نیایش دوازدهم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۵۶

2023-12-08T15:56:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۲۶
خط ۱:		خط ۱:
			{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = صحیفه سجادیه
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در اعتراف و [[طلب]] [[توبه]] از [[خدا]].		این [[نیایش]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} است در اعتراف و طلب [[توبه]] از [[خدا]]. انسان‌های بزرگ خود را در برابر [[خداوند]] کوچک می‌دانند، خیلی کوچک، چون خدا را بزرگ می‌دانند، خیلی بزرگ. به همین [[دلیل]] پیوسته به کوتاهی‌های خود اعتراف می‌کنند و از درگاه [[خدای بزرگ]] طلب [[بخشش]] دارند. [[امیرمؤمنان]] {{ع}} در توصیف آنان می‌فرماید: {{متن حدیث\|عَظُمَ الْخَالِقُ فِي أَنْفُسِهِمْ فَصَغُرَ مَا دُونَهُ‏ فِي‏ أَعْيُنِهِمْ‏}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۳.</ref>؛ «خداوند در [[روح]] آنها عظمت دارد. غیر خدا هر چه باشد در نظرشان کوچک جلوه می‌کند».
	انسان‌های بزرگ خود را در برابر [[خداوند]] کوچک می‌دانند، خیلی کوچک، چون خدا را بزرگ می‌دانند، خیلی بزرگ. به همین [[دلیل]] پیوسته به کوتاهی‌های خود اعتراف می‌کنند و از درگاه [[خدای بزرگ]] طلب [[بخشش]] دارند. [[امیرمؤمنان]] {{ع}} در توصیف آنان می‌فرماید:{{متن حدیث\|عَظُمَ الْخَالِقُ فِي أَنْفُسِهِمْ فَصَغُرَ مَا دُونَهُ‏ فِي‏ أَعْيُنِهِمْ‏}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۳.</ref>؛ «خداوند در [[روح]] آنها [[عظمت]] دارد. غیر خدا هر چه باشد در نظرشان کوچک جلوه می‌کند».
	شاید برای ما سؤال باشد که [[پیامبران]] و [[امامان]] که [[معصوم]] بوده‌اند، اعتراف آنها به [[گناه]] و طلب توبه برای آنان چه معنایی دارد؟ در پاسخ باید بگوییم این، به دلیل درخشش روح آنهاست. [[تصور]] کنید وقتی در فضایی تاریک قرار گرفته‌ایم و [[نور]] کمی در [[اختیار]] داریم با این نور کم فقط اشیای بزرگ را می‌بینیم، اما وقتی نور زیاد شد و نورافکن‌های بزرگ همه‌جا را روشن کرد کوچک‌ترین ذره هم به چشم می‌آید. بر این [[قیاس]]، [[امامان معصوم]] نیز کوچک‌ترین بی‌توجهی به خدا را گناه حساب می‌کنند و از درگاه او پوزش می‌طلبند. اما در مورد ما وقتی سخن از گناه پیش می‌آید، برای مثال، می‌گوییم: من که کسی را نکشته‌ام، از دیوار [[مردم]] هم بالا نرفته‌ام، [[مال]] کسی را هم نخورده‌ام پس گناهی مرتکب نشده‌ام!		شاید برای ما سؤال باشد که [[پیامبران]] و [[امامان]] که [[معصوم]] بوده‌اند، اعتراف آنها به [[گناه]] و طلب توبه برای آنان چه معنایی دارد؟ در پاسخ باید بگوییم این، به دلیل درخشش روح آنهاست. [[تصور]] کنید وقتی در فضایی تاریک قرار گرفته‌ایم و [[نور]] کمی در [[اختیار]] داریم با این نور کم فقط اشیای بزرگ را می‌بینیم، اما وقتی نور زیاد شد و نورافکن‌های بزرگ همه‌جا را روشن کرد کوچک‌ترین ذره هم به چشم می‌آید. بر این [[قیاس]]، [[امامان معصوم]] نیز کوچک‌ترین بی‌توجهی به خدا را گناه حساب می‌کنند و از درگاه او پوزش می‌طلبند. اما در مورد ما وقتی سخن از گناه پیش می‌آید، برای مثال، می‌گوییم: من که کسی را نکشته‌ام، از دیوار [[مردم]] هم بالا نرفته‌ام، [[مال]] کسی را هم نخورده‌ام پس گناهی مرتکب نشده‌ام!

	[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} در این [[دعا]] به حجاب‌های بین خود و خدا اشاره می‌کند: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنَّهُ يَحْجُبُنِي عَنْ مَسْأَلَتِكَ خِلَالٌ ثَلَاثٌ، وَ تَحْدُونِي‏ عَلَيْهَا خَلَّةٌ وَاحِدَةٌ}}؛ «خداوندا، سه [[خصلت]] است که مرا باز می‌دارد تا از تو چیزی خواهم و تنها یک خصلت است که مرا بر آن می‌دارد از تو چیزی طلب کنم.		[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} در این [[دعا]] به حجاب‌های بین خود و خدا اشاره می‌کند: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنَّهُ يَحْجُبُنِي عَنْ مَسْأَلَتِكَ خِلَالٌ ثَلَاثٌ، وَ تَحْدُونِي‏ عَلَيْهَا خَلَّةٌ وَاحِدَةٌ}}؛ «خداوندا، سه [[خصلت]] است که مرا باز می‌دارد تا از تو چیزی خواهم و تنها یک خصلت است که مرا بر آن می‌دارد از تو چیزی طلب کنم.
	آن سه: یکی فرمانی است که داده‌ای و من در گزاردن آن درنگ کرده‌ام، دیگر، کاری است که مرا از آن [[نهی]] فرموده‌ای و من در به‌جا آوردن آن شتابیده‌ام؛ سه دیگر، نعمتی است که مرا ارزانی داشته‌ای و من در [[سپاس]] آن [[قصور]] ورزیده‌ام.		آن سه: یکی فرمانی است که داده‌ای و من در گزاردن آن درنگ کرده‌ام، دیگر، کاری است که مرا از آن [[نهی]] فرموده‌ای و من در به‌جا آوردن آن شتابیده‌ام؛ سه دیگر، نعمتی است که مرا ارزانی داشته‌ای و من در [[سپاس]] آن [[قصور]] ورزیده‌ام و اما آن یک [[خصلت]] که مرا وا می‌دارد تا از تو چیزی خواهم [[تفضل]] توست به کسی که روی به درگاه تو آرد و با امیدی [[نیکو]] به سوی تو آید؛ که هر [[احسان]] که کنی از روی تفضل است و هر [[نعمت]] که دهی بی‌هیچ سابقه».
	و اما آن یک [[خصلت]] که مرا وا می‌دارد تا از تو چیزی خواهم [[تفضل]] توست به کسی که روی به درگاه تو آرد و با امیدی [[نیکو]] به سوی تو آید؛ که هر [[احسان]] که کنی از روی تفضل است و هر [[نعمت]] که دهی بی‌هیچ سابقه».

	آنگاه [[حضرت]] [[موقعیت]] خود را این‌گونه ترسیم می‌کند:		آنگاه حضرت [[موقعیت]] خود را این‌گونه ترسیم می‌کند: «و این منم، ای [[خداوند]] من، که بر درگاه عزّ تو ایستاده‌ام، آن‌سان که [[تسلیم]] شونده به [[مذلت]] نشسته‌ای. در عین شرم‌زدگی، چون بینوایان عیالمند دست سؤال دراز کرده‌ام. [[اقرار]] می‌کنم که به تسلیم در برابر احسان تو کاری نکرده‌ام جز آن‌که از [[عصیان]] تو چشم پوشیده‌ام و در همه حال از نعمت‌های تو بی‌بهره نبوده‌ام.»...
	«و این منم، ای [[خداوند]] من، که بر درگاه عزّ تو ایستاده‌ام، آن‌سان که [[تسلیم]] شونده به [[مذلت]] نشسته‌ای. در عین شرم‌زدگی، چون بینوایان عیالمند دست سؤال دراز کرده‌ام. [[اقرار]] می‌کنم که به تسلیم در برابر احسان تو کاری نکرده‌ام جز آن‌که از [[عصیان]] تو چشم پوشیده‌ام و در همه حال از نعمت‌های تو بی‌بهره نبوده‌ام.»...

	و در ادامه امیدوارانه از خدای [[مهربان]] [[طلب]] [[بخشش]] می‌کند: «اینک [بنده‌ات][[دست]] انابت به سوی تو برداشته و از روی [[اخلاص]] به درگاه تو [[توبه]] می‌کند و با دلی [[پاک]] در [[مقام قرب]] تو [[ایستاده]] است و با آوازی نجواگونه و آهسته با تو [[راز]] می‌گوید. به [[تواضع]] قامت [[خم]] کرده و سر فرو داشته و پیکر چنبر نموده است. از [[بیم]]، پاهایش می‌لرزد و سرشکش گونه‌هایش را [[غرقه]] ساخته است. تو را ندا می‌دهد که: ای [[مهربان‌ترین]] مهربانان، ای مهربان‌ترین کسی که مقصد جویندگان رحمتی، و ای صاحب عطوفتی که مقصود پویندگان استغفاری، ای خداوندی که عفوت از [[انتقام]] بیش است و خشنودیت از [[خشم]] افزون، ای خداوندی که از [[گناهان]] [[خلق]] نیکو در می‌گذری و از این روی زیر بار [[منت]] تو هستند. ای خداوندی که [[بندگان]] خویش را به [[پذیرش توبه]] خوگر کرده‌ای و ناصالحانشان را به توبه به [[صلاح]] می‌آوری، ای خداوندی که به اندکی از [[اعمال نیک]] آنان [[خشنود]] می‌گردی و عمل اندکشان را پاداشی گران [[عنایت]] می‌کنی، ای خداوندی که [[اجابت]] دعای ایشان را [[التزام]] کرده‌ای و به تفضل خویش جزای نیکشان [[وعده]] داده‌ای، من گناهکارترین گناهکارانی که آمرزیده‌ای نیستم، من نکوهیده‌ترین عذرخواهانی که از تو پوزش خواسته‌اند و تو پذیرفته‌ای نیستم، من ستمکارترین ستمکارانی که به درگاه تو [[توبه]] کرده‌اند و به احسانشان نواخته‌ای نیستم. در این مکان که ایستاده‌ام به درگاه تو توبه می‌کنم؛ توبه کسی که از [[افراط]] در [[گناه]] نادم شده و از آن بار گران [[معاصی]] که بر گردن دارد ترسان است و از ورطه‌ای که در آن افتاده سخت شرمنده است. می‌داند که تو [[عفو]] کردن از [[گناهان بزرگ]] را بزرگ نمی‌شماری و گذشت از خطای [[عظیم]] دشوارت نمی‌نماید و [[تحمل]] خطاهای فاحش ما بر تو گران نمی‌آید و محبوب‌ترین [[بندگان]] تو بنده‌ای است که در برابر تو [[گردن‌کشی]] فرو هلد و از [[اصرار بر گناه]] دوری جوید و همواره از تو [[آمرزش]] خواهد».		و در ادامه امیدوارانه از خدای [[مهربان]] [[طلب]] [[بخشش]] می‌کند: «اینک [بنده‌ات][[دست]] انابت به سوی تو برداشته و از روی [[اخلاص]] به درگاه تو [[توبه]] می‌کند و با دلی [[پاک]] در [[مقام قرب]] تو [[ایستاده]] است و با آوازی نجواگونه و آهسته با تو [[راز]] می‌گوید. به [[تواضع]] قامت [[خم]] کرده و سر فرو داشته و پیکر چنبر نموده است. از [[بیم]]، پاهایش می‌لرزد و سرشکش گونه‌هایش را [[غرقه]] ساخته است. تو را ندا می‌دهد که: ای [[مهربان‌ترین]] مهربانان، ای مهربان‌ترین کسی که مقصد جویندگان رحمتی، و ای صاحب عطوفتی که مقصود پویندگان استغفاری، ای خداوندی که عفوت از [[انتقام]] بیش است و خشنودیت از [[خشم]] افزون، ای خداوندی که از [[گناهان]] [[خلق]] نیکو در می‌گذری و از این روی زیر بار [[منت]] تو هستند. ای خداوندی که [[بندگان]] خویش را به [[پذیرش توبه]] خوگر کرده‌ای و ناصالحانشان را به توبه به [[صلاح]] می‌آوری، ای خداوندی که به اندکی از [[اعمال نیک]] آنان [[خشنود]] می‌گردی و عمل اندکشان را پاداشی گران [[عنایت]] می‌کنی، ای خداوندی که [[اجابت]] دعای ایشان را [[التزام]] کرده‌ای و به تفضل خویش جزای نیکشان [[وعده]] داده‌ای، من گناهکارترین گناهکارانی که آمرزیده‌ای نیستم، من نکوهیده‌ترین عذرخواهانی که از تو پوزش خواسته‌اند و تو پذیرفته‌ای نیستم، من ستمکارترین ستمکارانی که به درگاه تو [[توبه]] کرده‌اند و به احسانشان نواخته‌ای نیستم. در این مکان که ایستاده‌ام به درگاه تو توبه می‌کنم؛ توبه کسی که از [[افراط]] در [[گناه]] نادم شده و از آن بار گران [[معاصی]] که بر گردن دارد ترسان است و از ورطه‌ای که در آن افتاده سخت شرمنده است. می‌داند که تو [[عفو]] کردن از [[گناهان بزرگ]] را بزرگ نمی‌شماری و گذشت از خطای [[عظیم]] دشوارت نمی‌نماید و [[تحمل]] خطاهای فاحش ما بر تو گران نمی‌آید و محبوب‌ترین [[بندگان]] تو بنده‌ای است که در برابر تو [[گردن‌کشی]] فرو هلد و از [[اصرار بر گناه]] دوری جوید و همواره از تو [[آمرزش]] خواهد».

	در پایان با [[درود]] بر [[بهترین]] [[بندگان خدا]] درخواست‌های خویش را چنین به پایان می‌برد: «ای [[خداوند]]، درود بفرست بر [[محمد و خاندانش]] و هر حقی را که ادای آن بر من [[واجب]] است بر من ببخش، هر خطایی را که مستوجب [[عقوبت]] توست بر من ببخشای و مرا از آن‌چه [[گناهکاران]] را [[وحشت]] است [[پناه]] ده، زیرا تو همه عفو و بخشایشی، در تو [[امید]] [[مغفرت]] است و خود به گذشت و [[بخشایش]] شناخته‌ای. جز تو به کس [[حاجت]] نبرم و گناهانم را جز تو آمرزنده‌ای نیست؛ نه، هرگز. بر خود بیمناکم و این [[بیم]] جز از تو نیست، که تنها تویی که باید از تو ترسید و تنها تویی که از تو باید آمرزش‌طلبید».<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵. قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش دوازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۲.</ref>		در پایان با [[درود]] بر [[بهترین]] [[بندگان خدا]] درخواست‌های خویش را چنین به پایان می‌برد: «ای [[خداوند]]، درود بفرست بر [[محمد و خاندانش]] و هر حقی را که ادای آن بر من [[واجب]] است بر من ببخش، هر خطایی را که مستوجب [[عقوبت]] توست بر من ببخشای و مرا از آن‌چه [[گناهکاران]] را [[وحشت]] است [[پناه]] ده، زیرا تو همه عفو و بخشایشی، در تو [[امید]] [[مغفرت]] است و خود به گذشت و [[بخشایش]] شناخته‌ای. جز تو به کس [[حاجت]] نبرم و گناهانم را جز تو آمرزنده‌ای نیست؛ نه، هرگز. بر خود بیمناکم و این [[بیم]] جز از تو نیست، که تنها تویی که باید از تو ترسید و تنها تویی که از تو باید آمرزش‌طلبید»<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵. قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش دوازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۲.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۲۳:		خط ۲۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~نیایش دوازدهم~~]]		[[رده:صحیفه سجادیه]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T09:00:35Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۳۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~		== مقدمه ==

	==مقدمه==
	این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در اعتراف و [[طلب]] [[توبه]] از [[خدا]].		این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در اعتراف و [[طلب]] [[توبه]] از [[خدا]].
	انسان‌های بزرگ خود را در برابر [[خداوند]] کوچک می‌دانند، خیلی کوچک، چون خدا را بزرگ می‌دانند، خیلی بزرگ. به همین [[دلیل]] پیوسته به کوتاهی‌های خود اعتراف می‌کنند و از درگاه [[خدای بزرگ]] طلب [[بخشش]] دارند. [[امیرمؤمنان]]{{ع}} در توصیف آنان می‌فرماید:{{متن حدیث\|عَظُمَ الْخَالِقُ فِي أَنْفُسِهِمْ فَصَغُرَ مَا دُونَهُ‏ فِي‏ أَعْيُنِهِمْ‏}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۳.</ref>؛ «خداوند در [[روح]] آنها [[عظمت]] دارد. غیر خدا هر چه باشد در نظرشان کوچک جلوه می‌کند».		انسان‌های بزرگ خود را در برابر [[خداوند]] کوچک می‌دانند، خیلی کوچک، چون خدا را بزرگ می‌دانند، خیلی بزرگ. به همین [[دلیل]] پیوسته به کوتاهی‌های خود اعتراف می‌کنند و از درگاه [[خدای بزرگ]] طلب [[بخشش]] دارند. [[امیرمؤمنان]] {{ع}} در توصیف آنان می‌فرماید:{{متن حدیث\|عَظُمَ الْخَالِقُ فِي أَنْفُسِهِمْ فَصَغُرَ مَا دُونَهُ‏ فِي‏ أَعْيُنِهِمْ‏}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۳.</ref>؛ «خداوند در [[روح]] آنها [[عظمت]] دارد. غیر خدا هر چه باشد در نظرشان کوچک جلوه می‌کند».
	شاید برای ما سؤال باشد که [[پیامبران]] و [[امامان]] که [[معصوم]] بوده‌اند، اعتراف آنها به [[گناه]] و طلب توبه برای آنان چه معنایی دارد؟ در پاسخ باید بگوییم این، به دلیل درخشش روح آنهاست. [[تصور]] کنید وقتی در فضایی تاریک قرار گرفته‌ایم و [[نور]] کمی در [[اختیار]] داریم با این نور کم فقط اشیای بزرگ را می‌بینیم، اما وقتی نور زیاد شد و نورافکن‌های بزرگ همه‌جا را روشن کرد کوچک‌ترین ذره هم به چشم می‌آید. بر این [[قیاس]]، [[امامان معصوم]] نیز کوچک‌ترین بی‌توجهی به خدا را گناه حساب می‌کنند و از درگاه او پوزش می‌طلبند. اما در مورد ما وقتی سخن از گناه پیش می‌آید، برای مثال، می‌گوییم: من که کسی را نکشته‌ام، از دیوار [[مردم]] هم بالا نرفته‌ام، [[مال]] کسی را هم نخورده‌ام پس گناهی مرتکب نشده‌ام!		شاید برای ما سؤال باشد که [[پیامبران]] و [[امامان]] که [[معصوم]] بوده‌اند، اعتراف آنها به [[گناه]] و طلب توبه برای آنان چه معنایی دارد؟ در پاسخ باید بگوییم این، به دلیل درخشش روح آنهاست. [[تصور]] کنید وقتی در فضایی تاریک قرار گرفته‌ایم و [[نور]] کمی در [[اختیار]] داریم با این نور کم فقط اشیای بزرگ را می‌بینیم، اما وقتی نور زیاد شد و نورافکن‌های بزرگ همه‌جا را روشن کرد کوچک‌ترین ذره هم به چشم می‌آید. بر این [[قیاس]]، [[امامان معصوم]] نیز کوچک‌ترین بی‌توجهی به خدا را گناه حساب می‌کنند و از درگاه او پوزش می‌طلبند. اما در مورد ما وقتی سخن از گناه پیش می‌آید، برای مثال، می‌گوییم: من که کسی را نکشته‌ام، از دیوار [[مردم]] هم بالا نرفته‌ام، [[مال]] کسی را هم نخورده‌ام پس گناهی مرتکب نشده‌ام!

	[[امام زین‌العابدین]]{{ع}} در این [[دعا]] به حجاب‌های بین خود و خدا اشاره می‌کند: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنَّهُ يَحْجُبُنِي عَنْ مَسْأَلَتِكَ خِلَالٌ ثَلَاثٌ، وَ تَحْدُونِي‏ عَلَيْهَا خَلَّةٌ وَاحِدَةٌ}}؛ «خداوندا، سه [[خصلت]] است که مرا باز می‌دارد تا از تو چیزی خواهم و تنها یک خصلت است که مرا بر آن می‌دارد از تو چیزی طلب کنم.		[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} در این [[دعا]] به حجاب‌های بین خود و خدا اشاره می‌کند: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنَّهُ يَحْجُبُنِي عَنْ مَسْأَلَتِكَ خِلَالٌ ثَلَاثٌ، وَ تَحْدُونِي‏ عَلَيْهَا خَلَّةٌ وَاحِدَةٌ}}؛ «خداوندا، سه [[خصلت]] است که مرا باز می‌دارد تا از تو چیزی خواهم و تنها یک خصلت است که مرا بر آن می‌دارد از تو چیزی طلب کنم.
	آن سه: یکی فرمانی است که داده‌ای و من در گزاردن آن درنگ کرده‌ام، دیگر، کاری است که مرا از آن [[نهی]] فرموده‌ای و من در به‌جا آوردن آن شتابیده‌ام؛ سه دیگر، نعمتی است که مرا ارزانی داشته‌ای و من در [[سپاس]] آن [[قصور]] ورزیده‌ام.		آن سه: یکی فرمانی است که داده‌ای و من در گزاردن آن درنگ کرده‌ام، دیگر، کاری است که مرا از آن [[نهی]] فرموده‌ای و من در به‌جا آوردن آن شتابیده‌ام؛ سه دیگر، نعمتی است که مرا ارزانی داشته‌ای و من در [[سپاس]] آن [[قصور]] ورزیده‌ام.
	و اما آن یک [[خصلت]] که مرا وا می‌دارد تا از تو چیزی خواهم [[تفضل]] توست به کسی که روی به درگاه تو آرد و با امیدی [[نیکو]] به سوی تو آید؛ که هر [[احسان]] که کنی از روی تفضل است و هر [[نعمت]] که دهی بی‌هیچ سابقه».		و اما آن یک [[خصلت]] که مرا وا می‌دارد تا از تو چیزی خواهم [[تفضل]] توست به کسی که روی به درگاه تو آرد و با امیدی [[نیکو]] به سوی تو آید؛ که هر [[احسان]] که کنی از روی تفضل است و هر [[نعمت]] که دهی بی‌هیچ سابقه».

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T22:21:22Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۵۱
خط ۱۶:		خط ۱۶:

	در پایان با [[درود]] بر [[بهترین]] [[بندگان خدا]] درخواست‌های خویش را چنین به پایان می‌برد: «ای [[خداوند]]، درود بفرست بر [[محمد و خاندانش]] و هر حقی را که ادای آن بر من [[واجب]] است بر من ببخش، هر خطایی را که مستوجب [[عقوبت]] توست بر من ببخشای و مرا از آن‌چه [[گناهکاران]] را [[وحشت]] است [[پناه]] ده، زیرا تو همه عفو و بخشایشی، در تو [[امید]] [[مغفرت]] است و خود به گذشت و [[بخشایش]] شناخته‌ای. جز تو به کس [[حاجت]] نبرم و گناهانم را جز تو آمرزنده‌ای نیست؛ نه، هرگز. بر خود بیمناکم و این [[بیم]] جز از تو نیست، که تنها تویی که باید از تو ترسید و تنها تویی که از تو باید آمرزش‌طلبید».<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵. قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش دوازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۲.</ref>		در پایان با [[درود]] بر [[بهترین]] [[بندگان خدا]] درخواست‌های خویش را چنین به پایان می‌برد: «ای [[خداوند]]، درود بفرست بر [[محمد و خاندانش]] و هر حقی را که ادای آن بر من [[واجب]] است بر من ببخش، هر خطایی را که مستوجب [[عقوبت]] توست بر من ببخشای و مرا از آن‌چه [[گناهکاران]] را [[وحشت]] است [[پناه]] ده، زیرا تو همه عفو و بخشایشی، در تو [[امید]] [[مغفرت]] است و خود به گذشت و [[بخشایش]] شناخته‌ای. جز تو به کس [[حاجت]] نبرم و گناهانم را جز تو آمرزنده‌ای نیست؛ نه، هرگز. بر خود بیمناکم و این [[بیم]] جز از تو نیست، که تنها تویی که باید از تو ترسید و تنها تویی که از تو باید آمرزش‌طلبید».<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵. قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش دوازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۲.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۲۸:		خط ۲۶:

	[[رده:نیایش دوازدهم]]		[[رده:نیایش دوازدهم]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-18T01:22:23Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۴:۵۲
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش دوازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش دوازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T19:42:36Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۱۲
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش دوازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش دوازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]
			{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:نیایش دوازدهم]]		[[رده:نیایش دوازدهم]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== # +==منابع== {{منابع}} # )

2021-12-16T12:23:39Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== # +==منابع== {{منابع}} # )

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۵۳
خط ۲۰:		خط ۲۰:

	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش دوازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش دوازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]

Admin: ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{امامت}} +{{امامت}})

2021-11-25T16:42:54Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{امامت}} +{{امامت}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۰:۱۲
خط ۱:		خط ۱:

	{{امامت}}		{{امامت}}

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پانویس2}} +{{پانویس}})

2021-05-02T11:43:59Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پانویس2}} +{{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۱۳
خط ۲۴:		خط ۲۴:

	==پانویس==		==پانویس==
	{{~~پانویس2~~}}		{{پانویس}}

	[[رده:نیایش دوازدهم]]		[[رده:نیایش دوازدهم]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{ویرایش غیرنهایی}} +)

2021-04-19T23:05:37Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{ویرایش غیرنهایی}} +)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ آوریل ۲۰۲۱، ساعت ۰۲:۳۵
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{ویرایش غیرنهایی}}~~
	{{امامت}}		{{امامت}}

Wasity: جایگزینی متن - 'پذیرش توبه' به 'پذیرش توبه'

2021-01-20T18:05:42Z

جایگزینی متن - 'پذیرش توبه' به 'پذیرش توبه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژانویهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۳۵
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	«و این منم، ای [[خداوند]] من، که بر درگاه عزّ تو ایستاده‌ام، آن‌سان که [[تسلیم]] شونده به [[مذلت]] نشسته‌ای. در عین شرم‌زدگی، چون بینوایان عیالمند دست سؤال دراز کرده‌ام. [[اقرار]] می‌کنم که به تسلیم در برابر احسان تو کاری نکرده‌ام جز آن‌که از [[عصیان]] تو چشم پوشیده‌ام و در همه حال از نعمت‌های تو بی‌بهره نبوده‌ام.»...		«و این منم، ای [[خداوند]] من، که بر درگاه عزّ تو ایستاده‌ام، آن‌سان که [[تسلیم]] شونده به [[مذلت]] نشسته‌ای. در عین شرم‌زدگی، چون بینوایان عیالمند دست سؤال دراز کرده‌ام. [[اقرار]] می‌کنم که به تسلیم در برابر احسان تو کاری نکرده‌ام جز آن‌که از [[عصیان]] تو چشم پوشیده‌ام و در همه حال از نعمت‌های تو بی‌بهره نبوده‌ام.»...

	و در ادامه امیدوارانه از خدای [[مهربان]] [[طلب]] [[بخشش]] می‌کند: «اینک [بنده‌ات][[دست]] انابت به سوی تو برداشته و از روی [[اخلاص]] به درگاه تو [[توبه]] می‌کند و با دلی [[پاک]] در [[مقام قرب]] تو [[ایستاده]] است و با آوازی نجواگونه و آهسته با تو [[راز]] می‌گوید. به [[تواضع]] قامت [[خم]] کرده و سر فرو داشته و پیکر چنبر نموده است. از [[بیم]]، پاهایش می‌لرزد و سرشکش گونه‌هایش را [[غرقه]] ساخته است. تو را ندا می‌دهد که: ای [[مهربان‌ترین]] مهربانان، ای مهربان‌ترین کسی که مقصد جویندگان رحمتی، و ای صاحب عطوفتی که مقصود پویندگان استغفاری، ای خداوندی که عفوت از [[انتقام]] بیش است و خشنودیت از [[خشم]] افزون، ای خداوندی که از [[گناهان]] [[خلق]] نیکو در می‌گذری و از این روی زیر بار [[منت]] تو هستند. ای خداوندی که [[بندگان]] خویش را به [[پذیرش]] ~~توبه~~ خوگر کرده‌ای و ناصالحانشان را به توبه به [[صلاح]] می‌آوری، ای خداوندی که به اندکی از [[اعمال نیک]] آنان [[خشنود]] می‌گردی و عمل اندکشان را پاداشی گران [[عنایت]] می‌کنی، ای خداوندی که [[اجابت]] دعای ایشان را [[التزام]] کرده‌ای و به تفضل خویش جزای نیکشان [[وعده]] داده‌ای، من گناهکارترین گناهکارانی که آمرزیده‌ای نیستم، من نکوهیده‌ترین عذرخواهانی که از تو پوزش خواسته‌اند و تو پذیرفته‌ای نیستم، من ستمکارترین ستمکارانی که به درگاه تو [[توبه]] کرده‌اند و به احسانشان نواخته‌ای نیستم. در این مکان که ایستاده‌ام به درگاه تو توبه می‌کنم؛ توبه کسی که از [[افراط]] در [[گناه]] نادم شده و از آن بار گران [[معاصی]] که بر گردن دارد ترسان است و از ورطه‌ای که در آن افتاده سخت شرمنده است. می‌داند که تو [[عفو]] کردن از [[گناهان بزرگ]] را بزرگ نمی‌شماری و گذشت از خطای [[عظیم]] دشوارت نمی‌نماید و [[تحمل]] خطاهای فاحش ما بر تو گران نمی‌آید و محبوب‌ترین [[بندگان]] تو بنده‌ای است که در برابر تو [[گردن‌کشی]] فرو هلد و از [[اصرار بر گناه]] دوری جوید و همواره از تو [[آمرزش]] خواهد».		و در ادامه امیدوارانه از خدای [[مهربان]] [[طلب]] [[بخشش]] می‌کند: «اینک [بنده‌ات][[دست]] انابت به سوی تو برداشته و از روی [[اخلاص]] به درگاه تو [[توبه]] می‌کند و با دلی [[پاک]] در [[مقام قرب]] تو [[ایستاده]] است و با آوازی نجواگونه و آهسته با تو [[راز]] می‌گوید. به [[تواضع]] قامت [[خم]] کرده و سر فرو داشته و پیکر چنبر نموده است. از [[بیم]]، پاهایش می‌لرزد و سرشکش گونه‌هایش را [[غرقه]] ساخته است. تو را ندا می‌دهد که: ای [[مهربان‌ترین]] مهربانان، ای مهربان‌ترین کسی که مقصد جویندگان رحمتی، و ای صاحب عطوفتی که مقصود پویندگان استغفاری، ای خداوندی که عفوت از [[انتقام]] بیش است و خشنودیت از [[خشم]] افزون، ای خداوندی که از [[گناهان]] [[خلق]] نیکو در می‌گذری و از این روی زیر بار [[منت]] تو هستند. ای خداوندی که [[بندگان]] خویش را به [[پذیرش توبه]] خوگر کرده‌ای و ناصالحانشان را به توبه به [[صلاح]] می‌آوری، ای خداوندی که به اندکی از [[اعمال نیک]] آنان [[خشنود]] می‌گردی و عمل اندکشان را پاداشی گران [[عنایت]] می‌کنی، ای خداوندی که [[اجابت]] دعای ایشان را [[التزام]] کرده‌ای و به تفضل خویش جزای نیکشان [[وعده]] داده‌ای، من گناهکارترین گناهکارانی که آمرزیده‌ای نیستم، من نکوهیده‌ترین عذرخواهانی که از تو پوزش خواسته‌اند و تو پذیرفته‌ای نیستم، من ستمکارترین ستمکارانی که به درگاه تو [[توبه]] کرده‌اند و به احسانشان نواخته‌ای نیستم. در این مکان که ایستاده‌ام به درگاه تو توبه می‌کنم؛ توبه کسی که از [[افراط]] در [[گناه]] نادم شده و از آن بار گران [[معاصی]] که بر گردن دارد ترسان است و از ورطه‌ای که در آن افتاده سخت شرمنده است. می‌داند که تو [[عفو]] کردن از [[گناهان بزرگ]] را بزرگ نمی‌شماری و گذشت از خطای [[عظیم]] دشوارت نمی‌نماید و [[تحمل]] خطاهای فاحش ما بر تو گران نمی‌آید و محبوب‌ترین [[بندگان]] تو بنده‌ای است که در برابر تو [[گردن‌کشی]] فرو هلد و از [[اصرار بر گناه]] دوری جوید و همواره از تو [[آمرزش]] خواهد».

	در پایان با [[درود]] بر [[بهترین]] [[بندگان خدا]] درخواست‌های خویش را چنین به پایان می‌برد: «ای [[خداوند]]، درود بفرست بر [[محمد و خاندانش]] و هر حقی را که ادای آن بر من [[واجب]] است بر من ببخش، هر خطایی را که مستوجب [[عقوبت]] توست بر من ببخشای و مرا از آن‌چه [[گناهکاران]] را [[وحشت]] است [[پناه]] ده، زیرا تو همه عفو و بخشایشی، در تو [[امید]] [[مغفرت]] است و خود به گذشت و [[بخشایش]] شناخته‌ای. جز تو به کس [[حاجت]] نبرم و گناهانم را جز تو آمرزنده‌ای نیست؛ نه، هرگز. بر خود بیمناکم و این [[بیم]] جز از تو نیست، که تنها تویی که باید از تو ترسید و تنها تویی که از تو باید آمرزش‌طلبید».<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵. قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش دوازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۲.</ref>		در پایان با [[درود]] بر [[بهترین]] [[بندگان خدا]] درخواست‌های خویش را چنین به پایان می‌برد: «ای [[خداوند]]، درود بفرست بر [[محمد و خاندانش]] و هر حقی را که ادای آن بر من [[واجب]] است بر من ببخش، هر خطایی را که مستوجب [[عقوبت]] توست بر من ببخشای و مرا از آن‌چه [[گناهکاران]] را [[وحشت]] است [[پناه]] ده، زیرا تو همه عفو و بخشایشی، در تو [[امید]] [[مغفرت]] است و خود به گذشت و [[بخشایش]] شناخته‌ای. جز تو به کس [[حاجت]] نبرم و گناهانم را جز تو آمرزنده‌ای نیست؛ نه، هرگز. بر خود بیمناکم و این [[بیم]] جز از تو نیست، که تنها تویی که باید از تو ترسید و تنها تویی که از تو باید آمرزش‌طلبید».<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵. قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش دوازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۲.</ref>