نقیع - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: /* مقدمه */

2023-02-09T21:10:08Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۰:۴۰
خط ۷:		خط ۷:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	«نقیع» دره‌ای است مشهور از دره‌های [[حجاز]]، واقع در جنوب [[مدینه]]. به این دره تا [[چاه]] ~~ماشی~~ ([[بئر]] ~~الماشی~~) در ۳۸ کیلومتری جنوب مدینه، «[[النقیع]]» گفته می‌‌شود. سپس از چاه ماشی تا ذو ~~الحُلیفه،~~ «[[عقیق الحسا]]» و از [[ذوالحلیفه]] تا جایی که این دره به [[اضم]] در مجتمع الاسیال منتهی می‌‌شود، «[[عقیق المدینه]]» نامیده می‌‌شود. ابتدای نقیع در نزدیک مدینه و در فاصله حدود ۴۰ کیلومتری آن و دورترین آن در حدود ۱۲۰ کیلومتری مدینه و در نزدیکی [[الفرع]] است. این منطقه که گذشتگان در تحدیدش آن را موضعی چسبیده به مدینه و نزدیک [[قدس]]، و در سه مرحله‌ای از [[مکه]]<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۴، ص۱۳۲۳.</ref> و به [[نقلی]] ۲۰ فرسخی مدینه گفته‌اند<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱. صالحی شامی این فاصله را ۴ بردی مدینه عنوان کرده است. (صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۴، ص۳۶۰)</ref> بخشی از [[سرزمین]] [[بنی مزینه]] بود<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱.</ref> که [[پیامبر]]{{صل}} آن را چراگاه اختصاصی اسبان [[مسلمین]] قرار داده بود.<ref>ابن حنبل، مسند، ج۲، ص۱۵۵؛ ابن شبه، تاریخ المدینه، ج۱، ص۱۵۵.</ref> [[واقدی]] و دیگران در بیان چگونگی این واقعه گزارش داده‌اند که پیامبر{{صل}} و یارانش در بازگشت از [[غزوه]] ~~مُرَیْسیع~~ ([[بنی مصطلق]])، به سرزمین نقیع، واقع در منطقة سکونت قبیلة [[مزینه]] رسیدند. سر سبزی و مراتع بزرگ و به هم پیوسته و برکه‌های پر آب آن [[سرزمین]] نظر ایشان را جلب کرد و چون به آن حضرت گفته شد که برکه‌ها در فصل تابستان خشک و کم آب می‌‌شود، دستور دادند [[چاه]] آبی در آن محل حفر کنند و [[بلال بن حارث]] [[مأمور]] [[حفاظت]] از آنجا شود تا چراگاه مرکب‌های [[سپاهیان اسلام]] باشد.<ref>واقدی، المغازی، ج۲، ص۴۲۵؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۷، ص۲۵۸.</ref> این نقیع، غیر ~~«نقیع الخضمات»~~ است<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۴، ص۱۳۲۳؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱.</ref> و در آن مسجدی منسوب به [[رسول خدا]]{{صل}} وجود دارد به نام ~~«مقمّل»~~.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱.</ref>.<ref>[[عاتق بن غیث بلادی\|بلادی، عاتق بن غیث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۳۲۰.</ref>		«نقیع» دره‌ای است مشهور از دره‌های [[حجاز]]، واقع در جنوب [[مدینه]]. به این دره تا [[چاه ماشی]] ([[بئر الماشی]]) در ۳۸ کیلومتری جنوب مدینه، «[[النقیع]]» گفته می‌‌شود. سپس از چاه ماشی تا [[ذو الحُلیفه]]، «[[عقیق الحسا]]» و از [[ذوالحلیفه]] تا جایی که این دره به [[اضم]] در مجتمع الاسیال منتهی می‌‌شود، «[[عقیق المدینه]]» نامیده می‌‌شود. ابتدای نقیع در نزدیک مدینه و در فاصله حدود ۴۰ کیلومتری آن و دورترین آن در حدود ۱۲۰ کیلومتری مدینه و در نزدیکی [[الفرع]] است. این منطقه که گذشتگان در تحدیدش آن را موضعی چسبیده به مدینه و نزدیک [[قدس]]، و در سه مرحله‌ای از [[مکه]]<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۴، ص۱۳۲۳.</ref> و به [[نقلی]] ۲۰ فرسخی مدینه گفته‌اند<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱. صالحی شامی این فاصله را ۴ بردی مدینه عنوان کرده است. (صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۴، ص۳۶۰)</ref> بخشی از [[سرزمین]] [[بنی مزینه]] بود<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱.</ref> که [[پیامبر]]{{صل}} آن را چراگاه اختصاصی اسبان [[مسلمین]] قرار داده بود.<ref>ابن حنبل، مسند، ج۲، ص۱۵۵؛ ابن شبه، تاریخ المدینه، ج۱، ص۱۵۵.</ref> [[واقدی]] و دیگران در بیان چگونگی این واقعه گزارش داده‌اند که پیامبر{{صل}} و یارانش در بازگشت از [[غزوه مُرَیْسیع]] ([[بنی مصطلق]])، به سرزمین نقیع، واقع در منطقة سکونت قبیلة [[مزینه]] رسیدند. سر سبزی و مراتع بزرگ و به هم پیوسته و برکه‌های پر آب آن سرزمین نظر ایشان را جلب کرد و چون به آن حضرت گفته شد که برکه‌ها در فصل تابستان خشک و کم آب می‌‌شود، دستور دادند [[چاه]] آبی در آن محل حفر کنند و [[بلال بن حارث]] [[مأمور]] [[حفاظت]] از آنجا شود تا چراگاه مرکب‌های [[سپاهیان اسلام]] باشد.<ref>واقدی، المغازی، ج۲، ص۴۲۵؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۷، ص۲۵۸.</ref> این نقیع، غیر «[[نقیع الخضمات]]» است<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۴، ص۱۳۲۳؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱.</ref> و در آن مسجدی منسوب به [[رسول خدا]]{{صل}} وجود دارد به نام «[[مقمّل]]».<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱.</ref>.<ref>[[عاتق بن غیث بلادی\|بلادی، عاتق بن غیث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۳۲۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: /* مقدمه */

2023-02-09T21:07:39Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۰:۳۷
خط ۷:		خط ۷:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	دره‌ای است مشهور از دره‌های [[حجاز]]، واقع در جنوب [[مدینه]]. به این دره تا [[چاه]] ماشی ([[بئر]] الماشی) در ۳۸ کیلومتری جنوب مدینه، «[[النقیع]]» گفته می‌‌شود. سپس از چاه ماشی تا ذو الحُلیفه، «[[عقیق الحسا]]» و از [[ذوالحلیفه]] تا جایی که این دره به [[اضم]] در مجتمع الاسیال منتهی می‌‌شود، «[[عقیق المدینه]]» نامیده می‌‌شود. ابتدای نقیع در نزدیک مدینه و در فاصله حدود ۴۰ کیلومتری آن و دورترین آن در حدود ۱۲۰ کیلومتری مدینه و در نزدیکی [[الفرع]] است. این منطقه که گذشتگان در تحدیدش آن را موضعی چسبیده به مدینه و نزدیک [[قدس]]، و در سه مرحله‌ای از [[مکه]]<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۴، ص۱۳۲۳.</ref> و به [[نقلی]] ۲۰ فرسخی مدینه گفته‌اند<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱. صالحی شامی این فاصله را ۴ بردی مدینه عنوان کرده است. (صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۴، ص۳۶۰)</ref> بخشی از [[سرزمین]] [[بنی مزینه]] بود<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱.</ref> که [[پیامبر]]{{صل}} آن را چراگاه اختصاصی اسبان [[مسلمین]] قرار داده بود.<ref>ابن حنبل، مسند، ج۲، ص۱۵۵؛ ابن شبه، تاریخ المدینه، ج۱، ص۱۵۵.</ref> [[واقدی]] و دیگران در بیان چگونگی این واقعه گزارش داده‌اند که پیامبر{{صل}} و یارانش در بازگشت از [[غزوه]] مُرَیْسیع ([[بنی مصطلق]])، به سرزمین نقیع، واقع در منطقة سکونت قبیلة [[مزینه]] رسیدند. سر سبزی و مراتع بزرگ و به هم پیوسته و برکه‌های پر آب آن [[سرزمین]] نظر ایشان را جلب کرد و چون به آن حضرت گفته شد که برکه‌ها در فصل تابستان خشک و کم آب می‌‌شود، دستور دادند [[چاه]] آبی در آن محل حفر کنند و [[بلال بن حارث]] [[مأمور]] [[حفاظت]] از آنجا شود تا چراگاه مرکب‌های [[سپاهیان اسلام]] باشد.<ref>واقدی، المغازی، ج۲، ص۴۲۵؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۷، ص۲۵۸.</ref> این نقیع، غیر «نقیع الخضمات» است<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۴، ص۱۳۲۳؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱.</ref> و در آن مسجدی منسوب به [[رسول خدا]]{{صل}} وجود دارد به نام «مقمّل».<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱.</ref>.<ref>[[عاتق بن غیث بلادی\|بلادی، عاتق بن غیث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۳۲۰.</ref>		«نقیع» دره‌ای است مشهور از دره‌های [[حجاز]]، واقع در جنوب [[مدینه]]. به این دره تا [[چاه]] ماشی ([[بئر]] الماشی) در ۳۸ کیلومتری جنوب مدینه، «[[النقیع]]» گفته می‌‌شود. سپس از چاه ماشی تا ذو الحُلیفه، «[[عقیق الحسا]]» و از [[ذوالحلیفه]] تا جایی که این دره به [[اضم]] در مجتمع الاسیال منتهی می‌‌شود، «[[عقیق المدینه]]» نامیده می‌‌شود. ابتدای نقیع در نزدیک مدینه و در فاصله حدود ۴۰ کیلومتری آن و دورترین آن در حدود ۱۲۰ کیلومتری مدینه و در نزدیکی [[الفرع]] است. این منطقه که گذشتگان در تحدیدش آن را موضعی چسبیده به مدینه و نزدیک [[قدس]]، و در سه مرحله‌ای از [[مکه]]<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۴، ص۱۳۲۳.</ref> و به [[نقلی]] ۲۰ فرسخی مدینه گفته‌اند<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱. صالحی شامی این فاصله را ۴ بردی مدینه عنوان کرده است. (صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۴، ص۳۶۰)</ref> بخشی از [[سرزمین]] [[بنی مزینه]] بود<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱.</ref> که [[پیامبر]]{{صل}} آن را چراگاه اختصاصی اسبان [[مسلمین]] قرار داده بود.<ref>ابن حنبل، مسند، ج۲، ص۱۵۵؛ ابن شبه، تاریخ المدینه، ج۱، ص۱۵۵.</ref> [[واقدی]] و دیگران در بیان چگونگی این واقعه گزارش داده‌اند که پیامبر{{صل}} و یارانش در بازگشت از [[غزوه]] مُرَیْسیع ([[بنی مصطلق]])، به سرزمین نقیع، واقع در منطقة سکونت قبیلة [[مزینه]] رسیدند. سر سبزی و مراتع بزرگ و به هم پیوسته و برکه‌های پر آب آن [[سرزمین]] نظر ایشان را جلب کرد و چون به آن حضرت گفته شد که برکه‌ها در فصل تابستان خشک و کم آب می‌‌شود، دستور دادند [[چاه]] آبی در آن محل حفر کنند و [[بلال بن حارث]] [[مأمور]] [[حفاظت]] از آنجا شود تا چراگاه مرکب‌های [[سپاهیان اسلام]] باشد.<ref>واقدی، المغازی، ج۲، ص۴۲۵؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۷، ص۲۵۸.</ref> این نقیع، غیر «نقیع الخضمات» است<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۴، ص۱۳۲۳؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱.</ref> و در آن مسجدی منسوب به [[رسول خدا]]{{صل}} وجود دارد به نام «مقمّل».<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱.</ref>.<ref>[[عاتق بن غیث بلادی\|بلادی، عاتق بن غیث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۳۲۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== دره‌ای است مشهور از دره‌های حجاز، واقع در جنوب مدینه. به این دره تا چاه ماشی (بئر الماشی) در ۳۸ کیلومتری جنوب مدینه، «النقیع» گفته می‌‌شود. سپس از چاه...» ایجاد کرد

2023-02-09T09:41:48Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== دره‌ای است مشهور از دره‌های حجاز، واقع در جنوب مدینه. به این دره تا چاه ماشی (بئر الماشی) در ۳۸ کیلومتری جنوب مدینه، «النقیع» گفته می‌‌شود. سپس از چاه...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط =
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
دره‌ای است مشهور از دره‌های [[حجاز]]، واقع در جنوب [[مدینه]]. به این دره تا [[چاه]] ماشی ([[بئر]] الماشی) در ۳۸ کیلومتری جنوب مدینه، «[[النقیع]]» گفته می‌‌شود. سپس از چاه ماشی تا ذو الحُلیفه، «[[عقیق الحسا]]» و از [[ذوالحلیفه]] تا جایی که این دره به [[اضم]] در مجتمع الاسیال منتهی می‌‌شود، «[[عقیق المدینه]]» نامیده می‌‌شود. ابتدای نقیع در نزدیک مدینه و در فاصله حدود ۴۰ کیلومتری آن و دورترین آن در حدود ۱۲۰ کیلومتری مدینه و در نزدیکی [[الفرع]] است. این منطقه که گذشتگان در تحدیدش آن را موضعی چسبیده به مدینه و نزدیک [[قدس]]، و در سه مرحله‌ای از [[مکه]]<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۴، ص۱۳۲۳.</ref> و به [[نقلی]] ۲۰ فرسخی مدینه گفته‌اند<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱. صالحی شامی این فاصله را ۴ بردی مدینه عنوان کرده است. (صالحی شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۴، ص۳۶۰)</ref> بخشی از [[سرزمین]] [[بنی مزینه]] بود<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱.</ref> که [[پیامبر]]{{صل}} آن را چراگاه اختصاصی اسبان [[مسلمین]] قرار داده بود.<ref>ابن حنبل، مسند، ج۲، ص۱۵۵؛ ابن شبه، تاریخ المدینه، ج۱، ص۱۵۵.</ref> [[واقدی]] و دیگران در بیان چگونگی این واقعه گزارش داده‌اند که پیامبر{{صل}} و یارانش در بازگشت از [[غزوه]] مُرَیْسیع ([[بنی مصطلق]])، به سرزمین نقیع، واقع در منطقة سکونت قبیلة [[مزینه]] رسیدند. سر سبزی و مراتع بزرگ و به هم پیوسته و برکه‌های پر آب آن [[سرزمین]] نظر ایشان را جلب کرد و چون به آن حضرت گفته شد که برکه‌ها در فصل تابستان خشک و کم آب می‌‌شود، دستور دادند [[چاه]] آبی در آن محل حفر کنند و [[بلال بن حارث]] [[مأمور]] [[حفاظت]] از آنجا شود تا چراگاه مرکب‌های [[سپاهیان اسلام]] باشد.<ref>واقدی، المغازی، ج۲، ص۴۲۵؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۷، ص۲۵۸.</ref> این نقیع، غیر «نقیع الخضمات» است<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۴، ص۱۳۲۳؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱.</ref> و در آن مسجدی منسوب به [[رسول خدا]]{{صل}} وجود دارد به نام «مقمّل».<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۳۰۱.</ref>.<ref>[[عاتق بن غیث بلادی|بلادی، عاتق بن غیث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۳۲۰.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010527.jpg|22px]] [[عاتق بن غيث بلادی|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)|'''معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}