واقعه کربلا - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۱۳ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۴۲

2025-03-13T07:42:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = واقعه کربلا\| مداخل مرتبط = [[واقعه کربلا در تاریخ اسلامی]] - [[واقعه کربلا در معارف و سیره حسینی]] - [[واقعه کربلا در معارف و سیره رضوی]] \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = واقعه کربلا\| مداخل مرتبط = [[واقعه کربلا در تاریخ اسلامی]] - [[واقعه کربلا در معارف و سیره حسینی]] - [[واقعه کربلا در معارف و سیره سجادی]] - [[واقعه کربلا در معارف و سیره رضوی]] \| پرسش مرتبط = }}

	[[پرونده:واقعه کربلا.jpg\|بندانگشتی\|جایگزین=واقعه کربلا\|تصویری از روایت واقعه کربلا]]		[[پرونده:واقعه کربلا.jpg\|بندانگشتی\|جایگزین=واقعه کربلا\|تصویری از روایت واقعه کربلا]]

Bahmani در ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۳

2025-02-26T05:23:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۵۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = واقعه کربلا\| مداخل مرتبط = [[واقعه کربلا در تاریخ اسلامی]] - [[واقعه کربلا در معارف و سیره رضوی]] \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = واقعه کربلا\| مداخل مرتبط = [[واقعه کربلا در تاریخ اسلامی]] - [[واقعه کربلا در معارف و سیره حسینی]] - [[واقعه کربلا در معارف و سیره رضوی]] \| پرسش مرتبط = }}

	[[پرونده:واقعه کربلا.jpg\|بندانگشتی\|جایگزین=واقعه کربلا\|تصویری از روایت واقعه کربلا]]		[[پرونده:واقعه کربلا.jpg\|بندانگشتی\|جایگزین=واقعه کربلا\|تصویری از روایت واقعه کربلا]]

Bahmani در ‏۲۵ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۸

2025-02-25T09:18:19Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* اعزام مسلم به کوفه */

2025-02-25T08:51:32Z

اعزام مسلم به کوفه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۲۱
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	سرانجام مسلم را یافتند. پس از درگیری مختصری، او را نزد ابن زیاد بردند. ابن زیاد به او گفت: {{عربی\|يَا شَاقُّ! خَرَجْتَ عَلَى إِمَامِكَ وَ شَقَقْتَ عَصَا الْمُسْلِمِينَ}} آیا بر [[امام]] خود خروج کرده و یکپارچگی [[مسلمانان]] را بر هم می‌زنی؟ مسلم گفت: [[خلافت]] [[معاویه]] و به طریق اولی فرزندش [[یزید]] را به رسمیت نمی‌شناسد؛ زیرا او با [[زورگویی]] خلافت را از [[وصی پیامبر]] {{صل}} [[غصب]] کرده است<ref>الکامل فی التاریخ، ج۵، ص۹۸.</ref>.		سرانجام مسلم را یافتند. پس از درگیری مختصری، او را نزد ابن زیاد بردند. ابن زیاد به او گفت: {{عربی\|يَا شَاقُّ! خَرَجْتَ عَلَى إِمَامِكَ وَ شَقَقْتَ عَصَا الْمُسْلِمِينَ}} آیا بر [[امام]] خود خروج کرده و یکپارچگی [[مسلمانان]] را بر هم می‌زنی؟ مسلم گفت: [[خلافت]] [[معاویه]] و به طریق اولی فرزندش [[یزید]] را به رسمیت نمی‌شناسد؛ زیرا او با [[زورگویی]] خلافت را از [[وصی پیامبر]] {{صل}} [[غصب]] کرده است<ref>الکامل فی التاریخ، ج۵، ص۹۸.</ref>.

	همچنین گفت: [[مردم]] این شهر اعتقادشان این بود که پدر تو [[نزدیکان]] آنها را کشته، [[خون]] آنها را ریخته و مانند قیصر و کسری [[رفتار]] کرده است. ما آمده‌ایم تا [[عدالت]] را [[اجرا]] و مردم را [[دعوت]] به [[حکم خدا]] و [[رسول]] کنیم<ref>الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۳۵.</ref>. ابن زیاد، از روی [[حیله‌گری]] و برای لکه‌دار کردن حیثیت مسلم، در جمع مردم به او گفت: تو در [[مدینه]] شراب‌خواری می‌کردی! مسلم با کمال متانت پاسخ داد: [[انسانی]] چون تو که کشتن افراد بی‌گناه برایش بی‌اهمیت است، از من به شراب‌خواری سزاوارتر است<ref>الفتوح، ج۵، ص۹۸-۹۹؛ تاریخ طبری، ج۴، ص۲۸۳.</ref>.		همچنین گفت: [[مردم]] این شهر اعتقادشان این بود که پدر تو [[نزدیکان]] آنها را کشته، [[خون]] آنها را ریخته و مانند قیصر و کسری [[رفتار]] کرده است. ما آمده‌ایم تا [[عدالت]] را اجرا و مردم را [[دعوت]] به [[حکم خدا]] و [[رسول]] کنیم<ref>الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۳۵.</ref>. ابن زیاد، از روی [[حیله‌گری]] و برای لکه‌دار کردن حیثیت مسلم، در جمع مردم به او گفت: تو در [[مدینه]] شراب‌خواری می‌کردی! مسلم با کمال متانت پاسخ داد: [[انسانی]] چون تو که کشتن افراد بی‌گناه برایش بی‌اهمیت است، از من به شراب‌خواری سزاوارتر است<ref>الفتوح، ج۵، ص۹۸-۹۹؛ تاریخ طبری، ج۴، ص۲۸۳.</ref>.

	مسلم که همه ناراحتیش برای [[امام حسین]] {{ع}} بود، از [[عمر بن سعد]] که [[قریشی]] بوده و به هر روی ادعای خویشی با مسلم داشت، خواسته تا بدو [[وصیت]] کند. نخستین وصیت او این بود تا کسی را نزد [[حسین]] {{ع}} بفرستد و او را از آمدن به کوفه منع کند. دیگر آنکه جنازه او را کفن و پس از آن وی را [[دفن]] کند. سوم آنکه بدهی او را با فروختن [[شمشیر]] و دیگر وسایلش بپردازد. پس از آن بود که مسلم را به [[شهادت]] رساندند.		مسلم که همه ناراحتیش برای [[امام حسین]] {{ع}} بود، از [[عمر بن سعد]] که [[قریشی]] بوده و به هر روی ادعای خویشی با مسلم داشت، خواسته تا بدو [[وصیت]] کند. نخستین وصیت او این بود تا کسی را نزد [[حسین]] {{ع}} بفرستد و او را از آمدن به کوفه منع کند. دیگر آنکه جنازه او را کفن و پس از آن وی را [[دفن]] کند. سوم آنکه بدهی او را با فروختن [[شمشیر]] و دیگر وسایلش بپردازد. پس از آن بود که مسلم را به [[شهادت]] رساندند.
خط ۵۶:		خط ۵۶:
	بدون [[شک]] مسلم فردی بسیار [[عفیف]] و [[متقی]] بود، برای [[اثبات]] چنین نکته‌ای، علاوه بر اعتمادی که [[امام حسین]] {{ع}} به او داشت، می‌توان به بدهی او در [[کوفه]] اشاره کرد، وی حاضر نشد از کسی [[پول]] بگیرد<ref>الفتوح، ج۵، ص۵۷؛ مقتل الحسین، ج۱، ص۱۹۷؛ مبعوث الحسین، ص۱۲۳.</ref> و در این مدت با هفتصد [[درهم]] که [[قرض]] کرده بود مخارج خود را گذرانده بود. وی در وقت شهادت برای ادای بدهی خود، وسایل خود را در معرض فروش نهاده بود.		بدون [[شک]] مسلم فردی بسیار [[عفیف]] و [[متقی]] بود، برای [[اثبات]] چنین نکته‌ای، علاوه بر اعتمادی که [[امام حسین]] {{ع}} به او داشت، می‌توان به بدهی او در [[کوفه]] اشاره کرد، وی حاضر نشد از کسی [[پول]] بگیرد<ref>الفتوح، ج۵، ص۵۷؛ مقتل الحسین، ج۱، ص۱۹۷؛ مبعوث الحسین، ص۱۲۳.</ref> و در این مدت با هفتصد [[درهم]] که [[قرض]] کرده بود مخارج خود را گذرانده بود. وی در وقت شهادت برای ادای بدهی خود، وسایل خود را در معرض فروش نهاده بود.

	نکته دیگر، موقعیتی است که مسلم می‌توانست [[ابن زیاد]] را از بین ببرد و نبرد. هنگامی که ابن زیاد به کوفه آمد، [[شریک بن اعور]] یکی از [[شیعیان]] [[بصره]] نیز همراهش به کوفه آمد. [[شریک]] در کوفه مریض شد و در [[خانه]] [[هانی بن عروه]] که از شیعیان بود، بستری گردید. در همین [[زمان]] مسلم نیز در این خانه مخفی بود ابن زیاد تصمیم به [[عیادت]] از شریک گرفت. قبل از آمدن او، شریک از مسلم خواست در فرصت مناسب و با علامتی خاص، که خواندن شعری بود، مسلم بر ابن زیاد [[حمله]] کند و او را از بین ببرد. اما مسلم چنین نکرد. بعد از رفتن ابن زیاد، وقتی مورد توبیخ شریک واقع شد، گفت هانی [[راضی]] نیست ابن زیاد در خانه او کشته شود! سپس مسلم اشاره به [[حدیث]] [[پیامبر]] {{صل}} {{متن حدیث\|الْإِيمَانُ قَيَّدَ الْفَتْكَ‌}} کرده گفت: از نظر [[اخلاق اسلامی]] این‌گونه کشتن پسندیده نیست<ref>الکامل، ج۴، ص۲۷.</ref>.		نکته دیگر، موقعیتی است که مسلم می‌توانست [[ابن زیاد]] را از بین ببرد و نبرد. هنگامی که ابن زیاد به کوفه آمد، [[شریک بن اعور]] یکی از [[شیعیان]] [[بصره]] نیز همراهش به کوفه آمد. [[شریک]] در کوفه مریض شد و در [[خانه]] [[هانی بن عروه]] که از شیعیان بود، بستری گردید. در همین [[زمان]] مسلم نیز در این خانه مخفی بود ابن زیاد تصمیم به [[عیادت]] از شریک گرفت. قبل از آمدن او، شریک از مسلم خواست در فرصت مناسب و با علامتی خاص، که خواندن شعری بود، مسلم بر ابن زیاد حمله کند و او را از بین ببرد. اما مسلم چنین نکرد. بعد از رفتن ابن زیاد، وقتی مورد توبیخ شریک واقع شد، گفت هانی [[راضی]] نیست ابن زیاد در خانه او کشته شود! سپس مسلم اشاره به [[حدیث]] [[پیامبر]] {{صل}} {{متن حدیث\|الْإِيمَانُ قَيَّدَ الْفَتْكَ‌}} کرده گفت: از نظر [[اخلاق اسلامی]] این‌گونه کشتن پسندیده نیست<ref>الکامل، ج۴، ص۲۷.</ref>.

	نکته اول نمی‌تواند در مورد هانی چندان مورد قبول باشد؛ جز آنکه احتمال بدهیم هانی از [[ترس]] اینکه مبادا بعدها، با آمدن [[اهل شام]] تمام [[زندگی]] او تباه شود، از این کار [[وحشت]] داشته است. در مورد نکته دوم حتی اگر مسلم به این حدیث [[استدلال]] کرده باشد قابل بررسی و [[تأمل]] است؛ زیرا کشتن [[ابن زیاد]] در آن لحظه می‌توانست [[سرنوشت]] [[عراق]] و [[کربلا]] را عوض کند. [[ابن زیاد]] عنصری [[فاسد]] و جانی بود. خود [[پیامبر]] {{صل}} در [[مدینه]]، افرادی را به [[مکه]] فرستاد تا [[ابوسفیان]] را به همین شکل بکشند، گرچه موفق نشدند؛ چنانچه افرادی چون [[کعب بن اشرف]] و ابو عفک را با همین صورت از بین برد. بعضی اشاره کرده‌اند که نکشتن ابن زیاد، دلیل [[سیاسی]] داشته و آن این که به دنبال آن [[مردم]] [[شام]] برای گرفتن [[انتقام]] می‌آمدند و [[کوفه]] را [[غارت]] می‌کردند<ref>مبعوث الحسین، ص۱۵۲-۱۵۳.</ref>. باید گفت که سپاه شام در هر صورت، اگر [[امام حسین]] {{ع}} [[پیروز]] هم می‌شد، می‌آمدند و این آمدن ربطی به کشته شدن ابن زیاد نداشت.		نکته اول نمی‌تواند در مورد هانی چندان مورد قبول باشد؛ جز آنکه احتمال بدهیم هانی از [[ترس]] اینکه مبادا بعدها، با آمدن [[اهل شام]] تمام [[زندگی]] او تباه شود، از این کار [[وحشت]] داشته است. در مورد نکته دوم حتی اگر مسلم به این حدیث [[استدلال]] کرده باشد قابل بررسی و [[تأمل]] است؛ زیرا کشتن [[ابن زیاد]] در آن لحظه می‌توانست [[سرنوشت]] [[عراق]] و [[کربلا]] را عوض کند. [[ابن زیاد]] عنصری [[فاسد]] و جانی بود. خود [[پیامبر]] {{صل}} در [[مدینه]]، افرادی را به [[مکه]] فرستاد تا [[ابوسفیان]] را به همین شکل بکشند، گرچه موفق نشدند؛ چنانچه افرادی چون [[کعب بن اشرف]] و ابو عفک را با همین صورت از بین برد. بعضی اشاره کرده‌اند که نکشتن ابن زیاد، دلیل [[سیاسی]] داشته و آن این که به دنبال آن [[مردم]] [[شام]] برای گرفتن [[انتقام]] می‌آمدند و [[کوفه]] را [[غارت]] می‌کردند<ref>مبعوث الحسین، ص۱۵۲-۱۵۳.</ref>. باید گفت که سپاه شام در هر صورت، اگر [[امام حسین]] {{ع}} [[پیروز]] هم می‌شد، می‌آمدند و این آمدن ربطی به کشته شدن ابن زیاد نداشت.

	بعدها در جریان [[محاصره]] قصر ابن زیاد، معلوم نشد که چرا به راحتی مردم مسلم را ترک کردند. آیا در این زمینه همه تقصیر به عهده [[کوفیان]] بوده یا آنکه [[رهبری]] حرکت نتوانسته است با تحریک مردم، آنها را در صحنه نگاه دارد! از نکات جالب، یافتن مخفیگاه مسلم است. ابن زیاد، پولی را به یکی از [[غلامان]] خود داد و از او خواست تا محل اختفای مسلم را پیدا کند. [[غلام]] به [[مسجد کوفه]] رفت و کوشید با معیاری که برای [[شناخت]] [[شیعیان]] داشت، او را بیابد، نگاهش به شخصی افتاد که مشغول [[نماز خواندن]] به صورت متوالی بود، پیش خود گفت: {{عربی\|إِنَّ هَؤُلاَءِ الشِّيعَة يُكْثِرُونَ الصَّلاَةَ وَ أَحْسَبُ هَذَا مِنْهُمْ}}<ref>اخبار الطوال، ص۲۴۹.</ref> شیعیان [[نماز]] فراوان می‌خوانند و گمانم آن است که این شخص باید از شیعیان باشد. فرد مورد نظر، شخصی جز [[مسلم بن عوسجه]] نبود. او [[فریب]] غلام را خورده و پس از آزمایش‎های مکرر نتوانست به ماهیت [[پلید]] او پی ببرد و لذا او را نزد مسلم برد. این سخن نشانگر آن است که شیعیان معروف به [[زهد]] و [[عبادت]] بودند<ref>[[رسول جعفریان\|جعفریان، رسول]]، [[مروری بر چگونگی و چرایی واقعه کربلا (مقاله)\|مقاله «مروری بر چگونگی و چرایی واقعه کربلا»]] [[فرهنگ عاشورایی ج۲ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۲]]، ص ۶۳.</ref>.		بعدها در جریان محاصره قصر ابن زیاد، معلوم نشد که چرا به راحتی مردم مسلم را ترک کردند. آیا در این زمینه همه تقصیر به عهده [[کوفیان]] بوده یا آنکه [[رهبری]] حرکت نتوانسته است با تحریک مردم، آنها را در صحنه نگاه دارد! از نکات جالب، یافتن مخفیگاه مسلم است. ابن زیاد، پولی را به یکی از [[غلامان]] خود داد و از او خواست تا محل اختفای مسلم را پیدا کند. [[غلام]] به [[مسجد کوفه]] رفت و کوشید با معیاری که برای [[شناخت]] [[شیعیان]] داشت، او را بیابد، نگاهش به شخصی افتاد که مشغول [[نماز خواندن]] به صورت متوالی بود، پیش خود گفت: {{عربی\|إِنَّ هَؤُلاَءِ الشِّيعَة يُكْثِرُونَ الصَّلاَةَ وَ أَحْسَبُ هَذَا مِنْهُمْ}}<ref>اخبار الطوال، ص۲۴۹.</ref> شیعیان [[نماز]] فراوان می‌خوانند و گمانم آن است که این شخص باید از شیعیان باشد. فرد مورد نظر، شخصی جز [[مسلم بن عوسجه]] نبود. او [[فریب]] غلام را خورده و پس از آزمایش‎های مکرر نتوانست به ماهیت [[پلید]] او پی ببرد و لذا او را نزد مسلم برد. این سخن نشانگر آن است که شیعیان معروف به [[زهد]] و [[عبادت]] بودند<ref>[[رسول جعفریان\|جعفریان، رسول]]، [[مروری بر چگونگی و چرایی واقعه کربلا (مقاله)\|مقاله «مروری بر چگونگی و چرایی واقعه کربلا»]] [[فرهنگ عاشورایی ج۲ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۲]]، ص ۶۳.</ref>.

	== حرکت امام حسین به سمت عراق ==		== حرکت امام حسین به سمت عراق ==

Bahmani: /* مخالفت امام حسین با خلافت یزید */

2025-02-25T08:50:54Z

مخالفت امام حسین با خلافت یزید

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۲۰
خط ۸:		خط ۸:
	یزید به [[ولید بن عتبة بن ابی سفیان]]، والی خود در مدینه، نوشت تا به سرعت از [[عبدالله بن زبیر]] و [[حسین بن علی]] بیعت بگیرد. [[مروان]]، ولید را نیز واداشت تا همان شب در پی آن‎ها فرستاده و اگر بیعت نکردند، همان جا گردنشان را بزند،؛ چراکه به نظر او گذشتن از آن شب فرصتی بود تا آن‎ها سر به مخالفت برداشته و [[مردم]] را به سوی خود [[دعوت]] کنند<ref>الفتوح، ج۵، ص۱۱.</ref>.		یزید به [[ولید بن عتبة بن ابی سفیان]]، والی خود در مدینه، نوشت تا به سرعت از [[عبدالله بن زبیر]] و [[حسین بن علی]] بیعت بگیرد. [[مروان]]، ولید را نیز واداشت تا همان شب در پی آن‎ها فرستاده و اگر بیعت نکردند، همان جا گردنشان را بزند،؛ چراکه به نظر او گذشتن از آن شب فرصتی بود تا آن‎ها سر به مخالفت برداشته و [[مردم]] را به سوی خود [[دعوت]] کنند<ref>الفتوح، ج۵، ص۱۱.</ref>.

	هنگامی که پیام‌آور [[والی مدینه]] نزد امام حسین {{ع}} آمد، [[امام]] متوجه مرگ معاویه گردید؛ لذا جمعی از [[یاران]] و [[نزدیکان]] را به طور مسلّح همراه خود به قصر آورد تا در صورت وجود خطر، مانع از کشتن امام شوند. امام در برابر درخواست ولید به بیعت با یزید، فرمود که شخصی چون او نمی‌بایست در خفا بیعت کند، بلکه باید در [[ملأ]] عام و در [[مسجد]] بیعت کند. ولید پذیرفت، اما مروان با جملات تهدیدآمیزی سعی کرد ولید را تحریک بر [[دستگیری]] امام کند. امام نیز با تندی به مروان، و در حالی که از اتاق خارج می‌شد رو به ولید کرد و فرمود: {{متن حدیث\|أَيُّهَا الْأَمِيرُ إِنَّا أَهْلُ بَيْتِ النُّبُوَّةِ وَ مَعْدِنُ الرِّسَالَةِ وَ مُخْتَلَفُ الْمَلَائِكَةِ وَ بِنَا فَتَحَ اللَّهُ وَ بِنَا خَتَمَ اللَّهُ وَ يَزِيدُ رَجُلٌ فَاسِقٌ شَارِبُ الْخَمْرِ قَاتِلُ النَّفْسِ الْمُحَرَّمَةِ مُعْلِنٌ بِالْفِسْقِ وَ مِثْلِي لَا يُبَايِعُ بِمِثْلِهِ}}؛ ای [[امیر]]! ما [[اهل بیت]] نبودت، [[معدن]] [[رسالت]]، محل رفت و آمد ملائکه و جایگاه [[رحمت]] هستیم. [[خداوند]] با ما آغاز کرده و به ما خاتمه داده است. یزید مردی [[فاسق]] و شرابخوار و [[قاتل]] [[نفوس]] محترم بوده و کسی است که به طور علنی به [[فسق]] می‌پردازد و شخصی چون من با چون او [[بیعت]] نخواهد کرد.		هنگامی که پیام‌آور [[والی مدینه]] نزد امام حسین {{ع}} آمد، [[امام]] متوجه مرگ معاویه گردید؛ لذا جمعی از [[یاران]] و [[نزدیکان]] را به طور مسلّح همراه خود به قصر آورد تا در صورت وجود خطر، مانع از کشتن امام شوند. امام در برابر درخواست ولید به بیعت با یزید، فرمود که شخصی چون او نمی‌بایست در خفا بیعت کند، بلکه باید در [[ملأ]] عام و در [[مسجد]] بیعت کند. ولید پذیرفت، اما مروان با جملات تهدیدآمیزی سعی کرد ولید را تحریک بر دستگیری امام کند. امام نیز با تندی به مروان، و در حالی که از اتاق خارج می‌شد رو به ولید کرد و فرمود: {{متن حدیث\|أَيُّهَا الْأَمِيرُ إِنَّا أَهْلُ بَيْتِ النُّبُوَّةِ وَ مَعْدِنُ الرِّسَالَةِ وَ مُخْتَلَفُ الْمَلَائِكَةِ وَ بِنَا فَتَحَ اللَّهُ وَ بِنَا خَتَمَ اللَّهُ وَ يَزِيدُ رَجُلٌ فَاسِقٌ شَارِبُ الْخَمْرِ قَاتِلُ النَّفْسِ الْمُحَرَّمَةِ مُعْلِنٌ بِالْفِسْقِ وَ مِثْلِي لَا يُبَايِعُ بِمِثْلِهِ}}؛ ای [[امیر]]! ما [[اهل بیت]] نبودت، [[معدن]] [[رسالت]]، محل رفت و آمد ملائکه و جایگاه [[رحمت]] هستیم. [[خداوند]] با ما آغاز کرده و به ما خاتمه داده است. یزید مردی [[فاسق]] و شرابخوار و [[قاتل]] [[نفوس]] محترم بوده و کسی است که به طور علنی به [[فسق]] می‌پردازد و شخصی چون من با چون او [[بیعت]] نخواهد کرد.

	در آن مجلس بود که [[امام]] پس از اصرار [[مروان]] در گرفتن بیعت فرمود: اگر قرار باشد که [[یزید]] سر کار آید باید فاتحه [[اسلام]] را خواند: {{متن حدیث\|وَ عَلَى الْإِسْلَامِ السَّلَامُ‌}}. آن حضرت با [[استدلال]] به [[آیه شریفه]] تطهیر، لیاقت [[اهل بیت]] {{عم}} را برای احراز [[خلافت]] اظهار کرد<ref>الفتوح، ج۵، ص۱۷.</ref>. این استدلالی است که از [[امام علی]] {{ع}} و فرزندش [[امام حسن]] {{ع}} نیز نقل شده است.		در آن مجلس بود که [[امام]] پس از اصرار [[مروان]] در گرفتن بیعت فرمود: اگر قرار باشد که [[یزید]] سر کار آید باید فاتحه [[اسلام]] را خواند: {{متن حدیث\|وَ عَلَى الْإِسْلَامِ السَّلَامُ‌}}. آن حضرت با [[استدلال]] به [[آیه شریفه]] تطهیر، لیاقت [[اهل بیت]] {{عم}} را برای احراز [[خلافت]] اظهار کرد<ref>الفتوح، ج۵، ص۱۷.</ref>. این استدلالی است که از [[امام علی]] {{ع}} و فرزندش [[امام حسن]] {{ع}} نیز نقل شده است.
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	هنگامی که امام وارد [[مکه]] شد، [[مردم]] [[شهر]] بسیار خشنود شدند و حتی ابن زبیر، که خود داعیه [[رهبری]] داشت، در [[نماز]] امام و مجلس [[حدیث]] او شرکت می‌کرد<ref>الفتوح، ج۵، ص۳۷.</ref>. مکه پایگاه [[دینی]] اسلام بود و طبعاً توجه بسیاری را به خود جلب می‌کرد. در آنجا امام با افراد و شخصیت‌های مختلف در تماس بود و علل عدم بیعت خود را با یزید بیان کرد.		هنگامی که امام وارد [[مکه]] شد، [[مردم]] [[شهر]] بسیار خشنود شدند و حتی ابن زبیر، که خود داعیه [[رهبری]] داشت، در [[نماز]] امام و مجلس [[حدیث]] او شرکت می‌کرد<ref>الفتوح، ج۵، ص۳۷.</ref>. مکه پایگاه [[دینی]] اسلام بود و طبعاً توجه بسیاری را به خود جلب می‌کرد. در آنجا امام با افراد و شخصیت‌های مختلف در تماس بود و علل عدم بیعت خود را با یزید بیان کرد.

	[[شیعیان کوفه]] پس از شنیدن خبر [[مخالفت]] امام با یزید و آمدنش به مکه، بسیار خوشحال شدند؛ زیرا از سال‌ها پیش [[انتظار]] چنین روزی را داشتند، آنها بعد از شهادت [[امام حسن]] {{ع}} [[نامه]] تسلیت و [[دعوت]] برای امام حسین {{ع}} فرستاده بودند، اما امام قبول نکرده بود. اکنون [[مجلسی]] تشکیل داده و تعدادی از [[رهبران]] [[شیعه]]، از جمله [[سلیمان بن صرد]] و... در آن سخنرانی کرده و دعوت امام را به [[عراق]] مطرح کردند. همه موافق بودند. [[سلیمان]] برای تأکید از همه [[تعهد]] گرفت که تخلف نکنند و همه [[تعهد]] دادند<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۲۶۱- ۲۶۰؛ الفتوح، ج۵، ص۴۶. این به جهت شهرتی بود که آنها در عدم حمایت از علی {{ع}} و فرزندش حسین {{ع}} از خود نشان داده و برای تأکید چنین تعهدی می‌دادند.</ref>. آنگاه چند تن از [[رهبران]] [[شیعه]]، از جمله [[سلیمان]]، [[مسیب بن نجبة]]، [[حبیب بن مظاهر]]، [[رفاعة بن شداد]]، [[عبدالله بن وال]]، نامه‌ای به [[امام]] نوشته و از آن حضرت [[دعوت]] کردند تا به [[کوفه]] آید<ref>متن نامه در الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۰.</ref>. امام در پاسخ [[نامه]] چیزی نفرمود.		[[شیعیان کوفه]] پس از شنیدن خبر [[مخالفت]] امام با یزید و آمدنش به مکه، بسیار خوشحال شدند؛ زیرا از سال‌ها پیش [[انتظار]] چنین روزی را داشتند، آنها بعد از شهادت [[امام حسن]] {{ع}} نامه تسلیت و [[دعوت]] برای امام حسین {{ع}} فرستاده بودند، اما امام قبول نکرده بود. اکنون [[مجلسی]] تشکیل داده و تعدادی از [[رهبران]] [[شیعه]]، از جمله [[سلیمان بن صرد]] و... در آن سخنرانی کرده و دعوت امام را به [[عراق]] مطرح کردند. همه موافق بودند. [[سلیمان]] برای تأکید از همه [[تعهد]] گرفت که تخلف نکنند و همه [[تعهد]] دادند<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۲۶۱- ۲۶۰؛ الفتوح، ج۵، ص۴۶. این به جهت شهرتی بود که آنها در عدم حمایت از علی {{ع}} و فرزندش حسین {{ع}} از خود نشان داده و برای تأکید چنین تعهدی می‌دادند.</ref>. آنگاه چند تن از [[رهبران]] [[شیعه]]، از جمله [[سلیمان]]، [[مسیب بن نجبة]]، [[حبیب بن مظاهر]]، [[رفاعة بن شداد]]، [[عبدالله بن وال]]، نامه‌ای به [[امام]] نوشته و از آن حضرت [[دعوت]] کردند تا به [[کوفه]] آید<ref>متن نامه در الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۲۰.</ref>. امام در پاسخ نامه چیزی نفرمود.

	پس از مدتی نامه‌های دیگری به طور پی‌درپی می‌رسید. از جمله [[قیس بن مسهر صیداوی]] و حتی خود عبدالله بن وال و عده‌ای دیگر به [[مکه]] آمدند. نامه‌های دیگری نیز یکی پس از دیگری به دست امام رسید به طوری که اوضاع به گونه‌ای در آمد<ref>الفتوح، ج۵، ص۴۹-۵۰.</ref> که برای امام ممکن نبود تا نسبت به دعوت‌کنندگان بی‌توجهی کند. [[هانی بن هانی]] که به مکه آمده بود، درباره حضور [[مردم]] و حتی بزرگان و آمادگی آنها مطالبی گفت و این [[تأیید]] و تأکیدی بر محتوای [[نامه‌ها]] شد<ref>[[رسول جعفریان\|جعفریان، رسول]]، [[مروری بر چگونگی و چرایی واقعه کربلا (مقاله)\|مقاله «مروری بر چگونگی و چرایی واقعه کربلا»]] [[فرهنگ عاشورایی ج۲ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۲]]، ص ۵۹.</ref>.		پس از مدتی نامه‌های دیگری به طور پی‌درپی می‌رسید. از جمله [[قیس بن مسهر صیداوی]] و حتی خود عبدالله بن وال و عده‌ای دیگر به [[مکه]] آمدند. نامه‌های دیگری نیز یکی پس از دیگری به دست امام رسید به طوری که اوضاع به گونه‌ای در آمد<ref>الفتوح، ج۵، ص۴۹-۵۰.</ref> که برای امام ممکن نبود تا نسبت به دعوت‌کنندگان بی‌توجهی کند. [[هانی بن هانی]] که به مکه آمده بود، درباره حضور [[مردم]] و حتی بزرگان و آمادگی آنها مطالبی گفت و این [[تأیید]] و تأکیدی بر محتوای نامه‌ها شد<ref>[[رسول جعفریان\|جعفریان، رسول]]، [[مروری بر چگونگی و چرایی واقعه کربلا (مقاله)\|مقاله «مروری بر چگونگی و چرایی واقعه کربلا»]] [[فرهنگ عاشورایی ج۲ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۲]]، ص ۵۹.</ref>.

	== اعزام مسلم به کوفه ==		== اعزام مسلم به کوفه ==

Wasity: /* منابع */

2023-08-16T11:03:29Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۳۳
خط ۱۶۴:		خط ۱۶۴:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100814.jpg\|22px]] [[رسول جعفریان\|جعفریان، رسول]]، [[مروری بر چگونگی و چرایی واقعه کربلا (مقاله)\|مقاله «مروری بر چگونگی و چرایی واقعه کربلا»]] [[فرهنگ عاشورایی ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورایی ج۲''']]		# [[پرونده:1100814.jpg\|22px]] [[رسول جعفریان\|جعفریان، رسول]]، [[مروری بر چگونگی و چرایی واقعه کربلا (مقاله)\|مقاله «مروری بر چگونگی و چرایی واقعه کربلا»]] [[فرهنگ عاشورایی ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورایی ج۲''']]
			# [[پرونده:1100848.jpg\|22px]] [[محمد سهیل طقوش\|طقوش]] و [[رسول جعفریان\|جعفریان]]، [[دولت امویان (کتاب)\|'''دولت امویان''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani در ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۰۱

2023-07-26T13:01:34Z

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'پیوستن' به 'پیوستن'

2022-09-30T17:33:49Z

جایگزینی متن - 'پیوستن' به 'پیوستن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۰۳
خط ۱۶۳:		خط ۱۶۳:
	در اینجا اشاره به این نکته شده که ممکن است پیروزی نصیب آنها شود و یا [[دشمن]] از قصد خویش منصرف شود. بنابراین از نظر [[سیاسی]] احتمال [[ضعیف]] پیروزی و یا تحولی در دشمن وجود داشته است. البته در این شرایط چنین احتمالی بسیار ضعیف بود و راهی جز [[شهادت]] در پیش روی آنها وجود نداشت.		در اینجا اشاره به این نکته شده که ممکن است پیروزی نصیب آنها شود و یا [[دشمن]] از قصد خویش منصرف شود. بنابراین از نظر [[سیاسی]] احتمال [[ضعیف]] پیروزی و یا تحولی در دشمن وجود داشته است. البته در این شرایط چنین احتمالی بسیار ضعیف بود و راهی جز [[شهادت]] در پیش روی آنها وجود نداشت.

	[[پیوستن]] [[حر]]، به همراه سی تن به [[امام]] {{ع}}<ref>ترجمة الامام الحسین {{ع}}، ص۱۷۸، ۱۸۱؛ الامامة و السیاسة، ج۲، ص۷.</ref>، با توجه به [[روشنگری]] سیاسی امام در [[صبح عاشورا]]، نشانگر آن است که احتمال چنین تحولی بوده است. اما [[خباثت]] [[عمر بن سعد]] که پدرش در سلک [[قاعدین]] بود<ref>کسانی که به تعبیر زیبای علی {{ع}} {{متن حدیث\|خَذَلُوا الْحَقَ وَ لَمْ يَنْصُرُوا الْبَاطِلَ}} حق را رها کردند و باطل را هم یاری نکردند.</ref>، همراه با [[خبث]] ذاتی خوارج‌صفتانی چون [[شمر بن ذی الجوشن]]<ref>شهرت سابقه خارجی بودن داشته است.</ref> و فشار [[ابن زیاد]]، سبب شد تا یکی از هولناک‌ترین جنایات در عالم [[اسلام]] به وقوع بپیوندد.		پیوستن [[حر]]، به همراه سی تن به [[امام]] {{ع}}<ref>ترجمة الامام الحسین {{ع}}، ص۱۷۸، ۱۸۱؛ الامامة و السیاسة، ج۲، ص۷.</ref>، با توجه به [[روشنگری]] سیاسی امام در [[صبح عاشورا]]، نشانگر آن است که احتمال چنین تحولی بوده است. اما [[خباثت]] [[عمر بن سعد]] که پدرش در سلک [[قاعدین]] بود<ref>کسانی که به تعبیر زیبای علی {{ع}} {{متن حدیث\|خَذَلُوا الْحَقَ وَ لَمْ يَنْصُرُوا الْبَاطِلَ}} حق را رها کردند و باطل را هم یاری نکردند.</ref>، همراه با [[خبث]] ذاتی خوارج‌صفتانی چون [[شمر بن ذی الجوشن]]<ref>شهرت سابقه خارجی بودن داشته است.</ref> و فشار [[ابن زیاد]]، سبب شد تا یکی از هولناک‌ترین جنایات در عالم [[اسلام]] به وقوع بپیوندد.

	[[ابن سعد]] نوشته است که همراهان امام پنجاه مرد بودند که بیست نفر دیگر از [[سپاه]] به آنها ملحق شدند<ref>ترجمة الامام الحسین {{ع}}، ص۱۷۸.</ref>. قبل از درگیری امام سخنانی را برای سپاه دشمن مطرح کرد: دلیل آمدن من خواسته شما و مانند شما بود. نوشته بودید که [[سنت]] از بین رفته، [[نفاق]] طلوع کرده و از من خواسته بودید برای [[اصلاح امت]] جدم به اینجا بیایم. حال اگر [[کراهت]] دارید، اجازه دهید از همین جا بازگردم. شما به درونتان مراجعه کنید. آیا ریختن [[خون]] [[فرزند رسول الله]] را جایز می‌دانید؟ فرزند [[پسر عم]] [[پیامبر]]، اولین [[مؤمن]] بدو. کسی که [[حمزه]] و [[عباس]] و [[جعفر]]، عموهای او هستند. آیا [[کلام پیامبر]] {{صل}} را درباره من و برادرم شنیده‌اید که فرمود: {{متن حدیث\|سَيِّدَا شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ}}. اگر از من نمی‌پذیرید از [[جابر انصاری]]، [[ابو سعید خدری]] و [[زید بن ارقم]] بپرسید<ref>ترجمة الإمام الحسین {{ع}}، ص۱۸۱؛ و نک: الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۶۰-۶۱.</ref>.		[[ابن سعد]] نوشته است که همراهان امام پنجاه مرد بودند که بیست نفر دیگر از [[سپاه]] به آنها ملحق شدند<ref>ترجمة الامام الحسین {{ع}}، ص۱۷۸.</ref>. قبل از درگیری امام سخنانی را برای سپاه دشمن مطرح کرد: دلیل آمدن من خواسته شما و مانند شما بود. نوشته بودید که [[سنت]] از بین رفته، [[نفاق]] طلوع کرده و از من خواسته بودید برای [[اصلاح امت]] جدم به اینجا بیایم. حال اگر [[کراهت]] دارید، اجازه دهید از همین جا بازگردم. شما به درونتان مراجعه کنید. آیا ریختن [[خون]] [[فرزند رسول الله]] را جایز می‌دانید؟ فرزند [[پسر عم]] [[پیامبر]]، اولین [[مؤمن]] بدو. کسی که [[حمزه]] و [[عباس]] و [[جعفر]]، عموهای او هستند. آیا [[کلام پیامبر]] {{صل}} را درباره من و برادرم شنیده‌اید که فرمود: {{متن حدیث\|سَيِّدَا شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ}}. اگر از من نمی‌پذیرید از [[جابر انصاری]]، [[ابو سعید خدری]] و [[زید بن ارقم]] بپرسید<ref>ترجمة الإمام الحسین {{ع}}، ص۱۸۱؛ و نک: الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۶۰-۶۱.</ref>.

Hosein در ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۴۳

2022-09-11T08:43:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = واقعه کربلا\| مداخل مرتبط = [[واقعه کربلا در تاریخ اسلامی]] - [[واقعه کربلا در معارف و سیره رضوی]] \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = واقعه کربلا\| مداخل مرتبط = [[واقعه کربلا در تاریخ اسلامی]] - [[واقعه کربلا در معارف و سیره رضوی]] \| پرسش مرتبط = }}
	~~{{سوگواری امام حسین}}~~

	[[پرونده:واقعه کربلا.jpg\|بندانگشتی\|جایگزین=واقعه کربلا\|تصویری از [[واقعه کربلا~~\|واقعه کربلا]]~~]]		[[پرونده:واقعه کربلا.jpg\|بندانگشتی\|جایگزین=واقعه کربلا\|تصویری از روایت واقعه کربلا]]

	== [[مخالفت امام حسین با خلافت یزید]] ==		== [[مخالفت امام حسین با خلافت یزید]] ==

Ali در ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۳

2022-09-11T08:33:35Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۰۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = واقعه کربلا\| مداخل مرتبط = [[واقعه کربلا در تاریخ اسلامی]] - [[واقعه کربلا در معارف و سیره رضوی]] \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = واقعه کربلا\| مداخل مرتبط = [[واقعه کربلا در تاریخ اسلامی]] - [[واقعه کربلا در معارف و سیره رضوی]] \| پرسش مرتبط = }}
	{{سوگواری امام حسین}}		{{سوگواری امام حسین}}

			[[پرونده:واقعه کربلا.jpg\|بندانگشتی\|جایگزین=واقعه کربلا\|تصویری از [[واقعه کربلا\|واقعه کربلا]]]]

	== [[مخالفت امام حسین با خلافت یزید]] ==		== [[مخالفت امام حسین با خلافت یزید]] ==