نیایش پنجاه و یکم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۹ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۱۴

2023-12-09T05:14:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۴۴
خط ۱:		خط ۱:
			{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = صحیفه سجادیه
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[تضرع]] و اظهار [[فروتنی]] در پیشگاه [[الهی]].		این [[نیایش]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} است در [[تضرع]] و اظهار [[فروتنی]] در پیشگاه [[الهی]]. شمارش [[نعمت‌های خدا]] [[شناخت]] ما را نسبت به [[پروردگار]] عمق می‌بخشد، [[عشق]] ما را نسبت به او افزون می‌کند و [[روحیه]] [[شکرگزاری]] را در ما زیاد می‌کند، چنان‌که به دنبال آن [[روح]] [[عبادت]] و [[بندگی]] در ما پیدا می‌شود و از [[سرکشی]] و [[تکبر]] [[پاکیزه]] می‌شویم. نعمت‌شماری در صدها [[آیه قرآن]] به چشم می‌خورد: نعمت‌های مادی، [[معنوی]]، ظاهری، [[باطنی]]، فردی، [[اجتماعی]]. فراوانی نعمت‌های خدا نشان از گستردگی [[رحمت]] او و مهر ویژه او نسبت به [[بندگان]] است. [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَآتَاكُمْ مِنْ كُلِّ مَا سَأَلْتُمُوهُ وَإِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لَا تُحْصُوهَا إِنَّ الْإِنْسَانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ}}<ref>«و از هر چه خواستید به شما داده است و اگر نعمت خداوند را بر شمارید نمی‌توانید شمار کرد؛ بی‌گمان انسان ستمکاره‌ای بسیار ناسپاس است» سوره ابراهیم، آیه ۳۴.</ref>.
	شمارش [[نعمت‌های خدا]] [[شناخت]] ما را نسبت به [[پروردگار]] عمق می‌بخشد، [[عشق]] ما را نسبت به او افزون می‌کند و [[روحیه]] [[شکرگزاری]] را در ما زیاد می‌کند، چنان‌که به دنبال آن [[روح]] [[عبادت]] و [[بندگی]] در ما پیدا می‌شود و از [[سرکشی]] و [[تکبر]] [[پاکیزه]] می‌شویم. نعمت‌شماری در صدها [[آیه قرآن]] به چشم می‌خورد: نعمت‌های مادی، [[معنوی]]، ظاهری، [[باطنی]]، فردی، [[اجتماعی]]. فراوانی نعمت‌های خدا نشان از گستردگی [[رحمت]] او و مهر ویژه او نسبت به [[بندگان]] است. [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَآتَاكُمْ مِنْ كُلِّ مَا سَأَلْتُمُوهُ وَإِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لَا تُحْصُوهَا إِنَّ الْإِنْسَانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ}}<ref>«و از هر چه خواستید به شما داده است و اگر نعمت خداوند را بر شمارید نمی‌توانید شمار کرد؛ بی‌گمان انسان ستمکاره‌ای بسیار ناسپاس است» سوره ابراهیم، آیه ۳۴.</ref>.

	این [[مکتب]] [[امام سجاد]] {{ع}} و [[صحیفه سجادیه]] است که آیه‌های [[کتاب خدا]] را به گوشه گوشه [[زندگی]] ما جاری می‌کند، [[امام]] در این [[دعا]] نعمت‌هایی را یاد می‌کند که ما هرگز در [[فکر]] آنها نیستیم و [[سپاس]] آنها را به جا نمی‌آوریم و چه بسا زندگی تلخی که پیدا می‌کنیم به خاطر همین بی‌توجهی‌هاست. بیائید بنشینیم و با دقت به زمزمه‌های او گوش فرا دهیم و [[سرمشق]] بگیریم: {{متن حدیث\|إِلَهِي أَحْمَدُكَ وَ أَنْتَ لِلْحَمْدِ أَهْلٌ‏ عَلَى‏ حُسْنِ‏ صَنِيعِكَ‏ إِلَيَّ، وَ سُبُوغِ نَعْمَائِكَ عَلَيَّ، وَ جَزِيلِ عَطَائِكَ عِنْدِي...}}؛
	«ای [[خداوند]] من، [[حمد]] می‌گویم تو را -و تو سزاوار حمدی-حمد می‌گویم تو را به‌سبب نیکی‌هایت که در [[حق]] من روا داشتی، و به‌سبب نعمت‌های فراوانت که به من ارزانی فرمودی، و عطایای بسیارت که مرا بدان نواختی، و رحمت و [[بخشایش]] و نعمتت که مرا بر دیگران [[برتری]] نهادی و به من دادی.. درباره من [[نیکی‌ها]] کرده‌ای و مرا [[نعمت‌ها]] داده‌ای که [[زبان]] از سپاس آن عاجز است. و اگر [[احسان]] تو و نعم بی‌شمارت نمی‌بود، هرگز نمی‌توانستم بهره خویش فراچنگ آرم و به [[اصلاح]] نفس خود پردازم. ولی تو پیش از آنکه خواستار احسانت شوم، مرا [[غرقه]] [[احسان]] خود ساختی و در همه کارهایم مرا از دیگران [[بی‌نیازی]] بخشیدی و [[بلا]] از من بگردانیدی و قضای سهمگین از من بازداشتی.

	بار خدایا، چه بلاهای رنج‌آور که از من بگردانیده‌ای و چه [[نعمت‌های فراوان]] که مرا بدان شادمان ساخته‌ای و چه احسان‌های بزرگوارانه که در [[حق]] من نموده‌ای.
	بارخدایا، تویی که به هنگام [[بیچارگی]] دعای من [[اجابت]] کردی و چون به [[خطا]] و لغزشی گرفتار آمدم از من درگذشتی و حق مرا از [[دشمنان]] بگرفتی.
	ای [[خداوند]]، هرگاه که از تو درخواستی نموده‌ام، بخیلت نیافته‌ام و هر [[زمان]] که آهنگ تو کرده‌ام گرفته‌ات ندیده‌ام، بل چنانت یافته‌ام که دعای مرا می‌شنوی و آنچه خواسته‌ام [[عطا]] می‌کنی و در هر کار که هستم و در هر زمان که هستم دیده‌ام که [[نعمت]] بسیارت بر من روان است. از این روست که در نزد من ستوده‌ای و احسانت بس نیکوست.»...

	~~پس از~~ این ~~مناجات‌های فروتنانه~~ [[امام]] ~~با همان حال~~ [[~~تضرع~~]] ~~از خدای خویش درخواست~~ [[~~عفو~~]] و [[~~بخشش~~]] ~~می‌نماید~~:		این [[مکتب]] [[امام سجاد]] {{ع}} و [[صحیفه سجادیه]] است که آیه‌های [[کتاب خدا]] را به گوشه گوشه [[زندگی]] ما جاری می‌کند، [[امام]] در این [[دعا]] نعمت‌هایی را یاد می‌کند که ما هرگز در [[فکر]] آنها نیستیم و [[سپاس]] آنها را به جا نمی‌آوریم و چه بسا زندگی تلخی که پیدا می‌کنیم به خاطر همین بی‌توجهی‌هاست. بیائید بنشینیم و با دقت به زمزمه‌های او گوش فرا دهیم و [[سرمشق]] بگیریم: {{متن حدیث\|إِلَهِي أَحْمَدُكَ وَ أَنْتَ لِلْحَمْدِ أَهْلٌ‏ عَلَى‏ حُسْنِ‏ صَنِيعِكَ‏ إِلَيَّ، وَ سُبُوغِ نَعْمَائِكَ عَلَيَّ، وَ جَزِيلِ عَطَائِكَ عِنْدِي...}}؛ «ای [[خداوند]] من، [[حمد]] می‌گویم تو را -و تو سزاوار حمدی-حمد می‌گویم تو را به‌سبب نیکی‌هایت که در [[حق]] من روا داشتی، و به‌سبب نعمت‌های فراوانت که به من ارزانی فرمودی، و عطایای بسیارت که مرا بدان نواختی، و رحمت و [[بخشایش]] و نعمتت که مرا بر دیگران [[برتری]] نهادی و به من دادی.. درباره من [[نیکی‌ها]] کرده‌ای و مرا [[نعمت‌ها]] داده‌ای که [[زبان]] از سپاس آن عاجز است. و اگر [[احسان]] تو و نعم بی‌شمارت نمی‌بود، هرگز نمی‌توانستم بهره خویش فراچنگ آرم و به [[اصلاح]] نفس خود پردازم. ولی تو پیش از آنکه خواستار احسانت شوم، مرا [[غرقه]] [[احسان]] خود ساختی و در همه کارهایم مرا از دیگران [[بی‌نیازی]] بخشیدی و [[بلا]] از من بگردانیدی و قضای سهمگین از من بازداشتی.
	«ای ~~خداوندی که نام‌های~~ [[~~نیکو~~]] ~~از آن توست، از~~ تو ~~می‌خواهم~~ که ~~مرا عفو کنی~~ و ~~بیامرزی،~~ که من ~~بی‌گناه نیستم~~ که ~~عذری اقامه کنم~~ و ~~نیرومند نیستم~~ که ~~هوای غلبه‌ام در سر باشد~~ و ~~گریزگاهی ندارم~~ که ~~بدان~~ در ~~گریزم~~.

	از ~~تو می‌خواهم~~ که ~~خطاهایم ببخشایی~~ و از آن [[~~گناهان~~]] که مرا ~~گرفتار خود ساخته~~ و ~~گرد~~ من ~~فرا گرفته و به هلاکتم نزدیک کرده، پوزش می‌خواهم~~. از ~~آن گناهان~~ در ~~تو می‌گریزم~~.		بار خدایا، چه بلاهای رنج‌آور که از من بگردانیده‌ای و چه [[نعمت‌های فراوان]] که مرا بدان شادمان ساخته‌ای و چه احسان‌های بزرگوارانه که در [[حق]] من نموده‌ای. بارخدایا، تویی که به هنگام [[بیچارگی]] دعای من [[اجابت]] کردی و چون به [[خطا]] و لغزشی گرفتار آمدم از من درگذشتی و حق مرا از [[دشمنان]] بگرفتی. ای [[خداوند]]، هرگاه که از تو درخواستی نموده‌ام، بخیلت نیافته‌ام و هر [[زمان]] که آهنگ تو کرده‌ام گرفته‌ات ندیده‌ام، بل چنانت یافته‌ام که دعای مرا می‌شنوی و آنچه خواسته‌ام [[عطا]] می‌کنی و در هر کار که هستم و در هر زمان که هستم دیده‌ام که [[نعمت]] بسیارت بر من روان است. از این روست که در نزد من ستوده‌ای و احسانت بس نیکوست»... .

	-ای [[پروردگار]] من- و [[توبه]] می‌کنم، توبه من بپذیر. به تو [[پناه]] می‌جویم، پناهم ده. از تو زنهار می‌طلبم، خوارم فرو مگذار. [[دست]] سؤال پیش تو دراز کرده‌ام، محرومم مکن. به رشته [[رحمت]] تو چنگ زده‌ام، رهایم مکن. تو را می‌خوانم، نومیدم باز مگردان.		پس از این مناجات‌های فروتنانه [[امام]] با همان حال [[تضرع]] از خدای خویش درخواست [[عفو]] و [[بخشش]] می‌نماید: «ای خداوندی که نام‌های [[نیکو]] از آن توست، از تو می‌خواهم که مرا عفو کنی و بیامرزی، که من بی‌گناه نیستم که عذری اقامه کنم و نیرومند نیستم که هوای غلبه‌ام در سر باشد و گریزگاهی ندارم که بدان در گریزم. از تو می‌خواهم که خطاهایم ببخشایی و از آن [[گناهان]] که مرا گرفتار خود ساخته و گرد من فرا گرفته و به هلاکتم نزدیک کرده، پوزش می‌خواهم. از آن گناهان در تو می‌گریزم. -ای [[پروردگار]] من- و [[توبه]] می‌کنم، توبه من بپذیر. به تو [[پناه]] می‌جویم، پناهم ده. از تو زنهار می‌طلبم، خوارم فرو مگذار. [[دست]] سؤال پیش تو دراز کرده‌ام، محرومم مکن. به رشته [[رحمت]] تو چنگ زده‌ام، رهایم مکن. تو را می‌خوانم، نومیدم باز مگردان. ای پروردگار من، تو را می‌خوانم، در حالی که مسکینم، زار و نزارم، ترسان و هراسان و بیمناکم، فقیرم و به تو محتاجم. ای خدای من، به تو [[شکایت]] می‌کنم ناتوانیم را، که نمی‌توانم به آن وعده‌ای که به اولیای خود داده‌ای بشتابم و نمی‌توانم از آنچه دشمنانت را از آن ترسانده‌ای دوری جویم. به تو شکایت می‌آورم از فراوانی [[غم]] و اندوهم و [[وسوسه]] نفسم.
	ای پروردگار من، تو را می‌خوانم، در حالی که مسکینم، زار و نزارم، ترسان و هراسان و بیمناکم، فقیرم و به تو محتاجم.
	ای خدای من، به تو [[شکایت]] می‌کنم ناتوانیم را، که نمی‌توانم به آن وعده‌ای که به اولیای خود داده‌ای بشتابم و نمی‌توانم از آنچه دشمنانت را از آن ترسانده‌ای دوری جویم. به تو شکایت می‌آورم از فراوانی [[غم]] و اندوهم و [[وسوسه]] نفسم.

	خدایا، به سبب آنچه در باطنم می‌گذرد، مرا رسوا نساخته‌ای و به سبب گناهانم هلاک نکرده‌ای. تو را می‌خوانم و تو پاسخم می‌دهی، هرچند به هنگامی که مرا می‌خوانی من در پاسخ تو درنگ می‌کنم. هر نیازم که باشد، از تواش می‌خواهم و هرجا که باشم، [[راز]] [[دل]] خود به تو می‌سپارم. جز تو کسی را نمی‌خوانم، جز تو به کسی [[امید]] ندارم. لبیک لبیک. هر کس به تو شکایت آورد، می‌شنوی. هرکس بر تو [[توکل]] کند، بدو روی می‌کنی. هر کس را که چنگ در ریسمان تو زند، [[رهایی]] می‌بخشی و از کسی که به تو [[پناه]] آورد، غم و [[اندوه]] می‌زدایی.		خدایا، به سبب آنچه در باطنم می‌گذرد، مرا رسوا نساخته‌ای و به سبب گناهانم هلاک نکرده‌ای. تو را می‌خوانم و تو پاسخم می‌دهی، هرچند به هنگامی که مرا می‌خوانی من در پاسخ تو درنگ می‌کنم. هر نیازم که باشد، از تواش می‌خواهم و هرجا که باشم، [[راز]] [[دل]] خود به تو می‌سپارم. جز تو کسی را نمی‌خوانم، جز تو به کسی [[امید]] ندارم. لبیک لبیک. هر کس به تو شکایت آورد، می‌شنوی. هرکس بر تو [[توکل]] کند، بدو روی می‌کنی. هر کس را که چنگ در ریسمان تو زند، [[رهایی]] می‌بخشی و از کسی که به تو [[پناه]] آورد، غم و [[اندوه]] می‌زدایی.
خط ۳۱:		خط ۲۷:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~نیایش پنجاه و یکم~~]]		[[رده:صحیفه سجادیه]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T09:01:01Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۳۱
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~		== مقدمه ==

	==مقدمه==
	این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[تضرع]] و اظهار [[فروتنی]] در پیشگاه [[الهی]].		این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[تضرع]] و اظهار [[فروتنی]] در پیشگاه [[الهی]].
	شمارش [[نعمت‌های خدا]] [[شناخت]] ما را نسبت به [[پروردگار]] عمق می‌بخشد، [[عشق]] ما را نسبت به او افزون می‌کند و [[روحیه]] [[شکرگزاری]] را در ما زیاد می‌کند، چنان‌که به دنبال آن [[روح]] [[عبادت]] و [[بندگی]] در ما پیدا می‌شود و از [[سرکشی]] و [[تکبر]] [[پاکیزه]] می‌شویم. نعمت‌شماری در صدها [[آیه قرآن]] به چشم می‌خورد: نعمت‌های مادی، [[معنوی]]، ظاهری، [[باطنی]]، فردی، [[اجتماعی]]. فراوانی نعمت‌های خدا نشان از گستردگی [[رحمت]] او و مهر ویژه او نسبت به [[بندگان]] است. [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَآتَاكُمْ مِنْ كُلِّ مَا سَأَلْتُمُوهُ وَإِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لَا تُحْصُوهَا إِنَّ الْإِنْسَانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ}}<ref>«و از هر چه خواستید به شما داده است و اگر نعمت خداوند را بر شمارید نمی‌توانید شمار کرد؛ بی‌گمان انسان ستمکاره‌ای بسیار ناسپاس است» سوره ابراهیم، آیه ۳۴.</ref>.		شمارش [[نعمت‌های خدا]] [[شناخت]] ما را نسبت به [[پروردگار]] عمق می‌بخشد، [[عشق]] ما را نسبت به او افزون می‌کند و [[روحیه]] [[شکرگزاری]] را در ما زیاد می‌کند، چنان‌که به دنبال آن [[روح]] [[عبادت]] و [[بندگی]] در ما پیدا می‌شود و از [[سرکشی]] و [[تکبر]] [[پاکیزه]] می‌شویم. نعمت‌شماری در صدها [[آیه قرآن]] به چشم می‌خورد: نعمت‌های مادی، [[معنوی]]، ظاهری، [[باطنی]]، فردی، [[اجتماعی]]. فراوانی نعمت‌های خدا نشان از گستردگی [[رحمت]] او و مهر ویژه او نسبت به [[بندگان]] است. [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَآتَاكُمْ مِنْ كُلِّ مَا سَأَلْتُمُوهُ وَإِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لَا تُحْصُوهَا إِنَّ الْإِنْسَانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ}}<ref>«و از هر چه خواستید به شما داده است و اگر نعمت خداوند را بر شمارید نمی‌توانید شمار کرد؛ بی‌گمان انسان ستمکاره‌ای بسیار ناسپاس است» سوره ابراهیم، آیه ۳۴.</ref>.

	این [[مکتب]] [[امام سجاد]]{{ع}} و [[صحیفه سجادیه]] است که آیه‌های [[کتاب خدا]] را به گوشه گوشه [[زندگی]] ما جاری می‌کند، [[امام]] در این [[دعا]] نعمت‌هایی را یاد می‌کند که ما هرگز در [[فکر]] آنها نیستیم و [[سپاس]] آنها را به جا نمی‌آوریم و چه بسا زندگی تلخی که پیدا می‌کنیم به خاطر همین بی‌توجهی‌هاست. بیائید بنشینیم و با دقت به زمزمه‌های او گوش فرا دهیم و [[سرمشق]] بگیریم: {{متن حدیث\|إِلَهِي أَحْمَدُكَ وَ أَنْتَ لِلْحَمْدِ أَهْلٌ‏ عَلَى‏ حُسْنِ‏ صَنِيعِكَ‏ إِلَيَّ، وَ سُبُوغِ نَعْمَائِكَ عَلَيَّ، وَ جَزِيلِ عَطَائِكَ عِنْدِي...}}؛		این [[مکتب]] [[امام سجاد]] {{ع}} و [[صحیفه سجادیه]] است که آیه‌های [[کتاب خدا]] را به گوشه گوشه [[زندگی]] ما جاری می‌کند، [[امام]] در این [[دعا]] نعمت‌هایی را یاد می‌کند که ما هرگز در [[فکر]] آنها نیستیم و [[سپاس]] آنها را به جا نمی‌آوریم و چه بسا زندگی تلخی که پیدا می‌کنیم به خاطر همین بی‌توجهی‌هاست. بیائید بنشینیم و با دقت به زمزمه‌های او گوش فرا دهیم و [[سرمشق]] بگیریم: {{متن حدیث\|إِلَهِي أَحْمَدُكَ وَ أَنْتَ لِلْحَمْدِ أَهْلٌ‏ عَلَى‏ حُسْنِ‏ صَنِيعِكَ‏ إِلَيَّ، وَ سُبُوغِ نَعْمَائِكَ عَلَيَّ، وَ جَزِيلِ عَطَائِكَ عِنْدِي...}}؛
	«ای [[خداوند]] من، [[حمد]] می‌گویم تو را -و تو سزاوار حمدی-حمد می‌گویم تو را به‌سبب نیکی‌هایت که در [[حق]] من روا داشتی، و به‌سبب نعمت‌های فراوانت که به من ارزانی فرمودی، و عطایای بسیارت که مرا بدان نواختی، و رحمت و [[بخشایش]] و نعمتت که مرا بر دیگران [[برتری]] نهادی و به من دادی.. درباره من [[نیکی‌ها]] کرده‌ای و مرا [[نعمت‌ها]] داده‌ای که [[زبان]] از سپاس آن عاجز است. و اگر [[احسان]] تو و نعم بی‌شمارت نمی‌بود، هرگز نمی‌توانستم بهره خویش فراچنگ آرم و به [[اصلاح]] نفس خود پردازم. ولی تو پیش از آنکه خواستار احسانت شوم، مرا [[غرقه]] [[احسان]] خود ساختی و در همه کارهایم مرا از دیگران [[بی‌نیازی]] بخشیدی و [[بلا]] از من بگردانیدی و قضای سهمگین از من بازداشتی.		«ای [[خداوند]] من، [[حمد]] می‌گویم تو را -و تو سزاوار حمدی-حمد می‌گویم تو را به‌سبب نیکی‌هایت که در [[حق]] من روا داشتی، و به‌سبب نعمت‌های فراوانت که به من ارزانی فرمودی، و عطایای بسیارت که مرا بدان نواختی، و رحمت و [[بخشایش]] و نعمتت که مرا بر دیگران [[برتری]] نهادی و به من دادی.. درباره من [[نیکی‌ها]] کرده‌ای و مرا [[نعمت‌ها]] داده‌ای که [[زبان]] از سپاس آن عاجز است. و اگر [[احسان]] تو و نعم بی‌شمارت نمی‌بود، هرگز نمی‌توانستم بهره خویش فراچنگ آرم و به [[اصلاح]] نفس خود پردازم. ولی تو پیش از آنکه خواستار احسانت شوم، مرا [[غرقه]] [[احسان]] خود ساختی و در همه کارهایم مرا از دیگران [[بی‌نیازی]] بخشیدی و [[بلا]] از من بگردانیدی و قضای سهمگین از من بازداشتی.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T22:22:14Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۵۲
خط ۲۴:		خط ۲۴:

	ای [[خداوند]] مرا به سبب اندک‌بودن سپاسگزاریم از خیر [[دنیا]] و [[آخرت]] [[محروم]] مکن. گناهانم را که تنها تو می‌دانی چیست بیامرز. اگر مرا [[عذاب]] کنی، سزای من است که من ستمگرم و تباهکارم و گنهکارم و مقصرم و سهل‌انگارم و [[غافل]] از بهره خویش هستم. اگر مرا بیامرزی چه شگفت؟ که تو [[مهربان‌ترین]] مهربانانی!»<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش پنجاه و یکم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۵۱۴.</ref>		ای [[خداوند]] مرا به سبب اندک‌بودن سپاسگزاریم از خیر [[دنیا]] و [[آخرت]] [[محروم]] مکن. گناهانم را که تنها تو می‌دانی چیست بیامرز. اگر مرا [[عذاب]] کنی، سزای من است که من ستمگرم و تباهکارم و گنهکارم و مقصرم و سهل‌انگارم و [[غافل]] از بهره خویش هستم. اگر مرا بیامرزی چه شگفت؟ که تو [[مهربان‌ترین]] مهربانانی!»<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش پنجاه و یکم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۵۱۴.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۳۶:		خط ۳۴:

	[[رده:نیایش پنجاه و یکم]]		[[رده:نیایش پنجاه و یکم]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-18T01:23:41Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۴:۵۳
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش پنجاه و یکم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش پنجاه و یکم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T19:43:02Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۱۳
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش پنجاه و یکم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش پنجاه و یکم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]
			{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:نیایش پنجاه و یکم]]		[[رده:نیایش پنجاه و یکم]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== # +==منابع== {{منابع}} # )

2021-12-16T12:24:57Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== # +==منابع== {{منابع}} # )

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۵۴
خط ۲۸:		خط ۲۸:

	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش پنجاه و یکم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش پنجاه و یکم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]

Admin: ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{امامت}} +{{امامت}})

2021-11-25T16:43:20Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{امامت}} +{{امامت}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۰:۱۳
خط ۱:		خط ۱:

	{{امامت}}		{{امامت}}

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پانویس2}} +{{پانویس}})

2021-05-02T11:48:20Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پانویس2}} +{{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۱۸
خط ۳۲:		خط ۳۲:

	==پانویس==		==پانویس==
	{{~~پانویس2~~}}		{{پانویس}}

	[[رده:نیایش پنجاه و یکم]]		[[رده:نیایش پنجاه و یکم]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{ویرایش غیرنهایی}} +)

2021-04-19T23:09:57Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{ویرایش غیرنهایی}} +)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ آوریل ۲۰۲۱، ساعت ۰۲:۳۹
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{ویرایش غیرنهایی}}~~
	{{امامت}}		{{امامت}}

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{ویرایش غیرنهایی}} {{امامت}} ==مقدمه== این نیایش آن حضرت است در تضرع و اظه...» ایجاد کرد

2020-12-08T06:57:12Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{ویرایش غیرنهایی}} {{امامت}} ==مقدمه== این نیایش آن حضرت است در تضرع و اظه...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{ویرایش غیرنهایی}}
{{امامت}}

==مقدمه==
این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[تضرع]] و اظهار [[فروتنی]] در پیشگاه [[الهی]].
شمارش [[نعمت‌های خدا]] [[شناخت]] ما را نسبت به [[پروردگار]] عمق می‌بخشد، [[عشق]] ما را نسبت به او افزون می‌کند و [[روحیه]] [[شکرگزاری]] را در ما زیاد می‌کند، چنان‌که به دنبال آن [[روح]] [[عبادت]] و [[بندگی]] در ما پیدا می‌شود و از [[سرکشی]] و [[تکبر]] [[پاکیزه]] می‌شویم. نعمت‌شماری در صدها [[آیه قرآن]] به چشم می‌خورد: نعمت‌های مادی، [[معنوی]]، ظاهری، [[باطنی]]، فردی، [[اجتماعی]]. فراوانی نعمت‌های خدا نشان از گستردگی [[رحمت]] او و مهر ویژه او نسبت به [[بندگان]] است. [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن|وَآتَاكُمْ مِنْ كُلِّ مَا سَأَلْتُمُوهُ وَإِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لَا تُحْصُوهَا إِنَّ الْإِنْسَانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ}}<ref>«و از هر چه خواستید به شما داده است و اگر نعمت خداوند را بر شمارید نمی‌توانید شمار کرد؛ بی‌گمان انسان ستمکاره‌ای بسیار ناسپاس است» سوره ابراهیم، آیه ۳۴.</ref>.

این [[مکتب]] [[امام سجاد]]{{ع}} و [[صحیفه سجادیه]] است که آیه‌های [[کتاب خدا]] را به گوشه گوشه [[زندگی]] ما جاری می‌کند، [[امام]] در این [[دعا]] نعمت‌هایی را یاد می‌کند که ما هرگز در [[فکر]] آنها نیستیم و [[سپاس]] آنها را به جا نمی‌آوریم و چه بسا زندگی تلخی که پیدا می‌کنیم به خاطر همین بی‌توجهی‌هاست. بیائید بنشینیم و با دقت به زمزمه‌های او گوش فرا دهیم و [[سرمشق]] بگیریم: {{متن حدیث|إِلَهِي أَحْمَدُكَ وَ أَنْتَ لِلْحَمْدِ أَهْلٌ‏ عَلَى‏ حُسْنِ‏ صَنِيعِكَ‏ إِلَيَّ، وَ سُبُوغِ نَعْمَائِكَ عَلَيَّ، وَ جَزِيلِ عَطَائِكَ عِنْدِي...}}؛
«ای [[خداوند]] من، [[حمد]] می‌گویم تو را -و تو سزاوار حمدی-حمد می‌گویم تو را به‌سبب نیکی‌هایت که در [[حق]] من روا داشتی، و به‌سبب نعمت‌های فراوانت که به من ارزانی فرمودی، و عطایای بسیارت که مرا بدان نواختی، و رحمت و [[بخشایش]] و نعمتت که مرا بر دیگران [[برتری]] نهادی و به من دادی.. درباره من [[نیکی‌ها]] کرده‌ای و مرا [[نعمت‌ها]] داده‌ای که [[زبان]] از سپاس آن عاجز است. و اگر [[احسان]] تو و نعم بی‌شمارت نمی‌بود، هرگز نمی‌توانستم بهره خویش فراچنگ آرم و به [[اصلاح]] نفس خود پردازم. ولی تو پیش از آنکه خواستار احسانت شوم، مرا [[غرقه]] [[احسان]] خود ساختی و در همه کارهایم مرا از دیگران [[بی‌نیازی]] بخشیدی و [[بلا]] از من بگردانیدی و قضای سهمگین از من بازداشتی.

بار خدایا، چه بلاهای رنج‌آور که از من بگردانیده‌ای و چه [[نعمت‌های فراوان]] که مرا بدان شادمان ساخته‌ای و چه احسان‌های بزرگوارانه که در [[حق]] من نموده‌ای.
بارخدایا، تویی که به هنگام [[بیچارگی]] دعای من [[اجابت]] کردی و چون به [[خطا]] و لغزشی گرفتار آمدم از من درگذشتی و حق مرا از [[دشمنان]] بگرفتی.
ای [[خداوند]]، هرگاه که از تو درخواستی نموده‌ام، بخیلت نیافته‌ام و هر [[زمان]] که آهنگ تو کرده‌ام گرفته‌ات ندیده‌ام، بل چنانت یافته‌ام که دعای مرا می‌شنوی و آنچه خواسته‌ام [[عطا]] می‌کنی و در هر کار که هستم و در هر زمان که هستم دیده‌ام که [[نعمت]] بسیارت بر من روان است. از این روست که در نزد من ستوده‌ای و احسانت بس نیکوست.»...

پس از این مناجات‌های فروتنانه [[امام]] با همان حال [[تضرع]] از خدای خویش درخواست [[عفو]] و [[بخشش]] می‌نماید:
«ای خداوندی که نام‌های [[نیکو]] از آن توست، از تو می‌خواهم که مرا عفو کنی و بیامرزی، که من بی‌گناه نیستم که عذری اقامه کنم و نیرومند نیستم که هوای غلبه‌ام در سر باشد و گریزگاهی ندارم که بدان در گریزم.

از تو می‌خواهم که خطاهایم ببخشایی و از آن [[گناهان]] که مرا گرفتار خود ساخته و گرد من فرا گرفته و به هلاکتم نزدیک کرده، پوزش می‌خواهم. از آن گناهان در تو می‌گریزم.

-ای [[پروردگار]] من- و [[توبه]] می‌کنم، توبه من بپذیر. به تو [[پناه]] می‌جویم، پناهم ده. از تو زنهار می‌طلبم، خوارم فرو مگذار. [[دست]] سؤال پیش تو دراز کرده‌ام، محرومم مکن. به رشته [[رحمت]] تو چنگ زده‌ام، رهایم مکن. تو را می‌خوانم، نومیدم باز مگردان.
ای پروردگار من، تو را می‌خوانم، در حالی که مسکینم، زار و نزارم، ترسان و هراسان و بیمناکم، فقیرم و به تو محتاجم.
ای خدای من، به تو [[شکایت]] می‌کنم ناتوانیم را، که نمی‌توانم به آن وعده‌ای که به اولیای خود داده‌ای بشتابم و نمی‌توانم از آنچه دشمنانت را از آن ترسانده‌ای دوری جویم. به تو شکایت می‌آورم از فراوانی [[غم]] و اندوهم و [[وسوسه]] نفسم.

خدایا، به سبب آنچه در باطنم می‌گذرد، مرا رسوا نساخته‌ای و به سبب گناهانم هلاک نکرده‌ای. تو را می‌خوانم و تو پاسخم می‌دهی، هرچند به هنگامی که مرا می‌خوانی من در پاسخ تو درنگ می‌کنم. هر نیازم که باشد، از تواش می‌خواهم و هرجا که باشم، [[راز]] [[دل]] خود به تو می‌سپارم. جز تو کسی را نمی‌خوانم، جز تو به کسی [[امید]] ندارم. لبیک لبیک. هر کس به تو شکایت آورد، می‌شنوی. هرکس بر تو [[توکل]] کند، بدو روی می‌کنی. هر کس را که چنگ در ریسمان تو زند، [[رهایی]] می‌بخشی و از کسی که به تو [[پناه]] آورد، غم و [[اندوه]] می‌زدایی.

ای [[خداوند]] مرا به سبب اندک‌بودن سپاسگزاریم از خیر [[دنیا]] و [[آخرت]] [[محروم]] مکن. گناهانم را که تنها تو می‌دانی چیست بیامرز. اگر مرا [[عذاب]] کنی، سزای من است که من ستمگرم و تباهکارم و گنهکارم و مقصرم و سهل‌انگارم و [[غافل]] از بهره خویش هستم. اگر مرا بیامرزی چه شگفت؟ که تو [[مهربان‌ترین]] مهربانانی!»<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش پنجاه و یکم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۵۱۴.</ref>

== جستارهای وابسته ==

==منابع==
# [[پرونده:1100609.jpg|22px]] [[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|'''مقاله «نیایش پنجاه و یکم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]

==پانویس==
{{پانویس2}}

[[رده:نیایش پنجاه و یکم]]
[[رده:مدخل]]