دارند، بلکه حتی نگاهی از سر [[اهانت]] و [[حقارت]] که موجب [[شکستن حریم]] امنیتشان است به یکدیگر نمی‌اندازند، زیرا این‌گونه [[روابط]]، تعدی به [[حریم]] [[الهی]] است، چنان‌که از [[رسول خدا]]{{صل}} وارد شده است: "خدای تبارک و تعالی فرموده است: هر که به یکی از دوستان من اهانت کند کمر جنگ با من بسته است"<ref>{{متن حدیث\|قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى: مَنْ أَهَانَ لِي وَلِيّاً فَقَدْ أَرْصَدَ لِمُحَارَبَتِي‏}}؛ کتاب المؤمن، ص۳۲؛ الکافی، ج۲، ص۳۵۱؛ وسائل الشیعة، ج۸، ص۵۸۸.</ref>.

	این‌گونه [[رفتارها]] چندان تباه شمرده شده است که درباره‌اش تعابیری این سان به کار رفته است. [[هشام بن سالم]]<ref>از شخصیت‌های برجسته و از اصحاب امام صادق و امام کاظم{{عم}} و از راویان ثقه است. ر.ک: رجال النجاشی، ص۴۳۴؛ معجم رجال الحدیث، ج۱۹، ص۲۹۷-۳۰۲؛ قاموس الرجال، ج۱۰، ص۵۵۹-۵۶۳.</ref> نیز گوید: شنیدم [[امام صادق]]{{ع}} می‌فرمود: {{متن حدیث\|قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لِيَأْذَنْ بِحَرْبٍ‏ مِنِّي‏ مَنْ‏ آذَى‏ عَبْدِيَ‏ الْمُؤْمِنَ}}<ref>«خدای عزّوجلّ فرموده است: هر کس بنده مؤمن مرا بیازارد به من اعلان جنگ می‌دهد». الکافی، ج۲، ص۳۵۰؛ وسائل الشیعة، ج۸، ص۵۸۷.</ref>.		این‌گونه [[رفتارها]] چندان تباه شمرده شده است که درباره‌اش تعابیری این سان به کار رفته است. [[هشام بن سالم]]<ref>از شخصیت‌های برجسته و از اصحاب امام صادق و امام کاظم{{عم}} و از راویان ثقه است. ر.ک: رجال النجاشی، ص۴۳۴؛ معجم رجال الحدیث، ج۱۹، ص۲۹۷-۳۰۲؛ قاموس الرجال، ج۱۰، ص۵۵۹-۵۶۳.</ref> نیز گوید: شنیدم [[امام صادق]]{{ع}} می‌فرمود: {{متن حدیث\|قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لِيَأْذَنْ بِحَرْبٍ‏ مِنِّي‏ مَنْ‏ آذَى‏ عَبْدِيَ‏ الْمُؤْمِنَ}}<ref>«خدای عزّوجلّ فرموده است: هر کس بنده مؤمن مرا بیازارد به من اعلان جنگ می‌دهد». الکافی، ج۲، ص۳۵۰؛ وسائل الشیعة، ج۸، ص۵۸۷.</ref>.

	پاسداشت [[حرمت]] یکدیگر و [[پرهیز]] از [[آزار]] رساندن و [[خوار]] شمردن همدیگر تا آنجاست که رسول خدا{{صل}} فرموده است: {{متن حدیث\|لَا يَحِلُّ لِمُؤْمِنٍ أَنْ يُشِيرَ إِلَى‏ أَخِيهِ‏ بِنَظْرَةٍ تُؤْذِيهِ}}~~<ref>«روا نیست که مسلمانی با نگاهی آزار دهنده به برادر مسلمان خود اشاره کند»~~ احیاء العلوم، ج۲، ص۱۷۹.</ref>.<ref>[[م‍ص‍طف‍ی‌ دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌\|دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌، م‍ص‍طف‍ی‌]]، [[سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|سیره نبوی]]، ج۲، ص ۶۰۴.</ref>		پاسداشت [[حرمت]] یکدیگر و [[پرهیز]] از [[آزار]] رساندن و [[خوار]] شمردن همدیگر تا آنجاست که رسول خدا{{صل}} فرموده است: "روا نیست که مسلمانی با نگاهی آزار دهنده به برادر مسلمان خود اشاره کند"<ref>{{متن حدیث\|لَا يَحِلُّ لِمُؤْمِنٍ أَنْ يُشِيرَ إِلَى‏ أَخِيهِ‏ بِنَظْرَةٍ تُؤْذِيهِ}}؛ احیاء العلوم، ج۲، ص۱۷۹.</ref>.<ref>[[م‍ص‍طف‍ی‌ دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌\|دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌، م‍ص‍طف‍ی‌]]، [[سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|سیره نبوی]]، ج۲، ص ۶۰۴.</ref>

	==اقسام و احکام اذیت از نگاه امام رضا{{ع}}==		==اقسام و احکام اذیت از نگاه امام رضا{{ع}}==

Jaafari: /* اقسام و احکام اذیت از نگاه امام رضا{{ع}} */

2021-07-11T05:17:17Z