نیایش سی و یکم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2023-12-09T04:33:57Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۰۳
خط ۹:		خط ۹:
	این [[نیایش]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} است در طلب [[توبه]]. یکی از نشانه‌های مهر [[خداوند]] توبه‌پذیری اوست. خداوند می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَأَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و من توبه‌پذیر بخشاینده‌ام» سوره بقره، آیه ۱۶۰.</ref>. معمولاً [[قرآن کریم]] به دنبال [[آیات]] [[عذاب]]، جمله {{متن قرآن\|إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا}}<ref>«جز کسانی که توبه کردند» سوره بقره، آیه ۱۶۰ و سوره آل عمران، آیه ۸۹ و....</ref> یا جمله {{متن قرآن\|إِلَّا مَنْ تَابَ}}<ref>«جز آنان که توبه کنند» سوره مریم، آیه ۶۰.</ref> را آورده تا بگوید: راه بازگشت هرگز بر کسی بسته نیست. توبه کردن امری [[واجب]] و [[فرمان خداوند]] است: {{متن قرآن\|تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً}}<ref>«به سوی خداوند توبه‌ای راستین کنید» سوره تحریم، آیه ۸.</ref>.		این [[نیایش]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} است در طلب [[توبه]]. یکی از نشانه‌های مهر [[خداوند]] توبه‌پذیری اوست. خداوند می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَأَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و من توبه‌پذیر بخشاینده‌ام» سوره بقره، آیه ۱۶۰.</ref>. معمولاً [[قرآن کریم]] به دنبال [[آیات]] [[عذاب]]، جمله {{متن قرآن\|إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا}}<ref>«جز کسانی که توبه کردند» سوره بقره، آیه ۱۶۰ و سوره آل عمران، آیه ۸۹ و....</ref> یا جمله {{متن قرآن\|إِلَّا مَنْ تَابَ}}<ref>«جز آنان که توبه کنند» سوره مریم، آیه ۶۰.</ref> را آورده تا بگوید: راه بازگشت هرگز بر کسی بسته نیست. توبه کردن امری [[واجب]] و [[فرمان خداوند]] است: {{متن قرآن\|تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً}}<ref>«به سوی خداوند توبه‌ای راستین کنید» سوره تحریم، آیه ۸.</ref>.

	[[قبول توبه]] واقعی از سوی [[خدا]] قطعی است، زیرا نمی‌توان [[باور]] کرد که ما به امر خدا توبه کنیم ولی او نپذیرد: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ}}<ref>«و اوست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد» سوره شوری، آیه ۲۵.</ref>. خداوند نه تنها توبه را می‌پذیرد بلکه کسانی را نیز که بسیار [[اهل]] توبه‌اند [[دوست]] دارد: {{متن قرآن\|يُحِبُّ التَّوَّابِينَ}}<ref>«بی‌گمان خداوند توبه‌کاران را دوست می‌دارد» سوره بقره، آیه ۲۲۲.</ref>. توبه باید با [[عمل نیک]] و جبران [[گناهان]] همراه باشد: {{متن قرآن\|إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا وَأَصْلَحُوا وَبَيَّنُوا}}<ref>«جز کسانی که توبه کردند و به اصلاح (کار خود) پرداختند و (پوشیده‌ها را) روشن بیان داشتند» سوره بقره، آیه ۱۶۰.</ref>. توبه رمز [[رستگاری]] است: {{متن قرآن\|وَتُوبُوا... لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ}}<ref>«و همگان ای مؤمنان! به درگاه خداوند توبه کنید، باشد که رستگار گردید» سوره نور، آیه ۳۱.</ref>.		قبول توبه واقعی از سوی [[خدا]] قطعی است، زیرا نمی‌توان [[باور]] کرد که ما به امر خدا توبه کنیم ولی او نپذیرد: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ}}<ref>«و اوست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد» سوره شوری، آیه ۲۵.</ref>. خداوند نه تنها توبه را می‌پذیرد بلکه کسانی را نیز که بسیار [[اهل]] توبه‌اند [[دوست]] دارد: {{متن قرآن\|يُحِبُّ التَّوَّابِينَ}}<ref>«بی‌گمان خداوند توبه‌کاران را دوست می‌دارد» سوره بقره، آیه ۲۲۲.</ref>. توبه باید با [[عمل نیک]] و جبران [[گناهان]] همراه باشد: {{متن قرآن\|إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا وَأَصْلَحُوا وَبَيَّنُوا}}<ref>«جز کسانی که توبه کردند و به اصلاح (کار خود) پرداختند و (پوشیده‌ها را) روشن بیان داشتند» سوره بقره، آیه ۱۶۰.</ref>. توبه رمز [[رستگاری]] است: {{متن قرآن\|وَتُوبُوا... لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ}}<ref>«و همگان ای مؤمنان! به درگاه خداوند توبه کنید، باشد که رستگار گردید» سوره نور، آیه ۳۱.</ref>.

	توبه وسیله تبدیل [[سیئات]] به [[حسنات]] است: {{متن قرآن\|إِلَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُولَئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ}}<ref>«جز کسانی که توبه کنند و ایمان آورند و کاری شایسته کنند؛ که خداوند نیکی آنان را جانشین بدی‌هایشان می‌گرداند» سوره فرقان، آیه ۷۰.</ref>. [[امام زین‌العابدین]] {{ع}} دعای خود را با [[ستایش خدا]] آغاز می‌کند: «بارخدایا، ای آنکه توصیف و اصفان، وصف‌کردنت نتواند و ای آنکه [[امید]] [[امیدواران]] از تو در نگذرد و ای آنکه [[پاداش]] [[نیکوکاران]] در نزد تو تباه نگردد. ای خداوندی که پرستندگان چون از تو ترسند از دیگر کس نترسند و ای خداوندی که [[پرهیزگاران]] چون [[بیم]] تو به [[دل]] دارند، بیم کس به دل [[راه]] ندهند».		توبه وسیله تبدیل [[سیئات]] به [[حسنات]] است: {{متن قرآن\|إِلَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُولَئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ}}<ref>«جز کسانی که توبه کنند و ایمان آورند و کاری شایسته کنند؛ که خداوند نیکی آنان را جانشین بدی‌هایشان می‌گرداند» سوره فرقان، آیه ۷۰.</ref>. [[امام زین‌العابدین]] {{ع}} دعای خود را با [[ستایش خدا]] آغاز می‌کند: «بارخدایا، ای آنکه توصیف و اصفان، وصف‌کردنت نتواند و ای آنکه [[امید]] [[امیدواران]] از تو در نگذرد و ای آنکه [[پاداش]] [[نیکوکاران]] در نزد تو تباه نگردد. ای خداوندی که پرستندگان چون از تو ترسند از دیگر کس نترسند و ای خداوندی که [[پرهیزگاران]] چون [[بیم]] تو به [[دل]] دارند، بیم کس به دل [[راه]] ندهند».

Bahmani در ‏۹ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۳۳

2023-12-09T04:33:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۰۳
خط ۱:		خط ۱:
			{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = صحیفه سجادیه
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[طلب]] [[توبه]].		این [[نیایش]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} است در طلب [[توبه]]. یکی از نشانه‌های مهر [[خداوند]] توبه‌پذیری اوست. خداوند می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَأَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و من توبه‌پذیر بخشاینده‌ام» سوره بقره، آیه ۱۶۰.</ref>. معمولاً [[قرآن کریم]] به دنبال [[آیات]] [[عذاب]]، جمله {{متن قرآن\|إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا}}<ref>«جز کسانی که توبه کردند» سوره بقره، آیه ۱۶۰ و سوره آل عمران، آیه ۸۹ و....</ref> یا جمله {{متن قرآن\|إِلَّا مَنْ تَابَ}}<ref>«جز آنان که توبه کنند» سوره مریم، آیه ۶۰.</ref> را آورده تا بگوید: راه بازگشت هرگز بر کسی بسته نیست. توبه کردن امری [[واجب]] و [[فرمان خداوند]] است: {{متن قرآن\|تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً}}<ref>«به سوی خداوند توبه‌ای راستین کنید» سوره تحریم، آیه ۸.</ref>.
	یکی از نشانه‌های مهر [[خداوند]] توبه‌پذیری اوست. خداوند می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَأَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و من توبه‌پذیر بخشاینده‌ام» سوره بقره، آیه ۱۶۰.</ref>.
	معمولاً [[قرآن کریم]] به دنبال [[آیات]] [[عذاب]]، جمله {{متن قرآن\|إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا}}<ref>«جز کسانی که توبه کردند» سوره بقره، آیه ۱۶۰ و سوره آل عمران، آیه ۸۹ و....</ref> یا جمله {{متن قرآن\|إِلَّا مَنْ تَابَ}}<ref>«جز آنان که توبه کنند» سوره مریم، آیه ۶۰.</ref> را آورده تا بگوید: [[راه]] بازگشت هرگز بر کسی بسته نیست.		[[قبول توبه]] واقعی از سوی [[خدا]] قطعی است، زیرا نمی‌توان [[باور]] کرد که ما به امر خدا توبه کنیم ولی او نپذیرد: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ}}<ref>«و اوست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد» سوره شوری، آیه ۲۵.</ref>. خداوند نه تنها توبه را می‌پذیرد بلکه کسانی را نیز که بسیار [[اهل]] توبه‌اند [[دوست]] دارد: {{متن قرآن\|يُحِبُّ التَّوَّابِينَ}}<ref>«بی‌گمان خداوند توبه‌کاران را دوست می‌دارد» سوره بقره، آیه ۲۲۲.</ref>. توبه باید با [[عمل نیک]] و جبران [[گناهان]] همراه باشد: {{متن قرآن\|إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا وَأَصْلَحُوا وَبَيَّنُوا}}<ref>«جز کسانی که توبه کردند و به اصلاح (کار خود) پرداختند و (پوشیده‌ها را) روشن بیان داشتند» سوره بقره، آیه ۱۶۰.</ref>. توبه رمز [[رستگاری]] است: {{متن قرآن\|وَتُوبُوا... لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ}}<ref>«و همگان ای مؤمنان! به درگاه خداوند توبه کنید، باشد که رستگار گردید» سوره نور، آیه ۳۱.</ref>.
	توبه کردن امری [[واجب]] و [[فرمان خداوند]] است: {{متن قرآن\|تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً}}<ref>«به سوی خداوند توبه‌ای راستین کنید» سوره تحریم، آیه ۸.</ref>.
	[[قبول توبه]] واقعی از سوی [[خدا]] قطعی است، زیرا نمی‌توان [[باور]] کرد که ما به امر خدا توبه کنیم ولی او نپذیرد: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ}}<ref>«و اوست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد» سوره شوری، آیه ۲۵.</ref>.
	خداوند نه تنها توبه را می‌پذیرد بلکه کسانی را نیز که بسیار [[اهل]] توبه‌اند [[دوست]] دارد: {{متن قرآن\|يُحِبُّ التَّوَّابِينَ}}<ref>«بی‌گمان خداوند توبه‌کاران را دوست می‌دارد» سوره بقره، آیه ۲۲۲.</ref>.
	توبه باید با [[عمل نیک]] و جبران [[گناهان]] همراه باشد: {{متن قرآن\|إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا وَأَصْلَحُوا وَبَيَّنُوا}}<ref>«جز کسانی که توبه کردند و به اصلاح (کار خود) پرداختند و (پوشیده‌ها را) روشن بیان داشتند» سوره بقره، آیه ۱۶۰.</ref>.
	توبه رمز [[رستگاری]] است: {{متن قرآن\|وَتُوبُوا... لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ}}<ref>«و همگان ای مؤمنان! به درگاه خداوند توبه کنید، باشد که رستگار گردید» سوره نور، آیه ۳۱.</ref>.

	توبه وسیله تبدیل [[سیئات]] به [[حسنات]] است: {{متن قرآن\|إِلَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُولَئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ}}<ref>«جز کسانی که توبه کنند و ایمان آورند و کاری شایسته کنند؛ که خداوند نیکی آنان را جانشین بدی‌هایشان می‌گرداند» سوره فرقان، آیه ۷۰.</ref>.		توبه وسیله تبدیل [[سیئات]] به [[حسنات]] است: {{متن قرآن\|إِلَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُولَئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ}}<ref>«جز کسانی که توبه کنند و ایمان آورند و کاری شایسته کنند؛ که خداوند نیکی آنان را جانشین بدی‌هایشان می‌گرداند» سوره فرقان، آیه ۷۰.</ref>. [[امام زین‌العابدین]] {{ع}} دعای خود را با [[ستایش خدا]] آغاز می‌کند: «بارخدایا، ای آنکه توصیف و اصفان، وصف‌کردنت نتواند و ای آنکه [[امید]] [[امیدواران]] از تو در نگذرد و ای آنکه [[پاداش]] [[نیکوکاران]] در نزد تو تباه نگردد. ای خداوندی که پرستندگان چون از تو ترسند از دیگر کس نترسند و ای خداوندی که [[پرهیزگاران]] چون [[بیم]] تو به [[دل]] دارند، بیم کس به دل [[راه]] ندهند».
	[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} دعای خود را با [[ستایش خدا]] آغاز می‌کند: «بارخدایا، ای آنکه توصیف و اصفان، وصف‌کردنت نتواند و ای آنکه [[امید]] [[امیدواران]] از تو در نگذرد و ای آنکه [[پاداش]] [[نیکوکاران]] در نزد تو تباه نگردد. ای خداوندی که پرستندگان چون از تو ترسند از دیگر کس نترسند و ای خداوندی که [[پرهیزگاران]] چون [[بیم]] تو به [[دل]] دارند، بیم کس به دل [[راه]] ندهند».

	آن‌گاه خود را، در مقابل [[خدا]]، چنین توصیف می‌کند: «اینجا که من ایستاده‌ام، [[جایگاه]] کسی است که بازیچه دست [[گناهان]] است و زمام اختیارش در کف خطاها و [[لغزش‌ها]]. [[شیطان]] بر او تاخته و [[چیرگی]] یافته، پس، از روی [[تفریط]]، از انجام هرچه تو بدان [[فرمان]] داده‌ای [[قصور]] ورزیده و از سر [[غرور]]، هرچه را از آن [[نهی]] کرده‌ای مرتکب شده است؛ همانند کسی که گستردگی عرصه [[قدرت]] تو را نمی‌شناسد یا آنکه [[احسان]] تو را در [[حق]] خود [[انکار]] می‌کند. و آن‌گاه که دیده هدایتش [[بینا]] شود و آن ابرهایی که بصیرتش را فرو پوشانیده پراکنده گردد، آن [[ستم‌ها]] که در حق خود کرده برشمرد و در آن خلاف‌ها که در امر پروردگارش مرتکب شده بیندیشد. پس [[عصیان]] بزرگ خود را به همان بزرگی که هست بنگرد و خلاف [[عظیم]] خود را به همان [[عظمت]] که هست [[مشاهده]] کند».		آن‌گاه خود را، در مقابل [[خدا]]، چنین توصیف می‌کند: «اینجا که من ایستاده‌ام، [[جایگاه]] کسی است که بازیچه دست [[گناهان]] است و زمام اختیارش در کف خطاها و [[لغزش‌ها]]. [[شیطان]] بر او تاخته و [[چیرگی]] یافته، پس، از روی [[تفریط]]، از انجام هرچه تو بدان [[فرمان]] داده‌ای [[قصور]] ورزیده و از سر [[غرور]]، هرچه را از آن [[نهی]] کرده‌ای مرتکب شده است؛ همانند کسی که گستردگی عرصه [[قدرت]] تو را نمی‌شناسد یا آنکه [[احسان]] تو را در [[حق]] خود [[انکار]] می‌کند. و آن‌گاه که دیده هدایتش [[بینا]] شود و آن ابرهایی که بصیرتش را فرو پوشانیده پراکنده گردد، آن [[ستم‌ها]] که در حق خود کرده برشمرد و در آن خلاف‌ها که در امر پروردگارش مرتکب شده بیندیشد. پس [[عصیان]] بزرگ خود را به همان بزرگی که هست بنگرد و خلاف [[عظیم]] خود را به همان [[عظمت]] که هست مشاهده کند».

	این روش [[ائمه]] است که در [[دعا]] ابتدا بزرگی‌های خدا را و سپس کوچکی‌ها و کوتاهی‌های خود را می‌شمرند و آن‌گاه لب به درخواست باز می‌کنند. به این عبارات دقت کنید: «بارخدایا، [[بنده]] تو در پیشگاه تو به [[تضرع]] [[ایستاده]] و به [[خشوع]] [[چشم]] بر [[زمین]] دوخته و در پیشگاه عزّ تو سر به [[خواری]] فرو داشته و خاضعانه [[راز]] دلش را که تو خود بدان آگاه‌تری با تو در میان نهاده و فروتنانه گناهانش را که تو خود شمارشان را بهتر می‌دانی یک‌یک برمی شمرد. به درگاه تو [[استغاثه]] می‌کند از واقعه شگرفی که بدان گرفتار آمده و تو خود از آن باخبری، و [[زاری]] می‌کند از عملی [[ناپسند]] که به سبب [[سرپیچی]] از [[حکم]] تواش رسوا ساخته؛ همان گناهانی که لذّات آنها سپری گشته و شتابان گریخته است ولی عواقب شومش باقی است، چنان‌که گویی هرگز سر رفتنش نیست».		این روش [[ائمه]] است که در [[دعا]] ابتدا بزرگی‌های خدا را و سپس کوچکی‌ها و کوتاهی‌های خود را می‌شمرند و آن‌گاه لب به درخواست باز می‌کنند. به این عبارات دقت کنید: «بارخدایا، [[بنده]] تو در پیشگاه تو به [[تضرع]] [[ایستاده]] و به [[خشوع]] [[چشم]] بر [[زمین]] دوخته و در پیشگاه عزّ تو سر به [[خواری]] فرو داشته و خاضعانه [[راز]] دلش را که تو خود بدان آگاه‌تری با تو در میان نهاده و فروتنانه گناهانش را که تو خود شمارشان را بهتر می‌دانی یک‌یک برمی شمرد. به درگاه تو [[استغاثه]] می‌کند از واقعه شگرفی که بدان گرفتار آمده و تو خود از آن باخبری، و [[زاری]] می‌کند از عملی [[ناپسند]] که به سبب [[سرپیچی]] از [[حکم]] تواش رسوا ساخته؛ همان گناهانی که لذّات آنها سپری گشته و شتابان گریخته است ولی عواقب شومش باقی است، چنان‌که گویی هرگز سر رفتنش نیست».
خط ۲۲:		خط ۲۳:
	[[حضرت]] بار دیگر با [[آیات قرآن]] با [[خدا]] حرف می‌زند: «ای خداوند من، تو خود در کتاب محکمت گفته‌ای که [[توبه]] بندگانت را می‌پذیری و گناهانشان را عفو می‌کنی و توبه‌کنندگان را [[دوست]] می‌داری، پس همچنان که وعده داده‌ای توبه مرا بپذیر و همچنان که بر عهده گرفته‌ای از خطاهای من در گذر و آن‌سان که شرط کرده‌ای [[محبت]] خود نصیب من ساز».		[[حضرت]] بار دیگر با [[آیات قرآن]] با [[خدا]] حرف می‌زند: «ای خداوند من، تو خود در کتاب محکمت گفته‌ای که [[توبه]] بندگانت را می‌پذیری و گناهانشان را عفو می‌کنی و توبه‌کنندگان را [[دوست]] می‌داری، پس همچنان که وعده داده‌ای توبه مرا بپذیر و همچنان که بر عهده گرفته‌ای از خطاهای من در گذر و آن‌سان که شرط کرده‌ای [[محبت]] خود نصیب من ساز».

	«ای پروردگار من، من نیز شرط می‌کنم که زین پس کاری را که تواش ناخوش داشته‌ای مرتکب نشوم و بر عهده می‌گیرم که عملی را که توأش [[ناپسند]] داشته‌ای، انجام ندهم و از هرچه [[معصیت]] توست دوری گزینم».		«ای پروردگار من، من نیز شرط می‌کنم که زین پس کاری را که تواش ناخوش داشته‌ای مرتکب نشوم و بر عهده می‌گیرم که عملی را که توأش [[ناپسند]] داشته‌ای، انجام ندهم و از هرچه [[معصیت]] توست دوری گزینم» و در پایان [[پشیمانی]] واقعی خود را از انجام گناه به پیشگاه خداوند ابراز می‌دارد: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنْ يَكُنِ النَّدَمُ تَوْبَةً إِلَيْكَ‏ فَأَنَا أَنْدَمُ‏ النَّادِمِينَ‏...}}؛ «بارخدایا، اگر پشیمانی به درگاه تو [[توبه]] است، من پشیمان‌ترین پشیمانانم و اگر [[ترک گناه]] بازگشت به توست، من نخستین بازگشتگانم و اگر [[استغفار]] است که [[گناهان]] را می‌ریزد، من در زمره استغفارکنندگانم»<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش سی و یکم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۸۱.</ref>
	و در پایان [[پشیمانی]] واقعی خود را از انجام گناه به پیشگاه خداوند ابراز می‌دارد: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنْ يَكُنِ النَّدَمُ تَوْبَةً إِلَيْكَ‏ فَأَنَا أَنْدَمُ‏ النَّادِمِينَ‏...}}؛ «بارخدایا، اگر پشیمانی به درگاه تو [[توبه]] است، من پشیمان‌ترین پشیمانانم و اگر [[ترک گناه]] بازگشت به توست، من نخستین بازگشتگانم و اگر [[استغفار]] است که [[گناهان]] را می‌ریزد، من در زمره استغفارکنندگانم».<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش سی و یکم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۸۱.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
خط ۳۸:		خط ۳۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~نیایش سی و یکم~~]]		[[رده:صحیفه سجادیه]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T09:00:46Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۳۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~		== مقدمه ==

	==مقدمه==
	این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[طلب]] [[توبه]].		این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[طلب]] [[توبه]].
	یکی از نشانه‌های مهر [[خداوند]] توبه‌پذیری اوست. خداوند می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَأَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و من توبه‌پذیر بخشاینده‌ام» سوره بقره، آیه ۱۶۰.</ref>.		یکی از نشانه‌های مهر [[خداوند]] توبه‌پذیری اوست. خداوند می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَأَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و من توبه‌پذیر بخشاینده‌ام» سوره بقره، آیه ۱۶۰.</ref>.
خط ۱۲:		خط ۱۰:

	توبه وسیله تبدیل [[سیئات]] به [[حسنات]] است: {{متن قرآن\|إِلَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُولَئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ}}<ref>«جز کسانی که توبه کنند و ایمان آورند و کاری شایسته کنند؛ که خداوند نیکی آنان را جانشین بدی‌هایشان می‌گرداند» سوره فرقان، آیه ۷۰.</ref>.		توبه وسیله تبدیل [[سیئات]] به [[حسنات]] است: {{متن قرآن\|إِلَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُولَئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ}}<ref>«جز کسانی که توبه کنند و ایمان آورند و کاری شایسته کنند؛ که خداوند نیکی آنان را جانشین بدی‌هایشان می‌گرداند» سوره فرقان، آیه ۷۰.</ref>.
	[[امام زین‌العابدین]]{{ع}} دعای خود را با [[ستایش خدا]] آغاز می‌کند: «بارخدایا، ای آنکه توصیف و اصفان، وصف‌کردنت نتواند و ای آنکه [[امید]] [[امیدواران]] از تو در نگذرد و ای آنکه [[پاداش]] [[نیکوکاران]] در نزد تو تباه نگردد. ای خداوندی که پرستندگان چون از تو ترسند از دیگر کس نترسند و ای خداوندی که [[پرهیزگاران]] چون [[بیم]] تو به [[دل]] دارند، بیم کس به دل [[راه]] ندهند».		[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} دعای خود را با [[ستایش خدا]] آغاز می‌کند: «بارخدایا، ای آنکه توصیف و اصفان، وصف‌کردنت نتواند و ای آنکه [[امید]] [[امیدواران]] از تو در نگذرد و ای آنکه [[پاداش]] [[نیکوکاران]] در نزد تو تباه نگردد. ای خداوندی که پرستندگان چون از تو ترسند از دیگر کس نترسند و ای خداوندی که [[پرهیزگاران]] چون [[بیم]] تو به [[دل]] دارند، بیم کس به دل [[راه]] ندهند».

	آن‌گاه خود را، در مقابل [[خدا]]، چنین توصیف می‌کند: «اینجا که من ایستاده‌ام، [[جایگاه]] کسی است که بازیچه دست [[گناهان]] است و زمام اختیارش در کف خطاها و [[لغزش‌ها]]. [[شیطان]] بر او تاخته و [[چیرگی]] یافته، پس، از روی [[تفریط]]، از انجام هرچه تو بدان [[فرمان]] داده‌ای [[قصور]] ورزیده و از سر [[غرور]]، هرچه را از آن [[نهی]] کرده‌ای مرتکب شده است؛ همانند کسی که گستردگی عرصه [[قدرت]] تو را نمی‌شناسد یا آنکه [[احسان]] تو را در [[حق]] خود [[انکار]] می‌کند. و آن‌گاه که دیده هدایتش [[بینا]] شود و آن ابرهایی که بصیرتش را فرو پوشانیده پراکنده گردد، آن [[ستم‌ها]] که در حق خود کرده برشمرد و در آن خلاف‌ها که در امر پروردگارش مرتکب شده بیندیشد. پس [[عصیان]] بزرگ خود را به همان بزرگی که هست بنگرد و خلاف [[عظیم]] خود را به همان [[عظمت]] که هست [[مشاهده]] کند».		آن‌گاه خود را، در مقابل [[خدا]]، چنین توصیف می‌کند: «اینجا که من ایستاده‌ام، [[جایگاه]] کسی است که بازیچه دست [[گناهان]] است و زمام اختیارش در کف خطاها و [[لغزش‌ها]]. [[شیطان]] بر او تاخته و [[چیرگی]] یافته، پس، از روی [[تفریط]]، از انجام هرچه تو بدان [[فرمان]] داده‌ای [[قصور]] ورزیده و از سر [[غرور]]، هرچه را از آن [[نهی]] کرده‌ای مرتکب شده است؛ همانند کسی که گستردگی عرصه [[قدرت]] تو را نمی‌شناسد یا آنکه [[احسان]] تو را در [[حق]] خود [[انکار]] می‌کند. و آن‌گاه که دیده هدایتش [[بینا]] شود و آن ابرهایی که بصیرتش را فرو پوشانیده پراکنده گردد، آن [[ستم‌ها]] که در حق خود کرده برشمرد و در آن خلاف‌ها که در امر پروردگارش مرتکب شده بیندیشد. پس [[عصیان]] بزرگ خود را به همان بزرگی که هست بنگرد و خلاف [[عظیم]] خود را به همان [[عظمت]] که هست [[مشاهده]] کند».

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T22:21:44Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۵۱
خط ۲۸:		خط ۲۸:

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌~~ وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[توبه]]		* [[توبه]]
	{{پایان مدخل‌ وابسته}}		{{پایان مدخل‌ وابسته}}
خط ۴۱:		خط ۴۱:

	[[رده:نیایش سی و یکم]]		[[رده:نیایش سی و یکم]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{مدخل‌های وابسته}} +{{مدخل‌ وابسته}})

2021-12-30T19:27:21Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{مدخل‌های وابسته}} +{{مدخل‌ وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۵۷
خط ۲۸:		خط ۲۸:

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌های~~ وابسته}}		{{مدخل‌ وابسته}}
	* [[توبه]]		* [[توبه]]
	{{پایان مدخل‌ وابسته}}		{{پایان مدخل‌ وابسته}}

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان مدخل‌های وابسته}} +{{پایان مدخل‌ وابسته}})

2021-12-30T19:11:06Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان مدخل‌های وابسته}} +{{پایان مدخل‌ وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۴۱
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	{{مدخل‌های وابسته}}		{{مدخل‌های وابسته}}
	* [[توبه]]		* [[توبه]]
	{{پایان ~~مدخل‌های~~ وابسته}}		{{پایان مدخل‌ وابسته}}

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-18T01:22:56Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۴:۵۲
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	{{پایان مدخل‌های وابسته}}		{{پایان مدخل‌های وابسته}}

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش سی و یکم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش سی و یکم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T19:42:47Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۱۲
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش سی و یکم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش سی و یکم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]
			{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:نیایش سی و یکم]]		[[رده:نیایش سی و یکم]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== # +==منابع== {{منابع}} # )

2021-12-16T12:24:12Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== # +==منابع== {{منابع}} # )

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۵۴
خط ۳۳:		خط ۳۳:

	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش سی و یکم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش سی و یکم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-]] ==منابع== +]] {{پایان مدخل‌های وابسته}} ==منابع==)

2021-11-25T17:39:43Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-]] ==منابع== +]] {{پایان مدخل‌های وابسته}} ==منابع==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۰۹
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	{{مدخل‌های وابسته}}		{{مدخل‌های وابسته}}
	* [[توبه]]		* [[توبه]]
			{{پایان مدخل‌های وابسته}}

	==منابع==		==منابع==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۰۳
خط ۹:		خط ۹:
	این [[نیایش]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} است در طلب [[توبه]]. یکی از نشانه‌های مهر [[خداوند]] توبه‌پذیری اوست. خداوند می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَأَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و من توبه‌پذیر بخشاینده‌ام» سوره بقره، آیه ۱۶۰.</ref>. معمولاً [[قرآن کریم]] به دنبال [[آیات]] [[عذاب]]، جمله {{متن قرآن\|إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا}}<ref>«جز کسانی که توبه کردند» سوره بقره، آیه ۱۶۰ و سوره آل عمران، آیه ۸۹ و....</ref> یا جمله {{متن قرآن\|إِلَّا مَنْ تَابَ}}<ref>«جز آنان که توبه کنند» سوره مریم، آیه ۶۰.</ref> را آورده تا بگوید: راه بازگشت هرگز بر کسی بسته نیست. توبه کردن امری [[واجب]] و [[فرمان خداوند]] است: {{متن قرآن\|تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً}}<ref>«به سوی خداوند توبه‌ای راستین کنید» سوره تحریم، آیه ۸.</ref>.		این [[نیایش]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} است در طلب [[توبه]]. یکی از نشانه‌های مهر [[خداوند]] توبه‌پذیری اوست. خداوند می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَأَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و من توبه‌پذیر بخشاینده‌ام» سوره بقره، آیه ۱۶۰.</ref>. معمولاً [[قرآن کریم]] به دنبال [[آیات]] [[عذاب]]، جمله {{متن قرآن\|إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا}}<ref>«جز کسانی که توبه کردند» سوره بقره، آیه ۱۶۰ و سوره آل عمران، آیه ۸۹ و....</ref> یا جمله {{متن قرآن\|إِلَّا مَنْ تَابَ}}<ref>«جز آنان که توبه کنند» سوره مریم، آیه ۶۰.</ref> را آورده تا بگوید: راه بازگشت هرگز بر کسی بسته نیست. توبه کردن امری [[واجب]] و [[فرمان خداوند]] است: {{متن قرآن\|تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً}}<ref>«به سوی خداوند توبه‌ای راستین کنید» سوره تحریم، آیه ۸.</ref>.

	[[قبول توبه]] واقعی از سوی [[خدا]] قطعی است، زیرا نمی‌توان [[باور]] کرد که ما به امر خدا توبه کنیم ولی او نپذیرد: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ}}<ref>«و اوست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد» سوره شوری، آیه ۲۵.</ref>. خداوند نه تنها توبه را می‌پذیرد بلکه کسانی را نیز که بسیار [[اهل]] توبه‌اند [[دوست]] دارد: {{متن قرآن\|يُحِبُّ التَّوَّابِينَ}}<ref>«بی‌گمان خداوند توبه‌کاران را دوست می‌دارد» سوره بقره، آیه ۲۲۲.</ref>. توبه باید با [[عمل نیک]] و جبران [[گناهان]] همراه باشد: {{متن قرآن\|إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا وَأَصْلَحُوا وَبَيَّنُوا}}<ref>«جز کسانی که توبه کردند و به اصلاح (کار خود) پرداختند و (پوشیده‌ها را) روشن بیان داشتند» سوره بقره، آیه ۱۶۰.</ref>. توبه رمز [[رستگاری]] است: {{متن قرآن\|وَتُوبُوا... لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ}}<ref>«و همگان ای مؤمنان! به درگاه خداوند توبه کنید، باشد که رستگار گردید» سوره نور، آیه ۳۱.</ref>.		قبول توبه واقعی از سوی [[خدا]] قطعی است، زیرا نمی‌توان [[باور]] کرد که ما به امر خدا توبه کنیم ولی او نپذیرد: {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ}}<ref>«و اوست که توبه را از بندگانش می‌پذیرد» سوره شوری، آیه ۲۵.</ref>. خداوند نه تنها توبه را می‌پذیرد بلکه کسانی را نیز که بسیار [[اهل]] توبه‌اند [[دوست]] دارد: {{متن قرآن\|يُحِبُّ التَّوَّابِينَ}}<ref>«بی‌گمان خداوند توبه‌کاران را دوست می‌دارد» سوره بقره، آیه ۲۲۲.</ref>. توبه باید با [[عمل نیک]] و جبران [[گناهان]] همراه باشد: {{متن قرآن\|إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا وَأَصْلَحُوا وَبَيَّنُوا}}<ref>«جز کسانی که توبه کردند و به اصلاح (کار خود) پرداختند و (پوشیده‌ها را) روشن بیان داشتند» سوره بقره، آیه ۱۶۰.</ref>. توبه رمز [[رستگاری]] است: {{متن قرآن\|وَتُوبُوا... لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ}}<ref>«و همگان ای مؤمنان! به درگاه خداوند توبه کنید، باشد که رستگار گردید» سوره نور، آیه ۳۱.</ref>.

	توبه وسیله تبدیل [[سیئات]] به [[حسنات]] است: {{متن قرآن\|إِلَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُولَئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ}}<ref>«جز کسانی که توبه کنند و ایمان آورند و کاری شایسته کنند؛ که خداوند نیکی آنان را جانشین بدی‌هایشان می‌گرداند» سوره فرقان، آیه ۷۰.</ref>. [[امام زین‌العابدین]] {{ع}} دعای خود را با [[ستایش خدا]] آغاز می‌کند: «بارخدایا، ای آنکه توصیف و اصفان، وصف‌کردنت نتواند و ای آنکه [[امید]] [[امیدواران]] از تو در نگذرد و ای آنکه [[پاداش]] [[نیکوکاران]] در نزد تو تباه نگردد. ای خداوندی که پرستندگان چون از تو ترسند از دیگر کس نترسند و ای خداوندی که [[پرهیزگاران]] چون [[بیم]] تو به [[دل]] دارند، بیم کس به دل [[راه]] ندهند».		توبه وسیله تبدیل [[سیئات]] به [[حسنات]] است: {{متن قرآن\|إِلَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُولَئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ}}<ref>«جز کسانی که توبه کنند و ایمان آورند و کاری شایسته کنند؛ که خداوند نیکی آنان را جانشین بدی‌هایشان می‌گرداند» سوره فرقان، آیه ۷۰.</ref>. [[امام زین‌العابدین]] {{ع}} دعای خود را با [[ستایش خدا]] آغاز می‌کند: «بارخدایا، ای آنکه توصیف و اصفان، وصف‌کردنت نتواند و ای آنکه [[امید]] [[امیدواران]] از تو در نگذرد و ای آنکه [[پاداش]] [[نیکوکاران]] در نزد تو تباه نگردد. ای خداوندی که پرستندگان چون از تو ترسند از دیگر کس نترسند و ای خداوندی که [[پرهیزگاران]] چون [[بیم]] تو به [[دل]] دارند، بیم کس به دل [[راه]] ندهند».