نیایش شانزدهم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۰۰

2023-12-08T16:00:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۳۰
خط ۱:		خط ۱:
			{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = صحیفه سجادیه
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[آمرزش‌خواهی]] از [[گناهان]] و [[طلب]] [[بخشش]] از [[خداوند]].		این [[نیایش]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} است در [[آمرزش‌خواهی]] از [[گناهان]] و [[طلب]] [[بخشش]] از [[خداوند]]. «خداوند [[انسان]] را در [[زمین]] [[جانشین]] خود قرار داد تا کاری بزرگ انجام دهد؛ یعنی زمین را زیر پا گذارد و به سمت قله‌های [[نور]] [[سفر]] کند؛ و این کاری است که جز در پرتو [[اطاعت خدا]] شکل نمی‌گیرد؛ زیرا [[دشمن]] بزرگی سر [[راه]] انسان کمین کرده که می‌خواهد او را به سوی [[گناه]] و [[بدی]] و [[تنبلی]] سوق دهد. این دشمن، [[شیطان]]، دشمن قسم‌خورده انسان است که [[آدمیان]] را با دعوت‌های خود و چشاندن شیرینی گناه به آنان به [[بیراهه]] برد و فاصله آنان را با [[خدا]] زیاد کند».
	«خداوند [[انسان]] را در [[زمین]] [[جانشین]] خود قرار داد تا کاری بزرگ انجام دهد؛ یعنی زمین را زیر پا گذارد و به سمت قله‌های [[نور]] [[سفر]] کند؛ و این کاری است که جز در پرتو [[اطاعت خدا]] شکل نمی‌گیرد؛ زیرا [[دشمن]] بزرگی سر [[راه]] انسان کمین کرده که می‌خواهد او را به سوی [[گناه]] و [[بدی]] و [[تنبلی]] سوق دهد. این دشمن، [[شیطان]]، دشمن قسم‌خورده انسان است که [[آدمیان]] را با دعوت‌های خود و چشاندن شیرینی گناه به آنان به [[بیراهه]] برد و فاصله آنان را با [[خدا]] زیاد کند».
	اما از آنجا که خدای [[مهربان]] بندگانش را [[دوست]] دارد در صورت [[عصیان]] آنان را به بازگشت و [[آشتی]] [[دعوت]] می‌کند: {{متن قرآن\|وَتُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعًا أَيُّهَ الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ}}<ref>«و همگان ای مؤمنان! به درگاه خداوند توبه کنید، باشد که رستگار گردید» سوره نور، آیه ۳۱.</ref> و به آنان که [[ناامید]] شده‌اند مژده بخشش می‌دهد: {{متن قرآن\|قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ}}<ref>«بگو: ای بندگان من که با خویش گزافکاری کرده‌اید! از بخشایش خداوند ناامید نباشید که خداوند همه گناهان را می‌آمرزد؛ بی‌گمان اوست که آمرزنده بخشاینده است» سوره زمر، آیه ۵۳.</ref>.		اما از آنجا که خدای [[مهربان]] بندگانش را [[دوست]] دارد در صورت [[عصیان]] آنان را به بازگشت و [[آشتی]] [[دعوت]] می‌کند: {{متن قرآن\|وَتُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعًا أَيُّهَ الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ}}<ref>«و همگان ای مؤمنان! به درگاه خداوند توبه کنید، باشد که رستگار گردید» سوره نور، آیه ۳۱.</ref> و به آنان که [[ناامید]] شده‌اند مژده بخشش می‌دهد: {{متن قرآن\|قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ}}<ref>«بگو: ای بندگان من که با خویش گزافکاری کرده‌اید! از بخشایش خداوند ناامید نباشید که خداوند همه گناهان را می‌آمرزد؛ بی‌گمان اوست که آمرزنده بخشاینده است» سوره زمر، آیه ۵۳.</ref>.

	[[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} در این [[دعا]]، با به نمایش‌گذاشتن زیباترین جلوه‌های [[پرستش]]، دریای [[رحمت الهی]] را به [[جوش]] آورده و خود را در [[معرض]] امواج مهر بی‌کران [[مهربان‌ترین]] مهربانان قرار می‌دهد. او ابتدا لب به [[ستایش خدا]] می‌گشاید: «بارخدایا، ای که [[گناهکاران]] به [[امید]] [[رحمت]] تو به فریادرسی‌ات می‌خوانند، ای خداوندی که [[بیچارگان]] در [[پناه]] [[احسان]] تو می‌آرامند، ای خداوندی که [[خطاکاران]] از [[خوف]] تو می‌نالند و می‌گریند، ای انیس آزردگان دور از خان و مان، ای غمزدای اندوهگنان و شکسته‌دلان، ای [[فریادرس]] خوارشدگان و بی‌کسان، ای [[یاور]] [[نیازمندان]] و رانده‌شدگان».		[[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} در این [[دعا]]، با به نمایش‌گذاشتن زیباترین جلوه‌های [[پرستش]]، دریای [[رحمت الهی]] را به [[جوش]] آورده و خود را در [[معرض]] امواج مهر بی‌کران [[مهربان‌ترین]] مهربانان قرار می‌دهد. او ابتدا لب به [[ستایش خدا]] می‌گشاید: «بارخدایا، ای که [[گناهکاران]] به [[امید]] [[رحمت]] تو به فریادرسی‌ات می‌خوانند، ای خداوندی که [[بیچارگان]] در [[پناه]] [[احسان]] تو می‌آرامند، ای خداوندی که [[خطاکاران]] از [[خوف]] تو می‌نالند و می‌گریند، ای انیس آزردگان دور از خان و مان، ای غمزدای اندوهگنان و شکسته‌دلان، ای [[فریادرس]] خوارشدگان و بی‌کسان، ای [[یاور]] [[نیازمندان]] و رانده‌شدگان».

	آن‌گاه مثل [[پدر]] بزرگوارش [[امام حسین]] {{ع}} در [[دعای عرفه]]، دعای خود را به دو بخش می‌کند؛ بخشی در معرفی [[خدا]] و بخشی در معرفی خود:		آن‌گاه مثل پدر بزرگوارش [[امام حسین]] {{ع}} در [[دعای عرفه]]، دعای خود را به دو بخش می‌کند؛ بخشی در معرفی [[خدا]] و بخشی در معرفی خود: «تویی که [[رحمت]] تو و [[علم]] تو همه‌چیز را در برگرفته است؛
	«تویی که [[رحمت]] تو و [[علم]] تو همه‌چیز را در برگرفته است؛
	تویی که از نعمت‌های خویش هر آفریده‌ای را بهره‌ای داده‌ای؛		تویی که از نعمت‌های خویش هر آفریده‌ای را بهره‌ای داده‌ای؛
	تویی که عفوت را از عقابت بیشی است؛		تویی که عفوت را از عقابت بیشی است؛
خط ۲۳:		خط ۲۹:
	و در ادامه، [[امام]] {{ع}} با اشاره به [[جهالت]] [[آدمی]] و [[غفلت]] او از [[اصلاح]] خویشتن و فرورفتنش در غرقاب [[باطل]]، از [[حلم]] و [[بردباری]] [[خداوند]] در مقابل [[انسان]] [[ناسپاس]] اظهار شگفتی می‌نماید. از دید وی علت این‌همه [[لطف]] و [[کرم]] و [[چشم‌پوشی]] [[خدا]] این است که خداوند بخشیدن بنده‌اش را از عقاب‌کردن او بیشتر [[دوست]] می‌دارد؛ حال آنکه جزای [[بنده]] در نخستین گناهش [[آتش]] سوزان است بی‌آنکه در [[حق]] او ظلمی رفته باشد.		و در ادامه، [[امام]] {{ع}} با اشاره به [[جهالت]] [[آدمی]] و [[غفلت]] او از [[اصلاح]] خویشتن و فرورفتنش در غرقاب [[باطل]]، از [[حلم]] و [[بردباری]] [[خداوند]] در مقابل [[انسان]] [[ناسپاس]] اظهار شگفتی می‌نماید. از دید وی علت این‌همه [[لطف]] و [[کرم]] و [[چشم‌پوشی]] [[خدا]] این است که خداوند بخشیدن بنده‌اش را از عقاب‌کردن او بیشتر [[دوست]] می‌دارد؛ حال آنکه جزای [[بنده]] در نخستین گناهش [[آتش]] سوزان است بی‌آنکه در [[حق]] او ظلمی رفته باشد.

	و در پایان با [[امید به رحمت خداوند]] عرض می‌کند: «بارخدایا، بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست و مرا از [[معاصی]] نگه‌دار و به [[فرمانبرداری]] خود برگمار و [[نعمت]] انابت نصیب من کن و به آب [[توبه]] پاکیزه‌ام گردان و یاری‌ام ده که گرد [[گناه]] نگردم».<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش شانزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۸.</ref>		و در پایان با [[امید به رحمت خداوند]] عرض می‌کند: «بارخدایا، بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست و مرا از [[معاصی]] نگه‌دار و به [[فرمانبرداری]] خود برگمار و [[نعمت]] انابت نصیب من کن و به آب [[توبه]] پاکیزه‌ام گردان و یاری‌ام ده که گرد [[گناه]] نگردم»<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش شانزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۸.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
خط ۳۸:		خط ۴۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~نیایش شانزدهم~~]]		[[رده:صحیفه سجادیه]]

Wasity: جایگزینی متن - 'رویم' به 'رویم'

2022-10-31T09:41:27Z

جایگزینی متن - 'رویم' به 'رویم'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۱۱
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	این منم که از روی [[جهالت]] تو را [[عصیان]] کرده‌ام درحالی‌که تو سزاوار عصیان من نبودی».		این منم که از روی [[جهالت]] تو را [[عصیان]] کرده‌ام درحالی‌که تو سزاوار عصیان من نبودی».

	به اینجا که می‌رسد لحن آن [[حضرت]] التماس‌آمیز می‌شود: {{متن حدیث\|إِلَهِي فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ لَا تُعْرِضْ‏ عَنِّي‏ وَ قَدْ أَقْبَلْتُ‏ عَلَيْكَ‏...}}؛ «ای [[خداوند]]، بر [[محمد و خاندان او]] [[درود]] بفرست و از من [[اعراض]] مکن که روی به تو آورده‌ام، و مرا [[محروم]] مدار که [[دل]] به تو سپرده‌ام، و دستِ رد به [[رویم]] نزن که بر درگاهت ایستاده‌ام».		به اینجا که می‌رسد لحن آن [[حضرت]] التماس‌آمیز می‌شود: {{متن حدیث\|إِلَهِي فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ لَا تُعْرِضْ‏ عَنِّي‏ وَ قَدْ أَقْبَلْتُ‏ عَلَيْكَ‏...}}؛ «ای [[خداوند]]، بر [[محمد و خاندان او]] [[درود]] بفرست و از من [[اعراض]] مکن که روی به تو آورده‌ام، و مرا [[محروم]] مدار که [[دل]] به تو سپرده‌ام، و دستِ رد به رویم نزن که بر درگاهت ایستاده‌ام».

	سپس بزرگی و مهربانی‌های خدا را به [[زبان]] می‌آورد: «ای خداوند من، [[حمد]] باد تو را، بسا پرده بر عیب‌های من کشیده‌ای و رسوایم نساخته‌ای، بسا گناهان من [[نهان]] داشته‌ای و مرا شهره [[شهر]] نکرده‌ای، بسا آلودگی‌ها که مرا هست و تواش فاش نساخته‌ای و نشان بدنامی به گردنم نیاویخته‌ای و از [[همسایگان]] من، عیب‌جویان مرا و کسانی را که بر نعمتی که بر من [[عنایت]] کرده‌ای [[حسد]] می‌برند، از [[عیب]] و [[عار]] من [[آگاه]] نکرده‌ای».		سپس بزرگی و مهربانی‌های خدا را به [[زبان]] می‌آورد: «ای خداوند من، [[حمد]] باد تو را، بسا پرده بر عیب‌های من کشیده‌ای و رسوایم نساخته‌ای، بسا گناهان من [[نهان]] داشته‌ای و مرا شهره [[شهر]] نکرده‌ای، بسا آلودگی‌ها که مرا هست و تواش فاش نساخته‌ای و نشان بدنامی به گردنم نیاویخته‌ای و از [[همسایگان]] من، عیب‌جویان مرا و کسانی را که بر نعمتی که بر من [[عنایت]] کرده‌ای [[حسد]] می‌برند، از [[عیب]] و [[عار]] من [[آگاه]] نکرده‌ای».

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T09:00:49Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T22:21:50Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۵۱
خط ۲۸:		خط ۲۸:

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌~~ وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[استغفار]]		* [[استغفار]]
	{{پایان مدخل‌ وابسته}}		{{پایان مدخل‌ وابسته}}
خط ۴۱:		خط ۴۱:

	[[رده:نیایش شانزدهم]]		[[رده:نیایش شانزدهم]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{مدخل‌های وابسته}} +{{مدخل‌ وابسته}})

2021-12-30T19:27:25Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{مدخل‌های وابسته}} +{{مدخل‌ وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۵۷
خط ۲۸:		خط ۲۸:

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌های~~ وابسته}}		{{مدخل‌ وابسته}}
	* [[استغفار]]		* [[استغفار]]
	{{پایان مدخل‌ وابسته}}		{{پایان مدخل‌ وابسته}}

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان مدخل‌های وابسته}} +{{پایان مدخل‌ وابسته}})

2021-12-30T19:11:10Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان مدخل‌های وابسته}} +{{پایان مدخل‌ وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۴۱
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	{{مدخل‌های وابسته}}		{{مدخل‌های وابسته}}
	* [[استغفار]]		* [[استغفار]]
	{{پایان ~~مدخل‌های~~ وابسته}}		{{پایان مدخل‌ وابسته}}

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-18T01:23:05Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۴:۵۳
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	{{پایان مدخل‌های وابسته}}		{{پایان مدخل‌های وابسته}}

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش شانزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش شانزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T19:42:50Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۱۲
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش شانزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش شانزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]
			{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:نیایش شانزدهم]]		[[رده:نیایش شانزدهم]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== # +==منابع== {{منابع}} # )

2021-12-16T12:24:21Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== # +==منابع== {{منابع}} # )

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۵۴
خط ۳۳:		خط ۳۳:

	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش شانزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش شانزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-]] ==منابع== +]] {{پایان مدخل‌های وابسته}} ==منابع==)

2021-11-25T17:39:47Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-]] ==منابع== +]] {{پایان مدخل‌های وابسته}} ==منابع==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۰۹
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	{{مدخل‌های وابسته}}		{{مدخل‌های وابسته}}
	* [[استغفار]]		* [[استغفار]]
			{{پایان مدخل‌های وابسته}}

	==منابع==		==منابع==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۳۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~		== مقدمه ==

	==مقدمه==
	این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[آمرزش‌خواهی]] از [[گناهان]] و [[طلب]] [[بخشش]] از [[خداوند]].		این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[آمرزش‌خواهی]] از [[گناهان]] و [[طلب]] [[بخشش]] از [[خداوند]].
	«خداوند [[انسان]] را در [[زمین]] [[جانشین]] خود قرار داد تا کاری بزرگ انجام دهد؛ یعنی زمین را زیر پا گذارد و به سمت قله‌های [[نور]] [[سفر]] کند؛ و این کاری است که جز در پرتو [[اطاعت خدا]] شکل نمی‌گیرد؛ زیرا [[دشمن]] بزرگی سر [[راه]] انسان کمین کرده که می‌خواهد او را به سوی [[گناه]] و [[بدی]] و [[تنبلی]] سوق دهد. این دشمن، [[شیطان]]، دشمن قسم‌خورده انسان است که [[آدمیان]] را با دعوت‌های خود و چشاندن شیرینی گناه به آنان به [[بیراهه]] برد و فاصله آنان را با [[خدا]] زیاد کند».		«خداوند [[انسان]] را در [[زمین]] [[جانشین]] خود قرار داد تا کاری بزرگ انجام دهد؛ یعنی زمین را زیر پا گذارد و به سمت قله‌های [[نور]] [[سفر]] کند؛ و این کاری است که جز در پرتو [[اطاعت خدا]] شکل نمی‌گیرد؛ زیرا [[دشمن]] بزرگی سر [[راه]] انسان کمین کرده که می‌خواهد او را به سوی [[گناه]] و [[بدی]] و [[تنبلی]] سوق دهد. این دشمن، [[شیطان]]، دشمن قسم‌خورده انسان است که [[آدمیان]] را با دعوت‌های خود و چشاندن شیرینی گناه به آنان به [[بیراهه]] برد و فاصله آنان را با [[خدا]] زیاد کند».
	اما از آنجا که خدای [[مهربان]] بندگانش را [[دوست]] دارد در صورت [[عصیان]] آنان را به بازگشت و [[آشتی]] [[دعوت]] می‌کند: {{متن قرآن\|وَتُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعًا أَيُّهَ الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ}}<ref>«و همگان ای مؤمنان! به درگاه خداوند توبه کنید، باشد که رستگار گردید» سوره نور، آیه ۳۱.</ref> و به آنان که [[ناامید]] شده‌اند مژده بخشش می‌دهد: {{متن قرآن\|قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ}}<ref>«بگو: ای بندگان من که با خویش گزافکاری کرده‌اید! از بخشایش خداوند ناامید نباشید که خداوند همه گناهان را می‌آمرزد؛ بی‌گمان اوست که آمرزنده بخشاینده است» سوره زمر، آیه ۵۳.</ref>.		اما از آنجا که خدای [[مهربان]] بندگانش را [[دوست]] دارد در صورت [[عصیان]] آنان را به بازگشت و [[آشتی]] [[دعوت]] می‌کند: {{متن قرآن\|وَتُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعًا أَيُّهَ الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ}}<ref>«و همگان ای مؤمنان! به درگاه خداوند توبه کنید، باشد که رستگار گردید» سوره نور، آیه ۳۱.</ref> و به آنان که [[ناامید]] شده‌اند مژده بخشش می‌دهد: {{متن قرآن\|قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ}}<ref>«بگو: ای بندگان من که با خویش گزافکاری کرده‌اید! از بخشایش خداوند ناامید نباشید که خداوند همه گناهان را می‌آمرزد؛ بی‌گمان اوست که آمرزنده بخشاینده است» سوره زمر، آیه ۵۳.</ref>.

	[[امام]] [[زین العابدین]]{{ع}} در این [[دعا]]، با به نمایش‌گذاشتن زیباترین جلوه‌های [[پرستش]]، دریای [[رحمت الهی]] را به [[جوش]] آورده و خود را در [[معرض]] امواج مهر بی‌کران [[مهربان‌ترین]] مهربانان قرار می‌دهد. او ابتدا لب به [[ستایش خدا]] می‌گشاید: «بارخدایا، ای که [[گناهکاران]] به [[امید]] [[رحمت]] تو به فریادرسی‌ات می‌خوانند، ای خداوندی که [[بیچارگان]] در [[پناه]] [[احسان]] تو می‌آرامند، ای خداوندی که [[خطاکاران]] از [[خوف]] تو می‌نالند و می‌گریند، ای انیس آزردگان دور از خان و مان، ای غمزدای اندوهگنان و شکسته‌دلان، ای [[فریادرس]] خوارشدگان و بی‌کسان، ای [[یاور]] [[نیازمندان]] و رانده‌شدگان».		[[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} در این [[دعا]]، با به نمایش‌گذاشتن زیباترین جلوه‌های [[پرستش]]، دریای [[رحمت الهی]] را به [[جوش]] آورده و خود را در [[معرض]] امواج مهر بی‌کران [[مهربان‌ترین]] مهربانان قرار می‌دهد. او ابتدا لب به [[ستایش خدا]] می‌گشاید: «بارخدایا، ای که [[گناهکاران]] به [[امید]] [[رحمت]] تو به فریادرسی‌ات می‌خوانند، ای خداوندی که [[بیچارگان]] در [[پناه]] [[احسان]] تو می‌آرامند، ای خداوندی که [[خطاکاران]] از [[خوف]] تو می‌نالند و می‌گریند، ای انیس آزردگان دور از خان و مان، ای غمزدای اندوهگنان و شکسته‌دلان، ای [[فریادرس]] خوارشدگان و بی‌کسان، ای [[یاور]] [[نیازمندان]] و رانده‌شدگان».

	آن‌گاه مثل [[پدر]] بزرگوارش [[امام حسین]]{{ع}} در [[دعای عرفه]]، دعای خود را به دو بخش می‌کند؛ بخشی در معرفی [[خدا]] و بخشی در معرفی خود:		آن‌گاه مثل [[پدر]] بزرگوارش [[امام حسین]] {{ع}} در [[دعای عرفه]]، دعای خود را به دو بخش می‌کند؛ بخشی در معرفی [[خدا]] و بخشی در معرفی خود:
	«تویی که [[رحمت]] تو و [[علم]] تو همه‌چیز را در برگرفته است؛		«تویی که [[رحمت]] تو و [[علم]] تو همه‌چیز را در برگرفته است؛
	تویی که از نعمت‌های خویش هر آفریده‌ای را بهره‌ای داده‌ای؛		تویی که از نعمت‌های خویش هر آفریده‌ای را بهره‌ای داده‌ای؛
خط ۲۳:		خط ۲۱:
	سپس بزرگی و مهربانی‌های خدا را به [[زبان]] می‌آورد: «ای خداوند من، [[حمد]] باد تو را، بسا پرده بر عیب‌های من کشیده‌ای و رسوایم نساخته‌ای، بسا گناهان من [[نهان]] داشته‌ای و مرا شهره [[شهر]] نکرده‌ای، بسا آلودگی‌ها که مرا هست و تواش فاش نساخته‌ای و نشان بدنامی به گردنم نیاویخته‌ای و از [[همسایگان]] من، عیب‌جویان مرا و کسانی را که بر نعمتی که بر من [[عنایت]] کرده‌ای [[حسد]] می‌برند، از [[عیب]] و [[عار]] من [[آگاه]] نکرده‌ای».		سپس بزرگی و مهربانی‌های خدا را به [[زبان]] می‌آورد: «ای خداوند من، [[حمد]] باد تو را، بسا پرده بر عیب‌های من کشیده‌ای و رسوایم نساخته‌ای، بسا گناهان من [[نهان]] داشته‌ای و مرا شهره [[شهر]] نکرده‌ای، بسا آلودگی‌ها که مرا هست و تواش فاش نساخته‌ای و نشان بدنامی به گردنم نیاویخته‌ای و از [[همسایگان]] من، عیب‌جویان مرا و کسانی را که بر نعمتی که بر من [[عنایت]] کرده‌ای [[حسد]] می‌برند، از [[عیب]] و [[عار]] من [[آگاه]] نکرده‌ای».

	و در ادامه، [[امام]]{{ع}} با اشاره به [[جهالت]] [[آدمی]] و [[غفلت]] او از [[اصلاح]] خویشتن و فرورفتنش در غرقاب [[باطل]]، از [[حلم]] و [[بردباری]] [[خداوند]] در مقابل [[انسان]] [[ناسپاس]] اظهار شگفتی می‌نماید. از دید وی علت این‌همه [[لطف]] و [[کرم]] و [[چشم‌پوشی]] [[خدا]] این است که خداوند بخشیدن بنده‌اش را از عقاب‌کردن او بیشتر [[دوست]] می‌دارد؛ حال آنکه جزای [[بنده]] در نخستین گناهش [[آتش]] سوزان است بی‌آنکه در [[حق]] او ظلمی رفته باشد.		و در ادامه، [[امام]] {{ع}} با اشاره به [[جهالت]] [[آدمی]] و [[غفلت]] او از [[اصلاح]] خویشتن و فرورفتنش در غرقاب [[باطل]]، از [[حلم]] و [[بردباری]] [[خداوند]] در مقابل [[انسان]] [[ناسپاس]] اظهار شگفتی می‌نماید. از دید وی علت این‌همه [[لطف]] و [[کرم]] و [[چشم‌پوشی]] [[خدا]] این است که خداوند بخشیدن بنده‌اش را از عقاب‌کردن او بیشتر [[دوست]] می‌دارد؛ حال آنکه جزای [[بنده]] در نخستین گناهش [[آتش]] سوزان است بی‌آنکه در [[حق]] او ظلمی رفته باشد.

	و در پایان با [[امید به رحمت خداوند]] عرض می‌کند: «بارخدایا، بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست و مرا از [[معاصی]] نگه‌دار و به [[فرمانبرداری]] خود برگمار و [[نعمت]] انابت نصیب من کن و به آب [[توبه]] پاکیزه‌ام گردان و یاری‌ام ده که گرد [[گناه]] نگردم».<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش شانزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۸.</ref>		و در پایان با [[امید به رحمت خداوند]] عرض می‌کند: «بارخدایا، بر [[محمد و خاندانش]] [[درود]] بفرست و مرا از [[معاصی]] نگه‌دار و به [[فرمانبرداری]] خود برگمار و [[نعمت]] انابت نصیب من کن و به آب [[توبه]] پاکیزه‌ام گردان و یاری‌ام ده که گرد [[گناه]] نگردم».<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش شانزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۸.</ref>