هدیه در معارف و سیره نبوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* هدایای نجاشینجاشی لقب پادشاه حبشه است مثل کسری و قیصر، احمدی میانجی، مکاتیب الرسول، ج۱، پاورقی ۱۲۱؛ درباره نام وی که اصحم یا اصحمه بوده، اختلاف است. رجوع شود به مکاتیب الرسول، ج۱، پاورقی ص۱۲۷. */

2025-08-03T07:27:15Z

هدایای نجاشینجاشی لقب پادشاه حبشه است مثل کسری و قیصر، احمدی میانجی، مکاتیب الرسول، ج۱، پاورقی ۱۲۱؛ درباره نام وی که اصحم یا اصحمه بوده، اختلاف است. رجوع شود به مکاتیب الرسول، ج۱، پاورقی ص۱۲۷.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۵۷
خط ۷۹:		خط ۷۹:
	رسول خدا{{صل}} نامه‌هایی را هم به [[نجاشی]] نوشت که دو نامه را توسط عمرو بن ضمری، نخستین سفیری که از [[مدینه]] بیرون رفت، فرستاد. در یکی از آن دو نامه [[رسول خدا]]{{صل}} او را به [[اسلام]] [[دعوت]] کرده و آیاتی از [[قرآن مجید]] را برای او نوشته بود. «نجاشی» نامه رسول خدا{{صل}} را گرفت و روی چشم گذاشت. از تخت خود فرود آمد و از روی [[فروتنی]] نشست و اسلام آورد و گفت: اگر می‌توانستم نزد وی می‌رفتم. آن‌گاه پاسخ نامه را مبنی بر [[اجابت]] دعوت و تصدیق به [[رسالت]] و اسلام آوردن بر دست «[[جعفر بن ابیطالب]]» به رسول خدا{{صل}} نوشت<ref>تاریخ پیامبر اسلام، ص۴٩۵، نامه دیگری هم که پیامبر فرستاد در همین مدرک آمده است. در اعلام الوری می‌نویسد پیامبر عمرو بن امیه را به همراه جعفر بن ابیطالب و عده‌ای دیگر فرستاد، ص۴٣-۴۶؛ الدکتور محمد، حمید الله، مجموعه الوثائق السیاسیه، القاهره، مطبعة لجنه، التألیف و الترجمه، ١٩۴١، صفحات ٢٨، ٢۶، ٢۴.</ref>. نجاشی با جواب نامه پیامبر{{صل}} هدایای زیادی برای آن حضرت فرستاد<ref>مکاتیب الرسول، ج۱، ص۱۳۰؛ الاموال ابوعبید، ص۳۰؛ جهت اطلاع بیشتر درباره نامه‌های پیامبر{{صل}} به نجاشی و جواب او و شرح حال وی به مکاتیب الرسول، ج۱، ص۱۲۱ و ۱۲۳ رجوع شود.</ref>.		رسول خدا{{صل}} نامه‌هایی را هم به [[نجاشی]] نوشت که دو نامه را توسط عمرو بن ضمری، نخستین سفیری که از [[مدینه]] بیرون رفت، فرستاد. در یکی از آن دو نامه [[رسول خدا]]{{صل}} او را به [[اسلام]] [[دعوت]] کرده و آیاتی از [[قرآن مجید]] را برای او نوشته بود. «نجاشی» نامه رسول خدا{{صل}} را گرفت و روی چشم گذاشت. از تخت خود فرود آمد و از روی [[فروتنی]] نشست و اسلام آورد و گفت: اگر می‌توانستم نزد وی می‌رفتم. آن‌گاه پاسخ نامه را مبنی بر [[اجابت]] دعوت و تصدیق به [[رسالت]] و اسلام آوردن بر دست «[[جعفر بن ابیطالب]]» به رسول خدا{{صل}} نوشت<ref>تاریخ پیامبر اسلام، ص۴٩۵، نامه دیگری هم که پیامبر فرستاد در همین مدرک آمده است. در اعلام الوری می‌نویسد پیامبر عمرو بن امیه را به همراه جعفر بن ابیطالب و عده‌ای دیگر فرستاد، ص۴٣-۴۶؛ الدکتور محمد، حمید الله، مجموعه الوثائق السیاسیه، القاهره، مطبعة لجنه، التألیف و الترجمه، ١٩۴١، صفحات ٢٨، ٢۶، ٢۴.</ref>. نجاشی با جواب نامه پیامبر{{صل}} هدایای زیادی برای آن حضرت فرستاد<ref>مکاتیب الرسول، ج۱، ص۱۳۰؛ الاموال ابوعبید، ص۳۰؛ جهت اطلاع بیشتر درباره نامه‌های پیامبر{{صل}} به نجاشی و جواب او و شرح حال وی به مکاتیب الرسول، ج۱، ص۱۲۱ و ۱۲۳ رجوع شود.</ref>.

	هدایای نمایندگان داری‌ها<ref>داری‌ها منسوب به جد خود دارین‌ هانی بن نماره بوده‌اند.</ref> به [[پیامبر]]{{صل}} همان‌گونه که در بخش اول یادآور شدیم، هیأت‌های [[نمایندگی]] [[قبایل]] مختلف [[عرب]] برای اظهار اسلام و اعلام [[انقیاد]] قبایل خویش به حضور [[رسول اکرم]]{{صل}} شرفیاب می‌شدند و مورد [[لطف]] و [[محبت]] او قرار می‌گرفتند و آن حضرت [[هدایا]] و جوایزی به آنان عنایت می‌کرد که نمونه‌هایی از آن گذشت.		هدایای نمایندگان داری‌ها<ref>داری‌ها منسوب به جد خود دارین‌ هانی بن نماره بوده‌اند.</ref> به [[پیامبر]]{{صل}} همان‌گونه که در بخش اول یادآور شدیم، هیأت‌های نمایندگی [[قبایل]] مختلف [[عرب]] برای اظهار اسلام و اعلام [[انقیاد]] قبایل خویش به حضور [[رسول اکرم]]{{صل}} شرفیاب می‌شدند و مورد [[لطف]] و [[محبت]] او قرار می‌گرفتند و آن حضرت [[هدایا]] و جوایزی به آنان عنایت می‌کرد که نمونه‌هایی از آن گذشت.

	بعضی از نمایندگان قبایل نیز بودند که وقتی خدمت آن حضرت می‌رسیدند، هدایایی برای او می‌آوردند که یک مورد از نظرتان می‌گذرد. ... هنگام بازگشت پیامبر{{صل}} از [[تبوک]]، نمایندگان داری‌ها که ده نفر بودند به حضور پیامبر{{صل}} آمدند... و همگی اسلام آوردند. یکی از آنان (هانی بن حبیب) چند اسب و لباسی زربفت [[هدیه]] داد که [[پیامبر]]{{صل}} اسب‌ها و [[لباس]] را پذیرفت، و لباس را به [[عباس بن عبدالمطلب]] بخشید. عباس گفت: این را چه کنم؟ فرمود: طلاهای آن را جدا کن و برای [[مصرف]] [[زیور]] زنانت بده یا [[خرج]] کن و پارچه دیبای آن را بفروش و قیمتش را بگیر. عباس آن را به مردی [[یهودی]] به هشت هزار درهم فروخت<ref>الطبقات الکبری، ج۱، ص٣۴٣.</ref>.<ref>[[نورالله علیدوست خراسانی\|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)\|منابع مالی اهل بیت]]، ص ۱۸۳.</ref>		بعضی از نمایندگان قبایل نیز بودند که وقتی خدمت آن حضرت می‌رسیدند، هدایایی برای او می‌آوردند که یک مورد از نظرتان می‌گذرد. ... هنگام بازگشت پیامبر{{صل}} از [[تبوک]]، نمایندگان داری‌ها که ده نفر بودند به حضور پیامبر{{صل}} آمدند... و همگی اسلام آوردند. یکی از آنان (هانی بن حبیب) چند اسب و لباسی زربفت [[هدیه]] داد که [[پیامبر]]{{صل}} اسب‌ها و [[لباس]] را پذیرفت، و لباس را به [[عباس بن عبدالمطلب]] بخشید. عباس گفت: این را چه کنم؟ فرمود: طلاهای آن را جدا کن و برای [[مصرف]] [[زیور]] زنانت بده یا [[خرج]] کن و پارچه دیبای آن را بفروش و قیمتش را بگیر. عباس آن را به مردی [[یهودی]] به هشت هزار درهم فروخت<ref>الطبقات الکبری، ج۱، ص٣۴٣.</ref>.<ref>[[نورالله علیدوست خراسانی\|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)\|منابع مالی اهل بیت]]، ص ۱۸۳.</ref>

Bahmani: /* خودداری پیامبر از قبول هدیه کفار */

2025-08-03T07:27:00Z

خودداری پیامبر از قبول هدیه کفار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۵۷
خط ۸۷:		خط ۸۷:
	#... گویند ابوبراء که [[پیری]] فرتوت شده بود باز هم به قصد دیدار رسول خدا{{صل}} آمد و از محل [[عیص]] برادرزاده خود [[لبید بن ربیعه]] را با هدیه‌ای که اسبی بود به حضور آن [[بزرگوار]] فرستاد. حضرت هدیه‌اش را نپذیرفت و فرمود: من هدیه [[مشرکان]] را نمی‌پذیرم. لبید گفت: [[گمان]] نمی‌کردم کسی از [[قبیله]] مضر هدیه ابوبراء را رد کند. پیامبر{{صل}} فرمود: اگر هدیه مشرکان را می‌پذیرفتم حتماً هدیه ابوبراء را هم قبول می‌کردم...<ref>مغازی، ج۱، ص۳۵۰.</ref>.		#... گویند ابوبراء که [[پیری]] فرتوت شده بود باز هم به قصد دیدار رسول خدا{{صل}} آمد و از محل [[عیص]] برادرزاده خود [[لبید بن ربیعه]] را با هدیه‌ای که اسبی بود به حضور آن [[بزرگوار]] فرستاد. حضرت هدیه‌اش را نپذیرفت و فرمود: من هدیه [[مشرکان]] را نمی‌پذیرم. لبید گفت: [[گمان]] نمی‌کردم کسی از [[قبیله]] مضر هدیه ابوبراء را رد کند. پیامبر{{صل}} فرمود: اگر هدیه مشرکان را می‌پذیرفتم حتماً هدیه ابوبراء را هم قبول می‌کردم...<ref>مغازی، ج۱، ص۳۵۰.</ref>.
	# در [[غزوه حدیبیه]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} با همراهان خود در ناحیه مَلَل بودند. نزدیک غروب از آن‌ جا حرکت کرده و در ناحیه [[سیاله]] [[نماز]] [[شام]] گزاردند و صبح در منطقه [[روحاء]] بودند. در آنجا با گروه‌هایی از [[مردم]] بنی نهد برخورد کردند که تعدادی شتر و گوسفند همراهشان بود. حضرت آنها را [[دعوت به اسلام]] کرد، نپذیرفتند ولی مقداری شیر همراه مردی برای [[رسول خدا]]{{صل}} فرستادند، حضرت آن را نپذیرفت و فرمود: من هدیه مشرکان را نمی‌پذیرم و دستور داد تا آن شیر را از آنها خریدند...<ref>مغازی، ج۱، ص۵۷۵.</ref>.		# در [[غزوه حدیبیه]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} با همراهان خود در ناحیه مَلَل بودند. نزدیک غروب از آن‌ جا حرکت کرده و در ناحیه [[سیاله]] [[نماز]] [[شام]] گزاردند و صبح در منطقه [[روحاء]] بودند. در آنجا با گروه‌هایی از [[مردم]] بنی نهد برخورد کردند که تعدادی شتر و گوسفند همراهشان بود. حضرت آنها را [[دعوت به اسلام]] کرد، نپذیرفتند ولی مقداری شیر همراه مردی برای [[رسول خدا]]{{صل}} فرستادند، حضرت آن را نپذیرفت و فرمود: من هدیه مشرکان را نمی‌پذیرم و دستور داد تا آن شیر را از آنها خریدند...<ref>مغازی، ج۱، ص۵۷۵.</ref>.
	#... مردی از [[قبیله اسلم]] که تعدادی گوسفند همراه داشت به پیامبر{{صل}} برخورد، حضرت سوار بر ناقه خود بود، گفت: ای رسول خدا این گوسفندان هدیه‌ای است که به شما تقدیم می‌کنم. فرمود: تو از کدام قبیله‌ای؟ گفت: مردی از [[اسلم]] هستم. فرمود: من [[هدیه]] [[مشرکان]] را قبول نمی‌کنم. گفت: ای [[رسول خدا]] من به [[خدا]] و [[رسول]] او [[مؤمن]] هستم و [[زکات]] خود را هم به [[بریدة بن حصیب]] پرداخته‌ام. در این هنگام بریده آمد و به [[پیامبر]]{{صل}} پیوست و گفت: این مرد راست می‌گوید، او از افراد [[شریف]] [[قوم]] من است که در [[صفاح]] [[زندگی]] می‌کند. حضرت فرمود: برای چه به [[نخله]] آمده‌ای؟ گفت: امروز نوبت چرای دام‌های صفاح در مراتع این جا است. فرمود: می‌بینی که ما بین راه و سواره هستیم، در [[جعرانه]] پیش ما بیا. او کنار مرکب پیامبر{{صل}} شروع به حرکت کرد و پرسید: ای رسول خدا{{صل}} آیا گوسفندها را هم با خود به جعرانه بیاورم؟ فرمود: خیر، ولی خودت بیا تا ان شاءالله گوسفندان دیگری هم به تو بدهم. سپس سؤالاتی از وی کرد... او در جعرانه خدمت حضرت رسید، رسول خدا{{صل}} صد گوسفند به او داد<ref>مغازی، ج۲، ص٩۴١-٩۴٢. در این مورد که پیامبر{{صل}} هدیه مشرکان را نمی‌پذیرفت، رجوع شود به: ابوعبید، القاسم بن سلام، الاموال، بیروت، لبنان، دارالحداثه، للطباعه و النشر، ۱۹۸۸م، ص٢۶٢-٢۶١، حدیث ۶٣١، ۶٣٢، ۶٣٣ و در ص٢۶٣ می‌نویسد: آنچه نزد ما مسلم است اینست که پیامبر{{صل}} هدیه مشرک محارب را نمی‌پذیرفت.</ref>.<ref>[[نورالله علیدوست خراسانی\|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)\|منابع مالی اهل بیت]]، ص ۱۸۷.</ref>		#... مردی از [[قبیله اسلم]] که تعدادی گوسفند همراه داشت به پیامبر{{صل}} برخورد، حضرت سوار بر ناقه خود بود، گفت: ای رسول خدا این گوسفندان هدیه‌ای است که به شما تقدیم می‌کنم. فرمود: تو از کدام قبیله‌ای؟ گفت: مردی از اسلم هستم. فرمود: من [[هدیه]] [[مشرکان]] را قبول نمی‌کنم. گفت: ای [[رسول خدا]] من به [[خدا]] و [[رسول]] او [[مؤمن]] هستم و [[زکات]] خود را هم به [[بریدة بن حصیب]] پرداخته‌ام. در این هنگام بریده آمد و به [[پیامبر]]{{صل}} پیوست و گفت: این مرد راست می‌گوید، او از افراد [[شریف]] [[قوم]] من است که در [[صفاح]] [[زندگی]] می‌کند. حضرت فرمود: برای چه به [[نخله]] آمده‌ای؟ گفت: امروز نوبت چرای دام‌های صفاح در مراتع این جا است. فرمود: می‌بینی که ما بین راه و سواره هستیم، در [[جعرانه]] پیش ما بیا. او کنار مرکب پیامبر{{صل}} شروع به حرکت کرد و پرسید: ای رسول خدا{{صل}} آیا گوسفندها را هم با خود به جعرانه بیاورم؟ فرمود: خیر، ولی خودت بیا تا ان شاءالله گوسفندان دیگری هم به تو بدهم. سپس سؤالاتی از وی کرد... او در جعرانه خدمت حضرت رسید، رسول خدا{{صل}} صد گوسفند به او داد<ref>مغازی، ج۲، ص٩۴١-٩۴٢. در این مورد که پیامبر{{صل}} هدیه مشرکان را نمی‌پذیرفت، رجوع شود به: ابوعبید، القاسم بن سلام، الاموال، بیروت، لبنان، دارالحداثه، للطباعه و النشر، ۱۹۸۸م، ص٢۶٢-٢۶١، حدیث ۶٣١، ۶٣٢، ۶٣٣ و در ص٢۶٣ می‌نویسد: آنچه نزد ما مسلم است اینست که پیامبر{{صل}} هدیه مشرک محارب را نمی‌پذیرفت.</ref>.<ref>[[نورالله علیدوست خراسانی\|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)\|منابع مالی اهل بیت]]، ص ۱۸۷.</ref>

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==

Jaafari در ‏۲۳ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۳۳

2025-04-23T04:33:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۰۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = هدیه		\| موضوع مرتبط = هدیه
	\| عنوان مدخل = هدیه		\| عنوان مدخل = هدیه
	\| مداخل مرتبط = [[هدیه در معارف و سیره نبوی]] - [[هدیه در معارف و سیره امام جواد]]		\| مداخل مرتبط = [[هدیه در معارف و سیره معصوم]] - [[هدیه در معارف و سیره نبوی]] - [[هدیه در معارف و سیره امام کاظم]] - [[هدیه در معارف و سیره امام جواد]]
	\| پرسش مرتبط = ~~سیره اجتماعی معصومان (پرسش)~~		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۴۹

2025-02-09T08:49:00Z

نمایش تغییرات

Jaafari: /* پرسش مستقیم */

2025-01-26T06:53:51Z

پرسش مستقیم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۳
خط ۷۶:		خط ۷۶:
	بعضی از نمایندگان قبایل نیز بودند که وقتی [[خدمت]] آن حضرت می‌رسیدند، هدایایی برای او می‌آوردند که یک مورد از نظرتان می‌گذرد.		بعضی از نمایندگان قبایل نیز بودند که وقتی [[خدمت]] آن حضرت می‌رسیدند، هدایایی برای او می‌آوردند که یک مورد از نظرتان می‌گذرد.
	... هنگام بازگشت پیامبر{{صل}} از [[تبوک]]، نمایندگان داری‌ها که ده نفر بودند به حضور پیامبر{{صل}} آمدند... و همگی اسلام آوردند. یکی از آنان (هانی بن حبیب) چند اسب و لباسی زربفت [[هدیه]] داد که [[پیامبر]]{{صل}} اسب‌ها و [[لباس]] را پذیرفت، و لباس را به [[عباس بن عبدالمطلب]] بخشید. عباس گفت: این را چه کنم؟ فرمود: طلاهای آن را جدا کن و برای [[مصرف]] [[زیور]] زنانت بده یا [[خرج]] کن و پارچه دیبای آن را بفروش و قیمتش را بگیر. عباس آن را به مردی [[یهودی]] به هشت هزار درهم فروخت<ref>الطبقات الکبری، ج۱، ص٣۴٣.</ref>.<ref>[[نورالله علیدوست خراسانی\|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)\|منابع مالی اهل بیت]] ص ۱۸۳</ref>		... هنگام بازگشت پیامبر{{صل}} از [[تبوک]]، نمایندگان داری‌ها که ده نفر بودند به حضور پیامبر{{صل}} آمدند... و همگی اسلام آوردند. یکی از آنان (هانی بن حبیب) چند اسب و لباسی زربفت [[هدیه]] داد که [[پیامبر]]{{صل}} اسب‌ها و [[لباس]] را پذیرفت، و لباس را به [[عباس بن عبدالمطلب]] بخشید. عباس گفت: این را چه کنم؟ فرمود: طلاهای آن را جدا کن و برای [[مصرف]] [[زیور]] زنانت بده یا [[خرج]] کن و پارچه دیبای آن را بفروش و قیمتش را بگیر. عباس آن را به مردی [[یهودی]] به هشت هزار درهم فروخت<ref>الطبقات الکبری، ج۱، ص٣۴٣.</ref>.<ref>[[نورالله علیدوست خراسانی\|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)\|منابع مالی اهل بیت]] ص ۱۸۳</ref>

			==خودداری [[پیامبر]] از قبول [[هدیه]] [[کفار]]==
			# ابو براء عامر بن مالک بن جعفر...<ref>او معروف به ملاعب الاسنه بود. المغازی، ج۱، ص٣۴۶. علت شهرت او به ملاعب الاسنه این است که در جنگی میان قیس و تمیم برادرش گریخت و شاعری خطاب به برادرش گفت: از جنگ گریختی و برادرت عامر را واگذاشتی که با لبه‌های بران سنان‌ها (نیزه‌ها) ملاعبه و بازی کند. پاورقی واقدی به نقل از الروض الانف، ج۲، ص١٧۴.</ref> نزد پیامبر{{صل}} آمد و برای آن حضرت دو اسب و دو [[ناقه]] هدیه آورد. پیامبر{{صل}} فرمود: من هدیه [[مشرک]] را نمی‌پذیرم! و [[اسلام]] را بر او عرضه داشت. او نه اسلام آورد و نه آن را رد کرد...<ref>مغازی، ج۱، ص٣۴۶، غزوه بئر معونه.</ref>.
			#... گویند [[ابوبراء]] که [[پیری]] فرتوت شده بود باز هم به قصد [[دیدار رسول خدا]]{{صل}} آمد و از محل [[عیص]] برادرزاده خود [[لبید بن ربیعه]] را با هدیه‌ای که اسبی بود به حضور آن [[بزرگوار]] فرستاد. حضرت هدیه‌اش را نپذیرفت و فرمود: من هدیه [[مشرکان]] را نمی‌پذیرم. [[لبید]] گفت: [[گمان]] نمی‌کردم کسی از [[قبیله]] [[مضر]] هدیه ابوبراء را رد کند. پیامبر{{صل}} فرمود: اگر هدیه مشرکان را می‌پذیرفتم حتماً هدیه ابوبراء را هم قبول می‌کردم...<ref>مغازی، ج۱، ص۳۵۰.</ref>.
			# در [[غزوه حدیبیه]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} با همراهان خود در ناحیه مَلَل بودند. نزدیک غروب از آن‌ جا [[حرکت]] کرده و در ناحیه [[سیاله]] [[نماز]] [[شام]] گزاردند و صبح در منطقه [[روحاء]] بودند. در آنجا با گروه‌هایی از [[مردم]] بنی [[نهد]] برخورد کردند که تعدادی شتر و گوسفند همراهشان بود. حضرت آنها را [[دعوت به اسلام]] کرد، نپذیرفتند ولی مقداری شیر همراه مردی برای [[رسول خدا]]{{صل}} فرستادند، حضرت آن را نپذیرفت و فرمود: من هدیه مشرکان را نمی‌پذیرم و دستور داد تا آن شیر را از آنها خریدند...<ref>مغازی، ج۱، ص۵۷۵.</ref>.
			#... مردی از [[قبیله اسلم]] که تعدادی گوسفند همراه داشت به پیامبر{{صل}} برخورد، حضرت سوار بر ناقه خود بود، گفت: ای رسول خدا این گوسفندان هدیه‌ای است که به شما تقدیم می‌کنم. فرمود: تو از کدام قبیله‌ای؟ گفت: مردی از [[اسلم]] هستم. فرمود: من [[هدیه]] [[مشرکان]] را قبول نمی‌کنم. گفت: ای [[رسول خدا]] من به [[خدا]] و [[رسول]] او [[مؤمن]] هستم و [[زکات]] خود را هم به [[بریدة بن حصیب]] پرداخته‌ام. در این هنگام بریده آمد و به [[پیامبر]]{{صل}} پیوست و گفت: این مرد راست می‌گوید، او از افراد [[شریف]] [[قوم]] من است که در [[صفاح]] [[زندگی]] می‌کند. حضرت فرمود: برای چه به [[نخله]] آمده‌ای؟ گفت: امروز نوبت چرای دام‌های صفاح در [[مراتع]] این جا است. فرمود: می‌بینی که ما بین راه و سواره هستیم، در [[جعرانه]] پیش ما بیا. او کنار [[مرکب پیامبر]]{{صل}} شروع به [[حرکت]] کرد و پرسید: ای رسول خدا{{صل}} آیا گوسفندها را هم با خود به جعرانه بیاورم؟ فرمود: خیر، ولی خودت بیا تا ان شاءالله گوسفندان دیگری هم به تو بدهم. سپس سؤالاتی از وی کرد... او در جعرانه [[خدمت]] حضرت رسید، رسول خدا{{صل}} صد گوسفند به او داد<ref>مغازی، ج۲، ص٩۴١-٩۴٢. در این مورد که پیامبر{{صل}} هدیه مشرکان را نمی‌پذیرفت، رجوع شود به: ابوعبید، القاسم بن سلام، الاموال، بیروت، لبنان، دارالحداثه، للطباعه و النشر، ۱۹۸۸م، ص٢۶٢-٢۶١، حدیث ۶٣١، ۶٣٢، ۶٣٣ و در ص٢۶٣ می‌نویسد: آنچه نزد ما مسلم است اینست که پیامبر{{صل}} هدیه مشرک محارب را نمی‌پذیرفت.</ref>.<ref>[[نورالله علیدوست خراسانی\|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)\|منابع مالی اهل بیت]] ص ۱۸۷</ref>

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==

Jaafari: /* پرسش مستقیم */

2025-01-26T06:48:50Z

پرسش مستقیم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۸
خط ۵۷:		خط ۵۷:

	شخصی به نام عبید بن [[یاسر]]، اسبی گرانقیمت و اصیل را که نامش مراوح بود به [[رسول خدا]]{{صل}} [[هدیه]] کرد و گفت ای رسول خدا با این اسب مسابقه بده. آن حضرت در [[تبوک]] مسابقه‌ای ترتیب داد که همان اسب برنده شد و رسول خدا{{صل}} اسب را از او پذیرفتند....<ref>[[نورالله علیدوست خراسانی\|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)\|منابع مالی اهل بیت]] ص ۱۷۲-۱۸۰</ref>		شخصی به نام عبید بن [[یاسر]]، اسبی گرانقیمت و اصیل را که نامش مراوح بود به [[رسول خدا]]{{صل}} [[هدیه]] کرد و گفت ای رسول خدا با این اسب مسابقه بده. آن حضرت در [[تبوک]] مسابقه‌ای ترتیب داد که همان اسب برنده شد و رسول خدا{{صل}} اسب را از او پذیرفتند....<ref>[[نورالله علیدوست خراسانی\|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)\|منابع مالی اهل بیت]] ص ۱۷۲-۱۸۰</ref>

			==نمونه‌ای دیگر از قبول [[هدیه]] توسط [[پیامبر]]{{صل}}==
			دمیری می‌نویسد: [[رسول اکرم]]{{صل}} [[مرد]] [[عربی]] را دید که در [[نماز]] خود [[دعا]] می‌خواند و مضامین بسیار عالی و پرمعنایی را به پیشگاه [[الهی]] عرضه می‌کند... سخنان عمیق و پرمغز آن مرد که حاکی از [[مراتب معرفت]] و کمال ایمانش بود در [[پیغمبر]] تأثیر کرد. پیغمبر شخصی بر او گمارد و دستور داد وقتی [[عرب]] از نماز فارغ شد او را نزد من بیاور. آن گاه که نمازش تمام شد او را به [[خدمت]] پیامبر{{صل}} آورد [[رسول خدا]]{{صل}} قطعه طلایی را که به آن حضرت هدیه داده بودند به او بخشید و فرمود: از کدام قبیله‌ای؟ عرض کرد از [[بنی عامر بن صعصعه]]. فرمود: آیا می‌دانی چرا این طلا را به تو بخشیدم؟ گفت: به خاطر [[خویشاوندی]] که بین من و توست، حضرت فرمود: بی‌تردید برای خویشاوندی حقی است ولی این طلا را از آن جهت به تو بخشیدم که در پیشگاه الهی خدای را به [[نیکی]] و [[شایستگی]] ثنا گفتی<ref>واقدی، المغازی، ج۲، ص۱۰۳۳؛ حیاه الحیوان، ج١، ص۶۶٠.</ref>.<ref>[[نورالله علیدوست خراسانی\|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)\|منابع مالی اهل بیت]] ص ۱۸۰</ref>

			==هدایای [[زمامداران]] به پیامبر{{صل}}==
			===هدایای [[مقوقس]] [[پادشاه]] اسکندریه===
			با [[قرارداد صلح]] ده ساله «[[حدیبیه]]»، [[پیامبر اسلام]] و [[مسلمانان]] از [[تجاوز نظامی]] و [[لشکرکشی]] [[قریش]] [[آسوده]] خاطر شدند و رسول خدا{{صل}} را فرصتی به دست آمد که [[پادشاهان]] و زمامداران [[عربستان]] و کشورهای مجاور عربستان را به سوی [[اسلام]] [[دعوت]] کند و از [[اصحاب]] خود کسانی را به [[سفارت]] نزد آنان فرستاد<ref>نام سفیران رسول خدا{{صل}} و نام زمامدارانی که به آنان نامه نوشت، در این منابع آمده است: ابن هشام، السیره النبویه، ج۴، ص٢۵۵ - ٢۵۴؛ الذهبی، شمس الدین محمد بن احمد بن عثمان، تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، دارالکتاب العربی، ط ٢، ١۴٠٩ ه، ج۱، ص۵۰۱، ذکر رسل النبی{{صل}} الکامل فی التاریخ، ج۲، ص۲۱۰ به بعد. تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۷۷ به بعد؛ کاتب الواقدی، الطبقات الکبری، ج۱، ص٢۵۸؛ بحارالانوار، ج۲۰، ص۳۹۲-۳۸۳-۳۸۲؛ محمد ابراهیم، دکتر آیتی، تاریخ پیامبر اسلام، تصحیح و تعلیق دکتر گرجی، انتشارات دانشگاه تهران، ج۲، سال ١٣۶١، ص۴٨٠ به بعد؛ احمدی میانجی، علی بن حسینعلی، مکاتیب الرسول، نشر یس، ج۳، ١٣۶٣، ج۱، ص۹۰ به بعد؛ نیل الأوطار من احادیث سید الاخیار، ج۶، ص٣؛ القشیری النیشابوری، ابی الحسین مسلم بن الحجاج، صحیح مسلم، المکتبه الاسلامیه، استانبول، ترکیا، کتاب الجهاد و السیر، باب ۲۷، باب کتب النبی{{صل}} الی ملوک الکفار، یدعوهم الی الاسلام، ج۳، ص۱۳۹۷، حدیث شماره ١٧٧۴. الدکتور محمد حمیدالله الحیدر آبادی، مجموعه الوثائق السیاسیه فی العهد النبوی و الخلافه الراشده، القاهره، مطبعه لجنه، التألیف و الترجمه ١٩۴١ نامه به نجاشی صفحات ٢۶-٢۴، نامه به هرقل، ص۲۹؛ تاریخ ابن خلدون، ج۲، جزء ۲، ص٣۶؛ تاریخ ابن الوردی، ج۱، ص۱۲۰، بعث رسله الی الملوک، القسطلانی، الشیخ احمد بن محمد، المواهب اللدنیه بالمنح المحمدیه، شرح و تعلیق مأمون بن محیی الدین الجنان، بیروت، لبنان، دارالکتب العلمیه، ط ١، ١۴١۶ ه، ١٩٩۶ م، ج۱، ص۴۴١ به بعد؛ تاریخ ابی الفداء، المسمی المختصر فی اخبار البشر، تعلیق محمد دیوب، بیروت، لبنان، دارالکتب العلمیه، ط ١، ١۴١٧ ه، ۱۹۹۷م، ج۱، ص۲۰۲؛ ذکر رسل النبی{{صل}} و سلم الی الملوک.</ref>. نامه‌های [[پادشاهان]] بزرگ در [[ذی حجه]] سال ششم یا [[محرم]] سال هفتم فرستاده شد و به تصریح صاحب طبقات در یک [[روز]] از محرم سال هفتم، شش [[سفیر]] با شش [[نامه]] از [[مدینه]] رهسپار شدند. یکی از [[نامه‌ها]] را [[پیامبر اکرم]]{{صل}} توسط [[حاطب بن ابی بلتعه]] برای مقومس [[پادشاه]] اسکندریه<ref>صحیح مسلم، ج۳، ص۱۳۹۳، باب ٢۶، باب کتاب النبی{{صل}} الی هرقل یدعوه الی الاسلام، حدیث ۱۷۷۳؛ تاریخ ابن خلدون، ج۲، ص۲۲۳.</ref> که به منظور و مضمون [[دعوت]] او (مقومس) به [[قبول اسلام]] [[نگارش]] یافته بود به وی رسانید. او وقتی نامه را خواند از در [[احترام]] و [[ادب]] سخن گفت و آن را در حقه‌ای از عاج نهاد و مهر کرد و به یکی از [[زنان]] خود سپرد و سپس به [[رسول خدا]]{{صل}} نامه‌ای بدین مضمون نوشت: «دانسته بردم [[پیامبری]] باقی مانده است، اما [[گمان]] می‌کردم که در [[شام]] ظاهر می‌شود. اکنون فرستاده‌ات را گرامی داشتم و دو [[کنیز]] پرارزش و جامه‌ای و استری برای سواری خودت فرستادم»<ref>در تواریخ آمده است مقومس حدود یازده نوع هدیه برای پیامبر فرستاد. احمدی، میانجی، مکاتی الرسول، ج۱، ص۱۰۰-۱۰۱.</ref>. [[رسول خدا]] پیشکشی او را پذیرفت و دو کنیز را هم که یکی «[[ماریه قبطیه]]»<ref>این کنیز بعداً افتخار همسری رسول خدا{{صل}} را پیدا کرد و از او فرزندی متولد شد، به نام ابراهیم که خیلی مورد علاقه پیامبر بود، اما در هیجده ماهگی درگذشت. بحارالانوار، ج۲۲، ص۱۵۱-۱۵۷ و ج۲۰، ص۳۸۳؛ الکامل فی التاریخ، ج۲، ص٢٢۵ – ٢٢۴؛ الطبرسی، العلامه، تاج الموالید فی موالید الائمه و وفیاتهم، (ضمن مجموعه نفیسه...) قم، منشورات بصیرتی، ص۸۵.</ref> و دیگری «شیرین» و نیز استر سفیدی را که نامش «[[دلدل]]»<ref>حیاه الحیوان، ج۱، ص۴٨١ و ج۲، ص۳۲۱. حلبی می‌نویسد: دلدل را که مقوقس برای حضرت فرستاد پیامبر{{صل}} بیشتر از آن استفاده می‌کرد، سپس اضافه می‌کند که بعد از پیغمبر حضرت علی{{ع}} روی آن نشست، آن گاه به امام حسن{{ع}} رسید و از سالخوردگی دندان برای آن نمانده بود و قوت او را از آرد تهیه می‌کردند و در زمان حکومت معاویه از بین رفت. السیره الحلبیه، ج۳، ص۳۳۰؛ الکامل فی التاریخ، ج۲، ص۲۱۱؛ مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، منشورات مؤسسه الوفاء، ط ٢، ١۴٠٣ ه. ق، ج۲۲، ص۱۵۱؛ دکتر آیتی، محمد ابراهیم، تاریخ پیامبر اسلام، تحقیق دکتر گرجی، سال ۶١، ص۴٩۵-۴٩۴؛ القرمانی، احمد بن یوسفغ، اخبار الدول و آثار الاول فی التاریخ، دراسه و تحقیق الدکتور احمد حطیط، الدکتور فهمی سعد، بیروت، عالم الکتب، ط ١، ١۴١٢ ه، ج۳، ص٢٣۴؛ السیوطی، جلال الدین عبدالرحمن ابی بکر، الخصائص الکبری، الناشر دارالکتاب العربی، بی‌تا، ج۲، ص۱۲. وقتی مقوقس نامه پیامبر را گرفت و خواند قدری فکر کرد و از حاطب ابن ابی بلتعه سؤال کرد: اگر راستی محمد فرستاده خداست چرا مخالفان او توانستند وی را از زادگاه خود بیرون کنند و ناچار شد در مدینه سکنی گزیند؟ چرا به آنها نفرین نکرد تا نابود شوند. فرستاده پیامبر در جواب گفت: عیسی رسول خدا{{صل}} بود و شما نیز به حقانیت او گواهی می‌دهید. هنگامی که بنی اسرائیل نقشه قتل او را کشیدند، چرا وی درباره آنها نفرین نکرد تا خدا آنها را هلاک کند؟ او که انتظار چنین پاسخ دندان شکنی را نداشت در برابر منطق محکم سفیر به زانو درآمد و زبان به تحسین گشود و گفت: احسنت. انت حکیم جاء من عند حکیم مرد فهمیده‌ای هستی و از طرف شخص فهمیده و با کمالی پیغام آورده‌ای. اسد الغابه فی معرفه الصحابه، ج۱، ص٢۶٢؛ حیاه الحیوان الکبری، منشورات ناصر خسرو تهران، ج۲، ص۳۲۲-۳۲۱.</ref> بود قبول کرد و فرمود: [[ناپاک]]، در گذشتن از پادشاهی‌اش [[بخل]] ورزید با این که [[پادشاهی]] او را دوامی نیست<ref>دکتر آیتی، تاریخ پیامبر اسلام، ص۴٩۴-۴٩۵.</ref>.<ref>[[نورالله علیدوست خراسانی\|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)\|منابع مالی اهل بیت]] ص ۱۸۱</ref>

			===هدایای جَبَله بن أیهَم===
			[[رسول خدا]]{{صل}} نامه‌ای هم به جبلة بن أیهم [[پادشاه]] «[[غسان]]» نوشت و او را به [[قبول اسلام]] [[دعوت]] کرد «جبله» [[اسلام]] آورد. نامه‌ای مشتمل بر [[اظهار اسلام]] و [[انقیاد]] نسبت به رسول خدا{{صل}} نوشت. هدیه‌ای را هم تقدیم داشت<ref>جبله همچنان مسلمان بود، سپس به کیش نصرانی بازگشت و با قبیله خود رهسپار دیار روم شد. دکتر آیتی، تاریخ پیامبر اسلام، ص۴۶۴؛ ابی عمر احمد بن محمد بن عبدربه الاندلسی، العقد الفرید، شرح احمد امین، الزبن، ابراهیم الابیاری، مکتبه النهضه المرتضویه، القاهره، ط ۲، ۱۳۸۱ ه. ق، ١٩۶٢م، ج۲، ص۵۶؛ الاغانی، ابوالفرج الاصبهانی، چاپ بیروت، طبع بولاق، ۱۳۹۰ ه. ق، ۱۹۷۰ م. ناشر دارالفکر للجمیع، ج١۴، ص۴؛ المحاسن و المساوی، ص۷۲ و ۷۳.</ref>.<ref>[[نورالله علیدوست خراسانی\|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)\|منابع مالی اهل بیت]] ص ۱۸۳</ref>

			===هدایای [[نجاشی]]<ref>نجاشی لقب پادشاه حبشه است مثل کسری و قیصر، احمدی میانجی، مکاتیب الرسول، ج۱، پاورقی ۱۲۱؛ درباره نام وی که اصحم یا اصحمه بوده، اختلاف است. رجوع شود به مکاتیب الرسول، ج۱، پاورقی ص۱۲۷.</ref>===
			رسول خدا{{صل}} نامه‌هایی را هم به [[نجاشی]] نوشت که دو [[نامه]] را توسط عمرو بن ضمری، نخستین سفیری که از [[مدینه]] بیرون رفت، فرستاد.
			در یکی از آن دو نامه [[رسول خدا]]{{صل}} او را به [[اسلام]] [[دعوت]] کرده و آیاتی از [[قرآن مجید]] را برای او نوشته بود. «نجاشی» نامه رسول خدا{{صل}} را گرفت و روی چشم گذاشت. از تخت خود فرود آمد و از روی [[فروتنی]] نشست و اسلام آورد و گفت: اگر می‌توانستم نزد وی می‌رفتم. آن‌گاه پاسخ نامه را مبنی بر [[اجابت]] دعوت و [[تصدیق]] به [[رسالت]] و [[اسلام آوردن]] بر دست «[[جعفر بن ابیطالب]]» به رسول خدا{{صل}} نوشت<ref>تاریخ پیامبر اسلام، ص۴٩۵، نامه دیگری هم که پیامبر فرستاد در همین مدرک آمده است. در اعلام الوری می‌نویسد پیامبر عمرو بن امیه را به همراه جعفر بن ابیطالب و عده‌ای دیگر فرستاد، ص۴٣-۴۶؛ الدکتور محمد، حمید الله، مجموعه الوثائق السیاسیه، القاهره، مطبعة لجنه، التألیف و الترجمه، ١٩۴١، صفحات ٢٨، ٢۶، ٢۴.</ref>. نجاشی با جواب [[نامه پیامبر]]{{صل}} هدایای زیادی برای آن حضرت فرستاد<ref>مکاتیب الرسول، ج۱، ص۱۳۰؛ الاموال ابوعبید، ص۳۰؛ جهت اطلاع بیشتر درباره نامه‌های پیامبر{{صل}} به نجاشی و جواب او و شرح حال وی به مکاتیب الرسول، ج۱، ص۱۲۱ و ۱۲۳ رجوع شود.</ref>.

			هدایای [[نمایندگان]] داری‌ها<ref>داری‌ها منسوب به جد خود دارین‌ هانی بن نماره بوده‌اند.</ref> به [[پیامبر]]{{صل}}
			همان‌گونه که در بخش اول یادآور شدیم، هیأت‌های [[نمایندگی]] [[قبایل]] مختلف [[عرب]] برای [[اظهار اسلام]] و اعلام [[انقیاد]] قبایل خویش به حضور [[رسول اکرم]]{{صل}} شرفیاب می‌شدند و مورد [[لطف]] و [[محبت]] او قرار می‌گرفتند و آن حضرت [[هدایا]] و جوایزی به آنان [[عنایت]] می‌کرد که نمونه‌هایی از آن گذشت.
			بعضی از نمایندگان قبایل نیز بودند که وقتی [[خدمت]] آن حضرت می‌رسیدند، هدایایی برای او می‌آوردند که یک مورد از نظرتان می‌گذرد.
			... هنگام بازگشت پیامبر{{صل}} از [[تبوک]]، نمایندگان داری‌ها که ده نفر بودند به حضور پیامبر{{صل}} آمدند... و همگی اسلام آوردند. یکی از آنان (هانی بن حبیب) چند اسب و لباسی زربفت [[هدیه]] داد که [[پیامبر]]{{صل}} اسب‌ها و [[لباس]] را پذیرفت، و لباس را به [[عباس بن عبدالمطلب]] بخشید. عباس گفت: این را چه کنم؟ فرمود: طلاهای آن را جدا کن و برای [[مصرف]] [[زیور]] زنانت بده یا [[خرج]] کن و پارچه دیبای آن را بفروش و قیمتش را بگیر. عباس آن را به مردی [[یهودی]] به هشت هزار درهم فروخت<ref>الطبقات الکبری، ج۱، ص٣۴٣.</ref>.<ref>[[نورالله علیدوست خراسانی\|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)\|منابع مالی اهل بیت]] ص ۱۸۳</ref>

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==

Jaafari: /* پرسش مستقیم */

2025-01-26T06:43:48Z

پرسش مستقیم

نمایش تغییرات

Jaafari: /* پرسش مستقیم */

2025-01-26T06:34:49Z

پرسش مستقیم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۰۴
خط ۱۷:		خط ۱۷:

	هدیه دادن کار مشکلی نیست و هر کس باید به اندازه توان خود به این سنت حسنه عمل کند. از سوی دیگر در [[روایات]] آمده است که [[تبسم]] و برخورد [[نیکو]] با دیگران خودش نوعی هدیه است. لازم نیست هدیه یک چیزی مادی باشد، بلکه می‌تواند امر [[معنوی]] [[دعای خیر]]، [[راهنمایی]] و [[مشورت]]، نشان دادن راه حل یا گفتن [[حدیثی]] [[زیبا]] و... باشد. در حدیث نبوی آمده است که یک کلمه گفتار حکمت‌آموز هدیه بسیار نیکویی است: {{متن حدیث\|نَعَمِ الْهَدِيَّةُ الْكَلِمَةُ مِنْ كَلَامِ الْحِكْمَةِ}}<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۳۱۲۲.</ref>.<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم (کتاب)\|سیره اجتماعی پیامبر اعظم]] ص ۵۵-57.</ref>		هدیه دادن کار مشکلی نیست و هر کس باید به اندازه توان خود به این سنت حسنه عمل کند. از سوی دیگر در [[روایات]] آمده است که [[تبسم]] و برخورد [[نیکو]] با دیگران خودش نوعی هدیه است. لازم نیست هدیه یک چیزی مادی باشد، بلکه می‌تواند امر [[معنوی]] [[دعای خیر]]، [[راهنمایی]] و [[مشورت]]، نشان دادن راه حل یا گفتن [[حدیثی]] [[زیبا]] و... باشد. در حدیث نبوی آمده است که یک کلمه گفتار حکمت‌آموز هدیه بسیار نیکویی است: {{متن حدیث\|نَعَمِ الْهَدِيَّةُ الْكَلِمَةُ مِنْ كَلَامِ الْحِكْمَةِ}}<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۳۱۲۲.</ref>.<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم (کتاب)\|سیره اجتماعی پیامبر اعظم]] ص ۵۵-57.</ref>

			==[[پیامبر]]{{صل}} و قبول [[هدیه]]==
			هدایایی را که [[خدمت]] پیامبر{{صل}} می‌آوردند می‌پذیرفت، گرچه اندک بود. ولی [[صدقات]] را نمی‌پذیرفت و از علایم و نشانه‌هایی که [[سلمان فارسی]] برای [[پذیرفتن اسلام]] در پیامبر جست و جو می‌کرد همین بود؛ زیرا شنیده بود آن حضرت هدیه را قبول، ولی [[صدقه]] را رد می‌کند.
			[[سلمان]] می‌گوید: از آنجا که محبوب‌ترین [[مردم]] نزد پدرم بودم همیشه مراقب من بود و [[اجازه]] نمی‌داد از [[خانه]] بیرون [[روم]] و از جایی خبر نداشتم. او مزرعه بزرگی داشت. یک [[روز]] که مشغول ساختن عمارتی بود گفت [[فرصت]] رفتن به مزرعه را ندارم تو برو و دستورهای لازم را به کشاورزان بده و برگرد. من در بین راه به کلیسای [[مسیحیان]] رفتم و صدایشان را که مشغول [[نماز]] بودند، شنیدم. وقتی که وارد [[کلیسا]] شدم و آنان را در آن حال دیدم همراهشان به [[عبادت]] پرداختم... و سرانجام پس از [[مذاکره]] با آنها در این باره که سرچشمه [[آیین]] [[مسیح]] کجاست خود را به [[شام]] پیش [[اسقف]] رساندم و گفتم من به آیین مسیح [[عشق]] پیدا کردم و دوست دارم نزدت بمانم و به تو خدمت کنم و با شما نماز بگزارم، او هم پذیرفت...<ref>سیر اعلام النبلاء، ج۱، ص٣۶۴.</ref>. اما او مردی [[دنیاپرست]] بود. مردم را به [[صدقه دادن]] امر می‌کرد ولی هر چه نزدش می‌آوردند (به عنوان صدقات) برای خود ذخیره می‌کرد و به [[نیازمندان]] نمی‌داد تا این که از [[دنیا]] رفت...

			کس دیگری را به جای او [[انتخاب]] کردم که نسبت به دنیا بی‌علاقه بود و تا آخرین لحظات زندگی‌اش با او بودم. وقتی مرگش فرا رسید: گفتم: [[یس]] از تو چه کنم؟ گفت: در [[موصل]]<ref>موصل به فتح میم و کسر صاد، حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۲۳.</ref> [[مرد]] [[خداشناس]] و [[پرهیزکاری]] است. نزد او رفتم و ماندم. او نیز وقتی خواست از دنیا برود برای آینده‌ام کسب [[تکلیف]] کردم. گفت: در [[عموریه]]<ref>عموریه (با فتح عین و تشدید میم) یکی از شهرهای روم شرقی بوده است که در سال ۲۲۳ ه. ق، معتصم آن را فتح کرد. معجم البلدان، ج۴، ص١۵٨.</ref> کسی هست که اگر مایل بودی نزد او برو. پیش او رفتم و جریان را برایش نقل کردم، مرا پذیرفت... آن گاه که مرگش نزدیک شد، گفتم: پس از تو کجا بروم؟ گفت: به زودی [[پیامبری]] به [[دین ابراهیم]] [[مبعوث]] می‌شود و به سرزمینی که محصولش خرماست [[هجرت]] می‌کند. [[سلام]] مرا به او برسان. او دارای چند علامت است از جمله: ۱. بین دو کتف او [[مهر نبوت]] است؛ ۲. [[هدیه]] را قبول می‌کند و [[صدقه]] را نمی‌پذیرد. [[سلمان]] گوید پس از [[مرگ]] این کشیش به قافله‌ای از [[عرب]] برخوردم. گفتم: این گاوها و گوسفندان را به شما می‌دهم تا مرا به [[سرزمین]] خود برسانید. آنان پذیرفتند. تا [[وادی القری]] با آنان بودم ولی مرا به عنوان برده به مردی [[یهودی]] فروختند. اما با دیدن درختان خرما [[بردگی]] را فراموش کردم. مدتی در آنجا با آن یهودی به سر بردم تا مردی از [[یهود]] [[بنی قریظه]] آنجا آمد و مرا خرید و به [[مدینه]] آورد... یک [[روز]] بالای درخت خرما بودم، پسر عموی اربابم به باغ آمد و گفت: [[خدا]] بنی قیله را بکشد. اطراف مردی را گرفته‌اند که از [[مکه]] آمده و [[گمان]] می‌کنند [[پیامبر]] است. با شنیدن این سخن لرزه بر اندامم افتاد، به گونه‌ای که نزدیک بود از بالای درخت روی [[زمین]] بیفتم با سرعت از درخت به زیر آمدم و گفتم چه خبر است؟ ارباب با دست خود به سینه من زد و گفت: مشغول کار خود باش. ناگزیر به کارم ادامه دادم، اما شب که فرا رسید از صاحب خود مقداری خرما گرفتم و آمدم در «[[قبا]]» [[خدمت]] [[رسول خدا]]{{صل}} رسیدم و گفتم این خرما صدقه است، دوست دارم شما و همراهانتان آن را میل کنید.

			پیامبر{{صل}} به همراهان فرمود: من نمی‌خورم ولی شما بخورید، با خود گفتم این یک علامت. دیگر بار مقداری خرما آوردم، گفتم این [[هدیه]] است، این بار میل فرمود. گفتم این دو علامت، دفعه سوم. در [[مدینه]] هنگامی که حضرت برای [[تشییع جنازه]] [[مسلمانی]] به [[بقیع]] رفته بود شرفیاب حضور مبارکش شدم، پشت سر حضرت ایستادم. متوجه شد که می‌خواهم [[مهر نبوت]] را ببینم، [[عبا]] را از دوش برداشت تا مهر را دیدم. [[اشک]] در چشمان من حلقه زد مرا پیش روی خود نشانید. من تمام آنچه برایم پیش آمده بود برای او نقل کردم و [[اسلام]] آوردم<ref>این داستان مفصل است و بدان مقدار که مورد نیاز بود، بسنده شد. جهت اطلاع بیشتر در این مورد و نیز درباره فضیلت او به این کتب رجوع شود: السیره النبویه، ج۱، ص۲۲۸ به بعد. الاصابه فی تمییر الصحابه، ج۲، ص۶٢؛ الاستیعاب فی معرفه الاصحاب، ج۲، ص۵۶-۶١؛ اسد الغابه فی معرفه الصحابه، ج۲، ص۳۲۸؛ الدرجات الرفیعه فی طبقات الشیعه، ص۳۲۳؛ اختیار معرفه الرجال، معروف به رجال کشی، ص۲۳؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱۸، ص٣۴. به مناسبت نامه‌ای که حضرت به سلمان فارسی نوشته است. نامه {{متن حدیث\|أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّمَا مَثَلُ الدُّنْيَا مَثَلُ الْحَيَّةِ}}؛ ابی الفتح، محمد بن محمد، عیون الأثر فی فنون المغازی و الشمائل و السیر، مکتبه دارالتراث، المدینه المنوره، تصحیح و تعلیق محمد العبد الحظراوی، محیی الدین مستو، ج۱، ص١٣۴ به بعد؛ روضه الواعظین، ص٢٧۵؛ المقدسی، مطهر بن طاهر، البدء و التاریخ مدینه، باریز، ١٩١۶م، ج۵، ص۱۱۰؛ الحنبلی، ابی الفلاح عبدالحی بن العماد، شذرات الذهب فی اخبار من ذهب، بیروت، لبنان، دارالکتاب العلمیه، ج۱، ص۴۴؛ اعیان الشیعه، ج۷، ص۲۸۷-۲۷۹؛ ابو ریه محمود، شیخ المضیره، ابو هریره، ط ۳، دارالمعارف بمصر، بی‌تا، ص۱۳۰؛ اسیر، استاد محمد علی سلمان منا، اهل البیت، بیروت، لبنان، الدار الاسلامیه، ط ١، ١۴١٣ه، ۱۹۹۳م؛ سیر اعلام النبلاء، ج۱، ص۳۶۲؛ تاریخ بغداد، ج۱، ص١۶٣؛ مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۹، ص۱۰۸، ذیل آیه ٣۶ سوره محمد{{صل}}؛ التستری، محمد تقی، قاموس الرجال، تهران، نشر مرکز نشر الکتاب، چاپ مصطفوی، ١٣۴٠ ه، ج۴، ص۴٣٣-۴١۴؛ مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، منشورات مؤسسه الوفاء، ١۴٠٣ه‍.ق. ط ۲، ج۲۲، ص۳۵۸ - ۳۵۵؛ ابی جعفر محمد بن علی بن حسین بن بابویه قمی (الشیخ الصدوق)، کمال الدین و تمام النعمه، تصحیح و تعلیق علی اکبر غفاری، منشورات جامعه مدرسین، قم، ١۴٠۵ ه، ج١، ص١۶۶ – ١۶٠؛ سدید الدین ابی الفضل شاذان بن جبرائیل بن اسماعیل بن ابی طالب، الفضائل، منشورات مؤسسه الاعلمی، بیروت، لبنان، ط ١، ١۴٠٨ ه، ۱۹۸۸م، ص۸۵؛ النوری، الطبرسی، میرزا حسین، نفس الرحمان فی فضائل سلمان، تحقیق جواد قیومی، ط ۱، ١۴١١ ه. ق، ١٣۶٩ ش، انتشارات مؤسسه کوکب، ص۴٠ به بعد، فی کیفیه اسلامه، الحسینی، العاملی، سید جعفر مرتضی، سلمان الفارسی فی مواجهه التحدی، قم، مؤسسه النشر الاسلامی، ط ١، ١۴١٠، ص۱۹، حدیث اسلام سلمان به بعد؛ الدیار بکری، تاریخ الخمیس، چاپ مصر، ج۱، ص۳۵۱؛ اسلام سلمان فارسی، خالد محمد خالد، رجال حول الرسول، الناشر دارالکتاب العربی، بیروت، لبنان، ط ۵، ١۴٠٧ ه، ۱۹۸۷م، ص۶١ به بعد؛ معجم رجال الحدیث، آیت‌الله خوئی، سید ابوالقاسم، منشورات قم، مدینه العلم، ط ۴، ١۴٠٩ ﻫ.ق. ۱۹۸۹ م، ج۸، ص١٨۶ به بعد؛ العاملی، سید جعفر مرتضی، الصحیح من سیره النبی الاعظم{{صل}}، بیروت، لبنان، دارالسیره، دار الهادی، للطباعه و النشر و التوزیع، ١٩۵۵م، ١۴١۵ ه، ط ۴، ج۴، اسلام سلمان المحمدی.</ref>.<ref>[[نورالله علیدوست خراسانی\|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)\|منابع مالی اهل بیت]] ص ۱۶۹</ref>

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==

Jaafari: /* منابع */

2025-01-26T06:33:33Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۰۳
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100808.jpg\|22px]] [[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم (کتاب)\|'''سیره اجتماعی پیامبر اعظم''']]		# [[پرونده:1100808.jpg\|22px]] [[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم (کتاب)\|'''سیره اجتماعی پیامبر اعظم''']]
			# [[پرونده:IM010709.jpg\|22px]] [[نورالله علیدوست خراسانی\|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)\|'''منابع مالی اهل بیت''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Msadeq: /* آداب هدیه در سیره و گفتار پیامبر اعظم {{صل}} */

2023-10-26T07:38:53Z

آداب هدیه در سیره و گفتار پیامبر اعظم {{صل}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۸
خط ۸:		خط ۸:
	== [[آداب]] [[هدیه]] در [[سیره]] و گفتار [[پیامبر اعظم]] {{صل}} ==		== [[آداب]] [[هدیه]] در [[سیره]] و گفتار [[پیامبر اعظم]] {{صل}} ==
	# '''هدیه هنگام [[حاجت]]''': چیزی که هنگام نیاز به دست [[انسان]] برسد، [[بهترین]] هدیه است. [[پیامبر اسلام]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|نِعْمَ الشَّيْ‌ءُ الْهَدِيَّةُ أَمَامَ الْحَاجَةِ}}<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۳۱۲۲.</ref>؛ «بهترین چیز هدیه‌ای است که هنگام نیاز به انسان برسد».		# '''هدیه هنگام [[حاجت]]''': چیزی که هنگام نیاز به دست [[انسان]] برسد، [[بهترین]] هدیه است. [[پیامبر اسلام]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|نِعْمَ الشَّيْ‌ءُ الْهَدِيَّةُ أَمَامَ الْحَاجَةِ}}<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۳۱۲۲.</ref>؛ «بهترین چیز هدیه‌ای است که هنگام نیاز به انسان برسد».
	# '''سخن حکیمانه بهترین هدیه''': در [[حدیثی]] از [[پیامبر]] نقل شده که فرمود: {{متن حدیث\|~~نعم الهديّة الكلمة من كلام الحكمة~~}}~~<ref>~~نهج الفصاحه، حدیث ۳۱۲۲.</ref>~~؛ «بهترین هدیه، سخنی از سخنان حکیمانه است»~~. هدیه به کسانی که این کار را انجام نمی‌دهند: از پیامبر اسلام [[روایت]] شده است: {{متن حدیث\|~~و اهد لمن~~ لا ~~يهدي لك~~}}~~<ref>~~نهج الفصاحه، حدیث ۱۹۳۵.</ref>~~؛ «به کسی که به تو هدیه نمی‌دهد، هدیه بده».~~		# '''سخن حکیمانه بهترین هدیه''': در [[حدیثی]] از [[پیامبر]] نقل شده که فرمود: «بهترین هدیه، سخنی از سخنان حکیمانه است»<ref>{{متن حدیث\|نَعَمِ الْهَدِيَّةُ الْكَلِمَةُ مِنْ كَلَامِ الْحِكْمَةِ}}؛ نهج الفصاحه، حدیث ۳۱۲۲.</ref>. هدیه به کسانی که این کار را انجام نمی‌دهند: از پیامبر اسلام [[روایت]] شده است: «به کسی که به تو هدیه نمی‌دهد، هدیه بده»<ref>{{متن حدیث\| وَ اهْدِ لِمَنْ لا يُهْدِي لَكَ }}نهج الفصاحه، حدیث ۱۹۳۵.</ref>
	# '''رد نکردن هدیه''': پیامبر فرمود: اگر شانه گوسفندی را به من هدیه دهند، می‌پذیرم و آن را رد نمی‌کنم: {{متن حدیث\|وَ لَوْ أُهْدِيَ إِلَيَّ كُرَاعٌ لَقَبِلْتُ}}<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۱۱۹۲.</ref>. در حدیثی دیگر از حضرت آمده است: {{متن حدیث\|~~لا يردّ الرّجل هديّة أخيه~~}}~~<ref>~~نهج الفصاحه، حدیث ۲۵۳۶.</ref>~~؛ «مرد هدیه برادرش را رد نمی‌کند».~~		# '''رد نکردن هدیه''': پیامبر فرمود: اگر شانه گوسفندی را به من هدیه دهند، می‌پذیرم و آن را رد نمی‌کنم: {{متن حدیث\|وَ لَوْ أُهْدِيَ إِلَيَّ كُرَاعٌ لَقَبِلْتُ}}<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۱۱۹۲.</ref>. در حدیثی دیگر از حضرت آمده است: «مرد هدیه برادرش را رد نمی‌کند».<ref>{{متن حدیث\| لَا يَرُدَّ الرَّجُلُ هَدِيَّةً أَخِيهِ }}؛ نهج الفصاحه، حدیث ۲۵۳۶.</ref>
	# '''[[تلافی]] هدیه در صورت امکان''': پیامبر اسلام فرمود: هیچ کس نباید هدیه برادرش را رد کند و اگر توانست عوض آن را بدهد: {{متن حدیث\|~~لا يردّ الرّجل هديّة أخيه فان وجد فليكافئه~~}}~~<ref>~~نهج الفصاحه، حدیث ۲۵۳۶.</ref>.		# '''[[تلافی]] هدیه در صورت امکان''': پیامبر اسلام فرمود: هیچ کس نباید هدیه برادرش را رد کند و اگر توانست عوض آن را بدهد<ref>{{متن حدیث\| لَا يَرُدَّ الرَّجُلُ هَدِيَّةً أَخِيهِ فَانٍ وَجَدَ فَلْيُكَافِئْهُ }}؛ نهج الفصاحه، حدیث ۲۵۳۶.</ref>.
	# '''کوچک نشمردن هدیه''': در حدیث نبوی آمده است که حضرت فرمود: هدیه را کوچک نشمارید، هرچند یک قطعه پارچه بز باشد<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۱۱۹۱.</ref>.		# '''کوچک نشمردن هدیه''': در حدیث نبوی آمده است که حضرت فرمود: هدیه را کوچک نشمارید، هرچند یک قطعه پارچه بز باشد<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۱۱۹۱.</ref>.
	# '''ایجاد [[محبت]]''': پیامبر اسلام می‌فرماید: به هم‌دیگر هدیه بدهید که بین شما موجب محبت می‌گردد و [[کینه‌ها]] را از بین می‌برد: {{متن حدیث\|تَهَادَوْا تَحَابُّوا تَهَادَوْا فَإِنَّهَا تَذْهَبُ بِالضَّغَائِنِ}}<ref>میزان الحکمه، حدیث ۲۱۱۷۲.</ref>. در روایتی دیگر از حضرت نقل شده است که فرمود: {{متن حدیث\|الْهَدِيَّةُ تُورِثُ الْمَوَدَّةَ}}<ref>میزان الحکمه، حدیث ۲۱۱۷۶.</ref>؛ «دادن هدیه موجب [[دوستی]] و محبت می‌گردد».		# '''ایجاد [[محبت]]''': پیامبر اسلام می‌فرماید: به هم‌دیگر هدیه بدهید که بین شما موجب محبت می‌گردد و [[کینه‌ها]] را از بین می‌برد: {{متن حدیث\|تَهَادَوْا تَحَابُّوا تَهَادَوْا فَإِنَّهَا تَذْهَبُ بِالضَّغَائِنِ}}<ref>میزان الحکمه، حدیث ۲۱۱۷۲.</ref>. در روایتی دیگر از حضرت نقل شده است که فرمود: {{متن حدیث\|الْهَدِيَّةُ تُورِثُ الْمَوَدَّةَ}}<ref>میزان الحکمه، حدیث ۲۱۱۷۶.</ref>؛ «دادن هدیه موجب [[دوستی]] و محبت می‌گردد».
	# '''افزایش محبت''': پیامبر اسلام فرمود: به هم‌دیگر هدیه بدهید؛ زیرا هدیه محبت را زیاد می‌کند و دل‌گیری‌ها را از میان می‌برد: {{متن حدیث\|~~تهادوا فإنّ الهديّة تضعّف الحبّ و تذهب~~ بغوائل ~~الصّدر~~}}<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۱۱۹۳.</ref>.		# '''افزایش محبت''': پیامبر اسلام فرمود: به هم‌دیگر هدیه بدهید؛ زیرا هدیه محبت را زیاد می‌کند و دل‌گیری‌ها را از میان می‌برد: {{متن حدیث\| تَهَادَوْا فَإِنَّ الْهَدِيَّةَ تَضْعُفُ الْحَبِّ وَ تَذْهَبُ بغوائل الصَّدْرِ}}<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۱۱۹۳.</ref>.
	# '''از بین بردن [[کینه]]''': با [[هدیه دادن]]، کدورت و کینه از بین می‌رود. حضرت فرمود: [[هدیه]] چیز ارزشمندی است، زیراکینه‌ها را از بین می‌برد: {{متن حدیث\|نِعْمَ الشَّيْ‌ءُ الْهَدِيَّةُ تُذْهِبُ الضَّغَائِنَ مِنَ الصُّدُورِ}}<ref>بحار الانوار، کتاب العشره، باب الهدیه، ح۴.</ref>.		# '''از بین بردن [[کینه]]''': با [[هدیه دادن]]، کدورت و کینه از بین می‌رود. حضرت فرمود: [[هدیه]] چیز ارزشمندی است، زیراکینه‌ها را از بین می‌برد: {{متن حدیث\|نِعْمَ الشَّيْ‌ءُ الْهَدِيَّةُ تُذْهِبُ الضَّغَائِنَ مِنَ الصُّدُورِ}}<ref>بحار الانوار، کتاب العشره، باب الهدیه، ح۴.</ref>.

	هدیه دادن کار مشکلی نیست و هر کس باید به اندازه توان خود به این سنت حسنه عمل کند. از سوی دیگر در [[روایات]] آمده است که [[تبسم]] و برخورد [[نیکو]] با دیگران خودش نوعی هدیه است. لازم نیست هدیه یک چیزی مادی باشد، بلکه می‌تواند امر [[معنوی]] [[دعای خیر]]، [[راهنمایی]] و [[مشورت]]، نشان دادن راه حل یا گفتن [[حدیثی]] [[زیبا]] و... باشد. در حدیث نبوی آمده است که یک کلمه گفتار حکمت‌آموز هدیه بسیار نیکویی است: {{متن حدیث\|~~نعم الهديّة الكلمة من كلام الحكمة~~}}<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۳۱۲۲.</ref>.<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم (کتاب)\|سیره اجتماعی پیامبر اعظم]] ص ۵۵.</ref>		هدیه دادن کار مشکلی نیست و هر کس باید به اندازه توان خود به این سنت حسنه عمل کند. از سوی دیگر در [[روایات]] آمده است که [[تبسم]] و برخورد [[نیکو]] با دیگران خودش نوعی هدیه است. لازم نیست هدیه یک چیزی مادی باشد، بلکه می‌تواند امر [[معنوی]] [[دعای خیر]]، [[راهنمایی]] و [[مشورت]]، نشان دادن راه حل یا گفتن [[حدیثی]] [[زیبا]] و... باشد. در حدیث نبوی آمده است که یک کلمه گفتار حکمت‌آموز هدیه بسیار نیکویی است: {{متن حدیث\|نَعَمِ الْهَدِيَّةُ الْكَلِمَةُ مِنْ كَلَامِ الْحِكْمَةِ}}<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۳۱۲۲.</ref>.<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم (کتاب)\|سیره اجتماعی پیامبر اعظم]] ص ۵۵-57.</ref>

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۸
خط ۸:		خط ۸:
	== [[آداب]] [[هدیه]] در [[سیره]] و گفتار [[پیامبر اعظم]] {{صل}} ==		== [[آداب]] [[هدیه]] در [[سیره]] و گفتار [[پیامبر اعظم]] {{صل}} ==
	# '''هدیه هنگام [[حاجت]]''': چیزی که هنگام نیاز به دست [[انسان]] برسد، [[بهترین]] هدیه است. [[پیامبر اسلام]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|نِعْمَ الشَّيْ‌ءُ الْهَدِيَّةُ أَمَامَ الْحَاجَةِ}}<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۳۱۲۲.</ref>؛ «بهترین چیز هدیه‌ای است که هنگام نیاز به انسان برسد».		# '''هدیه هنگام [[حاجت]]''': چیزی که هنگام نیاز به دست [[انسان]] برسد، [[بهترین]] هدیه است. [[پیامبر اسلام]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|نِعْمَ الشَّيْ‌ءُ الْهَدِيَّةُ أَمَامَ الْحَاجَةِ}}<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۳۱۲۲.</ref>؛ «بهترین چیز هدیه‌ای است که هنگام نیاز به انسان برسد».
	# '''سخن حکیمانه بهترین هدیه''': در [[حدیثی]] از [[پیامبر]] نقل شده که فرمود: {{متن حدیث\|~~نعم الهديّة الكلمة من كلام الحكمة~~}}~~<ref>~~نهج الفصاحه، حدیث ۳۱۲۲.</ref>~~؛ «بهترین هدیه، سخنی از سخنان حکیمانه است»~~. هدیه به کسانی که این کار را انجام نمی‌دهند: از پیامبر اسلام [[روایت]] شده است: {{متن حدیث\|~~و اهد لمن~~ لا ~~يهدي لك~~}}~~<ref>~~نهج الفصاحه، حدیث ۱۹۳۵.</ref>~~؛ «به کسی که به تو هدیه نمی‌دهد، هدیه بده».~~		# '''سخن حکیمانه بهترین هدیه''': در [[حدیثی]] از [[پیامبر]] نقل شده که فرمود: «بهترین هدیه، سخنی از سخنان حکیمانه است»<ref>{{متن حدیث\|نَعَمِ الْهَدِيَّةُ الْكَلِمَةُ مِنْ كَلَامِ الْحِكْمَةِ}}؛ نهج الفصاحه، حدیث ۳۱۲۲.</ref>. هدیه به کسانی که این کار را انجام نمی‌دهند: از پیامبر اسلام [[روایت]] شده است: «به کسی که به تو هدیه نمی‌دهد، هدیه بده»<ref>{{متن حدیث\| وَ اهْدِ لِمَنْ لا يُهْدِي لَكَ }}نهج الفصاحه، حدیث ۱۹۳۵.</ref>
	# '''رد نکردن هدیه''': پیامبر فرمود: اگر شانه گوسفندی را به من هدیه دهند، می‌پذیرم و آن را رد نمی‌کنم: {{متن حدیث\|وَ لَوْ أُهْدِيَ إِلَيَّ كُرَاعٌ لَقَبِلْتُ}}<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۱۱۹۲.</ref>. در حدیثی دیگر از حضرت آمده است: {{متن حدیث\|~~لا يردّ الرّجل هديّة أخيه~~}}~~<ref>~~نهج الفصاحه، حدیث ۲۵۳۶.</ref>~~؛ «مرد هدیه برادرش را رد نمی‌کند».~~		# '''رد نکردن هدیه''': پیامبر فرمود: اگر شانه گوسفندی را به من هدیه دهند، می‌پذیرم و آن را رد نمی‌کنم: {{متن حدیث\|وَ لَوْ أُهْدِيَ إِلَيَّ كُرَاعٌ لَقَبِلْتُ}}<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۱۱۹۲.</ref>. در حدیثی دیگر از حضرت آمده است: «مرد هدیه برادرش را رد نمی‌کند».<ref>{{متن حدیث\| لَا يَرُدَّ الرَّجُلُ هَدِيَّةً أَخِيهِ }}؛ نهج الفصاحه، حدیث ۲۵۳۶.</ref>
	# '''[[تلافی]] هدیه در صورت امکان''': پیامبر اسلام فرمود: هیچ کس نباید هدیه برادرش را رد کند و اگر توانست عوض آن را بدهد: {{متن حدیث\|~~لا يردّ الرّجل هديّة أخيه فان وجد فليكافئه~~}}~~<ref>~~نهج الفصاحه، حدیث ۲۵۳۶.</ref>.		# '''[[تلافی]] هدیه در صورت امکان''': پیامبر اسلام فرمود: هیچ کس نباید هدیه برادرش را رد کند و اگر توانست عوض آن را بدهد<ref>{{متن حدیث\| لَا يَرُدَّ الرَّجُلُ هَدِيَّةً أَخِيهِ فَانٍ وَجَدَ فَلْيُكَافِئْهُ }}؛ نهج الفصاحه، حدیث ۲۵۳۶.</ref>.
	# '''کوچک نشمردن هدیه''': در حدیث نبوی آمده است که حضرت فرمود: هدیه را کوچک نشمارید، هرچند یک قطعه پارچه بز باشد<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۱۱۹۱.</ref>.		# '''کوچک نشمردن هدیه''': در حدیث نبوی آمده است که حضرت فرمود: هدیه را کوچک نشمارید، هرچند یک قطعه پارچه بز باشد<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۱۱۹۱.</ref>.
	# '''ایجاد [[محبت]]''': پیامبر اسلام می‌فرماید: به هم‌دیگر هدیه بدهید که بین شما موجب محبت می‌گردد و [[کینه‌ها]] را از بین می‌برد: {{متن حدیث\|تَهَادَوْا تَحَابُّوا تَهَادَوْا فَإِنَّهَا تَذْهَبُ بِالضَّغَائِنِ}}<ref>میزان الحکمه، حدیث ۲۱۱۷۲.</ref>. در روایتی دیگر از حضرت نقل شده است که فرمود: {{متن حدیث\|الْهَدِيَّةُ تُورِثُ الْمَوَدَّةَ}}<ref>میزان الحکمه، حدیث ۲۱۱۷۶.</ref>؛ «دادن هدیه موجب [[دوستی]] و محبت می‌گردد».		# '''ایجاد [[محبت]]''': پیامبر اسلام می‌فرماید: به هم‌دیگر هدیه بدهید که بین شما موجب محبت می‌گردد و [[کینه‌ها]] را از بین می‌برد: {{متن حدیث\|تَهَادَوْا تَحَابُّوا تَهَادَوْا فَإِنَّهَا تَذْهَبُ بِالضَّغَائِنِ}}<ref>میزان الحکمه، حدیث ۲۱۱۷۲.</ref>. در روایتی دیگر از حضرت نقل شده است که فرمود: {{متن حدیث\|الْهَدِيَّةُ تُورِثُ الْمَوَدَّةَ}}<ref>میزان الحکمه، حدیث ۲۱۱۷۶.</ref>؛ «دادن هدیه موجب [[دوستی]] و محبت می‌گردد».
	# '''افزایش محبت''': پیامبر اسلام فرمود: به هم‌دیگر هدیه بدهید؛ زیرا هدیه محبت را زیاد می‌کند و دل‌گیری‌ها را از میان می‌برد: {{متن حدیث\|~~تهادوا فإنّ الهديّة تضعّف الحبّ و تذهب~~ بغوائل ~~الصّدر~~}}<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۱۱۹۳.</ref>.		# '''افزایش محبت''': پیامبر اسلام فرمود: به هم‌دیگر هدیه بدهید؛ زیرا هدیه محبت را زیاد می‌کند و دل‌گیری‌ها را از میان می‌برد: {{متن حدیث\| تَهَادَوْا فَإِنَّ الْهَدِيَّةَ تَضْعُفُ الْحَبِّ وَ تَذْهَبُ بغوائل الصَّدْرِ}}<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۱۱۹۳.</ref>.
	# '''از بین بردن [[کینه]]''': با [[هدیه دادن]]، کدورت و کینه از بین می‌رود. حضرت فرمود: [[هدیه]] چیز ارزشمندی است، زیراکینه‌ها را از بین می‌برد: {{متن حدیث\|نِعْمَ الشَّيْ‌ءُ الْهَدِيَّةُ تُذْهِبُ الضَّغَائِنَ مِنَ الصُّدُورِ}}<ref>بحار الانوار، کتاب العشره، باب الهدیه، ح۴.</ref>.		# '''از بین بردن [[کینه]]''': با [[هدیه دادن]]، کدورت و کینه از بین می‌رود. حضرت فرمود: [[هدیه]] چیز ارزشمندی است، زیراکینه‌ها را از بین می‌برد: {{متن حدیث\|نِعْمَ الشَّيْ‌ءُ الْهَدِيَّةُ تُذْهِبُ الضَّغَائِنَ مِنَ الصُّدُورِ}}<ref>بحار الانوار، کتاب العشره، باب الهدیه، ح۴.</ref>.

	هدیه دادن کار مشکلی نیست و هر کس باید به اندازه توان خود به این سنت حسنه عمل کند. از سوی دیگر در [[روایات]] آمده است که [[تبسم]] و برخورد [[نیکو]] با دیگران خودش نوعی هدیه است. لازم نیست هدیه یک چیزی مادی باشد، بلکه می‌تواند امر [[معنوی]] [[دعای خیر]]، [[راهنمایی]] و [[مشورت]]، نشان دادن راه حل یا گفتن [[حدیثی]] [[زیبا]] و... باشد. در حدیث نبوی آمده است که یک کلمه گفتار حکمت‌آموز هدیه بسیار نیکویی است: {{متن حدیث\|~~نعم الهديّة الكلمة من كلام الحكمة~~}}<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۳۱۲۲.</ref>.<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم (کتاب)\|سیره اجتماعی پیامبر اعظم]] ص ۵۵.</ref>		هدیه دادن کار مشکلی نیست و هر کس باید به اندازه توان خود به این سنت حسنه عمل کند. از سوی دیگر در [[روایات]] آمده است که [[تبسم]] و برخورد [[نیکو]] با دیگران خودش نوعی هدیه است. لازم نیست هدیه یک چیزی مادی باشد، بلکه می‌تواند امر [[معنوی]] [[دعای خیر]]، [[راهنمایی]] و [[مشورت]]، نشان دادن راه حل یا گفتن [[حدیثی]] [[زیبا]] و... باشد. در حدیث نبوی آمده است که یک کلمه گفتار حکمت‌آموز هدیه بسیار نیکویی است: {{متن حدیث\|نَعَمِ الْهَدِيَّةُ الْكَلِمَةُ مِنْ كَلَامِ الْحِكْمَةِ}}<ref>نهج الفصاحه، حدیث ۳۱۲۲.</ref>.<ref>[[محمد جواد برهانی\|برهانی، محمد جواد]]، [[سیره اجتماعی پیامبر اعظم (کتاب)\|سیره اجتماعی پیامبر اعظم]] ص ۵۵-57.</ref>

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==