نیایش سی و نهم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2023-12-09T04:50:07Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۰
خط ۹:		خط ۹:
	این [[نیایش]] [[امام سجاد]] {{ع}} است در طلب [[عفو]] و [[رحمت]] از درگاه [[خداوند]] کریم. طلب عفو و [[بخشش]] از خدای [[مهربان]] از دعاهای [[قرآنی]] است: {{متن قرآن\|رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَا إِنْ نَسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا أَنْتَ مَوْلَانَا}}<ref>«خداوند به هیچ کس جز (برابر با) توانش تکلیف نمی‌کند: هر کس آنچه نیکی ورزیده به سود خود و آنچه بدی کرده است به زیان خویش است؛ پروردگارا! اگر فراموش کردیم یا لغزیدیم بر ما مگیر، پروردگارا! بر دوش ما بار گران مگذار چنان که بر دوش پیشینیان ما نهادی؛ پروردگارا! چیزی که در توان ما نیست بر گرده ما منه و از ما درگذر و ما را بیامرز و بر ما ببخشای؛ تو سرور مایی» سوره بقره، آیه ۲۸۶.</ref>. آری خدای [[اسلام]] خدای [[بخشنده]] و [[آمرزنده]] است: {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَفُوًّا غَفُورًا}}<ref>«خداوند، در گذرنده‌ای آمرزنده است» سوره نساء، آیه ۴۳.</ref>؛ به چنین خدایی باید [[امید]] بست و طلب بخشش و رحمت کرد.		این [[نیایش]] [[امام سجاد]] {{ع}} است در طلب [[عفو]] و [[رحمت]] از درگاه [[خداوند]] کریم. طلب عفو و [[بخشش]] از خدای [[مهربان]] از دعاهای [[قرآنی]] است: {{متن قرآن\|رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَا إِنْ نَسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا أَنْتَ مَوْلَانَا}}<ref>«خداوند به هیچ کس جز (برابر با) توانش تکلیف نمی‌کند: هر کس آنچه نیکی ورزیده به سود خود و آنچه بدی کرده است به زیان خویش است؛ پروردگارا! اگر فراموش کردیم یا لغزیدیم بر ما مگیر، پروردگارا! بر دوش ما بار گران مگذار چنان که بر دوش پیشینیان ما نهادی؛ پروردگارا! چیزی که در توان ما نیست بر گرده ما منه و از ما درگذر و ما را بیامرز و بر ما ببخشای؛ تو سرور مایی» سوره بقره، آیه ۲۸۶.</ref>. آری خدای [[اسلام]] خدای [[بخشنده]] و [[آمرزنده]] است: {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَفُوًّا غَفُورًا}}<ref>«خداوند، در گذرنده‌ای آمرزنده است» سوره نساء، آیه ۴۳.</ref>؛ به چنین خدایی باید [[امید]] بست و طلب بخشش و رحمت کرد.

	[[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} در این [[دعا]] راه و رسم طلب بخشش و رحمت از [[خدا]] را به ما می‌آموزد. او به سراغ ریشه‌های گناهانی ([[شهوت]] و [[حرص]]) می‌رود که موجب ضایع کردن [[حق خدا]] و تباه کردن [[حق مردم]] است، و این‌گونه عرض می‌کند: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اكْسِرْ شَهْوَتِي‏ عَنْ‏ كُلِّ مَحْرَمٍ‏، وَ ازْوِ حِرْصِي عَنْ كُلِّ مَأْثَمٍ، وَ امْنَعْنِي عَنْ أَذَى كُلِّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَةٍ، وَ مُسْلِمٍ وَ مُسْلِمَةٍ}}؛ «بارخدایا، بر [[محمد و خاندان او]] [[درود]] بفرست، و شهوت مرا چون به [[حرام]] نزدیک می‌شوم بشکن و چنان کن که آزمند ارتکاب هیچ گناهی نشوم. بارخدایا مرا از آزردن هر مرد و [[زن]] [[مؤمن]] و هر مرد و زن [[مسلمان]] باز دار».		[[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} در این [[دعا]] راه و رسم طلب بخشش و رحمت از [[خدا]] را به ما می‌آموزد. او به سراغ ریشه‌های گناهانی ([[شهوت]] و [[حرص]]) می‌رود که موجب ضایع کردن [[حق خدا]] و تباه کردن [[حق مردم]] است، و این‌گونه عرض می‌کند: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اكْسِرْ شَهْوَتِي‏ عَنْ‏ كُلِّ مَحْرَمٍ‏، وَ ازْوِ حِرْصِي عَنْ كُلِّ مَأْثَمٍ، وَ امْنَعْنِي عَنْ أَذَى كُلِّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَةٍ، وَ مُسْلِمٍ وَ مُسْلِمَةٍ}}؛ «بارخدایا، بر محمد و خاندان او [[درود]] بفرست، و شهوت مرا چون به [[حرام]] نزدیک می‌شوم بشکن و چنان کن که آزمند ارتکاب هیچ گناهی نشوم. بارخدایا مرا از آزردن هر مرد و [[زن]] [[مؤمن]] و هر مرد و زن [[مسلمان]] باز دار».

	و بلافاصله درخواست عفو و بخشش برای کسانی می‌کند که در [[حق]] وی [[بدی]] کرده‌اند: «بارخدایا، هر بنده‌ای که درباره من مرتکب عملی شده که تو آن را [[نهی]] کرده‌ای، یا در آنچه تو منع فرموده‌ای پرده [[حرمت]] من دریده، و اینک که [[حق]] مرا ضایع کرده در گذشته، یا هنوز زنده است و حقی از من بر گردن اوست، او را در این ستمی که بر من روا داشته و اکنون گریبانگیر اوست، بیامرز و در حقی که از من تباه کرده [[عفو]] نمای».		و بلافاصله درخواست عفو و بخشش برای کسانی می‌کند که در [[حق]] وی [[بدی]] کرده‌اند: «بارخدایا، هر بنده‌ای که درباره من مرتکب عملی شده که تو آن را [[نهی]] کرده‌ای، یا در آنچه تو منع فرموده‌ای پرده [[حرمت]] من دریده، و اینک که [[حق]] مرا ضایع کرده در گذشته، یا هنوز زنده است و حقی از من بر گردن اوست، او را در این ستمی که بر من روا داشته و اکنون گریبانگیر اوست، بیامرز و در حقی که از من تباه کرده [[عفو]] نمای».
	[[امام]] با این دعای خویش جلوه‌ای از [[کرامت]] و [[جوانمردی]] را به نمایش می‌گذارد و پس از آن با کمال [[تواضع]] از [[خدا]] درخواست [[بخشش]] می‌کند: «ای خدا! آن‌سان که من از آنان درگذشته‌ام، تو نیز از من درگذر و آن‌سان که من در حق آنان [[دعای خیر]] کرده‌ام تو نیز [[رحمت]] خود از من دریغ مدار، تا هم من و هم ایشان به [[برکت]] [[فضل]] و [[احسان]] تو به [[سعادت]] رسیم و [[رهایی]] یابیم».		[[امام]] با این دعای خویش جلوه‌ای از [[کرامت]] و [[جوانمردی]] را به نمایش می‌گذارد و پس از آن با کمال [[تواضع]] از [[خدا]] درخواست [[بخشش]] می‌کند: «ای خدا! آن‌سان که من از آنان درگذشته‌ام، تو نیز از من درگذر و آن‌سان که من در حق آنان [[دعای خیر]] کرده‌ام تو نیز [[رحمت]] خود از من دریغ مدار، تا هم من و هم ایشان به [[برکت]] [[فضل]] و [[احسان]] تو به [[سعادت]] رسیم و [[رهایی]] یابیم».

	امام [[زین العابدین]] {{ع}} دیگربار از خدا [[طلب]] بخشش می‌کند و برخی از [[گناهان]] را که موجب [[تباهی]] [[حقوق مردم]] است نام می‌برد. البته باید توجه داشت که امام از [[زبان]] ما سخن می‌گوید وخطاهای ما را گوشزد می‌کند و چگونگی عذرخواهی و [[راه]] جبران را به ما می‌آموزد: «بارخدایا، هر بنده‌ای از بندگانت که از من به او آسیبی رسیده یا از من آزاری دیده یا به سبب من ستمی بر او شده و من حقش را ضایع کرده‌ام یا مانع [[دادخواهی]] او شده‌ام، پس بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست و به [[بزرگواری]] و [[بخشندگی]] خویش از من خشنودش گردان و از [[خزانه]] کرمت حقش ادا فرما. آن‌گاه مرا از [[کیفری]] که به موجب [[حکم]] تو مستوجب آنم در [[امان]] دار و از عقوبتی که به مقتضای [[عدل]] توست رهایی بخش، زیرا که مرا تاب [[تحمل]] [[خشم]] و [[انتقام]] تو نیست و تاب و توان من [[غضب]] تو را برنمی تابد، که اگر به مقتضای [[استحقاق]] من جزایم دهی هلاکم ساخته‌ای و اگر [[جامه]] [[رحمت]] خود بر من نپوشانی تباهم کرده‌ای».		امام [[زین العابدین]] {{ع}} دیگربار از خدا [[طلب]] بخشش می‌کند و برخی از [[گناهان]] را که موجب [[تباهی]] [[حقوق مردم]] است نام می‌برد. البته باید توجه داشت که امام از [[زبان]] ما سخن می‌گوید وخطاهای ما را گوشزد می‌کند و چگونگی عذرخواهی و [[راه]] جبران را به ما می‌آموزد: «بارخدایا، هر بنده‌ای از بندگانت که از من به او آسیبی رسیده یا از من آزاری دیده یا به سبب من ستمی بر او شده و من حقش را ضایع کرده‌ام یا مانع [[دادخواهی]] او شده‌ام، پس بر محمد و خاندانش [[درود]] بفرست و به [[بزرگواری]] و [[بخشندگی]] خویش از من خشنودش گردان و از [[خزانه]] کرمت حقش ادا فرما. آن‌گاه مرا از [[کیفری]] که به موجب [[حکم]] تو مستوجب آنم در [[امان]] دار و از عقوبتی که به مقتضای [[عدل]] توست رهایی بخش، زیرا که مرا تاب [[تحمل]] [[خشم]] و [[انتقام]] تو نیست و تاب و توان من [[غضب]] تو را برنمی تابد، که اگر به مقتضای [[استحقاق]] من جزایم دهی هلاکم ساخته‌ای و اگر [[جامه]] [[رحمت]] خود بر من نپوشانی تباهم کرده‌ای».

	و در بخش پایانی، در کمال [[فروتنی]] و با شمردن [[صفات جمال]] [[خدا]] عاجزانه [[طلب رحمت]] می‌کند: «ای [[خداوند]] من، از تو چیزی را می‌طلبم که عطای آن از تو هیچ نکاهد و بر گرفتن باری را درخواست می‌کنم که بر تو گران نمی‌آید. از تو می‌طلبم [[بخشایش]] نفسم را نفسی که او را نیافریدی تا از خود زیانی را دور‌سازی یا به سودی دست یابی، بلکه او را آفریده‌ای تا [[قدرت]] خویش را در [[آفرینش]] چنان چیزها به [[اثبات]] رسانی و آن را [[دلیل]] [[توانایی]] خود بر [[خلقت]] همانندان آن قرار دهی. بارخدایا، از تو می‌خواهم که بار [[گناه]] من برگیری، که سخت گرانبارم ساخته است. از تو در [[تحمل]] بار گرانی که از پایم درآورده است [[یاری]] می‌جویم. پس بر [[محمد و خاندان او]] [[درود]] بفرست و مرا که بر خود [[ستم]] کرده‌ام [[عفو]] کن و رحمت خود بر گمار تا سبکبارم سازد. چه‌بسا رحمت تو [[گنهکاران]] را رسد و چه‌بسا [[ستمکاران]] که مشمول عفو تو گردند. پس بر محمد و خاندان او درود بفرست و مرا سردسته کسانی قرار ده که از گناهانشان گذشته‌ای و از گودالی که [[خطاکاران]] در آن سرنگون شوند بیرون آورده‌ای و به [[توفیق]] خود از ورطه [[هلاکت]] [[مجرمان]] خلاصی داده‌ای، تا [[آزاد]] کرده عفو تو از بند [[اسارت]] [[سخط]] تو گشتند و رهایی‌یافته [[احسان]] تو از [[زندان]] [[عدالت]] تو شدند».		و در بخش پایانی، در کمال [[فروتنی]] و با شمردن [[صفات جمال]] [[خدا]] عاجزانه [[طلب رحمت]] می‌کند: «ای [[خداوند]] من، از تو چیزی را می‌طلبم که عطای آن از تو هیچ نکاهد و بر گرفتن باری را درخواست می‌کنم که بر تو گران نمی‌آید. از تو می‌طلبم [[بخشایش]] نفسم را نفسی که او را نیافریدی تا از خود زیانی را دور‌سازی یا به سودی دست یابی، بلکه او را آفریده‌ای تا [[قدرت]] خویش را در [[آفرینش]] چنان چیزها به [[اثبات]] رسانی و آن را [[دلیل]] [[توانایی]] خود بر [[خلقت]] همانندان آن قرار دهی. بارخدایا، از تو می‌خواهم که بار [[گناه]] من برگیری، که سخت گرانبارم ساخته است. از تو در [[تحمل]] بار گرانی که از پایم درآورده است [[یاری]] می‌جویم. پس بر محمد و خاندان او [[درود]] بفرست و مرا که بر خود [[ستم]] کرده‌ام [[عفو]] کن و رحمت خود بر گمار تا سبکبارم سازد. چه‌بسا رحمت تو [[گنهکاران]] را رسد و چه‌بسا [[ستمکاران]] که مشمول عفو تو گردند. پس بر محمد و خاندان او درود بفرست و مرا سردسته کسانی قرار ده که از گناهانشان گذشته‌ای و از گودالی که [[خطاکاران]] در آن سرنگون شوند بیرون آورده‌ای و به [[توفیق]] خود از ورطه [[هلاکت]] [[مجرمان]] خلاصی داده‌ای، تا [[آزاد]] کرده عفو تو از بند [[اسارت]] [[سخط]] تو گشتند و رهایی‌یافته [[احسان]] تو از [[زندان]] [[عدالت]] تو شدند».

	نکته مهمی که در لابه لای سخنان حضرت وجود دارد این است که آفرینش [[مخلوقات]] و [[انسان‌ها]] نه برای این است که نیازی را از خدا برطرف سازد یا زیانی را دور کند و یا سودی رساند. چنین خدایی اگر [[مجازات]] نماید، مجازاتش نیز عادلانه و حکیمانه است نه به قصد تشفّی [[غیظ]] و یا انتقام‌جویی کینه‌توزانه؛ و از دیگر سو عفو و رحمت او [[نشانه]] [[بزرگواری]] و گذشت کریمانه است<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش سی و نهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۹۲.</ref>		نکته مهمی که در لابه لای سخنان حضرت وجود دارد این است که آفرینش [[مخلوقات]] و [[انسان‌ها]] نه برای این است که نیازی را از خدا برطرف سازد یا زیانی را دور کند و یا سودی رساند. چنین خدایی اگر [[مجازات]] نماید، مجازاتش نیز عادلانه و حکیمانه است نه به قصد تشفّی [[غیظ]] و یا انتقام‌جویی کینه‌توزانه؛ و از دیگر سو عفو و رحمت او [[نشانه]] [[بزرگواری]] و گذشت کریمانه است<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش سی و نهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۹۲.</ref>

Bahmani در ‏۹ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۴۹

2023-12-09T04:49:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۱۹
خط ۱:		خط ۱:
			{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = صحیفه سجادیه
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	این [[نیایش]] آن [[~~حضرت~~]] است در [[طلب]] [[عفو]] و [[رحمت]] از درگاه [[خداوند]] [[کریم]].		این [[نیایش]] [[امام سجاد]] {{ع}} است در طلب [[عفو]] و [[رحمت]] از درگاه [[خداوند]] کریم. طلب عفو و [[بخشش]] از خدای [[مهربان]] از دعاهای [[قرآنی]] است: {{متن قرآن\|رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَا إِنْ نَسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا أَنْتَ مَوْلَانَا}}<ref>«خداوند به هیچ کس جز (برابر با) توانش تکلیف نمی‌کند: هر کس آنچه نیکی ورزیده به سود خود و آنچه بدی کرده است به زیان خویش است؛ پروردگارا! اگر فراموش کردیم یا لغزیدیم بر ما مگیر، پروردگارا! بر دوش ما بار گران مگذار چنان که بر دوش پیشینیان ما نهادی؛ پروردگارا! چیزی که در توان ما نیست بر گرده ما منه و از ما درگذر و ما را بیامرز و بر ما ببخشای؛ تو سرور مایی» سوره بقره، آیه ۲۸۶.</ref>. آری خدای [[اسلام]] خدای [[بخشنده]] و [[آمرزنده]] است: {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَفُوًّا غَفُورًا}}<ref>«خداوند، در گذرنده‌ای آمرزنده است» سوره نساء، آیه ۴۳.</ref>؛ به چنین خدایی باید [[امید]] بست و طلب بخشش و رحمت کرد.
	طلب عفو و [[بخشش]] از خدای [[مهربان]] از دعاهای [[قرآنی]] است: {{متن قرآن\|رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَا إِنْ نَسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا أَنْتَ مَوْلَانَا}}<ref>«خداوند به هیچ کس جز (برابر با) توانش تکلیف نمی‌کند: هر کس آنچه نیکی ورزیده به سود خود و آنچه بدی کرده است به زیان خویش است؛ پروردگارا! اگر فراموش کردیم یا لغزیدیم بر ما مگیر، پروردگارا! بر دوش ما بار گران مگذار چنان که بر دوش پیشینیان ما نهادی؛ پروردگارا! چیزی که در توان ما نیست بر گرده ما منه و از ما درگذر و ما را بیامرز و بر ما ببخشای؛ تو سرور مایی» سوره بقره، آیه ۲۸۶.</ref>. آری خدای [[اسلام]] خدای [[بخشنده]] و [[آمرزنده]] است: {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَفُوًّا غَفُورًا}}<ref>«خداوند، در گذرنده‌ای آمرزنده است» سوره نساء، آیه ۴۳.</ref>؛ به چنین خدایی باید [[امید]] بست و طلب بخشش و رحمت کرد.

	[[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} در این [[دعا]] [[راه]] و رسم طلب بخشش و رحمت از [[خدا]] را به ما می‌آموزد. او به سراغ ریشه‌های گناهانی ([[شهوت]] و [[حرص]]) می‌رود که موجب ضایع کردن [[حق خدا]] و تباه کردن [[حق مردم]] است، و این‌گونه عرض می‌کند: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اكْسِرْ شَهْوَتِي‏ عَنْ‏ كُلِّ مَحْرَمٍ‏، وَ ازْوِ حِرْصِي عَنْ كُلِّ مَأْثَمٍ، وَ امْنَعْنِي عَنْ أَذَى كُلِّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَةٍ، وَ مُسْلِمٍ وَ مُسْلِمَةٍ}}؛ «بارخدایا، بر [[محمد و خاندان او]] [[درود]] بفرست، و شهوت مرا چون به [[حرام]] نزدیک می‌شوم بشکن و چنان کن که آزمند ارتکاب هیچ گناهی نشوم. بارخدایا مرا از آزردن هر مرد و [[زن]] [[مؤمن]] و هر مرد و زن [[مسلمان]] باز دار».		[[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} در این [[دعا]] راه و رسم طلب بخشش و رحمت از [[خدا]] را به ما می‌آموزد. او به سراغ ریشه‌های گناهانی ([[شهوت]] و [[حرص]]) می‌رود که موجب ضایع کردن [[حق خدا]] و تباه کردن [[حق مردم]] است، و این‌گونه عرض می‌کند: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اكْسِرْ شَهْوَتِي‏ عَنْ‏ كُلِّ مَحْرَمٍ‏، وَ ازْوِ حِرْصِي عَنْ كُلِّ مَأْثَمٍ، وَ امْنَعْنِي عَنْ أَذَى كُلِّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَةٍ، وَ مُسْلِمٍ وَ مُسْلِمَةٍ}}؛ «بارخدایا، بر [[محمد و خاندان او]] [[درود]] بفرست، و شهوت مرا چون به [[حرام]] نزدیک می‌شوم بشکن و چنان کن که آزمند ارتکاب هیچ گناهی نشوم. بارخدایا مرا از آزردن هر مرد و [[زن]] [[مؤمن]] و هر مرد و زن [[مسلمان]] باز دار».

	و بلافاصله درخواست عفو و بخشش برای کسانی می‌کند که در [[حق]] وی [[بدی]] کرده‌اند: «بارخدایا، هر بنده‌ای که درباره من مرتکب عملی شده که تو آن را [[نهی]] کرده‌ای، یا در آنچه تو منع فرموده‌ای پرده [[حرمت]] من دریده، و اینک که [[حق]] مرا ضایع کرده در گذشته، یا هنوز زنده است و حقی از من بر گردن اوست، او را در این ستمی که بر من روا داشته و اکنون گریبانگیر اوست، بیامرز و در حقی که از من تباه کرده [[عفو]] نمای».		و بلافاصله درخواست عفو و بخشش برای کسانی می‌کند که در [[حق]] وی [[بدی]] کرده‌اند: «بارخدایا، هر بنده‌ای که درباره من مرتکب عملی شده که تو آن را [[نهی]] کرده‌ای، یا در آنچه تو منع فرموده‌ای پرده [[حرمت]] من دریده، و اینک که [[حق]] مرا ضایع کرده در گذشته، یا هنوز زنده است و حقی از من بر گردن اوست، او را در این ستمی که بر من روا داشته و اکنون گریبانگیر اوست، بیامرز و در حقی که از من تباه کرده [[عفو]] نمای».
خط ۱۰:		خط ۱۶:
	امام [[زین العابدین]] {{ع}} دیگربار از خدا [[طلب]] بخشش می‌کند و برخی از [[گناهان]] را که موجب [[تباهی]] [[حقوق مردم]] است نام می‌برد. البته باید توجه داشت که امام از [[زبان]] ما سخن می‌گوید وخطاهای ما را گوشزد می‌کند و چگونگی عذرخواهی و [[راه]] جبران را به ما می‌آموزد: «بارخدایا، هر بنده‌ای از بندگانت که از من به او آسیبی رسیده یا از من آزاری دیده یا به سبب من ستمی بر او شده و من حقش را ضایع کرده‌ام یا مانع [[دادخواهی]] او شده‌ام، پس بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست و به [[بزرگواری]] و [[بخشندگی]] خویش از من خشنودش گردان و از [[خزانه]] کرمت حقش ادا فرما. آن‌گاه مرا از [[کیفری]] که به موجب [[حکم]] تو مستوجب آنم در [[امان]] دار و از عقوبتی که به مقتضای [[عدل]] توست رهایی بخش، زیرا که مرا تاب [[تحمل]] [[خشم]] و [[انتقام]] تو نیست و تاب و توان من [[غضب]] تو را برنمی تابد، که اگر به مقتضای [[استحقاق]] من جزایم دهی هلاکم ساخته‌ای و اگر [[جامه]] [[رحمت]] خود بر من نپوشانی تباهم کرده‌ای».		امام [[زین العابدین]] {{ع}} دیگربار از خدا [[طلب]] بخشش می‌کند و برخی از [[گناهان]] را که موجب [[تباهی]] [[حقوق مردم]] است نام می‌برد. البته باید توجه داشت که امام از [[زبان]] ما سخن می‌گوید وخطاهای ما را گوشزد می‌کند و چگونگی عذرخواهی و [[راه]] جبران را به ما می‌آموزد: «بارخدایا، هر بنده‌ای از بندگانت که از من به او آسیبی رسیده یا از من آزاری دیده یا به سبب من ستمی بر او شده و من حقش را ضایع کرده‌ام یا مانع [[دادخواهی]] او شده‌ام، پس بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست و به [[بزرگواری]] و [[بخشندگی]] خویش از من خشنودش گردان و از [[خزانه]] کرمت حقش ادا فرما. آن‌گاه مرا از [[کیفری]] که به موجب [[حکم]] تو مستوجب آنم در [[امان]] دار و از عقوبتی که به مقتضای [[عدل]] توست رهایی بخش، زیرا که مرا تاب [[تحمل]] [[خشم]] و [[انتقام]] تو نیست و تاب و توان من [[غضب]] تو را برنمی تابد، که اگر به مقتضای [[استحقاق]] من جزایم دهی هلاکم ساخته‌ای و اگر [[جامه]] [[رحمت]] خود بر من نپوشانی تباهم کرده‌ای».

	و در بخش پایانی، در کمال [[فروتنی]] و با شمردن [[صفات جمال]] [[خدا]] عاجزانه [[طلب رحمت]] می‌کند: «ای [[خداوند]] من، از تو چیزی را می‌طلبم که عطای آن از تو هیچ نکاهد و بر گرفتن باری را درخواست می‌کنم که بر تو گران نمی‌آید. از تو می‌طلبم [[بخشایش]] نفسم را نفسی که او را نیافریدی تا از خود زیانی را دور‌سازی یا به سودی دست یابی، بلکه او را آفریده‌ای تا [[قدرت]] خویش را در [[آفرینش]] چنان چیزها به [[اثبات]] رسانی و آن را [[دلیل]] [[توانایی]] خود بر [[خلقت]] همانندان آن قرار دهی.		و در بخش پایانی، در کمال [[فروتنی]] و با شمردن [[صفات جمال]] [[خدا]] عاجزانه [[طلب رحمت]] می‌کند: «ای [[خداوند]] من، از تو چیزی را می‌طلبم که عطای آن از تو هیچ نکاهد و بر گرفتن باری را درخواست می‌کنم که بر تو گران نمی‌آید. از تو می‌طلبم [[بخشایش]] نفسم را نفسی که او را نیافریدی تا از خود زیانی را دور‌سازی یا به سودی دست یابی، بلکه او را آفریده‌ای تا [[قدرت]] خویش را در [[آفرینش]] چنان چیزها به [[اثبات]] رسانی و آن را [[دلیل]] [[توانایی]] خود بر [[خلقت]] همانندان آن قرار دهی. بارخدایا، از تو می‌خواهم که بار [[گناه]] من برگیری، که سخت گرانبارم ساخته است. از تو در [[تحمل]] بار گرانی که از پایم درآورده است [[یاری]] می‌جویم. پس بر [[محمد و خاندان او]] [[درود]] بفرست و مرا که بر خود [[ستم]] کرده‌ام [[عفو]] کن و رحمت خود بر گمار تا سبکبارم سازد. چه‌بسا رحمت تو [[گنهکاران]] را رسد و چه‌بسا [[ستمکاران]] که مشمول عفو تو گردند. پس بر محمد و خاندان او درود بفرست و مرا سردسته کسانی قرار ده که از گناهانشان گذشته‌ای و از گودالی که [[خطاکاران]] در آن سرنگون شوند بیرون آورده‌ای و به [[توفیق]] خود از ورطه [[هلاکت]] [[مجرمان]] خلاصی داده‌ای، تا [[آزاد]] کرده عفو تو از بند [[اسارت]] [[سخط]] تو گشتند و رهایی‌یافته [[احسان]] تو از [[زندان]] [[عدالت]] تو شدند».
	بارخدایا، از تو می‌خواهم که بار [[گناه]] من برگیری، که سخت گرانبارم ساخته است. از تو در [[تحمل]] بار گرانی که از پایم درآورده است [[یاری]] می‌جویم. پس بر [[محمد و خاندان او]] [[درود]] بفرست و مرا که بر خود [[ستم]] کرده‌ام [[عفو]] کن و رحمت خود بر گمار تا سبکبارم سازد. چه‌بسا رحمت تو [[گنهکاران]] را رسد و چه‌بسا [[ستمکاران]] که مشمول عفو تو گردند. پس بر محمد و خاندان او درود بفرست و مرا سردسته کسانی قرار ده که از گناهانشان گذشته‌ای و از گودالی که [[خطاکاران]] در آن سرنگون شوند بیرون آورده‌ای و به [[توفیق]] خود از ورطه [[هلاکت]] [[مجرمان]] خلاصی داده‌ای، تا [[آزاد]] کرده عفو تو از بند [[اسارت]] [[سخط]] تو گشتند و رهایی‌یافته [[احسان]] تو از [[زندان]] [[عدالت]] تو شدند».
	نکته مهمی که در لابه لای سخنان [[حضرت]] وجود دارد این است که آفرینش [[مخلوقات]] و [[انسان‌ها]] نه برای این است که نیازی را از خدا برطرف سازد یا زیانی را دور کند و یا سودی رساند. چنین خدایی اگر [[مجازات]] نماید، مجازاتش نیز عادلانه و حکیمانه است نه به قصد تشفّی [[غیظ]] و یا انتقام‌جویی کینه‌توزانه؛ و از دیگر سو عفو و رحمت او [[نشانه]] [[بزرگواری]] و گذشت کریمانه است.<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش سی و نهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۹۲.</ref>		نکته مهمی که در لابه لای سخنان حضرت وجود دارد این است که آفرینش [[مخلوقات]] و [[انسان‌ها]] نه برای این است که نیازی را از خدا برطرف سازد یا زیانی را دور کند و یا سودی رساند. چنین خدایی اگر [[مجازات]] نماید، مجازاتش نیز عادلانه و حکیمانه است نه به قصد تشفّی [[غیظ]] و یا انتقام‌جویی کینه‌توزانه؛ و از دیگر سو عفو و رحمت او [[نشانه]] [[بزرگواری]] و گذشت کریمانه است<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش سی و نهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۹۲.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
خط ۳۰:		خط ۳۶:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~نیایش سی و نهم~~]]		[[رده:صحیفه سجادیه]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T09:00:41Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۳۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~		== مقدمه ==

	==مقدمه==
	این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[طلب]] [[عفو]] و [[رحمت]] از درگاه [[خداوند]] [[کریم]].		این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[طلب]] [[عفو]] و [[رحمت]] از درگاه [[خداوند]] [[کریم]].
	طلب عفو و [[بخشش]] از خدای [[مهربان]] از دعاهای [[قرآنی]] است: {{متن قرآن\|رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَا إِنْ نَسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا أَنْتَ مَوْلَانَا}}<ref>«خداوند به هیچ کس جز (برابر با) توانش تکلیف نمی‌کند: هر کس آنچه نیکی ورزیده به سود خود و آنچه بدی کرده است به زیان خویش است؛ پروردگارا! اگر فراموش کردیم یا لغزیدیم بر ما مگیر، پروردگارا! بر دوش ما بار گران مگذار چنان که بر دوش پیشینیان ما نهادی؛ پروردگارا! چیزی که در توان ما نیست بر گرده ما منه و از ما درگذر و ما را بیامرز و بر ما ببخشای؛ تو سرور مایی» سوره بقره، آیه ۲۸۶.</ref>. آری خدای [[اسلام]] خدای [[بخشنده]] و [[آمرزنده]] است: {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَفُوًّا غَفُورًا}}<ref>«خداوند، در گذرنده‌ای آمرزنده است» سوره نساء، آیه ۴۳.</ref>؛ به چنین خدایی باید [[امید]] بست و طلب بخشش و رحمت کرد.		طلب عفو و [[بخشش]] از خدای [[مهربان]] از دعاهای [[قرآنی]] است: {{متن قرآن\|رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَا إِنْ نَسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا أَنْتَ مَوْلَانَا}}<ref>«خداوند به هیچ کس جز (برابر با) توانش تکلیف نمی‌کند: هر کس آنچه نیکی ورزیده به سود خود و آنچه بدی کرده است به زیان خویش است؛ پروردگارا! اگر فراموش کردیم یا لغزیدیم بر ما مگیر، پروردگارا! بر دوش ما بار گران مگذار چنان که بر دوش پیشینیان ما نهادی؛ پروردگارا! چیزی که در توان ما نیست بر گرده ما منه و از ما درگذر و ما را بیامرز و بر ما ببخشای؛ تو سرور مایی» سوره بقره، آیه ۲۸۶.</ref>. آری خدای [[اسلام]] خدای [[بخشنده]] و [[آمرزنده]] است: {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَفُوًّا غَفُورًا}}<ref>«خداوند، در گذرنده‌ای آمرزنده است» سوره نساء، آیه ۴۳.</ref>؛ به چنین خدایی باید [[امید]] بست و طلب بخشش و رحمت کرد.

	[[امام]] [[زین العابدین]]{{ع}} در این [[دعا]] [[راه]] و رسم طلب بخشش و رحمت از [[خدا]] را به ما می‌آموزد. او به سراغ ریشه‌های گناهانی ([[شهوت]] و [[حرص]]) می‌رود که موجب ضایع کردن [[حق خدا]] و تباه کردن [[حق مردم]] است، و این‌گونه عرض می‌کند: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اكْسِرْ شَهْوَتِي‏ عَنْ‏ كُلِّ مَحْرَمٍ‏، وَ ازْوِ حِرْصِي عَنْ كُلِّ مَأْثَمٍ، وَ امْنَعْنِي عَنْ أَذَى كُلِّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَةٍ، وَ مُسْلِمٍ وَ مُسْلِمَةٍ}}؛ «بارخدایا، بر [[محمد و خاندان او]] [[درود]] بفرست، و شهوت مرا چون به [[حرام]] نزدیک می‌شوم بشکن و چنان کن که آزمند ارتکاب هیچ گناهی نشوم. بارخدایا مرا از آزردن هر مرد و [[زن]] [[مؤمن]] و هر مرد و زن [[مسلمان]] باز دار».		[[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} در این [[دعا]] [[راه]] و رسم طلب بخشش و رحمت از [[خدا]] را به ما می‌آموزد. او به سراغ ریشه‌های گناهانی ([[شهوت]] و [[حرص]]) می‌رود که موجب ضایع کردن [[حق خدا]] و تباه کردن [[حق مردم]] است، و این‌گونه عرض می‌کند: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اكْسِرْ شَهْوَتِي‏ عَنْ‏ كُلِّ مَحْرَمٍ‏، وَ ازْوِ حِرْصِي عَنْ كُلِّ مَأْثَمٍ، وَ امْنَعْنِي عَنْ أَذَى كُلِّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَةٍ، وَ مُسْلِمٍ وَ مُسْلِمَةٍ}}؛ «بارخدایا، بر [[محمد و خاندان او]] [[درود]] بفرست، و شهوت مرا چون به [[حرام]] نزدیک می‌شوم بشکن و چنان کن که آزمند ارتکاب هیچ گناهی نشوم. بارخدایا مرا از آزردن هر مرد و [[زن]] [[مؤمن]] و هر مرد و زن [[مسلمان]] باز دار».

	و بلافاصله درخواست عفو و بخشش برای کسانی می‌کند که در [[حق]] وی [[بدی]] کرده‌اند: «بارخدایا، هر بنده‌ای که درباره من مرتکب عملی شده که تو آن را [[نهی]] کرده‌ای، یا در آنچه تو منع فرموده‌ای پرده [[حرمت]] من دریده، و اینک که [[حق]] مرا ضایع کرده در گذشته، یا هنوز زنده است و حقی از من بر گردن اوست، او را در این ستمی که بر من روا داشته و اکنون گریبانگیر اوست، بیامرز و در حقی که از من تباه کرده [[عفو]] نمای».		و بلافاصله درخواست عفو و بخشش برای کسانی می‌کند که در [[حق]] وی [[بدی]] کرده‌اند: «بارخدایا، هر بنده‌ای که درباره من مرتکب عملی شده که تو آن را [[نهی]] کرده‌ای، یا در آنچه تو منع فرموده‌ای پرده [[حرمت]] من دریده، و اینک که [[حق]] مرا ضایع کرده در گذشته، یا هنوز زنده است و حقی از من بر گردن اوست، او را در این ستمی که بر من روا داشته و اکنون گریبانگیر اوست، بیامرز و در حقی که از من تباه کرده [[عفو]] نمای».
	[[امام]] با این دعای خویش جلوه‌ای از [[کرامت]] و [[جوانمردی]] را به نمایش می‌گذارد و پس از آن با کمال [[تواضع]] از [[خدا]] درخواست [[بخشش]] می‌کند: «ای خدا! آن‌سان که من از آنان درگذشته‌ام، تو نیز از من درگذر و آن‌سان که من در حق آنان [[دعای خیر]] کرده‌ام تو نیز [[رحمت]] خود از من دریغ مدار، تا هم من و هم ایشان به [[برکت]] [[فضل]] و [[احسان]] تو به [[سعادت]] رسیم و [[رهایی]] یابیم».		[[امام]] با این دعای خویش جلوه‌ای از [[کرامت]] و [[جوانمردی]] را به نمایش می‌گذارد و پس از آن با کمال [[تواضع]] از [[خدا]] درخواست [[بخشش]] می‌کند: «ای خدا! آن‌سان که من از آنان درگذشته‌ام، تو نیز از من درگذر و آن‌سان که من در حق آنان [[دعای خیر]] کرده‌ام تو نیز [[رحمت]] خود از من دریغ مدار، تا هم من و هم ایشان به [[برکت]] [[فضل]] و [[احسان]] تو به [[سعادت]] رسیم و [[رهایی]] یابیم».

	امام [[زین العابدین]]{{ع}} دیگربار از خدا [[طلب]] بخشش می‌کند و برخی از [[گناهان]] را که موجب [[تباهی]] [[حقوق مردم]] است نام می‌برد. البته باید توجه داشت که امام از [[زبان]] ما سخن می‌گوید وخطاهای ما را گوشزد می‌کند و چگونگی عذرخواهی و [[راه]] جبران را به ما می‌آموزد: «بارخدایا، هر بنده‌ای از بندگانت که از من به او آسیبی رسیده یا از من آزاری دیده یا به سبب من ستمی بر او شده و من حقش را ضایع کرده‌ام یا مانع [[دادخواهی]] او شده‌ام، پس بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست و به [[بزرگواری]] و [[بخشندگی]] خویش از من خشنودش گردان و از [[خزانه]] کرمت حقش ادا فرما. آن‌گاه مرا از [[کیفری]] که به موجب [[حکم]] تو مستوجب آنم در [[امان]] دار و از عقوبتی که به مقتضای [[عدل]] توست رهایی بخش، زیرا که مرا تاب [[تحمل]] [[خشم]] و [[انتقام]] تو نیست و تاب و توان من [[غضب]] تو را برنمی تابد، که اگر به مقتضای [[استحقاق]] من جزایم دهی هلاکم ساخته‌ای و اگر [[جامه]] [[رحمت]] خود بر من نپوشانی تباهم کرده‌ای».		امام [[زین العابدین]] {{ع}} دیگربار از خدا [[طلب]] بخشش می‌کند و برخی از [[گناهان]] را که موجب [[تباهی]] [[حقوق مردم]] است نام می‌برد. البته باید توجه داشت که امام از [[زبان]] ما سخن می‌گوید وخطاهای ما را گوشزد می‌کند و چگونگی عذرخواهی و [[راه]] جبران را به ما می‌آموزد: «بارخدایا، هر بنده‌ای از بندگانت که از من به او آسیبی رسیده یا از من آزاری دیده یا به سبب من ستمی بر او شده و من حقش را ضایع کرده‌ام یا مانع [[دادخواهی]] او شده‌ام، پس بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست و به [[بزرگواری]] و [[بخشندگی]] خویش از من خشنودش گردان و از [[خزانه]] کرمت حقش ادا فرما. آن‌گاه مرا از [[کیفری]] که به موجب [[حکم]] تو مستوجب آنم در [[امان]] دار و از عقوبتی که به مقتضای [[عدل]] توست رهایی بخش، زیرا که مرا تاب [[تحمل]] [[خشم]] و [[انتقام]] تو نیست و تاب و توان من [[غضب]] تو را برنمی تابد، که اگر به مقتضای [[استحقاق]] من جزایم دهی هلاکم ساخته‌ای و اگر [[جامه]] [[رحمت]] خود بر من نپوشانی تباهم کرده‌ای».

	و در بخش پایانی، در کمال [[فروتنی]] و با شمردن [[صفات جمال]] [[خدا]] عاجزانه [[طلب رحمت]] می‌کند: «ای [[خداوند]] من، از تو چیزی را می‌طلبم که عطای آن از تو هیچ نکاهد و بر گرفتن باری را درخواست می‌کنم که بر تو گران نمی‌آید. از تو می‌طلبم [[بخشایش]] نفسم را نفسی که او را نیافریدی تا از خود زیانی را دور‌سازی یا به سودی دست یابی، بلکه او را آفریده‌ای تا [[قدرت]] خویش را در [[آفرینش]] چنان چیزها به [[اثبات]] رسانی و آن را [[دلیل]] [[توانایی]] خود بر [[خلقت]] همانندان آن قرار دهی.		و در بخش پایانی، در کمال [[فروتنی]] و با شمردن [[صفات جمال]] [[خدا]] عاجزانه [[طلب رحمت]] می‌کند: «ای [[خداوند]] من، از تو چیزی را می‌طلبم که عطای آن از تو هیچ نکاهد و بر گرفتن باری را درخواست می‌کنم که بر تو گران نمی‌آید. از تو می‌طلبم [[بخشایش]] نفسم را نفسی که او را نیافریدی تا از خود زیانی را دور‌سازی یا به سودی دست یابی، بلکه او را آفریده‌ای تا [[قدرت]] خویش را در [[آفرینش]] چنان چیزها به [[اثبات]] رسانی و آن را [[دلیل]] [[توانایی]] خود بر [[خلقت]] همانندان آن قرار دهی.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T22:21:34Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۵۱
خط ۱۷:		خط ۱۷:

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌~~ وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[استغفار]]		* [[استغفار]]
	* [[توبه]]		* [[توبه]]
خط ۳۳:		خط ۳۳:

	[[رده:نیایش سی و نهم]]		[[رده:نیایش سی و نهم]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{مدخل‌های وابسته}} +{{مدخل‌ وابسته}})

2021-12-30T19:27:15Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{مدخل‌های وابسته}} +{{مدخل‌ وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۵۷
خط ۱۷:		خط ۱۷:

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌های~~ وابسته}}		{{مدخل‌ وابسته}}
	* [[استغفار]]		* [[استغفار]]
	* [[توبه]]		* [[توبه]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان مدخل‌های وابسته}} +{{پایان مدخل‌ وابسته}})

2021-12-30T19:11:00Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان مدخل‌های وابسته}} +{{پایان مدخل‌ وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۴۱
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	* [[عفو]]		* [[عفو]]
	* [[رحمت]]		* [[رحمت]]
	{{پایان ~~مدخل‌های~~ وابسته}}		{{پایان مدخل‌ وابسته}}

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-18T01:22:41Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۴:۵۲
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	{{پایان مدخل‌های وابسته}}		{{پایان مدخل‌های وابسته}}

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش سی و نهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش سی و نهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T19:42:42Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۱۲
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش سی و نهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش سی و نهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]
			{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:نیایش سی و نهم]]		[[رده:نیایش سی و نهم]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== # +==منابع== {{منابع}} # )

2021-12-16T12:23:57Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== # +==منابع== {{منابع}} # )

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۵۳
خط ۲۵:		خط ۲۵:

	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش سی و نهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش سی و نهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-]] ==منابع== +]] {{پایان مدخل‌های وابسته}} ==منابع==)

2021-11-25T17:39:37Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-]] ==منابع== +]] {{پایان مدخل‌های وابسته}} ==منابع==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۰۹
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	* [[عفو]]		* [[عفو]]
	* [[رحمت]]		* [[رحمت]]
			{{پایان مدخل‌های وابسته}}

	==منابع==		==منابع==