هوازن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'فروعات' به 'فروع'

2025-10-23T20:31:43Z

جایگزینی متن - 'فروعات' به 'فروع'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۱
خط ۴۰:		خط ۴۰:
	مواجهه شاخه‌های متعدد هوازن با [[دعوت اسلامی]] [[نبی خاتم]]{{صل}} پس از [[هجرت]] ایشان به مدینه نیز ادامه یافت. از جمله مواجهات و رودرویی‌های صورت گرفته لین آنان و [[مسلمانان]]، واقعه "[[بئر معونه]]" در صفر [[سال ۶۲۵ هجری]] است. در این سال و در پی درخواست [[ابوبراء عامر بن مالک]] از پیامبر{{صل}} جهت اعزام مبلغانی به سوی [[قوم]] او و [[دعوت]] ایشان به [[اسلام]]، حضرت، گروهی از [[یاران]] خود را بدانجا فرستادند. این گروه پس از فرود آمدن در مکانی به نام بئرمعونه،<ref>مکانی بود بین سرزمین بنی عامر و حره بنی‌سلیم.</ref> [[حرام بن ملحان]] را با [[نامه]] [[رسول خدا]]{{صل}}، نزد [[عامر بن طفیل]] فرستادند اما او بدون اعتنا به نامه حضرت، وی را به [[شهادت]] رساند و سپس از [[بنی عامر]] جهت [[حمله]] به [[مبلغان]] اسلام کمک خواست. ولی آنان [[عهد]] [[ابو براء]] را متذکر شدند و از [[همراهی]] با او [[امتناع]] کردند. از این رو او از [[بنی‌سلیم]] کمک خواست و به [[یاری]] آنان به جمع مبلغان اسلام حمله برد و جز یک نفر همه را به شهادت رساند.<ref>ابن هشام، السیره النبویه، ص٤٣٢ - ٤٣٩؛ ابن نباته، سرح العیون، ص۱۳۲ – ۱۳۳.</ref> - <ref>عباس بن غالب بجران العصیمی، «قبیله هوازن نسبها ودورها السیاسی والإجتماعی حتی نهایه العصر الاموی»، ص۱۳۸ - ۱۴۱.</ref> [[پیامبر اکرم]]{{صل}} علیرغم مشغول بودن به درگیری با [[یهودیان]] و [[مشرکان مکه]]، این [[اقدام]] جنایتکارانه عامر بن طفیل را از نظر دور نگذاشت، به همین دلیل هر از گاهی حملاتی را علیه هوازنی‌ها - بخصوص بنی کلاب رهط عامر بن طفیل - انجام می‌داد. اولین این [[سرایا]] که رسول خدا{{صل}} به سوی [[هوازن]] فرستاد [[سریه]] [[محمد بن مسلمه]] بود در [[سال ششم هجری]]. در این سال، حضرت، محمد بن مسلمه را همراه با سی نفر به سوی بنی ابی بکر بن کلاب فرستاد. محمد بن مسلمه به سوی منازل بنی ابی بکر بن کلاب پیش رفت و پس از رسیدن به محل اجتماعشان، بر آنان [[یورش]] برد و ده تن از آنان را کشت و چهارپایانشان را به [[غنیمت]] گرفت و سپس به [[مدینه]] بازگشت.<ref>واقدی، المغازی، ص۳۸۱ - ۳۸۲.</ref> [[سریه علی]]{{ع}} در [[شعبان]] سال ششم هجری به همراه صد تن از [[مسلمانان]] علیه جماعتی از [[بنی سعد بن بکر]]<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۹۰.</ref> و نیز [[سریه]] [[ابوبکر]] و تنی چند از [[مسلمانان]] جهت هجمه به [[بنی کلاب]] ساکن [[ضریه]] نجد و سریه [[عمر بن خطاب]] و سی تن از مسلمانان جهت [[نبرد]] با [[هوازن]] ناحیه "[[تربه]]"<ref>واقدی، المغازی، ص٤٩٤؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۱۱۷.</ref> در [[شعبان]] [[سال ۷ هجری]] هم از دیگر سرایای ارسالی [[رسول اکرم]]{{صل}} علیه هوازن بود. همچنین در ربیع [[الأول]] [[سال ۸ هجری]] [[رسول خدا]]{{صل}}، بیست و چهار تن از مسلمانان را به [[فرماندهی]] [[شجاع]] بن وهب، به نبرد جمعی از هوازن "سیّ" در ناحیه رکبه فرستاد. آنها نیز مطابق [[دستور پیامبر]]{{صل}} به منطقه مذکور رفتند و پس از پانزده [[روز]] با [[پیروزی]] و [[غنائم]] به [[مدینه]] بازگشتند.<ref>واقدی، المغازی، ص٥١٢ – ٥١٣.</ref> - <ref>عباس بن غالب بجران العصیمی، «قبیله هوازن نسبها ودورها السیاسی والإجتماعی حتی نهایه العصر الاموی»، ص۱۴۴ - ۱۴۶.</ref>		مواجهه شاخه‌های متعدد هوازن با [[دعوت اسلامی]] [[نبی خاتم]]{{صل}} پس از [[هجرت]] ایشان به مدینه نیز ادامه یافت. از جمله مواجهات و رودرویی‌های صورت گرفته لین آنان و [[مسلمانان]]، واقعه "[[بئر معونه]]" در صفر [[سال ۶۲۵ هجری]] است. در این سال و در پی درخواست [[ابوبراء عامر بن مالک]] از پیامبر{{صل}} جهت اعزام مبلغانی به سوی [[قوم]] او و [[دعوت]] ایشان به [[اسلام]]، حضرت، گروهی از [[یاران]] خود را بدانجا فرستادند. این گروه پس از فرود آمدن در مکانی به نام بئرمعونه،<ref>مکانی بود بین سرزمین بنی عامر و حره بنی‌سلیم.</ref> [[حرام بن ملحان]] را با [[نامه]] [[رسول خدا]]{{صل}}، نزد [[عامر بن طفیل]] فرستادند اما او بدون اعتنا به نامه حضرت، وی را به [[شهادت]] رساند و سپس از [[بنی عامر]] جهت [[حمله]] به [[مبلغان]] اسلام کمک خواست. ولی آنان [[عهد]] [[ابو براء]] را متذکر شدند و از [[همراهی]] با او [[امتناع]] کردند. از این رو او از [[بنی‌سلیم]] کمک خواست و به [[یاری]] آنان به جمع مبلغان اسلام حمله برد و جز یک نفر همه را به شهادت رساند.<ref>ابن هشام، السیره النبویه، ص٤٣٢ - ٤٣٩؛ ابن نباته، سرح العیون، ص۱۳۲ – ۱۳۳.</ref> - <ref>عباس بن غالب بجران العصیمی، «قبیله هوازن نسبها ودورها السیاسی والإجتماعی حتی نهایه العصر الاموی»، ص۱۳۸ - ۱۴۱.</ref> [[پیامبر اکرم]]{{صل}} علیرغم مشغول بودن به درگیری با [[یهودیان]] و [[مشرکان مکه]]، این [[اقدام]] جنایتکارانه عامر بن طفیل را از نظر دور نگذاشت، به همین دلیل هر از گاهی حملاتی را علیه هوازنی‌ها - بخصوص بنی کلاب رهط عامر بن طفیل - انجام می‌داد. اولین این [[سرایا]] که رسول خدا{{صل}} به سوی [[هوازن]] فرستاد [[سریه]] [[محمد بن مسلمه]] بود در [[سال ششم هجری]]. در این سال، حضرت، محمد بن مسلمه را همراه با سی نفر به سوی بنی ابی بکر بن کلاب فرستاد. محمد بن مسلمه به سوی منازل بنی ابی بکر بن کلاب پیش رفت و پس از رسیدن به محل اجتماعشان، بر آنان [[یورش]] برد و ده تن از آنان را کشت و چهارپایانشان را به [[غنیمت]] گرفت و سپس به [[مدینه]] بازگشت.<ref>واقدی، المغازی، ص۳۸۱ - ۳۸۲.</ref> [[سریه علی]]{{ع}} در [[شعبان]] سال ششم هجری به همراه صد تن از [[مسلمانان]] علیه جماعتی از [[بنی سعد بن بکر]]<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۹۰.</ref> و نیز [[سریه]] [[ابوبکر]] و تنی چند از [[مسلمانان]] جهت هجمه به [[بنی کلاب]] ساکن [[ضریه]] نجد و سریه [[عمر بن خطاب]] و سی تن از مسلمانان جهت [[نبرد]] با [[هوازن]] ناحیه "[[تربه]]"<ref>واقدی، المغازی، ص٤٩٤؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۱۱۷.</ref> در [[شعبان]] [[سال ۷ هجری]] هم از دیگر سرایای ارسالی [[رسول اکرم]]{{صل}} علیه هوازن بود. همچنین در ربیع [[الأول]] [[سال ۸ هجری]] [[رسول خدا]]{{صل}}، بیست و چهار تن از مسلمانان را به [[فرماندهی]] [[شجاع]] بن وهب، به نبرد جمعی از هوازن "سیّ" در ناحیه رکبه فرستاد. آنها نیز مطابق [[دستور پیامبر]]{{صل}} به منطقه مذکور رفتند و پس از پانزده [[روز]] با [[پیروزی]] و [[غنائم]] به [[مدینه]] بازگشتند.<ref>واقدی، المغازی، ص٥١٢ – ٥١٣.</ref> - <ref>عباس بن غالب بجران العصیمی، «قبیله هوازن نسبها ودورها السیاسی والإجتماعی حتی نهایه العصر الاموی»، ص۱۴۴ - ۱۴۶.</ref>

	اما آنچه در ترسیم عملکرد و تعاملات کلی [[قبیله هوازن]] در قبال [[دعوت]] رسول خدا{{صل}} حائز اهمیت است این است که علیرغم رد این [[دین جدید]] توسط قبیله هوازن و قرار گرفتن آنان در صفوف [[دشمنان]] در برخی از [[غزوات]]، آنان در کل، در درگیری‌های فی ما بین مسلمانان و [[مشرکان مکه]] موضع [[بی‌طرفی]] [[اختیار]] کرده بودند و به [[دشمنی]] با مسلمانان [[تظاهر]] نمی‌کردند. اما پس از [[فتح مکه]]، آنها دریافتند که پس از فتح این [[شهر]]، آنان مقصد بعدی حملات [[پیامبر]]{{صل}} خواهند بود. از این رو [[مالک بن عوف نصری]] نزد هوازن رفت و آنان را گرد خود جمع کرد و به [[رایزنی]] در این امر پرداخت و از آنان خواست پیش از آنکه پیامبر{{صل}} به سراغشان بیاید به مسلمانان [[حمله]] کرده، آنان را از پای در آورند.<ref>واقدی، المغازی، ص٥٩٢.</ref> این نظر مورد توجه [[اکثریت]]، به ویژه [[قبیله ثقیف]] قرار گرفت. آنان علیرغم مخالفتهای صورت گرفته از سوی بزرگانی چون [[عروه بن مسعود]] و [[غیلان بن سلمه]] و [[کنانه بن عبدیالیل]]، آماده [[پیکار]] با پیامبر{{صل}} و یارانش شدند. [[بنی نصر]] و [[بنی سعد]] و ثقیف با ~~فروعاتش~~ - بدون حضور بسیاری از [[مردم]] [[هوازن]] از جمله [[بنی کعب]] و [[بنی کلاب]] - در [[وادی]] [[اوطاس]] گرد آمدند.<ref>طبری، تاریخ الرسل والملوک، ج۳، ص۷۰ - ۷۱.</ref> در آن سو، [[رسول خدا]]{{صل}} پس از اطلاع از این تجمع، [[عبدالله بن أبی حدرد]] سلمی را نزد آنان فرستاد تا از [[اخبار]] آنان مطلع شود. حضرت پس از [[آگاهی]] از تصمیم هوازن، [[عتاب بن أسید]] را [[جانشین]] خود در [[مکه]] قرار داد و با ده هزار نفر از یارانش و دو هزار نفر از [[اهل مکه]] بیرون رفت.<ref>طبری، تاریخ الرسل والملوک، ج۳، ص۷۳.</ref>هوازن هم، چون از حرکت رسول خدا{{صل}} به سوی خود باخبر شدند به دستور [[مالک بن عوف نصری]] به وادی حنین پیشروی کردند و در تنگه‌های آن کمین کردند.<ref>واقدی، المغازی، ص٥٩٧ - ٥٩٨؛ نیز بنگرید: ابن اثیر، الکامل، ج۲، ص٢٦٢.</ref> صبحدم آنان با دیدن [[سپاه اسلام]] به یکباره از کمین‌های خود بیرون جستند و به سپاه اسلام [[حمله]] ور شدند. این امر موجب [[گریز]] سپاه اسلام شد و [[پیامبر]]{{صل}} همراه عده کمی از [[اهل بیت]] و اصحابش در میدان تنها ماند.<ref>طبری، تاریخ الرسل والملوک، ج٣، ص٧٤.</ref> تا این که سرانجام با فریادهای [[عباس عموی پیامبر]]{{صل}} بسیاری از [[سپاهیان]] بازگشتند و سرانجام با [[امدادهای الهی]] سپاه اسلام به [[پیروزی]] رسید.<ref>واقدی، المغازی ص٦٠٠ – ٦٠٢.</ref> پس از [[شکست]]، هوازن به سه بخش تقسیم شدند: بخشی به [[طائف]] رفتند و در آنجا [[پناه]] گرفتند و بخشی دیگر به سمت اوطاس رفتند و در آنجا [[اردو]] زدند. [[مالک بن عوف]] هم بر بالای تپه‌ای ایستاده بود و همراه با تعدادی از هوازن از ضعیفانشان [[محافظت]] می‌کردند. باقیمانده [[سپاه]] هوازن در اوطاس مغلوب سپاه اسلام شدند و متفرق شدند. [[زنان]] و نیز احشام به جای مانده از ایشان به دست [[مسلمانان]] افتاد. از جمله زنانی که در این [[نبرد]] به [[اسارت]] در آمدند، [[شیما بنت حارث بن عبدالعزی]] - [[خواهر]] رضاعی [[رسول خدا]]{{صل}} - بود.<ref>ابن هشام، السیره النبویه، ص٥٧٠ – ٥٧١.</ref> [[پیامبر]]{{صل}} دستور به جمع‌آوری [[غنائم]] و اسرای این [[جنگ]] و انتقال آن به [[جعرانه]] دادند و خود با یارانش به سوی [[طائف]] حرکت کرد.<ref>ابن هشام، السیره النبویه، ص٥٨٣.</ref> رسول خدا{{صل}} و یارانش [[شهر طائف]] را محاصره کردند، اما نتوانستند خود را به قلعه برسانند.<ref>واقدی، المغازی، ص٦١٦ - ٦١٧.</ref> در پی به نتیجه نرسیدن نقشه‌های متعدد [[مسلمانان]] جهت ورود به قلعه، حضرت با [[نوفل بن معاویه دئلی]] در [[أمر]] [[ثقیف]] [[مشورت]] کرد و او گفت: "یا [[رسول الله]]، روباهی است که در سوراخی خزیده است." پس از این [[مشاوره]]، پیامبر{{صل}} به مسلمانان دستور بازگشت داد.<ref>واقدی، المغازی، ص٦١٧ - ٦١٨</ref> - <ref>عباس بن غالب بجران العصیمی، «قبیله هوازن نسبها ودورها السیاسی والإجتماعی حتی نهایه العصر الاموی»، ص۱۴۶ - ۱۶۵.</ref>		اما آنچه در ترسیم عملکرد و تعاملات کلی [[قبیله هوازن]] در قبال [[دعوت]] رسول خدا{{صل}} حائز اهمیت است این است که علیرغم رد این [[دین جدید]] توسط قبیله هوازن و قرار گرفتن آنان در صفوف [[دشمنان]] در برخی از [[غزوات]]، آنان در کل، در درگیری‌های فی ما بین مسلمانان و [[مشرکان مکه]] موضع [[بی‌طرفی]] [[اختیار]] کرده بودند و به [[دشمنی]] با مسلمانان [[تظاهر]] نمی‌کردند. اما پس از [[فتح مکه]]، آنها دریافتند که پس از فتح این [[شهر]]، آنان مقصد بعدی حملات [[پیامبر]]{{صل}} خواهند بود. از این رو [[مالک بن عوف نصری]] نزد هوازن رفت و آنان را گرد خود جمع کرد و به [[رایزنی]] در این امر پرداخت و از آنان خواست پیش از آنکه پیامبر{{صل}} به سراغشان بیاید به مسلمانان [[حمله]] کرده، آنان را از پای در آورند.<ref>واقدی، المغازی، ص٥٩٢.</ref> این نظر مورد توجه [[اکثریت]]، به ویژه [[قبیله ثقیف]] قرار گرفت. آنان علیرغم مخالفتهای صورت گرفته از سوی بزرگانی چون [[عروه بن مسعود]] و [[غیلان بن سلمه]] و [[کنانه بن عبدیالیل]]، آماده [[پیکار]] با پیامبر{{صل}} و یارانش شدند. [[بنی نصر]] و [[بنی سعد]] و ثقیف با فروعش - بدون حضور بسیاری از [[مردم]] [[هوازن]] از جمله [[بنی کعب]] و [[بنی کلاب]] - در [[وادی]] [[اوطاس]] گرد آمدند.<ref>طبری، تاریخ الرسل والملوک، ج۳، ص۷۰ - ۷۱.</ref> در آن سو، [[رسول خدا]]{{صل}} پس از اطلاع از این تجمع، [[عبدالله بن أبی حدرد]] سلمی را نزد آنان فرستاد تا از [[اخبار]] آنان مطلع شود. حضرت پس از [[آگاهی]] از تصمیم هوازن، [[عتاب بن أسید]] را [[جانشین]] خود در [[مکه]] قرار داد و با ده هزار نفر از یارانش و دو هزار نفر از [[اهل مکه]] بیرون رفت.<ref>طبری، تاریخ الرسل والملوک، ج۳، ص۷۳.</ref>هوازن هم، چون از حرکت رسول خدا{{صل}} به سوی خود باخبر شدند به دستور [[مالک بن عوف نصری]] به وادی حنین پیشروی کردند و در تنگه‌های آن کمین کردند.<ref>واقدی، المغازی، ص٥٩٧ - ٥٩٨؛ نیز بنگرید: ابن اثیر، الکامل، ج۲، ص٢٦٢.</ref> صبحدم آنان با دیدن [[سپاه اسلام]] به یکباره از کمین‌های خود بیرون جستند و به سپاه اسلام [[حمله]] ور شدند. این امر موجب [[گریز]] سپاه اسلام شد و [[پیامبر]]{{صل}} همراه عده کمی از [[اهل بیت]] و اصحابش در میدان تنها ماند.<ref>طبری، تاریخ الرسل والملوک، ج٣، ص٧٤.</ref> تا این که سرانجام با فریادهای [[عباس عموی پیامبر]]{{صل}} بسیاری از [[سپاهیان]] بازگشتند و سرانجام با [[امدادهای الهی]] سپاه اسلام به [[پیروزی]] رسید.<ref>واقدی، المغازی ص٦٠٠ – ٦٠٢.</ref> پس از [[شکست]]، هوازن به سه بخش تقسیم شدند: بخشی به [[طائف]] رفتند و در آنجا [[پناه]] گرفتند و بخشی دیگر به سمت اوطاس رفتند و در آنجا [[اردو]] زدند. [[مالک بن عوف]] هم بر بالای تپه‌ای ایستاده بود و همراه با تعدادی از هوازن از ضعیفانشان [[محافظت]] می‌کردند. باقیمانده [[سپاه]] هوازن در اوطاس مغلوب سپاه اسلام شدند و متفرق شدند. [[زنان]] و نیز احشام به جای مانده از ایشان به دست [[مسلمانان]] افتاد. از جمله زنانی که در این [[نبرد]] به [[اسارت]] در آمدند، [[شیما بنت حارث بن عبدالعزی]] - [[خواهر]] رضاعی [[رسول خدا]]{{صل}} - بود.<ref>ابن هشام، السیره النبویه، ص٥٧٠ – ٥٧١.</ref> [[پیامبر]]{{صل}} دستور به جمع‌آوری [[غنائم]] و اسرای این [[جنگ]] و انتقال آن به [[جعرانه]] دادند و خود با یارانش به سوی [[طائف]] حرکت کرد.<ref>ابن هشام، السیره النبویه، ص٥٨٣.</ref> رسول خدا{{صل}} و یارانش [[شهر طائف]] را محاصره کردند، اما نتوانستند خود را به قلعه برسانند.<ref>واقدی، المغازی، ص٦١٦ - ٦١٧.</ref> در پی به نتیجه نرسیدن نقشه‌های متعدد [[مسلمانان]] جهت ورود به قلعه، حضرت با [[نوفل بن معاویه دئلی]] در [[أمر]] [[ثقیف]] [[مشورت]] کرد و او گفت: "یا [[رسول الله]]، روباهی است که در سوراخی خزیده است." پس از این [[مشاوره]]، پیامبر{{صل}} به مسلمانان دستور بازگشت داد.<ref>واقدی، المغازی، ص٦١٧ - ٦١٨</ref> - <ref>عباس بن غالب بجران العصیمی، «قبیله هوازن نسبها ودورها السیاسی والإجتماعی حتی نهایه العصر الاموی»، ص۱۴۶ - ۱۶۵.</ref>

	پس از رفع محاصره طائف، [[عروه بن مسعود]] و [[غیلان بن سلمه]] که همچون حنین، در حصار طائف حضور نداشتند، به [[شهر]] بازگشتند. اندکی بعد، [[عروه]] به همراه جمعی از ثقیف، نزد [[نبی اکرم]]{{صل}} رفت و [[اسلام]] پذیرفت و پس از درنگی کوتاه در [[مدینه]]، از پیامبر{{صل}} [[اجازه]] گرفت تا برای [[دعوت]] [[قوم]] خود، به طائف بازگردد. پیامبر{{صل}} که نسبت به [[لجاجت]] طیفی از ثقیف بدگمان، و برای [[جان]] عروه بیمناک بود، نخست با این پیشنهاد [[مخالفت]] کرد؛ اما سرانجام به سبب [[اصرار]] عروه آن را پذیرفت.<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص‌۳۱۲؛ ابن هشام‌، السیره النبویه، ج۴، ص‌۹۶۴ - ۹۶۵؛ حاکم نیشابوری، المستدرک علی الصحیحین فی الحدیث، ج۳، ص۷۱۳.</ref> عروه با [[هدف]] [[تبلیغ اسلام]] به طائف بازگشت اما پس از چند [[روز]] به دست مردی از شاخه [[بنی‌مالک]] به [[شهادت]] رسید.<ref>ر.ک: ابن کلبی، جمهره النسب، ص۳۹۲؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص‌۵۱۰.</ref>		پس از رفع محاصره طائف، [[عروه بن مسعود]] و [[غیلان بن سلمه]] که همچون حنین، در حصار طائف حضور نداشتند، به [[شهر]] بازگشتند. اندکی بعد، [[عروه]] به همراه جمعی از ثقیف، نزد [[نبی اکرم]]{{صل}} رفت و [[اسلام]] پذیرفت و پس از درنگی کوتاه در [[مدینه]]، از پیامبر{{صل}} [[اجازه]] گرفت تا برای [[دعوت]] [[قوم]] خود، به طائف بازگردد. پیامبر{{صل}} که نسبت به [[لجاجت]] طیفی از ثقیف بدگمان، و برای [[جان]] عروه بیمناک بود، نخست با این پیشنهاد [[مخالفت]] کرد؛ اما سرانجام به سبب [[اصرار]] عروه آن را پذیرفت.<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص‌۳۱۲؛ ابن هشام‌، السیره النبویه، ج۴، ص‌۹۶۴ - ۹۶۵؛ حاکم نیشابوری، المستدرک علی الصحیحین فی الحدیث، ج۳، ص۷۱۳.</ref> عروه با [[هدف]] [[تبلیغ اسلام]] به طائف بازگشت اما پس از چند [[روز]] به دست مردی از شاخه [[بنی‌مالک]] به [[شهادت]] رسید.<ref>ر.ک: ابن کلبی، جمهره النسب، ص۳۹۲؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص‌۵۱۰.</ref>

Wasity: /* مرحله تقابل با دعوت اسلامی */

2023-05-22T13:45:57Z

مرحله تقابل با دعوت اسلامی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۱۵
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	==تعاملات [[هوازن]] با [[دعوت اسلامی]] [[رسول خدا]]{{صل}}==		==تعاملات [[هوازن]] با [[دعوت اسلامی]] [[رسول خدا]]{{صل}}==
	===مرحله [[تقابل]] با دعوت اسلامی===		===مرحله [[تقابل]] با دعوت اسلامی===
	پس از [[بعثت نبی اکرم]]{{صل}} و بعد از [[نزول]] [[آیه شریفه]] {{قرآن\|فَاصْدَعْ بِمَا تُؤْمَرُ وَأَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِکِینَ}}،<ref>سوره حجر، آیه ٩٤.</ref> حضرت آشکارا به [[دعوت الهی]] خود پرداخت، اما این [[دعوت]] به شدت از سوی [[قبایل عرب]] - از جمله هوازن - رد شد. این در حالی بود که برخی از هوازنی‌های ثقفی پا از این هم فراتر نهاده، [[قریش]] را در [[مبارزه]] با [[دعوت پیامبر]]{{صل}} [[همراهی]] کردند. چندان که برخی از سران ایشان همانند عَدیّ بن حَمراء ثقفی همدست قریش در [[آزار]] رسانی و ایجاد مزاحمت برای حضرت در راه دعوت بزرگشان بودند.<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۵۴.</ref> همچنین زمانی که قریش طی گفتگوهایی با [[ابوطالب]]{{س}}، [[سیاست]] [[تهدید]] و [[تطمیع]] رسول خدا{{صل}} را در پیش گرفته بودند، أَخنَس بن شُرَیق بن عمرو بن وهب ثقفی، قریش را در این راهبردِ [[سیاسی]] همراهی نمود تا به [[زعم]] خود، [[پیامبر]]{{صل}} را از دعوتش باز دارند.<ref>او از بزرگان و سرآمدان قوم خویش و از رؤسا و سران مکه و ساکن این شهر بود. (ابن حزم، جمهره انساب العرب، ص۲۶۸.)</ref> نقل شده که پیامبر{{صل}} در سالهای نخست بعثت و در راستای [[تبلیغ]] [[آیین]] [[وحیانی]] خویش، با استفاده از حضور انبوه [[قبایل عرب]] در [[مکه]] جهت انجام [[موسم حج]]، به [[تبلیغ]] در میان [[قبایل]] حاضر در مکه از جمله طوایفی از [[هوازن]] پرداخت. در دیداری که بین حضرت و بیحره بن فراس بن عبدالله بن سلمه الخیر قشیری اتفاق افتاد، بیحره از ایشان خواست تا در ازای پذیرش دعوتشان، چنانچه [[خداوند]] پیامبرش را بر دشمنانش چیره گردانید، [[جانشینی]] حضرت با قبیله‌اش باشد. اما [[رسول خدا]]{{صل}} با این فرموده که: "الأمر لله یضعه حیث یشاء" خواسته او را رد کرد. بیحره نیز پاسخ داد: «ما بخاطر تو، خود را در برابر [[عرب]] [[فدا]] کنیم و چون [[پیروزی]] یافتی، [[ریاست]] و [[رهبری]] از آن دیگری باشد؛ ما را به تو [[حاجت]] نیست».<ref>ابن هشام، السیره النبویه، ص١٩٥.</ref> این نخستین باری بود که رسول خدا{{صل}} خود را به شعبه‌ای از هوازن معرفی کرده بود. اما بار دوم زمانی بود که [[آزار]] و [[اذیت]] [[قریش]] پس از [[مرگ]] عمویش [[ابی طالب]]{{س}} علیه او شدت گرفت. پس به سوی [[قوم]] [[ثقیف]] و [[شهر طائف]] بیرون رفت<ref>ابن هشام، السیره النبویه، ص١٩۳.</ref> و چون رسول خدا{{صل}} به آنجا رسید، نزد پسران عمرو بن عمیر بن عوف بن عقده رفت. این سه [[برادر]] که [[عبد]] یا لیل و [[مسعود]] و [[حبیب]] نام داشتند سروران ثقیف و اشراف آنها بودند. حضرت، آنان را به [[اسلام]] [[دعوت]] کرد و آنان را [[تشویق]] کرد و از آنان برای گسترش این [[دین]] کمک خواست. اما آنان هر یک با سخنی [[پیامبر]]{{صل}} را از خود راندند.<ref>ابن اثیر، الکامل، ج٢، ص٩١.</ref> حضرت نیز، [[مأیوس]] از نصرتشان به [[مدینه]] برگشت.		پس از [[بعثت نبی اکرم]]{{صل}} و بعد از [[نزول]] [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|فَاصْدَعْ بِمَا تُؤْمَرُ وَأَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِکِینَ}}،<ref>سوره حجر، آیه ٩٤.</ref> حضرت آشکارا به [[دعوت الهی]] خود پرداخت، اما این [[دعوت]] به شدت از سوی [[قبایل عرب]] - از جمله هوازن - رد شد. این در حالی بود که برخی از هوازنی‌های ثقفی پا از این هم فراتر نهاده، [[قریش]] را در [[مبارزه]] با [[دعوت پیامبر]]{{صل}} [[همراهی]] کردند. چندان که برخی از سران ایشان همانند عَدیّ بن حَمراء ثقفی همدست قریش در [[آزار]] رسانی و ایجاد مزاحمت برای حضرت در راه دعوت بزرگشان بودند.<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۵۴.</ref> همچنین زمانی که قریش طی گفتگوهایی با [[ابوطالب]]{{س}}، [[سیاست]] [[تهدید]] و [[تطمیع]] رسول خدا{{صل}} را در پیش گرفته بودند، أَخنَس بن شُرَیق بن عمرو بن وهب ثقفی، قریش را در این راهبردِ [[سیاسی]] همراهی نمود تا به [[زعم]] خود، [[پیامبر]]{{صل}} را از دعوتش باز دارند.<ref>او از بزرگان و سرآمدان قوم خویش و از رؤسا و سران مکه و ساکن این شهر بود. (ابن حزم، جمهره انساب العرب، ص۲۶۸.)</ref> نقل شده که پیامبر{{صل}} در سالهای نخست بعثت و در راستای [[تبلیغ]] [[آیین]] [[وحیانی]] خویش، با استفاده از حضور انبوه [[قبایل عرب]] در [[مکه]] جهت انجام [[موسم حج]]، به [[تبلیغ]] در میان [[قبایل]] حاضر در مکه از جمله طوایفی از [[هوازن]] پرداخت. در دیداری که بین حضرت و بیحره بن فراس بن عبدالله بن سلمه الخیر قشیری اتفاق افتاد، بیحره از ایشان خواست تا در ازای پذیرش دعوتشان، چنانچه [[خداوند]] پیامبرش را بر دشمنانش چیره گردانید، [[جانشینی]] حضرت با قبیله‌اش باشد. اما [[رسول خدا]]{{صل}} با این فرموده که: "الأمر لله یضعه حیث یشاء" خواسته او را رد کرد. بیحره نیز پاسخ داد: «ما بخاطر تو، خود را در برابر [[عرب]] [[فدا]] کنیم و چون [[پیروزی]] یافتی، [[ریاست]] و [[رهبری]] از آن دیگری باشد؛ ما را به تو [[حاجت]] نیست».<ref>ابن هشام، السیره النبویه، ص١٩٥.</ref> این نخستین باری بود که رسول خدا{{صل}} خود را به شعبه‌ای از هوازن معرفی کرده بود. اما بار دوم زمانی بود که [[آزار]] و [[اذیت]] [[قریش]] پس از [[مرگ]] عمویش [[ابی طالب]]{{س}} علیه او شدت گرفت. پس به سوی [[قوم]] [[ثقیف]] و [[شهر طائف]] بیرون رفت<ref>ابن هشام، السیره النبویه، ص١٩۳.</ref> و چون رسول خدا{{صل}} به آنجا رسید، نزد پسران عمرو بن عمیر بن عوف بن عقده رفت. این سه [[برادر]] که [[عبد]] یا لیل و [[مسعود]] و [[حبیب]] نام داشتند سروران ثقیف و اشراف آنها بودند. حضرت، آنان را به [[اسلام]] [[دعوت]] کرد و آنان را [[تشویق]] کرد و از آنان برای گسترش این [[دین]] کمک خواست. اما آنان هر یک با سخنی [[پیامبر]]{{صل}} را از خود راندند.<ref>ابن اثیر، الکامل، ج٢، ص٩١.</ref> حضرت نیز، [[مأیوس]] از نصرتشان به [[مدینه]] برگشت.

	مواجهه شاخه‌های متعدد هوازن با [[دعوت اسلامی]] [[نبی خاتم]]{{صل}} پس از [[هجرت]] ایشان به مدینه نیز ادامه یافت. از جمله مواجهات و رودرویی‌های صورت گرفته لین آنان و [[مسلمانان]]، واقعه "[[بئر معونه]]" در صفر [[سال ۶۲۵ هجری]] است. در این سال و در پی درخواست [[ابوبراء عامر بن مالک]] از پیامبر{{صل}} جهت اعزام مبلغانی به سوی [[قوم]] او و [[دعوت]] ایشان به [[اسلام]]، حضرت، گروهی از [[یاران]] خود را بدانجا فرستادند. این گروه پس از فرود آمدن در مکانی به نام بئرمعونه،<ref>مکانی بود بین سرزمین بنی عامر و حره بنی‌سلیم.</ref> [[حرام بن ملحان]] را با [[نامه]] [[رسول خدا]]{{صل}}، نزد [[عامر بن طفیل]] فرستادند اما او بدون اعتنا به نامه حضرت، وی را به [[شهادت]] رساند و سپس از [[بنی عامر]] جهت [[حمله]] به [[مبلغان]] اسلام کمک خواست. ولی آنان [[عهد]] [[ابو براء]] را متذکر شدند و از [[همراهی]] با او [[امتناع]] کردند. از این رو او از [[بنی‌سلیم]] کمک خواست و به [[یاری]] آنان به جمع مبلغان اسلام حمله برد و جز یک نفر همه را به شهادت رساند.<ref>ابن هشام، السیره النبویه، ص٤٣٢ - ٤٣٩؛ ابن نباته، سرح العیون، ص۱۳۲ – ۱۳۳.</ref> - <ref>عباس بن غالب بجران العصیمی، «قبیله هوازن نسبها ودورها السیاسی والإجتماعی حتی نهایه العصر الاموی»، ص۱۳۸ - ۱۴۱.</ref> [[پیامبر اکرم]]{{صل}} علیرغم مشغول بودن به درگیری با [[یهودیان]] و [[مشرکان مکه]]، این [[اقدام]] جنایتکارانه عامر بن طفیل را از نظر دور نگذاشت، به همین دلیل هر از گاهی حملاتی را علیه هوازنی‌ها - بخصوص بنی کلاب رهط عامر بن طفیل - انجام می‌داد. اولین این [[سرایا]] که رسول خدا{{صل}} به سوی [[هوازن]] فرستاد [[سریه]] [[محمد بن مسلمه]] بود در [[سال ششم هجری]]. در این سال، حضرت، محمد بن مسلمه را همراه با سی نفر به سوی بنی ابی بکر بن کلاب فرستاد. محمد بن مسلمه به سوی منازل بنی ابی بکر بن کلاب پیش رفت و پس از رسیدن به محل اجتماعشان، بر آنان [[یورش]] برد و ده تن از آنان را کشت و چهارپایانشان را به [[غنیمت]] گرفت و سپس به [[مدینه]] بازگشت.<ref>واقدی، المغازی، ص۳۸۱ - ۳۸۲.</ref> [[سریه علی]]{{ع}} در [[شعبان]] سال ششم هجری به همراه صد تن از [[مسلمانان]] علیه جماعتی از [[بنی سعد بن بکر]]<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۹۰.</ref> و نیز [[سریه]] [[ابوبکر]] و تنی چند از [[مسلمانان]] جهت هجمه به [[بنی کلاب]] ساکن [[ضریه]] نجد و سریه [[عمر بن خطاب]] و سی تن از مسلمانان جهت [[نبرد]] با [[هوازن]] ناحیه "[[تربه]]"<ref>واقدی، المغازی، ص٤٩٤؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۱۱۷.</ref> در [[شعبان]] [[سال ۷ هجری]] هم از دیگر سرایای ارسالی [[رسول اکرم]]{{صل}} علیه هوازن بود. همچنین در ربیع [[الأول]] [[سال ۸ هجری]] [[رسول خدا]]{{صل}}، بیست و چهار تن از مسلمانان را به [[فرماندهی]] [[شجاع]] بن وهب، به نبرد جمعی از هوازن "سیّ" در ناحیه رکبه فرستاد. آنها نیز مطابق [[دستور پیامبر]]{{صل}} به منطقه مذکور رفتند و پس از پانزده [[روز]] با [[پیروزی]] و [[غنائم]] به [[مدینه]] بازگشتند.<ref>واقدی، المغازی، ص٥١٢ – ٥١٣.</ref> - <ref>عباس بن غالب بجران العصیمی، «قبیله هوازن نسبها ودورها السیاسی والإجتماعی حتی نهایه العصر الاموی»، ص۱۴۴ - ۱۴۶.</ref>		مواجهه شاخه‌های متعدد هوازن با [[دعوت اسلامی]] [[نبی خاتم]]{{صل}} پس از [[هجرت]] ایشان به مدینه نیز ادامه یافت. از جمله مواجهات و رودرویی‌های صورت گرفته لین آنان و [[مسلمانان]]، واقعه "[[بئر معونه]]" در صفر [[سال ۶۲۵ هجری]] است. در این سال و در پی درخواست [[ابوبراء عامر بن مالک]] از پیامبر{{صل}} جهت اعزام مبلغانی به سوی [[قوم]] او و [[دعوت]] ایشان به [[اسلام]]، حضرت، گروهی از [[یاران]] خود را بدانجا فرستادند. این گروه پس از فرود آمدن در مکانی به نام بئرمعونه،<ref>مکانی بود بین سرزمین بنی عامر و حره بنی‌سلیم.</ref> [[حرام بن ملحان]] را با [[نامه]] [[رسول خدا]]{{صل}}، نزد [[عامر بن طفیل]] فرستادند اما او بدون اعتنا به نامه حضرت، وی را به [[شهادت]] رساند و سپس از [[بنی عامر]] جهت [[حمله]] به [[مبلغان]] اسلام کمک خواست. ولی آنان [[عهد]] [[ابو براء]] را متذکر شدند و از [[همراهی]] با او [[امتناع]] کردند. از این رو او از [[بنی‌سلیم]] کمک خواست و به [[یاری]] آنان به جمع مبلغان اسلام حمله برد و جز یک نفر همه را به شهادت رساند.<ref>ابن هشام، السیره النبویه، ص٤٣٢ - ٤٣٩؛ ابن نباته، سرح العیون، ص۱۳۲ – ۱۳۳.</ref> - <ref>عباس بن غالب بجران العصیمی، «قبیله هوازن نسبها ودورها السیاسی والإجتماعی حتی نهایه العصر الاموی»، ص۱۳۸ - ۱۴۱.</ref> [[پیامبر اکرم]]{{صل}} علیرغم مشغول بودن به درگیری با [[یهودیان]] و [[مشرکان مکه]]، این [[اقدام]] جنایتکارانه عامر بن طفیل را از نظر دور نگذاشت، به همین دلیل هر از گاهی حملاتی را علیه هوازنی‌ها - بخصوص بنی کلاب رهط عامر بن طفیل - انجام می‌داد. اولین این [[سرایا]] که رسول خدا{{صل}} به سوی [[هوازن]] فرستاد [[سریه]] [[محمد بن مسلمه]] بود در [[سال ششم هجری]]. در این سال، حضرت، محمد بن مسلمه را همراه با سی نفر به سوی بنی ابی بکر بن کلاب فرستاد. محمد بن مسلمه به سوی منازل بنی ابی بکر بن کلاب پیش رفت و پس از رسیدن به محل اجتماعشان، بر آنان [[یورش]] برد و ده تن از آنان را کشت و چهارپایانشان را به [[غنیمت]] گرفت و سپس به [[مدینه]] بازگشت.<ref>واقدی، المغازی، ص۳۸۱ - ۳۸۲.</ref> [[سریه علی]]{{ع}} در [[شعبان]] سال ششم هجری به همراه صد تن از [[مسلمانان]] علیه جماعتی از [[بنی سعد بن بکر]]<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۹۰.</ref> و نیز [[سریه]] [[ابوبکر]] و تنی چند از [[مسلمانان]] جهت هجمه به [[بنی کلاب]] ساکن [[ضریه]] نجد و سریه [[عمر بن خطاب]] و سی تن از مسلمانان جهت [[نبرد]] با [[هوازن]] ناحیه "[[تربه]]"<ref>واقدی، المغازی، ص٤٩٤؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۱۱۷.</ref> در [[شعبان]] [[سال ۷ هجری]] هم از دیگر سرایای ارسالی [[رسول اکرم]]{{صل}} علیه هوازن بود. همچنین در ربیع [[الأول]] [[سال ۸ هجری]] [[رسول خدا]]{{صل}}، بیست و چهار تن از مسلمانان را به [[فرماندهی]] [[شجاع]] بن وهب، به نبرد جمعی از هوازن "سیّ" در ناحیه رکبه فرستاد. آنها نیز مطابق [[دستور پیامبر]]{{صل}} به منطقه مذکور رفتند و پس از پانزده [[روز]] با [[پیروزی]] و [[غنائم]] به [[مدینه]] بازگشتند.<ref>واقدی، المغازی، ص٥١٢ – ٥١٣.</ref> - <ref>عباس بن غالب بجران العصیمی، «قبیله هوازن نسبها ودورها السیاسی والإجتماعی حتی نهایه العصر الاموی»، ص۱۴۴ - ۱۴۶.</ref>

Wasity: /* مرحله تقابل با دعوت اسلامی */

2023-05-22T13:45:42Z

مرحله تقابل با دعوت اسلامی

نمایش تغییرات

Jaafari: /* تعاملات هوازن با دعوت اسلامی رسول خدا{{صل}} */

2023-05-21T06:32:03Z

تعاملات هوازن با دعوت اسلامی رسول خدا{{صل}}

نمایش تغییرات

Jaafari: /* ادیان و باورهای مذهبی هوازن در دوران جاهلی */

2023-05-21T05:34:30Z

ادیان و باورهای مذهبی هوازن در دوران جاهلی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۴
خط ۲۸:		خط ۲۸:

	==[[ادیان]] و باورهای مذهبی [[هوازن]] در دوران [[جاهلی]]==		==[[ادیان]] و باورهای مذهبی [[هوازن]] در دوران [[جاهلی]]==
	[[بت پرستی]] [[دین]] غالب در [[زندگی]] اکثر [[قبایل عرب]] از جمله هوازن در [[دوران جاهلیت]] بود. در کل، [[قبایل]] [[بادیه نشین]]، به دلیل رفت و آمدهای مکرر و دوری از [[شهر]]، کمتر از [[مردم]] [[شهرنشین]] به [[بت‌ها]] [[دلبستگی]] داشتند. با این حال بنا بر نقل برخی گزارشات، برخی از هوازنی‌های بادیه نشین، بتی به نام "جهار" داشتند که آن را در دامنه [[کوه]] أطحل در [[عکاظ]] [[نصب]] کرده بودند و به [[پرستش]] آن [[اشتغال]] داشتند. تولیت این [[بت]] را [[بنی عوف]] از [[طایفه]] [[بنی نصر]] بر عهده داشتند.<ref>ابن حبیب، المحبر، ~~ص٣١٥؛~~ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج٢، ص١٩٣.</ref> "[[ازرقی]]"، بنی نصر، جشم و [[سعد بن بکر]] (عجز) را در شمار هوازنیانی ذکر کرده که بت [[عُزّی]] را می‌پرستیدند.<ref>أزرقی، أخبار مکه، ج١، ~~ص٩٥~~.</ref>[[بنی هلال]] هم، شاخه‌ای از [[بنی عامر]] بودند که تولیت بت [[ذوالخلصه]] را عهده دار بودند.<ref>ابن حبیب، محبر، ص۳۱۷.</ref> [[بنی ثقیف]] که در [[طائف]] ساکن بودند، بتی به نام "[[اللات]]" داشتند<ref>ابن کلبی، الأصنام، ص۲۷.</ref> که معروفترین بت بعد از [[عزّی]] بود و بسیار مورد [[احترام]]. [[شهرت]] این بت به قدری بود که گفته شده زمانی که [[ابرهه]] به قصد تخریب [[کعبه]] به [[مکه]] [[حمله]] کرد، به [[گمان]] اینکه این [[بتکده]]، همان کعبه است، به سوی محل استقرار بت [[لات]] [[لشکر]] کشید که با اطلاع رسانی ثقفی‌ها از نابودی آن منصرف شد.<ref>ابن هشام، السیره النبویه، ~~ص۲٦~~ - ۲۷؛ أزرقی، أخبار مکه، ج۱، ص١١١.</ref> در مورد بت لات و علت نامگذاری آن [[روایات]] فراوانی وارد شده است، اما مشهورترین آنها این است که لات صخره‌ای مربع شکل بود که مردی [[صالح]] از ثقیف در آن برای حجاج گندم آسیاب می‌کرد و آن را با روغن می‌آمیخت. وقتی آن مرد از [[دنیا]] رفت، [[عمرو بن لحی]] با این سخن که او نمرده، بلکه وارد این صخره شده است، به آنان دستور داد که بر آن بنایی بسازند و آن را به مناسبت کاری که آن مرد در این محل انجام می‌داد، "[[اللات]]" بخوانند.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص٤.</ref> این [[بتکده]] به [[اطعام]] حجاج [[شهرت]] داشت چندان که نقل است در ایام [[حج]] ده هزار دام برایش [[قربانی]] می‌کردند و با ده هزار حله آن را می‌پوشاندند. [[اعراب]] [[لات]] و [[عزی]] و [[مناه]] را [[دختران]] [[خدا]] می‌خواندند و دور [[کعبه]] [[طواف]] می‌کردند و می‌گفتند: لات، عزی و منات سه بت بلندپایه‌ای هستند که باید به شفاعتشان امیدوار بود.<ref>(ابن کلبی، الأصنام، ص۱۹.)</ref>		[[بت پرستی]] [[دین]] غالب در [[زندگی]] اکثر [[قبایل عرب]] از جمله هوازن در [[دوران جاهلیت]] بود. در کل، [[قبایل]] [[بادیه نشین]]، به دلیل رفت و آمدهای مکرر و دوری از [[شهر]]، کمتر از [[مردم]] [[شهرنشین]] به [[بت‌ها]] [[دلبستگی]] داشتند. با این حال بنا بر نقل برخی گزارشات، برخی از هوازنی‌های بادیه نشین، بتی به نام "جهار" داشتند که آن را در دامنه [[کوه]] أطحل در [[عکاظ]] [[نصب]] کرده بودند و به [[پرستش]] آن [[اشتغال]] داشتند. تولیت این [[بت]] را [[بنی عوف]] از [[طایفه]] [[بنی نصر]] بر عهده داشتند.<ref>ابن حبیب، المحبر، ص٣١۵؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج٢، ص١٩٣.</ref> "[[ازرقی]]"، بنی نصر، جشم و [[سعد بن بکر]] (عجز) را در شمار هوازنیانی ذکر کرده که بت [[عُزّی]] را می‌پرستیدند.<ref>أزرقی، أخبار مکه، ج١، ص٩۵.</ref>[[بنی هلال]] هم، شاخه‌ای از [[بنی عامر]] بودند که تولیت بت [[ذوالخلصه]] را عهده دار بودند.<ref>ابن حبیب، محبر، ص۳۱۷.</ref> [[بنی ثقیف]] که در [[طائف]] ساکن بودند، بتی به نام "[[اللات]]" داشتند<ref>ابن کلبی، الأصنام، ص۲۷.</ref> که معروفترین بت بعد از [[عزّی]] بود و بسیار مورد [[احترام]]. [[شهرت]] این بت به قدری بود که گفته شده زمانی که [[ابرهه]] به قصد تخریب [[کعبه]] به [[مکه]] [[حمله]] کرد، به [[گمان]] اینکه این [[بتکده]]، همان کعبه است، به سوی محل استقرار بت [[لات]] [[لشکر]] کشید که با اطلاع رسانی ثقفی‌ها از نابودی آن منصرف شد.<ref>ابن هشام، السیره النبویه، ص۲۶ - ۲۷؛ أزرقی، أخبار مکه، ج۱، ص١١١.</ref> در مورد بت لات و علت نامگذاری آن [[روایات]] فراوانی وارد شده است، اما مشهورترین آنها این است که لات صخره‌ای مربع شکل بود که مردی [[صالح]] از ثقیف در آن برای حجاج گندم آسیاب می‌کرد و آن را با روغن می‌آمیخت. وقتی آن مرد از [[دنیا]] رفت، [[عمرو بن لحی]] با این سخن که او نمرده، بلکه وارد این صخره شده است، به آنان دستور داد که بر آن بنایی بسازند و آن را به مناسبت کاری که آن مرد در این محل انجام می‌داد، "[[اللات]]" بخوانند.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴.</ref> این [[بتکده]] به [[اطعام]] حجاج [[شهرت]] داشت چندان که نقل است در ایام [[حج]] ده هزار دام برایش [[قربانی]] می‌کردند و با ده هزار حله آن را می‌پوشاندند. [[اعراب]] [[لات]] و [[عزی]] و [[مناه]] را [[دختران]] [[خدا]] می‌خواندند و دور [[کعبه]] [[طواف]] می‌کردند و می‌گفتند: لات، عزی و منات سه بت بلندپایه‌ای هستند که باید به شفاعتشان امیدوار بود.<ref>(ابن کلبی، الأصنام، ص۱۹.)</ref>
	ثقیفی‌ها برای لات [[حجاب]] و پوششی ساختند و حرمی برای او ساختند که با [[حرم مکه]] قابل مقایسه بود. در این [[حرم]]، شکار [[حیوان]] و ریختن [[خون]] در اطراف آن جایز نبود.<ref>ابن حبیب، المحبر، ~~ص٣١٥~~.</ref> در [[موسم حج]]، اعراب از اطراف و اکناف [[عربستان]] به زیارتش می‌آمدند و آن گونه که کعبه را بزرگ می‌داشتند، این [[بت]] را نیز گرامی می‌داشتند. آنان در نزدش قربانی می‌کردند و هدایایی از [[عطر]]، طلا و [[نقره]] تقدیمش کرده، در [[خزانه]] این بت که "غبغب" نام داشت، می‌نهادند.<ref>واقدی، المغازی، ~~ص٦٤٥~~.</ref> تلبیه مخصوص [[بنی ثقیف]] ~~«لبیک~~ اللهم إن ثقیفاً قد أتوک وأخلفوا المال وقد ~~رجوک»~~ بود که آن را در نزد این بت و در موسم حج ادا می‌کردند.<ref>یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج١، ~~ص٢٥٥~~.</ref> گفته شده که ~~بنی~~ [[ربیعه بن عامر]] - از شاخه‌های [[هوازن]] - از احماس بودندو در [[مناسک حج]] اعمالی را انجام می‌دادند که دیگر حجاج مجاز به انجام آن نبودند مانند برهنه طواف کردن، نرفتن زیر [[سایه]]، از درب منازل وارد نشدن و...<ref>ابن هشام، السیره النبویه، ~~ص٩٤~~ - ٩٥. نیز بنگرید: یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج١، ~~ص٢٥٦~~.</ref> که با ورود [[اسلام]] این [[بدعت]] برداشته شد.<ref>عباس بن غالب بجران العصیمی، «قبیله هوازن نسبها ودورها السیاسی والإجتماعی حتی نهایه العصر الاموی»، ص۴۳۳ - ۴۳۸.</ref>		ثقیفی‌ها برای لات [[حجاب]] و پوششی ساختند و حرمی برای او ساختند که با [[حرم مکه]] قابل مقایسه بود. در این [[حرم]]، شکار [[حیوان]] و ریختن [[خون]] در اطراف آن جایز نبود.<ref>ابن حبیب، المحبر، ص٣١۵.</ref> در [[موسم حج]]، اعراب از اطراف و اکناف [[عربستان]] به زیارتش می‌آمدند و آن گونه که کعبه را بزرگ می‌داشتند، این [[بت]] را نیز گرامی می‌داشتند. آنان در نزدش قربانی می‌کردند و هدایایی از [[عطر]]، طلا و [[نقره]] تقدیمش کرده، در [[خزانه]] این بت که "غبغب" نام داشت، می‌نهادند.<ref>واقدی، المغازی، ص۶۴۵.</ref> تلبیه مخصوص [[بنی ثقیف]] {{عربی\|لبیک اللهم إن ثقیفاً قد أتوک وأخلفوا المال وقد رجوک}} بود که آن را در نزد این بت و در موسم حج ادا می‌کردند.<ref>یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج١، ص٢۵۵.</ref> گفته شده که [[بنی ربیعه بن عامر]] - از شاخه‌های [[هوازن]] - از احماس بودندو در [[مناسک حج]] اعمالی را انجام می‌دادند که دیگر حجاج مجاز به انجام آن نبودند مانند برهنه طواف کردن، نرفتن زیر [[سایه]]، از درب منازل وارد نشدن و...<ref>ابن هشام، السیره النبویه، ص٩۴ - ٩۵. نیز بنگرید: یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج١، ص٢۵۶.</ref> که با ورود [[اسلام]] این [[بدعت]] برداشته شد.<ref>عباس بن غالب بجران العصیمی، «قبیله هوازن نسبها ودورها السیاسی والإجتماعی حتی نهایه العصر الاموی»، ص۴۳۳ - ۴۳۸.</ref>

	علاوه بر [[اعراب]] [[بت]] پرست، وجود مردمانی از [[یهود]] در [[طائف]] و در جمع [[بنی ثقیف]] گزارش شده است. این [[یهودیان]] پس از [[آزار]] و [[اذیت]] [[رومیان]] و تخریب [[معابد]] آنها در سال ۷۰ پس از میلاد، از [[فلسطین]] به برخی نقاط شبه [[جزیره عربستان]] گریخته بودند.<ref>Margoliouth: The Relations between Arabs and Israelites Prior to the Rise of Islam، p. ۵۸ - ۶۰</ref> اما علیرغم حضور [[جمعیت]] بزرگی از [[پیروان]] آن در این [[شهر]]، آنان از لحاظ [[عقیدتی]]، هیچ تأثیری بر ساکنین طائف نداشتند به گونه‌ای که هیچ گزارشی مبنی بر [[یهودی]] شدن فردی از بنی ثقیف به دست نیامده است. دلیل این امر را باید در چند چیز جست. یکی از این [[دلایل]]، [[تعصب]] [[دینی]] یهودیان و عدم اهتمام به [[تبلیغ]] [[آیین]] [[یهودیت]] است.<ref>ابن کثیر، تفسیر القرآن العظیم، ج۲، ص۳۱۰. نیز بنگرید: محمد الجارم، أدیان العرب فی الجاهلیه، ص۲۰۱.</ref> علاوه بر این، این یهودیان از [[یمن]] و یثرب به طائف [[رانده شده]] بودند، بنابراین ترجیح می‌دادند که از مسائل مذهبی و [[سیاسی]] دوری کنند و تلاش خود را بر جنبه‌های [[اقتصادی]] متمرکز کنند.<ref>بلاذری، فتوح البلدان، ~~ص٥٧~~.</ref> [[دین مسیحیت]] نیز در طائف رونق چندانی نداشت و جز برخی [[غلامان]] - مانند [[عداس]] که در جریان [[سفر]] [[تبلیغی]] [[پیامبر]]{{صل}} به طائف در پیش از [[هجرت]]، در منابع از او سخن به میان آمده است - <ref>ابن هشام، السیره النبویه، ص١٩٣ – ~~١٩٤~~.</ref> اطلاعی از حضور و نشر این [[دین]] در [[شهر طائف]] در دست نیست.		علاوه بر [[اعراب]] [[بت]] پرست، وجود مردمانی از [[یهود]] در [[طائف]] و در جمع [[بنی ثقیف]] گزارش شده است. این [[یهودیان]] پس از [[آزار]] و [[اذیت]] [[رومیان]] و تخریب [[معابد]] آنها در سال ۷۰ پس از میلاد، از [[فلسطین]] به برخی نقاط شبه [[جزیره عربستان]] گریخته بودند.<ref>Margoliouth: The Relations between Arabs and Israelites Prior to the Rise of Islam، p. ۵۸ - ۶۰</ref> اما علیرغم حضور [[جمعیت]] بزرگی از [[پیروان]] آن در این [[شهر]]، آنان از لحاظ [[عقیدتی]]، هیچ تأثیری بر ساکنین طائف نداشتند به گونه‌ای که هیچ گزارشی مبنی بر [[یهودی]] شدن فردی از بنی ثقیف به دست نیامده است. دلیل این امر را باید در چند چیز جست. یکی از این [[دلایل]]، [[تعصب]] [[دینی]] یهودیان و عدم اهتمام به [[تبلیغ]] [[آیین]] [[یهودیت]] است.<ref>ابن کثیر، تفسیر القرآن العظیم، ج۲، ص۳۱۰. نیز بنگرید: محمد الجارم، أدیان العرب فی الجاهلیه، ص۲۰۱.</ref> علاوه بر این، این یهودیان از [[یمن]] و یثرب به طائف [[رانده شده]] بودند، بنابراین ترجیح می‌دادند که از مسائل مذهبی و [[سیاسی]] دوری کنند و تلاش خود را بر جنبه‌های [[اقتصادی]] متمرکز کنند.<ref>بلاذری، فتوح البلدان، ص۵٧.</ref> [[دین مسیحیت]] نیز در طائف رونق چندانی نداشت و جز برخی [[غلامان]] - مانند [[عداس]] که در جریان [[سفر]] [[تبلیغی]] [[پیامبر]]{{صل}} به طائف در پیش از [[هجرت]]، در منابع از او سخن به میان آمده است - <ref>ابن هشام، السیره النبویه، ص١٩٣ – ١٩۴.</ref> اطلاعی از حضور و نشر این [[دین]] در [[شهر طائف]] در دست نیست.
	همچنین با وجود [[غلبه]] [[مذهب]] [[بت پرستی]] بر [[مردم]] طائف، به نظر می‌رسد مردانی در این [[قبیله]] وجود داشتند که همچنان به آیین [[ابراهیم خلیل]]{{ع}}، پایبند بوده‌اند. اما مصادر [[تاریخی]] نامی از این [[حنفاء]] نبرده‌اند جز یک نفر که [[أمیه بن عبدالله]] (أبی الصلت) بن [[ربیعه بن عوف بن عقده]] نام داشت. او [[شعر]] می‌سرود و بیشتر اشعارش حول محور [[دین]] و [[دینداری]] می‌چرخید از این رو برخی وی را مشهورترین [[شاعر]] [[دینی]] [[عصر جاهلیت]] می‌دانند. [[أمیه بن عبدالله]] کتب [[یهودیان]] و [[مسیحیان]] را خوانده بود و نخستین فردی بود در [[عرب]] که نوشته هایش را با "بسمک اللهم" آغاز کرده بود.<ref>جواد علی، المفصل فی تاریخ العرب قبل الإسلام، ~~ج٤، ص١٥٦،~~ ج٨، ~~ص٣٠٥~~.</ref> با این وجود، وی پس از [[بعثت]] [[نبی خاتم]]{{صل}}، [[نبوت]] ایشان را [[نفی]] کرد و نه [[مسلمان]] و نه [[بت]] پرست از [[دنیا]] رفت.<ref>جواد علی، المفصل فی تاریخ العرب قبل الإسلام، ج۶، ص۱۳۲، ۴۷۸.</ref>،<ref>عباس بن غالب بجران العصیمی، «قبیله هوازن نسبها ودورها السیاسی والإجتماعی حتی نهایه العصر الاموی»، ص۴۳۸ - ۴۴۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		همچنین با وجود [[غلبه]] [[مذهب]] [[بت پرستی]] بر [[مردم]] طائف، به نظر می‌رسد مردانی در این [[قبیله]] وجود داشتند که همچنان به آیین [[ابراهیم خلیل]]{{ع}}، پایبند بوده‌اند. اما مصادر [[تاریخی]] نامی از این [[حنفاء]] نبرده‌اند جز یک نفر که أمیه بن عبدالله (أبی الصلت) بن ربیعه بن عوف بن عقده نام داشت. او [[شعر]] می‌سرود و بیشتر اشعارش حول محور [[دین]] و [[دینداری]] می‌چرخید از این رو برخی وی را مشهورترین [[شاعر]] [[دینی]] [[عصر جاهلیت]] می‌دانند. [[أمیه بن عبدالله]] کتب [[یهودیان]] و [[مسیحیان]] را خوانده بود و نخستین فردی بود در [[عرب]] که نوشته هایش را با "بسمک اللهم" آغاز کرده بود.<ref>جواد علی، المفصل فی تاریخ العرب قبل الإسلام، ج۴، ص١۵۶، ج٨، ص٣٠۵.</ref> با این وجود، وی پس از [[بعثت]] [[نبی خاتم]]{{صل}}، [[نبوت]] ایشان را [[نفی]] کرد و نه [[مسلمان]] و نه [[بت]] پرست از [[دنیا]] رفت.<ref>جواد علی، المفصل فی تاریخ العرب قبل الإسلام، ج۶، ص۱۳۲، ۴۷۸.</ref>،<ref>عباس بن غالب بجران العصیمی، «قبیله هوازن نسبها ودورها السیاسی والإجتماعی حتی نهایه العصر الاموی»، ص۴۳۸ - ۴۴۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	==تعاملات [[هوازن]] با [[دعوت اسلامی]] [[رسول خدا]]{{صل}}==		==تعاملات [[هوازن]] با [[دعوت اسلامی]] [[رسول خدا]]{{صل}}==

Jaafari: /* بنی معاویه بن بکر بن هوازن */

2023-05-21T05:32:57Z

بنی معاویه بن بکر بن هوازن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۲
خط ۱۶:		خط ۱۶:

	===[[بنی معاویه بن بکر بن هوازن]]===		===[[بنی معاویه بن بکر بن هوازن]]===
	[[معاویه بن بکر]] پسرانی به نام نصر و جشم و صعصعه و عوف و به [[نقلی]] حارث داشت که از آنها [[قبایل]] بسیاری منشعب شدند. بنی معاویه را که به ایشان«الوقعه» گفته می‌شود، کسانی هستند که وارد بنی عمرو بن کلاب بن حارث شدند.<ref>ابن حزم، کتاب جمهره أنساب العرب، ص۲۶۹.</ref> از مهمترین قبایلی که از [[نسل]] [[حارث بن معاویه]] پدید آمدند، بنی عتر بن معاذ بن عمرو بن حارث بن معاویه هستند که همراه با بنی رواس بن کلاب یک بطن محسوب می‌شوند. ام عمرو بنت جحوش یکی از افراد این قبیله است که برخی از مادربزرگ‌های [[پیامبر]]{{صل}} از او [[تولد]] یاقته‌اند.<ref>ابن حزم، کتاب جمهره أنساب العرب، ص۲۷۰.</ref> از صعصعه بن معاویه نیز فرزندانی متولد شدند که از جمله ایشان [[عامر]] و [[مره]] هستند که بواسطه نسبت به مادرشان -سلول بنت ذهل بن شیبان بن ثعلبه بن عکابه بن صعب بن علی بن بکر بن وائل - "بنی سلول" خوانده می‌شدند. "غالب"، دیگر فرزند صعصعه بود که به جهت نسبت به مادرش "[[تماضر]]"، فرزندانش بنی تماضر خوانده شده‌اند. [[ربیعه]]، عبدالله، حارث، قیس، عوف و... هم از دیگر فرزندان بسیار صعصعه بودند، اما نسلی که از آنان باقی ماند، همگی اندکند و جز [[بنی عامر]] و [[بنی مره]] هیچ کدام دارای [[شهرت]] قابل توجهی نبودند.<ref>ابن حزم، کتاب جمهره أنساب العرب، ص۲۷۱.</ref> -<ref>نبذه عن قبیله هوازن، تمام طعمه.</ref>		[[معاویه بن بکر]] پسرانی به نام نصر و جشم و صعصعه و عوف و به [[نقلی]] حارث داشت که از آنها [[قبایل]] بسیاری منشعب شدند. بنی معاویه را که به ایشان«الوقعه» گفته می‌شود، کسانی هستند که وارد بنی عمرو بن کلاب بن حارث شدند.<ref>ابن حزم، کتاب جمهره أنساب العرب، ص۲۶۹.</ref> از مهمترین قبایلی که از [[نسل]] [[حارث بن معاویه]] پدید آمدند، بنی عتر بن معاذ بن عمرو بن حارث بن معاویه هستند که همراه با بنی رواس بن کلاب یک بطن محسوب می‌شوند. ام عمرو بنت جحوش یکی از افراد این قبیله است که برخی از مادربزرگ‌های [[پیامبر]]{{صل}} از او [[تولد]] یاقته‌اند.<ref>ابن حزم، کتاب جمهره أنساب العرب، ص۲۷۰.</ref> از صعصعه بن معاویه نیز فرزندانی متولد شدند که از جمله ایشان [[عامر]] و [[مره]] هستند که بواسطه نسبت به مادرشان - سلول بنت ذهل بن شیبان بن ثعلبه بن عکابه بن صعب بن علی بن بکر بن وائل - "بنی سلول" خوانده می‌شدند. "غالب"، دیگر فرزند صعصعه بود که به جهت نسبت به مادرش "[[تماضر]]"، فرزندانش بنی تماضر خوانده شده‌اند. [[ربیعه]]، عبدالله، حارث، قیس، عوف و... هم از دیگر فرزندان بسیار صعصعه بودند، اما نسلی که از آنان باقی ماند، همگی اندکند و جز [[بنی عامر]] و [[بنی مره]] هیچ کدام دارای [[شهرت]] قابل توجهی نبودند.<ref>ابن حزم، کتاب جمهره أنساب العرب، ص۲۷۱.</ref> -<ref>نبذه عن قبیله هوازن، تمام طعمه.</ref>

	بی‌شک، [[بنی عامر بن صعصعه بن معاویه]]، از بزرگ‌ترین خاندان‌های [[بنی معاویه بن بکر بن هوازن]] است. [[عامر]] دارای چهار پسر به نام‌های [[ربیعه]]، هلال، [[نمیر]] و سواءه بود که به آنها "احامس" گفته می‌شد.<ref>نویری، نهایه الارب فی فنون الأدب، ج۲، ص۳۳۶؛ کحاله، معجم قبائل العرب القدیمه الحدیثه، ج۲، ص۷۹.</ref> در میان [[فرزندان]] عامر، [[بنی ربیعه]] از حیث تعداد و [[جمعیت]] و به تبع برخورداری از منازل متعدد از [[اکثریت]] برخوردار بودند.<ref>ابن حزم، کتاب جمهره أنساب العرب، ص۲۸۱.</ref> [[نسل]] [[ربیعه بن عامر]] از طریق چهار فرزند او [[کلاب]]، کعب، عامر و [[کلیب]] ادامه یافت. [[عامر بن ربیعه بن عامر]] دارای فرزندانی با اسامی ربیعه البکاء، معاویه ملقب به "ذی السهمین"، [[عوف]] ذو المحجن، [[عمرو]] [[فارس]] الضحیاء بود.<ref>ابن حزم، کتاب جمهره أنساب العرب، ص۲۸۱.</ref> -<ref>نبذه عن قبیله هوازن، تمام طعمه.</ref> بنی عباده و بنی جندح از فرزندان ربیعه بودند که از چهره‌های شاخص آنها [[حکیم بن سعد بن ثور]] است که دار [[حکیم]] [[کوفه]] بدو منسوب است. اما کلاب فرزندانی با نام جعفر، عمرو، معاویه (الضباب)، ربیعه، [[ابو بکر]]، عامر، [[حارث]] رؤاس و کعب الأخطب داشت. از [[طوایف]] [[بنی کلاب]] – بخصوص از نسل جعفر و معاویه - شخصیت‌های مشهوری نام خود را در [[تاریخ]] به ثبت رسانده‌اند که از جمله آنان می‌توان به نام [[حنبص بن حصین بن عمرو]]، ذو الجوشن بن [[شرحبیل]] ~~بن أعور~~ و پسرش [[شمر بن ذی الجوشن]] – [[قاتل]] [[امام حسین]]{{ع}} - و صمیل بن حاتم بن شمر بن ذی الجوشن -بزرگ مضریه در [[اندلس]] - از تیره معاویه بن کلاب اشاره کرد.<ref>جینان احمد عبدالعزیز، قبیله هوازن و دورها السیاسی فی مصر و المغرب العربی، ص۴ -۶.</ref> [[بنی کعب]] -از بزرگترین بطون بنی عامر بن صعصعه - از نسل پسران کعب: معاویه الحریش، [[جعده]]، [[قشیر]]، [[عقیل]]، عبدالله و [[حبیب]] به وجود آمدند.<ref>ابن حزم، کتاب جمهره أنساب العرب، ص۲۸۸.</ref> از [[معاویه]] الحریش تیره‌ها و شاخه‌های متعددی با افراد بسیار مشهور پدید آمد که به گزارش [[تاریخ]]، برخی از آنان در البیره [[اندلس]] سکونت داشتند.<ref>نویری، نهایه الارب فی فنون الأدب، ج۲، ص۳۴۰؛ النص، القبائل العربیه أنسابها وأعلامها، ج۱، ص۳۷۱.</ref>[[جعده]] نیز بطنی مشهور با افخاذ بسیار بود که از جمله شخصیت‌های مشهور آن می‌توان به نام [[محارب]] بن قیس، [[نابغه جعدی]] -[[شاعر]] المعروف - [[عمر بن ربیعه بن عامر]] - شاعر معروف - و [[مصفح]] بن عبدالله بن جعده شاعر اشاره کرد.<ref>نویری، نهایه الارب فی فنون الأدب، ج۲، ص۳۴۰؛ النص، القبائل العربیه أنسابها وأعلامها، ج۱، ص۳۷۲.</ref> [[بنی قشیر]] و [[بنی عقیل]] هم از دیگر شاخه‌های بسیار مشهور [[بنی کعب]] بودند که بسیاری از ایشان همراه با زیر شاخه‌های خود در [[شهرها]] و نقاط مختلف اندلس ساکن بودند.<ref>تلمسانی، نفح الطیب من غصن الأندلس الرطیب، ج۱، ص۱۹۲؛ النص، القبائل العربیه أنسابها وأعلامها، ج۱، ص۳۷۳ - ۳۷۵.</ref> -<ref>جینان احمد عبدالعزیز، قبیله هوازن و دورها السیاسی فی مصر و المغرب العربی، ص۴ -۷.</ref>		بی‌شک، [[بنی عامر بن صعصعه بن معاویه]]، از بزرگ‌ترین خاندان‌های [[بنی معاویه بن بکر بن هوازن]] است. [[عامر]] دارای چهار پسر به نام‌های [[ربیعه]]، هلال، [[نمیر]] و سواءه بود که به آنها "احامس" گفته می‌شد.<ref>نویری، نهایه الارب فی فنون الأدب، ج۲، ص۳۳۶؛ کحاله، معجم قبائل العرب القدیمه الحدیثه، ج۲، ص۷۹.</ref> در میان [[فرزندان]] عامر، [[بنی ربیعه]] از حیث تعداد و [[جمعیت]] و به تبع برخورداری از منازل متعدد از [[اکثریت]] برخوردار بودند.<ref>ابن حزم، کتاب جمهره أنساب العرب، ص۲۸۱.</ref> [[نسل]] [[ربیعه بن عامر]] از طریق چهار فرزند او [[کلاب]]، کعب، عامر و [[کلیب]] ادامه یافت. [[عامر بن ربیعه بن عامر]] دارای فرزندانی با اسامی ربیعه البکاء، معاویه ملقب به "ذی السهمین"، [[عوف]] ذو المحجن، [[عمرو]] [[فارس]] الضحیاء بود.<ref>ابن حزم، کتاب جمهره أنساب العرب، ص۲۸۱.</ref> -<ref>نبذه عن قبیله هوازن، تمام طعمه.</ref> بنی عباده و بنی جندح از فرزندان ربیعه بودند که از چهره‌های شاخص آنها [[حکیم بن سعد بن ثور]] است که دار [[حکیم]] [[کوفه]] بدو منسوب است. اما کلاب فرزندانی با نام جعفر، عمرو، معاویه (الضباب)، ربیعه، [[ابو بکر]]، عامر، [[حارث]] رؤاس و کعب الأخطب داشت. از [[طوایف]] [[بنی کلاب]] – بخصوص از نسل جعفر و معاویه - شخصیت‌های مشهوری نام خود را در [[تاریخ]] به ثبت رسانده‌اند که از جمله آنان می‌توان به نام [[حنبص بن حصین بن عمرو]]، [[ذو الجوشن بن شرحبیل بن أعور]] و پسرش [[شمر بن ذی الجوشن]] – [[قاتل]] [[امام حسین]]{{ع}} - و [[صمیل بن حاتم بن شمر بن ذی الجوشن]] - بزرگ مضریه در [[اندلس]] - از تیره معاویه بن کلاب اشاره کرد.<ref>جینان احمد عبدالعزیز، قبیله هوازن و دورها السیاسی فی مصر و المغرب العربی، ص۴ -۶.</ref> [[بنی کعب]] -از بزرگترین بطون بنی عامر بن صعصعه - از نسل پسران کعب: معاویه الحریش، [[جعده]]، [[قشیر]]، [[عقیل]]، عبدالله و [[حبیب]] به وجود آمدند.<ref>ابن حزم، کتاب جمهره أنساب العرب، ص۲۸۸.</ref> از [[معاویه]] الحریش تیره‌ها و شاخه‌های متعددی با افراد بسیار مشهور پدید آمد که به گزارش [[تاریخ]]، برخی از آنان در البیره [[اندلس]] سکونت داشتند.<ref>نویری، نهایه الارب فی فنون الأدب، ج۲، ص۳۴۰؛ النص، القبائل العربیه أنسابها وأعلامها، ج۱، ص۳۷۱.</ref>[[جعده]] نیز بطنی مشهور با افخاذ بسیار بود که از جمله شخصیت‌های مشهور آن می‌توان به نام [[محارب]] بن قیس، [[نابغه جعدی]] -[[شاعر]] المعروف - [[عمر بن ربیعه بن عامر]] - شاعر معروف - و [[مصفح بن عبدالله بن جعده]] شاعر اشاره کرد.<ref>نویری، نهایه الارب فی فنون الأدب، ج۲، ص۳۴۰؛ النص، القبائل العربیه أنسابها وأعلامها، ج۱، ص۳۷۲.</ref> [[بنی قشیر]] و [[بنی عقیل]] هم از دیگر شاخه‌های بسیار مشهور [[بنی کعب]] بودند که بسیاری از ایشان همراه با زیر شاخه‌های خود در [[شهرها]] و نقاط مختلف اندلس ساکن بودند.<ref>تلمسانی، نفح الطیب من غصن الأندلس الرطیب، ج۱، ص۱۹۲؛ النص، القبائل العربیه أنسابها وأعلامها، ج۱، ص۳۷۳ - ۳۷۵.</ref> -<ref>جینان احمد عبدالعزیز، قبیله هوازن و دورها السیاسی فی مصر و المغرب العربی، ص۴ -۷.</ref>

	علاوه بر [[بنی ربیعه]]، [[نسل]] بنی عامر بن صعصه بن معاویه از طریق دیگر [[فرزندان]] وی: سواءه، هلال و [[نمیر]] نیز ادامه یافت. [[سواءه بن عامر]] دارای سه پسر با اسامی: [[حبیب]]، حجیر و حرثان بود. هلال بن عامر نیز پنج پسر از خود به جای گذاشت با نام های: شعث، ناشره، [[نهیک]]، [[عبد]] مناف و عبدالله.<ref>ابن حزم، کتاب جمهره أنساب العرب، ص۲۸۱.</ref>[[بنی هلال]] که در ابتدا [[قبیله]] کوچکی بودند، پس از [[اسلام]]، تعدادشان به سرعت رو به کثرت نهاد و آنان توانستند در برهه‌هایی از تاریخ، [[سلطه]] و نفوذ خود را بر بخش بزرگی از [[مغرب]] [[عربی]] و نیز [[مصر]] بگسترانند.<ref>الناصری، الاستقصا لاخبار المغرب الاقصی، ج۲، ص۱۶۶.</ref> از جمله بطون این قبیله، بنی [[ظالم]] و [[بنی عمرو]] [[پسران]] ناشره بن هلالند که از آنان [[زنان]] [[شریف]] و بزرگی متولد شدند که برخی از آنان همچون [[میمونه بنت حارث بن حزن]] و أم المساکین زینب بنت خزیمه بن عبدالله، به همسری [[رسول الله]]{{صل}} در آمدند. لبابه بنت [[الحارث]] [[همسر]] [[عباس عموی پیامبر]]{{صل}} و مادر فضل و عبیدالله، لبابه الصغری بنت [[حارث]] مادر [[خالد بن ولید]] و وفیه بنت حزن مادر [[ابی سفیان بن حرب]] از دیگر [[زنان]] مشهور این طایفه‌اند.<ref>أبن عبد البر، الاستیعاب فی معرفه الاصحاب، ج۴، ص۱۹۱۴.</ref> بنو قروه و بنو بعجه که بین [[مصر]] و [[افریقا]] [[منزل]] داشتند؛ و نیز [[بنو حرب]] که در [[حجاز]] مستقر بودند و بنو [[ریاح]] که بر افریقا [[غلبه]] یافتند و در آن به [[فساد]] پرداختند هم، از دیگر شاخه‌ها و بطون [[بنی هلال]] محسوب می‌شدند.<ref>النص، إحسان، القبائل العربیه أنسابها وأعلامها، ج۱، ص۳۶۲.</ref> -<ref>جینان احمد عبدالعزیز، قبیله هوازن و دورها السیاسی فی مصر و المغرب العربی، ص۵.</ref>		علاوه بر [[بنی ربیعه]]، [[نسل]] بنی عامر بن صعصه بن معاویه از طریق دیگر [[فرزندان]] وی: سواءه، هلال و [[نمیر]] نیز ادامه یافت. [[سواءه بن عامر]] دارای سه پسر با اسامی: [[حبیب]]، حجیر و حرثان بود. هلال بن عامر نیز پنج پسر از خود به جای گذاشت با نام های: شعث، ناشره، [[نهیک]]، [[عبد]] مناف و عبدالله.<ref>ابن حزم، کتاب جمهره أنساب العرب، ص۲۸۱.</ref>[[بنی هلال]] که در ابتدا [[قبیله]] کوچکی بودند، پس از [[اسلام]]، تعدادشان به سرعت رو به کثرت نهاد و آنان توانستند در برهه‌هایی از تاریخ، [[سلطه]] و نفوذ خود را بر بخش بزرگی از [[مغرب]] [[عربی]] و نیز [[مصر]] بگسترانند.<ref>الناصری، الاستقصا لاخبار المغرب الاقصی، ج۲، ص۱۶۶.</ref> از جمله بطون این قبیله، بنی ظالم و [[بنی عمرو]] [[پسران]] ناشره بن هلالند که از آنان [[زنان]] [[شریف]] و بزرگی متولد شدند که برخی از آنان همچون [[میمونه بنت حارث بن حزن]] و أم المساکین زینب بنت خزیمه بن عبدالله، به همسری [[رسول الله]]{{صل}} در آمدند. لبابه بنت [[الحارث]] [[همسر]] [[عباس عموی پیامبر]]{{صل}} و مادر فضل و عبیدالله، لبابه الصغری بنت [[حارث]] مادر [[خالد بن ولید]] و وفیه بنت حزن مادر [[ابی سفیان بن حرب]] از دیگر [[زنان]] مشهور این طایفه‌اند.<ref>أبن عبد البر، الاستیعاب فی معرفه الاصحاب، ج۴، ص۱۹۱۴.</ref> بنو قروه و بنو بعجه که بین [[مصر]] و [[افریقا]] [[منزل]] داشتند؛ و نیز [[بنو حرب]] که در [[حجاز]] مستقر بودند و بنو [[ریاح]] که بر افریقا [[غلبه]] یافتند و در آن به [[فساد]] پرداختند هم، از دیگر شاخه‌ها و بطون [[بنی هلال]] محسوب می‌شدند.<ref>النص، إحسان، القبائل العربیه أنسابها وأعلامها، ج۱، ص۳۶۲.</ref> -<ref>جینان احمد عبدالعزیز، قبیله هوازن و دورها السیاسی فی مصر و المغرب العربی، ص۵.</ref>
	[[نمیر]] – فرزند دیگر [[ربیعه]] - هم دارای چهار پسر با اسامی: ضنَّه، کعب، [[عامر]] و حارث بود که از آنان بطون و تیره‌های متعددی پدید آمدند. اما نقطه ثقل و محل اتکای [[بنی نمیر]] و مایه بزرگی و شرفشان، [[فرزندان حارث]] بودند. حارث بن نمیر سه فرزند داشت به نامهای عبدالله، خویلفه و جعونه. که بنی عبدالله در میان [[بنی حارث بن نمیر]] از [[اجر]] و [[قرب]] و جایگاه خاص و ویژه ای برخوردار بود.<ref>ابن حزم، کتاب جمهره أنساب العرب، ص۲۸۱.</ref> -<ref>نبذه عن قبیله هوازن، تمام طعمه.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		[[نمیر]] – فرزند دیگر [[ربیعه]] - هم دارای چهار پسر با اسامی: ضنَّه، کعب، [[عامر]] و حارث بود که از آنان بطون و تیره‌های متعددی پدید آمدند. اما نقطه ثقل و محل اتکای [[بنی نمیر]] و مایه بزرگی و شرفشان، [[فرزندان حارث]] بودند. حارث بن نمیر سه فرزند داشت به نامهای عبدالله، خویلفه و جعونه. که بنی عبدالله در میان [[بنی حارث بن نمیر]] از [[اجر]] و [[قرب]] و جایگاه خاص و ویژه ای برخوردار بود.<ref>ابن حزم، کتاب جمهره أنساب العرب، ص۲۸۱.</ref> -<ref>نبذه عن قبیله هوازن، تمام طعمه.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

Jaafari: /* بنی سعد بن بکر بن هوازن */

2023-05-21T05:31:03Z

بنی سعد بن بکر بن هوازن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۱
خط ۱۳:		خط ۱۳:

	===[[بنی سعد بن بکر بن هوازن]]===		===[[بنی سعد بن بکر بن هوازن]]===
	که نسب همه سعدیان به او بر می‌گردد. سعدی‌ها قبیله ای بودند که رسول خدا{{صل}} در ایام طفولیتش، نزد آنان شیر خورده و در آن نشو و نما یافته است. سعد دارای فرزندانی بود که نصر از جمله آنها بود. [[حلیمه سعدیه]] و شوهرش و نیز دخترانش شیماء و أنیسه – [[خواهران]] رضاعی [[پیامبر]]{{صل}} - از [[نسل]] اویند.<ref>قلقشندی، نهایه الارب فی معرفه أنساب العرب، ج۲، ص۲۳۵</ref> ابو مسروح حارث بن یعمر بن حیّان حلیف عباس بن عبد المطلب و [[همسر]] [[صفیه]] بنت عباس بن عبد المطلب از دیگر چهره‌های بنام این [[قبیله]] است. بنو جودی الإلیبیریون که در [[اندلس]]<ref>قلقشندی، نهایه الارب فی معرفه أنساب العرب، ج۲، ص۳۲۵؛ النص، القبائل العربیه أنسابها وأعلامها، ج۱، ص۳۵۸</ref> دارای [[مکانت]] رفیع بودند و [[قضات]] و وزرای بزرگی از ایشان در آن منطقه ظهور یافتند هم، جملگی از [[فرزندان]] او محسوب می‌شوند.<ref>ابن حزم، کتاب جمهره أنساب العرب، ص۲۶۵.</ref> -<ref>جینان احمد عبدالعزیز، قبیله هوازن و دورها السیاسی فی مصر و المغرب العربی، ص۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		که نسب همه سعدیان به او بر می‌گردد. سعدی‌ها قبیله ای بودند که رسول خدا{{صل}} در ایام طفولیتش، نزد آنان شیر خورده و در آن نشو و نما یافته است. سعد دارای فرزندانی بود که نصر از جمله آنها بود. [[حلیمه سعدیه]] و شوهرش و نیز دخترانش شیماء و أنیسه – [[خواهران]] رضاعی [[پیامبر]]{{صل}} - از [[نسل]] اویند.<ref>قلقشندی، نهایه الارب فی معرفه أنساب العرب، ج۲، ص۲۳۵</ref> ابو مسروح حارث بن یعمر بن حیّان حلیف عباس بن عبد المطلب و [[همسر]] صفیه بنت عباس بن عبد المطلب از دیگر چهره‌های بنام این [[قبیله]] است. بنو جودی الإلیبیریون که در [[اندلس]]<ref>قلقشندی، نهایه الارب فی معرفه أنساب العرب، ج۲، ص۳۲۵؛ النص، القبائل العربیه أنسابها وأعلامها، ج۱، ص۳۵۸</ref> دارای [[مکانت]] رفیع بودند و [[قضات]] و وزرای بزرگی از ایشان در آن منطقه ظهور یافتند هم، جملگی از [[فرزندان]] او محسوب می‌شوند.<ref>ابن حزم، کتاب جمهره أنساب العرب، ص۲۶۵.</ref> -<ref>جینان احمد عبدالعزیز، قبیله هوازن و دورها السیاسی فی مصر و المغرب العربی، ص۳.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

	===[[بنی معاویه بن بکر بن هوازن]]===		===[[بنی معاویه بن بکر بن هوازن]]===

Wasity: جایگزینی متن - '، -' به ' -'

2023-05-20T09:40:06Z

جایگزینی متن - '، -' به ' -'

نمایش تغییرات

Jaafari در ‏۲۰ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۰۶

2023-05-20T07:06:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۳۶
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط =		\| موضوع مرتبط =
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = [[~~قبیله~~ هوازن در تاریخ اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[هوازن در تاریخ اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = قبیله هوازن در تاریخ اسلامی | پرسش مرتبط = }} ==نسب قبیله== «هوازن» مأخوذ از کلمه "هَزَن"، که نام یکی از پرندگان است، می‌باشد. جمع این کلمه را "هوازن" گفته‌اند. قبیله هوازن در شمار قبایل ع...» ایجاد کرد

2023-05-20T07:06:10Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = قبیله هوازن در تاریخ اسلامی | پرسش مرتبط = }} ==نسب قبیله== «هوازن» مأخوذ از کلمه "هَزَن"، که نام یکی از پرندگان است، می‌باشد. جمع این کلمه را "هوازن" گفته‌اند. قبیله هوازن در شمار قبایل ع...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات