هجرت به مدینه در تاریخ اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari: /* منابع */

2023-10-16T07:28:52Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۸
خط ۱۹۵:		خط ۱۹۵:

	با اینکه رسول خدا{{صل}} [[یقین]] کامل داشت [[امدادهای غیبی]] او را [[تأیید]] و گام‌هایش را [[استوار]] می‌گرداند، در حرکت خویش شتابزده عمل نکرد و بی‌اندیشه قدمی برنداشت، بلکه با [[دوراندیشی]] و [[تدبیر]] و کاملا پنهانی به [[اداره امور]] پرداخت.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱ (کتاب)\|پیشوایان هدایت ج۱]] ص ۱۴۸.</ref>		با اینکه رسول خدا{{صل}} [[یقین]] کامل داشت [[امدادهای غیبی]] او را [[تأیید]] و گام‌هایش را [[استوار]] می‌گرداند، در حرکت خویش شتابزده عمل نکرد و بی‌اندیشه قدمی برنداشت، بلکه با [[دوراندیشی]] و [[تدبیر]] و کاملا پنهانی به [[اداره امور]] پرداخت.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱ (کتاب)\|پیشوایان هدایت ج۱]] ص ۱۴۸.</ref>

			==[[پیمان برادری]] پیش از هجرت‌==
			[[رسول خدا]]{{صل}} برای نقطه آغازین حرکت به سوی تأسیس [[جامعه اسلامی]] یکپارچه، میان [[مهاجران]] پیمان برادری بست تا بسان یک پیکر، در جهت [[مصلحت اسلام]] و [[اعتلای کلمه حق]] با یکدیگر [[همکاری]] داشته باشند؛ زیرا [[مسلمانان]] با [[مشکلات]] و دشواری‌های فراوانی روبرو می‌شدند که پشت سر نهادن چنین دشواری‌هایی بستگی به بالاترین مراتب همکاری و کمک یکدیگر داشت.
			[[پیامبر]]{{صل}} برای برداشتن نخستین گام در مسیر [[هجرت]] [[مبارک]] خود، میان مهاجران براساس پیوند [[ایمانی]] و [[الهی]] مبتنی بر [[حق]] و [[همدردی]]، پیمان برادری ایجاد کرد؛ پیمانی که به دور از هرگونه [[تمایلات نفسانی]] در روابط متقابل اثر بگذارد و به [[انسجام]] و [[یکپارچگی]] بینجامد. [[رسول اکرم]]{{صل}} بین [[ابو بکر]] و [[عمر]]، [[حمزه]] و [[زید بن حارثه]]، [[زبیر]] و [[ابن مسعود]]، [[عبیدة بن حارث]] و [[بلال]] و میان علی{{ع}} و خود، پیمان برادری برقرار کرد... به علی{{ع}} فرمود:
			{{متن حدیث\|أَ مَا تَرْضَى أَنْ أَكُونَ أَخَاك}}؛ آیا به [[برادری]] من با خود [[خرسندی]]؟
			عرض کرد: آری، خرسندم. اینجا بود که رسول خدا{{صل}} به وی فرمود:
			{{متن حدیث\|فَأَنْتَ أَخِي فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ}}؛<ref>سیره حلبی، ج۲، ص۲۰؛ مستدرک حاکم، ج۳، ص۱۴</ref>
			تو در [[دنیا]] و [[آخرت]] [[برادر]] من هستی.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱ (کتاب)\|پیشوایان هدایت ج۱]] ص ۱۵۱.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2023-10-16T07:17:12Z

منابع

@@ خط ۱۸۰: / خط ۱۸۰: @@
 [[مشرکان قریش]] از همان جا برگشتند و گفتند ما نفهمیدیم که چه شد؟ [[آسمان]] بالا رفت یا به [[زمین]] فرو رفت؟ مدتی گشتند و اثری نیافتند. سه شبانه [[روز]] یا بیشتر [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در همان [[غار]] به سر بردند. شبانگاهان [[هند بن ابی هاله]]، محرمانه آذوقه می‌برد و بر می‌گشت. دو مرکب تهیه کردند و شبانه کنار غار بردند، و [[پیامبر]] راه [[مدینه]] را پیش گرفت.
 سرانجام پیامبر اکرم به مدینه وارد شدند و [[مسلمانان]] هم به تدریج [[مهاجرت]] کردند و در مدینه برای نخستین بار یک مرکز مستقل [[اسلامی]] به وجود آمد.<ref>[[محمد باقر پورامینی|پورامینی، محمد باقر]]، [[پیامبر اسلام (کتاب)|پیامبر اسلام]] ص ۳۶.</ref>.
 == منابع ==
@@ خط ۱۸۸: / خط ۲۰۳: @@
 # [[پرونده:IM010213.jpg|22px]] [[محمد علی جاودان|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)|'''جانشین پیامبر''']]
 # [[پرونده:1368969.jpg|22px]] [[محمد باقر پورامینی|پورامینی، محمد باقر]]، [[پیامبر اسلام (کتاب)|'''پیامبر اسلام''']]
 {{پایان منابع}}

Jaafari: /* منابع */

2023-09-25T09:30:43Z

منابع

@@ خط ۱۶۱: / خط ۱۶۱: @@
 سایر مهاجران نیز بی‌خانه نماندند؛ بلکه انصار در بردن آنان با هم به [[رقابت]] پرداختند و بر اساس سهمیه‌بندی در میان انصار پراکنده شدند<ref>سیره حلبی، ج۲، ص۶۴.</ref>.<ref>[[سید جعفر مرتضی عاملی|عاملی، سید جعفر مرتضی]]، [[سیرت جاودانه ج۱ (کتاب)|سیرت جاودانه ج۱]]، ص ۴۷۵.</ref>
 == منابع ==
@@ خط ۱۶۸: / خط ۱۸۷: @@
 # [[پرونده:13790010.jpg|22px]] [[سید جعفر مرتضی عاملی|عاملی، سید جعفر مرتضی]]، [[سیرت جاودانه ج۱ (کتاب)|'''سیرت جاودانه ج۱''']]
 # [[پرونده:IM010213.jpg|22px]] [[محمد علی جاودان|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)|'''جانشین پیامبر''']]
 {{پایان منابع}}

Wasity: جایگزینی متن - 'پیوستن' به 'پیوستن'

2022-09-30T17:33:54Z

جایگزینی متن - 'پیوستن' به 'پیوستن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۰۳
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	== اهداف و [[انگیزه‌ها]] ==		== اهداف و [[انگیزه‌ها]] ==
	درباره انگیزه‌ها و اهداف [[هجرت]] از [[مکّه]] به چند نکته اشاره می‌شود:		درباره انگیزه‌ها و اهداف [[هجرت]] از [[مکّه]] به چند نکته اشاره می‌شود:
	# مکّه [[سرزمین]] مناسبی برای ادامه [[دعوت]] نبود و [[رسول خدا]] {{صل}} نهایت بهره‌برداری ممکن را از این [[شهر]] کرده بود و هیچ امیدی برای [[پیوستن]] گروه‌های دیگری ـ لااقل در [[آینده]] نزدیک ـ به [[آیین اسلام]] نداشت. هنگامی ماندن در این شهر و [[تحمّل]] [[آزار]] و اذیّت [[قریش]] قابل توجیه بود که [[امید]] می‌رفت، با ورود دسته‌های جدید به حوزه [[مسلمانی]]، [[اسلام]] [[قدرت]] گیرد، امّا حال که مکّه گروه‌هایی از [[جوانان]] [[مؤمن]] و [[مستضعف]] را تقدیم اسلام کرده، جز موانع گسترده برای جلوگیری از نشر و گسترش [[دین]] چیزی ندارد، نه تنها ماندن در این شهر قابل توجیه نیست، بلکه [[خیانت]] به [[دعوت اسلامی]] و فراهم نمودن زمینه نابودی و [[فروپاشی]] آن است.		# مکّه [[سرزمین]] مناسبی برای ادامه [[دعوت]] نبود و [[رسول خدا]] {{صل}} نهایت بهره‌برداری ممکن را از این [[شهر]] کرده بود و هیچ امیدی برای پیوستن گروه‌های دیگری ـ لااقل در [[آینده]] نزدیک ـ به [[آیین اسلام]] نداشت. هنگامی ماندن در این شهر و [[تحمّل]] [[آزار]] و اذیّت [[قریش]] قابل توجیه بود که [[امید]] می‌رفت، با ورود دسته‌های جدید به حوزه [[مسلمانی]]، [[اسلام]] [[قدرت]] گیرد، امّا حال که مکّه گروه‌هایی از [[جوانان]] [[مؤمن]] و [[مستضعف]] را تقدیم اسلام کرده، جز موانع گسترده برای جلوگیری از نشر و گسترش [[دین]] چیزی ندارد، نه تنها ماندن در این شهر قابل توجیه نیست، بلکه [[خیانت]] به [[دعوت اسلامی]] و فراهم نمودن زمینه نابودی و [[فروپاشی]] آن است.
	# [[رسول اکرم]] {{صل}} به عنوان [[نماینده]] و مبلّغ [[آیین توحیدی]] نمی‌توانست به پیشرفت‌های اندک دوران مکّه بسنده کند؛ زیرا اسلام دین همه [[بشریت]] است و همه [[انسان‌ها]] را در سراسر [[گیتی]] مخاطب خود می‌داند؛ {{متن قرآن\|وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا كَافَّةً لِلنَّاسِ بَشِيرًا وَنَذِيرًا}}<ref>«و تو را جز مژده‌بخش و بیم‌دهنده برای همه مردم نفرستاده‌ایم اما بیشتر مردم نمی‌دانند» سوره سبأ، آیه ۲۸.</ref>. از سوی دیگر موفقیت‌های به دست آمده فعلی نمی‌توانست زمینه اجرای همه [[احکام]] و [[قوانین اسلام]] و تحقق اهداف والای آن خصوصا اجرای مقررات [[اجتماعی]] و [[حکومتی]] دین را فراهم سازد. گذشته از این [[فرزندان عبد المطلب]] و [[خاندان]] [[بنی هاشم]] فقط می‌توانستند، شخص رسول خدا {{صل}} را در قبال [[دشمنی]] و [[تجاوز]] [[مشرکان قریش]] [[حفظ]] کنند؛ البته این نیز پس از [[رحلت ابوطالب]] با فشارهای توان‌فرسایی که [[روز]] به روز دامنه آن گسترده‌تر می‌شد، تا حدود زیادی دستخوش تغییرات منفی شده وضعیت خطرناکی پیدا کرده بود. آنان هرگز نمی‌توانستند و نخواهند توانست از [[یاران پیامبر]] {{صل}} [[حمایت]] و [[دفاع]] کنند تا چه رسد به این که بخواهد [[آیین]] خود را [[ترویج]] کند و روز به روز بر شمار [[مسلمانان]] بیفزاید.		# [[رسول اکرم]] {{صل}} به عنوان [[نماینده]] و مبلّغ [[آیین توحیدی]] نمی‌توانست به پیشرفت‌های اندک دوران مکّه بسنده کند؛ زیرا اسلام دین همه [[بشریت]] است و همه [[انسان‌ها]] را در سراسر [[گیتی]] مخاطب خود می‌داند؛ {{متن قرآن\|وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا كَافَّةً لِلنَّاسِ بَشِيرًا وَنَذِيرًا}}<ref>«و تو را جز مژده‌بخش و بیم‌دهنده برای همه مردم نفرستاده‌ایم اما بیشتر مردم نمی‌دانند» سوره سبأ، آیه ۲۸.</ref>. از سوی دیگر موفقیت‌های به دست آمده فعلی نمی‌توانست زمینه اجرای همه [[احکام]] و [[قوانین اسلام]] و تحقق اهداف والای آن خصوصا اجرای مقررات [[اجتماعی]] و [[حکومتی]] دین را فراهم سازد. گذشته از این [[فرزندان عبد المطلب]] و [[خاندان]] [[بنی هاشم]] فقط می‌توانستند، شخص رسول خدا {{صل}} را در قبال [[دشمنی]] و [[تجاوز]] [[مشرکان قریش]] [[حفظ]] کنند؛ البته این نیز پس از [[رحلت ابوطالب]] با فشارهای توان‌فرسایی که [[روز]] به روز دامنه آن گسترده‌تر می‌شد، تا حدود زیادی دستخوش تغییرات منفی شده وضعیت خطرناکی پیدا کرده بود. آنان هرگز نمی‌توانستند و نخواهند توانست از [[یاران پیامبر]] {{صل}} [[حمایت]] و [[دفاع]] کنند تا چه رسد به این که بخواهد [[آیین]] خود را [[ترویج]] کند و روز به روز بر شمار [[مسلمانان]] بیفزاید.
	# مسلمانان سال‌های دراز در مقابل [[ظلم و ستم]]، و [[عذاب]] و [[شکنجه]] مداوم و بی‌امان [[مشرکان]] [[مقاومت]] و [[پایداری]] کرده بودند. چنان که گروهی از [[یاران]] بی‌پناه حضرت به ناچار ترک [[شهر]] و دیار کردند و از ظلم و ستم [[قریش]] به [[سرزمین]] [[غربت]] در آن سوی آب‌های دریای سرخ فرار نمودند. اگر افراد معدودی چون [[حمزه]] و شمار دیگری بودند که خانواده‌هایشان از آنان [[حمایت]] می‌کردند، سایر مسلمانان غالبا از توده‌های [[ضعیف]] و بی‌پناه بودند و چاره‌ای جز [[صبر]] و [[شکیبایی]]، و [[تحمّل]] [[آزار]] و اذیّت و شکنجه‌های توان‌فرسای [[دشمن]] را نداشتند. حال اگر همین وضعیت تداوم پیدا می‌کرد، نه تنها [[روحیه]] [[یأس]] و [[نومیدی]] بر آنان مستولی می‌شد، چه بسا به [[شرک]] و [[بت‌پرستی]] بازمی‌گشتند و خود و دیگران را به [[هلاکت]] می‌انداختند.		# مسلمانان سال‌های دراز در مقابل [[ظلم و ستم]]، و [[عذاب]] و [[شکنجه]] مداوم و بی‌امان [[مشرکان]] [[مقاومت]] و [[پایداری]] کرده بودند. چنان که گروهی از [[یاران]] بی‌پناه حضرت به ناچار ترک [[شهر]] و دیار کردند و از ظلم و ستم [[قریش]] به [[سرزمین]] [[غربت]] در آن سوی آب‌های دریای سرخ فرار نمودند. اگر افراد معدودی چون [[حمزه]] و شمار دیگری بودند که خانواده‌هایشان از آنان [[حمایت]] می‌کردند، سایر مسلمانان غالبا از توده‌های [[ضعیف]] و بی‌پناه بودند و چاره‌ای جز [[صبر]] و [[شکیبایی]]، و [[تحمّل]] [[آزار]] و اذیّت و شکنجه‌های توان‌فرسای [[دشمن]] را نداشتند. حال اگر همین وضعیت تداوم پیدا می‌کرد، نه تنها [[روحیه]] [[یأس]] و [[نومیدی]] بر آنان مستولی می‌شد، چه بسا به [[شرک]] و [[بت‌پرستی]] بازمی‌گشتند و خود و دیگران را به [[هلاکت]] می‌انداختند.

Bahmani در ‏۵ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۳۱

2022-09-05T05:31:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۱
خط ۲:		خط ۲:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = هجرت به مدینه		\| موضوع مرتبط = هجرت به مدینه
	\| عنوان مدخل = [[هجرت به مدینه]]		\| عنوان مدخل = هجرت به مدینه
	\| مداخل مرتبط = [[هجرت به مدینه در تاریخ اسلامی]] - [[هجرت به مدینه در سیره معصوم]] - [[هجرت به مدینه در معارف و سیره فاطمی]]		\| مداخل مرتبط = [[هجرت به مدینه در تاریخ اسلامی]] - [[هجرت به مدینه در سیره معصوم]] - [[هجرت به مدینه در معارف و سیره فاطمی]]
	\| پرسش مرتبط = پیامبر خاتم (پرسش)		\| پرسش مرتبط = پیامبر خاتم (پرسش)

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T09:02:51Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T22:26:51Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۵۶
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	باید به این [[پرسش]] پاسخ داد که چرا [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[شهر]] یثرب را برای [[هجرت]] برگزید و آنجا را پایگاه [[دعوت]] خویش قرار داد؟ [[انتخاب]] [[مدینه]] به چند عامل مربوط است. در اینجا به گوشه‌ای از این عوامل اشاره می‌کنیم؛		باید به این [[پرسش]] پاسخ داد که چرا [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[شهر]] یثرب را برای [[هجرت]] برگزید و آنجا را پایگاه [[دعوت]] خویش قرار داد؟ [[انتخاب]] [[مدینه]] به چند عامل مربوط است. در اینجا به گوشه‌ای از این عوامل اشاره می‌کنیم؛
	# [[مکّه]] را جایگاه خاصی در [[دل]] [[مردم]] بود و بدون [[سیطره]] بر آن و برچیدن [[بت‌پرستی]] و جایگزینی [[آیین]] [[اسلامی]]، دعوت توحیدی پیامبر{{صل}} [[شکست]] خورده به حساب می‌آمد. [[دعوت اسلامی]] همان اندازه به‌ مکّه محتاج بود که مکّه به دعوت اسلامی. بنابراین [[ضرورت]] داشت جایی به عنوان پایگاه این دعوت انتخاب شود که علاوه بر نزدیکی، بتوان از آنجا اوضاع مکّه را زیر نظر داشت و نوعی فشار [[سیاسی]] و [[اقتصادی]] و حتی نظامی به وقت [[لزوم]] بر آن وارد ساخت. مدینه همان جایی بود که مقدمات و لوازم [[اعمال]] چنین فشاری در آن موجود بود. مدینه می‌توانست به دلیل قرار داشتن در مسیر کاروان‌های بازرگانی و [[تجاری]] [[قریش]]، مکّه را از نظر اقتصادی در فشار قرار دهد. خصوصا که منبع تأمین معاش مردم که در درجه نخست، [[تجارت]] و مبادلات بازرگانی بود.		# [[مکّه]] را جایگاه خاصی در [[دل]] [[مردم]] بود و بدون [[سیطره]] بر آن و برچیدن [[بت‌پرستی]] و جایگزینی [[آیین]] [[اسلامی]]، دعوت توحیدی پیامبر{{صل}} [[شکست]] خورده به حساب می‌آمد. [[دعوت اسلامی]] همان اندازه به‌ مکّه محتاج بود که مکّه به دعوت اسلامی. بنابراین [[ضرورت]] داشت جایی به عنوان پایگاه این دعوت انتخاب شود که علاوه بر نزدیکی، بتوان از آنجا اوضاع مکّه را زیر نظر داشت و نوعی فشار [[سیاسی]] و [[اقتصادی]] و حتی نظامی به وقت [[لزوم]] بر آن وارد ساخت. مدینه همان جایی بود که مقدمات و لوازم [[اعمال]] چنین فشاری در آن موجود بود. مدینه می‌توانست به دلیل قرار داشتن در مسیر کاروان‌های بازرگانی و [[تجاری]] [[قریش]]، مکّه را از نظر اقتصادی در فشار قرار دهد. خصوصا که منبع تأمین معاش مردم که در درجه نخست، [[تجارت]] و مبادلات بازرگانی بود.
	#[[هجرت به مدینه]] تنها راه حل ممکن فراروی [[پیامبر]]{{صل}} بود. هجرت به طایف فایده‌ای نداشت. مردم این شهر تحت تأثیر پیوندهای اقتصادی خویش با مکّه بودند و به خوبی می‌دانستند که تا چه اندازه به بازارهای [[مصرف]] مکّه محتاج هستند. سایر [[قبایل عرب]] قدرتی در خود نمی‌دیدند تا بخواهند از پیامبر{{صل}} و [[مسلمانان]] [[حمایت]] و [[دفاع]] کنند و [[پناه بردن]] به آنان جز فزونی [[مشکلات]]، دستاوردی برای [[حضرت]] نداشت. [[یمن]]، [[ایران]]، [[روم]]، [[شام]] و سایر مناطق، زیر [[سلطه]] دو ابرقدرت بزرگ آن [[روزگار]] بودند که با هجرت به این [[سرزمین‌ها]] جز مشکلات و خطرات هولناک بهره‌ای عاید پیامبر{{صل}} و دعوت [[توحیدی]] نمی‌شد. برخورد کسری با [[نامه]] پیامبر اکرم{{صل}} و مأموریتی که برای نابودی [[اسلام]] به [[فرماندار]] [[ایرانی]] یمن داد، [[بهترین]] دلیل بر این نکته است که این مناطق نمی‌توانست در فهرست اماکن مناسب برای [[هجرت]] [[مسلمانان]] قرار گیرد. [[حبشه]] نیز به لحاظ موقعیت جغرافیایی علاوه بر اینکه از [[مکّه]] فاصله زیادی داشت، نظر به واقعیت‌های [[اجتماعی]]، [[سیاسی]]، [[انسانی]] و [[نژادی]] و نیز به عنوان یک [[کشور]] افریقایی نمی‌توانست [[رهبری]] یک برنامه اصلاحی جهانی را در هیچ یک از زمینه‌های [[اقتصادی]]، سیاسی، نظامی و حتی [[فکری]] و اجتماعی بر عهده‌ گیرد. علاوه بر این [[لشکرکشی]] از حبشه موجب می‌شد که همه قبائل [[عرب]] به دلیل [[پیوندهای خویشاوندی]] و نژادی و [[حمیّت]] و [[عصبیّت]] [[عربی]] در کنار مکّیان قرار گیرند و از آنان تا پای [[جان]] در مقابل مسلمانان [[دفاع]] کنند.		# [[هجرت به مدینه]] تنها راه حل ممکن فراروی [[پیامبر]]{{صل}} بود. هجرت به طایف فایده‌ای نداشت. مردم این شهر تحت تأثیر پیوندهای اقتصادی خویش با مکّه بودند و به خوبی می‌دانستند که تا چه اندازه به بازارهای [[مصرف]] مکّه محتاج هستند. سایر [[قبایل عرب]] قدرتی در خود نمی‌دیدند تا بخواهند از پیامبر{{صل}} و [[مسلمانان]] [[حمایت]] و [[دفاع]] کنند و [[پناه بردن]] به آنان جز فزونی [[مشکلات]]، دستاوردی برای [[حضرت]] نداشت. [[یمن]]، [[ایران]]، [[روم]]، [[شام]] و سایر مناطق، زیر [[سلطه]] دو ابرقدرت بزرگ آن [[روزگار]] بودند که با هجرت به این [[سرزمین‌ها]] جز مشکلات و خطرات هولناک بهره‌ای عاید پیامبر{{صل}} و دعوت [[توحیدی]] نمی‌شد. برخورد کسری با [[نامه]] پیامبر اکرم{{صل}} و مأموریتی که برای نابودی [[اسلام]] به [[فرماندار]] [[ایرانی]] یمن داد، [[بهترین]] دلیل بر این نکته است که این مناطق نمی‌توانست در فهرست اماکن مناسب برای [[هجرت]] [[مسلمانان]] قرار گیرد. [[حبشه]] نیز به لحاظ موقعیت جغرافیایی علاوه بر اینکه از [[مکّه]] فاصله زیادی داشت، نظر به واقعیت‌های [[اجتماعی]]، [[سیاسی]]، [[انسانی]] و [[نژادی]] و نیز به عنوان یک [[کشور]] افریقایی نمی‌توانست [[رهبری]] یک برنامه اصلاحی جهانی را در هیچ یک از زمینه‌های [[اقتصادی]]، سیاسی، نظامی و حتی [[فکری]] و اجتماعی بر عهده‌ گیرد. علاوه بر این [[لشکرکشی]] از حبشه موجب می‌شد که همه قبائل [[عرب]] به دلیل [[پیوندهای خویشاوندی]] و نژادی و [[حمیّت]] و [[عصبیّت]] [[عربی]] در کنار مکّیان قرار گیرند و از آنان تا پای [[جان]] در مقابل مسلمانان [[دفاع]] کنند.
	# [[مدینه]] از نظر زراعی غنی‌تر از مکّه بود. بنابراین اگر روزی با نوعی فشار بازرگانی روبه‌رو می‌شد، البته در توان مکّه نبود که هرگز چنین فشاری بر مدینه [[تحمیل]] کند؛ در عین حال مدینه می‌توانست در مقابل این فشار [[مقاومت]] کند و بدون [[تسلیم شدن]] در مقابل خواسته دیگران، به نوعی هرچند [[مشقّت]] بار به [[زندگی]] روزمره خود ادامه دهد.		# [[مدینه]] از نظر زراعی غنی‌تر از مکّه بود. بنابراین اگر روزی با نوعی فشار بازرگانی روبه‌رو می‌شد، البته در توان مکّه نبود که هرگز چنین فشاری بر مدینه [[تحمیل]] کند؛ در عین حال مدینه می‌توانست در مقابل این فشار [[مقاومت]] کند و بدون [[تسلیم شدن]] در مقابل خواسته دیگران، به نوعی هرچند [[مشقّت]] بار به [[زندگی]] روزمره خود ادامه دهد.
	#اهالی مدینه در اصل [[مردمان]] [[مهاجر]] [[یمن]] بودند که در قدیم الایام نوعی تمدّن ابتدایی داشتند. بدین ترتیب نه همانند مردمان [[بیابان‌گرد]] عرب، قلب‌های [[خشن]] داشتند و نه همچون [[مردم قریش]] در فضای [[روانی]] خاصی به دنبال امتیازات ویژه و [[مصالح]] منطقه‌ای بودند. از سوی دیگر به خاطر رقابت‌های آشکار تیره‌های [[عدنانی]] و [[قحطانی]]، حتی اگر [[مردم مدینه]] انگیزه‌های [[دینی]] و [[عقیدتی]] نداشتند، از [[تسلیم پیامبر]]{{صل}} به [[دشمن]] عدنانی، خودداری می‌کردند.		#اهالی مدینه در اصل [[مردمان]] [[مهاجر]] [[یمن]] بودند که در قدیم الایام نوعی تمدّن ابتدایی داشتند. بدین ترتیب نه همانند مردمان [[بیابان‌گرد]] عرب، قلب‌های [[خشن]] داشتند و نه همچون [[مردم قریش]] در فضای [[روانی]] خاصی به دنبال امتیازات ویژه و [[مصالح]] منطقه‌ای بودند. از سوی دیگر به خاطر رقابت‌های آشکار تیره‌های [[عدنانی]] و [[قحطانی]]، حتی اگر [[مردم مدینه]] انگیزه‌های [[دینی]] و [[عقیدتی]] نداشتند، از [[تسلیم پیامبر]]{{صل}} به [[دشمن]] عدنانی، خودداری می‌کردند.
خط ۱۶۷:		خط ۱۶۷:
	# [[پرونده:42439.jpg\|22px]] [[یدالله حاجی‌زاده\|حاجی‌زاده، یدالله]]، [[هجرت به مدینه (مقاله)\|هجرت به مدینه]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲''']]		# [[پرونده:42439.jpg\|22px]] [[یدالله حاجی‌زاده\|حاجی‌زاده، یدالله]]، [[هجرت به مدینه (مقاله)\|هجرت به مدینه]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲''']]
	# [[پرونده:13790010.jpg\|22px]] [[سید جعفر مرتضی عاملی\|عاملی، سید جعفر مرتضی]]، [[سیرت جاودانه ج۱ (کتاب)\|'''سیرت جاودانه ج۱''']]		# [[پرونده:13790010.jpg\|22px]] [[سید جعفر مرتضی عاملی\|عاملی، سید جعفر مرتضی]]، [[سیرت جاودانه ج۱ (کتاب)\|'''سیرت جاودانه ج۱''']]
	#[[پرونده:IM010213.jpg\|22px]] [[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|'''جانشین پیامبر''']]		# [[پرونده:IM010213.jpg\|22px]] [[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|'''جانشین پیامبر''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۱۷۳:		خط ۱۷۳:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:تاریخ پیامبر خاتم]]		[[رده:تاریخ پیامبر خاتم]]

فرقانی: /* پانویس */

2022-07-31T05:38:01Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۸
خط ۱۷۴:		خط ۱۷۴:

	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]
	[[رده:پیامبر خاتم]]		[[رده:تاریخ پیامبر خاتم]]

Bahmani: /* مأموریت جانشین پیامبر بعد از هجرت ایشان */

2022-07-11T06:01:53Z

مأموریت جانشین پیامبر بعد از هجرت ایشان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۳۱
خط ۱۰۲:		خط ۱۰۲:
	در شمار اولین کارهای پیامبر در قبا، بنای یک [[مسجد]] بود که این اولین مسجدی است که خود ایشان بنیان کرده و در [[قرآن]] [[مسجد]] [[تقوا]] نام گرفته است<ref>{{متن قرآن\|لَمَسْجِدٌ أُسِّسَ عَلَى التَّقْوَى مِنْ أَوَّلِ يَوْمٍ}} «بی‌گمان مسجدی که از روز نخست بنیان آن را بر پرهیزگاری نهاده‌اند سزاوارتر است.».. سوره توبه، آیه ۱۰۸؛ فروع کافی، ج۱، ص۸۱؛ تفسیر القمی، ج۱، ص۳۰۵.</ref>. این مسجد هنوز باقی است. در [[قبا]] [[پیامبر]] دیگر کاری نداشت؛ اما همچنان در قبا ماند، [[انتظار]] رسیدن [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را می‌کشید. چند [[روز]] بعد [[ابوبکر]] از [[مدینه]] به [[خدمت]] پیامبر آمد و گفت: یا [[رسول الله]]! [[مردم مدینه]] [[اشتیاق]] [[دیدار]] شما را دارند، لازم است قبا را ترک گفته به مدینه بیایید. [[حضرت]] فرمود: من حرکت نخواهم کرد تا اینکه برادرم [[علی بن ابی طالب]] به اینجا برسد<ref>اعلام الوری، ج۱، ص۱۵۳.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۸۵.</ref>		در شمار اولین کارهای پیامبر در قبا، بنای یک [[مسجد]] بود که این اولین مسجدی است که خود ایشان بنیان کرده و در [[قرآن]] [[مسجد]] [[تقوا]] نام گرفته است<ref>{{متن قرآن\|لَمَسْجِدٌ أُسِّسَ عَلَى التَّقْوَى مِنْ أَوَّلِ يَوْمٍ}} «بی‌گمان مسجدی که از روز نخست بنیان آن را بر پرهیزگاری نهاده‌اند سزاوارتر است.».. سوره توبه، آیه ۱۰۸؛ فروع کافی، ج۱، ص۸۱؛ تفسیر القمی، ج۱، ص۳۰۵.</ref>. این مسجد هنوز باقی است. در [[قبا]] [[پیامبر]] دیگر کاری نداشت؛ اما همچنان در قبا ماند، [[انتظار]] رسیدن [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را می‌کشید. چند [[روز]] بعد [[ابوبکر]] از [[مدینه]] به [[خدمت]] پیامبر آمد و گفت: یا [[رسول الله]]! [[مردم مدینه]] [[اشتیاق]] [[دیدار]] شما را دارند، لازم است قبا را ترک گفته به مدینه بیایید. [[حضرت]] فرمود: من حرکت نخواهم کرد تا اینکه برادرم [[علی بن ابی طالب]] به اینجا برسد<ref>اعلام الوری، ج۱، ص۱۵۳.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۸۵.</ref>

	== [[مأموریت]] [[جانشین پیامبر]] بعد از [[هجرت]] ایشان ==		== مأموریت [[جانشین پیامبر]] بعد از [[هجرت]] ایشان ==
	پیامبر علی{{ع}} را مأموریت داده بود که اماناتی را که [[مردم]] نزد ایشان گذارده بودند به صاحبانش برساند، سپس [[زنان]] [[بیت]] [[نبوت]] را به مدینه بیاورد.		پیامبر علی{{ع}} را مأموریت داده بود که اماناتی را که [[مردم]] نزد ایشان گذارده بودند به صاحبانش برساند، سپس [[زنان]] [[بیت]] [[نبوت]] را به مدینه بیاورد.

	اما هجرت و خروج پیامبر از [[مکه]]، امانات مردم را در معرض خطر و حتی [[غارت]] [[دشمن]] قرار می‌داد، این خلاف [[امانت‌داری]] و خواست پیامبر بود. پیش از این پیامبر در مکه [[امین]] همه مردم بود [[دوست]] یا دشمن، [[اموال]] خودشان را در نزد ایشان به [[امانت]] می‌گذاشتند، مطمئن بودند به [[سلامت]] به خودشان بر می‌گردد. اما هجرت ناگهانی پیامبر همه امانات را در معرض خطر می‌داد؛ لذا باید کسی بعد از ایشان در جای ایشان باشد که بتواند با [[قدرت]] تمام از این اموال محافظت کرده و با نهایت [[درستی]] و سلامت به صاحبانش باز گرداند. بدین ترتیب بود که [[حضرت علی]]{{ع}} مأموریت یافت که امانات را به مردم برساند. امیرالمؤمنین{{ع}} که همه شایستگی‌های لازم را داشت، دستور یافت که در مکه بماند و این [[مسئولیت]] بزرگ را به سرانجام برساند. حضرت علی{{ع}} هر روز [[صبح و شام]] با صدای بلند فریاد بر می‌آورد: هرکس امانتی نزد پیامبر دارد بیاید و آن را بگیرد. این جریان چند [[روز]] طول کشید. دیگر کسی مراجعه نکرد بنابراین همه امانات به صاحبانش برگردانده شده بود.		اما هجرت و خروج پیامبر از [[مکه]]، امانات مردم را در معرض خطر و حتی [[غارت]] [[دشمن]] قرار می‌داد، این خلاف [[امانت‌داری]] و خواست پیامبر بود. پیش از این پیامبر در مکه [[امین]] همه مردم بود [[دوست]] یا دشمن، [[اموال]] خودشان را در نزد ایشان به [[امانت]] می‌گذاشتند، مطمئن بودند به [[سلامت]] به خودشان بر می‌گردد. اما هجرت ناگهانی پیامبر همه امانات را در معرض خطر می‌داد؛ لذا باید کسی بعد از ایشان در جای ایشان باشد که بتواند با [[قدرت]] تمام از این اموال محافظت کرده و با نهایت [[درستی]] و سلامت به صاحبانش باز گرداند. بدین ترتیب بود که [[حضرت علی]]{{ع}} مأموریت یافت که امانات را به مردم برساند. امیرالمؤمنین{{ع}} که همه شایستگی‌های لازم را داشت، دستور یافت که در مکه بماند و این [[مسئولیت]] بزرگ را به سرانجام برساند. حضرت علی{{ع}} هر روز [[صبح و شام]] با صدای بلند فریاد بر می‌آورد: هرکس امانتی نزد پیامبر دارد بیاید و آن را بگیرد. این جریان چند [[روز]] طول کشید. دیگر کسی مراجعه نکرد بنابراین همه امانات به صاحبانش برگردانده شده بود.

	بعد از آن [[امیرالمؤمنین]] [[مأموریت]] داشت که [[زنان]] [[بیت]] [[نبوت]] را آماده حرکت کرده و به سرعت در یک [[تاریکی]] شب عازم [[مدینه]] بشوند. ایشان می‌بایست [[فاطمه]] [[دخت پیامبر]] و [[فاطمه بنت اسد]] و [[فاطمه بنت زبیر]] و [[فاطمه بنت حمزه]] و ایمن فرزند دایه [[پیامبر]] را صحیح و سالم به مدینه برساند. اینان در [[مکه]] در چنگال بزرگ‌ترین [[دشمنان اسلام]] و پیامبر قرار داشتند، هر لحظه ممکن بود به [[اسارت]] [[دشمن]] در بیایند، به عنوان گروگان برای بازگرداندن پیامبر به مکه مورد استفاده قرار بگیرند؛ لذا وقتی امیرالمؤمنین{{ع}} توانسته بود این مجموعه را در نیمه شب و پنهان از چشم دشمن از [[شهر]] خارج کند، کار بسیار بزرگی انجام داده بود. پیامبر به خوبی می‌دانست این گونه خطر کردن تنها در توان آن [[حضرت]] است.		بعد از آن [[امیرالمؤمنین]] مأموریت داشت که [[زنان]] [[بیت]] [[نبوت]] را آماده حرکت کرده و به سرعت در یک [[تاریکی]] شب عازم [[مدینه]] بشوند. ایشان می‌بایست [[فاطمه]] [[دخت پیامبر]] و [[فاطمه بنت اسد]] و [[فاطمه بنت زبیر]] و [[فاطمه بنت حمزه]] و ایمن فرزند دایه [[پیامبر]] را صحیح و سالم به مدینه برساند. اینان در [[مکه]] در چنگال بزرگ‌ترین [[دشمنان اسلام]] و پیامبر قرار داشتند، هر لحظه ممکن بود به [[اسارت]] [[دشمن]] در بیایند، به عنوان گروگان برای بازگرداندن پیامبر به مکه مورد استفاده قرار بگیرند؛ لذا وقتی امیرالمؤمنین{{ع}} توانسته بود این مجموعه را در نیمه شب و پنهان از چشم دشمن از [[شهر]] خارج کند، کار بسیار بزرگی انجام داده بود. پیامبر به خوبی می‌دانست این گونه خطر کردن تنها در توان آن [[حضرت]] است.

	دشمن، تمام شهر و تمام راه‌های خروج را کنترل می‌کرد. امیرالمؤمنین باید همه چیز را [[مراقبت]] کرده و همه [[کارها]] را بدون [[اشتباه]] به انجام رساند. دشمن بعد از خروج ایشان تازه از جریان با اطلاع شد، [[تصمیم]] به تعقیب [[حضرت علی]] و کاروان همراه گرفت. هشت نفر مرد [[جنگی]] به دنبال فرستاد که به سرعت خودشان را به ایشان رساندند. این هشت تن، متشکل از هفت نفر از مردان [[قریش]] و [[غلام]] [[حرب بن امیه]] که جُناح نام داشت بودند. اینها به سرعت خودشان را به این کاروان رساندند. تا از دور دیده شدند. حضرت علی{{ع}} به دو مرد همراهش [[ابو واقد]] و ایمن امر فرمود که شترها را بنشانند و خود زنان را پیاده کرد. سپس [[شمشیر]] کشیده و به مقابله [[هجوم]] کنندگان آمد. آنها تا با ایشان رو به رو شدند زبان به [[دشنام]] باز کرده و گفتند: ای غدار! تو [[فکر]] می‌کنی که با این زنان [[نجات]] پیدا می‌کنی؟ برگرد ای...! [[حضرت علی]]{{ع}} فرمود: اگر این کار را نکنم چه خواهید کرد؟ گفتند: ناگزیر باز خواهی گشت اما با دماغ به [[خاک]] مالیده، یا به صورت خفت‌باری سرت را از تن جدا می‌کنیم! سپس به شتران کاروان نزدیک شده تا شتران را از جا کنده و آنها را رم دهند. در این هنگام [[حضرت علی]]{{ع}} جلو آمد، جناح با [[شمشیر]] به ایشان [[حمله]] کرد؛ اما شمشیر [[حضرت]] راه را بر او بست، ضربت شمشیر بر کتف جناح فرود آمده بدنش را به دو نیم کرد، تا به زین اسب جناح رسید. همه اینها در حالی بود که جناج سواره و [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} پیاده بود. این ضربت بر جمع [[قریشیان]] چنان اثر کرده و آنها را ترسانید که زبان [[دشنام]]، به عذرخواهی تبدیل شده و راه بازگشت و فرار را در پیش گرفتند.		دشمن، تمام شهر و تمام راه‌های خروج را کنترل می‌کرد. امیرالمؤمنین باید همه چیز را [[مراقبت]] کرده و همه [[کارها]] را بدون [[اشتباه]] به انجام رساند. دشمن بعد از خروج ایشان تازه از جریان با اطلاع شد، [[تصمیم]] به تعقیب [[حضرت علی]] و کاروان همراه گرفت. هشت نفر مرد [[جنگی]] به دنبال فرستاد که به سرعت خودشان را به ایشان رساندند. این هشت تن، متشکل از هفت نفر از مردان [[قریش]] و [[غلام]] [[حرب بن امیه]] که جُناح نام داشت بودند. اینها به سرعت خودشان را به این کاروان رساندند. تا از دور دیده شدند. حضرت علی{{ع}} به دو مرد همراهش [[ابو واقد]] و ایمن امر فرمود که شترها را بنشانند و خود زنان را پیاده کرد. سپس [[شمشیر]] کشیده و به مقابله [[هجوم]] کنندگان آمد. آنها تا با ایشان رو به رو شدند زبان به [[دشنام]] باز کرده و گفتند: ای غدار! تو [[فکر]] می‌کنی که با این زنان [[نجات]] پیدا می‌کنی؟ برگرد ای...! [[حضرت علی]]{{ع}} فرمود: اگر این کار را نکنم چه خواهید کرد؟ گفتند: ناگزیر باز خواهی گشت اما با دماغ به [[خاک]] مالیده، یا به صورت خفت‌باری سرت را از تن جدا می‌کنیم! سپس به شتران کاروان نزدیک شده تا شتران را از جا کنده و آنها را رم دهند. در این هنگام [[حضرت علی]]{{ع}} جلو آمد، جناح با [[شمشیر]] به ایشان [[حمله]] کرد؛ اما شمشیر [[حضرت]] راه را بر او بست، ضربت شمشیر بر کتف جناح فرود آمده بدنش را به دو نیم کرد، تا به زین اسب جناح رسید. همه اینها در حالی بود که جناج سواره و [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} پیاده بود. این ضربت بر جمع [[قریشیان]] چنان اثر کرده و آنها را ترسانید که زبان [[دشنام]]، به عذرخواهی تبدیل شده و راه بازگشت و فرار را در پیش گرفتند.

Bahmani: /* توقف و اقدامات پیامبر در قبا تا رسیدن جانشینشان */

2022-07-11T06:01:40Z

توقف و اقدامات پیامبر در قبا تا رسیدن جانشینشان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۳۱
خط ۹۵:		خط ۹۵:
	سراقه تا نزدیکی پیامبر و همراهان ایشان رسید. پیامبر دست به [[دعا]] برداشته و عرض کرد: «خدایا [[شر]] این مرد را آن طور که می‌خواهی کفایت کن». در همین لحظه دست و پای اسب در زمین فرو رفته و این بار سوم بود که او را به زمین می‌زد<ref>السیرة النبویة، ج۱، ص۴۸۹؛ الطبقات الکبری، ج۴، ص۲۷۰؛ دلائل النبوه، ج۲، ص۴۸۴، ج۲، ص۴۸۷؛ الکامل، ج۲، ص۱۰۵؛ البدایة والنهایة، ج۳، ص۱۸۷؛ اسدالغابه، ج۲، ص۱۷۹؛ سبل الهدی، ج۱۰، ص۲۵۹؛ ج۳، ص۲۴۸.</ref>. تا آن لحظه این مرد [[قوی]] و کارآمد سه بار بدون دلیل ظاهری به [[زمین]] خورده بود. رفته رفته می‌فهمید که ناگزیر باید یک جریان غیرعادی در پس این حوادث باشد. می‌فهمید آنچه بر سر او آمده بایستی به خاطر [[حرمت]] این مردی باشد که به تعقیب وی پرداخته است<ref>{{عربی\|فعرفت حین رایت ذلک انه قد منع منی}} (السیرة النبویة، ج۱، ص۴۸۹).</ref>؛ لذا از کار خود اظهار [[پشیمانی]] کرد، [[دعای پیامبر]] را برای [[نجات]] خودش در خواست نمود، [[تعهد]] کرد که دیگر [[پیامبر]] را دنبال نکند، دیگران را نیز از این راه باز دارد و برگرداند<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۸۳.</ref>.		سراقه تا نزدیکی پیامبر و همراهان ایشان رسید. پیامبر دست به [[دعا]] برداشته و عرض کرد: «خدایا [[شر]] این مرد را آن طور که می‌خواهی کفایت کن». در همین لحظه دست و پای اسب در زمین فرو رفته و این بار سوم بود که او را به زمین می‌زد<ref>السیرة النبویة، ج۱، ص۴۸۹؛ الطبقات الکبری، ج۴، ص۲۷۰؛ دلائل النبوه، ج۲، ص۴۸۴، ج۲، ص۴۸۷؛ الکامل، ج۲، ص۱۰۵؛ البدایة والنهایة، ج۳، ص۱۸۷؛ اسدالغابه، ج۲، ص۱۷۹؛ سبل الهدی، ج۱۰، ص۲۵۹؛ ج۳، ص۲۴۸.</ref>. تا آن لحظه این مرد [[قوی]] و کارآمد سه بار بدون دلیل ظاهری به [[زمین]] خورده بود. رفته رفته می‌فهمید که ناگزیر باید یک جریان غیرعادی در پس این حوادث باشد. می‌فهمید آنچه بر سر او آمده بایستی به خاطر [[حرمت]] این مردی باشد که به تعقیب وی پرداخته است<ref>{{عربی\|فعرفت حین رایت ذلک انه قد منع منی}} (السیرة النبویة، ج۱، ص۴۸۹).</ref>؛ لذا از کار خود اظهار [[پشیمانی]] کرد، [[دعای پیامبر]] را برای [[نجات]] خودش در خواست نمود، [[تعهد]] کرد که دیگر [[پیامبر]] را دنبال نکند، دیگران را نیز از این راه باز دارد و برگرداند<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۸۳.</ref>.

	== توقف و [[اقدامات پیامبر]] در [[قبا]] تا رسیدن جانشینشان ==		== توقف و اقدامات پیامبر در [[قبا]] تا رسیدن جانشینشان ==
	پیامبر در ده قبا به [[خانه]] [[کلثوم بن هدم]] بزرگ [[قبیله]] [[بنی عمرو بن عوف]] که از قبل [[مسلمان]] شده بود وارد شدند. هنگامی که شب فرا رسید [[ابوبکر]] از پیامبر{{صل}} جدا شد و به طرف [[مدینه]] آمد، در خانه یکی از [[انصار]] مستقر گردید، اما [[حضرت رسول]]{{صل}} همچنان در قبا و در [[منزل]] [[کلثوم]]، توقف نمودند<ref>اعلام الوری، ج۱، ص۱۵۲.</ref>. البته برای [[ملاقات]] با [[مردم]] به خانه [[سعد بن خیثمه]] می‌رفتند که [[اهل]] و عیالی نداشت و رفت و آمد مردم برای او مزاحمتی به بار نمی‌آورد.		پیامبر در ده قبا به [[خانه]] [[کلثوم بن هدم]] بزرگ [[قبیله]] [[بنی عمرو بن عوف]] که از قبل [[مسلمان]] شده بود وارد شدند. هنگامی که شب فرا رسید [[ابوبکر]] از پیامبر{{صل}} جدا شد و به طرف [[مدینه]] آمد، در خانه یکی از [[انصار]] مستقر گردید، اما [[حضرت رسول]]{{صل}} همچنان در قبا و در [[منزل]] [[کلثوم]]، توقف نمودند<ref>اعلام الوری، ج۱، ص۱۵۲.</ref>. البته برای [[ملاقات]] با [[مردم]] به خانه [[سعد بن خیثمه]] می‌رفتند که [[اهل]] و عیالی نداشت و رفت و آمد مردم برای او مزاحمتی به بار نمی‌آورد.