واقعه حره در تاریخ اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* هلاکت مسلم بن عقبه */

2025-03-12T08:08:39Z

هلاکت مسلم بن عقبه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۳۸
خط ۲۲۷:		خط ۲۲۷:
	مسلم بعد از فتح مدینه نامه‌ای به یزید نوشت و ماجرا را این‌گونه به اطلاع وی رساند: از مسلم بن عقبه به فرمانروای [[اهل ایمان]] [[یزید بن معاویه]]. [[درود]] بر تو ای [[امیرمؤمنان]] و رحمه الله و برکاته، [[خداوند یکتا]] را بر [[پیروزی]] تو [[شکر]] می‌کنم اما بعد! [[خداوند]] [[حفظ]] و نگهداری [[امیر]] را بر عهده گرفته است. سایه امیر مستدام باد. اکنون گزارشی از کار خود را به اطلاع می‌رسانم، من با کسالتی که امیر [[شاهد]] آن بود، از [[دمشق]] خارج شدم، امویانی را که از مدینه [[اخراج]] شده بودند در [[وادی القری]] [[ملاقات]] کردم، [[مروان]] (با اینکه قسم خورده بود [[دشمن]] را [[یاری]] نکند) همراه ما به مدینه بازگشت.		مسلم بعد از فتح مدینه نامه‌ای به یزید نوشت و ماجرا را این‌گونه به اطلاع وی رساند: از مسلم بن عقبه به فرمانروای [[اهل ایمان]] [[یزید بن معاویه]]. [[درود]] بر تو ای [[امیرمؤمنان]] و رحمه الله و برکاته، [[خداوند یکتا]] را بر [[پیروزی]] تو [[شکر]] می‌کنم اما بعد! [[خداوند]] [[حفظ]] و نگهداری [[امیر]] را بر عهده گرفته است. سایه امیر مستدام باد. اکنون گزارشی از کار خود را به اطلاع می‌رسانم، من با کسالتی که امیر [[شاهد]] آن بود، از [[دمشق]] خارج شدم، امویانی را که از مدینه [[اخراج]] شده بودند در [[وادی القری]] [[ملاقات]] کردم، [[مروان]] (با اینکه قسم خورده بود [[دشمن]] را [[یاری]] نکند) همراه ما به مدینه بازگشت.

	او ما را در [[پیروزی بر دشمن]] مددکار بود، ما به سوی مدینه رفتیم، [[مشاهده]] کردیم که اهل مدینه خندق‌های فراوانی در اطراف خود کنده‌اند و بر راه‌های ورود به [[شهر]]، [[نگهبانان]] مسلحی گذاشته‌اند و چهارپایان خود را داخل [[مدینه]] برده‌اند و طبق گفته‌های خود آذوقه یک سال خود را ذخیره کرده‌اند (که در صورت محاصره بتوانند [[مقاومت]] کنند) آنان را [[نصیحت]] کردیم و وعده‌های [[امیر]] را به آنان خبر دادیم ولی آنان نپذیرفتند. پس من [[سپاهیان]] خود را گروه‌بندی کردم و هر گروهی را به طرفی فرستادم.		او ما را در پیروزی بر دشمن مددکار بود، ما به سوی مدینه رفتیم، مشاهده کردیم که اهل مدینه خندق‌های فراوانی در اطراف خود کنده‌اند و بر راه‌های ورود به [[شهر]]، نگهبانان مسلحی گذاشته‌اند و چهارپایان خود را داخل [[مدینه]] برده‌اند و طبق گفته‌های خود آذوقه یک سال خود را ذخیره کرده‌اند (که در صورت محاصره بتوانند [[مقاومت]] کنند) آنان را [[نصیحت]] کردیم و وعده‌های [[امیر]] را به آنان خبر دادیم ولی آنان نپذیرفتند. پس من سپاهیان خود را گروه‌بندی کردم و هر گروهی را به طرفی فرستادم.

	[[حصین بن نمیر]] را به ناحیه ذناب و اطراف آن و حبیش بن دلجه را به [[فرماندهی]] [[موالی]]، به ناحیه [[بنی سلمه]] و [[عبدالله بن مسعود]] را به ناحیه [[بقیع غرقد]] فرستادم، خود و دیگر افراد از [[لشکریان]] امیر در مقابل [[بنی حارثه]] قرار گرفتیم، بخاطر راهی که یکی از افراد بنی حارثه به ما نشان داد، در هنگامی که اندکی [[آفتاب]] بالا آمده بود از ناحیه [[بنی عبدالاشهل]] وارد شهر شدیم.		[[حصین بن نمیر]] را به ناحیه ذناب و اطراف آن و حبیش بن دلجه را به [[فرماندهی]] [[موالی]]، به ناحیه [[بنی سلمه]] و [[عبدالله بن مسعود]] را به ناحیه [[بقیع غرقد]] فرستادم، خود و دیگر افراد از [[لشکریان]] امیر در مقابل [[بنی حارثه]] قرار گرفتیم، بخاطر راهی که یکی از افراد بنی حارثه به ما نشان داد، در هنگامی که اندکی [[آفتاب]] بالا آمده بود از ناحیه [[بنی عبدالاشهل]] وارد شهر شدیم.

	داستان از این قرار بود که [[مروان]] مردی از [[قبیله]] بنی حارثه را دید و مخفیانه به او وعده‌ای داد که [[امیرمؤمنان]] به او نیکویی خواهد کرد و ضمانت می‌کند که کلیه بدهی‌های وی را بپردازد و جوایزی هم به آن مرد بدهد (آن [[مرد]] [[فریب]] خورد و راه [[نفوذ]] به شهر را به [[لشکر شام]] نشان داد) اکنون نامه را همراه همان فرد نزد امیر می‌فرستم و امیدوارم که [[خداوند]] به [[خلیفه]] و [[بنده]] خود «یزید» آن طوری که سزاوار آن مرد است [[الهام]] کند تا با [[بخشش]] خود، آن مرد را [[راضی]] سازد. خداوند بخاطر حضور و [[هشیاری]] و [[پیروزی]] امیر بر دشمنانش [[لطف]] و [[عنایت]] کرده است و این [[پیروزی بر دشمن]] چیزی است که نزد [[خلیفه خدا]] و [[مسلمانان]] ضایع نشود.		داستان از این قرار بود که [[مروان]] مردی از [[قبیله]] بنی حارثه را دید و مخفیانه به او وعده‌ای داد که [[امیرمؤمنان]] به او نیکویی خواهد کرد و ضمانت می‌کند که کلیه بدهی‌های وی را بپردازد و جوایزی هم به آن مرد بدهد (آن [[مرد]] [[فریب]] خورد و راه نفوذ به شهر را به لشکر شام نشان داد) اکنون نامه را همراه همان فرد نزد امیر می‌فرستم و امیدوارم که [[خداوند]] به [[خلیفه]] و [[بنده]] خود «یزید» آن طوری که سزاوار آن مرد است [[الهام]] کند تا با [[بخشش]] خود، آن مرد را [[راضی]] سازد. خداوند بخاطر حضور و هشیاری و [[پیروزی]] امیر بر دشمنانش [[لطف]] و عنایت کرده است و این پیروزی بر دشمن چیزی است که نزد [[خلیفه خدا]] و [[مسلمانان]] ضایع نشود.

	خداوند مردان امیر (لشکر شام) را [[حفظ]] کرد و به هیچ کس آسیبی نرسید. [[دشمنان]] آنان جز چهار [[ساعت]] مقاومت نکردند، بعد از [[کشتار]] وسیع [[نماز ظهر]] را در [[مسجد]] آنان برگزار کردم، [[شمشیر]] را در بین آنان به کار بردیم. هر کس که در برابر ما بود کشتیم، فراریان را دنبال کردیم، مجروحان را کشتیم آن‌گونه که [[امیر]] گفته بود. سه [[روز]] مشغول [[قتل]] و [[غارت]] شدیم [[خدا]] [[سایه]] امیر را مستدام بدارد.		خداوند مردان امیر (لشکر شام) را [[حفظ]] کرد و به هیچ کس آسیبی نرسید. [[دشمنان]] آنان جز چهار [[ساعت]] مقاومت نکردند، بعد از [[کشتار]] وسیع نماز ظهر را در [[مسجد]] آنان برگزار کردم، [[شمشیر]] را در بین آنان به کار بردیم. هر کس که در برابر ما بود کشتیم، فراریان را دنبال کردیم، مجروحان را کشتیم آن‌گونه که [[امیر]] گفته بود. سه [[روز]] مشغول [[قتل]] و [[غارت]] شدیم [[خدا]] [[سایه]] امیر را مستدام بدارد.

	خانه‌های [[فرزندان]] عثمان را محل [[امان]] قرار دادیم، خدا را [[شکر]] که [[قلب]] مرا از کشتن [[اهل]] [[نفاق]] و خلاف که سابقه [[طغیان]] آنان طولانی شده بود [[شفا]] داد. من در حالی برای امیر از [[خانه]] سعد بن عاص نامه می‌نویسم که سخت مریض هستم. بخاطر این [[مرض]] مرا دیگر نخواهی دید. من آرزویی جز [[انتقام]] از اهل [[مدینه]] نداشتم والسلام<ref>الامامه و السیاسه، ج۱، ص۲۱۷؛ ریاض الاحزان، ص۱۷۹.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام سجاد (کتاب)\|مظلومیت امام سجاد]]، ص ۱۳۹.</ref>		خانه‌های [[فرزندان]] عثمان را محل [[امان]] قرار دادیم، خدا را [[شکر]] که [[قلب]] مرا از کشتن [[اهل]] [[نفاق]] و خلاف که سابقه [[طغیان]] آنان طولانی شده بود [[شفا]] داد. من در حالی برای امیر از [[خانه]] سعد بن عاص نامه می‌نویسم که سخت مریض هستم. بخاطر این [[مرض]] مرا دیگر نخواهی دید. من آرزویی جز [[انتقام]] از اهل [[مدینه]] نداشتم والسلام<ref>الامامه و السیاسه، ج۱، ص۲۱۷؛ ریاض الاحزان، ص۱۷۹.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام سجاد (کتاب)\|مظلومیت امام سجاد]]، ص ۱۳۹.</ref>

Bahmani: /* هلاکت مسلم بن عقبه */

2025-03-12T08:07:04Z

هلاکت مسلم بن عقبه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۳۷
خط ۲۲۵:		خط ۲۲۵:

	== هلاکت [[مسلم بن عقبه]] ==		== هلاکت [[مسلم بن عقبه]] ==
	~~هنگامی که~~ مسلم بن عقبه از [[~~قتل~~]] و [[~~غارت~~]] [[~~مردم~~ مدینه]] ~~فارغ گردید~~ به ~~یزید نامه نوشت~~ که در آن آمده بود~~: من با~~ [[~~همکاری~~]] [[مروان ~~بن حکم~~]] ~~با مردم مدینه جنگیدم~~ و ~~پس از قتل~~ و ~~غارت فراوان نماز ظهر~~ را با هم در [[~~مسجد~~]] ~~آنان خواندیم~~ و [[~~مروان~~]] حضور ~~خوبی داشت~~ و ~~کمک زیادی~~ کرد و با [[دشمنان]] ~~شما~~ به ~~شدت برخورد نمود~~ که ~~من چنین~~ [[~~گمان~~]] ~~نمی‌کردم و همان‌گونه که~~ گفته ~~بودی~~ سه [[روز]] قتل و [[غارت]] ~~به دست سپاه شام در~~ [[~~مدینه~~]] ~~ادامه داشت و سینه من~~ از کشتن [[~~دشمنان~~]] ~~تو در مدینه~~ [[شفا]] ~~پیدا کرد و~~ من ~~اکنون~~ در [[~~منزل~~]] [[~~سعید بن عاص~~]] ~~به شدت بیمارم و~~ دیگر ~~باکی~~ از ~~مردن ندارم~~.		مسلم بعد از فتح مدینه نامه‌ای به یزید نوشت و ماجرا را این‌گونه به اطلاع وی رساند: از مسلم بن عقبه به فرمانروای [[اهل ایمان]] [[یزید بن معاویه]]. [[درود]] بر تو ای [[امیرمؤمنان]] و رحمه الله و برکاته، [[خداوند یکتا]] را بر [[پیروزی]] تو [[شکر]] می‌کنم اما بعد! [[خداوند]] [[حفظ]] و نگهداری [[امیر]] را بر عهده گرفته است. سایه امیر مستدام باد. اکنون گزارشی از کار خود را به اطلاع می‌رسانم، من با کسالتی که امیر [[شاهد]] آن بود، از [[دمشق]] خارج شدم، امویانی را که از مدینه [[اخراج]] شده بودند در [[وادی القری]] [[ملاقات]] کردم، [[مروان]] (با اینکه قسم خورده بود [[دشمن]] را [[یاری]] نکند) همراه ما به مدینه بازگشت.

			او ما را در [[پیروزی بر دشمن]] مددکار بود، ما به سوی مدینه رفتیم، [[مشاهده]] کردیم که اهل مدینه خندق‌های فراوانی در اطراف خود کنده‌اند و بر راه‌های ورود به [[شهر]]، [[نگهبانان]] مسلحی گذاشته‌اند و چهارپایان خود را داخل [[مدینه]] برده‌اند و طبق گفته‌های خود آذوقه یک سال خود را ذخیره کرده‌اند (که در صورت محاصره بتوانند [[مقاومت]] کنند) آنان را [[نصیحت]] کردیم و وعده‌های [[امیر]] را به آنان خبر دادیم ولی آنان نپذیرفتند. پس من [[سپاهیان]] خود را گروه‌بندی کردم و هر گروهی را به طرفی فرستادم.

			[[حصین بن نمیر]] را به ناحیه ذناب و اطراف آن و حبیش بن دلجه را به [[فرماندهی]] [[موالی]]، به ناحیه [[بنی سلمه]] و [[عبدالله بن مسعود]] را به ناحیه [[بقیع غرقد]] فرستادم، خود و دیگر افراد از [[لشکریان]] امیر در مقابل [[بنی حارثه]] قرار گرفتیم، بخاطر راهی که یکی از افراد بنی حارثه به ما نشان داد، در هنگامی که اندکی [[آفتاب]] بالا آمده بود از ناحیه [[بنی عبدالاشهل]] وارد شهر شدیم.

			داستان از این قرار بود که [[مروان]] مردی از [[قبیله]] بنی حارثه را دید و مخفیانه به او وعده‌ای داد که [[امیرمؤمنان]] به او نیکویی خواهد کرد و ضمانت می‌کند که کلیه بدهی‌های وی را بپردازد و جوایزی هم به آن مرد بدهد (آن [[مرد]] [[فریب]] خورد و راه [[نفوذ]] به شهر را به [[لشکر شام]] نشان داد) اکنون نامه را همراه همان فرد نزد امیر می‌فرستم و امیدوارم که [[خداوند]] به [[خلیفه]] و [[بنده]] خود «یزید» آن طوری که سزاوار آن مرد است [[الهام]] کند تا با [[بخشش]] خود، آن مرد را [[راضی]] سازد. خداوند بخاطر حضور و [[هشیاری]] و [[پیروزی]] امیر بر دشمنانش [[لطف]] و [[عنایت]] کرده است و این [[پیروزی بر دشمن]] چیزی است که نزد [[خلیفه خدا]] و [[مسلمانان]] ضایع نشود.

			خداوند مردان امیر (لشکر شام) را [[حفظ]] کرد و به هیچ کس آسیبی نرسید. [[دشمنان]] آنان جز چهار [[ساعت]] مقاومت نکردند، بعد از [[کشتار]] وسیع [[نماز ظهر]] را در [[مسجد]] آنان برگزار کردم، [[شمشیر]] را در بین آنان به کار بردیم. هر کس که در برابر ما بود کشتیم، فراریان را دنبال کردیم، مجروحان را کشتیم آن‌گونه که [[امیر]] گفته بود. سه [[روز]] مشغول [[قتل]] و [[غارت]] شدیم [[خدا]] [[سایه]] امیر را مستدام بدارد.

			خانه‌های [[فرزندان]] عثمان را محل [[امان]] قرار دادیم، خدا را [[شکر]] که [[قلب]] مرا از کشتن [[اهل]] [[نفاق]] و خلاف که سابقه [[طغیان]] آنان طولانی شده بود [[شفا]] داد. من در حالی برای امیر از [[خانه]] سعد بن عاص نامه می‌نویسم که سخت مریض هستم. بخاطر این [[مرض]] مرا دیگر نخواهی دید. من آرزویی جز [[انتقام]] از اهل [[مدینه]] نداشتم والسلام<ref>الامامه و السیاسه، ج۱، ص۲۱۷؛ ریاض الاحزان، ص۱۷۹.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام سجاد (کتاب)\|مظلومیت امام سجاد]]، ص ۱۳۹.</ref>

	وقتی نامه [[مسلم بن عقبه]] به [[یزید]] رسید، نزد [[عبدالله بن جعفر]] که در آن وقت در [[شام]] بود و نزد فرزند خود [[معاویة بن یزید]] فرستاد و هر دو را احضار نمود و نامه مسلم بن عقبه را برای آنان قرائت کرد.		وقتی نامه [[مسلم بن عقبه]] به [[یزید]] رسید، نزد [[عبدالله بن جعفر]] که در آن وقت در [[شام]] بود و نزد فرزند خود [[معاویة بن یزید]] فرستاد و هر دو را احضار نمود و نامه مسلم بن عقبه را برای آنان قرائت کرد.

Bahmani: /* جایگاه امام سجاد{{ع}} در واقعه حره */

2025-03-12T08:04:26Z

جایگاه امام سجاد{{ع}} در واقعه حره

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۳۴
خط ۲۰۶:		خط ۲۰۶:

	== جایگاه امام سجاد{{ع}} در [[واقعه حره]] ==		== جایگاه امام سجاد{{ع}} در [[واقعه حره]] ==
	[[دوراندیشی]] و [[اندیشه]] بلند [[امام سجاد]]{{ع}} نسبت به [[جریانات سیاسی]] و آشوب‌های داخلی باعث شد برای [[حفظ]] [[مسلمین]] از شرارت‌های [[نظام حاکم]] در آن برهه از [[زمان]] و کاستن از [[قتل]] و [[غارت]] [[مردم مدینه]] در متن درگیری‌ها و [[فتنه]] قرار نگیرد تا بتواند با [[شوکت]] و سطوت [[امامت]] خود نسبت به [[نجات]] [[مردم]] از [[جنگ]] [[اشرار]] [[شفاعت]] کند. [[امام]] در این فتنه سنگین به همراه شماری از افراد [[خاندان]] خویش از [[شهر]] خارج شد، از طرفی [[شناخت]] و [[درک]] [[درستی]] که امام از دست‌های پشت پرده آن داشت و [[ابن زبیر]] را که فردی [[سیاسی]] و [[قدرت‌طلب]] بود در مسائل آن تأثیرگذار می‌دید باعث شد در متن حوادث قرار نگیرد که اگر امام کوچک‌ترین موضعی به عنوان [[رهبر]] [[شیعه]] اتخاذ می‌کرد مخاطره‌آمیزترین [[پیام]] را برای [[شیعیان]] داشت.		[[دوراندیشی]] و [[اندیشه]] بلند [[امام سجاد]]{{ع}} نسبت به جریانات سیاسی و آشوب‌های داخلی باعث شد برای [[حفظ]] [[مسلمین]] از شرارت‌های [[نظام حاکم]] در آن برهه از [[زمان]] و کاستن از [[قتل]] و [[غارت]] [[مردم مدینه]] در متن درگیری‌ها و [[فتنه]] قرار نگیرد تا بتواند با [[شوکت]] و سطوت [[امامت]] خود نسبت به [[نجات]] [[مردم]] از [[جنگ]] [[اشرار]] [[شفاعت]] کند. [[امام]] در این فتنه سنگین به همراه شماری از افراد [[خاندان]] خویش از [[شهر]] خارج شد، از طرفی [[شناخت]] و [[درک]] [[درستی]] که امام از دست‌های پشت پرده آن داشت و [[ابن زبیر]] را که فردی [[سیاسی]] و قدرت‌طلب بود در مسائل آن تأثیرگذار می‌دید باعث شد در متن حوادث قرار نگیرد که اگر امام کوچک‌ترین موضعی به عنوان [[رهبر]] [[شیعه]] اتخاذ می‌کرد مخاطره‌آمیزترین [[پیام]] را برای [[شیعیان]] داشت.

	در واقعۀ [[حره]] [[مسلم بن عقبه]] بعد از [[ظلم]] و جنایاتی که در [[حق]] [[اهل]] [[مدینه]] کرد، عده‌ای را برای دستگیری امام سجاد{{ع}} مأمور نمود، امام از جنایات و خرابی‌های وارده به مردم مدینه به [[مرقد]] [[شریف]] جدش پناه برده و زبان به [[دعا]] گشود با حال [[تضرع]] و [[قلب]] شکسته می‌نالید و می‌فرمود: خداوندا این [[مظلومین]] بی‌گناه را از [[شر]] [[جنایتکاران]] محفوظ بدار. امام مشغول به دعا بود که دژخیمان رسیدند و حضرت را نزد مسلم بن عقبه بردند.		در واقعۀ [[حره]] [[مسلم بن عقبه]] بعد از [[ظلم]] و جنایاتی که در [[حق]] [[اهل]] [[مدینه]] کرد، عده‌ای را برای دستگیری امام سجاد{{ع}} مأمور نمود، امام از جنایات و خرابی‌های وارده به مردم مدینه به مرقد [[شریف]] جدش پناه برده و زبان به [[دعا]] گشود با حال [[تضرع]] و [[قلب]] شکسته می‌نالید و می‌فرمود: خداوندا این مظلومین بی‌گناه را از [[شر]] جنایتکاران محفوظ بدار. امام مشغول به دعا بود که دژخیمان رسیدند و حضرت را نزد مسلم بن عقبه بردند.

	آن مرد خونخوار که از [[خشم]] مثل شعله [[آتش]] زبانه می‌کشید، به امام سجاد{{ع}} [[ناسزا]] گفت، ولی وقتی حضرت وارد مجلس او شد، لرزه به اندام مسلم افتاد و با حالت غیرعادی از [[مسند]] خود بلند شد و امام را [[پهلوی]] خود نشاند و چند نفر که برای کشته شدن آماده کرده بودند با شفاعت حضرت [[آزاد]] شدند. حضرت وقتی خواست تشریف ببرد، مسلم گفت: حاجتی داری بگو ادا می‌شود، امام فرمود: چیزی از تو توقع ندارم جز اینکه [[شمشیر]] خود را کنار بگذار و از [[جان]] مردم دست بردار. حضرت این جملات را فرمود و تشریف برد و در بین راه عرض کردند: ما از شما ترسناک بودیم که این مرد جانی به تو آسیبی برساند، حضرت فرمود: از [[شر]] او به [[خدا]] پناه بردم و از او خواستم که از [[جنایت]] دست بکشد.		آن مرد خونخوار که از [[خشم]] مثل شعله [[آتش]] زبانه می‌کشید، به امام سجاد{{ع}} [[ناسزا]] گفت، ولی وقتی حضرت وارد مجلس او شد، لرزه به اندام مسلم افتاد و با حالت غیرعادی از مسند خود بلند شد و امام را پهلوی خود نشاند و چند نفر که برای کشته شدن آماده کرده بودند با شفاعت حضرت [[آزاد]] شدند. حضرت وقتی خواست تشریف ببرد، مسلم گفت: حاجتی داری بگو ادا می‌شود، امام فرمود: چیزی از تو توقع ندارم جز اینکه [[شمشیر]] خود را کنار بگذار و از [[جان]] مردم دست بردار. حضرت این جملات را فرمود و تشریف برد و در بین راه عرض کردند: ما از شما ترسناک بودیم که این مرد جانی به تو آسیبی برساند، حضرت فرمود: از [[شر]] او به [[خدا]] پناه بردم و از او خواستم که از جنایت دست بکشد.

	عده‌ای به مسلم گفتند: تو به [[علی بن الحسین]]{{ع}} [[ناسزا]] می‌گفتی اما وقتی نزد تو آمد از او تجلیل کردی! مسلم گفت: خیال [[آزار]] او را داشتم اما وقتی نزدیک شد چنان [[ترس]] و [[وحشت]] از هیبت او مرا فراگرفت که آنگونه عمل کردم<ref>عقد الفرید، ج۴؛ طبری، ج۴.</ref>.		عده‌ای به مسلم گفتند: تو به [[علی بن الحسین]]{{ع}} [[ناسزا]] می‌گفتی اما وقتی نزد تو آمد از او تجلیل کردی! مسلم گفت: خیال [[آزار]] او را داشتم اما وقتی نزدیک شد چنان [[ترس]] و [[وحشت]] از هیبت او مرا فراگرفت که آنگونه عمل کردم<ref>عقد الفرید، ج۴؛ طبری، ج۴.</ref>.

	سؤالی که اینجا وجود دارد این است که چرا [[امام]] با [[انقلابیون]] [[مدینه]] [[همکاری]] نکرد؟ امام با [[آگاهی]] و [[بینش]] خاص خود آن حرکت را به موقع نمی‌دانست و آن [[آمادگی]] لازم را در [[مردم]] نمی‌دید و زمینه [[پیروزی]] کاملاً مساعد نبود و امام شرکت خود را [[مصلحت]] نمی‌دید. به علاوه امام به طرز [[فکر]] و [[روحیات]] آنان آشنا بود و سرانجام شوم کار یزید را می‌دید، اکثر این‌گونه [[شورش‌ها]] انگیزه [[سیاسی]] داشته اگر چه مردان شایسته‌ای مثل [[عبدالله بن حنظله]] در رأس آن بودند ولی شواهد [[تاریخی]] نشان می‌دهد که سر نخ [[انقلاب]] در دست [[ابن زبیر]] جاه‌طلب و امثال او بود<ref>مروج الذهب، ج۳، ص۸۰.</ref>.		سؤالی که اینجا وجود دارد این است که چرا [[امام]] با [[انقلابیون]] [[مدینه]] [[همکاری]] نکرد؟ امام با [[آگاهی]] و [[بینش]] خاص خود آن حرکت را به موقع نمی‌دانست و آن آمادگی لازم را در [[مردم]] نمی‌دید و زمینه [[پیروزی]] کاملاً مساعد نبود و امام شرکت خود را [[مصلحت]] نمی‌دید. به علاوه امام به طرز [[فکر]] و روحیات آنان آشنا بود و سرانجام شوم کار یزید را می‌دید، اکثر این‌گونه [[شورش‌ها]] انگیزه [[سیاسی]] داشته اگر چه مردان شایسته‌ای مثل [[عبدالله بن حنظله]] در رأس آن بودند ولی شواهد [[تاریخی]] نشان می‌دهد که سر نخ [[انقلاب]] در دست [[ابن زبیر]] جاه‌طلب و امثال او بود<ref>مروج الذهب، ج۳، ص۸۰.</ref>.

	در تمام این جنایات که [[مسلم بن عقبه]] و سپاهش مرتکب شدند و خون‌های بسیاری نزد [[قبر پیامبر]] ریخته شد، [[خانه]] [[امام سجاد]]{{ع}} به دلیل برخورد منطقی و دور اندیشانه‌اش از [[امنیت]] برخوردار بود و [[سپاهیان]] [[خون‌ریز]] به خانه امام که پناه [[اهل]] مدینه بود تعرض ننمودند، حتی [[مروان بن حکم]] [[دشمن]] دیرینه [[اهل بیت]]{{عم}} هم به این خانه کرم روی آورد.		در تمام این جنایات که [[مسلم بن عقبه]] و سپاهش مرتکب شدند و خون‌های بسیاری نزد [[قبر پیامبر]] ریخته شد، [[خانه]] [[امام سجاد]]{{ع}} به دلیل برخورد منطقی و دور اندیشانه‌اش از [[امنیت]] برخوردار بود و سپاهیان [[خون‌ریز]] به خانه امام که پناه [[اهل]] مدینه بود تعرض ننمودند، حتی [[مروان بن حکم]] [[دشمن]] دیرینه [[اهل بیت]]{{عم}} هم به این خانه کرم روی آورد.

	[[مروان]] کسی بود که آن [[زن]] را تحریک ساخت که نگذارد پیکر [[امام مجتبی]]{{ع}} در جنب [[مرقد]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[دفن]] شود تا آنجا که [[کینه]] درونی این [[زوجه پیامبر]] چنان به [[جوش]] آمد که گفت: کسی را که من [[دوست]] ندارم وارد خانه‌ام نکنید.		[[مروان]] کسی بود که آن [[زن]] را تحریک ساخت که نگذارد پیکر [[امام مجتبی]]{{ع}} در جنب مرقد [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[دفن]] شود تا آنجا که [[کینه]] درونی این زوجه پیامبر چنان به جوش آمد که گفت: کسی را که من [[دوست]] ندارم وارد خانه‌ام نکنید.

	ابن اعرابی گفت: وقتی یزید سپاهی به [[فرماندهی]] [[مسلم بن عقبه]] به [[مدینه]] فرستاد و [[خون]] [[اهل]] مدینه را بر او [[حلال]] کرد، [[حضرت علی بن الحسین]]{{ع}} چهارصد نفر از ما را جزء [[خانواده]] خود قرار داد و مخارج ما را تأمین کرد تا [[سپاه]] مسلم بن عقبه از بین رفت<ref>{{عربی\|قال ابن الأعرابي لما وجه يزيد بن معاوية عسكره لاستباحة أهل المدينة ضم علي بن الحسين{{ع}} إلى نفسه أربعمائة منا يعولهن إلى أن انقرض جيش مسلم بن عقبة}}؛ بحارالانوار، ج۴۶، ص۱۰۱.</ref>.		ابن اعرابی گفت: وقتی یزید سپاهی به [[فرماندهی]] [[مسلم بن عقبه]] به [[مدینه]] فرستاد و [[خون]] [[اهل]] مدینه را بر او [[حلال]] کرد، [[حضرت علی بن الحسین]]{{ع}} چهارصد نفر از ما را جزء [[خانواده]] خود قرار داد و مخارج ما را تأمین کرد تا [[سپاه]] مسلم بن عقبه از بین رفت<ref>{{عربی\|قال ابن الأعرابي لما وجه يزيد بن معاوية عسكره لاستباحة أهل المدينة ضم علي بن الحسين{{ع}} إلى نفسه أربعمائة منا يعولهن إلى أن انقرض جيش مسلم بن عقبة}}؛ بحارالانوار، ج۴۶، ص۱۰۱.</ref>.

Bahmani: /* علی بن الحسین {{ع}} */

2025-03-12T08:02:37Z

علی بن الحسین {{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۳۲
خط ۲۰۵:		خط ۲۰۵:
	همچنین [[زید بن وهب]] را آوردند، مسلم بن عقبه به او گفت: بیعت کن. زید گفت: من با تو بر [[سنت]] [[عمر]] بیعت می‌کنم. مسلم بن عقبه گفت: او را بکشید. زید بن وهب گفت: بیعت می‌کنم. مسلم بن عقبه گفت: لغزشی را که کردی، نمی‌پذیرم. [[مروان]] خواست وساطت کند، ولی مسلم بر گردن او زد و گفت: بایستی بیعت کنید که بنده یزید باشید. سپس دستور داد گردن زید بن وهب را زدند<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۹۳.</ref>.<ref>[[علی نظری منفرد\|نظری منفرد، علی]]، [[نهضت‌های پس از عاشورا (کتاب)\|نهضت‌های پس از عاشورا]]، ص ۱۸۱.</ref>		همچنین [[زید بن وهب]] را آوردند، مسلم بن عقبه به او گفت: بیعت کن. زید گفت: من با تو بر [[سنت]] [[عمر]] بیعت می‌کنم. مسلم بن عقبه گفت: او را بکشید. زید بن وهب گفت: بیعت می‌کنم. مسلم بن عقبه گفت: لغزشی را که کردی، نمی‌پذیرم. [[مروان]] خواست وساطت کند، ولی مسلم بر گردن او زد و گفت: بایستی بیعت کنید که بنده یزید باشید. سپس دستور داد گردن زید بن وهب را زدند<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۹۳.</ref>.<ref>[[علی نظری منفرد\|نظری منفرد، علی]]، [[نهضت‌های پس از عاشورا (کتاب)\|نهضت‌های پس از عاشورا]]، ص ۱۸۱.</ref>

	== ~~[[علی بن الحسین]]~~ {{ع}} ==		== جایگاه امام سجاد{{ع}} در [[واقعه حره]] ==
	[[امام سجاد]] {{ع}} ~~را نزد~~ [[~~مسلم بن عقبه~~]] ~~آوردند، مسلم گفت: این کیست؟ گفتند: علی بن الحسین است. پس به~~ آن ~~حضرت خوش آمد گفت~~ و ~~او را بر تخت نشانید~~ و ~~گفت:~~ [[~~یزید~~]] ~~به من سفارش کرده است که شما را گرامی بدارم<ref>بدون تردید مسلم بن عقبه از دشمنان اهل بیت {{عم}} بوده~~ و ~~در باطن می‌خواست که~~ با ~~امام {{ع}} همان‌گونه رفتار نمایند که با اهل مدینه~~ و ~~صحابه رسول خدا {{صل}} کرد، اما یزید~~ به ~~او دستور داده بود که با آن حضرت رفتار خصمانه‌ای نکند؛ زیرا پس از خطبه شام~~ مردم ~~آنجا امام سجاد {{ع}} را شناختند و قتل آن حضرت وجهه اجتماعی یزید را بیش~~ از ~~پیش خدشه‌دار می‌کرد به ویژه آنکه او قتل~~ امام ~~حسین {{ع}} را~~ به ~~عبیدالله بن زیاد نسبت می‌داد،~~ و از ~~سوی دیگر یزید بیم~~ داشت که اگر ~~آن حضرت را مانند دیگران~~ به ~~قتل برسانا۔ شورش همه جا را فرا گیرد.</ref>. آنگاه گفت: شاید~~ [[~~خانواده~~]] و [[~~اهل~~]] ~~و عیالت با آوردن شما نگران و مضطرب شده‌اند؟~~		[[دوراندیشی]] و [[اندیشه]] بلند [[امام سجاد]]{{ع}} نسبت به [[جریانات سیاسی]] و آشوب‌های داخلی باعث شد برای [[حفظ]] [[مسلمین]] از شرارت‌های [[نظام حاکم]] در آن برهه از [[زمان]] و کاستن از [[قتل]] و [[غارت]] [[مردم مدینه]] در متن درگیری‌ها و [[فتنه]] قرار نگیرد تا بتواند با [[شوکت]] و سطوت [[امامت]] خود نسبت به [[نجات]] [[مردم]] از [[جنگ]] [[اشرار]] [[شفاعت]] کند. [[امام]] در این فتنه سنگین به همراه شماری از افراد [[خاندان]] خویش از [[شهر]] خارج شد، از طرفی [[شناخت]] و [[درک]] [[درستی]] که امام از دست‌های پشت پرده آن داشت و [[ابن زبیر]] را که فردی [[سیاسی]] و [[قدرت‌طلب]] بود در مسائل آن تأثیرگذار می‌دید باعث شد در متن حوادث قرار نگیرد که اگر امام کوچک‌ترین موضعی به عنوان [[رهبر]] [[شیعه]] اتخاذ می‌کرد مخاطره‌آمیزترین [[پیام]] را برای [[شیعیان]] داشت.

	~~علی~~ بن ~~الحسین~~ {{ع}} ~~فرمود~~: ~~آری به~~ [[~~خدا~~]] [[~~سوگند~~]]. پس مسلم بن عقبه ~~دستور داد~~ که ~~مرکب~~ او را آماده کردند و او را ~~سوار نموده~~ و ~~بازگرداندند~~<ref>~~تاریخ~~ طبری، ~~ج۵، ص۴۹۳~~.</ref>.<ref>[[علی ~~نظری منفرد~~\|~~نظری منفرد،~~ علی]]، [[~~نهضت‌های پس از عاشورا~~ (کتاب)\|~~نهضت‌های پس از عاشورا~~]]، ص ~~۱۸۲~~.</ref>		در واقعۀ [[حره]] [[مسلم بن عقبه]] بعد از [[ظلم]] و جنایاتی که در [[حق]] [[اهل]] [[مدینه]] کرد، عده‌ای را برای دستگیری امام سجاد{{ع}} مأمور نمود، امام از جنایات و خرابی‌های وارده به مردم مدینه به [[مرقد]] [[شریف]] جدش پناه برده و زبان به [[دعا]] گشود با حال [[تضرع]] و [[قلب]] شکسته می‌نالید و می‌فرمود: خداوندا این [[مظلومین]] بی‌گناه را از [[شر]] [[جنایتکاران]] محفوظ بدار. امام مشغول به دعا بود که دژخیمان رسیدند و حضرت را نزد مسلم بن عقبه بردند.

			آن مرد خونخوار که از [[خشم]] مثل شعله [[آتش]] زبانه می‌کشید، به امام سجاد{{ع}} [[ناسزا]] گفت، ولی وقتی حضرت وارد مجلس او شد، لرزه به اندام مسلم افتاد و با حالت غیرعادی از [[مسند]] خود بلند شد و امام را [[پهلوی]] خود نشاند و چند نفر که برای کشته شدن آماده کرده بودند با شفاعت حضرت [[آزاد]] شدند. حضرت وقتی خواست تشریف ببرد، مسلم گفت: حاجتی داری بگو ادا می‌شود، امام فرمود: چیزی از تو توقع ندارم جز اینکه [[شمشیر]] خود را کنار بگذار و از [[جان]] مردم دست بردار. حضرت این جملات را فرمود و تشریف برد و در بین راه عرض کردند: ما از شما ترسناک بودیم که این مرد جانی به تو آسیبی برساند، حضرت فرمود: از [[شر]] او به [[خدا]] پناه بردم و از او خواستم که از [[جنایت]] دست بکشد.

			عده‌ای به مسلم گفتند: تو به [[علی بن الحسین]]{{ع}} [[ناسزا]] می‌گفتی اما وقتی نزد تو آمد از او تجلیل کردی! مسلم گفت: خیال [[آزار]] او را داشتم اما وقتی نزدیک شد چنان [[ترس]] و [[وحشت]] از هیبت او مرا فراگرفت که آنگونه عمل کردم<ref>عقد الفرید، ج۴؛ طبری، ج۴.</ref>.

			سؤالی که اینجا وجود دارد این است که چرا [[امام]] با [[انقلابیون]] [[مدینه]] [[همکاری]] نکرد؟ امام با [[آگاهی]] و [[بینش]] خاص خود آن حرکت را به موقع نمی‌دانست و آن [[آمادگی]] لازم را در [[مردم]] نمی‌دید و زمینه [[پیروزی]] کاملاً مساعد نبود و امام شرکت خود را [[مصلحت]] نمی‌دید. به علاوه امام به طرز [[فکر]] و [[روحیات]] آنان آشنا بود و سرانجام شوم کار یزید را می‌دید، اکثر این‌گونه [[شورش‌ها]] انگیزه [[سیاسی]] داشته اگر چه مردان شایسته‌ای مثل [[عبدالله بن حنظله]] در رأس آن بودند ولی شواهد [[تاریخی]] نشان می‌دهد که سر نخ [[انقلاب]] در دست [[ابن زبیر]] جاه‌طلب و امثال او بود<ref>مروج الذهب، ج۳، ص۸۰.</ref>.

			در تمام این جنایات که [[مسلم بن عقبه]] و سپاهش مرتکب شدند و خون‌های بسیاری نزد [[قبر پیامبر]] ریخته شد، [[خانه]] [[امام سجاد]]{{ع}} به دلیل برخورد منطقی و دور اندیشانه‌اش از [[امنیت]] برخوردار بود و [[سپاهیان]] [[خون‌ریز]] به خانه امام که پناه [[اهل]] مدینه بود تعرض ننمودند، حتی [[مروان بن حکم]] [[دشمن]] دیرینه [[اهل بیت]]{{عم}} هم به این خانه کرم روی آورد.

			[[مروان]] کسی بود که آن [[زن]] را تحریک ساخت که نگذارد پیکر [[امام مجتبی]]{{ع}} در جنب [[مرقد]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[دفن]] شود تا آنجا که [[کینه]] درونی این [[زوجه پیامبر]] چنان به [[جوش]] آمد که گفت: کسی را که من [[دوست]] ندارم وارد خانه‌ام نکنید.

			ابن اعرابی گفت: وقتی یزید سپاهی به [[فرماندهی]] [[مسلم بن عقبه]] به [[مدینه]] فرستاد و [[خون]] [[اهل]] مدینه را بر او [[حلال]] کرد، [[حضرت علی بن الحسین]]{{ع}} چهارصد نفر از ما را جزء [[خانواده]] خود قرار داد و مخارج ما را تأمین کرد تا [[سپاه]] مسلم بن عقبه از بین رفت<ref>{{عربی\|قال ابن الأعرابي لما وجه يزيد بن معاوية عسكره لاستباحة أهل المدينة ضم علي بن الحسين{{ع}} إلى نفسه أربعمائة منا يعولهن إلى أن انقرض جيش مسلم بن عقبة}}؛ بحارالانوار، ج۴۶، ص۱۰۱.</ref>.

			[[زمخشری]] هم در ربیع الابرار می‌نویسد: وقتی یزید، مسلم بن عقبه را برای [[قتل]] و [[غارت]] اهل مدینه فرستاد، [[امام سجاد]]{{ع}} چهارصد نفر از [[مردم مدینه]] را با اهل و عیال آنها به خود منضم نمود و در پناه خود قرار داد تا آنکه سپاه مسلم بن عقبه بازگشتند. یکی از زن‌های آن چهارصد نفر گفت: به [[خدا]] [[سوگند]] من در زیر [[سایه]] پدر و مادرم چنین در [[آسایش]] نبودم که در زیر سایه این مرد در آسایش بودم<ref>انوار البهیه، ص۹۸.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام سجاد (کتاب)\|مظلومیت امام سجاد]]، ص ۱۳۷.</ref>

	== هلاکت [[مسلم بن عقبه]] ==		== هلاکت [[مسلم بن عقبه]] ==

Bahmani: /* علی بن الحسین {{ع}} */

2025-03-12T07:59:29Z

علی بن الحسین {{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۹
خط ۲۰۸:		خط ۲۰۸:
	[[امام سجاد]] {{ع}} را نزد [[مسلم بن عقبه]] آوردند، مسلم گفت: این کیست؟ گفتند: علی بن الحسین است. پس به آن حضرت خوش آمد گفت و او را بر تخت نشانید و گفت: [[یزید]] به من سفارش کرده است که شما را گرامی بدارم<ref>بدون تردید مسلم بن عقبه از دشمنان اهل بیت {{عم}} بوده و در باطن می‌خواست که با امام {{ع}} همان‌گونه رفتار نمایند که با اهل مدینه و صحابه رسول خدا {{صل}} کرد، اما یزید به او دستور داده بود که با آن حضرت رفتار خصمانه‌ای نکند؛ زیرا پس از خطبه شام مردم آنجا امام سجاد {{ع}} را شناختند و قتل آن حضرت وجهه اجتماعی یزید را بیش از پیش خدشه‌دار می‌کرد به ویژه آنکه او قتل امام حسین {{ع}} را به عبیدالله بن زیاد نسبت می‌داد، و از سوی دیگر یزید بیم داشت که اگر آن حضرت را مانند دیگران به قتل برسانا۔ شورش همه جا را فرا گیرد.</ref>. آنگاه گفت: شاید [[خانواده]] و [[اهل]] و عیالت با آوردن شما نگران و مضطرب شده‌اند؟		[[امام سجاد]] {{ع}} را نزد [[مسلم بن عقبه]] آوردند، مسلم گفت: این کیست؟ گفتند: علی بن الحسین است. پس به آن حضرت خوش آمد گفت و او را بر تخت نشانید و گفت: [[یزید]] به من سفارش کرده است که شما را گرامی بدارم<ref>بدون تردید مسلم بن عقبه از دشمنان اهل بیت {{عم}} بوده و در باطن می‌خواست که با امام {{ع}} همان‌گونه رفتار نمایند که با اهل مدینه و صحابه رسول خدا {{صل}} کرد، اما یزید به او دستور داده بود که با آن حضرت رفتار خصمانه‌ای نکند؛ زیرا پس از خطبه شام مردم آنجا امام سجاد {{ع}} را شناختند و قتل آن حضرت وجهه اجتماعی یزید را بیش از پیش خدشه‌دار می‌کرد به ویژه آنکه او قتل امام حسین {{ع}} را به عبیدالله بن زیاد نسبت می‌داد، و از سوی دیگر یزید بیم داشت که اگر آن حضرت را مانند دیگران به قتل برسانا۔ شورش همه جا را فرا گیرد.</ref>. آنگاه گفت: شاید [[خانواده]] و [[اهل]] و عیالت با آوردن شما نگران و مضطرب شده‌اند؟

	علی بن الحسین {{ع}} فرمود: آری به [[خدا]] [[سوگند]]. پس مسلم بن عقبه دستور داد که مرکب او را آماده کردند و او را سوار نموده و بازگرداندند<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۹۳.</ref>. <ref>[[علی نظری منفرد\|نظری منفرد، علی]]، [[نهضت‌های پس از عاشورا (کتاب)\|نهضت‌های پس از عاشورا]]، ص ۱۸۲.</ref>		علی بن الحسین {{ع}} فرمود: آری به [[خدا]] [[سوگند]]. پس مسلم بن عقبه دستور داد که مرکب او را آماده کردند و او را سوار نموده و بازگرداندند<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۹۳.</ref>.<ref>[[علی نظری منفرد\|نظری منفرد، علی]]، [[نهضت‌های پس از عاشورا (کتاب)\|نهضت‌های پس از عاشورا]]، ص ۱۸۲.</ref>

	== هلاکت [[مسلم بن عقبه]] ==		== هلاکت [[مسلم بن عقبه]] ==

Bahmani: /* برخی از وقایع تلخ حادثه حره */

2025-03-12T07:57:24Z

برخی از وقایع تلخ حادثه حره

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۷
خط ۱۵۲:		خط ۱۵۲:
	[[سعید بن مسیب]] سال‌های [[حکومت یزید بن معاویه]] را شوم می‌خواند و می‌گفت: در سال اول: [[حسین بن علی]] {{ع}} و [[اهل بیت]] رسول خدا {{صل}} را به [[قتل]] رساند. در سال دوم: حرم [[رسول الله]] {{صل}} را مباح شمرده و حرمت [[مدینه]] را هتک کرد. در سال سوم: در [[حرم الهی]] [[خون]] ریخت و [[کعبه]] را به [[آتش]] کشید»<ref>یعقوبی، احمد، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۲۴۰.</ref>.		[[سعید بن مسیب]] سال‌های [[حکومت یزید بن معاویه]] را شوم می‌خواند و می‌گفت: در سال اول: [[حسین بن علی]] {{ع}} و [[اهل بیت]] رسول خدا {{صل}} را به [[قتل]] رساند. در سال دوم: حرم [[رسول الله]] {{صل}} را مباح شمرده و حرمت [[مدینه]] را هتک کرد. در سال سوم: در [[حرم الهی]] [[خون]] ریخت و [[کعبه]] را به [[آتش]] کشید»<ref>یعقوبی، احمد، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۲۴۰.</ref>.

	ماجرای [[حرّه]] که طی آن [[یزید]]، حرمت [[رسول]] الله‌{{صل}} را [[شکست]]، از این قرار بود که گروهی از سرشناسان مدینه، از [[فرزندان]] [[صحابه]] و بزرگان شهر، برای [[دیدار]] با یزید بن معاویه به [[شام]] رفتند که [[عبدالله بن حنظله غسیل الملائکه]]، [[عبدالله بن ابی عمرو بن حفص]] و [[منذر بن زبیر]] از جمله آنان بودند.		ماجرای [[حرّه]] که طی آن [[یزید]]، حرمت [[رسول]] الله‌{{صل}} را [[شکست]]، از این قرار بود که گروهی از سرشناسان مدینه، از [[فرزندان]] [[صحابه]] و بزرگان شهر، برای دیدار با یزید بن معاویه به [[شام]] رفتند که [[عبدالله بن حنظله غسیل الملائکه]]، [[عبدالله بن ابی عمرو بن حفص]] و [[منذر بن زبیر]] از جمله آنان بودند.

	[[طبری]] می‌گوید: «[یزید] آنان را گرامی داشت و نکویی کرد و پاداش‌های بزرگ داد. سپس از نزد او بازگشتند و به مدینه آمدند... و میان خویش سخن کردند و یزید را [[دشنام]] دادند و [[عیوب]] او را برشمردند و گفتند: از پیش کسی آمده‌ایم که [[دین]] ندارد، شراب می‌نوشد و تنبور می‌زند و [[کنیزکان]] پیش او می‌نوازند. سگ‌بازی می‌کند و با [[فرومایگان]] و [[جوانان]] به صحبت می‌نشیند<ref>طبری، محمد، تاریخ طبری، ج۷، ص۴۰۳.</ref>.		[[طبری]] می‌گوید: «[یزید] آنان را گرامی داشت و نکویی کرد و پاداش‌های بزرگ داد. سپس از نزد او بازگشتند و به مدینه آمدند... و میان خویش سخن کردند و یزید را [[دشنام]] دادند و [[عیوب]] او را برشمردند و گفتند: از پیش کسی آمده‌ایم که [[دین]] ندارد، شراب می‌نوشد و تنبور می‌زند و [[کنیزکان]] پیش او می‌نوازند. سگ‌بازی می‌کند و با [[فرومایگان]] و [[جوانان]] به صحبت می‌نشیند<ref>طبری، محمد، تاریخ طبری، ج۷، ص۴۰۳.</ref>.
خط ۱۹۲:		خط ۱۹۲:
	گوید: آن مرد گریست. او را گفتم: از چه می‌گریی؟ گفت: به خدا سوگند در شگفتم. من در [[روزگار]] [[معاویه]] هر ساله به [[جنگ]] تابستانه می‌رفتم. در [[خواب]] دیدم که مرا می‌گویند: تو به جنگ مدینه می‌روی و در آن مردی به نام [[محمد بن عمرو بن حزم]] را می‌کشی و با کشتن او [[جهنمی]] می‌شوی. گوید: گفتم: این درباره مدینه نیست و در خود مدینه [[رسول الله]] اتفاق نمی‌افتد... گوید: گفتم: شاید یکی از شهرهای [[روم]] باشد، به همین سبب چون به جنگ می‌رفتم، [[شمشیر]] نمی‌کشیدم تا اینکه معاویه مرد و [[یزید]] به [[خلافت]] رسید. او برای سپاهی که باید به مدینه می‌رفت، قرعه‌کشی کرد و قرعه به نام من افتاد. گوید: گفتم: به خدا سوگند این همان است. از آنان خواستم که کسی را به جای من ببرند، لیک نپذیرفتند، پس با خود گفتم: حال که نمی‌پذیرند، من نیز در آن [[شهر]] شمشیر نمی‌کشم. گوید: پس در [[حره]] حاضر شدم و یارانم بیرون رفتند تا [[نبرد]] کنند، لیک من در خیمه‌ام ماندم و آنان چون [[جنگ]] را به پایان بردند، نزد من بازگشتند و گفتند: وارد [[شهر]] شدیم و کار [[مردم]] را به پایان بردیم. یارانم به یکدیگر گفتند: بیایید کشتگان را بنگریم. من نیز شمشیرم را حمایل کردم و بیرون رفتم. ما کشتگان را می‌نگریستیم و می‌گفتیم: این فلانی است، این فلانی است. که ناگاه مردی در یکی از آن [[خانه‌ها]]، [[شمشیر]] به دست و با دهانی کف کرده مرا دید و گفت:ای سگ! خونت را از من بازدار.		گوید: آن مرد گریست. او را گفتم: از چه می‌گریی؟ گفت: به خدا سوگند در شگفتم. من در [[روزگار]] [[معاویه]] هر ساله به [[جنگ]] تابستانه می‌رفتم. در [[خواب]] دیدم که مرا می‌گویند: تو به جنگ مدینه می‌روی و در آن مردی به نام [[محمد بن عمرو بن حزم]] را می‌کشی و با کشتن او [[جهنمی]] می‌شوی. گوید: گفتم: این درباره مدینه نیست و در خود مدینه [[رسول الله]] اتفاق نمی‌افتد... گوید: گفتم: شاید یکی از شهرهای [[روم]] باشد، به همین سبب چون به جنگ می‌رفتم، [[شمشیر]] نمی‌کشیدم تا اینکه معاویه مرد و [[یزید]] به [[خلافت]] رسید. او برای سپاهی که باید به مدینه می‌رفت، قرعه‌کشی کرد و قرعه به نام من افتاد. گوید: گفتم: به خدا سوگند این همان است. از آنان خواستم که کسی را به جای من ببرند، لیک نپذیرفتند، پس با خود گفتم: حال که نمی‌پذیرند، من نیز در آن [[شهر]] شمشیر نمی‌کشم. گوید: پس در [[حره]] حاضر شدم و یارانم بیرون رفتند تا [[نبرد]] کنند، لیک من در خیمه‌ام ماندم و آنان چون [[جنگ]] را به پایان بردند، نزد من بازگشتند و گفتند: وارد [[شهر]] شدیم و کار [[مردم]] را به پایان بردیم. یارانم به یکدیگر گفتند: بیایید کشتگان را بنگریم. من نیز شمشیرم را حمایل کردم و بیرون رفتم. ما کشتگان را می‌نگریستیم و می‌گفتیم: این فلانی است، این فلانی است. که ناگاه مردی در یکی از آن [[خانه‌ها]]، [[شمشیر]] به دست و با دهانی کف کرده مرا دید و گفت:ای سگ! خونت را از من بازدار.

	گوید: من همه چیز را از یاد بردم و به او حمله کردم و با او جنگیدم و به قتلش رساندم. سپس نوری از میان دو چشمش تابید و در دست من افتاد، گفتم: این کیست؟ مرا گفتند: «این [[محمد بن عمرو بن حزم]] است». سپس با یارانم گشت می‌زدیم، آنان می‌گفتند: این فلانی است که [[انسانی]] ناشناس گذر کرد و گفت: وای بر شما! چه کسی این را کشت - مراد او محمد بن عمرو بن حزم بود - [[خدا]] او را بکشد، به خدا [[سوگند]] هرگز [[بهشت]] را با چشمان خویش نخواهد دید»<ref>ابن قتیبه دینوری، عبدالرحمن، الإمامة و السیاسة، ج۱، ص۲۱۵ - ۲۱۶.</ref>.<ref>[[محمد مهدی آصفی\|آصفی، محمد مهدی]]، [[بر آستان عاشورا ج۱ (کتاب)\|بر آستان عاشورا]]، ~~ج۱،~~ ص ~~۱۸۲~~.</ref>		گوید: من همه چیز را از یاد بردم و به او حمله کردم و با او جنگیدم و به قتلش رساندم. سپس نوری از میان دو چشمش تابید و در دست من افتاد، گفتم: این کیست؟ مرا گفتند: «این [[محمد بن عمرو بن حزم]] است». سپس با یارانم گشت می‌زدیم، آنان می‌گفتند: این فلانی است که [[انسانی]] ناشناس گذر کرد و گفت: وای بر شما! چه کسی این را کشت - مراد او محمد بن عمرو بن حزم بود - [[خدا]] او را بکشد، به خدا [[سوگند]] هرگز [[بهشت]] را با چشمان خویش نخواهد دید»<ref>ابن قتیبه دینوری، عبدالرحمن، الإمامة و السیاسة، ج۱، ص۲۱۵ - ۲۱۶.</ref>.<ref>[[محمد مهدی آصفی\|آصفی، محمد مهدی]]، [[بر آستان عاشورا ج۱ (کتاب)\|بر آستان عاشورا ج۱]]، ص ۱۸۲؛ [[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام سجاد (کتاب)\|مظلومیت امام سجاد]]، ص ۱۳۰.</ref>

	== قصر بنی‌عامر ==		== قصر بنی‌عامر ==

Bahmani: /* وادی القری */

2025-03-12T07:56:45Z

وادی القری

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۶
خط ۱۰۱:		خط ۱۰۱:
	[[مسلم بن عقبه]] با سپاه شام به طرف مدینه حرکت کرده تا به «وادی القری»<ref>از توابع مدینه و در راه شام قرار دارد و دارای قریه‌های بسیاری است. (معجم البلدان، ج۵، ص۳۴۵).</ref> رسیدند در آنجا با [[بنی‌امیه]] که از مدینه به سوی [[شام]] در حرکت بودند برخورد کردند.		[[مسلم بن عقبه]] با سپاه شام به طرف مدینه حرکت کرده تا به «وادی القری»<ref>از توابع مدینه و در راه شام قرار دارد و دارای قریه‌های بسیاری است. (معجم البلدان، ج۵، ص۳۴۵).</ref> رسیدند در آنجا با [[بنی‌امیه]] که از مدینه به سوی [[شام]] در حرکت بودند برخورد کردند.

	مسلم بن عقبه ابتدا [[عمرو بن عثمان بن عفان]] را خواست و از او پرسید: چه خبر داری؟ او در جواب گفت: من نمی‌توانم تو را مطلع سازم زیرا [[اهل]] مدینه از من [[پیمان]] گرفته‌اند که [[راز]] آنها را افشا نکنم و [[دشمن]] را بر ایشان مسلط نگردانم.		مسلم بن عقبه ابتدا [[عمرو بن عثمان بن عفان]] را خواست و از او پرسید: چه خبر داری؟ او در جواب گفت: من نمی‌توانم تو را مطلع سازم زیرا [[اهل]] مدینه از من [[پیمان]] گرفته‌اند که راز آنها را افشا نکنم و [[دشمن]] را بر ایشان مسلط نگردانم. مسلم بن عقبه به او گفت: اگر فرزند [[عثمان]] نبودی، تو را می‌کشتم و به [[خدا]] [[سوگند]] هرگز کسی از [[قریش]] را رها نسازم.
	مسلم بن عقبه به او گفت: اگر فرزند [[عثمان]] نبودی، تو را می‌کشتم و به [[خدا]] [[سوگند]] هرگز کسی از [[قریش]] را رها نسازم.

	[[مروان بن حکم]] به فرزندش عبدالملک گفت: تو از طرف من نزد مسلم بن عقبه برو، شاید که او اکتفا نماید و مرا نطلبد.		[[مروان بن حکم]] به فرزندش عبدالملک گفت: تو از طرف من نزد مسلم بن عقبه برو، شاید که او اکتفا نماید و مرا نطلبد.
	عبدالملک نزد مسلم بن عقبه رفت، مسلم به او گفت: آنچه را از [[اخبار]] [[مردم]] می‌دانی بیان کن و نظر خودت را نیز اظهار نما. عبدالملک گفت: [[رأی]] من این است که به سوی مدینه بروی و در نزدیکی نخل‌های آنجا فرود آیی، پس مردم را در سایه قرار ده و از ثمره آن درختان استفاده کنید تا اینکه چون شب فرا رسد دستور ده با دقت [[پاسداری]] کنند و چون صبح شد مدینه را در سمت چپ خود قرار ده تا اینکه به قسمت شرقی [[مدینه]] بروی و در حالی در آنجا با [[مردم]] رو به رو می‌شوی که [[خورشید]] رو به روی آنان و پشت سر شما قرار گیرد و شما را [[آزار]] نرساند ولی آنان را [[اذیت]] می‌کند، سپس با آنان بجنگ زیرا که آنان با [[امام]] خود [[مخالفت]] کرده‌اند<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۸۵.</ref>.		عبدالملک نزد مسلم بن عقبه رفت، مسلم به او گفت: آنچه را از [[اخبار]] [[مردم]] می‌دانی بیان کن و نظر خودت را نیز اظهار نما. عبدالملک گفت: رأی من این است که به سوی مدینه بروی و در نزدیکی نخل‌های آنجا فرود آیی، پس مردم را در سایه قرار ده و از ثمره آن درختان استفاده کنید تا اینکه چون شب فرا رسد دستور ده با دقت [[پاسداری]] کنند و چون صبح شد مدینه را در سمت چپ خود قرار ده تا اینکه به قسمت شرقی [[مدینه]] بروی و در حالی در آنجا با [[مردم]] رو به رو می‌شوی که [[خورشید]] رو به روی آنان و پشت سر شما قرار گیرد و شما را [[آزار]] نرساند ولی آنان را [[اذیت]] می‌کند، سپس با آنان بجنگ زیرا که آنان با [[امام]] خود [[مخالفت]] کرده‌اند<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۸۵.</ref>.

	[[ابن قتیبه]] نقل کرده است که [[مسلم بن عقبه]] از [[مروان بن حکم]] سؤال کرد: تعداد [[مردم مدینه]] که آماده [[جنگ]] هستند، چقدر است؟ [[مروان]] در جواب گفت: تعداد آنان بسیار است و از [[سپاه]] شما بیشتر است ولی در امر جنگ کارآزموده نیستند و تعداد کمی دارای بصیرتند که در برابر [[شمشیر]] [[مقاومت]] نمی‌کنند زیرا [[سلاح]] و مرکب کافی ندارند و از این رو خندقی را اطراف مدینه حفر نموده و در مدینه متحصن شده‌اند.		[[ابن قتیبه]] نقل کرده است که [[مسلم بن عقبه]] از [[مروان بن حکم]] سؤال کرد: تعداد [[مردم مدینه]] که آماده [[جنگ]] هستند، چقدر است؟ [[مروان]] در جواب گفت: تعداد آنان بسیار است و از [[سپاه]] شما بیشتر است ولی در امر جنگ کارآزموده نیستند و تعداد کمی دارای بصیرتند که در برابر [[شمشیر]] [[مقاومت]] نمی‌کنند زیرا [[سلاح]] و مرکب کافی ندارند و از این رو خندقی را اطراف مدینه حفر نموده و در مدینه متحصن شده‌اند.
خط ۱۱۷:		خط ۱۱۶:
	بعضی از آنان به یکدیگر گفتند: ما نزد [[منبر]] برای [[اهل]] مدینه [[سوگند]] یاد کردیم که اگر توانستیم، سپاه شام را باز گردانیم؛ پس حال چگونه با سپاه شام به مدینه بازگردیم؟ مروان گفت: اما من به سوی مدینه باز می‌گردم. برخی از [[بنی‌امیه]] به او گفتند: از این کار صرف نظر کن زیرا با این کار خودتان را می‌کشید و با پیوستن به سپاه مسلم بن عقبه به [[خدا]] سوگند آنان را زیاد نمی‌کنیم.		بعضی از آنان به یکدیگر گفتند: ما نزد [[منبر]] برای [[اهل]] مدینه [[سوگند]] یاد کردیم که اگر توانستیم، سپاه شام را باز گردانیم؛ پس حال چگونه با سپاه شام به مدینه بازگردیم؟ مروان گفت: اما من به سوی مدینه باز می‌گردم. برخی از [[بنی‌امیه]] به او گفتند: از این کار صرف نظر کن زیرا با این کار خودتان را می‌کشید و با پیوستن به سپاه مسلم بن عقبه به [[خدا]] سوگند آنان را زیاد نمی‌کنیم.

	[[مروان]] گفت: به [[خدا]] [[سوگند]] من با مسلم به [[مدینه]] می‌روم تا از [[دشمن]] و از کسی که مرا از خانه‌ام بیرون کرده است و بین من و خانواده‌ام جدایی انداخته [[انتقام]] بگیرم، اگرچه در این راه کشته شوم. پس به جز مروان و فرزندش عبدالملک کسی از [[بنی‌امیه]] با [[مسلم بن عقبه]] به مدینه بازنگشت<ref>[[علی نظری منفرد\|نظری منفرد، علی]]، [[نهضت‌های پس از عاشورا (کتاب)\|نهضت‌های پس از عاشورا]]، ص ~~۱۷۳~~.</ref>.		[[مروان]] گفت: به [[خدا]] [[سوگند]] من با مسلم به [[مدینه]] می‌روم تا از [[دشمن]] و از کسی که مرا از خانه‌ام بیرون کرده است و بین من و خانواده‌ام جدایی انداخته [[انتقام]] بگیرم، اگرچه در این راه کشته شوم. پس به جز مروان و فرزندش عبدالملک کسی از [[بنی‌امیه]] با [[مسلم بن عقبه]] به مدینه بازنگشت<ref>[[علی نظری منفرد\|نظری منفرد، علی]]، [[نهضت‌های پس از عاشورا (کتاب)\|نهضت‌های پس از عاشورا]]، ص ۱۷۳؛ [[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام سجاد (کتاب)\|مظلومیت امام سجاد]]، ص ۱۳۰.</ref>.

	== حفر [[خندق]] ==		== حفر [[خندق]] ==

Bahmani: /* اعزام سپاه */

2025-03-12T07:56:08Z

اعزام سپاه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۶
خط ۹۵:		خط ۹۵:
	مسلم بن عقبه به یزید گفت: طبق آنچه به من دستور دادی به جز دو جمله [[رفتار]] می‌کنم. یزید گفت: آن دو چیست؟ گفت: از کسی که [[اطاعت]] کند، قبول کنم؛ و هرکس پشت کرده و [[نافرمانی]] نماید، او را به [[قتل]] رسانم.		مسلم بن عقبه به یزید گفت: طبق آنچه به من دستور دادی به جز دو جمله [[رفتار]] می‌کنم. یزید گفت: آن دو چیست؟ گفت: از کسی که [[اطاعت]] کند، قبول کنم؛ و هرکس پشت کرده و [[نافرمانی]] نماید، او را به [[قتل]] رسانم.

	[[یزید]] گفت: همین کافی است اما بازگویی ضرری ندارد و تأکید برای تو نفع دارد، هنگامی که به [[مدینه]] رسیدی هرکس از ورود تو به مدینه ممانعت کرد یا [[اقدام]] به [[جنگ]] نمود او را با [[شمشیر]] پاسخ ده و مجروحان را به قتل برسان و فراریان را تعقیب کن<ref>الإمامة والسیاسه، ج۱، ص۱۷۹.</ref>.<ref>[[علی نظری منفرد\|نظری منفرد، علی]]، [[نهضت‌های پس از عاشورا (کتاب)\|نهضت‌های پس از عاشورا]]، ص ~~۱۷۲~~.</ref>		[[یزید]] گفت: همین کافی است اما بازگویی ضرری ندارد و تأکید برای تو نفع دارد، هنگامی که به [[مدینه]] رسیدی هرکس از ورود تو به مدینه ممانعت کرد یا [[اقدام]] به [[جنگ]] نمود او را با [[شمشیر]] پاسخ ده و مجروحان را به قتل برسان و فراریان را تعقیب کن<ref>الإمامة والسیاسه، ج۱، ص۱۷۹.</ref>.<ref>[[علی نظری منفرد\|نظری منفرد، علی]]، [[نهضت‌های پس از عاشورا (کتاب)\|نهضت‌های پس از عاشورا]]، ص ۱۷۲؛ [[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام سجاد (کتاب)\|مظلومیت امام سجاد]]، ص ۱۳۰.</ref>

	== وادی القری ==		== وادی القری ==

Bahmani: /* اعزام سپاه */

2025-03-12T07:53:27Z

اعزام سپاه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۳
خط ۸۹:		خط ۸۹:
	[[معاویه]] به [[یزید]] [[وصیت]] کرده بود که: اگر در [[حکومت]] تو مشکلی پدید آمد و یا اینکه کسی بر علیه تو به پاخاست، [[مسلم بن عقبه]] را عهده‌دار مقابله با او کن؛ لذا یزید او را خواند و به او گفت: با این [[سپاه]] به سوی [[مدینه]] حرکت کن و اگر می‌خواهی، تو را از این مأموریت معاف دارم زیرا تو را [[بیمار]] می‌بینم.		[[معاویه]] به [[یزید]] [[وصیت]] کرده بود که: اگر در [[حکومت]] تو مشکلی پدید آمد و یا اینکه کسی بر علیه تو به پاخاست، [[مسلم بن عقبه]] را عهده‌دار مقابله با او کن؛ لذا یزید او را خواند و به او گفت: با این [[سپاه]] به سوی [[مدینه]] حرکت کن و اگر می‌خواهی، تو را از این مأموریت معاف دارم زیرا تو را [[بیمار]] می‌بینم.

	مسلم بن عقبه گفت: تو را به خدا سوگند مرا از این اجری که نصیبم شده است [[محروم]] نکن و دیگری را به جای من نفرست، من در [[خواب]] دیدم که درخت [[غرقد]]<ref>غرقد: اسم درختی است که در بقیع بوده و قبرستان بقیع در مدینه «بقیع غرقد» نامیده شده است. (معجم البلدان، ج۴، ص۱۹۴).</ref> شاخه‌های مرا برای [[خون‌خواهی عثمان]] می‌خواند و من آن را تعبیر نمودم که من خون‌خواهی خواهم کرد، و به خدا سوگند [[مردم مدینه]] این کار را نکردند مگر اینکه درب هلاکت را به روی خود گشوده‌اند. یزید به او گفت: حال که چنین است، حرکت کن و تو عهده‌دار این [[مسئولیت]] باش.		مسلم بن عقبه گفت: تو را به خدا سوگند مرا از این اجری که نصیبم شده است [[محروم]] نکن و دیگری را به جای من نفرست، من در [[خواب]] دیدم که درخت [[غرقد]]<ref>غرقد: اسم درختی است که در بقیع بوده و قبرستان بقیع در مدینه «بقیع غرقد» نامیده شده است. (معجم البلدان، ج۴، ص۱۹۴).</ref> شاخه‌های مرا برای خون‌خواهی عثمان می‌خواند و من آن را تعبیر نمودم که من خون‌خواهی خواهم کرد، و به خدا سوگند [[مردم مدینه]] این کار را نکردند مگر اینکه درب هلاکت را به روی خود گشوده‌اند. یزید به او گفت: حال که چنین است، حرکت کن و تو عهده‌دار این [[مسئولیت]] باش.

	مسلم بن عقبه با لشکری که افراد آن کمتر از بیست سال و بیشتر از پنجاه سال نبودند، با تجهیزات و [[سلاح]] کامل [[جنگ]] و سوار بر اسب‌های عربی حرکت کردند؛ و یزید ده هزار شتر برای حمل آذوقه همراه آنان فرستاد و گفت: از راه مدینه به سوی [[ابن زبیر]] می‌روی، پس اگر [[اهل]] مدینه راه را بر تو بستند و با تو از در جنگ در آمدند با آنان مقابله کن و بر هر کس دست پیدا کردی او را به [[قتل]] برسان و سه [[روز]] آنان را [[غارت]] کن.		مسلم بن عقبه با لشکری که افراد آن کمتر از بیست سال و بیشتر از پنجاه سال نبودند، با تجهیزات و [[سلاح]] کامل [[جنگ]] و سوار بر اسب‌های عربی حرکت کردند؛ و یزید ده هزار شتر برای حمل آذوقه همراه آنان فرستاد و گفت: از راه مدینه به سوی [[ابن زبیر]] می‌روی، پس اگر [[اهل]] مدینه راه را بر تو بستند و با تو از در جنگ در آمدند با آنان مقابله کن و بر هر کس دست پیدا کردی او را به [[قتل]] برسان و سه [[روز]] آنان را [[غارت]] کن.

Bahmani: /* ریشه‌های واقعه حره */

2025-03-12T07:52:15Z

ریشه‌های واقعه حره

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۲
خط ۱۶:		خط ۱۶:

	== ریشه‌های واقعه حره ==		== ریشه‌های واقعه حره ==
	۱. پس از [[شهادت سیدالشهداء]] و ورود [[اهل بیت]]{{عم}} به [[مدینه]]، اقامه مجالس یاد و [[عزای حسینی]]، جو افشاگری و تنویر افکار عمومی را به همراه داشت. [[قلوب]] جریحه‌دار اهل بیت و موج [[عاطفی]] شهادت‌های [[کودکان]] و [[جوانان]] و بزرگان [[بنی‌هاشم]] و در رأس آنها [[سیدالشهداء]] مردم را در [[نفرت]] وصف‌ناپذیری از حکومت شرارت‌بار [[اموی]] فرو برده بود و این نفرت عمومی جرقه‌ای را می‌طلبید تا به عقده‌های [[دل]]، سمت و سوی انقلابی دهد.		۱. پس از [[شهادت سیدالشهداء]] و ورود [[اهل بیت]]{{عم}} به [[مدینه]]، اقامه مجالس یاد و [[عزای حسینی]]، جو افشاگری و تنویر افکار عمومی را به همراه داشت. [[قلوب]] جریحه‌دار اهل بیت و موج [[عاطفی]] شهادت‌های کودکان و [[جوانان]] و بزرگان [[بنی‌هاشم]] و در رأس آنها [[سیدالشهداء]] مردم را در [[نفرت]] وصف‌ناپذیری از حکومت شرارت‌بار [[اموی]] فرو برده بود و این نفرت عمومی جرقه‌ای را می‌طلبید تا به عقده‌های [[دل]]، سمت و سوی انقلابی دهد.

	۲. پس از [[حادثه کربلا]] مأمورین حکومت در مدینه که عمدتاً اموی بودند، برای مهار [[احساسات]] مردمی [[متوسل]] به بد [[رفتاری]] و [[ظلم]] و [[طغیان]] شدند و [[حقوق]] و عطایای مردم را از [[بیت المال]] منع کردند و لذا در مدینه که بزرگ‌ترین مرکز [[علمی]] و [[دینی]] و مجمع [[صحابه]] بود مقدمات [[قیام]] و [[انقلاب]] فراهم شد.		۲. پس از [[حادثه کربلا]] مأمورین حکومت در مدینه که عمدتاً اموی بودند، برای مهار [[احساسات]] مردمی [[متوسل]] به بد [[رفتاری]] و [[ظلم]] و [[طغیان]] شدند و [[حقوق]] و عطایای مردم را از [[بیت المال]] منع کردند و لذا در مدینه که بزرگ‌ترین مرکز [[علمی]] و [[دینی]] و مجمع [[صحابه]] بود مقدمات [[قیام]] و [[انقلاب]] فراهم شد.
خط ۳۷:		خط ۳۷:
	نقل شده پس از [[شورش مردم مدینه]] و [[محاصره]] [[بنی‌امیه]] در [[خانه]] [[مروان]]، [[امیر مدینه]] پیراهن پاره‌پاره خود را برای یزید به [[شام]] فرستاد و در نامه‌ای به او نوشت به فریاد ما برسید [[اهل]] [[مدینه]] [[قوم]] ما را از مدینه بیرون راندند<ref>عقد الفرید، ج۵، ص۱۳۷.</ref>.		نقل شده پس از [[شورش مردم مدینه]] و [[محاصره]] [[بنی‌امیه]] در [[خانه]] [[مروان]]، [[امیر مدینه]] پیراهن پاره‌پاره خود را برای یزید به [[شام]] فرستاد و در نامه‌ای به او نوشت به فریاد ما برسید [[اهل]] [[مدینه]] [[قوم]] ما را از مدینه بیرون راندند<ref>عقد الفرید، ج۵، ص۱۳۷.</ref>.

	در پی [[عزم]] [[قاطع]] اهل مدینه به [[مبارزه]] با [[لشکر شام]]، براساس درخواست خود بنی‌امیه، آنها از [[شهر مدینه]] [[اخراج]] شدند و در محلی به نام ذی خُشب که در یک‌منزلی مدینه قرار داشت استقرار یافتند<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام سجاد (کتاب)\|مظلومیت امام سجاد]]، ص ~~۱۲۷~~.</ref>.		در پی [[عزم]] [[قاطع]] اهل مدینه به [[مبارزه]] با [[لشکر شام]]، براساس درخواست خود بنی‌امیه، آنها از [[شهر مدینه]] [[اخراج]] شدند و در محلی به نام ذی خُشب که در یک‌منزلی مدینه قرار داشت استقرار یافتند<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام سجاد (کتاب)\|مظلومیت امام سجاد]]، ص ۱۲۷؛ [[علی نظری منفرد\|نظری منفرد، علی]]، [[نهضت‌های پس از عاشورا (کتاب)\|نهضت‌های پس از عاشورا]]، ص ۱۶۵ ـ ۱۶۶.</ref>.

	== منذر بن زبیر ==		== منذر بن زبیر ==