نیایش سیزدهم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۵۷

2023-12-08T15:57:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۲۷
خط ۱:		خط ۱:
			{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = صحیفه سجادیه
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[حاجت خواستن]] از [[خداوند متعال]].		این [[نیایش]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} است در حاجت خواستن از [[خداوند متعال]]. [[انسان]] سرتاسر وجودش نیاز است. او برای ادامه [[حیات]] نیاز به هوا و اکسیژن دارد، نیاز به آب و [[غذا]] دارد، نیاز به [[نور]] و حرارت [[خورشید]] دارد، نیاز به [[همسر]] و مونس دارد، نیاز به طبیب و پزشک دارد، نیاز به [[مشاور]] و [[راهنما]] دارد، نیاز به کمک کار و مشوق دارد. نیاز دارد که اگر کوتاهی کرد، [[غفلت]] کرد و یا گناهی کرد کسی او را ببخشد. نیاز دارد کسی او را به خودش بشناساند. انسان در [[جهان]] بزرگی [[زندگی]] می‌کند و نیاز دارد کسی این جهان را به او معرفی کند. از گذشته و [[آینده]] بی‌خبر است، پس نیاز دارد کسی گذشته را برای او تعریف و آینده را برای او ترسیم نماید. در حوادث و [[مشکلات]] سینه‌اش تنگ می‌شود، نیاز دارد کسی به او [[امید]] و [[آرامش]] دهد و ده‌ها و ده‌ها نیاز دیگر. [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ}}<ref>«ای مردم! شما نیازمندان درگاه خداوند هستید و خداوند است که بی‌نیاز ستوده است» سوره فاطر، آیه ۱۵.</ref>. از سوره‌هایی که سفارش شده زیاد بخوانیم [[سوره توحید]] است. [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در نمازهایش زیاد این [[سوره]] را می‌خواند و [[رسول خدا]] {{صل}} فرمود: این سوره ثلث [[قرآن]] است. در این سوره می‌خوانیم {{متن قرآن\|اللَّهُ الصَّمَدُ}}<ref>«خداوند صمد است» سوره اخلاص، آیه ۲.</ref>؛ یعنی [[خدا]] [[بی‌نیاز]] است و همه موجودات به او نیازمندند.
	[[انسان]] سرتاسر وجودش نیاز است. او برای ادامه [[حیات]] نیاز به هوا و اکسیژن دارد، نیاز به آب و [[غذا]] دارد، نیاز به [[نور]] و حرارت [[خورشید]] دارد، نیاز به [[همسر]] و مونس دارد، نیاز به طبیب و پزشک دارد، نیاز به [[مشاور]] و [[راهنما]] دارد، نیاز به کمک کار و مشوق دارد. نیاز دارد که اگر کوتاهی کرد، [[غفلت]] کرد و یا گناهی کرد کسی او را ببخشد. نیاز دارد کسی او را به خودش بشناساند. انسان در [[جهان]] بزرگی [[زندگی]] می‌کند و نیاز دارد کسی این جهان را به او معرفی کند. از گذشته و [[آینده]] بی‌خبر است، پس نیاز دارد کسی گذشته را برای او تعریف و آینده را برای او ترسیم نماید. در حوادث و [[مشکلات]] سینه‌اش تنگ می‌شود، نیاز دارد کسی به او [[امید]] و [[آرامش]] دهد و ده‌ها و ده‌ها نیاز دیگر. [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ}}<ref>«ای مردم! شما نیازمندان درگاه خداوند هستید و خداوند است که بی‌نیاز ستوده است» سوره فاطر، آیه ۱۵.</ref>. از سوره‌هایی که سفارش شده زیاد بخوانیم [[سوره توحید]] است. [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در نمازهایش زیاد این [[سوره]] را می‌خواند و [[رسول خدا]] {{صل}} فرمود: این سوره ثلث [[قرآن]] است. در این سوره می‌خوانیم {{متن قرآن\|اللَّهُ الصَّمَدُ}}<ref>«خداوند صمد است» سوره اخلاص، آیه ۲.</ref>؛ یعنی [[خدا]] [[بی‌نیاز]] است و همه موجودات به او نیازمندند.

	[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} در این [[دعا]] به زیباترین شکل انسان [[نیازمند]] را به خدای بی‌نیاز، و بی‌نهایت کوچک را به بی‌نهایت بزرگ پیوند داده است. او در آغاز دعا عرض می‌کند: «بار خدایا، ای آنکه درگاه تو آخرین مقصد [[حاجات]] است و تنها در نزد توست که به خواست‌ها توان رسید. ای خداوندی که در برابر نعمت‌هایت [[بهایی]] نستانی. ای خداوندی که زلال عطایت را به منّت تیره نگردانی. ای خداوندی که همگان به تو [[بی‌نیاز]] شوند و کس را از تو [[بی‌نیازی]] نیست».		[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} در این [[دعا]] به زیباترین شکل انسان [[نیازمند]] را به خدای بی‌نیاز، و بی‌نهایت کوچک را به بی‌نهایت بزرگ پیوند داده است. او در آغاز دعا عرض می‌کند: «بار خدایا، ای آنکه درگاه تو آخرین مقصد [[حاجات]] است و تنها در نزد توست که به خواست‌ها توان رسید. ای خداوندی که در برابر نعمت‌هایت [[بهایی]] نستانی. ای خداوندی که زلال عطایت را به منّت تیره نگردانی. ای خداوندی که همگان به تو [[بی‌نیاز]] شوند و کس را از تو [[بی‌نیازی]] نیست». در ادامه [[امام]] {{ع}} به مطلب مهمی می‌پردازد و آن اینکه بردن [[حاجت]] به سوی خلقی که خود محتاج خدایند موجب [[حرمان]] و از دست‌رفتن [[احسان]] است و چنین کاری خود [[خطا]] و [[لغزش]] است. چگونه [[نیازمندی]] [[دست]] نیاز به سوی [[نیازمند]] دیگر برد و چه‌سان [[بینوایی]] به بینوای دیگر روی کند؟!
	در ادامه [[امام]] {{ع}} به مطلب مهمی می‌پردازد و آن اینکه بردن [[حاجت]] به سوی خلقی که خود محتاج خدایند موجب [[حرمان]] و از دست‌رفتن [[احسان]] است و چنین کاری خود [[خطا]] و [[لغزش]] است. چگونه [[نیازمندی]] [[دست]] نیاز به سوی [[نیازمند]] دیگر برد و چه‌سان [[بینوایی]] به بینوای دیگر روی کند؟!

	آنگاه امام پس از ذکر [[صلوات]] به درگاه خدای بی‌نیاز می‌گوید: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ احْمِلْنِي‏ بِكَرَمِكَ‏ عَلَى‏ التَّفَضُّلِ‏، وَ لَا تَحْمِلْنِي بِعَدْلِكَ عَلَى الِاسْتِحْقَاقِ، فَمَا أَنَا بِأَوَّلِ رَاغِبٍ رَغِبَ إِلَيْكَ فَأَعْطَيْتَهُ وَ هُوَ يَسْتَحِقُّ الْمَنْعَ، وَ لَا بِأَوَّلِ سَائِلٍ سَأَلَكَ فَأَفْضَلْتَ عَلَيْهِ وَ هُوَ يَسْتَوْجِبُ الْحِرْمَانَ}}. «بار خدایا، بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست و با من از [[کرم]] و [[عدل]] خود آن کن که [[فضل]] تو را درخور است نه [[استحقاق]] مرا. من نخستین کسی نیستم که سزاوار منع و طرد بوده و اکنون به تو رغبت یافته، و تو به عطای خود او را نواختی. من نخستین کسی نیستم که مستوجب حرمان از درگاه تو بوده و دست [[طلب]] به سوی تو دراز کرده و تو نومیدش نساختی». امام به ما می‌آموزد که ما‌طلبی از [[خدا]] نداریم و [[شایستگی]] دریافت مزد هم نداریم، ولی به [[لطف]] او [[دل]] بسته‌ایم و از فضل او طلب می‌کنیم و این را از [[قرآن]] آموخته‌ایم که می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَاسْأَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ}}<ref>«و بخشش خداوند را درخواست کنید» سوره نساء، آیه ۳۲.</ref>.		آنگاه امام پس از ذکر [[صلوات]] به درگاه خدای بی‌نیاز می‌گوید: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ احْمِلْنِي‏ بِكَرَمِكَ‏ عَلَى‏ التَّفَضُّلِ‏، وَ لَا تَحْمِلْنِي بِعَدْلِكَ عَلَى الِاسْتِحْقَاقِ، فَمَا أَنَا بِأَوَّلِ رَاغِبٍ رَغِبَ إِلَيْكَ فَأَعْطَيْتَهُ وَ هُوَ يَسْتَحِقُّ الْمَنْعَ، وَ لَا بِأَوَّلِ سَائِلٍ سَأَلَكَ فَأَفْضَلْتَ عَلَيْهِ وَ هُوَ يَسْتَوْجِبُ الْحِرْمَانَ}}. «بار خدایا، بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست و با من از [[کرم]] و [[عدل]] خود آن کن که [[فضل]] تو را درخور است نه [[استحقاق]] مرا. من نخستین کسی نیستم که سزاوار منع و طرد بوده و اکنون به تو رغبت یافته، و تو به عطای خود او را نواختی. من نخستین کسی نیستم که مستوجب حرمان از درگاه تو بوده و دست [[طلب]] به سوی تو دراز کرده و تو نومیدش نساختی». امام به ما می‌آموزد که ما‌طلبی از [[خدا]] نداریم و [[شایستگی]] دریافت مزد هم نداریم، ولی به [[لطف]] او [[دل]] بسته‌ایم و از فضل او طلب می‌کنیم و این را از [[قرآن]] آموخته‌ایم که می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَاسْأَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ}}<ref>«و بخشش خداوند را درخواست کنید» سوره نساء، آیه ۳۲.</ref>.

	در پایان [[حضرت سجاد]] {{ع}} سر به [[سجده]] می‌گذارد و در سجده که [[بهترین]] حالت [[بنده]] در پیشگاه خداست [[حاجات]] خود را می‌شمرد و این‌گونه به مهر خدا دل می‌بندد: «فضل تو آسوده‌خاطرم گردانید و احسان تو مرا به سوی تو [[راه]] نمود. تو را به خودت و به [[محمد و آل محمد]] {{صل}} [[سوگند]] می‌دهم که مرا [[نومید]] باز نگردانی».<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش سیزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۴.</ref>		در پایان [[حضرت سجاد]] {{ع}} سر به [[سجده]] می‌گذارد و در سجده که [[بهترین]] حالت [[بنده]] در پیشگاه خداست [[حاجات]] خود را می‌شمرد و این‌گونه به مهر خدا دل می‌بندد: «فضل تو آسوده‌خاطرم گردانید و احسان تو مرا به سوی تو [[راه]] نمود. تو را به خودت و به [[محمد و آل محمد]] {{صل}} [[سوگند]] می‌دهم که مرا [[نومید]] باز نگردانی»<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش سیزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۴.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۱۸:		خط ۲۳:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~نیایش سیزدهم~~]]		[[رده:صحیفه سجادیه]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T09:00:47Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۳۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~		== مقدمه ==

	==مقدمه==
	این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[حاجت خواستن]] از [[خداوند متعال]].		این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[حاجت خواستن]] از [[خداوند متعال]].
	[[انسان]] سرتاسر وجودش نیاز است. او برای ادامه [[حیات]] نیاز به هوا و اکسیژن دارد، نیاز به آب و [[غذا]] دارد، نیاز به [[نور]] و حرارت [[خورشید]] دارد، نیاز به [[همسر]] و مونس دارد، نیاز به طبیب و پزشک دارد، نیاز به [[مشاور]] و [[راهنما]] دارد، نیاز به کمک کار و مشوق دارد. نیاز دارد که اگر کوتاهی کرد، [[غفلت]] کرد و یا گناهی کرد کسی او را ببخشد. نیاز دارد کسی او را به خودش بشناساند. انسان در [[جهان]] بزرگی [[زندگی]] می‌کند و نیاز دارد کسی این جهان را به او معرفی کند. از گذشته و [[آینده]] بی‌خبر است، پس نیاز دارد کسی گذشته را برای او تعریف و آینده را برای او ترسیم نماید. در حوادث و [[مشکلات]] سینه‌اش تنگ می‌شود، نیاز دارد کسی به او [[امید]] و [[آرامش]] دهد و ده‌ها و ده‌ها نیاز دیگر. [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ}}<ref>«ای مردم! شما نیازمندان درگاه خداوند هستید و خداوند است که بی‌نیاز ستوده است» سوره فاطر، آیه ۱۵.</ref>. از سوره‌هایی که سفارش شده زیاد بخوانیم [[سوره توحید]] است. [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در نمازهایش زیاد این [[سوره]] را می‌خواند و [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: این سوره ثلث [[قرآن]] است. در این سوره می‌خوانیم {{متن قرآن\|اللَّهُ الصَّمَدُ}}<ref>«خداوند صمد است» سوره اخلاص، آیه ۲.</ref>؛ یعنی [[خدا]] [[بی‌نیاز]] است و همه موجودات به او نیازمندند.		[[انسان]] سرتاسر وجودش نیاز است. او برای ادامه [[حیات]] نیاز به هوا و اکسیژن دارد، نیاز به آب و [[غذا]] دارد، نیاز به [[نور]] و حرارت [[خورشید]] دارد، نیاز به [[همسر]] و مونس دارد، نیاز به طبیب و پزشک دارد، نیاز به [[مشاور]] و [[راهنما]] دارد، نیاز به کمک کار و مشوق دارد. نیاز دارد که اگر کوتاهی کرد، [[غفلت]] کرد و یا گناهی کرد کسی او را ببخشد. نیاز دارد کسی او را به خودش بشناساند. انسان در [[جهان]] بزرگی [[زندگی]] می‌کند و نیاز دارد کسی این جهان را به او معرفی کند. از گذشته و [[آینده]] بی‌خبر است، پس نیاز دارد کسی گذشته را برای او تعریف و آینده را برای او ترسیم نماید. در حوادث و [[مشکلات]] سینه‌اش تنگ می‌شود، نیاز دارد کسی به او [[امید]] و [[آرامش]] دهد و ده‌ها و ده‌ها نیاز دیگر. [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ}}<ref>«ای مردم! شما نیازمندان درگاه خداوند هستید و خداوند است که بی‌نیاز ستوده است» سوره فاطر، آیه ۱۵.</ref>. از سوره‌هایی که سفارش شده زیاد بخوانیم [[سوره توحید]] است. [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در نمازهایش زیاد این [[سوره]] را می‌خواند و [[رسول خدا]] {{صل}} فرمود: این سوره ثلث [[قرآن]] است. در این سوره می‌خوانیم {{متن قرآن\|اللَّهُ الصَّمَدُ}}<ref>«خداوند صمد است» سوره اخلاص، آیه ۲.</ref>؛ یعنی [[خدا]] [[بی‌نیاز]] است و همه موجودات به او نیازمندند.

	[[امام زین‌العابدین]]{{ع}} در این [[دعا]] به زیباترین شکل انسان [[نیازمند]] را به خدای بی‌نیاز، و بی‌نهایت کوچک را به بی‌نهایت بزرگ پیوند داده است. او در آغاز دعا عرض می‌کند: «بار خدایا، ای آنکه درگاه تو آخرین مقصد [[حاجات]] است و تنها در نزد توست که به خواست‌ها توان رسید. ای خداوندی که در برابر نعمت‌هایت [[بهایی]] نستانی. ای خداوندی که زلال عطایت را به منّت تیره نگردانی. ای خداوندی که همگان به تو [[بی‌نیاز]] شوند و کس را از تو [[بی‌نیازی]] نیست».		[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} در این [[دعا]] به زیباترین شکل انسان [[نیازمند]] را به خدای بی‌نیاز، و بی‌نهایت کوچک را به بی‌نهایت بزرگ پیوند داده است. او در آغاز دعا عرض می‌کند: «بار خدایا، ای آنکه درگاه تو آخرین مقصد [[حاجات]] است و تنها در نزد توست که به خواست‌ها توان رسید. ای خداوندی که در برابر نعمت‌هایت [[بهایی]] نستانی. ای خداوندی که زلال عطایت را به منّت تیره نگردانی. ای خداوندی که همگان به تو [[بی‌نیاز]] شوند و کس را از تو [[بی‌نیازی]] نیست».
	در ادامه [[امام]]{{ع}} به مطلب مهمی می‌پردازد و آن اینکه بردن [[حاجت]] به سوی خلقی که خود محتاج خدایند موجب [[حرمان]] و از دست‌رفتن [[احسان]] است و چنین کاری خود [[خطا]] و [[لغزش]] است. چگونه [[نیازمندی]] [[دست]] نیاز به سوی [[نیازمند]] دیگر برد و چه‌سان [[بینوایی]] به بینوای دیگر روی کند؟!		در ادامه [[امام]] {{ع}} به مطلب مهمی می‌پردازد و آن اینکه بردن [[حاجت]] به سوی خلقی که خود محتاج خدایند موجب [[حرمان]] و از دست‌رفتن [[احسان]] است و چنین کاری خود [[خطا]] و [[لغزش]] است. چگونه [[نیازمندی]] [[دست]] نیاز به سوی [[نیازمند]] دیگر برد و چه‌سان [[بینوایی]] به بینوای دیگر روی کند؟!

	آنگاه امام پس از ذکر [[صلوات]] به درگاه خدای بی‌نیاز می‌گوید: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ احْمِلْنِي‏ بِكَرَمِكَ‏ عَلَى‏ التَّفَضُّلِ‏، وَ لَا تَحْمِلْنِي بِعَدْلِكَ عَلَى الِاسْتِحْقَاقِ، فَمَا أَنَا بِأَوَّلِ رَاغِبٍ رَغِبَ إِلَيْكَ فَأَعْطَيْتَهُ وَ هُوَ يَسْتَحِقُّ الْمَنْعَ، وَ لَا بِأَوَّلِ سَائِلٍ سَأَلَكَ فَأَفْضَلْتَ عَلَيْهِ وَ هُوَ يَسْتَوْجِبُ الْحِرْمَانَ}}. «بار خدایا، بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست و با من از [[کرم]] و [[عدل]] خود آن کن که [[فضل]] تو را درخور است نه [[استحقاق]] مرا. من نخستین کسی نیستم که سزاوار منع و طرد بوده و اکنون به تو رغبت یافته، و تو به عطای خود او را نواختی. من نخستین کسی نیستم که مستوجب حرمان از درگاه تو بوده و دست [[طلب]] به سوی تو دراز کرده و تو نومیدش نساختی». امام به ما می‌آموزد که ما‌طلبی از [[خدا]] نداریم و [[شایستگی]] دریافت مزد هم نداریم، ولی به [[لطف]] او [[دل]] بسته‌ایم و از فضل او طلب می‌کنیم و این را از [[قرآن]] آموخته‌ایم که می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَاسْأَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ}}<ref>«و بخشش خداوند را درخواست کنید» سوره نساء، آیه ۳۲.</ref>.		آنگاه امام پس از ذکر [[صلوات]] به درگاه خدای بی‌نیاز می‌گوید: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ احْمِلْنِي‏ بِكَرَمِكَ‏ عَلَى‏ التَّفَضُّلِ‏، وَ لَا تَحْمِلْنِي بِعَدْلِكَ عَلَى الِاسْتِحْقَاقِ، فَمَا أَنَا بِأَوَّلِ رَاغِبٍ رَغِبَ إِلَيْكَ فَأَعْطَيْتَهُ وَ هُوَ يَسْتَحِقُّ الْمَنْعَ، وَ لَا بِأَوَّلِ سَائِلٍ سَأَلَكَ فَأَفْضَلْتَ عَلَيْهِ وَ هُوَ يَسْتَوْجِبُ الْحِرْمَانَ}}. «بار خدایا، بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست و با من از [[کرم]] و [[عدل]] خود آن کن که [[فضل]] تو را درخور است نه [[استحقاق]] مرا. من نخستین کسی نیستم که سزاوار منع و طرد بوده و اکنون به تو رغبت یافته، و تو به عطای خود او را نواختی. من نخستین کسی نیستم که مستوجب حرمان از درگاه تو بوده و دست [[طلب]] به سوی تو دراز کرده و تو نومیدش نساختی». امام به ما می‌آموزد که ما‌طلبی از [[خدا]] نداریم و [[شایستگی]] دریافت مزد هم نداریم، ولی به [[لطف]] او [[دل]] بسته‌ایم و از فضل او طلب می‌کنیم و این را از [[قرآن]] آموخته‌ایم که می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَاسْأَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ}}<ref>«و بخشش خداوند را درخواست کنید» سوره نساء، آیه ۳۲.</ref>.

	در پایان [[حضرت سجاد]]{{ع}} سر به [[سجده]] می‌گذارد و در سجده که [[بهترین]] حالت [[بنده]] در پیشگاه خداست [[حاجات]] خود را می‌شمرد و این‌گونه به مهر خدا دل می‌بندد: «فضل تو آسوده‌خاطرم گردانید و احسان تو مرا به سوی تو [[راه]] نمود. تو را به خودت و به [[محمد و آل محمد]]{{صل}} [[سوگند]] می‌دهم که مرا [[نومید]] باز نگردانی».<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش سیزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۴.</ref>		در پایان [[حضرت سجاد]] {{ع}} سر به [[سجده]] می‌گذارد و در سجده که [[بهترین]] حالت [[بنده]] در پیشگاه خداست [[حاجات]] خود را می‌شمرد و این‌گونه به مهر خدا دل می‌بندد: «فضل تو آسوده‌خاطرم گردانید و احسان تو مرا به سوی تو [[راه]] نمود. تو را به خودت و به [[محمد و آل محمد]] {{صل}} [[سوگند]] می‌دهم که مرا [[نومید]] باز نگردانی».<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش سیزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۴.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T22:21:46Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۵۱
خط ۱۱:		خط ۱۱:

	در پایان [[حضرت سجاد]]{{ع}} سر به [[سجده]] می‌گذارد و در سجده که [[بهترین]] حالت [[بنده]] در پیشگاه خداست [[حاجات]] خود را می‌شمرد و این‌گونه به مهر خدا دل می‌بندد: «فضل تو آسوده‌خاطرم گردانید و احسان تو مرا به سوی تو [[راه]] نمود. تو را به خودت و به [[محمد و آل محمد]]{{صل}} [[سوگند]] می‌دهم که مرا [[نومید]] باز نگردانی».<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش سیزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۴.</ref>		در پایان [[حضرت سجاد]]{{ع}} سر به [[سجده]] می‌گذارد و در سجده که [[بهترین]] حالت [[بنده]] در پیشگاه خداست [[حاجات]] خود را می‌شمرد و این‌گونه به مهر خدا دل می‌بندد: «فضل تو آسوده‌خاطرم گردانید و احسان تو مرا به سوی تو [[راه]] نمود. تو را به خودت و به [[محمد و آل محمد]]{{صل}} [[سوگند]] می‌دهم که مرا [[نومید]] باز نگردانی».<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش سیزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۴.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۲۳:		خط ۲۱:

	[[رده:نیایش سیزدهم]]		[[رده:نیایش سیزدهم]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-18T01:22:59Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۴:۵۲
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش سیزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش سیزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T19:42:48Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۱۲
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش سیزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش سیزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]
			{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:نیایش سیزدهم]]		[[رده:نیایش سیزدهم]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== # +==منابع== {{منابع}} # )

2021-12-16T12:24:15Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== # +==منابع== {{منابع}} # )

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۵۴
خط ۱۵:		خط ۱۵:

	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش سیزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش سیزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]

Admin: ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{امامت}} +{{امامت}})

2021-11-25T16:43:06Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{امامت}} +{{امامت}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۰:۱۳
خط ۱:		خط ۱:

	{{امامت}}		{{امامت}}

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پانویس2}} +{{پانویس}})

2021-05-02T11:45:59Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پانویس2}} +{{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۱۵
خط ۱۹:		خط ۱۹:

	==پانویس==		==پانویس==
	{{~~پانویس2~~}}		{{پانویس}}

	[[رده:نیایش سیزدهم]]		[[رده:نیایش سیزدهم]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{ویرایش غیرنهایی}} +)

2021-04-19T23:07:37Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{ویرایش غیرنهایی}} +)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ آوریل ۲۰۲۱، ساعت ۰۲:۳۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{ویرایش غیرنهایی}}~~
	{{امامت}}		{{امامت}}

Wasity: جایگزینی متن - 'بزرگی' به 'بزرگی'

2020-12-20T12:36:29Z

جایگزینی متن - 'بزرگی' به 'بزرگی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۶:۰۶
خط ۴:		خط ۴:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[حاجت خواستن]] از [[خداوند متعال]].		این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[حاجت خواستن]] از [[خداوند متعال]].
	[[انسان]] سرتاسر وجودش نیاز است. او برای ادامه [[حیات]] نیاز به هوا و اکسیژن دارد، نیاز به آب و [[غذا]] دارد، نیاز به [[نور]] و حرارت [[خورشید]] دارد، نیاز به [[همسر]] و مونس دارد، نیاز به طبیب و پزشک دارد، نیاز به [[مشاور]] و [[راهنما]] دارد، نیاز به کمک کار و مشوق دارد. نیاز دارد که اگر کوتاهی کرد، [[غفلت]] کرد و یا گناهی کرد کسی او را ببخشد. نیاز دارد کسی او را به خودش بشناساند. انسان در [[جهان]] [[بزرگی]] [[زندگی]] می‌کند و نیاز دارد کسی این جهان را به او معرفی کند. از گذشته و [[آینده]] بی‌خبر است، پس نیاز دارد کسی گذشته را برای او تعریف و آینده را برای او ترسیم نماید. در حوادث و [[مشکلات]] سینه‌اش تنگ می‌شود، نیاز دارد کسی به او [[امید]] و [[آرامش]] دهد و ده‌ها و ده‌ها نیاز دیگر. [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ}}<ref>«ای مردم! شما نیازمندان درگاه خداوند هستید و خداوند است که بی‌نیاز ستوده است» سوره فاطر، آیه ۱۵.</ref>. از سوره‌هایی که سفارش شده زیاد بخوانیم [[سوره توحید]] است. [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در نمازهایش زیاد این [[سوره]] را می‌خواند و [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: این سوره ثلث [[قرآن]] است. در این سوره می‌خوانیم {{متن قرآن\|اللَّهُ الصَّمَدُ}}<ref>«خداوند صمد است» سوره اخلاص، آیه ۲.</ref>؛ یعنی [[خدا]] [[بی‌نیاز]] است و همه موجودات به او نیازمندند.		[[انسان]] سرتاسر وجودش نیاز است. او برای ادامه [[حیات]] نیاز به هوا و اکسیژن دارد، نیاز به آب و [[غذا]] دارد، نیاز به [[نور]] و حرارت [[خورشید]] دارد، نیاز به [[همسر]] و مونس دارد، نیاز به طبیب و پزشک دارد، نیاز به [[مشاور]] و [[راهنما]] دارد، نیاز به کمک کار و مشوق دارد. نیاز دارد که اگر کوتاهی کرد، [[غفلت]] کرد و یا گناهی کرد کسی او را ببخشد. نیاز دارد کسی او را به خودش بشناساند. انسان در [[جهان]] بزرگی [[زندگی]] می‌کند و نیاز دارد کسی این جهان را به او معرفی کند. از گذشته و [[آینده]] بی‌خبر است، پس نیاز دارد کسی گذشته را برای او تعریف و آینده را برای او ترسیم نماید. در حوادث و [[مشکلات]] سینه‌اش تنگ می‌شود، نیاز دارد کسی به او [[امید]] و [[آرامش]] دهد و ده‌ها و ده‌ها نیاز دیگر. [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ}}<ref>«ای مردم! شما نیازمندان درگاه خداوند هستید و خداوند است که بی‌نیاز ستوده است» سوره فاطر، آیه ۱۵.</ref>. از سوره‌هایی که سفارش شده زیاد بخوانیم [[سوره توحید]] است. [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در نمازهایش زیاد این [[سوره]] را می‌خواند و [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: این سوره ثلث [[قرآن]] است. در این سوره می‌خوانیم {{متن قرآن\|اللَّهُ الصَّمَدُ}}<ref>«خداوند صمد است» سوره اخلاص، آیه ۲.</ref>؛ یعنی [[خدا]] [[بی‌نیاز]] است و همه موجودات به او نیازمندند.

	[[امام زین‌العابدین]]{{ع}} در این [[دعا]] به زیباترین شکل انسان [[نیازمند]] را به خدای بی‌نیاز، و بی‌نهایت کوچک را به بی‌نهایت بزرگ پیوند داده است. او در آغاز دعا عرض می‌کند: «بار خدایا، ای آنکه درگاه تو آخرین مقصد [[حاجات]] است و تنها در نزد توست که به خواست‌ها توان رسید. ای خداوندی که در برابر نعمت‌هایت [[بهایی]] نستانی. ای خداوندی که زلال عطایت را به منّت تیره نگردانی. ای خداوندی که همگان به تو [[بی‌نیاز]] شوند و کس را از تو [[بی‌نیازی]] نیست».		[[امام زین‌العابدین]]{{ع}} در این [[دعا]] به زیباترین شکل انسان [[نیازمند]] را به خدای بی‌نیاز، و بی‌نهایت کوچک را به بی‌نهایت بزرگ پیوند داده است. او در آغاز دعا عرض می‌کند: «بار خدایا، ای آنکه درگاه تو آخرین مقصد [[حاجات]] است و تنها در نزد توست که به خواست‌ها توان رسید. ای خداوندی که در برابر نعمت‌هایت [[بهایی]] نستانی. ای خداوندی که زلال عطایت را به منّت تیره نگردانی. ای خداوندی که همگان به تو [[بی‌نیاز]] شوند و کس را از تو [[بی‌نیازی]] نیست».