نیایش یازدهم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۵۵

2023-12-08T15:55:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۲۵
خط ۱:		خط ۱:
			{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = صحیفه سجادیه
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	این [[نیایش]] درباره خوش‌عاقبتی است.		این [[نیایش]] درباره خوش‌عاقبتی است. همه ما وقتی کاری را شروع می‌کنیم نگرانیم که آیا موفق خواهیم شد و در این کار سربلند خواهیم بود؟ [[آموزه‌های دینی]] به ما می‌گوید کارهایتان را با بسم‌اللّه شروع کنید و خود را به دریای بیکران [[الهی]] پیوند دهید و به [[خدا]] [[توکل]] کنید. [[خداوند]] به پیامبرش درباره آغاز و پایان [[کارها]] این [[دعا]] را [[آموزش]] می‌دهد: {{متن قرآن\|وَقُلْ رَبِّ أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَلْ لِي مِنْ لَدُنْكَ سُلْطَانًا نَصِيرًا}}<ref>«و بگو: پروردگارا مرا با درآوردنی درست (به هر کار) در آور و با بیرون بردنی درست (از هر کار) بیرون بر و از نزد خویش برای من برهانی یاریگر بگمار!» سوره اسراء، آیه ۸۰.</ref>. [[عاقبت]] و پایان کارها آنقدر مهم است که [[انبیا]] نیز دغدغه آن را داشته‌اند. [[یوسف صدّیق]] وقتی به صدارت [[مصر]] می‌رسد عاقبت‌بخیری از خدا می‌خواهد: {{متن قرآن\|رَبِّ قَدْ آتَيْتَنِي مِنَ الْمُلْكِ وَعَلَّمْتَنِي مِنْ تَأْوِيلِ الْأَحَادِيثِ فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ أَنْتَ وَلِيِّي فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ تَوَفَّنِي مُسْلِمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ}}<ref>«پروردگارا! به من از فرمانروایی پاره‌ای داده‌ای و از خوابگزاری بخشی آموختی؛ ای آفریدگار آسمان‌ها و زمین! تو سرور من در این جهان و در جهان واپسینی، مرا گردن نهاده (به فرمان خویش) بمیران و به شایستگان بپیوند» سوره یوسف، آیه ۱۰۱.</ref>.
	همه ما وقتی کاری را شروع می‌کنیم نگرانیم که آیا موفق خواهیم شد و در این کار سربلند خواهیم بود؟ [[آموزه‌های دینی]] به ما می‌گوید کارهایتان را با بسم‌اللّه شروع کنید و خود را به دریای بیکران [[الهی]] پیوند دهید و به [[خدا]] [[توکل]] کنید. [[خداوند]] به پیامبرش درباره آغاز و پایان [[کارها]] این [[دعا]] را [[آموزش]] می‌دهد: {{متن قرآن\|وَقُلْ رَبِّ أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَلْ لِي مِنْ لَدُنْكَ سُلْطَانًا نَصِيرًا}}<ref>«و بگو: پروردگارا مرا با درآوردنی درست (به هر کار) در آور و با بیرون بردنی درست (از هر کار) بیرون بر و از نزد خویش برای من برهانی یاریگر بگمار!» سوره اسراء، آیه ۸۰.</ref>. [[عاقبت]] و پایان کارها آنقدر مهم است که [[انبیا]] نیز دغدغه آن را داشته‌اند. [[یوسف صدّیق]] وقتی به صدارت [[مصر]] می‌رسد عاقبت‌بخیری از خدا می‌خواهد: {{متن قرآن\|رَبِّ قَدْ آتَيْتَنِي مِنَ الْمُلْكِ وَعَلَّمْتَنِي مِنْ تَأْوِيلِ الْأَحَادِيثِ فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ أَنْتَ وَلِيِّي فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ تَوَفَّنِي مُسْلِمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ}}<ref>«پروردگارا! به من از فرمانروایی پاره‌ای داده‌ای و از خوابگزاری بخشی آموختی؛ ای آفریدگار آسمان‌ها و زمین! تو سرور من در این جهان و در جهان واپسینی، مرا گردن نهاده (به فرمان خویش) بمیران و به شایستگان بپیوند» سوره یوسف، آیه ۱۰۱.</ref>.

	وقتی [[رسول خدا]] {{صل}} در پایان [[جنگ احد]] از [[شهادت]] امیرالمؤمنین علی {{ع}} در [[آینده]] به او خبر داد، [[علی]] {{ع}} پرسید: {{متن حدیث\|وَ ذَلِكَ فِي‏ سَلَامَةٍ مِنْ‏ دِينِي}}<ref>امالی صدوق، ص۹۵.</ref>؛ «آیا وقتی کشته شوم دینم در [[سلامت]] خواهد بود؟ [[پیامبر]] {{صل}} فرمود: آری».		وقتی [[رسول خدا]] {{صل}} در پایان [[جنگ احد]] از [[شهادت]] امیرالمؤمنین علی {{ع}} در [[آینده]] به او خبر داد، [[علی]] {{ع}} پرسید: {{متن حدیث\|وَ ذَلِكَ فِي‏ سَلَامَةٍ مِنْ‏ دِينِي}}<ref>امالی صدوق، ص۹۵.</ref>؛ «آیا وقتی کشته شوم دینم در [[سلامت]] خواهد بود؟ [[پیامبر]] {{صل}} فرمود: آری».

	در [[دعای یازدهم]] [[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} دعای خود را با [[ستایش خدا]] آغاز می‌کند و مثل همیشه به ما یاد می‌دهد که قبل از اینکه درخواست خود را بیان کنیم [[خدای بزرگ]] را [[ستایش]] کنیم تا دعای ما به نوعی [[عبادت]] و [[بندگی]] تبدیل شود: {{متن حدیث\|يَا مَنْ‏ ذِكْرُهُ‏ شَرَفٌ‏ لِلذَّاكِرِينَ‏، وَ يَا مَنْ شُكْرُهُ فَوْزٌ لِلشَّاكِرِينَ، وَ يَا مَنْ طَاعَتُهُ نَجَاةٌ لِلْمُطِيعِينَ، صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اشْغَلْ قُلُوبَنَا بِذِكْرِكَ عَنْ كُلِّ ذِكْرٍ، وَ أَلْسِنَتَنَا بِشُكْرِكَ عَنْ كُلِّ شُكْرٍ، وَ جَوَارِحَنَا بِطَاعَتِكَ عَنْ كُلِّ طَاعَةٍ}}.		در [[دعای یازدهم]] [[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} دعای خود را با [[ستایش خدا]] آغاز می‌کند و مثل همیشه به ما یاد می‌دهد که قبل از اینکه درخواست خود را بیان کنیم [[خدای بزرگ]] را [[ستایش]] کنیم تا دعای ما به نوعی [[عبادت]] و [[بندگی]] تبدیل شود: {{متن حدیث\|يَا مَنْ‏ ذِكْرُهُ‏ شَرَفٌ‏ لِلذَّاكِرِينَ‏، وَ يَا مَنْ شُكْرُهُ فَوْزٌ لِلشَّاكِرِينَ، وَ يَا مَنْ طَاعَتُهُ نَجَاةٌ لِلْمُطِيعِينَ، صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اشْغَلْ قُلُوبَنَا بِذِكْرِكَ عَنْ كُلِّ ذِكْرٍ، وَ أَلْسِنَتَنَا بِشُكْرِكَ عَنْ كُلِّ شُكْرٍ، وَ جَوَارِحَنَا بِطَاعَتِكَ عَنْ كُلِّ طَاعَةٍ}}.

	«ای خداوندی که ذکر تو گویندگان ذکر را [[شرف]] و بزرگی است، ای خداوندی که [[شکر]] تو [[شکرگزاران]] را [[رستگاری]] و [[پیروزی]] است، ای خداوندی که [[فرمانبرداری]] از تو [[فرمانبرداران]] را [[سعادت]] [[رهایی]] است، [[درود]] بفرست بر [[محمد و خاندانش]] و [[دل]] ما را از یاد هر چیز دیگر به یاد خود، و زبان‌های ما را از شکر هر کس دیگر به شکر خود، و اعضای ما را از فرمانبرداری از هر کس دیگر به فرمانبرداری خود مشغول دار».		«ای خداوندی که ذکر تو گویندگان ذکر را [[شرف]] و بزرگی است، ای خداوندی که [[شکر]] تو [[شکرگزاران]] را [[رستگاری]] و [[پیروزی]] است، ای خداوندی که [[فرمانبرداری]] از تو [[فرمانبرداران]] را [[سعادت]] [[رهایی]] است، [[درود]] بفرست بر [[محمد و خاندانش]] و [[دل]] ما را از یاد هر چیز دیگر به یاد خود، و زبان‌های ما را از شکر هر کس دیگر به شکر خود، و اعضای ما را از فرمانبرداری از هر کس دیگر به فرمانبرداری خود مشغول دار».

	آنگاه [[امام]] تقاضای تلاش [[عافیت]] و [[سلامت]] می‌کند، چرا که در سایه سلامت است که می‌توانیم تلاش کنیم، [[خدمت]] کنیم، [[عبادت]] کنیم و [[دانش]] بیاموزیم. در ادامه، امام خواسته خود را این‌گونه عرض می‌کند: «خداوندا اگر ما را آسایشی مقدّر فرموده‌ای چنان کن که به هنگام [[آسایش]] در [[امان]] مانیم، نه گناهی ما را گرفتار سازد و نه ملالتی به ما رسد، تا فرشتگانی که [[گناهان]] ما را می‌نویسند با [[صحیفه اعمال]] ما، بی‌آنکه در آن گناهی نوشته شده باشد، از نزد ما بازگردند و فرشتگانی که ثواب‌های ما را می‌نویسند، شادمان، با صحیفه‌ای نوشته از [[اعمال نیک]] ما به نزد تو آیند».		آنگاه [[امام]] تقاضای تلاش [[عافیت]] و [[سلامت]] می‌کند، چرا که در سایه سلامت است که می‌توانیم تلاش کنیم، [[خدمت]] کنیم، [[عبادت]] کنیم و [[دانش]] بیاموزیم. در ادامه، امام خواسته خود را این‌گونه عرض می‌کند: «خداوندا اگر ما را آسایشی مقدّر فرموده‌ای چنان کن که به هنگام [[آسایش]] در [[امان]] مانیم، نه گناهی ما را گرفتار سازد و نه ملالتی به ما رسد، تا فرشتگانی که [[گناهان]] ما را می‌نویسند با [[صحیفه اعمال]] ما، بی‌آنکه در آن گناهی نوشته شده باشد، از نزد ما بازگردند و فرشتگانی که ثواب‌های ما را می‌نویسند، شادمان، با صحیفه‌ای نوشته از [[اعمال نیک]] ما به نزد تو آیند».

	آن [[حضرت]] در پایان هم از [[خداوند]] می‌خواهد چنان کند که این [[دنیا]] را [[پاکیزه]] و [[توبه]] کرده ترک کند تا [[عاقبت بخیر]] و در [[روز قیامت]] سربلند باشد: «چون روزهای [[زندگی]] ما سپری شد و مدت ما سر آمد و صلای [[دعوت]] تو ما را فراخواند -همان دعوتی که از آن گریزی و از [[اجابت]] آن گزیری نیست- بر محمد و خاندانش درود بفرست و سرانجام آنچه را که کاتبان [[اعمال]] ما برای ما رقم زده‌اند توبه‌ای پذیرفته شده قرار ده».		آن حضرت در پایان هم از [[خداوند]] می‌خواهد چنان کند که این [[دنیا]] را [[پاکیزه]] و [[توبه]] کرده ترک کند تا [[عاقبت بخیر]] و در [[روز قیامت]] سربلند باشد: «چون روزهای [[زندگی]] ما سپری شد و مدت ما سر آمد و صلای [[دعوت]] تو ما را فراخواند -همان دعوتی که از آن گریزی و از [[اجابت]] آن گزیری نیست- بر محمد و خاندانش درود بفرست و سرانجام آنچه را که کاتبان [[اعمال]] ما برای ما رقم زده‌اند توبه‌ای پذیرفته شده قرار ده».
	[[خواندن]] این [[دعا]] ما را آینده‌نگر و آخرت‌گرا [[تربیت]] می‌کند و به [[لطف]] [[خدای بزرگ]] خوش فرجامی را برایمان رقم می‌زند.<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش یازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۰.</ref>		[[خواندن]] این [[دعا]] ما را آینده‌نگر و آخرت‌گرا [[تربیت]] می‌کند و به [[لطف]] [[خدای بزرگ]] خوش فرجامی را برایمان رقم می‌زند<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش یازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۲۱:		خط ۲۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~نیایش یازدهم~~]]		[[رده:صحیفه سجادیه]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T09:01:16Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۳۱
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~		== مقدمه ==

	==مقدمه==
	این [[نیایش]] درباره خوش‌عاقبتی است.		این [[نیایش]] درباره خوش‌عاقبتی است.
	همه ما وقتی کاری را شروع می‌کنیم نگرانیم که آیا موفق خواهیم شد و در این کار سربلند خواهیم بود؟ [[آموزه‌های دینی]] به ما می‌گوید کارهایتان را با بسم‌اللّه شروع کنید و خود را به دریای بیکران [[الهی]] پیوند دهید و به [[خدا]] [[توکل]] کنید. [[خداوند]] به پیامبرش درباره آغاز و پایان [[کارها]] این [[دعا]] را [[آموزش]] می‌دهد: {{متن قرآن\|وَقُلْ رَبِّ أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَلْ لِي مِنْ لَدُنْكَ سُلْطَانًا نَصِيرًا}}<ref>«و بگو: پروردگارا مرا با درآوردنی درست (به هر کار) در آور و با بیرون بردنی درست (از هر کار) بیرون بر و از نزد خویش برای من برهانی یاریگر بگمار!» سوره اسراء، آیه ۸۰.</ref>. [[عاقبت]] و پایان کارها آنقدر مهم است که [[انبیا]] نیز دغدغه آن را داشته‌اند. [[یوسف صدّیق]] وقتی به صدارت [[مصر]] می‌رسد عاقبت‌بخیری از خدا می‌خواهد: {{متن قرآن\|رَبِّ قَدْ آتَيْتَنِي مِنَ الْمُلْكِ وَعَلَّمْتَنِي مِنْ تَأْوِيلِ الْأَحَادِيثِ فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ أَنْتَ وَلِيِّي فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ تَوَفَّنِي مُسْلِمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ}}<ref>«پروردگارا! به من از فرمانروایی پاره‌ای داده‌ای و از خوابگزاری بخشی آموختی؛ ای آفریدگار آسمان‌ها و زمین! تو سرور من در این جهان و در جهان واپسینی، مرا گردن نهاده (به فرمان خویش) بمیران و به شایستگان بپیوند» سوره یوسف، آیه ۱۰۱.</ref>.		همه ما وقتی کاری را شروع می‌کنیم نگرانیم که آیا موفق خواهیم شد و در این کار سربلند خواهیم بود؟ [[آموزه‌های دینی]] به ما می‌گوید کارهایتان را با بسم‌اللّه شروع کنید و خود را به دریای بیکران [[الهی]] پیوند دهید و به [[خدا]] [[توکل]] کنید. [[خداوند]] به پیامبرش درباره آغاز و پایان [[کارها]] این [[دعا]] را [[آموزش]] می‌دهد: {{متن قرآن\|وَقُلْ رَبِّ أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَلْ لِي مِنْ لَدُنْكَ سُلْطَانًا نَصِيرًا}}<ref>«و بگو: پروردگارا مرا با درآوردنی درست (به هر کار) در آور و با بیرون بردنی درست (از هر کار) بیرون بر و از نزد خویش برای من برهانی یاریگر بگمار!» سوره اسراء، آیه ۸۰.</ref>. [[عاقبت]] و پایان کارها آنقدر مهم است که [[انبیا]] نیز دغدغه آن را داشته‌اند. [[یوسف صدّیق]] وقتی به صدارت [[مصر]] می‌رسد عاقبت‌بخیری از خدا می‌خواهد: {{متن قرآن\|رَبِّ قَدْ آتَيْتَنِي مِنَ الْمُلْكِ وَعَلَّمْتَنِي مِنْ تَأْوِيلِ الْأَحَادِيثِ فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ أَنْتَ وَلِيِّي فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ تَوَفَّنِي مُسْلِمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ}}<ref>«پروردگارا! به من از فرمانروایی پاره‌ای داده‌ای و از خوابگزاری بخشی آموختی؛ ای آفریدگار آسمان‌ها و زمین! تو سرور من در این جهان و در جهان واپسینی، مرا گردن نهاده (به فرمان خویش) بمیران و به شایستگان بپیوند» سوره یوسف، آیه ۱۰۱.</ref>.

	وقتی [[رسول خدا]]{{صل}} در پایان [[جنگ احد]] از [[شهادت]] امیرالمؤمنین علی{{ع}} در [[آینده]] به او خبر داد، [[علی]]{{ع}} پرسید: {{متن حدیث\|وَ ذَلِكَ فِي‏ سَلَامَةٍ مِنْ‏ دِينِي}}<ref>امالی صدوق، ص۹۵.</ref>؛ «آیا وقتی کشته شوم دینم در [[سلامت]] خواهد بود؟ [[پیامبر]]{{صل}} فرمود: آری».		وقتی [[رسول خدا]] {{صل}} در پایان [[جنگ احد]] از [[شهادت]] امیرالمؤمنین علی {{ع}} در [[آینده]] به او خبر داد، [[علی]] {{ع}} پرسید: {{متن حدیث\|وَ ذَلِكَ فِي‏ سَلَامَةٍ مِنْ‏ دِينِي}}<ref>امالی صدوق، ص۹۵.</ref>؛ «آیا وقتی کشته شوم دینم در [[سلامت]] خواهد بود؟ [[پیامبر]] {{صل}} فرمود: آری».

	در [[دعای یازدهم]] [[امام]] [[زین العابدین]]{{ع}} دعای خود را با [[ستایش خدا]] آغاز می‌کند و مثل همیشه به ما یاد می‌دهد که قبل از اینکه درخواست خود را بیان کنیم [[خدای بزرگ]] را [[ستایش]] کنیم تا دعای ما به نوعی [[عبادت]] و [[بندگی]] تبدیل شود: {{متن حدیث\|يَا مَنْ‏ ذِكْرُهُ‏ شَرَفٌ‏ لِلذَّاكِرِينَ‏، وَ يَا مَنْ شُكْرُهُ فَوْزٌ لِلشَّاكِرِينَ، وَ يَا مَنْ طَاعَتُهُ نَجَاةٌ لِلْمُطِيعِينَ، صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اشْغَلْ قُلُوبَنَا بِذِكْرِكَ عَنْ كُلِّ ذِكْرٍ، وَ أَلْسِنَتَنَا بِشُكْرِكَ عَنْ كُلِّ شُكْرٍ، وَ جَوَارِحَنَا بِطَاعَتِكَ عَنْ كُلِّ طَاعَةٍ}}.		در [[دعای یازدهم]] [[امام]] [[زین العابدین]] {{ع}} دعای خود را با [[ستایش خدا]] آغاز می‌کند و مثل همیشه به ما یاد می‌دهد که قبل از اینکه درخواست خود را بیان کنیم [[خدای بزرگ]] را [[ستایش]] کنیم تا دعای ما به نوعی [[عبادت]] و [[بندگی]] تبدیل شود: {{متن حدیث\|يَا مَنْ‏ ذِكْرُهُ‏ شَرَفٌ‏ لِلذَّاكِرِينَ‏، وَ يَا مَنْ شُكْرُهُ فَوْزٌ لِلشَّاكِرِينَ، وَ يَا مَنْ طَاعَتُهُ نَجَاةٌ لِلْمُطِيعِينَ، صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اشْغَلْ قُلُوبَنَا بِذِكْرِكَ عَنْ كُلِّ ذِكْرٍ، وَ أَلْسِنَتَنَا بِشُكْرِكَ عَنْ كُلِّ شُكْرٍ، وَ جَوَارِحَنَا بِطَاعَتِكَ عَنْ كُلِّ طَاعَةٍ}}.
	«ای خداوندی که ذکر تو گویندگان ذکر را [[شرف]] و بزرگی است، ای خداوندی که [[شکر]] تو [[شکرگزاران]] را [[رستگاری]] و [[پیروزی]] است، ای خداوندی که [[فرمانبرداری]] از تو [[فرمانبرداران]] را [[سعادت]] [[رهایی]] است، [[درود]] بفرست بر [[محمد و خاندانش]] و [[دل]] ما را از یاد هر چیز دیگر به یاد خود، و زبان‌های ما را از شکر هر کس دیگر به شکر خود، و اعضای ما را از فرمانبرداری از هر کس دیگر به فرمانبرداری خود مشغول دار».		«ای خداوندی که ذکر تو گویندگان ذکر را [[شرف]] و بزرگی است، ای خداوندی که [[شکر]] تو [[شکرگزاران]] را [[رستگاری]] و [[پیروزی]] است، ای خداوندی که [[فرمانبرداری]] از تو [[فرمانبرداران]] را [[سعادت]] [[رهایی]] است، [[درود]] بفرست بر [[محمد و خاندانش]] و [[دل]] ما را از یاد هر چیز دیگر به یاد خود، و زبان‌های ما را از شکر هر کس دیگر به شکر خود، و اعضای ما را از فرمانبرداری از هر کس دیگر به فرمانبرداری خود مشغول دار».

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T22:22:44Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۵۲
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	آن [[حضرت]] در پایان هم از [[خداوند]] می‌خواهد چنان کند که این [[دنیا]] را [[پاکیزه]] و [[توبه]] کرده ترک کند تا [[عاقبت بخیر]] و در [[روز قیامت]] سربلند باشد: «چون روزهای [[زندگی]] ما سپری شد و مدت ما سر آمد و صلای [[دعوت]] تو ما را فراخواند -همان دعوتی که از آن گریزی و از [[اجابت]] آن گزیری نیست- بر محمد و خاندانش درود بفرست و سرانجام آنچه را که کاتبان [[اعمال]] ما برای ما رقم زده‌اند توبه‌ای پذیرفته شده قرار ده».		آن [[حضرت]] در پایان هم از [[خداوند]] می‌خواهد چنان کند که این [[دنیا]] را [[پاکیزه]] و [[توبه]] کرده ترک کند تا [[عاقبت بخیر]] و در [[روز قیامت]] سربلند باشد: «چون روزهای [[زندگی]] ما سپری شد و مدت ما سر آمد و صلای [[دعوت]] تو ما را فراخواند -همان دعوتی که از آن گریزی و از [[اجابت]] آن گزیری نیست- بر محمد و خاندانش درود بفرست و سرانجام آنچه را که کاتبان [[اعمال]] ما برای ما رقم زده‌اند توبه‌ای پذیرفته شده قرار ده».
	[[خواندن]] این [[دعا]] ما را آینده‌نگر و آخرت‌گرا [[تربیت]] می‌کند و به [[لطف]] [[خدای بزرگ]] خوش فرجامی را برایمان رقم می‌زند.<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش یازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۰.</ref>		[[خواندن]] این [[دعا]] ما را آینده‌نگر و آخرت‌گرا [[تربیت]] می‌کند و به [[لطف]] [[خدای بزرگ]] خوش فرجامی را برایمان رقم می‌زند.<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «نیایش یازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۵۰.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۲۶:		خط ۲۴:

	[[رده:نیایش یازدهم]]		[[رده:نیایش یازدهم]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-18T01:24:26Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۴:۵۴
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش یازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش یازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T19:43:17Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۱۳
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش یازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش یازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]
			{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:نیایش یازدهم]]		[[رده:نیایش یازدهم]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== # +==منابع== {{منابع}} # )

2021-12-16T12:25:42Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== # +==منابع== {{منابع}} # )

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۵۵
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش یازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[سید جواد بهشتی\|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «نیایش یازدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]

Admin: ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{امامت}} +{{امامت}})

2021-11-25T16:43:35Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{امامت}} +{{امامت}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۰:۱۳
خط ۱:		خط ۱:

	{{امامت}}		{{امامت}}

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پانویس2}} +{{پانویس}})

2021-05-02T11:50:50Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پانویس2}} +{{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۲۰
خط ۲۲:		خط ۲۲:

	==پانویس==		==پانویس==
	{{~~پانویس2~~}}		{{پانویس}}

	[[رده:نیایش یازدهم]]		[[رده:نیایش یازدهم]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{ویرایش غیرنهایی}} +)

2021-04-19T23:12:27Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{ویرایش غیرنهایی}} +)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ آوریل ۲۰۲۱، ساعت ۰۲:۴۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{ویرایش غیرنهایی}}~~
	{{امامت}}		{{امامت}}

Wasity: جایگزینی متن - 'بزرگی' به 'بزرگی'

2020-12-20T12:17:48Z

جایگزینی متن - 'بزرگی' به 'بزرگی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۴۷
خط ۹:		خط ۹:

	در [[دعای یازدهم]] [[امام]] [[زین العابدین]]{{ع}} دعای خود را با [[ستایش خدا]] آغاز می‌کند و مثل همیشه به ما یاد می‌دهد که قبل از اینکه درخواست خود را بیان کنیم [[خدای بزرگ]] را [[ستایش]] کنیم تا دعای ما به نوعی [[عبادت]] و [[بندگی]] تبدیل شود: {{متن حدیث\|يَا مَنْ‏ ذِكْرُهُ‏ شَرَفٌ‏ لِلذَّاكِرِينَ‏، وَ يَا مَنْ شُكْرُهُ فَوْزٌ لِلشَّاكِرِينَ، وَ يَا مَنْ طَاعَتُهُ نَجَاةٌ لِلْمُطِيعِينَ، صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اشْغَلْ قُلُوبَنَا بِذِكْرِكَ عَنْ كُلِّ ذِكْرٍ، وَ أَلْسِنَتَنَا بِشُكْرِكَ عَنْ كُلِّ شُكْرٍ، وَ جَوَارِحَنَا بِطَاعَتِكَ عَنْ كُلِّ طَاعَةٍ}}.		در [[دعای یازدهم]] [[امام]] [[زین العابدین]]{{ع}} دعای خود را با [[ستایش خدا]] آغاز می‌کند و مثل همیشه به ما یاد می‌دهد که قبل از اینکه درخواست خود را بیان کنیم [[خدای بزرگ]] را [[ستایش]] کنیم تا دعای ما به نوعی [[عبادت]] و [[بندگی]] تبدیل شود: {{متن حدیث\|يَا مَنْ‏ ذِكْرُهُ‏ شَرَفٌ‏ لِلذَّاكِرِينَ‏، وَ يَا مَنْ شُكْرُهُ فَوْزٌ لِلشَّاكِرِينَ، وَ يَا مَنْ طَاعَتُهُ نَجَاةٌ لِلْمُطِيعِينَ، صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اشْغَلْ قُلُوبَنَا بِذِكْرِكَ عَنْ كُلِّ ذِكْرٍ، وَ أَلْسِنَتَنَا بِشُكْرِكَ عَنْ كُلِّ شُكْرٍ، وَ جَوَارِحَنَا بِطَاعَتِكَ عَنْ كُلِّ طَاعَةٍ}}.
	«ای خداوندی که ذکر تو گویندگان ذکر را [[شرف]] و [[بزرگی]] است، ای خداوندی که [[شکر]] تو [[شکرگزاران]] را [[رستگاری]] و [[پیروزی]] است، ای خداوندی که [[فرمانبرداری]] از تو [[فرمانبرداران]] را [[سعادت]] [[رهایی]] است، [[درود]] بفرست بر [[محمد و خاندانش]] و [[دل]] ما را از یاد هر چیز دیگر به یاد خود، و زبان‌های ما را از شکر هر کس دیگر به شکر خود، و اعضای ما را از فرمانبرداری از هر کس دیگر به فرمانبرداری خود مشغول دار».		«ای خداوندی که ذکر تو گویندگان ذکر را [[شرف]] و بزرگی است، ای خداوندی که [[شکر]] تو [[شکرگزاران]] را [[رستگاری]] و [[پیروزی]] است، ای خداوندی که [[فرمانبرداری]] از تو [[فرمانبرداران]] را [[سعادت]] [[رهایی]] است، [[درود]] بفرست بر [[محمد و خاندانش]] و [[دل]] ما را از یاد هر چیز دیگر به یاد خود، و زبان‌های ما را از شکر هر کس دیگر به شکر خود، و اعضای ما را از فرمانبرداری از هر کس دیگر به فرمانبرداری خود مشغول دار».

	آنگاه [[امام]] تقاضای تلاش [[عافیت]] و [[سلامت]] می‌کند، چرا که در سایه سلامت است که می‌توانیم تلاش کنیم، [[خدمت]] کنیم، [[عبادت]] کنیم و [[دانش]] بیاموزیم. در ادامه، امام خواسته خود را این‌گونه عرض می‌کند: «خداوندا اگر ما را آسایشی مقدّر فرموده‌ای چنان کن که به هنگام [[آسایش]] در [[امان]] مانیم، نه گناهی ما را گرفتار سازد و نه ملالتی به ما رسد، تا فرشتگانی که [[گناهان]] ما را می‌نویسند با [[صحیفه اعمال]] ما، بی‌آنکه در آن گناهی نوشته شده باشد، از نزد ما بازگردند و فرشتگانی که ثواب‌های ما را می‌نویسند، شادمان، با صحیفه‌ای نوشته از [[اعمال نیک]] ما به نزد تو آیند».		آنگاه [[امام]] تقاضای تلاش [[عافیت]] و [[سلامت]] می‌کند، چرا که در سایه سلامت است که می‌توانیم تلاش کنیم، [[خدمت]] کنیم، [[عبادت]] کنیم و [[دانش]] بیاموزیم. در ادامه، امام خواسته خود را این‌گونه عرض می‌کند: «خداوندا اگر ما را آسایشی مقدّر فرموده‌ای چنان کن که به هنگام [[آسایش]] در [[امان]] مانیم، نه گناهی ما را گرفتار سازد و نه ملالتی به ما رسد، تا فرشتگانی که [[گناهان]] ما را می‌نویسند با [[صحیفه اعمال]] ما، بی‌آنکه در آن گناهی نوشته شده باشد، از نزد ما بازگردند و فرشتگانی که ثواب‌های ما را می‌نویسند، شادمان، با صحیفه‌ای نوشته از [[اعمال نیک]] ما به نزد تو آیند».