واقعه غدیر خم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Saqi: تغییرمسیر به غدیر خم

2020-06-06T05:44:22Z

تغییرمسیر به غدیر خم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۱۴
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{خرد}}~~		#تغییر_مسیر [[غدیر خم]]
	~~{{امامت}}~~
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~
	~~: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~
	~~: <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[~~واقعه~~ غدیر خم ~~در حدیث]] \| [[واقعه غدیر خم در کلام اسلامی]]</div>~~
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~
	: <div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[واقعه غدیر خم (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
	~~<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;">~~

	~~==مقدمه==~~
	*موضوع [[امامت]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} و [[حدیث ولایت]] و حادثۀ [[غدیر خم]] به صورت گذرا از این قرار است: [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} چون دانست که [[وفات]] او نزدیک شده است، [[تصمیم]] گرفت به سفر [[حج]] برود و در آنجا با عموم [[مسلمانان]] [[دیدار]] کند و رهنمودهای کلّی را دربارۀ خط صحیح [[دین]] و انجام [[حج]] و [[پیشگیری]] از [[انحرافات]] ارائه دهد. آن آخرین [[حج]] [[پیامبر]] که در [[سال دهم هجری]] اتفاق افتاد، [[حجة الوداع]] نام گرفت. [[پیامبر]] اعلام کرده بود که این آخرین [[دیدار]] عمومی وی با [[مسلمانان]] است. جمع بسیاری از [[مدینه]] و مناطق دیگر آن سال به [[حج]] رفتند. [[پیامبر]]، بارها در مواقع گوناگون با آنان سخن گفت، از جمله در کنار [[چاه زمزم]] خطبه‌ای خواند. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} در بازگشت به سوی [[مدینه]]، چون به منطقۀ [[غدیر خم]] در نزدیکی [[جحفه]] رسید، جایی که کاروانها از هم جدا می‌شدند و راه [[مدینه]]، [[عراق]]، [[یمن]] از هم جدا می‌شد، [[جبرئیل امین]] [[پیام]] مهمّی از سوی [[خدا]] آورد، تا [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} آن را به [[مردم]] [[ابلاغ]] کند، پیامی آن‌چنان حسّاس و حیاتی که اگر آن را نرساند، [[رسالت]] [[خدا]] را به انجام نرسانده است و آن [[نصب]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} به عنوان [[جانشین]] خود بود. [[آیه]] {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ...}}<ref>مائده، آیه ۶۷</ref> حامل همین [[پیام]] بود. [[پیامبر]] [[دستور]] داد همه درنگ کنند. خود فرود آمد، به کاروان‌ها هم فرمود تا فرود آیند، رفتگان برگردند، بازماندگان برسند و همه آن روز (که روز ۱۸ [[ذی حجّه]] بود) در آن صحرای گرم گرد آیند. جمعیّت حاضر در وادی [[غدیر خم]] را تا ۱۲۰ هزار هم [[نقل]] کرده‌اند. پس از [[نماز]]، [[دستور]] داد تا از [[جهاز شتران]] منبری برافرازند. همه با [[اشتیاق]] آمادۀ شنیدن سخنان [[پیامبر]] بودند. [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} از زحماتی که در [[راه هدایت]] آنان و [[تبلیغ دین]] [[خدا]] کشیده بود با آنان سخن گفت، توصیه‌های فراوانی کرد، نسبت به مراعات [[حقوق]] [[ثقلین]] ([[قرآن و عترت]]) تأکید نمود. از آنان [[اقرار]] گرفت که طبق [[آیۀ قرآن]] برآنان [[ولایت]] دارد و از خودشان نسبت به آنان اولی است. سپس دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} را گرفت و بالا برد تا آنکه همه او را دیدند و شناختند و با صدای بلند و رسا فرمود: {{عربی\|من کنت مولاه فهذا علیّ مولاه...}} [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} را رسما و با آن مراسم باشکوه و جلوه‌های به‌یادماندنی به [[جانشینی]] خود و [[امامت]] بر [[مسلمین]] [[نصب]] کرد و آنان را ملزم ساخت که از او [[اطاعت]] کنند و از فرمانش [[سرپیچی]] نداشته باشند. آن روز، روز مهمّی بود و [[عید]] به شمار می‌آمد، [[مردم]] دسته‌دسته آمدند و به [[امام علی\|علی]]{{ع}} تبریک گفتند. این به [[فرمان]] [[پیامبر خاتم\|حضرت محمّد]]{{صل}} بود که برای [[امام علی\|علی]]{{ع}} خیمه‌ای زدند و همه آمدند و به آن [[حضرت]] با عنوان "[[امیر المؤمنین]]"[[سلام]] دادند و تهنیت گفتند. [[ابوبکر]] و [[عمر]] در صدر کسانی بودند که برای تهنیت‌گویی آمدند و سخن [[عمر]] ([[بخ بخ لک یا علی]]) در تواریخ آمده است.[[دست]] دادن [[مردم]] با [[امام علی\|امیر مؤمنان]] و تهنیت‌گویی برای [[امامت]]، همراه بود با [[بیعت]] با آن [[حضرت]]. [[همسران پیامبر]] و [[زنان]] دیگری که در کاروان بودند، با قرار دادن دست خود در ظرف آبی که دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} هم در آن بود، با وی [[بیعت]] کردند. پس از انجام این مراسم، آیۀ {{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}}<ref>مائده، آیه ۳.</ref> نازل شد و [[پیامبر]]، [[خدا]] را [[شکر]] کرد و بر [[اکمال دین]] و [[اتمام نعمت]] و [[رضایت الهی]] به ادای [[رسالت]] و [[تعیین]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} برای [[ولایت]]، شاکرانه [[تکبیر]] گفت. در همان صحنه، [[حسّان بن ثابت]] از [[پیامبر]] اجازه خواست تا این واقعه را به [[شعر]] بسراید و قصیدۀ معروف خود را {{عربی\|ینادیهم یوم الغدیر نبیّهم...}} خواند و [[پیامبر]] دعایش کرد. کاروانها هرکدام به سوی مقصد خویش حرکت کردند. امّا آیا آن [[پیمان‌ها]] و بیعت‌ها [[استوار]] ماند؟ و آیا به [[فرمان خدا]] و [[رسول]] در مورد [[جانشینی حضرت امیر]] عمل شد و [[وصیت پیامبر]] مورد توجّه قرار گرفت؟ حوادث پس از [[رحلت پیامبر خدا]]{{صل}} نشان داد که بسیاری [[پیمان]] شکستند و به [[بیعت]] [[وفادار]] نماندند و [[حادثۀ غدیر]] را [[انکار]] کردند و در [[سقیفه]]، [[خلافت]] را به دیگران سپردند و [[اهل بیت]] و [[امام علی\|علی بن ابی طالب]]{{ع}} را [[خانه‌نشین]] و منزوی ساختند<ref>واقعۀ غدیر را به طور تفصیل در کتب تاریخ ذکر کرده‌اند، نیازی به ذکر منبع نیست. ر.ک: «الغدير»، ج ۱، «بحارالأنوار»، ج ۳۷ ص ۱۰۸ تا ۲۵۳. «موسوعة الامام علی بن ابی‌طالب» ج ۲ ص ۲۵۱ و «حسّاس‌ترین فراز تاریخ»</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۵۸۹.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	~~==منابع==~~
	* [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']].

	~~==پانویس==~~
	~~{{یادآوری پانویس}}~~
	~~{{پانویس2}}~~


	~~{{رویدادهای مهم قرن اول هجری}}~~
	~~{{امامت شناسی}}~~
	~~{{اهل بیت}}~~
	~~{{امام علی}}~~
	~~[[رده:واقعه غدیر خم]]~~
	~~[[رده:مدخل فرهنگ غدیر~~]]

Wasity: /* مقدمه */

2020-06-02T19:03:18Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۲۲:۳۳
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*موضوع [[امامت]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} و ~~حدیث~~ [[ولایت]] و حادثۀ [[غدیر خم]] به صورت گذرا از این قرار است: [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} چون دانست که وفات او نزدیک شده است، تصمیم گرفت به سفر [[حج]] برود و در آنجا با عموم مسلمانان دیدار کند و رهنمودهای کلّی را دربارۀ خط صحیح دین و انجام حج و پیشگیری از انحرافات ارائه دهد. آن آخرین حج [[پیامبر]] که در سال دهم هجری اتفاق افتاد، [[حجة الوداع]] نام گرفت. [[پیامبر]] اعلام کرده بود که این آخرین دیدار عمومی وی با مسلمانان است. جمع بسیاری از مدینه و مناطق دیگر آن سال به حج رفتند. ~~پیامبر،~~ بارها در مواقع گوناگون با آنان سخن گفت، از جمله در کنار چاه زمزم خطبه‌ای خواند. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} در بازگشت به سوی ~~مدینه،~~ چون به منطقۀ [[غدیر خم]] در نزدیکی جحفه رسید، جایی که کاروانها از هم جدا می‌شدند و راه ~~مدینه، عراق،~~ یمن از هم جدا می‌شد، [[جبرئیل]] ~~امین~~ پیام مهمّی از سوی خدا آورد، تا [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} آن را به مردم ابلاغ کند، پیامی آن‌چنان حسّاس و حیاتی که اگر آن را نرساند، رسالت خدا را به انجام نرسانده است و آن نصب [[امام علی\|علی]]{{ع}} به عنوان جانشین خود بود. آیه {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ...}}<ref>مائده، آیه ۶۷</ref> حامل همین پیام بود. پیامبر دستور داد همه درنگ کنند. خود فرود آمد، به کاروان‌ها هم فرمود تا فرود آیند، رفتگان برگردند، بازماندگان برسند و همه آن روز (که روز ۱۸ ذی حجّه بود) در آن صحرای گرم گرد آیند. جمعیّت حاضر در وادی [[غدیر خم]] را تا ۱۲۰ هزار هم نقل کرده‌اند. پس از ~~نماز،~~ دستور داد تا از جهاز شتران منبری برافرازند. همه با اشتیاق آمادۀ شنیدن سخنان [[پیامبر]] بودند. [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} از زحماتی که در راه هدایت آنان و تبلیغ دین خدا کشیده بود با آنان سخن گفت، توصیه‌های فراوانی کرد، نسبت به مراعات حقوق ثقلین (قرآن و عترت) تأکید نمود. از آنان اقرار گرفت که طبق آیۀ قرآن برآنان ولایت دارد و از خودشان نسبت به آنان اولی است. سپس دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} را گرفت و بالا برد تا آنکه همه او را دیدند و شناختند و با صدای بلند و رسا فرمود: {{عربی\|من کنت مولاه فهذا علیّ مولاه...}} [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} را رسما و با آن مراسم باشکوه و جلوه‌های به‌یادماندنی به جانشینی خود و [[امامت]] بر مسلمین نصب کرد و آنان را ملزم ساخت که از او [[اطاعت]] کنند و از فرمانش سرپیچی نداشته باشند. آن روز، روز مهمّی بود و عید به شمار می‌آمد، مردم دسته‌دسته آمدند و به [[امام علی\|علی]]{{ع}} تبریک گفتند. این به فرمان [[پیامبر خاتم\|حضرت محمّد]]{{صل}} بود که برای [[امام علی\|علی]]{{ع}} خیمه‌ای زدند و همه آمدند و به آن حضرت با عنوان "امیر المؤمنین" سلام دادند و تهنیت گفتند. [[ابوبکر]] و [[عمر]] در صدر کسانی بودند که برای تهنیت‌گویی آمدند و سخن عمر ([[بخ بخ لک یا علی]]) در تواریخ آمده است. دست دادن مردم با [[امام علی\|امیر مؤمنان]] و تهنیت‌گویی برای [[امامت]]، همراه بود با [[بیعت]] با آن حضرت. ~~همسران~~ [[پیامبر]] و زنان دیگری که در کاروان بودند، با قرار دادن دست خود در ظرف آبی که دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} هم در آن بود، با وی [[بیعت]] کردند. پس از انجام این مراسم، آیۀ {{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}}<ref>مائده، آیه ۳.</ref> نازل شد و [[پیامبر]]، خدا را شکر کرد و بر اکمال دین و اتمام نعمت و رضایت الهی به ادای رسالت و تعیین [[امام علی\|علی]]{{ع}} برای [[ولایت]]، شاکرانه تکبیر گفت. در همان صحنه، حسّان بن ثابت از پیامبر اجازه خواست تا این واقعه را به شعر بسراید و قصیدۀ معروف خود را {{عربی\|ینادیهم یوم الغدیر نبیّهم...}} خواند و [[پیامبر]] دعایش کرد. کاروانها هرکدام به سوی مقصد خویش حرکت کردند. امّا آیا آن پیمان‌ها و بیعت‌ها استوار ماند؟ و آیا به فرمان خدا و رسول در مورد جانشینی حضرت امیر عمل شد و ~~وصیت~~ [[پیامبر]] مورد توجّه قرار گرفت؟ حوادث پس از ~~رحلت~~ [[~~پیامبر خاتم\|~~پیامبر خدا]] {{صل}} نشان داد که بسیاری پیمان شکستند و به [[بیعت]] وفادار نماندند و ~~حادثۀ~~ [[غدیر]] را انکار کردند و در [[سقیفه]]، [[خلافت]] را به دیگران سپردند و [[اهل بیت]] و [[امام علی\|علی بن ابی طالب]]{{ع}} را خانه‌نشین و منزوی ساختند<ref>واقعۀ غدیر را به طور تفصیل در کتب تاریخ ذکر کرده‌اند، نیازی به ذکر منبع نیست. ر.ک: «الغدير»، ج ۱، «بحارالأنوار»، ج ۳۷ ص ۱۰۸ تا ۲۵۳. «موسوعة الامام علی بن ابی‌طالب» ج ۲ ص ۲۵۱ و «حسّاس‌ترین فراز تاریخ»</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۵۸۹.</ref>		*موضوع [[امامت]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} و [[حدیث ولایت]] و حادثۀ [[غدیر خم]] به صورت گذرا از این قرار است: [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} چون دانست که [[وفات]] او نزدیک شده است، [[تصمیم]] گرفت به سفر [[حج]] برود و در آنجا با عموم [[مسلمانان]] [[دیدار]] کند و رهنمودهای کلّی را دربارۀ خط صحیح [[دین]] و انجام [[حج]] و [[پیشگیری]] از [[انحرافات]] ارائه دهد. آن آخرین [[حج]] [[پیامبر]] که در [[سال دهم هجری]] اتفاق افتاد، [[حجة الوداع]] نام گرفت. [[پیامبر]] اعلام کرده بود که این آخرین [[دیدار]] عمومی وی با [[مسلمانان]] است. جمع بسیاری از [[مدینه]] و مناطق دیگر آن سال به [[حج]] رفتند. [[پیامبر]]، بارها در مواقع گوناگون با آنان سخن گفت، از جمله در کنار [[چاه زمزم]] خطبه‌ای خواند. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} در بازگشت به سوی [[مدینه]]، چون به منطقۀ [[غدیر خم]] در نزدیکی [[جحفه]] رسید، جایی که کاروانها از هم جدا می‌شدند و راه [[مدینه]]، [[عراق]]، [[یمن]] از هم جدا می‌شد، [[جبرئیل امین]] [[پیام]] مهمّی از سوی [[خدا]] آورد، تا [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} آن را به [[مردم]] [[ابلاغ]] کند، پیامی آن‌چنان حسّاس و حیاتی که اگر آن را نرساند، [[رسالت]] [[خدا]] را به انجام نرسانده است و آن [[نصب]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} به عنوان [[جانشین]] خود بود. [[آیه]] {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ...}}<ref>مائده، آیه ۶۷</ref> حامل همین [[پیام]] بود. [[پیامبر]] [[دستور]] داد همه درنگ کنند. خود فرود آمد، به کاروان‌ها هم فرمود تا فرود آیند، رفتگان برگردند، بازماندگان برسند و همه آن روز (که روز ۱۸ [[ذی حجّه]] بود) در آن صحرای گرم گرد آیند. جمعیّت حاضر در وادی [[غدیر خم]] را تا ۱۲۰ هزار هم [[نقل]] کرده‌اند. پس از [[نماز]]، [[دستور]] داد تا از [[جهاز شتران]] منبری برافرازند. همه با [[اشتیاق]] آمادۀ شنیدن سخنان [[پیامبر]] بودند. [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} از زحماتی که در [[راه هدایت]] آنان و [[تبلیغ دین]] [[خدا]] کشیده بود با آنان سخن گفت، توصیه‌های فراوانی کرد، نسبت به مراعات [[حقوق]] [[ثقلین]] ([[قرآن و عترت]]) تأکید نمود. از آنان [[اقرار]] گرفت که طبق [[آیۀ قرآن]] برآنان [[ولایت]] دارد و از خودشان نسبت به آنان اولی است. سپس دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} را گرفت و بالا برد تا آنکه همه او را دیدند و شناختند و با صدای بلند و رسا فرمود: {{عربی\|من کنت مولاه فهذا علیّ مولاه...}} [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} را رسما و با آن مراسم باشکوه و جلوه‌های به‌یادماندنی به [[جانشینی]] خود و [[امامت]] بر [[مسلمین]] [[نصب]] کرد و آنان را ملزم ساخت که از او [[اطاعت]] کنند و از فرمانش [[سرپیچی]] نداشته باشند. آن روز، روز مهمّی بود و [[عید]] به شمار می‌آمد، [[مردم]] دسته‌دسته آمدند و به [[امام علی\|علی]]{{ع}} تبریک گفتند. این به [[فرمان]] [[پیامبر خاتم\|حضرت محمّد]]{{صل}} بود که برای [[امام علی\|علی]]{{ع}} خیمه‌ای زدند و همه آمدند و به آن [[حضرت]] با عنوان "[[امیر المؤمنین]]"[[سلام]] دادند و تهنیت گفتند. [[ابوبکر]] و [[عمر]] در صدر کسانی بودند که برای تهنیت‌گویی آمدند و سخن [[عمر]] ([[بخ بخ لک یا علی]]) در تواریخ آمده است.[[دست]] دادن [[مردم]] با [[امام علی\|امیر مؤمنان]] و تهنیت‌گویی برای [[امامت]]، همراه بود با [[بیعت]] با آن [[حضرت]]. [[همسران پیامبر]] و [[زنان]] دیگری که در کاروان بودند، با قرار دادن دست خود در ظرف آبی که دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} هم در آن بود، با وی [[بیعت]] کردند. پس از انجام این مراسم، آیۀ {{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}}<ref>مائده، آیه ۳.</ref> نازل شد و [[پیامبر]]، [[خدا]] را [[شکر]] کرد و بر [[اکمال دین]] و [[اتمام نعمت]] و [[رضایت الهی]] به ادای [[رسالت]] و [[تعیین]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} برای [[ولایت]]، شاکرانه [[تکبیر]] گفت. در همان صحنه، [[حسّان بن ثابت]] از [[پیامبر]] اجازه خواست تا این واقعه را به [[شعر]] بسراید و قصیدۀ معروف خود را {{عربی\|ینادیهم یوم الغدیر نبیّهم...}} خواند و [[پیامبر]] دعایش کرد. کاروانها هرکدام به سوی مقصد خویش حرکت کردند. امّا آیا آن [[پیمان‌ها]] و بیعت‌ها [[استوار]] ماند؟ و آیا به [[فرمان خدا]] و [[رسول]] در مورد [[جانشینی حضرت امیر]] عمل شد و [[وصیت پیامبر]] مورد توجّه قرار گرفت؟ حوادث پس از [[رحلت پیامبر خدا]]{{صل}} نشان داد که بسیاری [[پیمان]] شکستند و به [[بیعت]] [[وفادار]] نماندند و [[حادثۀ غدیر]] را [[انکار]] کردند و در [[سقیفه]]، [[خلافت]] را به دیگران سپردند و [[اهل بیت]] و [[امام علی\|علی بن ابی طالب]]{{ع}} را [[خانه‌نشین]] و منزوی ساختند<ref>واقعۀ غدیر را به طور تفصیل در کتب تاریخ ذکر کرده‌اند، نیازی به ذکر منبع نیست. ر.ک: «الغدير»، ج ۱، «بحارالأنوار»، ج ۳۷ ص ۱۰۸ تا ۲۵۳. «موسوعة الامام علی بن ابی‌طالب» ج ۲ ص ۲۵۱ و «حسّاس‌ترین فراز تاریخ»</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۵۸۹.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Wasity: جایگزینی متن - '، ص:' به '، ص'

2019-07-11T18:40:18Z

جایگزینی متن - '، ص:' به '، ص'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۲۲:۱۰
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*موضوع [[امامت]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} و حدیث [[ولایت]] و حادثۀ [[غدیر خم]] به صورت گذرا از این قرار است: [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} چون دانست که وفات او نزدیک شده است، تصمیم گرفت به سفر [[حج]] برود و در آنجا با عموم مسلمانان دیدار کند و رهنمودهای کلّی را دربارۀ خط صحیح دین و انجام حج و پیشگیری از انحرافات ارائه دهد. آن آخرین حج [[پیامبر]] که در سال دهم هجری اتفاق افتاد، [[حجة الوداع]] نام گرفت. [[پیامبر]] اعلام کرده بود که این آخرین دیدار عمومی وی با مسلمانان است. جمع بسیاری از مدینه و مناطق دیگر آن سال به حج رفتند. پیامبر، بارها در مواقع گوناگون با آنان سخن گفت، از جمله در کنار چاه زمزم خطبه‌ای خواند. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} در بازگشت به سوی مدینه، چون به منطقۀ [[غدیر خم]] در نزدیکی جحفه رسید، جایی که کاروانها از هم جدا می‌شدند و راه مدینه، عراق، یمن از هم جدا می‌شد، [[جبرئیل]] امین پیام مهمّی از سوی خدا آورد، تا [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} آن را به مردم ابلاغ کند، پیامی آن‌چنان حسّاس و حیاتی که اگر آن را نرساند، رسالت خدا را به انجام نرسانده است و آن نصب [[امام علی\|علی]]{{ع}} به عنوان جانشین خود بود. آیه {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ...}}<ref>مائده، آیه ۶۷</ref> حامل همین پیام بود. پیامبر دستور داد همه درنگ کنند. خود فرود آمد، به کاروان‌ها هم فرمود تا فرود آیند، رفتگان برگردند، بازماندگان برسند و همه آن روز (که روز ۱۸ ذی حجّه بود) در آن صحرای گرم گرد آیند. جمعیّت حاضر در وادی [[غدیر خم]] را تا ۱۲۰ هزار هم نقل کرده‌اند. پس از نماز، دستور داد تا از جهاز شتران منبری برافرازند. همه با اشتیاق آمادۀ شنیدن سخنان [[پیامبر]] بودند. [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} از زحماتی که در راه هدایت آنان و تبلیغ دین خدا کشیده بود با آنان سخن گفت، توصیه‌های فراوانی کرد، نسبت به مراعات حقوق ثقلین (قرآن و عترت) تأکید نمود. از آنان اقرار گرفت که طبق آیۀ قرآن برآنان ولایت دارد و از خودشان نسبت به آنان اولی است. سپس دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} را گرفت و بالا برد تا آنکه همه او را دیدند و شناختند و با صدای بلند و رسا فرمود: {{عربی\|من کنت مولاه فهذا علیّ مولاه...}} [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} را رسما و با آن مراسم باشکوه و جلوه‌های به‌یادماندنی به جانشینی خود و [[امامت]] بر مسلمین نصب کرد و آنان را ملزم ساخت که از او [[اطاعت]] کنند و از فرمانش سرپیچی نداشته باشند. آن روز، روز مهمّی بود و عید به شمار می‌آمد، مردم دسته‌دسته آمدند و به [[امام علی\|علی]]{{ع}} تبریک گفتند. این به فرمان [[پیامبر خاتم\|حضرت محمّد]]{{صل}} بود که برای [[امام علی\|علی]]{{ع}} خیمه‌ای زدند و همه آمدند و به آن حضرت با عنوان "امیر المؤمنین" سلام دادند و تهنیت گفتند. [[ابوبکر]] و [[عمر]] در صدر کسانی بودند که برای تهنیت‌گویی آمدند و سخن عمر ([[بخ بخ لک یا علی]]) در تواریخ آمده است. دست دادن مردم با [[امام علی\|امیر مؤمنان]] و تهنیت‌گویی برای [[امامت]]، همراه بود با [[بیعت]] با آن حضرت. همسران [[پیامبر]] و زنان دیگری که در کاروان بودند، با قرار دادن دست خود در ظرف آبی که دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} هم در آن بود، با وی [[بیعت]] کردند. پس از انجام این مراسم، آیۀ {{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}}<ref>مائده، آیه ۳.</ref> نازل شد و [[پیامبر]]، خدا را شکر کرد و بر اکمال دین و اتمام نعمت و رضایت الهی به ادای رسالت و تعیین [[امام علی\|علی]]{{ع}} برای [[ولایت]]، شاکرانه تکبیر گفت. در همان صحنه، حسّان بن ثابت از پیامبر اجازه خواست تا این واقعه را به شعر بسراید و قصیدۀ معروف خود را {{عربی\|ینادیهم یوم الغدیر نبیّهم...}} خواند و [[پیامبر]] دعایش کرد. کاروانها هرکدام به سوی مقصد خویش حرکت کردند. امّا آیا آن پیمان‌ها و بیعت‌ها استوار ماند؟ و آیا به فرمان خدا و رسول در مورد جانشینی حضرت امیر عمل شد و وصیت [[پیامبر]] مورد توجّه قرار گرفت؟ حوادث پس از رحلت [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}} نشان داد که بسیاری پیمان شکستند و به [[بیعت]] وفادار نماندند و حادثۀ [[غدیر]] را انکار کردند و در [[سقیفه]]، [[خلافت]] را به دیگران سپردند و [[اهل بیت]] و [[امام علی\|علی بن ابی طالب]]{{ع}} را خانه‌نشین و منزوی ساختند<ref>واقعۀ غدیر را به طور تفصیل در کتب تاریخ ذکر کرده‌اند، نیازی به ذکر منبع نیست. ر.ک: «الغدير»، ج ۱، «بحارالأنوار»، ج ۳۷ ص ۱۰۸ تا ۲۵۳. «موسوعة الامام علی بن ابی‌طالب» ج ۲ ص ۲۵۱ و «حسّاس‌ترین فراز تاریخ»</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ~~ص:۵۸۹~~.</ref>		*موضوع [[امامت]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} و حدیث [[ولایت]] و حادثۀ [[غدیر خم]] به صورت گذرا از این قرار است: [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} چون دانست که وفات او نزدیک شده است، تصمیم گرفت به سفر [[حج]] برود و در آنجا با عموم مسلمانان دیدار کند و رهنمودهای کلّی را دربارۀ خط صحیح دین و انجام حج و پیشگیری از انحرافات ارائه دهد. آن آخرین حج [[پیامبر]] که در سال دهم هجری اتفاق افتاد، [[حجة الوداع]] نام گرفت. [[پیامبر]] اعلام کرده بود که این آخرین دیدار عمومی وی با مسلمانان است. جمع بسیاری از مدینه و مناطق دیگر آن سال به حج رفتند. پیامبر، بارها در مواقع گوناگون با آنان سخن گفت، از جمله در کنار چاه زمزم خطبه‌ای خواند. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} در بازگشت به سوی مدینه، چون به منطقۀ [[غدیر خم]] در نزدیکی جحفه رسید، جایی که کاروانها از هم جدا می‌شدند و راه مدینه، عراق، یمن از هم جدا می‌شد، [[جبرئیل]] امین پیام مهمّی از سوی خدا آورد، تا [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} آن را به مردم ابلاغ کند، پیامی آن‌چنان حسّاس و حیاتی که اگر آن را نرساند، رسالت خدا را به انجام نرسانده است و آن نصب [[امام علی\|علی]]{{ع}} به عنوان جانشین خود بود. آیه {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ...}}<ref>مائده، آیه ۶۷</ref> حامل همین پیام بود. پیامبر دستور داد همه درنگ کنند. خود فرود آمد، به کاروان‌ها هم فرمود تا فرود آیند، رفتگان برگردند، بازماندگان برسند و همه آن روز (که روز ۱۸ ذی حجّه بود) در آن صحرای گرم گرد آیند. جمعیّت حاضر در وادی [[غدیر خم]] را تا ۱۲۰ هزار هم نقل کرده‌اند. پس از نماز، دستور داد تا از جهاز شتران منبری برافرازند. همه با اشتیاق آمادۀ شنیدن سخنان [[پیامبر]] بودند. [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} از زحماتی که در راه هدایت آنان و تبلیغ دین خدا کشیده بود با آنان سخن گفت، توصیه‌های فراوانی کرد، نسبت به مراعات حقوق ثقلین (قرآن و عترت) تأکید نمود. از آنان اقرار گرفت که طبق آیۀ قرآن برآنان ولایت دارد و از خودشان نسبت به آنان اولی است. سپس دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} را گرفت و بالا برد تا آنکه همه او را دیدند و شناختند و با صدای بلند و رسا فرمود: {{عربی\|من کنت مولاه فهذا علیّ مولاه...}} [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} را رسما و با آن مراسم باشکوه و جلوه‌های به‌یادماندنی به جانشینی خود و [[امامت]] بر مسلمین نصب کرد و آنان را ملزم ساخت که از او [[اطاعت]] کنند و از فرمانش سرپیچی نداشته باشند. آن روز، روز مهمّی بود و عید به شمار می‌آمد، مردم دسته‌دسته آمدند و به [[امام علی\|علی]]{{ع}} تبریک گفتند. این به فرمان [[پیامبر خاتم\|حضرت محمّد]]{{صل}} بود که برای [[امام علی\|علی]]{{ع}} خیمه‌ای زدند و همه آمدند و به آن حضرت با عنوان "امیر المؤمنین" سلام دادند و تهنیت گفتند. [[ابوبکر]] و [[عمر]] در صدر کسانی بودند که برای تهنیت‌گویی آمدند و سخن عمر ([[بخ بخ لک یا علی]]) در تواریخ آمده است. دست دادن مردم با [[امام علی\|امیر مؤمنان]] و تهنیت‌گویی برای [[امامت]]، همراه بود با [[بیعت]] با آن حضرت. همسران [[پیامبر]] و زنان دیگری که در کاروان بودند، با قرار دادن دست خود در ظرف آبی که دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} هم در آن بود، با وی [[بیعت]] کردند. پس از انجام این مراسم، آیۀ {{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}}<ref>مائده، آیه ۳.</ref> نازل شد و [[پیامبر]]، خدا را شکر کرد و بر اکمال دین و اتمام نعمت و رضایت الهی به ادای رسالت و تعیین [[امام علی\|علی]]{{ع}} برای [[ولایت]]، شاکرانه تکبیر گفت. در همان صحنه، حسّان بن ثابت از پیامبر اجازه خواست تا این واقعه را به شعر بسراید و قصیدۀ معروف خود را {{عربی\|ینادیهم یوم الغدیر نبیّهم...}} خواند و [[پیامبر]] دعایش کرد. کاروانها هرکدام به سوی مقصد خویش حرکت کردند. امّا آیا آن پیمان‌ها و بیعت‌ها استوار ماند؟ و آیا به فرمان خدا و رسول در مورد جانشینی حضرت امیر عمل شد و وصیت [[پیامبر]] مورد توجّه قرار گرفت؟ حوادث پس از رحلت [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}} نشان داد که بسیاری پیمان شکستند و به [[بیعت]] وفادار نماندند و حادثۀ [[غدیر]] را انکار کردند و در [[سقیفه]]، [[خلافت]] را به دیگران سپردند و [[اهل بیت]] و [[امام علی\|علی بن ابی طالب]]{{ع}} را خانه‌نشین و منزوی ساختند<ref>واقعۀ غدیر را به طور تفصیل در کتب تاریخ ذکر کرده‌اند، نیازی به ذکر منبع نیست. ر.ک: «الغدير»، ج ۱، «بحارالأنوار»، ج ۳۷ ص ۱۰۸ تا ۲۵۳. «موسوعة الامام علی بن ابی‌طالب» ج ۲ ص ۲۵۱ و «حسّاس‌ترین فراز تاریخ»</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۵۸۹.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Admin: جایگزینی متن - '}} }}' به '}}'

2019-06-02T15:01:05Z

جایگزینی متن - '}} }}' به '}}'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۱۸:۳۱
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*موضوع [[امامت]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} و حدیث [[ولایت]] و حادثۀ [[غدیر خم]] به صورت گذرا از این قرار است: [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} چون دانست که وفات او نزدیک شده است، تصمیم گرفت به سفر [[حج]] برود و در آنجا با عموم مسلمانان دیدار کند و رهنمودهای کلّی را دربارۀ خط صحیح دین و انجام حج و پیشگیری از انحرافات ارائه دهد. آن آخرین حج [[پیامبر]] که در سال دهم هجری اتفاق افتاد، [[حجة الوداع]] نام گرفت. [[پیامبر]] اعلام کرده بود که این آخرین دیدار عمومی وی با مسلمانان است. جمع بسیاری از مدینه و مناطق دیگر آن سال به حج رفتند. پیامبر، بارها در مواقع گوناگون با آنان سخن گفت، از جمله در کنار چاه زمزم خطبه‌ای خواند. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} در بازگشت به سوی مدینه، چون به منطقۀ [[غدیر خم]] در نزدیکی جحفه رسید، جایی که کاروانها از هم جدا می‌شدند و راه مدینه، عراق، یمن از هم جدا می‌شد، [[جبرئیل]] امین پیام مهمّی از سوی خدا آورد، تا [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} آن را به مردم ابلاغ کند، پیامی آن‌چنان حسّاس و حیاتی که اگر آن را نرساند، رسالت خدا را به انجام نرسانده است و آن نصب [[امام علی\|علی]]{{ع}} به عنوان جانشین خود بود. آیه {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ...}} }}<ref>مائده، آیه ۶۷</ref> حامل همین پیام بود. پیامبر دستور داد همه درنگ کنند. خود فرود آمد، به کاروان‌ها هم فرمود تا فرود آیند، رفتگان برگردند، بازماندگان برسند و همه آن روز (که روز ۱۸ ذی حجّه بود) در آن صحرای گرم گرد آیند. جمعیّت حاضر در وادی [[غدیر خم]] را تا ۱۲۰ هزار هم نقل کرده‌اند. پس از نماز، دستور داد تا از جهاز شتران منبری برافرازند. همه با اشتیاق آمادۀ شنیدن سخنان [[پیامبر]] بودند. [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} از زحماتی که در راه هدایت آنان و تبلیغ دین خدا کشیده بود با آنان سخن گفت، توصیه‌های فراوانی کرد، نسبت به مراعات حقوق ثقلین (قرآن و عترت) تأکید نمود. از آنان اقرار گرفت که طبق آیۀ قرآن برآنان ولایت دارد و از خودشان نسبت به آنان اولی است. سپس دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} را گرفت و بالا برد تا آنکه همه او را دیدند و شناختند و با صدای بلند و رسا فرمود: {{عربی\|من کنت مولاه فهذا علیّ مولاه...}} [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} را رسما و با آن مراسم باشکوه و جلوه‌های به‌یادماندنی به جانشینی خود و [[امامت]] بر مسلمین نصب کرد و آنان را ملزم ساخت که از او [[اطاعت]] کنند و از فرمانش سرپیچی نداشته باشند. آن روز، روز مهمّی بود و عید به شمار می‌آمد، مردم دسته‌دسته آمدند و به [[امام علی\|علی]]{{ع}} تبریک گفتند. این به فرمان [[پیامبر خاتم\|حضرت محمّد]]{{صل}} بود که برای [[امام علی\|علی]]{{ع}} خیمه‌ای زدند و همه آمدند و به آن حضرت با عنوان "امیر المؤمنین" سلام دادند و تهنیت گفتند. [[ابوبکر]] و [[عمر]] در صدر کسانی بودند که برای تهنیت‌گویی آمدند و سخن عمر ([[بخ بخ لک یا علی]]) در تواریخ آمده است. دست دادن مردم با [[امام علی\|امیر مؤمنان]] و تهنیت‌گویی برای [[امامت]]، همراه بود با [[بیعت]] با آن حضرت. همسران [[پیامبر]] و زنان دیگری که در کاروان بودند، با قرار دادن دست خود در ظرف آبی که دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} هم در آن بود، با وی [[بیعت]] کردند. پس از انجام این مراسم، آیۀ {{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}} }}<ref>مائده، آیه ۳.</ref> نازل شد و [[پیامبر]]، خدا را شکر کرد و بر اکمال دین و اتمام نعمت و رضایت الهی به ادای رسالت و تعیین [[امام علی\|علی]]{{ع}} برای [[ولایت]]، شاکرانه تکبیر گفت. در همان صحنه، حسّان بن ثابت از پیامبر اجازه خواست تا این واقعه را به شعر بسراید و قصیدۀ معروف خود را {{عربی\|ینادیهم یوم الغدیر نبیّهم...}} خواند و [[پیامبر]] دعایش کرد. کاروانها هرکدام به سوی مقصد خویش حرکت کردند. امّا آیا آن پیمان‌ها و بیعت‌ها استوار ماند؟ و آیا به فرمان خدا و رسول در مورد جانشینی حضرت امیر عمل شد و وصیت [[پیامبر]] مورد توجّه قرار گرفت؟ حوادث پس از رحلت [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}} نشان داد که بسیاری پیمان شکستند و به [[بیعت]] وفادار نماندند و حادثۀ [[غدیر]] را انکار کردند و در [[سقیفه]]، [[خلافت]] را به دیگران سپردند و [[اهل بیت]] و [[امام علی\|علی بن ابی طالب]]{{ع}} را خانه‌نشین و منزوی ساختند<ref>واقعۀ غدیر را به طور تفصیل در کتب تاریخ ذکر کرده‌اند، نیازی به ذکر منبع نیست. ر.ک: «الغدير»، ج ۱، «بحارالأنوار»، ج ۳۷ ص ۱۰۸ تا ۲۵۳. «موسوعة الامام علی بن ابی‌طالب» ج ۲ ص ۲۵۱ و «حسّاس‌ترین فراز تاریخ»</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص:۵۸۹.</ref>		*موضوع [[امامت]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} و حدیث [[ولایت]] و حادثۀ [[غدیر خم]] به صورت گذرا از این قرار است: [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} چون دانست که وفات او نزدیک شده است، تصمیم گرفت به سفر [[حج]] برود و در آنجا با عموم مسلمانان دیدار کند و رهنمودهای کلّی را دربارۀ خط صحیح دین و انجام حج و پیشگیری از انحرافات ارائه دهد. آن آخرین حج [[پیامبر]] که در سال دهم هجری اتفاق افتاد، [[حجة الوداع]] نام گرفت. [[پیامبر]] اعلام کرده بود که این آخرین دیدار عمومی وی با مسلمانان است. جمع بسیاری از مدینه و مناطق دیگر آن سال به حج رفتند. پیامبر، بارها در مواقع گوناگون با آنان سخن گفت، از جمله در کنار چاه زمزم خطبه‌ای خواند. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} در بازگشت به سوی مدینه، چون به منطقۀ [[غدیر خم]] در نزدیکی جحفه رسید، جایی که کاروانها از هم جدا می‌شدند و راه مدینه، عراق، یمن از هم جدا می‌شد، [[جبرئیل]] امین پیام مهمّی از سوی خدا آورد، تا [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} آن را به مردم ابلاغ کند، پیامی آن‌چنان حسّاس و حیاتی که اگر آن را نرساند، رسالت خدا را به انجام نرسانده است و آن نصب [[امام علی\|علی]]{{ع}} به عنوان جانشین خود بود. آیه {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ...}}<ref>مائده، آیه ۶۷</ref> حامل همین پیام بود. پیامبر دستور داد همه درنگ کنند. خود فرود آمد، به کاروان‌ها هم فرمود تا فرود آیند، رفتگان برگردند، بازماندگان برسند و همه آن روز (که روز ۱۸ ذی حجّه بود) در آن صحرای گرم گرد آیند. جمعیّت حاضر در وادی [[غدیر خم]] را تا ۱۲۰ هزار هم نقل کرده‌اند. پس از نماز، دستور داد تا از جهاز شتران منبری برافرازند. همه با اشتیاق آمادۀ شنیدن سخنان [[پیامبر]] بودند. [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} از زحماتی که در راه هدایت آنان و تبلیغ دین خدا کشیده بود با آنان سخن گفت، توصیه‌های فراوانی کرد، نسبت به مراعات حقوق ثقلین (قرآن و عترت) تأکید نمود. از آنان اقرار گرفت که طبق آیۀ قرآن برآنان ولایت دارد و از خودشان نسبت به آنان اولی است. سپس دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} را گرفت و بالا برد تا آنکه همه او را دیدند و شناختند و با صدای بلند و رسا فرمود: {{عربی\|من کنت مولاه فهذا علیّ مولاه...}} [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} را رسما و با آن مراسم باشکوه و جلوه‌های به‌یادماندنی به جانشینی خود و [[امامت]] بر مسلمین نصب کرد و آنان را ملزم ساخت که از او [[اطاعت]] کنند و از فرمانش سرپیچی نداشته باشند. آن روز، روز مهمّی بود و عید به شمار می‌آمد، مردم دسته‌دسته آمدند و به [[امام علی\|علی]]{{ع}} تبریک گفتند. این به فرمان [[پیامبر خاتم\|حضرت محمّد]]{{صل}} بود که برای [[امام علی\|علی]]{{ع}} خیمه‌ای زدند و همه آمدند و به آن حضرت با عنوان "امیر المؤمنین" سلام دادند و تهنیت گفتند. [[ابوبکر]] و [[عمر]] در صدر کسانی بودند که برای تهنیت‌گویی آمدند و سخن عمر ([[بخ بخ لک یا علی]]) در تواریخ آمده است. دست دادن مردم با [[امام علی\|امیر مؤمنان]] و تهنیت‌گویی برای [[امامت]]، همراه بود با [[بیعت]] با آن حضرت. همسران [[پیامبر]] و زنان دیگری که در کاروان بودند، با قرار دادن دست خود در ظرف آبی که دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} هم در آن بود، با وی [[بیعت]] کردند. پس از انجام این مراسم، آیۀ {{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}}<ref>مائده، آیه ۳.</ref> نازل شد و [[پیامبر]]، خدا را شکر کرد و بر اکمال دین و اتمام نعمت و رضایت الهی به ادای رسالت و تعیین [[امام علی\|علی]]{{ع}} برای [[ولایت]]، شاکرانه تکبیر گفت. در همان صحنه، حسّان بن ثابت از پیامبر اجازه خواست تا این واقعه را به شعر بسراید و قصیدۀ معروف خود را {{عربی\|ینادیهم یوم الغدیر نبیّهم...}} خواند و [[پیامبر]] دعایش کرد. کاروانها هرکدام به سوی مقصد خویش حرکت کردند. امّا آیا آن پیمان‌ها و بیعت‌ها استوار ماند؟ و آیا به فرمان خدا و رسول در مورد جانشینی حضرت امیر عمل شد و وصیت [[پیامبر]] مورد توجّه قرار گرفت؟ حوادث پس از رحلت [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}} نشان داد که بسیاری پیمان شکستند و به [[بیعت]] وفادار نماندند و حادثۀ [[غدیر]] را انکار کردند و در [[سقیفه]]، [[خلافت]] را به دیگران سپردند و [[اهل بیت]] و [[امام علی\|علی بن ابی طالب]]{{ع}} را خانه‌نشین و منزوی ساختند<ref>واقعۀ غدیر را به طور تفصیل در کتب تاریخ ذکر کرده‌اند، نیازی به ذکر منبع نیست. ر.ک: «الغدير»، ج ۱، «بحارالأنوار»، ج ۳۷ ص ۱۰۸ تا ۲۵۳. «موسوعة الامام علی بن ابی‌طالب» ج ۲ ص ۲۵۱ و «حسّاس‌ترین فراز تاریخ»</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص:۵۸۹.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Admin: جایگزینی متن - '{{عربی| {{متن قرآن' به '{{متن قرآن'

2019-06-02T12:48:05Z

جایگزینی متن - '{{عربی| {{متن قرآن' به '{{متن قرآن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۱۶:۱۸
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*موضوع [[امامت]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} و حدیث [[ولایت]] و حادثۀ [[غدیر خم]] به صورت گذرا از این قرار است: [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} چون دانست که وفات او نزدیک شده است، تصمیم گرفت به سفر [[حج]] برود و در آنجا با عموم مسلمانان دیدار کند و رهنمودهای کلّی را دربارۀ خط صحیح دین و انجام حج و پیشگیری از انحرافات ارائه دهد. آن آخرین حج [[پیامبر]] که در سال دهم هجری اتفاق افتاد، [[حجة الوداع]] نام گرفت. [[پیامبر]] اعلام کرده بود که این آخرین دیدار عمومی وی با مسلمانان است. جمع بسیاری از مدینه و مناطق دیگر آن سال به حج رفتند. پیامبر، بارها در مواقع گوناگون با آنان سخن گفت، از جمله در کنار چاه زمزم خطبه‌ای خواند. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} در بازگشت به سوی مدینه، چون به منطقۀ [[غدیر خم]] در نزدیکی جحفه رسید، جایی که کاروانها از هم جدا می‌شدند و راه مدینه، عراق، یمن از هم جدا می‌شد، [[جبرئیل]] امین پیام مهمّی از سوی خدا آورد، تا [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} آن را به مردم ابلاغ کند، پیامی آن‌چنان حسّاس و حیاتی که اگر آن را نرساند، رسالت خدا را به انجام نرسانده است و آن نصب [[امام علی\|علی]]{{ع}} به عنوان جانشین خود بود. آیه ~~{{عربی\|~~ {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ...}} }}<ref>مائده، آیه ۶۷</ref> حامل همین پیام بود. پیامبر دستور داد همه درنگ کنند. خود فرود آمد، به کاروان‌ها هم فرمود تا فرود آیند، رفتگان برگردند، بازماندگان برسند و همه آن روز (که روز ۱۸ ذی حجّه بود) در آن صحرای گرم گرد آیند. جمعیّت حاضر در وادی [[غدیر خم]] را تا ۱۲۰ هزار هم نقل کرده‌اند. پس از نماز، دستور داد تا از جهاز شتران منبری برافرازند. همه با اشتیاق آمادۀ شنیدن سخنان [[پیامبر]] بودند. [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} از زحماتی که در راه هدایت آنان و تبلیغ دین خدا کشیده بود با آنان سخن گفت، توصیه‌های فراوانی کرد، نسبت به مراعات حقوق ثقلین (قرآن و عترت) تأکید نمود. از آنان اقرار گرفت که طبق آیۀ قرآن برآنان ولایت دارد و از خودشان نسبت به آنان اولی است. سپس دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} را گرفت و بالا برد تا آنکه همه او را دیدند و شناختند و با صدای بلند و رسا فرمود: {{عربی\|من کنت مولاه فهذا علیّ مولاه...}} [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} را رسما و با آن مراسم باشکوه و جلوه‌های به‌یادماندنی به جانشینی خود و [[امامت]] بر مسلمین نصب کرد و آنان را ملزم ساخت که از او [[اطاعت]] کنند و از فرمانش سرپیچی نداشته باشند. آن روز، روز مهمّی بود و عید به شمار می‌آمد، مردم دسته‌دسته آمدند و به [[امام علی\|علی]]{{ع}} تبریک گفتند. این به فرمان [[پیامبر خاتم\|حضرت محمّد]]{{صل}} بود که برای [[امام علی\|علی]]{{ع}} خیمه‌ای زدند و همه آمدند و به آن حضرت با عنوان "امیر المؤمنین" سلام دادند و تهنیت گفتند. [[ابوبکر]] و [[عمر]] در صدر کسانی بودند که برای تهنیت‌گویی آمدند و سخن عمر ([[بخ بخ لک یا علی]]) در تواریخ آمده است. دست دادن مردم با [[امام علی\|امیر مؤمنان]] و تهنیت‌گویی برای [[امامت]]، همراه بود با [[بیعت]] با آن حضرت. همسران [[پیامبر]] و زنان دیگری که در کاروان بودند، با قرار دادن دست خود در ظرف آبی که دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} هم در آن بود، با وی [[بیعت]] کردند. پس از انجام این مراسم، آیۀ ~~{{عربی\|~~ {{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}} }}<ref>مائده، آیه ۳.</ref> نازل شد و [[پیامبر]]، خدا را شکر کرد و بر اکمال دین و اتمام نعمت و رضایت الهی به ادای رسالت و تعیین [[امام علی\|علی]]{{ع}} برای [[ولایت]]، شاکرانه تکبیر گفت. در همان صحنه، حسّان بن ثابت از پیامبر اجازه خواست تا این واقعه را به شعر بسراید و قصیدۀ معروف خود را {{عربی\|ینادیهم یوم الغدیر نبیّهم...}} خواند و [[پیامبر]] دعایش کرد. کاروانها هرکدام به سوی مقصد خویش حرکت کردند. امّا آیا آن پیمان‌ها و بیعت‌ها استوار ماند؟ و آیا به فرمان خدا و رسول در مورد جانشینی حضرت امیر عمل شد و وصیت [[پیامبر]] مورد توجّه قرار گرفت؟ حوادث پس از رحلت [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}} نشان داد که بسیاری پیمان شکستند و به [[بیعت]] وفادار نماندند و حادثۀ [[غدیر]] را انکار کردند و در [[سقیفه]]، [[خلافت]] را به دیگران سپردند و [[اهل بیت]] و [[امام علی\|علی بن ابی طالب]]{{ع}} را خانه‌نشین و منزوی ساختند<ref>واقعۀ غدیر را به طور تفصیل در کتب تاریخ ذکر کرده‌اند، نیازی به ذکر منبع نیست. ر.ک: «الغدير»، ج ۱، «بحارالأنوار»، ج ۳۷ ص ۱۰۸ تا ۲۵۳. «موسوعة الامام علی بن ابی‌طالب» ج ۲ ص ۲۵۱ و «حسّاس‌ترین فراز تاریخ»</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص:۵۸۹.</ref>		*موضوع [[امامت]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} و حدیث [[ولایت]] و حادثۀ [[غدیر خم]] به صورت گذرا از این قرار است: [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} چون دانست که وفات او نزدیک شده است، تصمیم گرفت به سفر [[حج]] برود و در آنجا با عموم مسلمانان دیدار کند و رهنمودهای کلّی را دربارۀ خط صحیح دین و انجام حج و پیشگیری از انحرافات ارائه دهد. آن آخرین حج [[پیامبر]] که در سال دهم هجری اتفاق افتاد، [[حجة الوداع]] نام گرفت. [[پیامبر]] اعلام کرده بود که این آخرین دیدار عمومی وی با مسلمانان است. جمع بسیاری از مدینه و مناطق دیگر آن سال به حج رفتند. پیامبر، بارها در مواقع گوناگون با آنان سخن گفت، از جمله در کنار چاه زمزم خطبه‌ای خواند. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} در بازگشت به سوی مدینه، چون به منطقۀ [[غدیر خم]] در نزدیکی جحفه رسید، جایی که کاروانها از هم جدا می‌شدند و راه مدینه، عراق، یمن از هم جدا می‌شد، [[جبرئیل]] امین پیام مهمّی از سوی خدا آورد، تا [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} آن را به مردم ابلاغ کند، پیامی آن‌چنان حسّاس و حیاتی که اگر آن را نرساند، رسالت خدا را به انجام نرسانده است و آن نصب [[امام علی\|علی]]{{ع}} به عنوان جانشین خود بود. آیه {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ...}} }}<ref>مائده، آیه ۶۷</ref> حامل همین پیام بود. پیامبر دستور داد همه درنگ کنند. خود فرود آمد، به کاروان‌ها هم فرمود تا فرود آیند، رفتگان برگردند، بازماندگان برسند و همه آن روز (که روز ۱۸ ذی حجّه بود) در آن صحرای گرم گرد آیند. جمعیّت حاضر در وادی [[غدیر خم]] را تا ۱۲۰ هزار هم نقل کرده‌اند. پس از نماز، دستور داد تا از جهاز شتران منبری برافرازند. همه با اشتیاق آمادۀ شنیدن سخنان [[پیامبر]] بودند. [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} از زحماتی که در راه هدایت آنان و تبلیغ دین خدا کشیده بود با آنان سخن گفت، توصیه‌های فراوانی کرد، نسبت به مراعات حقوق ثقلین (قرآن و عترت) تأکید نمود. از آنان اقرار گرفت که طبق آیۀ قرآن برآنان ولایت دارد و از خودشان نسبت به آنان اولی است. سپس دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} را گرفت و بالا برد تا آنکه همه او را دیدند و شناختند و با صدای بلند و رسا فرمود: {{عربی\|من کنت مولاه فهذا علیّ مولاه...}} [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} را رسما و با آن مراسم باشکوه و جلوه‌های به‌یادماندنی به جانشینی خود و [[امامت]] بر مسلمین نصب کرد و آنان را ملزم ساخت که از او [[اطاعت]] کنند و از فرمانش سرپیچی نداشته باشند. آن روز، روز مهمّی بود و عید به شمار می‌آمد، مردم دسته‌دسته آمدند و به [[امام علی\|علی]]{{ع}} تبریک گفتند. این به فرمان [[پیامبر خاتم\|حضرت محمّد]]{{صل}} بود که برای [[امام علی\|علی]]{{ع}} خیمه‌ای زدند و همه آمدند و به آن حضرت با عنوان "امیر المؤمنین" سلام دادند و تهنیت گفتند. [[ابوبکر]] و [[عمر]] در صدر کسانی بودند که برای تهنیت‌گویی آمدند و سخن عمر ([[بخ بخ لک یا علی]]) در تواریخ آمده است. دست دادن مردم با [[امام علی\|امیر مؤمنان]] و تهنیت‌گویی برای [[امامت]]، همراه بود با [[بیعت]] با آن حضرت. همسران [[پیامبر]] و زنان دیگری که در کاروان بودند، با قرار دادن دست خود در ظرف آبی که دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} هم در آن بود، با وی [[بیعت]] کردند. پس از انجام این مراسم، آیۀ {{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}} }}<ref>مائده، آیه ۳.</ref> نازل شد و [[پیامبر]]، خدا را شکر کرد و بر اکمال دین و اتمام نعمت و رضایت الهی به ادای رسالت و تعیین [[امام علی\|علی]]{{ع}} برای [[ولایت]]، شاکرانه تکبیر گفت. در همان صحنه، حسّان بن ثابت از پیامبر اجازه خواست تا این واقعه را به شعر بسراید و قصیدۀ معروف خود را {{عربی\|ینادیهم یوم الغدیر نبیّهم...}} خواند و [[پیامبر]] دعایش کرد. کاروانها هرکدام به سوی مقصد خویش حرکت کردند. امّا آیا آن پیمان‌ها و بیعت‌ها استوار ماند؟ و آیا به فرمان خدا و رسول در مورد جانشینی حضرت امیر عمل شد و وصیت [[پیامبر]] مورد توجّه قرار گرفت؟ حوادث پس از رحلت [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}} نشان داد که بسیاری پیمان شکستند و به [[بیعت]] وفادار نماندند و حادثۀ [[غدیر]] را انکار کردند و در [[سقیفه]]، [[خلافت]] را به دیگران سپردند و [[اهل بیت]] و [[امام علی\|علی بن ابی طالب]]{{ع}} را خانه‌نشین و منزوی ساختند<ref>واقعۀ غدیر را به طور تفصیل در کتب تاریخ ذکر کرده‌اند، نیازی به ذکر منبع نیست. ر.ک: «الغدير»، ج ۱، «بحارالأنوار»، ج ۳۷ ص ۱۰۸ تا ۲۵۳. «موسوعة الامام علی بن ابی‌طالب» ج ۲ ص ۲۵۱ و «حسّاس‌ترین فراز تاریخ»</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص:۵۸۹.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Admin: جایگزینی متن - '﴾' به ' '

2019-06-02T07:43:30Z

جایگزینی متن - '﴾' به ' '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۱۳
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*موضوع [[امامت]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} و حدیث [[ولایت]] و حادثۀ [[غدیر خم]] به صورت گذرا از این قرار است: [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} چون دانست که وفات او نزدیک شده است، تصمیم گرفت به سفر [[حج]] برود و در آنجا با عموم مسلمانان دیدار کند و رهنمودهای کلّی را دربارۀ خط صحیح دین و انجام حج و پیشگیری از انحرافات ارائه دهد. آن آخرین حج [[پیامبر]] که در سال دهم هجری اتفاق افتاد، [[حجة الوداع]] نام گرفت. [[پیامبر]] اعلام کرده بود که این آخرین دیدار عمومی وی با مسلمانان است. جمع بسیاری از مدینه و مناطق دیگر آن سال به حج رفتند. پیامبر، بارها در مواقع گوناگون با آنان سخن گفت، از جمله در کنار چاه زمزم خطبه‌ای خواند. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} در بازگشت به سوی مدینه، چون به منطقۀ [[غدیر خم]] در نزدیکی جحفه رسید، جایی که کاروانها از هم جدا می‌شدند و راه مدینه، عراق، یمن از هم جدا می‌شد، [[جبرئیل]] امین پیام مهمّی از سوی خدا آورد، تا [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} آن را به مردم ابلاغ کند، پیامی آن‌چنان حسّاس و حیاتی که اگر آن را نرساند، رسالت خدا را به انجام نرسانده است و آن نصب [[امام علی\|علی]]{{ع}} به عنوان جانشین خود بود. آیه {{عربی\| {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ...}}﴾}}<ref>مائده، آیه ۶۷</ref> حامل همین پیام بود. پیامبر دستور داد همه درنگ کنند. خود فرود آمد، به کاروان‌ها هم فرمود تا فرود آیند، رفتگان برگردند، بازماندگان برسند و همه آن روز (که روز ۱۸ ذی حجّه بود) در آن صحرای گرم گرد آیند. جمعیّت حاضر در وادی [[غدیر خم]] را تا ۱۲۰ هزار هم نقل کرده‌اند. پس از نماز، دستور داد تا از جهاز شتران منبری برافرازند. همه با اشتیاق آمادۀ شنیدن سخنان [[پیامبر]] بودند. [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} از زحماتی که در راه هدایت آنان و تبلیغ دین خدا کشیده بود با آنان سخن گفت، توصیه‌های فراوانی کرد، نسبت به مراعات حقوق ثقلین (قرآن و عترت) تأکید نمود. از آنان اقرار گرفت که طبق آیۀ قرآن برآنان ولایت دارد و از خودشان نسبت به آنان اولی است. سپس دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} را گرفت و بالا برد تا آنکه همه او را دیدند و شناختند و با صدای بلند و رسا فرمود: {{عربی\|من کنت مولاه فهذا علیّ مولاه...}} [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} را رسما و با آن مراسم باشکوه و جلوه‌های به‌یادماندنی به جانشینی خود و [[امامت]] بر مسلمین نصب کرد و آنان را ملزم ساخت که از او [[اطاعت]] کنند و از فرمانش سرپیچی نداشته باشند. آن روز، روز مهمّی بود و عید به شمار می‌آمد، مردم دسته‌دسته آمدند و به [[امام علی\|علی]]{{ع}} تبریک گفتند. این به فرمان [[پیامبر خاتم\|حضرت محمّد]]{{صل}} بود که برای [[امام علی\|علی]]{{ع}} خیمه‌ای زدند و همه آمدند و به آن حضرت با عنوان "امیر المؤمنین" سلام دادند و تهنیت گفتند. [[ابوبکر]] و [[عمر]] در صدر کسانی بودند که برای تهنیت‌گویی آمدند و سخن عمر ([[بخ بخ لک یا علی]]) در تواریخ آمده است. دست دادن مردم با [[امام علی\|امیر مؤمنان]] و تهنیت‌گویی برای [[امامت]]، همراه بود با [[بیعت]] با آن حضرت. همسران [[پیامبر]] و زنان دیگری که در کاروان بودند، با قرار دادن دست خود در ظرف آبی که دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} هم در آن بود، با وی [[بیعت]] کردند. پس از انجام این مراسم، آیۀ {{عربی\| {{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}}﴾}}<ref>مائده، آیه ۳.</ref> نازل شد و [[پیامبر]]، خدا را شکر کرد و بر اکمال دین و اتمام نعمت و رضایت الهی به ادای رسالت و تعیین [[امام علی\|علی]]{{ع}} برای [[ولایت]]، شاکرانه تکبیر گفت. در همان صحنه، حسّان بن ثابت از پیامبر اجازه خواست تا این واقعه را به شعر بسراید و قصیدۀ معروف خود را {{عربی\|ینادیهم یوم الغدیر نبیّهم...}} خواند و [[پیامبر]] دعایش کرد. کاروانها هرکدام به سوی مقصد خویش حرکت کردند. امّا آیا آن پیمان‌ها و بیعت‌ها استوار ماند؟ و آیا به فرمان خدا و رسول در مورد جانشینی حضرت امیر عمل شد و وصیت [[پیامبر]] مورد توجّه قرار گرفت؟ حوادث پس از رحلت [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}} نشان داد که بسیاری پیمان شکستند و به [[بیعت]] وفادار نماندند و حادثۀ [[غدیر]] را انکار کردند و در [[سقیفه]]، [[خلافت]] را به دیگران سپردند و [[اهل بیت]] و [[امام علی\|علی بن ابی طالب]]{{ع}} را خانه‌نشین و منزوی ساختند<ref>واقعۀ غدیر را به طور تفصیل در کتب تاریخ ذکر کرده‌اند، نیازی به ذکر منبع نیست. ر.ک: «الغدير»، ج ۱، «بحارالأنوار»، ج ۳۷ ص ۱۰۸ تا ۲۵۳. «موسوعة الامام علی بن ابی‌طالب» ج ۲ ص ۲۵۱ و «حسّاس‌ترین فراز تاریخ»</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص:۵۸۹.</ref>		*موضوع [[امامت]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} و حدیث [[ولایت]] و حادثۀ [[غدیر خم]] به صورت گذرا از این قرار است: [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} چون دانست که وفات او نزدیک شده است، تصمیم گرفت به سفر [[حج]] برود و در آنجا با عموم مسلمانان دیدار کند و رهنمودهای کلّی را دربارۀ خط صحیح دین و انجام حج و پیشگیری از انحرافات ارائه دهد. آن آخرین حج [[پیامبر]] که در سال دهم هجری اتفاق افتاد، [[حجة الوداع]] نام گرفت. [[پیامبر]] اعلام کرده بود که این آخرین دیدار عمومی وی با مسلمانان است. جمع بسیاری از مدینه و مناطق دیگر آن سال به حج رفتند. پیامبر، بارها در مواقع گوناگون با آنان سخن گفت، از جمله در کنار چاه زمزم خطبه‌ای خواند. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} در بازگشت به سوی مدینه، چون به منطقۀ [[غدیر خم]] در نزدیکی جحفه رسید، جایی که کاروانها از هم جدا می‌شدند و راه مدینه، عراق، یمن از هم جدا می‌شد، [[جبرئیل]] امین پیام مهمّی از سوی خدا آورد، تا [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} آن را به مردم ابلاغ کند، پیامی آن‌چنان حسّاس و حیاتی که اگر آن را نرساند، رسالت خدا را به انجام نرسانده است و آن نصب [[امام علی\|علی]]{{ع}} به عنوان جانشین خود بود. آیه {{عربی\| {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ...}} }}<ref>مائده، آیه ۶۷</ref> حامل همین پیام بود. پیامبر دستور داد همه درنگ کنند. خود فرود آمد، به کاروان‌ها هم فرمود تا فرود آیند، رفتگان برگردند، بازماندگان برسند و همه آن روز (که روز ۱۸ ذی حجّه بود) در آن صحرای گرم گرد آیند. جمعیّت حاضر در وادی [[غدیر خم]] را تا ۱۲۰ هزار هم نقل کرده‌اند. پس از نماز، دستور داد تا از جهاز شتران منبری برافرازند. همه با اشتیاق آمادۀ شنیدن سخنان [[پیامبر]] بودند. [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} از زحماتی که در راه هدایت آنان و تبلیغ دین خدا کشیده بود با آنان سخن گفت، توصیه‌های فراوانی کرد، نسبت به مراعات حقوق ثقلین (قرآن و عترت) تأکید نمود. از آنان اقرار گرفت که طبق آیۀ قرآن برآنان ولایت دارد و از خودشان نسبت به آنان اولی است. سپس دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} را گرفت و بالا برد تا آنکه همه او را دیدند و شناختند و با صدای بلند و رسا فرمود: {{عربی\|من کنت مولاه فهذا علیّ مولاه...}} [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} را رسما و با آن مراسم باشکوه و جلوه‌های به‌یادماندنی به جانشینی خود و [[امامت]] بر مسلمین نصب کرد و آنان را ملزم ساخت که از او [[اطاعت]] کنند و از فرمانش سرپیچی نداشته باشند. آن روز، روز مهمّی بود و عید به شمار می‌آمد، مردم دسته‌دسته آمدند و به [[امام علی\|علی]]{{ع}} تبریک گفتند. این به فرمان [[پیامبر خاتم\|حضرت محمّد]]{{صل}} بود که برای [[امام علی\|علی]]{{ع}} خیمه‌ای زدند و همه آمدند و به آن حضرت با عنوان "امیر المؤمنین" سلام دادند و تهنیت گفتند. [[ابوبکر]] و [[عمر]] در صدر کسانی بودند که برای تهنیت‌گویی آمدند و سخن عمر ([[بخ بخ لک یا علی]]) در تواریخ آمده است. دست دادن مردم با [[امام علی\|امیر مؤمنان]] و تهنیت‌گویی برای [[امامت]]، همراه بود با [[بیعت]] با آن حضرت. همسران [[پیامبر]] و زنان دیگری که در کاروان بودند، با قرار دادن دست خود در ظرف آبی که دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} هم در آن بود، با وی [[بیعت]] کردند. پس از انجام این مراسم، آیۀ {{عربی\| {{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}} }}<ref>مائده، آیه ۳.</ref> نازل شد و [[پیامبر]]، خدا را شکر کرد و بر اکمال دین و اتمام نعمت و رضایت الهی به ادای رسالت و تعیین [[امام علی\|علی]]{{ع}} برای [[ولایت]]، شاکرانه تکبیر گفت. در همان صحنه، حسّان بن ثابت از پیامبر اجازه خواست تا این واقعه را به شعر بسراید و قصیدۀ معروف خود را {{عربی\|ینادیهم یوم الغدیر نبیّهم...}} خواند و [[پیامبر]] دعایش کرد. کاروانها هرکدام به سوی مقصد خویش حرکت کردند. امّا آیا آن پیمان‌ها و بیعت‌ها استوار ماند؟ و آیا به فرمان خدا و رسول در مورد جانشینی حضرت امیر عمل شد و وصیت [[پیامبر]] مورد توجّه قرار گرفت؟ حوادث پس از رحلت [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}} نشان داد که بسیاری پیمان شکستند و به [[بیعت]] وفادار نماندند و حادثۀ [[غدیر]] را انکار کردند و در [[سقیفه]]، [[خلافت]] را به دیگران سپردند و [[اهل بیت]] و [[امام علی\|علی بن ابی طالب]]{{ع}} را خانه‌نشین و منزوی ساختند<ref>واقعۀ غدیر را به طور تفصیل در کتب تاریخ ذکر کرده‌اند، نیازی به ذکر منبع نیست. ر.ک: «الغدير»، ج ۱، «بحارالأنوار»، ج ۳۷ ص ۱۰۸ تا ۲۵۳. «موسوعة الامام علی بن ابی‌طالب» ج ۲ ص ۲۵۱ و «حسّاس‌ترین فراز تاریخ»</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص:۵۸۹.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Admin: جایگزینی متن - '﴿' به ' '

2019-06-02T06:47:55Z

جایگزینی متن - '﴿' به ' '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۱۷
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*موضوع [[امامت]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} و حدیث [[ولایت]] و حادثۀ [[غدیر خم]] به صورت گذرا از این قرار است: [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} چون دانست که وفات او نزدیک شده است، تصمیم گرفت به سفر [[حج]] برود و در آنجا با عموم مسلمانان دیدار کند و رهنمودهای کلّی را دربارۀ خط صحیح دین و انجام حج و پیشگیری از انحرافات ارائه دهد. آن آخرین حج [[پیامبر]] که در سال دهم هجری اتفاق افتاد، [[حجة الوداع]] نام گرفت. [[پیامبر]] اعلام کرده بود که این آخرین دیدار عمومی وی با مسلمانان است. جمع بسیاری از مدینه و مناطق دیگر آن سال به حج رفتند. پیامبر، بارها در مواقع گوناگون با آنان سخن گفت، از جمله در کنار چاه زمزم خطبه‌ای خواند. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} در بازگشت به سوی مدینه، چون به منطقۀ [[غدیر خم]] در نزدیکی جحفه رسید، جایی که کاروانها از هم جدا می‌شدند و راه مدینه، عراق، یمن از هم جدا می‌شد، [[جبرئیل]] امین پیام مهمّی از سوی خدا آورد، تا [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} آن را به مردم ابلاغ کند، پیامی آن‌چنان حسّاس و حیاتی که اگر آن را نرساند، رسالت خدا را به انجام نرسانده است و آن نصب [[امام علی\|علی]]{{ع}} به عنوان جانشین خود بود. آیه {{عربی\|﴿{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ...}}﴾}}<ref>مائده، آیه ۶۷</ref> حامل همین پیام بود. پیامبر دستور داد همه درنگ کنند. خود فرود آمد، به کاروان‌ها هم فرمود تا فرود آیند، رفتگان برگردند، بازماندگان برسند و همه آن روز (که روز ۱۸ ذی حجّه بود) در آن صحرای گرم گرد آیند. جمعیّت حاضر در وادی [[غدیر خم]] را تا ۱۲۰ هزار هم نقل کرده‌اند. پس از نماز، دستور داد تا از جهاز شتران منبری برافرازند. همه با اشتیاق آمادۀ شنیدن سخنان [[پیامبر]] بودند. [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} از زحماتی که در راه هدایت آنان و تبلیغ دین خدا کشیده بود با آنان سخن گفت، توصیه‌های فراوانی کرد، نسبت به مراعات حقوق ثقلین (قرآن و عترت) تأکید نمود. از آنان اقرار گرفت که طبق آیۀ قرآن برآنان ولایت دارد و از خودشان نسبت به آنان اولی است. سپس دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} را گرفت و بالا برد تا آنکه همه او را دیدند و شناختند و با صدای بلند و رسا فرمود: {{عربی\|من کنت مولاه فهذا علیّ مولاه...}} [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} را رسما و با آن مراسم باشکوه و جلوه‌های به‌یادماندنی به جانشینی خود و [[امامت]] بر مسلمین نصب کرد و آنان را ملزم ساخت که از او [[اطاعت]] کنند و از فرمانش سرپیچی نداشته باشند. آن روز، روز مهمّی بود و عید به شمار می‌آمد، مردم دسته‌دسته آمدند و به [[امام علی\|علی]]{{ع}} تبریک گفتند. این به فرمان [[پیامبر خاتم\|حضرت محمّد]]{{صل}} بود که برای [[امام علی\|علی]]{{ع}} خیمه‌ای زدند و همه آمدند و به آن حضرت با عنوان "امیر المؤمنین" سلام دادند و تهنیت گفتند. [[ابوبکر]] و [[عمر]] در صدر کسانی بودند که برای تهنیت‌گویی آمدند و سخن عمر ([[بخ بخ لک یا علی]]) در تواریخ آمده است. دست دادن مردم با [[امام علی\|امیر مؤمنان]] و تهنیت‌گویی برای [[امامت]]، همراه بود با [[بیعت]] با آن حضرت. همسران [[پیامبر]] و زنان دیگری که در کاروان بودند، با قرار دادن دست خود در ظرف آبی که دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} هم در آن بود، با وی [[بیعت]] کردند. پس از انجام این مراسم، آیۀ {{عربی\|﴿{{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}}﴾}}<ref>مائده، آیه ۳.</ref> نازل شد و [[پیامبر]]، خدا را شکر کرد و بر اکمال دین و اتمام نعمت و رضایت الهی به ادای رسالت و تعیین [[امام علی\|علی]]{{ع}} برای [[ولایت]]، شاکرانه تکبیر گفت. در همان صحنه، حسّان بن ثابت از پیامبر اجازه خواست تا این واقعه را به شعر بسراید و قصیدۀ معروف خود را {{عربی\|ینادیهم یوم الغدیر نبیّهم...}} خواند و [[پیامبر]] دعایش کرد. کاروانها هرکدام به سوی مقصد خویش حرکت کردند. امّا آیا آن پیمان‌ها و بیعت‌ها استوار ماند؟ و آیا به فرمان خدا و رسول در مورد جانشینی حضرت امیر عمل شد و وصیت [[پیامبر]] مورد توجّه قرار گرفت؟ حوادث پس از رحلت [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}} نشان داد که بسیاری پیمان شکستند و به [[بیعت]] وفادار نماندند و حادثۀ [[غدیر]] را انکار کردند و در [[سقیفه]]، [[خلافت]] را به دیگران سپردند و [[اهل بیت]] و [[امام علی\|علی بن ابی طالب]]{{ع}} را خانه‌نشین و منزوی ساختند<ref>واقعۀ غدیر را به طور تفصیل در کتب تاریخ ذکر کرده‌اند، نیازی به ذکر منبع نیست. ر.ک: «الغدير»، ج ۱، «بحارالأنوار»، ج ۳۷ ص ۱۰۸ تا ۲۵۳. «موسوعة الامام علی بن ابی‌طالب» ج ۲ ص ۲۵۱ و «حسّاس‌ترین فراز تاریخ»</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص:۵۸۹.</ref>		*موضوع [[امامت]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} و حدیث [[ولایت]] و حادثۀ [[غدیر خم]] به صورت گذرا از این قرار است: [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} چون دانست که وفات او نزدیک شده است، تصمیم گرفت به سفر [[حج]] برود و در آنجا با عموم مسلمانان دیدار کند و رهنمودهای کلّی را دربارۀ خط صحیح دین و انجام حج و پیشگیری از انحرافات ارائه دهد. آن آخرین حج [[پیامبر]] که در سال دهم هجری اتفاق افتاد، [[حجة الوداع]] نام گرفت. [[پیامبر]] اعلام کرده بود که این آخرین دیدار عمومی وی با مسلمانان است. جمع بسیاری از مدینه و مناطق دیگر آن سال به حج رفتند. پیامبر، بارها در مواقع گوناگون با آنان سخن گفت، از جمله در کنار چاه زمزم خطبه‌ای خواند. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} در بازگشت به سوی مدینه، چون به منطقۀ [[غدیر خم]] در نزدیکی جحفه رسید، جایی که کاروانها از هم جدا می‌شدند و راه مدینه، عراق، یمن از هم جدا می‌شد، [[جبرئیل]] امین پیام مهمّی از سوی خدا آورد، تا [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} آن را به مردم ابلاغ کند، پیامی آن‌چنان حسّاس و حیاتی که اگر آن را نرساند، رسالت خدا را به انجام نرسانده است و آن نصب [[امام علی\|علی]]{{ع}} به عنوان جانشین خود بود. آیه {{عربی\| {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ...}}﴾}}<ref>مائده، آیه ۶۷</ref> حامل همین پیام بود. پیامبر دستور داد همه درنگ کنند. خود فرود آمد، به کاروان‌ها هم فرمود تا فرود آیند، رفتگان برگردند، بازماندگان برسند و همه آن روز (که روز ۱۸ ذی حجّه بود) در آن صحرای گرم گرد آیند. جمعیّت حاضر در وادی [[غدیر خم]] را تا ۱۲۰ هزار هم نقل کرده‌اند. پس از نماز، دستور داد تا از جهاز شتران منبری برافرازند. همه با اشتیاق آمادۀ شنیدن سخنان [[پیامبر]] بودند. [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} از زحماتی که در راه هدایت آنان و تبلیغ دین خدا کشیده بود با آنان سخن گفت، توصیه‌های فراوانی کرد، نسبت به مراعات حقوق ثقلین (قرآن و عترت) تأکید نمود. از آنان اقرار گرفت که طبق آیۀ قرآن برآنان ولایت دارد و از خودشان نسبت به آنان اولی است. سپس دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} را گرفت و بالا برد تا آنکه همه او را دیدند و شناختند و با صدای بلند و رسا فرمود: {{عربی\|من کنت مولاه فهذا علیّ مولاه...}} [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} را رسما و با آن مراسم باشکوه و جلوه‌های به‌یادماندنی به جانشینی خود و [[امامت]] بر مسلمین نصب کرد و آنان را ملزم ساخت که از او [[اطاعت]] کنند و از فرمانش سرپیچی نداشته باشند. آن روز، روز مهمّی بود و عید به شمار می‌آمد، مردم دسته‌دسته آمدند و به [[امام علی\|علی]]{{ع}} تبریک گفتند. این به فرمان [[پیامبر خاتم\|حضرت محمّد]]{{صل}} بود که برای [[امام علی\|علی]]{{ع}} خیمه‌ای زدند و همه آمدند و به آن حضرت با عنوان "امیر المؤمنین" سلام دادند و تهنیت گفتند. [[ابوبکر]] و [[عمر]] در صدر کسانی بودند که برای تهنیت‌گویی آمدند و سخن عمر ([[بخ بخ لک یا علی]]) در تواریخ آمده است. دست دادن مردم با [[امام علی\|امیر مؤمنان]] و تهنیت‌گویی برای [[امامت]]، همراه بود با [[بیعت]] با آن حضرت. همسران [[پیامبر]] و زنان دیگری که در کاروان بودند، با قرار دادن دست خود در ظرف آبی که دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} هم در آن بود، با وی [[بیعت]] کردند. پس از انجام این مراسم، آیۀ {{عربی\| {{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}}﴾}}<ref>مائده، آیه ۳.</ref> نازل شد و [[پیامبر]]، خدا را شکر کرد و بر اکمال دین و اتمام نعمت و رضایت الهی به ادای رسالت و تعیین [[امام علی\|علی]]{{ع}} برای [[ولایت]]، شاکرانه تکبیر گفت. در همان صحنه، حسّان بن ثابت از پیامبر اجازه خواست تا این واقعه را به شعر بسراید و قصیدۀ معروف خود را {{عربی\|ینادیهم یوم الغدیر نبیّهم...}} خواند و [[پیامبر]] دعایش کرد. کاروانها هرکدام به سوی مقصد خویش حرکت کردند. امّا آیا آن پیمان‌ها و بیعت‌ها استوار ماند؟ و آیا به فرمان خدا و رسول در مورد جانشینی حضرت امیر عمل شد و وصیت [[پیامبر]] مورد توجّه قرار گرفت؟ حوادث پس از رحلت [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}} نشان داد که بسیاری پیمان شکستند و به [[بیعت]] وفادار نماندند و حادثۀ [[غدیر]] را انکار کردند و در [[سقیفه]]، [[خلافت]] را به دیگران سپردند و [[اهل بیت]] و [[امام علی\|علی بن ابی طالب]]{{ع}} را خانه‌نشین و منزوی ساختند<ref>واقعۀ غدیر را به طور تفصیل در کتب تاریخ ذکر کرده‌اند، نیازی به ذکر منبع نیست. ر.ک: «الغدير»، ج ۱، «بحارالأنوار»، ج ۳۷ ص ۱۰۸ تا ۲۵۳. «موسوعة الامام علی بن ابی‌طالب» ج ۲ ص ۲۵۱ و «حسّاس‌ترین فراز تاریخ»</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص:۵۸۹.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Admin: جایگزینی متن - '{{عربی|اندازه=100%|' به '{{عربی|'

2019-05-17T14:51:02Z

جایگزینی متن - '{{عربی|اندازه=100%|' به '{{عربی|'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۸:۲۱
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*موضوع [[امامت]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} و حدیث [[ولایت]] و حادثۀ [[غدیر خم]] به صورت گذرا از این قرار است: [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} چون دانست که وفات او نزدیک شده است، تصمیم گرفت به سفر [[حج]] برود و در آنجا با عموم مسلمانان دیدار کند و رهنمودهای کلّی را دربارۀ خط صحیح دین و انجام حج و پیشگیری از انحرافات ارائه دهد. آن آخرین حج [[پیامبر]] که در سال دهم هجری اتفاق افتاد، [[حجة الوداع]] نام گرفت. [[پیامبر]] اعلام کرده بود که این آخرین دیدار عمومی وی با مسلمانان است. جمع بسیاری از مدینه و مناطق دیگر آن سال به حج رفتند. پیامبر، بارها در مواقع گوناگون با آنان سخن گفت، از جمله در کنار چاه زمزم خطبه‌ای خواند. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} در بازگشت به سوی مدینه، چون به منطقۀ [[غدیر خم]] در نزدیکی جحفه رسید، جایی که کاروانها از هم جدا می‌شدند و راه مدینه، عراق، یمن از هم جدا می‌شد، [[جبرئیل]] امین پیام مهمّی از سوی خدا آورد، تا [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} آن را به مردم ابلاغ کند، پیامی آن‌چنان حسّاس و حیاتی که اگر آن را نرساند، رسالت خدا را به انجام نرسانده است و آن نصب [[امام علی\|علی]]{{ع}} به عنوان جانشین خود بود. آیه {{عربی~~\|اندازه=100%~~\|﴿{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ...}}﴾}}<ref>مائده، آیه ۶۷</ref> حامل همین پیام بود. پیامبر دستور داد همه درنگ کنند. خود فرود آمد، به کاروان‌ها هم فرمود تا فرود آیند، رفتگان برگردند، بازماندگان برسند و همه آن روز (که روز ۱۸ ذی حجّه بود) در آن صحرای گرم گرد آیند. جمعیّت حاضر در وادی [[غدیر خم]] را تا ۱۲۰ هزار هم نقل کرده‌اند. پس از نماز، دستور داد تا از جهاز شتران منبری برافرازند. همه با اشتیاق آمادۀ شنیدن سخنان [[پیامبر]] بودند. [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} از زحماتی که در راه هدایت آنان و تبلیغ دین خدا کشیده بود با آنان سخن گفت، توصیه‌های فراوانی کرد، نسبت به مراعات حقوق ثقلین (قرآن و عترت) تأکید نمود. از آنان اقرار گرفت که طبق آیۀ قرآن برآنان ولایت دارد و از خودشان نسبت به آنان اولی است. سپس دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} را گرفت و بالا برد تا آنکه همه او را دیدند و شناختند و با صدای بلند و رسا فرمود: {{عربی\|من کنت مولاه فهذا علیّ مولاه...}} [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} را رسما و با آن مراسم باشکوه و جلوه‌های به‌یادماندنی به جانشینی خود و [[امامت]] بر مسلمین نصب کرد و آنان را ملزم ساخت که از او [[اطاعت]] کنند و از فرمانش سرپیچی نداشته باشند. آن روز، روز مهمّی بود و عید به شمار می‌آمد، مردم دسته‌دسته آمدند و به [[امام علی\|علی]]{{ع}} تبریک گفتند. این به فرمان [[پیامبر خاتم\|حضرت محمّد]]{{صل}} بود که برای [[امام علی\|علی]]{{ع}} خیمه‌ای زدند و همه آمدند و به آن حضرت با عنوان "امیر المؤمنین" سلام دادند و تهنیت گفتند. [[ابوبکر]] و [[عمر]] در صدر کسانی بودند که برای تهنیت‌گویی آمدند و سخن عمر ([[بخ بخ لک یا علی]]) در تواریخ آمده است. دست دادن مردم با [[امام علی\|امیر مؤمنان]] و تهنیت‌گویی برای [[امامت]]، همراه بود با [[بیعت]] با آن حضرت. همسران [[پیامبر]] و زنان دیگری که در کاروان بودند، با قرار دادن دست خود در ظرف آبی که دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} هم در آن بود، با وی [[بیعت]] کردند. پس از انجام این مراسم، آیۀ {{عربی~~\|اندازه=100%~~\|﴿{{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}}﴾}}<ref>مائده، آیه ۳.</ref> نازل شد و [[پیامبر]]، خدا را شکر کرد و بر اکمال دین و اتمام نعمت و رضایت الهی به ادای رسالت و تعیین [[امام علی\|علی]]{{ع}} برای [[ولایت]]، شاکرانه تکبیر گفت. در همان صحنه، حسّان بن ثابت از پیامبر اجازه خواست تا این واقعه را به شعر بسراید و قصیدۀ معروف خود را {{عربی\|ینادیهم یوم الغدیر نبیّهم...}} خواند و [[پیامبر]] دعایش کرد. کاروانها هرکدام به سوی مقصد خویش حرکت کردند. امّا آیا آن پیمان‌ها و بیعت‌ها استوار ماند؟ و آیا به فرمان خدا و رسول در مورد جانشینی حضرت امیر عمل شد و وصیت [[پیامبر]] مورد توجّه قرار گرفت؟ حوادث پس از رحلت [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}} نشان داد که بسیاری پیمان شکستند و به [[بیعت]] وفادار نماندند و حادثۀ [[غدیر]] را انکار کردند و در [[سقیفه]]، [[خلافت]] را به دیگران سپردند و [[اهل بیت]] و [[امام علی\|علی بن ابی طالب]]{{ع}} را خانه‌نشین و منزوی ساختند<ref>واقعۀ غدیر را به طور تفصیل در کتب تاریخ ذکر کرده‌اند، نیازی به ذکر منبع نیست. ر.ک: «الغدير»، ج ۱، «بحارالأنوار»، ج ۳۷ ص ۱۰۸ تا ۲۵۳. «موسوعة الامام علی بن ابی‌طالب» ج ۲ ص ۲۵۱ و «حسّاس‌ترین فراز تاریخ»</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص:۵۸۹.</ref>		*موضوع [[امامت]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} و حدیث [[ولایت]] و حادثۀ [[غدیر خم]] به صورت گذرا از این قرار است: [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} چون دانست که وفات او نزدیک شده است، تصمیم گرفت به سفر [[حج]] برود و در آنجا با عموم مسلمانان دیدار کند و رهنمودهای کلّی را دربارۀ خط صحیح دین و انجام حج و پیشگیری از انحرافات ارائه دهد. آن آخرین حج [[پیامبر]] که در سال دهم هجری اتفاق افتاد، [[حجة الوداع]] نام گرفت. [[پیامبر]] اعلام کرده بود که این آخرین دیدار عمومی وی با مسلمانان است. جمع بسیاری از مدینه و مناطق دیگر آن سال به حج رفتند. پیامبر، بارها در مواقع گوناگون با آنان سخن گفت، از جمله در کنار چاه زمزم خطبه‌ای خواند. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} در بازگشت به سوی مدینه، چون به منطقۀ [[غدیر خم]] در نزدیکی جحفه رسید، جایی که کاروانها از هم جدا می‌شدند و راه مدینه، عراق، یمن از هم جدا می‌شد، [[جبرئیل]] امین پیام مهمّی از سوی خدا آورد، تا [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} آن را به مردم ابلاغ کند، پیامی آن‌چنان حسّاس و حیاتی که اگر آن را نرساند، رسالت خدا را به انجام نرسانده است و آن نصب [[امام علی\|علی]]{{ع}} به عنوان جانشین خود بود. آیه {{عربی\|﴿{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ...}}﴾}}<ref>مائده، آیه ۶۷</ref> حامل همین پیام بود. پیامبر دستور داد همه درنگ کنند. خود فرود آمد، به کاروان‌ها هم فرمود تا فرود آیند، رفتگان برگردند، بازماندگان برسند و همه آن روز (که روز ۱۸ ذی حجّه بود) در آن صحرای گرم گرد آیند. جمعیّت حاضر در وادی [[غدیر خم]] را تا ۱۲۰ هزار هم نقل کرده‌اند. پس از نماز، دستور داد تا از جهاز شتران منبری برافرازند. همه با اشتیاق آمادۀ شنیدن سخنان [[پیامبر]] بودند. [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} از زحماتی که در راه هدایت آنان و تبلیغ دین خدا کشیده بود با آنان سخن گفت، توصیه‌های فراوانی کرد، نسبت به مراعات حقوق ثقلین (قرآن و عترت) تأکید نمود. از آنان اقرار گرفت که طبق آیۀ قرآن برآنان ولایت دارد و از خودشان نسبت به آنان اولی است. سپس دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} را گرفت و بالا برد تا آنکه همه او را دیدند و شناختند و با صدای بلند و رسا فرمود: {{عربی\|من کنت مولاه فهذا علیّ مولاه...}} [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} را رسما و با آن مراسم باشکوه و جلوه‌های به‌یادماندنی به جانشینی خود و [[امامت]] بر مسلمین نصب کرد و آنان را ملزم ساخت که از او [[اطاعت]] کنند و از فرمانش سرپیچی نداشته باشند. آن روز، روز مهمّی بود و عید به شمار می‌آمد، مردم دسته‌دسته آمدند و به [[امام علی\|علی]]{{ع}} تبریک گفتند. این به فرمان [[پیامبر خاتم\|حضرت محمّد]]{{صل}} بود که برای [[امام علی\|علی]]{{ع}} خیمه‌ای زدند و همه آمدند و به آن حضرت با عنوان "امیر المؤمنین" سلام دادند و تهنیت گفتند. [[ابوبکر]] و [[عمر]] در صدر کسانی بودند که برای تهنیت‌گویی آمدند و سخن عمر ([[بخ بخ لک یا علی]]) در تواریخ آمده است. دست دادن مردم با [[امام علی\|امیر مؤمنان]] و تهنیت‌گویی برای [[امامت]]، همراه بود با [[بیعت]] با آن حضرت. همسران [[پیامبر]] و زنان دیگری که در کاروان بودند، با قرار دادن دست خود در ظرف آبی که دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} هم در آن بود، با وی [[بیعت]] کردند. پس از انجام این مراسم، آیۀ {{عربی\|﴿{{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}}﴾}}<ref>مائده، آیه ۳.</ref> نازل شد و [[پیامبر]]، خدا را شکر کرد و بر اکمال دین و اتمام نعمت و رضایت الهی به ادای رسالت و تعیین [[امام علی\|علی]]{{ع}} برای [[ولایت]]، شاکرانه تکبیر گفت. در همان صحنه، حسّان بن ثابت از پیامبر اجازه خواست تا این واقعه را به شعر بسراید و قصیدۀ معروف خود را {{عربی\|ینادیهم یوم الغدیر نبیّهم...}} خواند و [[پیامبر]] دعایش کرد. کاروانها هرکدام به سوی مقصد خویش حرکت کردند. امّا آیا آن پیمان‌ها و بیعت‌ها استوار ماند؟ و آیا به فرمان خدا و رسول در مورد جانشینی حضرت امیر عمل شد و وصیت [[پیامبر]] مورد توجّه قرار گرفت؟ حوادث پس از رحلت [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}} نشان داد که بسیاری پیمان شکستند و به [[بیعت]] وفادار نماندند و حادثۀ [[غدیر]] را انکار کردند و در [[سقیفه]]، [[خلافت]] را به دیگران سپردند و [[اهل بیت]] و [[امام علی\|علی بن ابی طالب]]{{ع}} را خانه‌نشین و منزوی ساختند<ref>واقعۀ غدیر را به طور تفصیل در کتب تاریخ ذکر کرده‌اند، نیازی به ذکر منبع نیست. ر.ک: «الغدير»، ج ۱، «بحارالأنوار»، ج ۳۷ ص ۱۰۸ تا ۲۵۳. «موسوعة الامام علی بن ابی‌طالب» ج ۲ ص ۲۵۱ و «حسّاس‌ترین فراز تاریخ»</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص:۵۸۹.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Admin: جایگزینی متن - '{{عربی|اندازه=155%|' به '{{عربی|'

2019-05-17T08:48:17Z

جایگزینی متن - '{{عربی|اندازه=155%|' به '{{عربی|'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۱۸
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*موضوع [[امامت]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} و حدیث [[ولایت]] و حادثۀ [[غدیر خم]] به صورت گذرا از این قرار است: [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} چون دانست که وفات او نزدیک شده است، تصمیم گرفت به سفر [[حج]] برود و در آنجا با عموم مسلمانان دیدار کند و رهنمودهای کلّی را دربارۀ خط صحیح دین و انجام حج و پیشگیری از انحرافات ارائه دهد. آن آخرین حج [[پیامبر]] که در سال دهم هجری اتفاق افتاد، [[حجة الوداع]] نام گرفت. [[پیامبر]] اعلام کرده بود که این آخرین دیدار عمومی وی با مسلمانان است. جمع بسیاری از مدینه و مناطق دیگر آن سال به حج رفتند. پیامبر، بارها در مواقع گوناگون با آنان سخن گفت، از جمله در کنار چاه زمزم خطبه‌ای خواند. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} در بازگشت به سوی مدینه، چون به منطقۀ [[غدیر خم]] در نزدیکی جحفه رسید، جایی که کاروانها از هم جدا می‌شدند و راه مدینه، عراق، یمن از هم جدا می‌شد، [[جبرئیل]] امین پیام مهمّی از سوی خدا آورد، تا [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} آن را به مردم ابلاغ کند، پیامی آن‌چنان حسّاس و حیاتی که اگر آن را نرساند، رسالت خدا را به انجام نرسانده است و آن نصب [[امام علی\|علی]]{{ع}} به عنوان جانشین خود بود. آیه {{عربی\|اندازه=100%\|﴿{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ...}}﴾}}<ref>مائده، آیه ۶۷</ref> حامل همین پیام بود. پیامبر دستور داد همه درنگ کنند. خود فرود آمد، به کاروان‌ها هم فرمود تا فرود آیند، رفتگان برگردند، بازماندگان برسند و همه آن روز (که روز ۱۸ ذی حجّه بود) در آن صحرای گرم گرد آیند. جمعیّت حاضر در وادی [[غدیر خم]] را تا ۱۲۰ هزار هم نقل کرده‌اند. پس از نماز، دستور داد تا از جهاز شتران منبری برافرازند. همه با اشتیاق آمادۀ شنیدن سخنان [[پیامبر]] بودند. [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} از زحماتی که در راه هدایت آنان و تبلیغ دین خدا کشیده بود با آنان سخن گفت، توصیه‌های فراوانی کرد، نسبت به مراعات حقوق ثقلین (قرآن و عترت) تأکید نمود. از آنان اقرار گرفت که طبق آیۀ قرآن برآنان ولایت دارد و از خودشان نسبت به آنان اولی است. سپس دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} را گرفت و بالا برد تا آنکه همه او را دیدند و شناختند و با صدای بلند و رسا فرمود: {{عربی~~\|اندازه=155%~~\|من کنت مولاه فهذا علیّ مولاه...}} [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} را رسما و با آن مراسم باشکوه و جلوه‌های به‌یادماندنی به جانشینی خود و [[امامت]] بر مسلمین نصب کرد و آنان را ملزم ساخت که از او [[اطاعت]] کنند و از فرمانش سرپیچی نداشته باشند. آن روز، روز مهمّی بود و عید به شمار می‌آمد، مردم دسته‌دسته آمدند و به [[امام علی\|علی]]{{ع}} تبریک گفتند. این به فرمان [[پیامبر خاتم\|حضرت محمّد]]{{صل}} بود که برای [[امام علی\|علی]]{{ع}} خیمه‌ای زدند و همه آمدند و به آن حضرت با عنوان "امیر المؤمنین" سلام دادند و تهنیت گفتند. [[ابوبکر]] و [[عمر]] در صدر کسانی بودند که برای تهنیت‌گویی آمدند و سخن عمر ([[بخ بخ لک یا علی]]) در تواریخ آمده است. دست دادن مردم با [[امام علی\|امیر مؤمنان]] و تهنیت‌گویی برای [[امامت]]، همراه بود با [[بیعت]] با آن حضرت. همسران [[پیامبر]] و زنان دیگری که در کاروان بودند، با قرار دادن دست خود در ظرف آبی که دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} هم در آن بود، با وی [[بیعت]] کردند. پس از انجام این مراسم، آیۀ {{عربی\|اندازه=100%\|﴿{{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}}﴾}}<ref>مائده، آیه ۳.</ref> نازل شد و [[پیامبر]]، خدا را شکر کرد و بر اکمال دین و اتمام نعمت و رضایت الهی به ادای رسالت و تعیین [[امام علی\|علی]]{{ع}} برای [[ولایت]]، شاکرانه تکبیر گفت. در همان صحنه، حسّان بن ثابت از پیامبر اجازه خواست تا این واقعه را به شعر بسراید و قصیدۀ معروف خود را {{عربی~~\|اندازه=155%~~\|ینادیهم یوم الغدیر نبیّهم...}} خواند و [[پیامبر]] دعایش کرد. کاروانها هرکدام به سوی مقصد خویش حرکت کردند. امّا آیا آن پیمان‌ها و بیعت‌ها استوار ماند؟ و آیا به فرمان خدا و رسول در مورد جانشینی حضرت امیر عمل شد و وصیت [[پیامبر]] مورد توجّه قرار گرفت؟ حوادث پس از رحلت [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}} نشان داد که بسیاری پیمان شکستند و به [[بیعت]] وفادار نماندند و حادثۀ [[غدیر]] را انکار کردند و در [[سقیفه]]، [[خلافت]] را به دیگران سپردند و [[اهل بیت]] و [[امام علی\|علی بن ابی طالب]]{{ع}} را خانه‌نشین و منزوی ساختند<ref>واقعۀ غدیر را به طور تفصیل در کتب تاریخ ذکر کرده‌اند، نیازی به ذکر منبع نیست. ر.ک: «الغدير»، ج ۱، «بحارالأنوار»، ج ۳۷ ص ۱۰۸ تا ۲۵۳. «موسوعة الامام علی بن ابی‌طالب» ج ۲ ص ۲۵۱ و «حسّاس‌ترین فراز تاریخ»</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص:۵۸۹.</ref>		*موضوع [[امامت]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} و حدیث [[ولایت]] و حادثۀ [[غدیر خم]] به صورت گذرا از این قرار است: [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} چون دانست که وفات او نزدیک شده است، تصمیم گرفت به سفر [[حج]] برود و در آنجا با عموم مسلمانان دیدار کند و رهنمودهای کلّی را دربارۀ خط صحیح دین و انجام حج و پیشگیری از انحرافات ارائه دهد. آن آخرین حج [[پیامبر]] که در سال دهم هجری اتفاق افتاد، [[حجة الوداع]] نام گرفت. [[پیامبر]] اعلام کرده بود که این آخرین دیدار عمومی وی با مسلمانان است. جمع بسیاری از مدینه و مناطق دیگر آن سال به حج رفتند. پیامبر، بارها در مواقع گوناگون با آنان سخن گفت، از جمله در کنار چاه زمزم خطبه‌ای خواند. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} در بازگشت به سوی مدینه، چون به منطقۀ [[غدیر خم]] در نزدیکی جحفه رسید، جایی که کاروانها از هم جدا می‌شدند و راه مدینه، عراق، یمن از هم جدا می‌شد، [[جبرئیل]] امین پیام مهمّی از سوی خدا آورد، تا [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} آن را به مردم ابلاغ کند، پیامی آن‌چنان حسّاس و حیاتی که اگر آن را نرساند، رسالت خدا را به انجام نرسانده است و آن نصب [[امام علی\|علی]]{{ع}} به عنوان جانشین خود بود. آیه {{عربی\|اندازه=100%\|﴿{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ...}}﴾}}<ref>مائده، آیه ۶۷</ref> حامل همین پیام بود. پیامبر دستور داد همه درنگ کنند. خود فرود آمد، به کاروان‌ها هم فرمود تا فرود آیند، رفتگان برگردند، بازماندگان برسند و همه آن روز (که روز ۱۸ ذی حجّه بود) در آن صحرای گرم گرد آیند. جمعیّت حاضر در وادی [[غدیر خم]] را تا ۱۲۰ هزار هم نقل کرده‌اند. پس از نماز، دستور داد تا از جهاز شتران منبری برافرازند. همه با اشتیاق آمادۀ شنیدن سخنان [[پیامبر]] بودند. [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} از زحماتی که در راه هدایت آنان و تبلیغ دین خدا کشیده بود با آنان سخن گفت، توصیه‌های فراوانی کرد، نسبت به مراعات حقوق ثقلین (قرآن و عترت) تأکید نمود. از آنان اقرار گرفت که طبق آیۀ قرآن برآنان ولایت دارد و از خودشان نسبت به آنان اولی است. سپس دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} را گرفت و بالا برد تا آنکه همه او را دیدند و شناختند و با صدای بلند و رسا فرمود: {{عربی\|من کنت مولاه فهذا علیّ مولاه...}} [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} را رسما و با آن مراسم باشکوه و جلوه‌های به‌یادماندنی به جانشینی خود و [[امامت]] بر مسلمین نصب کرد و آنان را ملزم ساخت که از او [[اطاعت]] کنند و از فرمانش سرپیچی نداشته باشند. آن روز، روز مهمّی بود و عید به شمار می‌آمد، مردم دسته‌دسته آمدند و به [[امام علی\|علی]]{{ع}} تبریک گفتند. این به فرمان [[پیامبر خاتم\|حضرت محمّد]]{{صل}} بود که برای [[امام علی\|علی]]{{ع}} خیمه‌ای زدند و همه آمدند و به آن حضرت با عنوان "امیر المؤمنین" سلام دادند و تهنیت گفتند. [[ابوبکر]] و [[عمر]] در صدر کسانی بودند که برای تهنیت‌گویی آمدند و سخن عمر ([[بخ بخ لک یا علی]]) در تواریخ آمده است. دست دادن مردم با [[امام علی\|امیر مؤمنان]] و تهنیت‌گویی برای [[امامت]]، همراه بود با [[بیعت]] با آن حضرت. همسران [[پیامبر]] و زنان دیگری که در کاروان بودند، با قرار دادن دست خود در ظرف آبی که دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} هم در آن بود، با وی [[بیعت]] کردند. پس از انجام این مراسم، آیۀ {{عربی\|اندازه=100%\|﴿{{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}}﴾}}<ref>مائده، آیه ۳.</ref> نازل شد و [[پیامبر]]، خدا را شکر کرد و بر اکمال دین و اتمام نعمت و رضایت الهی به ادای رسالت و تعیین [[امام علی\|علی]]{{ع}} برای [[ولایت]]، شاکرانه تکبیر گفت. در همان صحنه، حسّان بن ثابت از پیامبر اجازه خواست تا این واقعه را به شعر بسراید و قصیدۀ معروف خود را {{عربی\|ینادیهم یوم الغدیر نبیّهم...}} خواند و [[پیامبر]] دعایش کرد. کاروانها هرکدام به سوی مقصد خویش حرکت کردند. امّا آیا آن پیمان‌ها و بیعت‌ها استوار ماند؟ و آیا به فرمان خدا و رسول در مورد جانشینی حضرت امیر عمل شد و وصیت [[پیامبر]] مورد توجّه قرار گرفت؟ حوادث پس از رحلت [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}} نشان داد که بسیاری پیمان شکستند و به [[بیعت]] وفادار نماندند و حادثۀ [[غدیر]] را انکار کردند و در [[سقیفه]]، [[خلافت]] را به دیگران سپردند و [[اهل بیت]] و [[امام علی\|علی بن ابی طالب]]{{ع}} را خانه‌نشین و منزوی ساختند<ref>واقعۀ غدیر را به طور تفصیل در کتب تاریخ ذکر کرده‌اند، نیازی به ذکر منبع نیست. ر.ک: «الغدير»، ج ۱، «بحارالأنوار»، ج ۳۷ ص ۱۰۸ تا ۲۵۳. «موسوعة الامام علی بن ابی‌طالب» ج ۲ ص ۲۵۱ و «حسّاس‌ترین فراز تاریخ»</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص:۵۸۹.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Admin: جایگزینی متن - '{{عربی|اندازه=155%|﴿{{متن قرآن' به '{{عربی|اندازه=100%|﴿{{متن قرآن'

2019-03-20T10:09:28Z

جایگزینی متن - '{{عربی|اندازه=155%|﴿{{متن قرآن' به '{{عربی|اندازه=100%|﴿{{متن قرآن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ مارس ۲۰۱۹، ساعت ۱۳:۳۹
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*موضوع [[امامت]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} و حدیث [[ولایت]] و حادثۀ [[غدیر خم]] به صورت گذرا از این قرار است: [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} چون دانست که وفات او نزدیک شده است، تصمیم گرفت به سفر [[حج]] برود و در آنجا با عموم مسلمانان دیدار کند و رهنمودهای کلّی را دربارۀ خط صحیح دین و انجام حج و پیشگیری از انحرافات ارائه دهد. آن آخرین حج [[پیامبر]] که در سال دهم هجری اتفاق افتاد، [[حجة الوداع]] نام گرفت. [[پیامبر]] اعلام کرده بود که این آخرین دیدار عمومی وی با مسلمانان است. جمع بسیاری از مدینه و مناطق دیگر آن سال به حج رفتند. پیامبر، بارها در مواقع گوناگون با آنان سخن گفت، از جمله در کنار چاه زمزم خطبه‌ای خواند. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} در بازگشت به سوی مدینه، چون به منطقۀ [[غدیر خم]] در نزدیکی جحفه رسید، جایی که کاروانها از هم جدا می‌شدند و راه مدینه، عراق، یمن از هم جدا می‌شد، [[جبرئیل]] امین پیام مهمّی از سوی خدا آورد، تا [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} آن را به مردم ابلاغ کند، پیامی آن‌چنان حسّاس و حیاتی که اگر آن را نرساند، رسالت خدا را به انجام نرسانده است و آن نصب [[امام علی\|علی]]{{ع}} به عنوان جانشین خود بود. آیه {{عربی\|اندازه=~~155~~%\|﴿{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ...}}﴾}}<ref>مائده، آیه ۶۷</ref> حامل همین پیام بود. پیامبر دستور داد همه درنگ کنند. خود فرود آمد، به کاروان‌ها هم فرمود تا فرود آیند، رفتگان برگردند، بازماندگان برسند و همه آن روز (که روز ۱۸ ذی حجّه بود) در آن صحرای گرم گرد آیند. جمعیّت حاضر در وادی [[غدیر خم]] را تا ۱۲۰ هزار هم نقل کرده‌اند. پس از نماز، دستور داد تا از جهاز شتران منبری برافرازند. همه با اشتیاق آمادۀ شنیدن سخنان [[پیامبر]] بودند. [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} از زحماتی که در راه هدایت آنان و تبلیغ دین خدا کشیده بود با آنان سخن گفت، توصیه‌های فراوانی کرد، نسبت به مراعات حقوق ثقلین (قرآن و عترت) تأکید نمود. از آنان اقرار گرفت که طبق آیۀ قرآن برآنان ولایت دارد و از خودشان نسبت به آنان اولی است. سپس دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} را گرفت و بالا برد تا آنکه همه او را دیدند و شناختند و با صدای بلند و رسا فرمود: {{عربی\|اندازه=155%\|من کنت مولاه فهذا علیّ مولاه...}} [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} را رسما و با آن مراسم باشکوه و جلوه‌های به‌یادماندنی به جانشینی خود و [[امامت]] بر مسلمین نصب کرد و آنان را ملزم ساخت که از او [[اطاعت]] کنند و از فرمانش سرپیچی نداشته باشند. آن روز، روز مهمّی بود و عید به شمار می‌آمد، مردم دسته‌دسته آمدند و به [[امام علی\|علی]]{{ع}} تبریک گفتند. این به فرمان [[پیامبر خاتم\|حضرت محمّد]]{{صل}} بود که برای [[امام علی\|علی]]{{ع}} خیمه‌ای زدند و همه آمدند و به آن حضرت با عنوان "امیر المؤمنین" سلام دادند و تهنیت گفتند. [[ابوبکر]] و [[عمر]] در صدر کسانی بودند که برای تهنیت‌گویی آمدند و سخن عمر ([[بخ بخ لک یا علی]]) در تواریخ آمده است. دست دادن مردم با [[امام علی\|امیر مؤمنان]] و تهنیت‌گویی برای [[امامت]]، همراه بود با [[بیعت]] با آن حضرت. همسران [[پیامبر]] و زنان دیگری که در کاروان بودند، با قرار دادن دست خود در ظرف آبی که دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} هم در آن بود، با وی [[بیعت]] کردند. پس از انجام این مراسم، آیۀ {{عربی\|اندازه=~~155~~%\|﴿{{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}}﴾}}<ref>مائده، آیه ۳.</ref> نازل شد و [[پیامبر]]، خدا را شکر کرد و بر اکمال دین و اتمام نعمت و رضایت الهی به ادای رسالت و تعیین [[امام علی\|علی]]{{ع}} برای [[ولایت]]، شاکرانه تکبیر گفت. در همان صحنه، حسّان بن ثابت از پیامبر اجازه خواست تا این واقعه را به شعر بسراید و قصیدۀ معروف خود را {{عربی\|اندازه=155%\|ینادیهم یوم الغدیر نبیّهم...}} خواند و [[پیامبر]] دعایش کرد. کاروانها هرکدام به سوی مقصد خویش حرکت کردند. امّا آیا آن پیمان‌ها و بیعت‌ها استوار ماند؟ و آیا به فرمان خدا و رسول در مورد جانشینی حضرت امیر عمل شد و وصیت [[پیامبر]] مورد توجّه قرار گرفت؟ حوادث پس از رحلت [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}} نشان داد که بسیاری پیمان شکستند و به [[بیعت]] وفادار نماندند و حادثۀ [[غدیر]] را انکار کردند و در [[سقیفه]]، [[خلافت]] را به دیگران سپردند و [[اهل بیت]] و [[امام علی\|علی بن ابی طالب]]{{ع}} را خانه‌نشین و منزوی ساختند<ref>واقعۀ غدیر را به طور تفصیل در کتب تاریخ ذکر کرده‌اند، نیازی به ذکر منبع نیست. ر.ک: «الغدير»، ج ۱، «بحارالأنوار»، ج ۳۷ ص ۱۰۸ تا ۲۵۳. «موسوعة الامام علی بن ابی‌طالب» ج ۲ ص ۲۵۱ و «حسّاس‌ترین فراز تاریخ»</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص:۵۸۹.</ref>		*موضوع [[امامت]] [[امام علی\|علی]]{{ع}} و حدیث [[ولایت]] و حادثۀ [[غدیر خم]] به صورت گذرا از این قرار است: [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} چون دانست که وفات او نزدیک شده است، تصمیم گرفت به سفر [[حج]] برود و در آنجا با عموم مسلمانان دیدار کند و رهنمودهای کلّی را دربارۀ خط صحیح دین و انجام حج و پیشگیری از انحرافات ارائه دهد. آن آخرین حج [[پیامبر]] که در سال دهم هجری اتفاق افتاد، [[حجة الوداع]] نام گرفت. [[پیامبر]] اعلام کرده بود که این آخرین دیدار عمومی وی با مسلمانان است. جمع بسیاری از مدینه و مناطق دیگر آن سال به حج رفتند. پیامبر، بارها در مواقع گوناگون با آنان سخن گفت، از جمله در کنار چاه زمزم خطبه‌ای خواند. [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} در بازگشت به سوی مدینه، چون به منطقۀ [[غدیر خم]] در نزدیکی جحفه رسید، جایی که کاروانها از هم جدا می‌شدند و راه مدینه، عراق، یمن از هم جدا می‌شد، [[جبرئیل]] امین پیام مهمّی از سوی خدا آورد، تا [[پیامبر خاتم\|رسول خدا]]{{صل}} آن را به مردم ابلاغ کند، پیامی آن‌چنان حسّاس و حیاتی که اگر آن را نرساند، رسالت خدا را به انجام نرسانده است و آن نصب [[امام علی\|علی]]{{ع}} به عنوان جانشین خود بود. آیه {{عربی\|اندازه=100%\|﴿{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ...}}﴾}}<ref>مائده، آیه ۶۷</ref> حامل همین پیام بود. پیامبر دستور داد همه درنگ کنند. خود فرود آمد، به کاروان‌ها هم فرمود تا فرود آیند، رفتگان برگردند، بازماندگان برسند و همه آن روز (که روز ۱۸ ذی حجّه بود) در آن صحرای گرم گرد آیند. جمعیّت حاضر در وادی [[غدیر خم]] را تا ۱۲۰ هزار هم نقل کرده‌اند. پس از نماز، دستور داد تا از جهاز شتران منبری برافرازند. همه با اشتیاق آمادۀ شنیدن سخنان [[پیامبر]] بودند. [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]]{{صل}} از زحماتی که در راه هدایت آنان و تبلیغ دین خدا کشیده بود با آنان سخن گفت، توصیه‌های فراوانی کرد، نسبت به مراعات حقوق ثقلین (قرآن و عترت) تأکید نمود. از آنان اقرار گرفت که طبق آیۀ قرآن برآنان ولایت دارد و از خودشان نسبت به آنان اولی است. سپس دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} را گرفت و بالا برد تا آنکه همه او را دیدند و شناختند و با صدای بلند و رسا فرمود: {{عربی\|اندازه=155%\|من کنت مولاه فهذا علیّ مولاه...}} [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} را رسما و با آن مراسم باشکوه و جلوه‌های به‌یادماندنی به جانشینی خود و [[امامت]] بر مسلمین نصب کرد و آنان را ملزم ساخت که از او [[اطاعت]] کنند و از فرمانش سرپیچی نداشته باشند. آن روز، روز مهمّی بود و عید به شمار می‌آمد، مردم دسته‌دسته آمدند و به [[امام علی\|علی]]{{ع}} تبریک گفتند. این به فرمان [[پیامبر خاتم\|حضرت محمّد]]{{صل}} بود که برای [[امام علی\|علی]]{{ع}} خیمه‌ای زدند و همه آمدند و به آن حضرت با عنوان "امیر المؤمنین" سلام دادند و تهنیت گفتند. [[ابوبکر]] و [[عمر]] در صدر کسانی بودند که برای تهنیت‌گویی آمدند و سخن عمر ([[بخ بخ لک یا علی]]) در تواریخ آمده است. دست دادن مردم با [[امام علی\|امیر مؤمنان]] و تهنیت‌گویی برای [[امامت]]، همراه بود با [[بیعت]] با آن حضرت. همسران [[پیامبر]] و زنان دیگری که در کاروان بودند، با قرار دادن دست خود در ظرف آبی که دست [[امام علی\|علی]]{{ع}} هم در آن بود، با وی [[بیعت]] کردند. پس از انجام این مراسم، آیۀ {{عربی\|اندازه=100%\|﴿{{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}}﴾}}<ref>مائده، آیه ۳.</ref> نازل شد و [[پیامبر]]، خدا را شکر کرد و بر اکمال دین و اتمام نعمت و رضایت الهی به ادای رسالت و تعیین [[امام علی\|علی]]{{ع}} برای [[ولایت]]، شاکرانه تکبیر گفت. در همان صحنه، حسّان بن ثابت از پیامبر اجازه خواست تا این واقعه را به شعر بسراید و قصیدۀ معروف خود را {{عربی\|اندازه=155%\|ینادیهم یوم الغدیر نبیّهم...}} خواند و [[پیامبر]] دعایش کرد. کاروانها هرکدام به سوی مقصد خویش حرکت کردند. امّا آیا آن پیمان‌ها و بیعت‌ها استوار ماند؟ و آیا به فرمان خدا و رسول در مورد جانشینی حضرت امیر عمل شد و وصیت [[پیامبر]] مورد توجّه قرار گرفت؟ حوادث پس از رحلت [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]] {{صل}} نشان داد که بسیاری پیمان شکستند و به [[بیعت]] وفادار نماندند و حادثۀ [[غدیر]] را انکار کردند و در [[سقیفه]]، [[خلافت]] را به دیگران سپردند و [[اهل بیت]] و [[امام علی\|علی بن ابی طالب]]{{ع}} را خانه‌نشین و منزوی ساختند<ref>واقعۀ غدیر را به طور تفصیل در کتب تاریخ ذکر کرده‌اند، نیازی به ذکر منبع نیست. ر.ک: «الغدير»، ج ۱، «بحارالأنوار»، ج ۳۷ ص ۱۰۸ تا ۲۵۳. «موسوعة الامام علی بن ابی‌طالب» ج ۲ ص ۲۵۱ و «حسّاس‌ترین فراز تاریخ»</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص:۵۸۹.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==