نفی خشم در معارف و سیره نبوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۷

2025-04-07T10:17:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۴۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = خشم		\| موضوع مرتبط = خشم
	\| عنوان مدخل = خشم		\| عنوان مدخل = خشم
	\| مداخل مرتبط = [[خشم در قرآن]] - [[خشم در حدیث]] - [[خشم در نهج البلاغه]] - [[خشم در اخلاق اسلامی]] - [[نفی خشم در معارف و سیره نبوی]] - [[خشم در معارف دعا و زیارات]] - [[خشم در معارف و سیره سجادی]] - [[خشم در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[خشم در خانواده]]		\| مداخل مرتبط = [[خشم در قرآن]] - [[خشم در حدیث]] - [[خشم در نهج البلاغه]] - [[خشم در اخلاق اسلامی]] - [[نفی خشم در معارف و سیره نبوی]] - [[خشم در معارف دعا و زیارات]] - [[خشم در معارف و سیره سجادی]] - [[خشم در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[خشم در سبک زندگی اسلامی]] - [[خشم در خانواده]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani: /* راه‌های کنترل خشم در سخنان پیامبر اعظم{{صل}} */

2024-06-20T07:56:28Z

راه‌های کنترل خشم در سخنان پیامبر اعظم{{صل}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۶
خط ۵۶:		خط ۵۶:

	== راه‌های کنترل [[خشم]] در سخنان پیامبر اعظم{{صل}} ==		== راه‌های کنترل [[خشم]] در سخنان پیامبر اعظم{{صل}} ==
	#[[سکوت]] کردن: [[پیامبر اسلام]] می‌فرماید: وقتی [[خشمگین]] شدی سکوت نما: {{متن حدیث\|إِذَا غَضِبْتَ فَاسْكُتْ}}<ref>اصول کافی، باب کظم الغیظ، ح۲۲۵.</ref>.		# '''[[سکوت]] کردن:''' [[پیامبر اسلام]] می‌فرماید: وقتی [[خشمگین]] شدی سکوت نما: {{متن حدیث\|إِذَا غَضِبْتَ فَاسْكُتْ}}<ref>اصول کافی، باب کظم الغیظ، ح۲۲۵.</ref>.
	#[[تغییر]] حالت: کسی که خشمگین شد اگر ایستاده است بنشیند و اگر نشسته است، بخوابد: {{متن حدیث\| إِذَا غَضِبَ أَحَدُكُمْ وَ كَانَ قَائِماً فَلْيَقْعُدْ وَ إِنْ كَانَ قَاعِداً فليضطجع }}<ref>نهج الفصاحه، ح۲۲۴.</ref>.		# '''[[تغییر]] حالت:''' کسی که خشمگین شد اگر ایستاده است بنشیند و اگر نشسته است، بخوابد: {{متن حدیث\| إِذَا غَضِبَ أَحَدُكُمْ وَ كَانَ قَائِماً فَلْيَقْعُدْ وَ إِنْ كَانَ قَاعِداً فليضطجع }}<ref>نهج الفصاحه، ح۲۲۴.</ref>.
	#[[اندیشیدن]] پی‌آمد خشم: [[عاقل]] آن است که [[اندیشه]] کند پایان را، معمولاً [[انسان]] هر کاری را که در حال خشم و [[غضب]] انجام می‌دهد، بعد از آن پشیمان می‌گردد، اما دیگر دیر شده است و این [[پشیمانی]] سودی ندارد.		# '''[[اندیشیدن]] پی‌آمد خشم:''' [[عاقل]] آن است که [[اندیشه]] کند پایان را، معمولاً [[انسان]] هر کاری را که در حال خشم و [[غضب]] انجام می‌دهد، بعد از آن پشیمان می‌گردد، اما دیگر دیر شده است و این [[پشیمانی]] سودی ندارد.
	#در نظر گرفتن [[پاداش]] [[معنوی]]: در حدیث نبوی آمده است: هر کسی خشم خود را فرو برد، [[خدا]] [[عذاب]] خویش را از وی بردارد: {{متن حدیث\| مَنْ دَفَعَ غَضَبَهُ دَفَعَ اللَّهُ عَنْهُ عَذَابُهُ }}<ref>نهج الفصاحه، ح۳۰۰۴.</ref>.<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم - برهانی (کتاب)\| سیره اجتماعی پیامبر اعظم]]، ص ۷۵-۷۶.</ref>		# '''در نظر گرفتن [[پاداش]] [[معنوی]]:''' در حدیث نبوی آمده است: هر کسی خشم خود را فرو برد، [[خدا]] [[عذاب]] خویش را از وی بردارد: {{متن حدیث\| مَنْ دَفَعَ غَضَبَهُ دَفَعَ اللَّهُ عَنْهُ عَذَابُهُ }}<ref>نهج الفصاحه، ح۳۰۰۴.</ref>.<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم - برهانی (کتاب)\| سیره اجتماعی پیامبر اعظم]]، ص ۷۵-۷۶.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* حالت پیامبر {{صل}} به هنگام خشم */

2024-06-20T07:55:57Z

حالت پیامبر {{صل}} به هنگام خشم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۵
خط ۴۴:		خط ۴۴:
	# به [[نقل]] از [[ابن عمر]]: [[خشنودی]] و [[خشم پیامبر]] {{صل}}، از چهره‌اش شناخته می‌شد. هنگامی که [[خشنود]] بود، گویی صورتش آینه است و دیوارها را می‌توان در آن دید و چون [[خشم]] می‌گرفت، رنگش گرفته و سیاه می‌شد<ref>{{عربی\|عن ابن عمر: كَانَ النَّبِيُّ {{صل}} يُعْرَفُ رِضَاهُ وَ غَضَبُهُ فِي وَجْهِهِ كَانَ إِذَا رَضِيَ فَكَأَنَّمَا يُلَاحِكُ الْجُدُرُ ضَوْءَ وَجْهِهِ وَ إِذَا غَضِبَ خَسَفَ لَوْنُهُ وَ اسْوَدَّ}}؛ مکارم الأخلاق، ج۱، ص۵۴، ح۳۳ و ۲۹؛ بحار الأنوار، ج۱۶، ص۲۳۳، ح۳۵؛ تاریخ دمشق، ج۳، ص۳۵۸ نحوه.</ref>.		# به [[نقل]] از [[ابن عمر]]: [[خشنودی]] و [[خشم پیامبر]] {{صل}}، از چهره‌اش شناخته می‌شد. هنگامی که [[خشنود]] بود، گویی صورتش آینه است و دیوارها را می‌توان در آن دید و چون [[خشم]] می‌گرفت، رنگش گرفته و سیاه می‌شد<ref>{{عربی\|عن ابن عمر: كَانَ النَّبِيُّ {{صل}} يُعْرَفُ رِضَاهُ وَ غَضَبُهُ فِي وَجْهِهِ كَانَ إِذَا رَضِيَ فَكَأَنَّمَا يُلَاحِكُ الْجُدُرُ ضَوْءَ وَجْهِهِ وَ إِذَا غَضِبَ خَسَفَ لَوْنُهُ وَ اسْوَدَّ}}؛ مکارم الأخلاق، ج۱، ص۵۴، ح۳۳ و ۲۹؛ بحار الأنوار، ج۱۶، ص۲۳۳، ح۳۵؛ تاریخ دمشق، ج۳، ص۳۵۸ نحوه.</ref>.
	# [[امام حسن]] {{ع}} می‌فرماید: [[پیامبر خدا]] {{صل}}... در هنگام [[خشم]]، چهره خود را با [[ناراحتی]]، بر می‌گرداند<ref>{{متن حدیث\|الإمام الحسین {{ع}} - فی وصف رسول الله {{صل}}-:... وَ إِذَا غَضِبَ أَعْرَضَ بِوَجْهِهِ وَ أَشَاحَ}}؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ‌ص۳۱۷، ح۱؛ معاني الأخبار، ص۸۱، ح۱ کلاهما عن إسماعیل بن محمّد بن إسحاق عن الإمام الرضا عن آبائه {{عم}}؛ مکارم الأخلاق، ج۱، ص۵۸، ح۴۴؛ بحار الأنوار، ج۱۶، ص۱۵۰، ح۴؛ المعجم الکبیر، ج۲۲، ص۱۵۶؛ الشمائل المحمدیّة، ص۱۱۰، ح۲۲۶؛ کنز العمّال، ج۷، ص۱۶۵، ح۱۸۵۳۵.</ref>.		# [[امام حسن]] {{ع}} می‌فرماید: [[پیامبر خدا]] {{صل}}... در هنگام [[خشم]]، چهره خود را با [[ناراحتی]]، بر می‌گرداند<ref>{{متن حدیث\|الإمام الحسین {{ع}} - فی وصف رسول الله {{صل}}-:... وَ إِذَا غَضِبَ أَعْرَضَ بِوَجْهِهِ وَ أَشَاحَ}}؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ‌ص۳۱۷، ح۱؛ معاني الأخبار، ص۸۱، ح۱ کلاهما عن إسماعیل بن محمّد بن إسحاق عن الإمام الرضا عن آبائه {{عم}}؛ مکارم الأخلاق، ج۱، ص۵۸، ح۴۴؛ بحار الأنوار، ج۱۶، ص۱۵۰، ح۴؛ المعجم الکبیر، ج۲۲، ص۱۵۶؛ الشمائل المحمدیّة، ص۱۱۰، ح۲۲۶؛ کنز العمّال، ج۷، ص۱۶۵، ح۱۸۵۳۵.</ref>.
	# به [[نقل]] از [[عبد الله بن مسعود]]: [[پیامبر خدا]] {{صل}} هنگامی که خشمگین می‌شد، صورتش سرخ و برافروخته می‌شد <ref>{{عربی\|عن ابن مسعود: كَانَ رَسُولُ اللهِ {{صل}}: إِذَا غَضِبَ احْمَرَّ وَجْهُهُ}}؛ مکارم الأخلاق، ج۱، ص۵۴، ح۳۲؛ بحار الأنوار، ج۱۶، ص۲۳۳، ح۳۵؛ تاریخ الطبري، ج۲، ص۴۳۴؛ المعجم الکبیر، ج۱۰، ص۱۵، ح۹۷۹۱ و ج۲۳، ص۳۲۸، ح۷۵۳ عن اُمّ سلمة وفیهما: «احمارّت وجنتاه» بدل «احمرّ وجهه»؛ التاریخ الصغیر، ج۱، ص۲۶۱ عن أبي بکر؛ کنز العمّال، ج۷، ص۱۴۱، ح۱۸۴۰۶~~.</ref>.~~		# به [[نقل]] از [[عبد الله بن مسعود]]: [[پیامبر خدا]] {{صل}} هنگامی که خشمگین می‌شد، صورتش سرخ و برافروخته می‌شد <ref>{{عربی\|عن ابن مسعود: كَانَ رَسُولُ اللهِ {{صل}}: إِذَا غَضِبَ احْمَرَّ وَجْهُهُ}}؛ مکارم الأخلاق، ج۱، ص۵۴، ح۳۲؛ بحار الأنوار، ج۱۶، ص۲۳۳، ح۳۵؛ تاریخ الطبري، ج۲، ص۴۳۴؛ المعجم الکبیر، ج۱۰، ص۱۵، ح۹۷۹۱ و ج۲۳، ص۳۲۸، ح۷۵۳ عن اُمّ سلمة وفیهما: «احمارّت وجنتاه» بدل «احمرّ وجهه»؛ التاریخ الصغیر، ج۱، ص۲۶۱ عن أبي بکر؛ کنز العمّال، ج۷، ص۱۴۱، ح۱۸۴۰۶.</ref>.<ref>[[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌\|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌، محمد]]، [[سیره پیامبر خاتم ج۱ (کتاب)\|سیره پیامبر خاتم ج۱]]، ص ۳۹۴-۳۹۷.</ref>
	# به [[نقل]] از [[عمرو بن شعیب]]، از پدرش، از جدّش: [[پیامبر]] {{ع}} از [[خانه]] بیرون آمد و به سوی یارانش رفت که درباره [[قضا و قدر]] با هم کشمکش می‌کردند. [[پیامبر]] {{صل}} چنان از این کشمکش خشمگین شد که گویی در صورتش دانه انار ترکیده است<ref>{{عربی\| عن عمرو بن شعیب عن أبیه عن جده: خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} عَلَى أَصْحَابِهِ، وَهُمْ يَخْتَصِمُونَ فِي الْقَدَرِ، فَكَأَنَّمَا يُفْقَأُ فِي وَجْهِهِ، حَبُّ الرُّمَّانِ مِنَ الْغَضَبِ}}؛ سنن ابن ماجه، ج۱، ص۳۳، ح۸۵؛ مسند ابن حنبل، ج۲، ص۵۹۴، ح۶۶۸۰ و ص۶۳۲، ح۶۸۶۰؛ المعجم الأوسط، ج۵، ص۳۰۲، ح۵۳۷۸، عن عبدالله بن عمرو و کلاهما نحوه؛ تفسیر ابن کثیر، ج۲، ص۳۲۰؛ کنزالعمّال، ج۱، ص۱۹۳، ح۹۷۷. و در برخی گزارش‌های دیگر، خشم پیامبر {{صل}} را از آن رو دانسته شده که این افراد برای اثبات نظر خود، برخی آیات قرآن را از جا و سیاق معنایی خود جدا کرده، به آن استدلال می‌نمودند و طرف مقابل نیز همین کار را انجام می‌داد و به این گونه آیات قرآن را مقابل و تکذیب کننده هم قرار می‌دادند (ر.ک: آسیب‌شناسی حدیث: ص ۲۳۰ (ضرب قرآن به قرآن).</ref>.<ref>[[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌\|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌، محمد]]، [[سیره پیامبر خاتم ج۱ (کتاب)\|سیره پیامبر خاتم ج۱]]، ص ۳۹۴-۳۹۷.</ref>

	== سخن پیامبر {{صل}} هنگام [[سرزنش]] کردن ==		== سخن پیامبر {{صل}} هنگام [[سرزنش]] کردن ==

Bahmani در ‏۲۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۵۵

2024-06-20T07:55:09Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۲۹ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۵

2024-03-29T08:15:27Z

نمایش تغییرات

Msadeq: /* منابع */

2023-10-26T09:55:02Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۲۵
خط ۶۵:		خط ۶۵:

	بنابراین لازم است [[پیروان]] [[سیره]] پیام‌آور [[اخوت]] در این امور بیندیشند و اجازه ندهند [[دوستی]] و [[الفت]] با [[برادران]] به [[کینه]] و [[قهر]] و جدایی بیانجامد، و چنان چه گاهی کدورت و رنجش پیش آمد، خود را بر آن دارند که در رفع آن بکوشند و در این کار بر یکدیگر پیشی گیرند.<ref>[[م‍ص‍طف‍ی‌ دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌\|دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌، م‍ص‍طف‍ی‌]]، [[سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|سیره نبوی]]، ج۲، ص ۶۲۲.</ref>		بنابراین لازم است [[پیروان]] [[سیره]] پیام‌آور [[اخوت]] در این امور بیندیشند و اجازه ندهند [[دوستی]] و [[الفت]] با [[برادران]] به [[کینه]] و [[قهر]] و جدایی بیانجامد، و چنان چه گاهی کدورت و رنجش پیش آمد، خود را بر آن دارند که در رفع آن بکوشند و در این کار بر یکدیگر پیشی گیرند.<ref>[[م‍ص‍طف‍ی‌ دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌\|دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌، م‍ص‍طف‍ی‌]]، [[سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|سیره نبوی]]، ج۲، ص ۶۲۲.</ref>

			==راه‌های کنترل [[خشم]] در [[سخنان پیامبر اعظم]]{{صل}}==
			#[[سکوت]] کردن: [[پیامبر اسلام]] می‌فرماید: وقتی [[خشمگین]] شدی سکوت نما: {{متن حدیث\|إِذَا غَضِبْتَ فَاسْكُتْ}}<ref>اصول کافی، باب کظم الغیظ، ح۲۲۵.</ref>.
			#[[تغییر]] حالت: کسی که خشمگین شد اگر ایستاده است بنشیند و اگر نشسته است، بخوابد: {{متن حدیث\| إِذَا غَضِبَ أَحَدُكُمْ وَ كَانَ قَائِماً فَلْيَقْعُدْ وَ إِنْ كَانَ قَاعِداً فليضطجع }}<ref>نهج الفصاحه، ح۲۲۴.</ref>.
			#[[اندیشیدن]] پی‌آمد خشم: [[عاقل]] آن است که [[اندیشه]] کند پایان را، معمولاً [[انسان]] هر کاری را که در حال خشم و [[غضب]] انجام می‌دهد، بعد از آن پشیمان می‌گردد، اما دیگر دیر شده است و این [[پشیمانی]] سودی ندارد.
			#در نظر گرفتن [[پاداش]] [[معنوی]]: در [[حدیث نبوی]] آمده است: هر کسی خشم خود را فرو برد، [[خدا]] [[عذاب]] خویش را از وی بردارد: {{متن حدیث\| مَنْ دَفَعَ غَضَبَهُ دَفَعَ اللَّهُ عَنْهُ عَذَابُهُ }}<ref>نهج الفصاحه، ح۳۰۰۴.</ref>.<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم - برهانی (کتاب)\| سیره اجتماعی پیامبر اعظم]]، ص 75-76.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
			# [[پرونده:1100808.jpg\|22px]] [[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم - برهانی (کتاب)\|'''سیره اجتماعی پیامبر اعظم''']]
	# [[پرونده:1100683.jpg\|22px]] [[م‍ص‍طف‍ی‌ دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌\|دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌، م‍ص‍طف‍ی‌]]، [[سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|'''سیره نبوی ج۲''']]		# [[پرونده:1100683.jpg\|22px]] [[م‍ص‍طف‍ی‌ دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌\|دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌، م‍ص‍طف‍ی‌]]، [[سیره نبوی ج۲ (کتاب)\|'''سیره نبوی ج۲''']]
	# [[پرونده:152259.jpg\|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|'''فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم''']]		# [[پرونده:152259.jpg\|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|'''فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم''']]

Wasity: جایگزینی متن - '-،' به '-'

2022-11-24T12:17:56Z

جایگزینی متن - '-،' به '-'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۴۷
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	# به [[نقل]] از [[عایشه]]: [[پیامبر خدا]] {{صل}}، هرگاه میان دو کار مخیّر می‌شد، آن را که آسان‌تر بود، [[انتخاب]] می‌کرد، اگر [[گناه]] نبود؛ اما اگر [[گناه]] بود، از همه [[مردم]]، بیشتر از آن دوری می‌ورزید. [[پیامبر خدا]] {{صل}} هرگز به خاطر خودش [[انتقام]] نگرفت، مگر جایی که حرمت‌های [[الهی]] هتک می‌شدند، که در این صورت برای [[خدا]] [[انتقام]] می‌گرفت<ref>{{عربی\|عَنْ عَائِشَةَ: مَا خُيِّرَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} بَيْنَ أَمْرَيْنِ إِلَّا أَخَذَ أَيْسَرَهُمَا، مَا لَمْ يَكُنْ إِثْمًا، فَإِنْ كَانَ إِثْمًا كَانَ أَبْعَدَ النَّاسِ مِنْهُ، وَمَا انْتَقَمَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} لِنَفْسِهِ إِلَّا أَنْ تُنْتَهَكَ حُرْمَةُ اللَّهِ، فَيَنْتَقِمَ لِلَّهِ بِهَا}}؛ صحیح البخاري، ج۳، ص۱۳۰۶، ح۳۳۶۷؛ صحیح مسلم، ج۴، ص۱۸۱۳، ح۷۷؛ سنن أبي داود، ج۴، ص۲۵۰، ح۴۷۸۵؛ السنن الکبری، ج۷، ص۶۶، ح۱۳۲۸۳؛ کنز العمّال، ج۷، ص۲۲۱، ح۱۸۷۱۳.</ref>.		# به [[نقل]] از [[عایشه]]: [[پیامبر خدا]] {{صل}}، هرگاه میان دو کار مخیّر می‌شد، آن را که آسان‌تر بود، [[انتخاب]] می‌کرد، اگر [[گناه]] نبود؛ اما اگر [[گناه]] بود، از همه [[مردم]]، بیشتر از آن دوری می‌ورزید. [[پیامبر خدا]] {{صل}} هرگز به خاطر خودش [[انتقام]] نگرفت، مگر جایی که حرمت‌های [[الهی]] هتک می‌شدند، که در این صورت برای [[خدا]] [[انتقام]] می‌گرفت<ref>{{عربی\|عَنْ عَائِشَةَ: مَا خُيِّرَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} بَيْنَ أَمْرَيْنِ إِلَّا أَخَذَ أَيْسَرَهُمَا، مَا لَمْ يَكُنْ إِثْمًا، فَإِنْ كَانَ إِثْمًا كَانَ أَبْعَدَ النَّاسِ مِنْهُ، وَمَا انْتَقَمَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} لِنَفْسِهِ إِلَّا أَنْ تُنْتَهَكَ حُرْمَةُ اللَّهِ، فَيَنْتَقِمَ لِلَّهِ بِهَا}}؛ صحیح البخاري، ج۳، ص۱۳۰۶، ح۳۳۶۷؛ صحیح مسلم، ج۴، ص۱۸۱۳، ح۷۷؛ سنن أبي داود، ج۴، ص۲۵۰، ح۴۷۸۵؛ السنن الکبری، ج۷، ص۶۶، ح۱۳۲۸۳؛ کنز العمّال، ج۷، ص۲۲۱، ح۱۸۷۱۳.</ref>.
	# به [[نقل]] از انس: ده سال به [[پیامبر خدا]] {{صل}} [[خدمت]] کردم و هرگز نفهمیدم که با چه چیزی موافق است و با چه چیزی مخالف است. به هر چه از جانب [[خدا]] بود، [[رضایت]] می‌داد، و اگر یکی از همسرانش به من می‌گفت: "کاش این‌گونه و آن‌گونه می‌کردی! چرا آن‌گونه کردی؟"، می‌فرمود: "اَنَس را رهایش کنید که جز آنچه [[خداوند]] بخواهد، نمی‌شود". و من هرگز ندیدم که [[پیامبر خدا]] {{صل}} به خاطر خود از چیزی [[انتقام]] بگیرد، مگر آن که [[حرمت الهی]] هتک می‌شد، که اگر [[حرمت الهی]] زیر پا نهاده می‌شد، خشمگین‌ترینِ [[مردم]] برای [[خدا]] بود<ref>{{عربی\|عن أنس: خَدَمْتُ رَسُولَ اللَّهِ {{صل}} عَشْرَ سِنِينَ، مَا دَرَيْتُ شَيْئًا قَطُّ وَافَقَهُ، وَلَا شَيْئًا قَطُّ خَالَفَهُ، رَضِيَ مِنَ اللَّهِ بِمَا كَانَ، وَإِنْ كَانَ بَعْضُ أَزْوَاجِهِ يَقُولُ: لَوْ فَعَلْتَ كَذَا وَكَذَا، مَا لَكَ فَعَلْتَ كَذَا؟ فَيَقُولُ: دَعُوهُ؛ فَإِنَّهُ لَا يَكُونُ إِلَّا مَا أَرَادَ اللَّهُ. وَمَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ {{صل}} انْتَقَمَ لِنَفْسِهِ مِنْ شَيْءٍ قَطُّ إِلَّا أَنْ يُنْتَهَكَ لِلَّهِ حُرْمَةٌ، فَإِنِ انْتُهِكَتْ حُرْمَةٌ كَانَ أَشَدَّ النَّاسِ غَضَبًا لِلَّهِ}}؛ المعجم الأوسط، ج۹، ص۷۱، ح۹۱۵۲؛ المعجم الصغیر، ج۲، ص۱۱۸ و راجع؛ فتح الباري، ج۶، ص۵۷۶.</ref>.		# به [[نقل]] از انس: ده سال به [[پیامبر خدا]] {{صل}} [[خدمت]] کردم و هرگز نفهمیدم که با چه چیزی موافق است و با چه چیزی مخالف است. به هر چه از جانب [[خدا]] بود، [[رضایت]] می‌داد، و اگر یکی از همسرانش به من می‌گفت: "کاش این‌گونه و آن‌گونه می‌کردی! چرا آن‌گونه کردی؟"، می‌فرمود: "اَنَس را رهایش کنید که جز آنچه [[خداوند]] بخواهد، نمی‌شود". و من هرگز ندیدم که [[پیامبر خدا]] {{صل}} به خاطر خود از چیزی [[انتقام]] بگیرد، مگر آن که [[حرمت الهی]] هتک می‌شد، که اگر [[حرمت الهی]] زیر پا نهاده می‌شد، خشمگین‌ترینِ [[مردم]] برای [[خدا]] بود<ref>{{عربی\|عن أنس: خَدَمْتُ رَسُولَ اللَّهِ {{صل}} عَشْرَ سِنِينَ، مَا دَرَيْتُ شَيْئًا قَطُّ وَافَقَهُ، وَلَا شَيْئًا قَطُّ خَالَفَهُ، رَضِيَ مِنَ اللَّهِ بِمَا كَانَ، وَإِنْ كَانَ بَعْضُ أَزْوَاجِهِ يَقُولُ: لَوْ فَعَلْتَ كَذَا وَكَذَا، مَا لَكَ فَعَلْتَ كَذَا؟ فَيَقُولُ: دَعُوهُ؛ فَإِنَّهُ لَا يَكُونُ إِلَّا مَا أَرَادَ اللَّهُ. وَمَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ {{صل}} انْتَقَمَ لِنَفْسِهِ مِنْ شَيْءٍ قَطُّ إِلَّا أَنْ يُنْتَهَكَ لِلَّهِ حُرْمَةٌ، فَإِنِ انْتُهِكَتْ حُرْمَةٌ كَانَ أَشَدَّ النَّاسِ غَضَبًا لِلَّهِ}}؛ المعجم الأوسط، ج۹، ص۷۱، ح۹۱۵۲؛ المعجم الصغیر، ج۲، ص۱۱۸ و راجع؛ فتح الباري، ج۶، ص۵۷۶.</ref>.
	# [[پیامبر]] {{صل}} چون [[موعظه]] می‌کرد، جدّی [[موعظه]] می‌کرد و اگر [[خشم]] می‌گرفت -که جز برای [[خدا]] [[خشم]] نمی‌گرفت -، چیزی جلودار خشمش نبود، و در همه کارهایش این گونه جدّی و خداخواهانه بود<ref>{{عربی\| كان...إن وعظ وعظ بجد، و إن غضب و ليس يغضب إلا اللّه لم يقم لغضبه شيء، و كذلك كان في أموره كلها}}؛ إحیاء العلوم، ج۲، ص۵۳۰.</ref><ref>[[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌\|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌، محمد]]، [[سیره پیامبر خاتم ج۱ (کتاب)\|سیره پیامبر خاتم]]، ج۱، ص ۳۸۸-۳۹۳.</ref>.		# [[پیامبر]] {{صل}} چون [[موعظه]] می‌کرد، جدّی [[موعظه]] می‌کرد و اگر [[خشم]] می‌گرفت -که جز برای [[خدا]] [[خشم]] نمی‌گرفت - چیزی جلودار خشمش نبود، و در همه کارهایش این گونه جدّی و خداخواهانه بود<ref>{{عربی\| كان...إن وعظ وعظ بجد، و إن غضب و ليس يغضب إلا اللّه لم يقم لغضبه شيء، و كذلك كان في أموره كلها}}؛ إحیاء العلوم، ج۲، ص۵۳۰.</ref><ref>[[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌\|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌، محمد]]، [[سیره پیامبر خاتم ج۱ (کتاب)\|سیره پیامبر خاتم]]، ج۱، ص ۳۸۸-۳۹۳.</ref>.

	== [[حق‌مداری]]، هنگام [[خشم]] ==		== [[حق‌مداری]]، هنگام [[خشم]] ==

Wasity: جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

2022-11-07T19:59:06Z

جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۲۹
خط ۱۱:		خط ۱۱:

	== [[خشم]] و [[غضب]] در [[سیره پیامبر اکرم]] {{صل}} ==		== [[خشم]] و [[غضب]] در [[سیره پیامبر اکرم]] {{صل}} ==
	# '''اوصاف [[خشم]] [[نبوی]] {{صل}}:''' [[رسول خدا]] {{صل}} دیرتر از هر کسی به [[خشم]] می‌آمد و خشمش زودتر از همه فرو می‌نشست<ref>قاضی عیاض اندلسی، الشفا بتعریف حقوق المصطفی، ج ۱، ص ۲۲۹ و ابوسعید خرگوشی، شرف المصطفی، ج۴، ص۳۴۹.</ref>. چون [[خشم]] می‌گرفت، آثار [[خشم]] در چهره‌اش کاملاً نمایان می‌شد<ref>طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۱۹، مستدرک الوسائل، ج ۱۲، ص ۱۹۸ و ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج ۳، ص ۳۵۸.</ref> و هنگام [[خشم]]، رنگ از رخسار آن [[حضرت]] می‌پرید و رخسار ایشان سرخ<ref>مکارم الاخلاق، ص ۱۹؛ الطبرانی، المعجم الکبیر، ج ۱۰، ص ۱۵، جلال الدین سیوطی، الجامع الصغیر، ج ۲، ص ۳۴۳ و المتقی الهندی، کنز العمال، ج ۷، ص ۱۴۱.</ref> یا تیره<ref>مکارم الاخلاق، ص ۱۹ و مستدرک الوسائل، ج۱۲، ص۱۹۸.</ref> می‌شد و قطرات عرق مانند دانه‌های مروارید از پیشانی اش می‌چکید<ref>الکافی، ج ۸، ص ۱۱۰؛ قطب الدین راوندی، قصص الانبیاء، ص ۱۹۸ و طبرسی، اعلام الوری بأعلام الهدی، ج ۱، ص ۱۷۷.</ref>؛ به گونه‌ای که در این هنگام، جز [[امیرالمؤمنین علی]] {{ع}} کسی جرأت سخن گفتن با ایشان را نداشت<ref>الطبرانی، المعجم الاوسط، ج ۴، ص ۳۱۸، الهیثمی، مجمع الزوائد، ج ۹، ص ۱۱۶؛ کنزالعمال، ج ۷، ص ۱۴۱ و محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج ۳۸، ص۲۹۸.</ref>. گرچه [[رسول خدا]] {{صل}} در [[خشم]] به {{متن حدیث\|أَشَدُّ النَّاسِ غَضَباً}} ستوده شده است<ref>العینی، عمدة القاری، ج، ص۱۱۲؛ الطبرانی، المعجم الاوسط، ج ۹، ص ۷۱ و الهیثمی، مجمع الزوائد، ج ۹، ص ۱۶.</ref>، اما [[غضب]] ایشان، غضبی مذموم نبود؛ بلکه غضبی ممدوح بود که مقتضای [[منصب]] [[نبوت]] ایشان بود<ref>محمد مهدی النراقی، جامع السعادات، ج۱، ص۲۵۸.</ref>؛ یعنی [[خشم]] ایشان هرگز برای [[دنیا]] و ناملایمات آن نبود؛ بلکه وقتی حرمتی دریده می‌شد و یا حدی از [[حدود الهی]] پایمال می‌شد، از شدت [[خشم]]، کسی او را نمی‌شناخت و ایشان از پا نمی‌نشست گفت. تا آنکه [[حق]] را [[یاری]] کند<ref>المعجم الکبیر، ج ۲۲، ص ۱۵۶؛ مکارم الاخلاق، ص۱۳، شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا {{ع}}، ج ۱، ص ۳۱۷؛ شیخ صدوق، معانی الاخبار، ص ۸۱ و ابن سعد، الطبقات الکبری، ج ۱، ص۲۷۶.</ref>؛ اما در حال [[غضب]] نیز سخنی جز سخن [[حق]] نمی‌گفت<ref>~~ابن شهر آشوب،~~ مناقب آل ابی طالب، ج۱، ص۱۴۵؛ محمد حسین طباطبایی، سنن النبی، ص ۷۶ و بحارالانوار، ج ۱۶، ص۲۲۸.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی \|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۱۹۸-۱۹۹.</ref>.		# '''اوصاف [[خشم]] [[نبوی]] {{صل}}:''' [[رسول خدا]] {{صل}} دیرتر از هر کسی به [[خشم]] می‌آمد و خشمش زودتر از همه فرو می‌نشست<ref>قاضی عیاض اندلسی، الشفا بتعریف حقوق المصطفی، ج ۱، ص ۲۲۹ و ابوسعید خرگوشی، شرف المصطفی، ج۴، ص۳۴۹.</ref>. چون [[خشم]] می‌گرفت، آثار [[خشم]] در چهره‌اش کاملاً نمایان می‌شد<ref>طبرسی، مکارم الاخلاق، ص ۱۹، مستدرک الوسائل، ج ۱۲، ص ۱۹۸ و ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج ۳، ص ۳۵۸.</ref> و هنگام [[خشم]]، رنگ از رخسار آن [[حضرت]] می‌پرید و رخسار ایشان سرخ<ref>مکارم الاخلاق، ص ۱۹؛ الطبرانی، المعجم الکبیر، ج ۱۰، ص ۱۵، جلال الدین سیوطی، الجامع الصغیر، ج ۲، ص ۳۴۳ و المتقی الهندی، کنز العمال، ج ۷، ص ۱۴۱.</ref> یا تیره<ref>مکارم الاخلاق، ص ۱۹ و مستدرک الوسائل، ج۱۲، ص۱۹۸.</ref> می‌شد و قطرات عرق مانند دانه‌های مروارید از پیشانی اش می‌چکید<ref>الکافی، ج ۸، ص ۱۱۰؛ قطب الدین راوندی، قصص الانبیاء، ص ۱۹۸ و طبرسی، اعلام الوری بأعلام الهدی، ج ۱، ص ۱۷۷.</ref>؛ به گونه‌ای که در این هنگام، جز [[امیرالمؤمنین علی]] {{ع}} کسی جرأت سخن گفتن با ایشان را نداشت<ref>الطبرانی، المعجم الاوسط، ج ۴، ص ۳۱۸، الهیثمی، مجمع الزوائد، ج ۹، ص ۱۱۶؛ کنزالعمال، ج ۷، ص ۱۴۱ و محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج ۳۸، ص۲۹۸.</ref>. گرچه [[رسول خدا]] {{صل}} در [[خشم]] به {{متن حدیث\|أَشَدُّ النَّاسِ غَضَباً}} ستوده شده است<ref>العینی، عمدة القاری، ج، ص۱۱۲؛ الطبرانی، المعجم الاوسط، ج ۹، ص ۷۱ و الهیثمی، مجمع الزوائد، ج ۹، ص ۱۶.</ref>، اما [[غضب]] ایشان، غضبی مذموم نبود؛ بلکه غضبی ممدوح بود که مقتضای [[منصب]] [[نبوت]] ایشان بود<ref>محمد مهدی النراقی، جامع السعادات، ج۱، ص۲۵۸.</ref>؛ یعنی [[خشم]] ایشان هرگز برای [[دنیا]] و ناملایمات آن نبود؛ بلکه وقتی حرمتی دریده می‌شد و یا حدی از [[حدود الهی]] پایمال می‌شد، از شدت [[خشم]]، کسی او را نمی‌شناخت و ایشان از پا نمی‌نشست گفت. تا آنکه [[حق]] را [[یاری]] کند<ref>المعجم الکبیر، ج ۲۲، ص ۱۵۶؛ مکارم الاخلاق، ص۱۳، شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا {{ع}}، ج ۱، ص ۳۱۷؛ شیخ صدوق، معانی الاخبار، ص ۸۱ و ابن سعد، الطبقات الکبری، ج ۱، ص۲۷۶.</ref>؛ اما در حال [[غضب]] نیز سخنی جز سخن [[حق]] نمی‌گفت<ref>ابن‌شهرآشوب، مناقب آل ابی طالب، ج۱، ص۱۴۵؛ محمد حسین طباطبایی، سنن النبی، ص ۷۶ و بحارالانوار، ج ۱۶، ص۲۲۸.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی \|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۱۹۸-۱۹۹.</ref>.
	# '''راه‌های کنترل [[خشم]] :''' توصیه [[رسول خدا]] {{صل}} به [[اصحاب]] و [[یاران]]، اجتناب از [[غضب]] بود<ref>ابن ابی شیبه کوفی، المصنّف، ج ۶، ص ۹۷؛ احمد بن حنبل، مسند احمد، ج ۵، ص ۴۰۸ و تاریخ مدینه دمشق، ج ۶۴، ص ۴۶.</ref> و ایشان همچنین راه‌هایی را برای کنترل [[غضب]] به [[مردم]] می‌فرمود که از این راه‌ها می‌توان به تغییر حالت و وضعیت شخص خشمگین اشاره کرد؛ ایشان می‌فرمود: "هرگاه یکی از شما خشمگین شد، اگر [[ایستاده]] است، بنشیند و چنانچه خشمش برطرف نشد، دراز بکشد"<ref>ابن الاشعث السجستانی، سنن ابی داوود، ج ۲، ص ۴۳۳؛ ابن حبان، صحیح، ج ۱۲، ص ۵۰۱ و مسند احمد، ج ۵ ص ۱۵۲.</ref> و خود نیز برای [[تعلیم]] [[امت]]، چنین می‌کرد<ref>همان.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی \|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۱۹۹-۲۰۰.</ref>.		# '''راه‌های کنترل [[خشم]] :''' توصیه [[رسول خدا]] {{صل}} به [[اصحاب]] و [[یاران]]، اجتناب از [[غضب]] بود<ref>ابن ابی شیبه کوفی، المصنّف، ج ۶، ص ۹۷؛ احمد بن حنبل، مسند احمد، ج ۵، ص ۴۰۸ و تاریخ مدینه دمشق، ج ۶۴، ص ۴۶.</ref> و ایشان همچنین راه‌هایی را برای کنترل [[غضب]] به [[مردم]] می‌فرمود که از این راه‌ها می‌توان به تغییر حالت و وضعیت شخص خشمگین اشاره کرد؛ ایشان می‌فرمود: "هرگاه یکی از شما خشمگین شد، اگر [[ایستاده]] است، بنشیند و چنانچه خشمش برطرف نشد، دراز بکشد"<ref>ابن الاشعث السجستانی، سنن ابی داوود، ج ۲، ص ۴۳۳؛ ابن حبان، صحیح، ج ۱۲، ص ۵۰۱ و مسند احمد، ج ۵ ص ۱۵۲.</ref> و خود نیز برای [[تعلیم]] [[امت]]، چنین می‌کرد<ref>همان.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی \|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۱۹۹-۲۰۰.</ref>.
	* طریق دیگری که [[رسول اکرم]] {{صل}} آن را از راه‌های کنترل [[خشم]] شمرده، [[پناه]] جستن از [[خداوند متعال]] است. [[نقل]] شده است، روزی دو مرد نزد [[حضرت]] آمدند؛ پس یکی از آنها عصبانی شد و از شدت [[عصبانیت]]، چشمانش سرخ شده و رگ گردنش بالا آمد؛ پس، آن [[حضرت]] فرمود: "من کلمه‌ای را می‌دانم که اگر آن را بیان کند، [[عصبانیت]] او فرو می‌نشیند و آن، {{متن حدیث\|أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ}} است"<ref>سنن ابی داوود، ج ۲، ص ۴۳۳؛ البخاری، صحیح، ج ۷، ص ۸۴، مسلم نیشابوری، صحیح، ج ۸، ص ۳۰ - ۳۱؛ کوفی، المصنّف، ج ۶، ص ۹۶ حدیث مشابه از: مسند احمد، ج ۵، ص ۲۴۴ و ترمذی، سنن، ج ۵، ص ۱۶۶.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی \|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۲۰۰.</ref>.		* طریق دیگری که [[رسول اکرم]] {{صل}} آن را از راه‌های کنترل [[خشم]] شمرده، [[پناه]] جستن از [[خداوند متعال]] است. [[نقل]] شده است، روزی دو مرد نزد [[حضرت]] آمدند؛ پس یکی از آنها عصبانی شد و از شدت [[عصبانیت]]، چشمانش سرخ شده و رگ گردنش بالا آمد؛ پس، آن [[حضرت]] فرمود: "من کلمه‌ای را می‌دانم که اگر آن را بیان کند، [[عصبانیت]] او فرو می‌نشیند و آن، {{متن حدیث\|أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ}} است"<ref>سنن ابی داوود، ج ۲، ص ۴۳۳؛ البخاری، صحیح، ج ۷، ص ۸۴، مسلم نیشابوری، صحیح، ج ۸، ص ۳۰ - ۳۱؛ کوفی، المصنّف، ج ۶، ص ۹۶ حدیث مشابه از: مسند احمد، ج ۵، ص ۲۴۴ و ترمذی، سنن، ج ۵، ص ۱۶۶.</ref><ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی \|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)\|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۲۰۰.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

2022-09-13T05:23:43Z

جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۳
خط ۲۴:		خط ۲۴:

	== [[خشم]] گرفتن؛ تنها برای [[خدا]] ==		== [[خشم]] گرفتن؛ تنها برای [[خدا]] ==
	# [[امام علی]] {{ع}} در [[وصف]] [[پیامبر]] {{صل}} می‌فرماید: برای ستمی که بر خودش می‌رفت، [[انتقام]] نمی‌گرفت، مگر آن‌گاه که حرمت‌های [[خداوند]]، هتک می‌شد. در این هنگام، برای [[خداوند]] - تبارک و تعالی - [[خشم]] می‌گرفت<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}} فِي وَصْفِ النَّبِيِّ {{صل}} - مَا انْتَصَرَ لِنَفْسِهِ مِنْ مَظْلِمَةٍ حَتَّى يُنْتَهَكَ مَحَارِمُ اللَّهِ فَيَكُونَ حِينَئِذٍ غَضَبُهُ لِلَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى}}؛ مکارم الأخلاق، ج۱، ص۶۱، ح۵۵؛ مستدرك الوسائل، ج۱۲، ص۱۹۷، ح۱۳۸۷۰؛ السنن الکبری للنسائي، ج۵، ص۳۷۰، ح۹۱۶۳؛ مسند ابن حنبل، ج۱۰، ص۶۸، ح۲۶۰۱۵؛ المستدرك علی الصحیحین، ج۲، ص۶۷۰، ح۴۲۲۳؛ المصنّف لعبد الرزّاق، ج۹، ص۴۴۲، ح۱۷۹۴۲ والأربعة الأخیرة عن عائشة من دون إسناد إلی أحدٍ من أهل البیت {{عم}} نحوه؛ کنز العمّال، ج۷، ص۲۲۱، ح۱۸۷۱۵.</ref>.		# [[امام علی]] {{ع}} در وصف [[پیامبر]] {{صل}} می‌فرماید: برای ستمی که بر خودش می‌رفت، [[انتقام]] نمی‌گرفت، مگر آن‌گاه که حرمت‌های [[خداوند]]، هتک می‌شد. در این هنگام، برای [[خداوند]] - تبارک و تعالی - [[خشم]] می‌گرفت<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}} فِي وَصْفِ النَّبِيِّ {{صل}} - مَا انْتَصَرَ لِنَفْسِهِ مِنْ مَظْلِمَةٍ حَتَّى يُنْتَهَكَ مَحَارِمُ اللَّهِ فَيَكُونَ حِينَئِذٍ غَضَبُهُ لِلَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى}}؛ مکارم الأخلاق، ج۱، ص۶۱، ح۵۵؛ مستدرك الوسائل، ج۱۲، ص۱۹۷، ح۱۳۸۷۰؛ السنن الکبری للنسائي، ج۵، ص۳۷۰، ح۹۱۶۳؛ مسند ابن حنبل، ج۱۰، ص۶۸، ح۲۶۰۱۵؛ المستدرك علی الصحیحین، ج۲، ص۶۷۰، ح۴۲۲۳؛ المصنّف لعبد الرزّاق، ج۹، ص۴۴۲، ح۱۷۹۴۲ والأربعة الأخیرة عن عائشة من دون إسناد إلی أحدٍ من أهل البیت {{عم}} نحوه؛ کنز العمّال، ج۷، ص۲۲۱، ح۱۸۷۱۵.</ref>.
	# [[امام حسن]] {{ع}} می‌فرماید: از دایی خود، [[هند بن ابی هاله تمیمی]]<ref>هند بن ابی هاله تمیمی، فرزند خدیجه از شوهر قبلی‌اش بود که در خانه پیامبر {{صل}} بزرگ شد و از پیامبر {{صل}} روایت کرد و امام حسن {{ع}} صفات پیامبر {{صل}} را از او نقل نمود. بغوی [عالم و محدّث اهل سنّت] می‌گوید: نام پدر هند، یعنی ابو هاله که همسر خدیجه، پیش از پیامبر {{صل}} بوده، نبّاش بن زراره است. هند در رکاب علی {{ع}} در جنگ جمل به شهادت رسید. او شیوا سخن و بلیغ بود و پیامبر اکرم {{صل}} را به نیکویی و استواری توصیف کرد.</ref> درباره [[اوصاف پیامبر]] [[خدا]] {{صل}} پرسیدم. گفت:... [[دنیا]] و امور مربوط به آن، او را به [[خشم]] نمی‌آورد و هرگاه [[حق]]، مورد بی‌حرمتی قرار می‌گرفت، ملاحظه هیچ‌کس را نمی‌کرد و هیچ چیز، جلوی [[خشم]] او را نمی‌گرفت تا این که [[انتقام]] [[حق]] را می‌گرفت<ref>{{متن حدیث\|الإمام الحسین {{ع}}: سَأَلْتُ خَالِي هِنْدَ بْنَ أَبِي هَالَةَ عَنْ حِلْيَةِ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}}... فَقَالَ:... لَا تُغْضِبُهُ الدُّنْيَا وَ مَا كَانَ لَهَا فَإِذَا تُعُوطِيَ الْحَقُّ لَمْ يَعْرِفْهُ أَحَدٌ وَ لَمْ يَقُمْ لِغَضَبِهِ شَيْ‌ءٌ حَتَّى يُنْتَصَرَ لَهُ‌}}؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۳۱۷؛ معاني الأخبار، ص۸۱، ح۱ کلاهما عن محمّد بن إسحاق عن الإمام الرضا عن آبائه {{عم}}؛ مکارم الأخلاق، ج۱، ص۴۳، ح۱؛ بحار الأنوار، ج۱۶، ص۱۵۰، ح۴؛ المعجم الکبیر، ج۲۲، ص۱۵۶، ح۴۱۴؛ الطبقات الکبری، ج۱، ص۴۲۳ کلاهما عن هند بن أبي هالة بزیادة «لا یغضب لنفسه و لا ینتصر لها» في آخره؛ کنز العمّال، ج۷، ص۱۶۴، ح۱۸۵۳۵.</ref>.		# [[امام حسن]] {{ع}} می‌فرماید: از دایی خود، [[هند بن ابی هاله تمیمی]]<ref>هند بن ابی هاله تمیمی، فرزند خدیجه از شوهر قبلی‌اش بود که در خانه پیامبر {{صل}} بزرگ شد و از پیامبر {{صل}} روایت کرد و امام حسن {{ع}} صفات پیامبر {{صل}} را از او نقل نمود. بغوی [عالم و محدّث اهل سنّت] می‌گوید: نام پدر هند، یعنی ابو هاله که همسر خدیجه، پیش از پیامبر {{صل}} بوده، نبّاش بن زراره است. هند در رکاب علی {{ع}} در جنگ جمل به شهادت رسید. او شیوا سخن و بلیغ بود و پیامبر اکرم {{صل}} را به نیکویی و استواری توصیف کرد.</ref> درباره [[اوصاف پیامبر]] [[خدا]] {{صل}} پرسیدم. گفت:... [[دنیا]] و امور مربوط به آن، او را به [[خشم]] نمی‌آورد و هرگاه [[حق]]، مورد بی‌حرمتی قرار می‌گرفت، ملاحظه هیچ‌کس را نمی‌کرد و هیچ چیز، جلوی [[خشم]] او را نمی‌گرفت تا این که [[انتقام]] [[حق]] را می‌گرفت<ref>{{متن حدیث\|الإمام الحسین {{ع}}: سَأَلْتُ خَالِي هِنْدَ بْنَ أَبِي هَالَةَ عَنْ حِلْيَةِ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}}... فَقَالَ:... لَا تُغْضِبُهُ الدُّنْيَا وَ مَا كَانَ لَهَا فَإِذَا تُعُوطِيَ الْحَقُّ لَمْ يَعْرِفْهُ أَحَدٌ وَ لَمْ يَقُمْ لِغَضَبِهِ شَيْ‌ءٌ حَتَّى يُنْتَصَرَ لَهُ‌}}؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۳۱۷؛ معاني الأخبار، ص۸۱، ح۱ کلاهما عن محمّد بن إسحاق عن الإمام الرضا عن آبائه {{عم}}؛ مکارم الأخلاق، ج۱، ص۴۳، ح۱؛ بحار الأنوار، ج۱۶، ص۱۵۰، ح۴؛ المعجم الکبیر، ج۲۲، ص۱۵۶، ح۴۱۴؛ الطبقات الکبری، ج۱، ص۴۲۳ کلاهما عن هند بن أبي هالة بزیادة «لا یغضب لنفسه و لا ینتصر لها» في آخره؛ کنز العمّال، ج۷، ص۱۶۴، ح۱۸۵۳۵.</ref>.
	# [[پیامبر]] {{صل}} برای خدایش [[خشم]] می‌گرفت و برای خود، خشمگین نمی‌شد<ref>{{عربی\|کَانَ النَّبِيُّ {{صل}}: يَغْضَبُ لِرَبِّهِ وَ لَا يَغْضَبُ لِنَفْسِهِ }}؛ المناقب لابن شهرآشوب، ج۱، ص۱۴۵ و ۱۴۶؛ بحار الأنوار، ج۱۶، ص۲۲۷، ح۳۴.</ref>.		# [[پیامبر]] {{صل}} برای خدایش [[خشم]] می‌گرفت و برای خود، خشمگین نمی‌شد<ref>{{عربی\|کَانَ النَّبِيُّ {{صل}}: يَغْضَبُ لِرَبِّهِ وَ لَا يَغْضَبُ لِنَفْسِهِ }}؛ المناقب لابن شهرآشوب، ج۱، ص۱۴۵ و ۱۴۶؛ بحار الأنوار، ج۱۶، ص۲۲۷، ح۳۴.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T10:07:02Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۷
خط ۴۷:		خط ۴۷:

	== [[سخن پیامبر]] {{صل}} هنگام [[سرزنش]] کردن ==		== [[سخن پیامبر]] {{صل}} هنگام [[سرزنش]] کردن ==
	# به [[نقل]] از اَنَس: [[پیامبر]] {{صل}} به هنگام [[سرزنش]] یکی از ما می‌فرمود: "او را چه شده است؟ پیشانی‌اش خاک‌آلود باد!" <ref>{{عربی\|عن أنس: كَانَ {{صل}} يَقُولُ لِأَحَدِنَا عِنْدَ المَعْتِبَةِ: مَا لَهُ تَرِبَ جَبِينُهُ}}؛ صحیح بخاری، ج۵، ص۲۲۴۳، ح۵۶۸۴ و ص۲۲۴۷، ح۵۶۹۹؛ مسند ابن حنبل، ج۴، ص۲۵۴، ح۱۲۲۷۶ و فیه «المعاتبة» بدل ~~«المعتبة» ،‌السنن~~ الکبری، ج۱۰، ص۳۲۵، ح۲۰۷۹۱؛ تاریخ المدینه، ج۲، ص۶۳۶؛ کنزالعمّال، ج۷، ص۱۴۱، ح۱۸۴۰۷.</ref><ref>[[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌\|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌، محمد]]، [[سیره پیامبر خاتم ج۱ (کتاب)\|سیره پیامبر خاتم]]، ج۱، ص ۳۹۷-۳۹۸.</ref>.		# به [[نقل]] از اَنَس: [[پیامبر]] {{صل}} به هنگام [[سرزنش]] یکی از ما می‌فرمود: "او را چه شده است؟ پیشانی‌اش خاک‌آلود باد!" <ref>{{عربی\|عن أنس: كَانَ {{صل}} يَقُولُ لِأَحَدِنَا عِنْدَ المَعْتِبَةِ: مَا لَهُ تَرِبَ جَبِينُهُ}}؛ صحیح بخاری، ج۵، ص۲۲۴۳، ح۵۶۸۴ و ص۲۲۴۷، ح۵۶۹۹؛ مسند ابن حنبل، ج۴، ص۲۵۴، ح۱۲۲۷۶ و فیه «المعاتبة» بدل «المعتبة»، ‌السنن الکبری، ج۱۰، ص۳۲۵، ح۲۰۷۹۱؛ تاریخ المدینه، ج۲، ص۶۳۶؛ کنزالعمّال، ج۷، ص۱۴۱، ح۱۸۴۰۷.</ref><ref>[[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌\|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌، محمد]]، [[سیره پیامبر خاتم ج۱ (کتاب)\|سیره پیامبر خاتم]]، ج۱، ص ۳۹۷-۳۹۸.</ref>.

	== داستان‌هایی از [[خشم پیامبر]] {{صل}} ==		== داستان‌هایی از [[خشم پیامبر]] {{صل}} ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۵
خط ۴۴:		خط ۴۴:
	# به [[نقل]] از [[ابن عمر]]: [[خشنودی]] و [[خشم پیامبر]] {{صل}}، از چهره‌اش شناخته می‌شد. هنگامی که [[خشنود]] بود، گویی صورتش آینه است و دیوارها را می‌توان در آن دید و چون [[خشم]] می‌گرفت، رنگش گرفته و سیاه می‌شد<ref>{{عربی\|عن ابن عمر: كَانَ النَّبِيُّ {{صل}} يُعْرَفُ رِضَاهُ وَ غَضَبُهُ فِي وَجْهِهِ كَانَ إِذَا رَضِيَ فَكَأَنَّمَا يُلَاحِكُ الْجُدُرُ ضَوْءَ وَجْهِهِ وَ إِذَا غَضِبَ خَسَفَ لَوْنُهُ وَ اسْوَدَّ}}؛ مکارم الأخلاق، ج۱، ص۵۴، ح۳۳ و ۲۹؛ بحار الأنوار، ج۱۶، ص۲۳۳، ح۳۵؛ تاریخ دمشق، ج۳، ص۳۵۸ نحوه.</ref>.		# به [[نقل]] از [[ابن عمر]]: [[خشنودی]] و [[خشم پیامبر]] {{صل}}، از چهره‌اش شناخته می‌شد. هنگامی که [[خشنود]] بود، گویی صورتش آینه است و دیوارها را می‌توان در آن دید و چون [[خشم]] می‌گرفت، رنگش گرفته و سیاه می‌شد<ref>{{عربی\|عن ابن عمر: كَانَ النَّبِيُّ {{صل}} يُعْرَفُ رِضَاهُ وَ غَضَبُهُ فِي وَجْهِهِ كَانَ إِذَا رَضِيَ فَكَأَنَّمَا يُلَاحِكُ الْجُدُرُ ضَوْءَ وَجْهِهِ وَ إِذَا غَضِبَ خَسَفَ لَوْنُهُ وَ اسْوَدَّ}}؛ مکارم الأخلاق، ج۱، ص۵۴، ح۳۳ و ۲۹؛ بحار الأنوار، ج۱۶، ص۲۳۳، ح۳۵؛ تاریخ دمشق، ج۳، ص۳۵۸ نحوه.</ref>.
	# [[امام حسن]] {{ع}} می‌فرماید: [[پیامبر خدا]] {{صل}}... در هنگام [[خشم]]، چهره خود را با [[ناراحتی]]، بر می‌گرداند<ref>{{متن حدیث\|الإمام الحسین {{ع}} - فی وصف رسول الله {{صل}}-:... وَ إِذَا غَضِبَ أَعْرَضَ بِوَجْهِهِ وَ أَشَاحَ}}؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ‌ص۳۱۷، ح۱؛ معاني الأخبار، ص۸۱، ح۱ کلاهما عن إسماعیل بن محمّد بن إسحاق عن الإمام الرضا عن آبائه {{عم}}؛ مکارم الأخلاق، ج۱، ص۵۸، ح۴۴؛ بحار الأنوار، ج۱۶، ص۱۵۰، ح۴؛ المعجم الکبیر، ج۲۲، ص۱۵۶؛ الشمائل المحمدیّة، ص۱۱۰، ح۲۲۶؛ کنز العمّال، ج۷، ص۱۶۵، ح۱۸۵۳۵.</ref>.		# [[امام حسن]] {{ع}} می‌فرماید: [[پیامبر خدا]] {{صل}}... در هنگام [[خشم]]، چهره خود را با [[ناراحتی]]، بر می‌گرداند<ref>{{متن حدیث\|الإمام الحسین {{ع}} - فی وصف رسول الله {{صل}}-:... وَ إِذَا غَضِبَ أَعْرَضَ بِوَجْهِهِ وَ أَشَاحَ}}؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ‌ص۳۱۷، ح۱؛ معاني الأخبار، ص۸۱، ح۱ کلاهما عن إسماعیل بن محمّد بن إسحاق عن الإمام الرضا عن آبائه {{عم}}؛ مکارم الأخلاق، ج۱، ص۵۸، ح۴۴؛ بحار الأنوار، ج۱۶، ص۱۵۰، ح۴؛ المعجم الکبیر، ج۲۲، ص۱۵۶؛ الشمائل المحمدیّة، ص۱۱۰، ح۲۲۶؛ کنز العمّال، ج۷، ص۱۶۵، ح۱۸۵۳۵.</ref>.
	# به [[نقل]] از [[عبد الله بن مسعود]]: [[پیامبر خدا]] {{صل}} هنگامی که خشمگین می‌شد، صورتش سرخ و برافروخته می‌شد <ref>{{عربی\|عن ابن مسعود: كَانَ رَسُولُ اللهِ {{صل}}: إِذَا غَضِبَ احْمَرَّ وَجْهُهُ}}؛ مکارم الأخلاق، ج۱، ص۵۴، ح۳۲؛ بحار الأنوار، ج۱۶، ص۲۳۳، ح۳۵؛ تاریخ الطبري، ج۲، ص۴۳۴؛ المعجم الکبیر، ج۱۰، ص۱۵، ح۹۷۹۱ و ج۲۳، ص۳۲۸، ح۷۵۳ عن اُمّ سلمة وفیهما: «احمارّت وجنتاه» بدل «احمرّ وجهه»؛ التاریخ الصغیر، ج۱، ص۲۶۱ عن أبي بکر؛ کنز العمّال، ج۷، ص۱۴۱، ح۱۸۴۰۶~~.</ref>.~~		# به [[نقل]] از [[عبد الله بن مسعود]]: [[پیامبر خدا]] {{صل}} هنگامی که خشمگین می‌شد، صورتش سرخ و برافروخته می‌شد <ref>{{عربی\|عن ابن مسعود: كَانَ رَسُولُ اللهِ {{صل}}: إِذَا غَضِبَ احْمَرَّ وَجْهُهُ}}؛ مکارم الأخلاق، ج۱، ص۵۴، ح۳۲؛ بحار الأنوار، ج۱۶، ص۲۳۳، ح۳۵؛ تاریخ الطبري، ج۲، ص۴۳۴؛ المعجم الکبیر، ج۱۰، ص۱۵، ح۹۷۹۱ و ج۲۳، ص۳۲۸، ح۷۵۳ عن اُمّ سلمة وفیهما: «احمارّت وجنتاه» بدل «احمرّ وجهه»؛ التاریخ الصغیر، ج۱، ص۲۶۱ عن أبي بکر؛ کنز العمّال، ج۷، ص۱۴۱، ح۱۸۴۰۶.</ref>.<ref>[[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌\|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌، محمد]]، [[سیره پیامبر خاتم ج۱ (کتاب)\|سیره پیامبر خاتم ج۱]]، ص ۳۹۴-۳۹۷.</ref>
	# به [[نقل]] از [[عمرو بن شعیب]]، از پدرش، از جدّش: [[پیامبر]] {{ع}} از [[خانه]] بیرون آمد و به سوی یارانش رفت که درباره [[قضا و قدر]] با هم کشمکش می‌کردند. [[پیامبر]] {{صل}} چنان از این کشمکش خشمگین شد که گویی در صورتش دانه انار ترکیده است<ref>{{عربی\| عن عمرو بن شعیب عن أبیه عن جده: خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} عَلَى أَصْحَابِهِ، وَهُمْ يَخْتَصِمُونَ فِي الْقَدَرِ، فَكَأَنَّمَا يُفْقَأُ فِي وَجْهِهِ، حَبُّ الرُّمَّانِ مِنَ الْغَضَبِ}}؛ سنن ابن ماجه، ج۱، ص۳۳، ح۸۵؛ مسند ابن حنبل، ج۲، ص۵۹۴، ح۶۶۸۰ و ص۶۳۲، ح۶۸۶۰؛ المعجم الأوسط، ج۵، ص۳۰۲، ح۵۳۷۸، عن عبدالله بن عمرو و کلاهما نحوه؛ تفسیر ابن کثیر، ج۲، ص۳۲۰؛ کنزالعمّال، ج۱، ص۱۹۳، ح۹۷۷. و در برخی گزارش‌های دیگر، خشم پیامبر {{صل}} را از آن رو دانسته شده که این افراد برای اثبات نظر خود، برخی آیات قرآن را از جا و سیاق معنایی خود جدا کرده، به آن استدلال می‌نمودند و طرف مقابل نیز همین کار را انجام می‌داد و به این گونه آیات قرآن را مقابل و تکذیب کننده هم قرار می‌دادند (ر.ک: آسیب‌شناسی حدیث: ص ۲۳۰ (ضرب قرآن به قرآن).</ref>.<ref>[[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌\|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌، محمد]]، [[سیره پیامبر خاتم ج۱ (کتاب)\|سیره پیامبر خاتم ج۱]]، ص ۳۹۴-۳۹۷.</ref>

	== سخن پیامبر {{صل}} هنگام [[سرزنش]] کردن ==		== سخن پیامبر {{صل}} هنگام [[سرزنش]] کردن ==