هدایت‌گری امام حسین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۲

2024-07-05T10:32:12Z

Bahmani: /* زیباترین انتخاب */

2024-07-05T10:29:33Z

زیباترین انتخاب

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۹
خط ۶۶:		خط ۶۶:
	با وارد شدن آن [[بزرگوار]] به این مرحله، آهنگ سخنان و کلمات آن حضرت نیز متناسب با وضعیت جدید، رنگی دیگر می‌‌گیرد، و از این پس به طور وسیع به زمینه‌سازی و [[روشنگری]] و [[دعوت]] مردم به قیامی فراگیر بر ضد [[دستگاه حکومت]] یزیدی دست می‌‌زند و در همین راستا [[نامه]] ای به اشراف و رؤسای [[قبایل بصره]] می‌‌نویسد و آنان را به [[نصرت]] و کمک خود دعوت می‌‌کند<ref>بحارالانوار، مؤسسه الوفاء، ج ۴۴، ص۳۳۷.</ref>. و نیز اقدامات و روشنگری‌های دیگر، که تمامی آنها در این مقطع صورت می‌‌گیرد. او با اینکه می‌‌داند نهایت کارش به کجا خواهد انجامید و خود در سخنانی که از آن حضرت نقل شده است به وضوح این موضوع را یادآور شده است<ref>لهوف، ص۵۲ - ۶۰؛ بحارالانوار، ج ۴۴، ص۳۶۴ - ۳۶۷.</ref>. و می‌‌داند که این حرکتها، در جهت [[پیروزی]] ظاهری و نظامی نتیجه ای نخواهد بخشید، ولی در عین حال، شاید به دو جهت، به این روشنگریها و [[پیام]] رسانی‌ها [[اقدام]] کرد؛ یکی استفاده از [[فرصت]] تازه برای بیدار کردن [[جامعه]] خفته [[اسلامی]] از [[خواب غفلت]] و [[جهل]] و توجه دادن آنان به تکلیفی بزرگ و ایجاد حرکت و [[شور]] و [[آگاهی]] به خطری عظیم که بنیاد [[دین]] را [[تهدید]] می‌‌کند. و دیگر اینکه تعقیب این [[هدف]] یعنی پاسخ مثبت دادن به [[دعوت مردم کوفه]] برای [[برپایی حکومت اسلامی]] و قطع ید [[بنی امیه]]، خواسته ای است که [[یاران]] زیادی می‌‌طلبد، عِدّه و عُدّه می‌‌خواهد، آن حضرت در این راه می‌‌باید با [[مراقبت]] و دقت تمام، به گونه ای عمل کند که گوئیا باید در این راه به پیروزی رسد و طوری قدم برندارد که او را به عدم [[تدبیر]] و [[درایت]] و بی‌برنامگی متهم کنند و آیندگان بگویند که اگر چنین و چنان می‌‌کرد موفق می‌‌شد.<ref>[[سید مهدی موسوی کاشمری\|موسوی کاشمری، سید مهدی]]، [[مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین (مقاله)\|مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین]]، ص ؟؟؟.</ref>.		با وارد شدن آن [[بزرگوار]] به این مرحله، آهنگ سخنان و کلمات آن حضرت نیز متناسب با وضعیت جدید، رنگی دیگر می‌‌گیرد، و از این پس به طور وسیع به زمینه‌سازی و [[روشنگری]] و [[دعوت]] مردم به قیامی فراگیر بر ضد [[دستگاه حکومت]] یزیدی دست می‌‌زند و در همین راستا [[نامه]] ای به اشراف و رؤسای [[قبایل بصره]] می‌‌نویسد و آنان را به [[نصرت]] و کمک خود دعوت می‌‌کند<ref>بحارالانوار، مؤسسه الوفاء، ج ۴۴، ص۳۳۷.</ref>. و نیز اقدامات و روشنگری‌های دیگر، که تمامی آنها در این مقطع صورت می‌‌گیرد. او با اینکه می‌‌داند نهایت کارش به کجا خواهد انجامید و خود در سخنانی که از آن حضرت نقل شده است به وضوح این موضوع را یادآور شده است<ref>لهوف، ص۵۲ - ۶۰؛ بحارالانوار، ج ۴۴، ص۳۶۴ - ۳۶۷.</ref>. و می‌‌داند که این حرکتها، در جهت [[پیروزی]] ظاهری و نظامی نتیجه ای نخواهد بخشید، ولی در عین حال، شاید به دو جهت، به این روشنگریها و [[پیام]] رسانی‌ها [[اقدام]] کرد؛ یکی استفاده از [[فرصت]] تازه برای بیدار کردن [[جامعه]] خفته [[اسلامی]] از [[خواب غفلت]] و [[جهل]] و توجه دادن آنان به تکلیفی بزرگ و ایجاد حرکت و [[شور]] و [[آگاهی]] به خطری عظیم که بنیاد [[دین]] را [[تهدید]] می‌‌کند. و دیگر اینکه تعقیب این [[هدف]] یعنی پاسخ مثبت دادن به [[دعوت مردم کوفه]] برای [[برپایی حکومت اسلامی]] و قطع ید [[بنی امیه]]، خواسته ای است که [[یاران]] زیادی می‌‌طلبد، عِدّه و عُدّه می‌‌خواهد، آن حضرت در این راه می‌‌باید با [[مراقبت]] و دقت تمام، به گونه ای عمل کند که گوئیا باید در این راه به پیروزی رسد و طوری قدم برندارد که او را به عدم [[تدبیر]] و [[درایت]] و بی‌برنامگی متهم کنند و آیندگان بگویند که اگر چنین و چنان می‌‌کرد موفق می‌‌شد.<ref>[[سید مهدی موسوی کاشمری\|موسوی کاشمری، سید مهدی]]، [[مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین (مقاله)\|مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین]]، ص ؟؟؟.</ref>.

	===[[زیباترین]] [[انتخاب]]===		===زیباترین [[انتخاب]]===
	[[حرکت امام حسین]]{{ع}} را از [[مکه]] به سوی [[کوفه]]، [[روز]] [[هشتم ذی حجه]] سال شصتم [[هجری]] نوشته‌اند. و این همان روزی است که از اقصی نقاط [[جهان اسلام]] [[حاجیان]] برای انجام [[مناسک حج]] در آن [[شهر]] مجتمع‌اند، ترک مکه در آن روز و رها کردن [[اعمال]] [[حج]]، آن هم از سوی شخصیتی ممتاز و [[الهی]] مانند [[حسین بن علی]]{{ع}}، بسیار پرمعنا و بیدارگر بود، و زیباترین انتخاب بود تا عملاً [[ناخشنودی]] خود را نسبت به وضعیت موجود اعلام کند و تمام عالم [[اسلام]] پیام [[حسینی]] را از طریق حاجیانی که چند روز دیگر به مناطق مختلف خود می‌‌روند، دریافت کنند، و قطعاً این سؤالی بوده است که در اذهان [[اکثریت]] آنان پدید می‌‌آمد که چه حادثه ای پیش آمده است که فرزندِ زاده [[کعبه]]، در حساسترین روزی که همگان به سوی [[خانه خدا]] می‌‌روند، آن را پشت سر گذاشته است، گو اینکه عده ای او را به بی‌توجهی به [[مناسک حج]] متهم کنند و سخنی دیگر بگویند. توجیهی که آن حضرت برای این کار خود در پاسخ به برادرش [[محمد بن حنفیه]] که علت آن را از او جویا شده بود بیان کرده است این است، که می‌‌ترسم یزید [[خون]] مرا در کنار کعبه بریزد و بدین وسیله [[حرمت]] [[خانه]] [[حق]] هتک شود. <ref>لهوف، ص۵۵؛ بحارالانوار، ج ۴۴، ص۳۶۴.</ref>. او به خوبی می‌‌دانست که یزید از او دست بردار نیست و در صدد است تا کسی یا افرادی را وادار سازد، تا در ازدحام ~~[[جمعیت]]،~~ به طور ناشناس آن حضرت را [[ترور]] کنند و سپس به [[اتهام]] [[قتل]] او، بی‌گناهی را گرفته و [[مجازات]] کند. و در این صورت هم حرمت خانه خدا شکسته و هم خون [[پاک]] آن حضرت پایمال شده و کوچکترین بهره ای برای [[دین]]، جز [[تحکیم]] موقعیت یزید از آن حاصل نمی‌شد. بی‌گمان این [[اخبار]] و سخنان در محیط آن [[روز]] [[مکه]] دهان به دهان می‌‌گشت و بین [[مسلمانان]] منتشر می‌‌شد.<ref>[[سید مهدی موسوی کاشمری\|موسوی کاشمری، سید مهدی]]، [[مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین (مقاله)\|مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین]].</ref>.		[[حرکت امام حسین]]{{ع}} را از [[مکه]] به سوی [[کوفه]]، [[روز]] [[هشتم ذی حجه]] سال شصتم هجری نوشته‌اند. و این همان روزی است که از اقصی نقاط [[جهان اسلام]] [[حاجیان]] برای انجام [[مناسک حج]] در آن [[شهر]] مجتمع‌اند، ترک مکه در آن روز و رها کردن [[اعمال]] [[حج]]، آن هم از سوی شخصیتی ممتاز و [[الهی]] مانند [[حسین بن علی]]{{ع}}، بسیار پرمعنا و بیدارگر بود، و زیباترین انتخاب بود تا عملاً ناخشنودی خود را نسبت به وضعیت موجود اعلام کند و تمام عالم [[اسلام]] پیام [[حسینی]] را از طریق حاجیانی که چند روز دیگر به مناطق مختلف خود می‌‌روند، دریافت کنند، و قطعاً این سؤالی بوده است که در اذهان [[اکثریت]] آنان پدید می‌‌آمد که چه حادثه ای پیش آمده است که فرزندِ زاده [[کعبه]]، در حساسترین روزی که همگان به سوی [[خانه خدا]] می‌‌روند، آن را پشت سر گذاشته است، گو اینکه عده ای او را به بی‌توجهی به [[مناسک حج]] متهم کنند و سخنی دیگر بگویند. توجیهی که آن حضرت برای این کار خود در پاسخ به برادرش [[محمد بن حنفیه]] که علت آن را از او جویا شده بود بیان کرده است این است، که می‌‌ترسم یزید [[خون]] مرا در کنار کعبه بریزد و بدین وسیله [[حرمت]] [[خانه]] [[حق]] هتک شود. <ref>لهوف، ص۵۵؛ بحارالانوار، ج ۴۴، ص۳۶۴.</ref>. او به خوبی می‌‌دانست که یزید از او دست بردار نیست و در صدد است تا کسی یا افرادی را وادار سازد، تا در ازدحام جمعیت، به طور ناشناس آن حضرت را [[ترور]] کنند و سپس به [[اتهام]] [[قتل]] او، بی‌گناهی را گرفته و [[مجازات]] کند. و در این صورت هم حرمت خانه خدا شکسته و هم خون [[پاک]] آن حضرت پایمال شده و کوچکترین بهره ای برای [[دین]]، جز [[تحکیم]] موقعیت یزید از آن حاصل نمی‌شد. بی‌گمان این [[اخبار]] و سخنان در محیط آن [[روز]] [[مکه]] دهان به دهان می‌‌گشت و بین [[مسلمانان]] منتشر می‌‌شد<ref>[[سید مهدی موسوی کاشمری\|موسوی کاشمری، سید مهدی]]، [[مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین (مقاله)\|مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین]].</ref>.

	===[[شهادت]]===		===[[شهادت]]===

Bahmani: /* انقلاب یا کودتا */

2024-07-05T10:27:39Z

انقلاب یا کودتا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۷
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==[[انقلاب]] یا [[کودتا]]==		==[[انقلاب]] یا کودتا==
	در [[تاریخ]] تحولات و انقلابات بشری گاهی مصلحانی به ظهور می‌‌رسیدند که با قصد [[خیرخواهی]] و [[اصلاح]]، پیش از هر چیز به سراغ [[حکومت]] و دستگاه [[فاسد]] [[حاکم]] می‌‌رفته‌اند و با به راه انداختن [[جنگ]] مسلحانه به سرنگونی آن [[اقدام]] می‌‌کرده‌اند. آنان بر این [[باور]] بوده‌اند که برای ایجاد [[اصلاحات]] در [[جامعه]] باید از بالا به پایین شروع کرد و ابتدا [[حکومت فاسد]] را از میان برداشت و آنگاه به اصلاحات، در سطح و عمق جامعه اقدام کرد. چنین سیری در اصطلاح [[سیاسی]] «کودتا»<ref>فرهنگ عمید.</ref>. نام دارد. البته همه کودتاها با این انگیزه و بر این اساس واقع نشده و نمی‌شود. این شیوه گرچه ممکن است زودتر به [[تغییر]] [[رژیم]] بینجامد، ولی چون در [[مردم]] [[آمادگی]] برای اصلاحات نبوده و کار عمیق [[فرهنگی]] بر روی آنان صورت نگرفته است، چه بسا حکومت جدید در این راه دراز و پرپیچ و خم از [[همراهی]] و مساعدت مردم بی‌بهره بماند و چون [[نظارت]] مردمی بر عملکرد و سیاستهای [[دولت]] در چنین فرضی وجود ندارد، رفته رفته [[دستگاه حکومت]] آرمانهای خود را تغییر داده و به [[فساد]] گراید، و حرکت اصلی که با [[هدف]] اصلاحی به وقوع پیوسته است در وصول به آن با ناکامی مواجه گردد. در برابر این دسته، گروه بسیاری از [[مصلحان]] که عمیق به مسایل می‌‌نگرند و با دیدی ژرف به هدف خود و راههای وصول بدان می‌‌اندیشند، مسیری دیگر می‌‌پیمایند و برای چنین حرکتی کمتر [[سرمایه‌گذاری]] و صرف وقت و انرژی می‌‌کنند. آنان به اصلاحات از پایین به بالا [[معتقد]] و به [[فرهنگ‌سازی]] و زمینه پردازی به عنوان عامل اصلی دگرگونیهای [[اجتماعی]]، فرهنگی، سیاسی و [[اقتصادی]] و غیر آن، توجهی تام دارند. چنین شیوه ای هم مساعدت و پشتوانه مردم را با [[اهداف حکومت]] جدید تضمین می‌‌کند و هم به واسطه وجود [[نظارت عمومی]]، از فساد دستگاه دولتی ممانعت به عمل می‌‌آورد. حرکت‌های اصلاحی [[پیامبران الهی]] تماماً از همین شیوه [[پیروی]] می‌‌کرده است و حتی در رفتن به سراغ کسی همچون [[فرعون]] نیز، در آغاز عنصر [[فرهنگی]] و [[تبلیغی]] در کار بوده است. [[قرآن کریم]] در نقل خطاب [[خداوند]] به [[حضرت موسی]] و [[هارون]] می‌‌فرماید: {{متن قرآن\|اذْهَبَا إِلَى فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَى * فَقُولَا لَهُ قَوْلًا لَيِّنًا لَعَلَّهُ يَتَذَكَّرُ أَوْ يَخْشَى}}<ref>«به سوی فرعون بروید که او سرکشی کرده است * و با او به نرمی سخن گویید باشد که او پند گیرد یا بهراسد» سوره طه، آیه ۴۳-۴۴.</ref>؛<ref>سید بن طاووس، لهوف، چاپ قدیم، ص۲۰.</ref>. به سوی فرعون که [[طغیان]] کرده است بروید سپس با او سخنی نرم و ملایم بگویید شاید به خود آمده یا از [[عاقبت]] کار خود بترسد». [[منطق قرآن]] در باب ایجاد [[عدالت]]، رویکرد به [[مردم]] است و این [[وظیفه]] به خود آنان متوجه شده است تا با [[فرهنگ‌سازی]] و روشنگری‌های [[انبیاء]]، خود آنها به برپایی [[قسط]] و عدالت [[اقدام]] کنند. قرآن کریم در این باره می‌‌فرماید: {{متن قرآن\|لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ وَأَنْزَلْنَا الْحَدِيدَ فِيهِ بَأْسٌ شَدِيدٌ وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ وَرُسُلَهُ بِالْغَيْبِ إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٌ}}<ref>«ما پیامبرانمان را با برهان‌ها (ی روشن) فرستادیم و با آنان کتاب و ترازو فرو فرستادیم تا مردم به دادگری برخیزند و (نیز) آهن را فرو فرستادیم که در آن نیرویی سخت و سودهایی برای مردم است و تا خداوند معلوم دارد چه کسی در نهان، (دین) او و پیامبرانش را یاری می‌کند؛ بی‌گمان خداوند توانمندی پیروزمند است» سوره حدید، آیه ۲۵.</ref>		در [[تاریخ]] تحولات و انقلابات بشری گاهی مصلحانی به ظهور می‌‌رسیدند که با قصد [[خیرخواهی]] و [[اصلاح]]، پیش از هر چیز به سراغ [[حکومت]] و دستگاه [[فاسد]] [[حاکم]] می‌‌رفته‌اند و با به راه انداختن [[جنگ]] مسلحانه به سرنگونی آن [[اقدام]] می‌‌کرده‌اند. آنان بر این [[باور]] بوده‌اند که برای ایجاد [[اصلاحات]] در [[جامعه]] باید از بالا به پایین شروع کرد و ابتدا [[حکومت فاسد]] را از میان برداشت و آنگاه به اصلاحات، در سطح و عمق جامعه اقدام کرد. چنین سیری در اصطلاح [[سیاسی]] «کودتا»<ref>فرهنگ عمید.</ref>. نام دارد. البته همه کودتاها با این انگیزه و بر این اساس واقع نشده و نمی‌شود. این شیوه گرچه ممکن است زودتر به [[تغییر]] [[رژیم]] بینجامد، ولی چون در [[مردم]] آمادگی برای اصلاحات نبوده و کار عمیق [[فرهنگی]] بر روی آنان صورت نگرفته است، چه بسا حکومت جدید در این راه دراز و پرپیچ و خم از [[همراهی]] و مساعدت مردم بی‌بهره بماند و چون [[نظارت]] مردمی بر عملکرد و سیاستهای [[دولت]] در چنین فرضی وجود ندارد، رفته رفته [[دستگاه حکومت]] آرمانهای خود را تغییر داده و به [[فساد]] گراید، و حرکت اصلی که با [[هدف]] اصلاحی به وقوع پیوسته است در وصول به آن با ناکامی مواجه گردد. در برابر این دسته، گروه بسیاری از [[مصلحان]] که عمیق به مسایل می‌‌نگرند و با دیدی ژرف به هدف خود و راههای وصول بدان می‌‌اندیشند، مسیری دیگر می‌‌پیمایند و برای چنین حرکتی کمتر [[سرمایه‌گذاری]] و صرف وقت و انرژی می‌‌کنند. آنان به اصلاحات از پایین به بالا [[معتقد]] و به [[فرهنگ‌سازی]] و زمینه پردازی به عنوان عامل اصلی دگرگونیهای [[اجتماعی]]، فرهنگی، سیاسی و [[اقتصادی]] و غیر آن، توجهی تام دارند. چنین شیوه ای هم مساعدت و پشتوانه مردم را با [[اهداف حکومت]] جدید تضمین می‌‌کند و هم به واسطه وجود [[نظارت عمومی]]، از فساد دستگاه دولتی ممانعت به عمل می‌‌آورد. حرکت‌های اصلاحی [[پیامبران الهی]] تماماً از همین شیوه [[پیروی]] می‌‌کرده است و حتی در رفتن به سراغ کسی همچون [[فرعون]] نیز، در آغاز عنصر [[فرهنگی]] و [[تبلیغی]] در کار بوده است. [[قرآن کریم]] در نقل خطاب [[خداوند]] به [[حضرت موسی]] و [[هارون]] می‌‌فرماید: {{متن قرآن\|اذْهَبَا إِلَى فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَى * فَقُولَا لَهُ قَوْلًا لَيِّنًا لَعَلَّهُ يَتَذَكَّرُ أَوْ يَخْشَى}}<ref>«به سوی فرعون بروید که او سرکشی کرده است * و با او به نرمی سخن گویید باشد که او پند گیرد یا بهراسد» سوره طه، آیه ۴۳-۴۴.</ref>؛<ref>سید بن طاووس، لهوف، چاپ قدیم، ص۲۰.</ref>. به سوی فرعون که [[طغیان]] کرده است بروید سپس با او سخنی نرم و ملایم بگویید شاید به خود آمده یا از [[عاقبت]] کار خود بترسد». [[منطق قرآن]] در باب ایجاد [[عدالت]]، رویکرد به [[مردم]] است و این [[وظیفه]] به خود آنان متوجه شده است تا با [[فرهنگ‌سازی]] و روشنگری‌های [[انبیاء]]، خود آنها به برپایی [[قسط]] و عدالت [[اقدام]] کنند. قرآن کریم در این باره می‌‌فرماید: {{متن قرآن\|لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ وَأَنْزَلْنَا الْحَدِيدَ فِيهِ بَأْسٌ شَدِيدٌ وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ وَرُسُلَهُ بِالْغَيْبِ إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٌ}}<ref>«ما پیامبرانمان را با برهان‌ها (ی روشن) فرستادیم و با آنان کتاب و ترازو فرو فرستادیم تا مردم به دادگری برخیزند و (نیز) آهن را فرو فرستادیم که در آن نیرویی سخت و سودهایی برای مردم است و تا خداوند معلوم دارد چه کسی در نهان، (دین) او و پیامبرانش را یاری می‌کند؛ بی‌گمان خداوند توانمندی پیروزمند است» سوره حدید، آیه ۲۵.</ref>

	ما [[پیامبران]] خویش را با ادّله و براهینِ روشن فرستادیم و با آنان کتاب و [[میزان]] فرود آوردیم تا مردم [[اقامه قسط]] کنند و آهن را نازل کردیم که در آن [[سختی]] و [[صلابت]] و منافعی برای مردم است». در این [[آیه کریمه]] نقش [[پیامبران الهی]] [[فرهنگ]] سازی، [[روشنگری]] و [[تبلیغ]] [[معارف]] و [[مقررات الهی]] معرفی شده است، تا در [[سایه]] [[بیداری]] و [[شناخت حق]] و راه درست، [[عدالت‌طلبی]] و [[حقیقت]] خواهی در آنان زنده شود و سپس خود با استفاده از ابزار آهن، به دفع موانع [[قسط]] به پا خیزند و سیستمی عادلانه و [[حق]] مدارانه را بر [[سرنوشت]] خود [[حاکم]] کنند. در [[نهضت حسینی]] نیز [[روشنگری]] و تنویر [[افکار عمومی]]، بارزترین جنبه این حرکت [[مقدس]] محسوب می‌‌شود و تلاش بی‌وقفه و پی گیر آن حضرت در این راه، شاهدی بر [[اعمال]] همین روش و اهتمام آن حضرت نسبت به این موضوع است.<ref>[[سید مهدی موسوی کاشمری\|موسوی کاشمری، سید مهدی]]، [[مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین (مقاله)\|مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین]]~~، ص ؟؟؟~~.</ref>.		ما [[پیامبران]] خویش را با ادّله و براهینِ روشن فرستادیم و با آنان کتاب و [[میزان]] فرود آوردیم تا مردم [[اقامه قسط]] کنند و آهن را نازل کردیم که در آن [[سختی]] و [[صلابت]] و منافعی برای مردم است». در این [[آیه کریمه]] نقش [[پیامبران الهی]] [[فرهنگ]] سازی، [[روشنگری]] و [[تبلیغ]] [[معارف]] و [[مقررات الهی]] معرفی شده است، تا در [[سایه]] [[بیداری]] و [[شناخت حق]] و راه درست، [[عدالت‌طلبی]] و [[حقیقت]] خواهی در آنان زنده شود و سپس خود با استفاده از ابزار آهن، به دفع موانع [[قسط]] به پا خیزند و سیستمی عادلانه و [[حق]] مدارانه را بر [[سرنوشت]] خود [[حاکم]] کنند. در [[نهضت حسینی]] نیز [[روشنگری]] و تنویر [[افکار عمومی]]، بارزترین جنبه این حرکت [[مقدس]] محسوب می‌‌شود و تلاش بی‌وقفه و پی گیر آن حضرت در این راه، شاهدی بر [[اعمال]] همین روش و اهتمام آن حضرت نسبت به این موضوع است<ref>[[سید مهدی موسوی کاشمری\|موسوی کاشمری، سید مهدی]]، [[مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین (مقاله)\|مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین]].</ref>.

	==[[انقلاب]] اصلاحی و خاستگاه آن==		==[[انقلاب]] اصلاحی و خاستگاه آن==

Wasity: جایگزینی متن - 'سیدبن ' به 'سید بن '

2023-08-21T11:01:13Z

جایگزینی متن - 'سیدبن ' به 'سید بن '

نمایش تغییرات

Wasity: /* بزرگترین آموزه نهضت حسینی */

2023-08-21T10:54:58Z

بزرگترین آموزه نهضت حسینی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۲۴
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	==بزرگترین آموزه [[نهضت حسینی]]==		==بزرگترین آموزه [[نهضت حسینی]]==
	~~چنان که گفته شد~~ [[انسان]] موجودی است [[اجتماعی]] که [[تمایل]] دارد همواره خود را با جمع هماهنگ کند و بلکه محکوم آن است و انسان موفق آن کسی است که بهتر بتواند خود را بامحیط و [[فرهنگ]] غالب [[زمان]] تطبیق دهد. و در [[جامعه‌شناسی]]، از [[رفتاری]] که در بین مردم معروف شناخته شود تعبیر به «[[هنجار]]» می‌‌شود، چه این [[رفتار]] مطابق با ارزشهای مکتبی و [[انسانی]] باشد یا نباشد و آنچه از سوی [[جامعه]] مورد [[اعتراض]] و [[بی‌مهری]] باشد «[[ناهنجار]]» شمرده می‌‌شود. سخن بر سر این است که [[مؤمن]] چگونه است؟ آیا او می‌‌تواند تنها در غالب هنجارهای اجتماعی گام بردارد و ملاک [[حق و باطل]] را در هر زمینه ای [[هنجارها]] و ناهنجارها بداند؟ قطعاً چنین شیوه ای صفت مؤمن نیست. مطابق [[آیات]] و [[روایات]] به ویژه در مورد [[امر به معروف و نهی از منکر]]، انسان [[دین]] [[باور]] هنجارساز و تأثیرگذار است نه هنجارپذیر و تأثیرگیر. و چنین شخصی [[فرهنگ‌سازی]] و کنش در تبدیل ارزشهای مثبت نابهنجار به هنجار اجتماعی و مقبول عرف را [[وظیفه]] خود می‌‌شمارد. بزرگترین درسی را که [[حضرت امام حسین]]{{ع}} به [[بشر]] آموخت همین نکته است. بر اساس آموزه آن [[بزرگوار]]، هر گاه [[حق]] و [[عدالت]] و [[فضیلت‌های انسانی]] در خطر [[تحریف]] و فنا قرار گرفت و این [[ضلالت]] و [[غفلت]] دامن گیر و دامن‌گستر و هنجار شد، مؤمن وظیفه دارد با همه قوا به [[روشنگری]] و [[بیدارگری]] بپردازد و از تمامی سرمایه‌های خود در این راه در حد توان خود مایه بگذارد. از مصیبتهای [[تاریخی]] این گزارش است که پس از [[ملاقات امام]] حسین{{ع}} با [[فرماندار مدینه]]، [[مروان حکم]] به آن حضرت گفت: من [[خیرخواه]] توأم و به سخن من گوش کن که [[نجات]] تو در آن است.		[[انسان]] موجودی است [[اجتماعی]] که [[تمایل]] دارد همواره خود را با جمع هماهنگ کند و بلکه محکوم آن است و انسان موفق آن کسی است که بهتر بتواند خود را بامحیط و [[فرهنگ]] غالب [[زمان]] تطبیق دهد. و در [[جامعه‌شناسی]]، از [[رفتاری]] که در بین مردم معروف شناخته شود تعبیر به «[[هنجار]]» می‌‌شود، چه این [[رفتار]] مطابق با ارزشهای مکتبی و [[انسانی]] باشد یا نباشد و آنچه از سوی [[جامعه]] مورد [[اعتراض]] و [[بی‌مهری]] باشد «[[ناهنجار]]» شمرده می‌‌شود. سخن بر سر این است که [[مؤمن]] چگونه است؟ آیا او می‌‌تواند تنها در غالب هنجارهای اجتماعی گام بردارد و ملاک [[حق و باطل]] را در هر زمینه ای [[هنجارها]] و ناهنجارها بداند؟ قطعاً چنین شیوه ای صفت مؤمن نیست. مطابق [[آیات]] و [[روایات]] به ویژه در مورد [[امر به معروف و نهی از منکر]]، انسان [[دین]] [[باور]] هنجارساز و تأثیرگذار است نه هنجارپذیر و تأثیرگیر. و چنین شخصی [[فرهنگ‌سازی]] و کنش در تبدیل ارزشهای مثبت نابهنجار به هنجار اجتماعی و مقبول عرف را [[وظیفه]] خود می‌‌شمارد. بزرگترین درسی را که [[حضرت امام حسین]]{{ع}} به [[بشر]] آموخت همین نکته است. بر اساس آموزه آن [[بزرگوار]]، هر گاه [[حق]] و [[عدالت]] و [[فضیلت‌های انسانی]] در خطر [[تحریف]] و فنا قرار گرفت و این [[ضلالت]] و [[غفلت]] دامن گیر و دامن‌گستر و هنجار شد، مؤمن وظیفه دارد با همه قوا به [[روشنگری]] و [[بیدارگری]] بپردازد و از تمامی سرمایه‌های خود در این راه در حد توان خود مایه بگذارد. از مصیبتهای [[تاریخی]] این گزارش است که پس از [[ملاقات امام]] حسین{{ع}} با [[فرماندار مدینه]]، [[مروان حکم]] به آن حضرت گفت: من [[خیرخواه]] توأم و به سخن من گوش کن که [[نجات]] تو در آن است.

	آن حضرت در پاسخ گفتند: سخنت چیست؟ بگو تا بشنوم. او در پاسخ [[بیعت با یزید]] را به آن حضرت پیشنهاد کرد و سپس اضافه کرد که چنین کاری برای [[دین]] و دنیای تو بهتر است. این گزارش حاکی از [[فاجعه]] ای عمیق در سطح [[جامعه اسلامی]] آن [[روز]] است، که کسی مانند او به خود [[اجازه]] می‌‌دهد با پسر [[پیامبر خدا]]{{صل}} که همگان وصف بی‌همتای او و برادرش [[امام حسن]]{{ع}} را از زبان [[وحیانی]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} شنیده بودند، این گونه سخن بگوید و خود را خیرخواه و [[دلسوز]] دین او نیز به حساب آورد. آنگاه [[امام حسین]]{{ع}} در پاسخ به پیشنهاد او گفتند: «انا للَّه و انا الیه راجعون و علی الاسلام السّلام اذ قد بلیت الامّه براع مثل یزید؛. ما از خداییم و به سوی او باز می‌‌گردیم و باید با [[اسلام]] [[وداع]] کرد که [[امّت]] [[پیامبر]]{{صل}} به [[زمامداری]] همچون یزید [[مبتلا]] شده است». فراز نخست این سخن، بخشی از [[آیه قرآنی]]<ref>{{متن قرآن\|وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِنَ الْأَمْوَالِ وَالْأَنْفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ * الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ}} «و بی‌گمان شما را با چیزی از بیم و گرسنگی و کاستی دارایی‌ها و کسان و فرآورده‌ها می‌آزماییم، و شکیبایان را نوید بخش! * همان کسان که چون بدیشان مصیبتی رسد می‌گویند: «انّا للّه و انّا الیه راجعون» (ما از آن خداوندیم و به سوی او باز می‌گردیم)» سوره بقره، آیه ۱۵۵-۱۵۶.</ref> در مورد [[مصیبت]] و معروف به کلمه «[[استرجاع]]» است و مطابق [[تعلیم]] [[قرآن]]، [[مؤمن]] در وقت بروز مصیبت آن را بر زبان می‌‌آورد. جریان این [[کلام الهی]] بر زبان آن حضرت نشان از مصیبتی سترگ و تمهیدی است برای نشان دادن عمق [[فاجعه]] ای که جمله پس از آن حکایت گر آن است. فراز بعدی را به دو صورت می‌‌توان توضیح داد. نخست آنکه [[زمامداری]] شخصی مانند [[یزید بن معاویه]]، ویرانی قلعه [[دین]] و [[هدم]] آن را در پی دارد به صورتی که باید با آن [[وداع]] کرد؛ زیرا [[بنی امیه]] که هیچ [[اعتقادی]] به دین و اساس [[وحی]] ندارند با خود [[عهد]] بسته‌اند که تا نابودی کامل آن آرام نگیرند و تا بازگرداندن [[جامعه]] به وضعیت [[دوران جاهلیت]] از پای ننشینند. احتمال دیگر اینکه وضعیت [[فرهنگی]]، اعتقادی، و هنجارهای [[اجتماعی]] [[امت اسلامی]] به حدی تنزل یافته باشد که پذیرای کسی مانند یزید باشند و [[حکومت]] و زمامداری او را بر خود هموار سازند.		آن حضرت در پاسخ گفتند: سخنت چیست؟ بگو تا بشنوم. او در پاسخ [[بیعت با یزید]] را به آن حضرت پیشنهاد کرد و سپس اضافه کرد که چنین کاری برای [[دین]] و دنیای تو بهتر است. این گزارش حاکی از [[فاجعه]] ای عمیق در سطح [[جامعه اسلامی]] آن [[روز]] است، که کسی مانند او به خود [[اجازه]] می‌‌دهد با پسر [[پیامبر خدا]]{{صل}} که همگان وصف بی‌همتای او و برادرش [[امام حسن]]{{ع}} را از زبان [[وحیانی]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} شنیده بودند، این گونه سخن بگوید و خود را خیرخواه و [[دلسوز]] دین او نیز به حساب آورد. آنگاه [[امام حسین]]{{ع}} در پاسخ به پیشنهاد او گفتند: «انا للَّه و انا الیه راجعون و علی الاسلام السّلام اذ قد بلیت الامّه براع مثل یزید؛. ما از خداییم و به سوی او باز می‌‌گردیم و باید با [[اسلام]] [[وداع]] کرد که [[امّت]] [[پیامبر]]{{صل}} به [[زمامداری]] همچون یزید [[مبتلا]] شده است». فراز نخست این سخن، بخشی از [[آیه قرآنی]]<ref>{{متن قرآن\|وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِنَ الْأَمْوَالِ وَالْأَنْفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ * الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ}} «و بی‌گمان شما را با چیزی از بیم و گرسنگی و کاستی دارایی‌ها و کسان و فرآورده‌ها می‌آزماییم، و شکیبایان را نوید بخش! * همان کسان که چون بدیشان مصیبتی رسد می‌گویند: «انّا للّه و انّا الیه راجعون» (ما از آن خداوندیم و به سوی او باز می‌گردیم)» سوره بقره، آیه ۱۵۵-۱۵۶.</ref> در مورد [[مصیبت]] و معروف به کلمه «[[استرجاع]]» است و مطابق [[تعلیم]] [[قرآن]]، [[مؤمن]] در وقت بروز مصیبت آن را بر زبان می‌‌آورد. جریان این [[کلام الهی]] بر زبان آن حضرت نشان از مصیبتی سترگ و تمهیدی است برای نشان دادن عمق [[فاجعه]] ای که جمله پس از آن حکایت گر آن است. فراز بعدی را به دو صورت می‌‌توان توضیح داد. نخست آنکه [[زمامداری]] شخصی مانند [[یزید بن معاویه]]، ویرانی قلعه [[دین]] و [[هدم]] آن را در پی دارد به صورتی که باید با آن [[وداع]] کرد؛ زیرا [[بنی امیه]] که هیچ [[اعتقادی]] به دین و اساس [[وحی]] ندارند با خود [[عهد]] بسته‌اند که تا نابودی کامل آن آرام نگیرند و تا بازگرداندن [[جامعه]] به وضعیت [[دوران جاهلیت]] از پای ننشینند. احتمال دیگر اینکه وضعیت [[فرهنگی]]، اعتقادی، و هنجارهای [[اجتماعی]] [[امت اسلامی]] به حدی تنزل یافته باشد که پذیرای کسی مانند یزید باشند و [[حکومت]] و زمامداری او را بر خود هموار سازند.

	دیگر اثری از [[حقیقت]] دین نمانده و همچون محتضری ماند که به پایان [[عمر]] خود نزدیک است. البته تعبیر به «مثل» در این جمله مؤیدی برای احتمال دوم است؛ زیرا بنا بر احتمال نخست حکومت شخص یزید مصیبتی برای [[اسلام]] معرفی می‌‌شود و زمامداری خاص او که در آن [[زمان]] امت اسلامی بدان دچار شده بود خطری برای [[اساس دین]] و [[عدالت]] به شمار می‌‌رود، ولی بنابر معنای دیگر مایه [[نگرانی]]، رسیدن وضعیت جامعه در ابعاد فرهنگی اجتماعی [[اخلاقی]] به سر حدی است که زمامداری همانند یزید [[هنجار]] اجتماعی شود و به تعبیر دیگر بنابر احتمال دوم، اصل جریان، مورد اعلام خطر است نه حکومت شخص یزید. در هر صورت این زخمی عمیق و دردناک بود که بر [[قلب]] اسلام نشسته بود و آن را [[تهدید]] به [[مرگ]] می‌‌کرد. بزرگترین [[اقدام]] [[امام حسین]]{{ع}} در [[قیام]] خود این بود که با فریادها و پیامها و سخنان بیدارگر و مهیّج خود که سطر به سطر آن را با [[خون]] [[مقدس]] خود و [[یاران]] وفادارش ثبت کرد توانست با یک هنجار بنیان برانداز به [[مبارزه]] ای عمیق و پردامنه بپردازد تا برای همیشه [[امت]] [[محمدی]]{{صل}} را از [[سقوط]] و [[ارتجاع]] به دوران [[جاهلی]] باز دارد.<ref>[[سید مهدی موسوی کاشمری\|موسوی کاشمری، سید مهدی]]، [[مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین (مقاله)\|مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین]]، ص ؟؟؟.</ref>.		دیگر اثری از [[حقیقت]] دین نمانده و همچون محتضری ماند که به پایان [[عمر]] خود نزدیک است. البته تعبیر به «مثل» در این جمله مؤیدی برای احتمال دوم است؛ زیرا بنا بر احتمال نخست حکومت شخص یزید مصیبتی برای [[اسلام]] معرفی می‌‌شود و زمامداری خاص او که در آن [[زمان]] امت اسلامی بدان دچار شده بود خطری برای [[اساس دین]] و [[عدالت]] به شمار می‌‌رود، ولی بنابر معنای دیگر مایه [[نگرانی]]، رسیدن وضعیت جامعه در ابعاد فرهنگی اجتماعی [[اخلاقی]] به سر حدی است که زمامداری همانند یزید [[هنجار]] اجتماعی شود و به تعبیر دیگر بنابر احتمال دوم، اصل جریان، مورد اعلام خطر است نه حکومت شخص یزید. در هر صورت این زخمی عمیق و دردناک بود که بر [[قلب]] اسلام نشسته بود و آن را [[تهدید]] به [[مرگ]] می‌‌کرد. بزرگترین [[اقدام]] [[امام حسین]]{{ع}} در [[قیام]] خود این بود که با فریادها و پیامها و سخنان بیدارگر و مهیّج خود که سطر به سطر آن را با [[خون]] [[مقدس]] خود و [[یاران]] وفادارش ثبت کرد توانست با یک هنجار بنیان برانداز به [[مبارزه]] ای عمیق و پردامنه بپردازد تا برای همیشه [[امت]] [[محمدی]]{{صل}} را از [[سقوط]] و [[ارتجاع]] به دوران [[جاهلی]] باز دارد.<ref>[[سید مهدی موسوی کاشمری\|موسوی کاشمری، سید مهدی]]، [[مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین (مقاله)\|مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین]]، ص ؟؟؟.</ref>.

	==روشنگری‌های [[حسینی]] در حوزه اهداف==		==روشنگری‌های [[حسینی]] در حوزه اهداف==

Jaafari در ‏۲۱ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۵۰

2023-08-21T06:50:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۲۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط =		\| موضوع مرتبط = امام حسین
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط =
خط ۸۳:		خط ۸۳:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:امام حسین]]

Jaafari: /* زیباترین انتخاب */

2023-08-21T06:48:55Z

زیباترین انتخاب

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۱۸
خط ۶۸:		خط ۶۸:
	===[[زیباترین]] [[انتخاب]]===		===[[زیباترین]] [[انتخاب]]===
	[[حرکت امام حسین]]{{ع}} را از [[مکه]] به سوی [[کوفه]]، [[روز]] [[هشتم ذی حجه]] سال شصتم [[هجری]] نوشته‌اند. و این همان روزی است که از اقصی نقاط [[جهان اسلام]] [[حاجیان]] برای انجام [[مناسک حج]] در آن [[شهر]] مجتمع‌اند، ترک مکه در آن روز و رها کردن [[اعمال]] [[حج]]، آن هم از سوی شخصیتی ممتاز و [[الهی]] مانند [[حسین بن علی]]{{ع}}، بسیار پرمعنا و بیدارگر بود، و زیباترین انتخاب بود تا عملاً [[ناخشنودی]] خود را نسبت به وضعیت موجود اعلام کند و تمام عالم [[اسلام]] پیام [[حسینی]] را از طریق حاجیانی که چند روز دیگر به مناطق مختلف خود می‌‌روند، دریافت کنند، و قطعاً این سؤالی بوده است که در اذهان [[اکثریت]] آنان پدید می‌‌آمد که چه حادثه ای پیش آمده است که فرزندِ زاده [[کعبه]]، در حساسترین روزی که همگان به سوی [[خانه خدا]] می‌‌روند، آن را پشت سر گذاشته است، گو اینکه عده ای او را به بی‌توجهی به [[مناسک حج]] متهم کنند و سخنی دیگر بگویند. توجیهی که آن حضرت برای این کار خود در پاسخ به برادرش [[محمد بن حنفیه]] که علت آن را از او جویا شده بود بیان کرده است این است، که می‌‌ترسم یزید [[خون]] مرا در کنار کعبه بریزد و بدین وسیله [[حرمت]] [[خانه]] [[حق]] هتک شود. <ref>لهوف، ص۵۵؛ بحارالانوار، ج ۴۴، ص۳۶۴.</ref>. او به خوبی می‌‌دانست که یزید از او دست بردار نیست و در صدد است تا کسی یا افرادی را وادار سازد، تا در ازدحام [[جمعیت]]، به طور ناشناس آن حضرت را [[ترور]] کنند و سپس به [[اتهام]] [[قتل]] او، بی‌گناهی را گرفته و [[مجازات]] کند. و در این صورت هم حرمت خانه خدا شکسته و هم خون [[پاک]] آن حضرت پایمال شده و کوچکترین بهره ای برای [[دین]]، جز [[تحکیم]] موقعیت یزید از آن حاصل نمی‌شد. بی‌گمان این [[اخبار]] و سخنان در محیط آن [[روز]] [[مکه]] دهان به دهان می‌‌گشت و بین [[مسلمانان]] منتشر می‌‌شد.<ref>[[سید مهدی موسوی کاشمری\|موسوی کاشمری، سید مهدی]]، [[مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین (مقاله)\|مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین]].</ref>.		[[حرکت امام حسین]]{{ع}} را از [[مکه]] به سوی [[کوفه]]، [[روز]] [[هشتم ذی حجه]] سال شصتم [[هجری]] نوشته‌اند. و این همان روزی است که از اقصی نقاط [[جهان اسلام]] [[حاجیان]] برای انجام [[مناسک حج]] در آن [[شهر]] مجتمع‌اند، ترک مکه در آن روز و رها کردن [[اعمال]] [[حج]]، آن هم از سوی شخصیتی ممتاز و [[الهی]] مانند [[حسین بن علی]]{{ع}}، بسیار پرمعنا و بیدارگر بود، و زیباترین انتخاب بود تا عملاً [[ناخشنودی]] خود را نسبت به وضعیت موجود اعلام کند و تمام عالم [[اسلام]] پیام [[حسینی]] را از طریق حاجیانی که چند روز دیگر به مناطق مختلف خود می‌‌روند، دریافت کنند، و قطعاً این سؤالی بوده است که در اذهان [[اکثریت]] آنان پدید می‌‌آمد که چه حادثه ای پیش آمده است که فرزندِ زاده [[کعبه]]، در حساسترین روزی که همگان به سوی [[خانه خدا]] می‌‌روند، آن را پشت سر گذاشته است، گو اینکه عده ای او را به بی‌توجهی به [[مناسک حج]] متهم کنند و سخنی دیگر بگویند. توجیهی که آن حضرت برای این کار خود در پاسخ به برادرش [[محمد بن حنفیه]] که علت آن را از او جویا شده بود بیان کرده است این است، که می‌‌ترسم یزید [[خون]] مرا در کنار کعبه بریزد و بدین وسیله [[حرمت]] [[خانه]] [[حق]] هتک شود. <ref>لهوف، ص۵۵؛ بحارالانوار، ج ۴۴، ص۳۶۴.</ref>. او به خوبی می‌‌دانست که یزید از او دست بردار نیست و در صدد است تا کسی یا افرادی را وادار سازد، تا در ازدحام [[جمعیت]]، به طور ناشناس آن حضرت را [[ترور]] کنند و سپس به [[اتهام]] [[قتل]] او، بی‌گناهی را گرفته و [[مجازات]] کند. و در این صورت هم حرمت خانه خدا شکسته و هم خون [[پاک]] آن حضرت پایمال شده و کوچکترین بهره ای برای [[دین]]، جز [[تحکیم]] موقعیت یزید از آن حاصل نمی‌شد. بی‌گمان این [[اخبار]] و سخنان در محیط آن [[روز]] [[مکه]] دهان به دهان می‌‌گشت و بین [[مسلمانان]] منتشر می‌‌شد.<ref>[[سید مهدی موسوی کاشمری\|موسوی کاشمری، سید مهدی]]، [[مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین (مقاله)\|مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین]].</ref>.

			===[[شهادت]]===
			پی‌گیری [[برپایی حکومت اسلامی]] و [[احساس تکلیف]] نسبت به این موضوع تا هنگام مواجه شدن با حجتی [[قاطع]]، بر خلاف آنچه تاکنون بوده است، به گونه ای که هیچ عذر و بهانه ای برای [[مردم کوفه]] باقی نماند، از سوی [[امام حسین]]{{ع}} دنبال می‌‌شد و حتی با رسیدن خبر شهادت [[حضرت مسلم]] در منزلگاه «زباله» و متفرق شدن عده ای از [[اهل]] [[دنیا]] که از [[مکه]] با آن حضرت همراه شده بودند، آن حضرت مسیر حرکت خود به سوی [[کوفه]] را [[تغییر]] نداد، تا اینکه دو [[منزل]] مانده به کوفه، با [[سپاه حرّ]] برخورد کرد. از وقایعی که در این [[ملاقات]] رخ داد، سخنان روشنگرانه کوتاهی بود که آن حضرت خطاب به سپاه حرّ ایراد کرد. او پس از [[نماز عصر]] به پا ایستاد و رو به [[جمعیت]] کرد و پس از [[حمد]] و [[ستایش خداوند]] فرمود: {{متن حدیث\|اَيُّهَا النَّاسُ، فَاِنَّکُمْ اِنْ تَتَّقُوا اللَّهَ وَ تَعْرِفُوا الْحَقَّ لِاَهْلِهِ يَکُنْ اَرْضي لِلَّهِ عَنْکُمْ، وَ نَحْنُ اَهْلُ بَيْتِ مُحَمَّدٍ اَوْلي بِوِلايَةِ هذَا الْاَمْرِ عَلَيْکُمْ مِنْ هؤُلاءِ الْمُدَّعينَ ما لَيْسَ لَهُمْ، وَ السَّائِرينَ فيکُمْ بِالْجَوْرِ وَالْعُدْوانِ. فَاِنْ اَبَيْتُمْ اِلَّا الْکِراهَةَ لَنا، وَالْجَهْلَ بِحَقِّنا، وَ کانَ رَأْيُکُمُ الْانَ غَيْرُ ما اَتَتْني بِهِ کُتُبُکُمْ، وَ قَدَّمَتْ عَلَيَّ بِهِ رُسُلُکُمْ، اِنْصَرَفْتُ عَنْکُمْ}}؛<ref>شیخ مفید، ارشاد، ص۲۲۴؛ بحارالانوار، ج ۴۴، ص۳۷۷. </ref>. ای [[مردم]]، اگر [[تقوای الهی]] پیشه کنید و [[حق]] را برای اهل آن بشناسید برای کسب [[خوشنودی الهی]] بهتر است. و ما [[خاندان پیامبر]] سزاوارتر به [[ولایت]] بر شما از این مدعیان بناحق و غاصبیم، همانها که به [[ستم]] و [[تجاوز]] بر شما [[حکم]] می‌‌رانند. و اگر [[اراده]] کرده اید که از ما [[کراهت]] داشته و حق ما را نادیده گیرید و اکنون نظر شما جز آن چیزی است که در [[نامه]] هاتان نوشته و فرستادگان شما ابراز داشته‌اند، از آمدن به سوی شما منصرف شده و باز می‌‌گردم». در این [[کلام]] ابتدا عنصر [[تقوا]] یادآوری شده است که اگر [[متقی]] باشید نیروی [[شناخت]] می‌‌یابید و [[حق و باطل]] را از هم تمیز می‌‌دهید. البته پیداست مقصود از [[معرفت]] در این سخن صرفاً شناخت نظری نیست؛ زیرا آنان در این جهت مشکل جدی نداشتند، بلکه مقصود از آن کنایه از [[التزام]] و [[حمایت]] عملی و [[معرفتی]] است که به [[اقدام]] منتهی شود، مثل اینکه گفته می‌‌شود «فلانی آن شخص را به آن [[مقام]] نمی‌شناسد» و لذا در قسمت پایانی پس از بیان [[شایستگی]] خود برای [[امامت]] و ناشایسته بودن [[زمامداران]] [[حاکم]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث\|و اِنْ اَبَيْتُمْ... وَالْجَهْلَ بِحَقِّنا}} و لذا مقصود [[علم]] و [[جهل]] عملی است.

			و بی‌تردید جمله {{متن حدیث\|اَرْضي لِلَّهِ عَنْکُمْ}} و نیز {{متن حدیث\|...اَوْلي بِوِلايَةِ هذَا الْاَمْرِ عَلَيْکُمْ مِنْ هؤُلاءِ}}. همچون {{متن قرآن\|رُسُلُ اللَّهِ اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسَالَتَهُ}}<ref>«و هنگامی که نشانه‌ای (از سوی خداوند) نزدشان آید می‌گویند ما هرگز ایمان نمی‌آوریم تا به ما نیز همانند آنچه به پیامبران خداوند داده شده است داده شود» سوره انعام، آیه ۱۲۴.</ref> معنای [[تفضیل]] ندارد بلکه در بردارنده معنای فعل ساده است. و نیز در این سخن اشاره است به اینکه [[تقوا]] تنها یک امر فردی و مربوط به [[شؤون]] شخصی نیست، بلکه با مسایل [[اجتماعی]] و [[سیاسی]] پیوند خورده است. و بدون داشتن [[زمامداری]] برحق، نمی‌توان ادعای تقوا داشت. نکته قابل توجه این است که آن حضرت در قسمت پایانی [[کلام]] خویش، [[ولایت]] را [[حق]] [[خاندان]] [[عترت]] می‌‌داند و این نشان می‌‌دهد که از دیدگاه [[اسلام]]، [[مشروعیت]] [[زمامدار]] و [[امام]] برحق منشأی [[الهی]] دارد؛ زیرا بنا بر اینکه مشروعیت ناشی از [[رأی مردم]] باشد، پیش از [[انتخاب]] حقی وجود ندارد تا به آن [[استدلال]] و [[احتجاج]] شود. و در نهایت پس از [[امتناع]] [[حر]] و [[سپاهیان]] او از حرکت امام به سوی مقصد دلخواه آن حضرت و توافق آنان بر طی مسیری که نه به جانب [[کوفه]] باشد و نه به [[مدینه]] منتهی شود، مرحله ای جدید در [[نهضت حسینی]] شروع می‌‌شود و آن موضع‌گیری صریح برای [[پذیرفتن]] و [[آمادگی]] برای [[قبول شهادت]] است.

			از این پس دیگر سخنی و اقدامی درباره [[ولایت]] و [[زعامت]] ظاهری نیست، هرچه هست سخن از [[شهادت]] و استقبال از [[مرگ]] پرافتخار و [[امتناع]] از پذیرش [[زندگی]] همراه با [[ذلت]] و [[خواری]] است. حماسی‌ترین و بیدار کننده‌ترین [[سخنان امام حسین]]{{ع}} از این مقطع شروع می‌‌شود و تا پایان [[عمر]] [[مقدس]] و خونبارش ادامه می‌‌یابد. [[سیاست]] جدی و [[قاطع]] [[یزید بن معاویه]] بر این بود که اگر دست به [[حسین بن علی]]{{ع}} پیدا کنند جز دو راه، تمامی راه‌ها را بر آن حضرت ببندند، [[تسلیم]] بی‌قید و شرط یزید و عبیداللَّه بن زیاد و [[بیعت]] با او و دیگری پذیرش مرگ و شهادت. و این موضوع را خود آن حضرت این چنین بازگو فرموده است: {{متن حدیث\|ألا وَ إنَّ الدَّعيَّ ابنَ الدَّعيِّ قَد رَكَّزَ بَينَ اثنَتينِ بَينَ السُلَّةِ وَ الذِلَّةِ وَ هَيهاتَ مِنّا الذِلَّةُ يَأبى اللّه ُ ذلك لَنا وَ رَسولُهُ وَ المُؤمِنونَ وَ حُجورٌ طابَت وَ طَهُرَت وَ أنوفُ حَميَّةٍ وَ نُفوسُ أبيَّةٍ مِن أن تُؤثِرَ طاعَةَ اللِئامِ عَلى مَصارِعِ الكِرامِ، الا انّی قد اعذرت و انذرت الا انی زاحف بهذه الاسرة علی قلّة العَدَدِ و خذلان الناصر}}؛<ref>لهوف، ص۸۶. </ref>. [[آگاه]] باشید که فرزندخوانده پسر فرزندخوانده، تنها بر یکی از دو کار [[اصرار]] ورزیده و پای می‌‌فشارد؛ یکی پذیرفتن [[شمشیر]] و دیگری قبول ذلت و چه بسیار دور است ذلت از ما! این کار را نه [[خداوند]] [[رسول]] او و نه [[مؤمنان]] و نه دامنهای [[پاک]] و [[مطهری]] که از آن برخاسته ایم، می‌‌پذیرند، همان جانهای با [[کرامت]] و نفسهای [[عزتمندی]] که به خویش [[اجازه]] نداده و نمی‌دهند که [[اطاعت]] انسان‌های [[پست]] و [[زبون]] را بر مرگ پرافتخار برگزینند، و آگاه باشید که به [[یقین]] من با این [[اهل بیت]] خود، با کمی عده و [[بی‌وفایی]] [[مردم]]، خواهیم جنگید». ظاهراً مقصود از «الدّعی ابن الدّعی» عبیداللَّه بن زیاد است؛ زیرا هم خود او و هم پدرخوانده‌اش زیاد، نسبت روشنی ندارند و او بود که مطابق نقل برخی،<ref>ارشاد، ص۲۲۹. </ref>. پیشنهاد مراجعت به [[مدینه]] و یا رفتن به [[شام]] و [[ملاقات]] با [[یزید بن معاویه]] را نپذیرفت و به [[عمر سعد]] دستور اکید داد تا یا از او برای یزید [[بیعت]] بگیرد و یا با او به [[نبرد]] برخیزد. به نظر می‌‌رسد پیشنهاد رفتن به شام ابتدا از سوی عمر سعد مطرح شده باشد و [[امام]] نیز به جهاتی آن را پذیرفته باشد و آن را از [[تسلیم شدن]] به عبیداللَّه ارجح بداند؛ زیرا ممکن بود در این خلال حوادثی رخ دهد و [[عاقبت]] کار به صورتی دیگر رقم بخورد. [[امام حسین]]{{ع}} در این سخن خود، نبرد را از دائره خود و یزید بیرون برده است و آن را [[جنگ]] [[خدا]] و [[رسول]] و دامنهای [[پاک]] و [[مؤمنان]] با صف [[شیطان]] و [[کارگزاران]] [[ذلت]] و [[پستی]] دانسته است و با [[منطق]] و عمل خود، راه پذیرش ذلت را برای همیشه بر روی [[بشر]] مسدود کرده است. جمله معروف آن حضرت که: {{متن حدیث\|...إنّی لَا أرَی المَوتَ إلاّ سَعادَةً وَ لَا الحَیاةَ مَعَ الظّالِمینَ إلاّبَرَماً}}<ref>لهوف، ص۷۱. </ref>. در این مقطع صادر شده است. کوتاه سخن آنکه آن حضرت کوشید در این مرحله از [[نهضت]] [[مقدس]] خود که مقطع اصلی [[قیام]] او به شمار می‌‌رود، با رساترین کلمات و ماندنی‌ترین جمله‌ها، [[فرهنگ]] [[شهادت‌طلبی]] و [[عزتمندی]] و [[کرامت نفس]] را در قاموس بشر با [[خون]] خود ثبت کرده و راهی روشن و پرفروغ تا دامنه [[قیامت]] به روی [[جامعه انسانی]] باز کند. او با زبان [[شهادت]] خود به [[مردم]] و [[امت]] [[محمدی]] آموخت که [[اسلام]] این نیست که یزید بن معاویه می‌‌گوید و [[اسلامی]] که او [[ترویج]] می‌‌کند و بر پایه آن [[امیر مؤمنان]] می‌‌شود همانی است که با آن [[حسین بن علی]] کشته می‌‌گردد و [[خاندان پیامبر]] به [[اسارت]] برده می‌‌شود. و این بزرگترین خدمتی بود که [[خون حسین]]{{ع}} به [[اسلام]] کرد و برای همیشه آن را از خطر [[انحراف]] [[نجات]] داد و بیمه کرد، خدمتی که به [[اطمینان]] می‌‌توان گفت، حتی [[پیروزی]] ظاهری و دستیابی آن حضرت به [[زمامداری]] [[مسلمانان]] هم نمی‌توانست از عهده آن برآید و با توجه به همین امر [[راز]] سخن [[پیامبر اکرم]]{{صل}} که فرمود: {{متن حدیث\|حسین منّی و انا من حسین}}؛<ref>بحارالانوار، ج ۴۳، ص۲۷۱. </ref>. حسین از من است و من از حسینم» روشن می‌‌شود و نیز معلوم می‌‌شود که چرا به او فرمود: {{متن حدیث\|یا حُسَیْنُ اُخْرُجْ فَإِنَّ اللّهَ قَدْ شاءَ اَنْ یَراکَ قَتیلا}}؛<ref>بحارالانوار، ج ۴۴، ص۳۶۴. </ref>. ای حسین، از [[حرم امن الهی]] خارج شو که [[خداوند]] می‌‌خواهد تو را کشته ببیند». روشنگری‌ها و بیدارگری‌های [[نهضت حسینی]]{{س}} تنها در حوزه اهداف خلاصه نمی‌شود بلکه سایر حوزه‌های مربوط به آن را نیز در برمی گیرد، که بررسی آن مجالی دیگر می‌‌طلبد.<ref>[[سید مهدی موسوی کاشمری\|موسوی کاشمری، سید مهدی]]، [[مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین (مقاله)\|مروری بر عنصر هدایت و بیدارگری در رفتار سیاسی امام حسین]].</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari در ‏۲۱ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۴۲

2023-08-21T06:42:00Z

نمایش تغییرات

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==انقلاب یا کودتا== در تاریخ تحولات و انقلابات بشری گاهی مصلحانی به ظهور می‌‌رسیدند که با قصد خیرخواهی و اصلاح، پیش از هر چیز به سراغ حکومت و دستگاه فاسد ح...» ایجاد کرد

2023-08-21T06:41:33Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==انقلاب یا کودتا== در تاریخ تحولات و انقلابات بشری گاهی مصلحانی به ظهور می‌‌رسیدند که با قصد خیرخواهی و اصلاح، پیش از هر چیز به سراغ حکومت و دستگاه فاسد ح...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات