واقعه کربلا در تاریخ اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۱۳ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۴۴

2025-03-13T07:44:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۴
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = واقعه کربلا		\| موضوع مرتبط = واقعه کربلا
	\| عنوان مدخل = واقعه کربلا		\| عنوان مدخل = واقعه کربلا
	\| مداخل مرتبط = [[واقعه کربلا در تاریخ اسلامی]] - [[واقعه کربلا در معارف و سیره حسینی]] - [[واقعه کربلا در معارف و سیره رضوی]]		\| مداخل مرتبط = [[واقعه کربلا در تاریخ اسلامی]] - [[واقعه کربلا در معارف و سیره حسینی]] - [[واقعه کربلا در معارف و سیره سجادی]] - [[واقعه کربلا در معارف و سیره رضوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۳

2025-02-26T05:23:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۵۳
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = واقعه کربلا		\| موضوع مرتبط = واقعه کربلا
	\| عنوان مدخل = واقعه کربلا		\| عنوان مدخل = واقعه کربلا
	\| مداخل مرتبط = [[واقعه کربلا در تاریخ اسلامی]] - [[واقعه کربلا در معارف و سیره رضوی]]		\| مداخل مرتبط = [[واقعه کربلا در تاریخ اسلامی]] - [[واقعه کربلا در معارف و سیره حسینی]] - [[واقعه کربلا در معارف و سیره رضوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۲۵ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۳۷

2025-02-25T09:37:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۰۷
خط ۵۱:		خط ۵۱:
	# یا برای [[جهاد]] به یکی از مناطق مرزی برود<ref>طبری، تاریخ الرسل و الملوک، ج۵، ص۳۸۹؛ بنابر روایت ابومخنف در طبری، تاریخ الرسل والملوک، امام حسین {{ع}} و عمر بن سعد در میان دو لشکر بدون حضور همراهان ملاقات کردند. از گفتگوی آنان کسی جز به حدس و پندار سخن نگفته است. مجالد بن سعید و صقعب بن زهیر و برخی دیگر پنداشته‌اند امام {{ع}} سه شرط بالا را عنوان کرده است. عُقْبَة بن سمعان در نقد سخنان آنان گفته است: از مدینه به مکه و از آنجا به عراق تا لحظه شهادت، امام {{ع}} را همراهی کرده لحظه‌ای از وی جدا نشدم و از سخنان وی با افراد در مدینه، مکه، در طول راه، در عراق و در اردوگاه تا روز شهادتش همه سخنان وی را شنیدم، ولی به خدا سوگند! آنچه مردم پنداشته‌اند، وجود نداشت. ایشان نگفته بودکه دست در دست یزید نهد یا او را به یکی از مرزهای مسلمانان فرستند، بلکه فرمود: بگذارید در زمین گسترده بروم تا سرانجام کار مردم را ببینم (ج).</ref>.		# یا برای [[جهاد]] به یکی از مناطق مرزی برود<ref>طبری، تاریخ الرسل و الملوک، ج۵، ص۳۸۹؛ بنابر روایت ابومخنف در طبری، تاریخ الرسل والملوک، امام حسین {{ع}} و عمر بن سعد در میان دو لشکر بدون حضور همراهان ملاقات کردند. از گفتگوی آنان کسی جز به حدس و پندار سخن نگفته است. مجالد بن سعید و صقعب بن زهیر و برخی دیگر پنداشته‌اند امام {{ع}} سه شرط بالا را عنوان کرده است. عُقْبَة بن سمعان در نقد سخنان آنان گفته است: از مدینه به مکه و از آنجا به عراق تا لحظه شهادت، امام {{ع}} را همراهی کرده لحظه‌ای از وی جدا نشدم و از سخنان وی با افراد در مدینه، مکه، در طول راه، در عراق و در اردوگاه تا روز شهادتش همه سخنان وی را شنیدم، ولی به خدا سوگند! آنچه مردم پنداشته‌اند، وجود نداشت. ایشان نگفته بودکه دست در دست یزید نهد یا او را به یکی از مرزهای مسلمانان فرستند، بلکه فرمود: بگذارید در زمین گسترده بروم تا سرانجام کار مردم را ببینم (ج).</ref>.

	پاسخ امیر کوفه [[جنگ]] یا [[تسلیم]] بدون قید و شرط بود و فرصتی برای راه حل دیگری نمی‌داد. [اما [[امام حسین]] {{ع}} تسلیم را [[ذلّت]] می‌دانست و به هیچ روی آن را نمی‌پذیرفت]<ref>[[محمد سهیل طقوش\|طقوش]] و [[رسول جعفریان\|جعفریان]]، [[دولت امویان (کتاب)\|دولت امویان]] ص۶۳-۷۶.</ref>.		پاسخ امیر کوفه [[جنگ]] یا [[تسلیم]] بدون قید و شرط بود و فرصتی برای راه حل دیگری نمی‌داد. [اما [[امام حسین]] {{ع}} تسلیم را [[ذلّت]] می‌دانست و به هیچ روی آن را نمی‌پذیرفت]<ref>[[محمد سهیل طقوش\|طقوش]] و [[رسول جعفریان\|جعفریان]]، [[دولت امویان (کتاب)\|دولت امویان]]، ص۶۳-۷۶.</ref>.

	== حوادث عصر تاسوعا ==		== حوادث عصر تاسوعا ==
خط ۱۷۲:		خط ۱۷۲:
	[[امام حسین]] {{ع}} با شهادتش، ضربه [[سختی]] را بر [[بنی‌امیه]]، به‌ویژه یزید [[گسترش داد]]. نتایج زود هنگام [[اقدام]] [[امویان]] در افزودن صفت [[شرعی]] به خلافت‌شان پس از «عام الجماعه»، در [[شورش]] [[مردم]] [[حجاز]] بر [[حکومت یزید]] و [[قیام]] [[مختار بن ابی‌عبید ثقفی]] نمایان شد. امام حسین {{ع}} با گذشت [[روزگار]]، پیشوای همه [[جنبش‌ها]] در برابر خلفای [[غیر شیعه]] شد، آنانی که [[حکومت]] را به نام [[خلافت]] عهده‌دار شدند.		[[امام حسین]] {{ع}} با شهادتش، ضربه [[سختی]] را بر [[بنی‌امیه]]، به‌ویژه یزید [[گسترش داد]]. نتایج زود هنگام [[اقدام]] [[امویان]] در افزودن صفت [[شرعی]] به خلافت‌شان پس از «عام الجماعه»، در [[شورش]] [[مردم]] [[حجاز]] بر [[حکومت یزید]] و [[قیام]] [[مختار بن ابی‌عبید ثقفی]] نمایان شد. امام حسین {{ع}} با گذشت [[روزگار]]، پیشوای همه [[جنبش‌ها]] در برابر خلفای [[غیر شیعه]] شد، آنانی که [[حکومت]] را به نام [[خلافت]] عهده‌دار شدند.

	امام حسین {{ع}} می‌خواست اهداف [[دینی]] و [[سیاسی]] [[بنی‌هاشم]] را برآورده سازد، حتی اگر این کار به قیمت ریخته شدن خونش تمام شود. به نظر می‌رسد که او می‌دانست که [[پیمان]] او با [[معاویه]]، با مرگ معاویه پایان می‌یابد و [[وفات]] برادرش [[امام حسن]] {{ع}} به او فرصتی می‌دهد تا مستقیماً صاحب [[حق]] شود<ref>ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۸، ص۱۵۷ - ۱۵۸.</ref>. هنگامی که وی خودش را فارغ از هرگونه نیروی مادی، در مقابل [[سپاه]] حکومت، تنها دید، به اقدامی که به کشته شدنش منجر شود، [[دست]] نزد و بهانه‌ها را از دست [[دشمن]] گرفت. وی با عرضه شرایطش به دشمن، [[تحمل]] [[تشنگی]] از سوی خود و همراهانش، آغاز نکردن به [[جنگ]] و [[سخنرانی]] قبل از آن، حجتی در دست دشمن برای ریختن خونش قرار نداد. از آنان پرسید: «چرا با کسی که خونی از آنان را برگردن ندارد و [[اموال]] کسی را [[غصب]] نکرده است، می‌جنگند. آیا [[شک]] دارند که وی پسر دختر [[رسول]] خداست؟ و مگر نه این است که قیام او به علت نامه‌هایی است که [[کوفیان]] برایش ارسال کرده‌اند»<ref>طبری، تاریخ الرسل والملوک، ج۵، ص۳۹۲، ۴۰۲، ۴۱۳ - ۴۱۴ و ۴۲۴ - ۴۲۵.</ref>... از این‌رو همه [[مسلمانان]] [[اتفاق نظر]] دارند که امام حسین {{ع}} مظلومانه به [[شهادت]] رسید<ref>[[محمد سهیل طقوش\|طقوش]] و [[رسول جعفریان\|جعفریان]]، [[دولت امویان (کتاب)\|دولت امویان]] ص۶۳-۷۶.</ref>.		امام حسین {{ع}} می‌خواست اهداف [[دینی]] و [[سیاسی]] [[بنی‌هاشم]] را برآورده سازد، حتی اگر این کار به قیمت ریخته شدن خونش تمام شود. به نظر می‌رسد که او می‌دانست که [[پیمان]] او با [[معاویه]]، با مرگ معاویه پایان می‌یابد و [[وفات]] برادرش [[امام حسن]] {{ع}} به او فرصتی می‌دهد تا مستقیماً صاحب [[حق]] شود<ref>ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۸، ص۱۵۷ - ۱۵۸.</ref>. هنگامی که وی خودش را فارغ از هرگونه نیروی مادی، در مقابل [[سپاه]] حکومت، تنها دید، به اقدامی که به کشته شدنش منجر شود، [[دست]] نزد و بهانه‌ها را از دست [[دشمن]] گرفت. وی با عرضه شرایطش به دشمن، [[تحمل]] [[تشنگی]] از سوی خود و همراهانش، آغاز نکردن به [[جنگ]] و [[سخنرانی]] قبل از آن، حجتی در دست دشمن برای ریختن خونش قرار نداد. از آنان پرسید: «چرا با کسی که خونی از آنان را برگردن ندارد و [[اموال]] کسی را [[غصب]] نکرده است، می‌جنگند. آیا [[شک]] دارند که وی پسر دختر [[رسول]] خداست؟ و مگر نه این است که قیام او به علت نامه‌هایی است که [[کوفیان]] برایش ارسال کرده‌اند»<ref>طبری، تاریخ الرسل والملوک، ج۵، ص۳۹۲، ۴۰۲، ۴۱۳ - ۴۱۴ و ۴۲۴ - ۴۲۵.</ref>... از این‌رو همه [[مسلمانان]] [[اتفاق نظر]] دارند که امام حسین {{ع}} مظلومانه به [[شهادت]] رسید<ref>[[محمد سهیل طقوش\|طقوش]] و [[رسول جعفریان\|جعفریان]]، [[دولت امویان (کتاب)\|دولت امویان]]، ص۶۳-۷۶.</ref>.

	== تأثیر [[نهضت امام حسین]] {{ع}} در [[سقوط]] امویان ==		== تأثیر [[نهضت امام حسین]] {{ع}} در [[سقوط]] امویان ==
خط ۱۸۵:		خط ۱۸۵:
	اهل‌بیت {{عم}} این [[قداست]] خود را از کجا آوردند و این [[احساس]] سیاسی هواداری بنی‌هاشم از کجا آمده است؟ به نظر می‌رسد یکی از بزنگاه‌های اصلی در ایجاد این احساس، نهضت کربلا بوده است. در آن حادثه، شمار زیادی از افراد [[خاندان پیامبر]] {{صل}} بین شانزده تا ۲۵ نفر به [[شهادت]] رسیدند. چطور [[مردم]] می‌توانستند این ماجرا را فراموش کنند و [[مظلومیت]] آنان را از یاد ببرند و به آن بی‌توجه باشند؟		اهل‌بیت {{عم}} این [[قداست]] خود را از کجا آوردند و این [[احساس]] سیاسی هواداری بنی‌هاشم از کجا آمده است؟ به نظر می‌رسد یکی از بزنگاه‌های اصلی در ایجاد این احساس، نهضت کربلا بوده است. در آن حادثه، شمار زیادی از افراد [[خاندان پیامبر]] {{صل}} بین شانزده تا ۲۵ نفر به [[شهادت]] رسیدند. چطور [[مردم]] می‌توانستند این ماجرا را فراموش کنند و [[مظلومیت]] آنان را از یاد ببرند و به آن بی‌توجه باشند؟

	البته نباید [[تصور]] کرد که علت سقوط [[بنی‌امیه]] تنها در همین جهت بوده است؛ مهم آن است که وقتی رهبری ماجرا به دست بنی‌هاشم می‌افتد، باید ریشه بخشی از سقوط را در مظلومیت این [[خاندان]] جست‌وجو کرد. البته و با [[تأسف]] باید گفت شاخه [[بنی‌عباس]] (از بنی‌هاشم) از [[فرصت]] سوءاستفاده کرد و آن‌گونه که شرح آن در [[تواریخ]] آمده، با توجه به ابهامی که برای بسیاری از مردم در تعریف [[اهل بیت]] {{عم}} و {{عربی\|الرضا من آل محمد}} به وجود آورد و با تلاش برخی ایادی خود، مانند [[ابومسلم خراسانی]]، بر مرکب [[خلافت]] نشستند. هر چند ابومسلم خود اولین [[قربانی]] این [[دولت]] شد و پاداشش را خیلی زود گرفت<ref>[[محمد سهیل طقوش\|طقوش]] و [[رسول جعفریان\|جعفریان]]، [[دولت امویان (کتاب)\|دولت امویان]] ص۶۳-۷۶.</ref>.		البته نباید [[تصور]] کرد که علت سقوط [[بنی‌امیه]] تنها در همین جهت بوده است؛ مهم آن است که وقتی رهبری ماجرا به دست بنی‌هاشم می‌افتد، باید ریشه بخشی از سقوط را در مظلومیت این [[خاندان]] جست‌وجو کرد. البته و با [[تأسف]] باید گفت شاخه [[بنی‌عباس]] (از بنی‌هاشم) از [[فرصت]] سوءاستفاده کرد و آن‌گونه که شرح آن در [[تواریخ]] آمده، با توجه به ابهامی که برای بسیاری از مردم در تعریف [[اهل بیت]] {{عم}} و {{عربی\|الرضا من آل محمد}} به وجود آورد و با تلاش برخی ایادی خود، مانند [[ابومسلم خراسانی]]، بر مرکب [[خلافت]] نشستند. هر چند ابومسلم خود اولین [[قربانی]] این [[دولت]] شد و پاداشش را خیلی زود گرفت<ref>[[محمد سهیل طقوش\|طقوش]] و [[رسول جعفریان\|جعفریان]]، [[دولت امویان (کتاب)\|دولت امویان]]، ص۶۳-۷۶.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۲۵ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۳۶

2025-02-25T09:36:28Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۲۵ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۷

2025-02-25T09:27:35Z

نمایش تغییرات

Jaafari: /* هجرتامام حسین با اهل و عیال */

2024-10-16T08:23:01Z

هجرتامام حسین با اهل و عیال

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۳
خط ۲۲۳:		خط ۲۲۳:
	مردم عصر سیدالشهداء نسلی بودند که تأثیر و تأثرات [[افکار]] [[خلفای غاصب]] مخصوصاً سقیفه‌آفرینان آنها را به [[جمود]] [[فکری]] و [[عبودیت]] شکم و [[شهوت]] کشانده بود، نه نَفَس مسیحایی [[امیرمؤمنان]] توانست آنها را علیه حملات مکرر معاویه به [[حرکت]] وادارد و نه نَفَس گرم [[امام مجتبی]] توانست آنها را به تکلیف شرعی و ادای [[وظیفه]] برانگیزاند و نه [[روح]] متعالی سیدالشهداء توانست آنها را از [[محبت دنیا]] و [[زن]] و [[اهل]] و عیال [[اعراض]] دهد و لذا سیدالشهداء فرمود: این مردم بنده دنیایند و دین بازیچه زبان آنهاست.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۱، ص ۱۱۴.</ref>		مردم عصر سیدالشهداء نسلی بودند که تأثیر و تأثرات [[افکار]] [[خلفای غاصب]] مخصوصاً سقیفه‌آفرینان آنها را به [[جمود]] [[فکری]] و [[عبودیت]] شکم و [[شهوت]] کشانده بود، نه نَفَس مسیحایی [[امیرمؤمنان]] توانست آنها را علیه حملات مکرر معاویه به [[حرکت]] وادارد و نه نَفَس گرم [[امام مجتبی]] توانست آنها را به تکلیف شرعی و ادای [[وظیفه]] برانگیزاند و نه [[روح]] متعالی سیدالشهداء توانست آنها را از [[محبت دنیا]] و [[زن]] و [[اهل]] و عیال [[اعراض]] دهد و لذا سیدالشهداء فرمود: این مردم بنده دنیایند و دین بازیچه زبان آنهاست.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۱، ص ۱۱۴.</ref>

	==[[هجرت]]امام حسین با اهل و عیال==		==[[هجرت]] امام حسین با اهل و عیال==
	[[امامت]] [[نور]] که [[رهبری]] و تنویر افکار نسل‌ها و عصرها را به عهده دارد، از جانب [[حکومت]] [[خودکامه]] [[اموی]] در بن‌بستی قرار گرفته که یا باید [[بیعت]] کند یعنی همه فجایع و مفاسدی را که [[حکومت یزید]] مرتکب می‌شود با [[سکوت]] خود مهر [[رضایت]] بزند و الا باید برخیزد و قرار و آرام نگیرد.		[[امامت]] [[نور]] که [[رهبری]] و تنویر افکار نسل‌ها و عصرها را به عهده دارد، از جانب [[حکومت]] [[خودکامه]] [[اموی]] در بن‌بستی قرار گرفته که یا باید [[بیعت]] کند یعنی همه فجایع و مفاسدی را که [[حکومت یزید]] مرتکب می‌شود با [[سکوت]] خود مهر [[رضایت]] بزند و الا باید برخیزد و قرار و آرام نگیرد.
	[[اندیشه امامت]] نور اینست که [[بیعت با یزید]] چون به قیمت خداحافظی با [[ارزش‌های دینی]] و مکتبی است، در [[قاموس]] امامت جای ندارد و لذا امام سیدالشهداء خود را برای تبعات عدم بیعت آماده کرده بود. تبعات [[بیعت نکردن]] با حکومت یزید توسط [[حاکم مدینه]] تعریف شده بود و آن فقط در [[شهادت]] و ریختن [[خون حسین]]{{ع}} خلاصه می‌شد و [[سیدالشهداء]] بلاتأمل [[انتخاب]] کرده بود که اگر [[احیای دین]] و بقای [[مکتب]] با شهادت [[حفظ]] می‌شود به استقبال شمشیرها رفتن [[ارزش]] است و لذا حضرت اولاً: گزینه شهادت را انتخاب کرد، ثانیاً چون آگاهی‌های [[سیاسی]] [[امام]] در حد اعلا بود می‌دانست موج [[تبلیغات]] سوزنده [[اموی]] ممکن است نهال [[نهضت حسینی]] را پژمرده و ساقط کند؛ لذا تصمیم گرفت جمعی از [[زنان]] و [[کودکان]] را با خود به همراه داشته باشد و [[هجرت]] به [[مکه]] و سپس به [[کربلا]] را به [[همراهی]] زنان [[حرم]] باشد تا پس از شهادت، [[اهل بیت]] بتوانند در برابر موج شکننده [[حکومت یزید]] بایستند.		[[اندیشه امامت]] نور اینست که [[بیعت با یزید]] چون به قیمت خداحافظی با [[ارزش‌های دینی]] و مکتبی است، در [[قاموس]] امامت جای ندارد و لذا امام سیدالشهداء خود را برای تبعات عدم بیعت آماده کرده بود. تبعات [[بیعت نکردن]] با حکومت یزید توسط [[حاکم مدینه]] تعریف شده بود و آن فقط در [[شهادت]] و ریختن [[خون حسین]]{{ع}} خلاصه می‌شد و [[سیدالشهداء]] بلاتأمل [[انتخاب]] کرده بود که اگر [[احیای دین]] و بقای [[مکتب]] با شهادت [[حفظ]] می‌شود به استقبال شمشیرها رفتن [[ارزش]] است و لذا حضرت اولاً: گزینه شهادت را انتخاب کرد، ثانیاً چون آگاهی‌های [[سیاسی]] [[امام]] در حد اعلا بود می‌دانست موج [[تبلیغات]] سوزنده [[اموی]] ممکن است نهال [[نهضت حسینی]] را پژمرده و ساقط کند؛ لذا تصمیم گرفت جمعی از [[زنان]] و [[کودکان]] را با خود به همراه داشته باشد و [[هجرت]] به [[مکه]] و سپس به [[کربلا]] را به [[همراهی]] زنان [[حرم]] باشد تا پس از شهادت، [[اهل بیت]] بتوانند در برابر موج شکننده [[حکومت یزید]] بایستند.

Jaafari: /* مظلومیت سیدالشهداء در هجرت با اهل و عیال */

2024-10-16T08:21:43Z

مظلومیت سیدالشهداء در هجرت با اهل و عیال

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۱
خط ۲۲۳:		خط ۲۲۳:
	مردم عصر سیدالشهداء نسلی بودند که تأثیر و تأثرات [[افکار]] [[خلفای غاصب]] مخصوصاً سقیفه‌آفرینان آنها را به [[جمود]] [[فکری]] و [[عبودیت]] شکم و [[شهوت]] کشانده بود، نه نَفَس مسیحایی [[امیرمؤمنان]] توانست آنها را علیه حملات مکرر معاویه به [[حرکت]] وادارد و نه نَفَس گرم [[امام مجتبی]] توانست آنها را به تکلیف شرعی و ادای [[وظیفه]] برانگیزاند و نه [[روح]] متعالی سیدالشهداء توانست آنها را از [[محبت دنیا]] و [[زن]] و [[اهل]] و عیال [[اعراض]] دهد و لذا سیدالشهداء فرمود: این مردم بنده دنیایند و دین بازیچه زبان آنهاست.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۱، ص ۱۱۴.</ref>		مردم عصر سیدالشهداء نسلی بودند که تأثیر و تأثرات [[افکار]] [[خلفای غاصب]] مخصوصاً سقیفه‌آفرینان آنها را به [[جمود]] [[فکری]] و [[عبودیت]] شکم و [[شهوت]] کشانده بود، نه نَفَس مسیحایی [[امیرمؤمنان]] توانست آنها را علیه حملات مکرر معاویه به [[حرکت]] وادارد و نه نَفَس گرم [[امام مجتبی]] توانست آنها را به تکلیف شرعی و ادای [[وظیفه]] برانگیزاند و نه [[روح]] متعالی سیدالشهداء توانست آنها را از [[محبت دنیا]] و [[زن]] و [[اهل]] و عیال [[اعراض]] دهد و لذا سیدالشهداء فرمود: این مردم بنده دنیایند و دین بازیچه زبان آنهاست.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۱، ص ۱۱۴.</ref>

	==~~[[مظلومیت سیدالشهداء]] در~~ [[هجرت]] با اهل و عیال==		==[[هجرت]]امام حسین با اهل و عیال==
	[[امامت]] [[نور]] که [[رهبری]] و تنویر افکار نسل‌ها و عصرها را به عهده دارد، از جانب [[حکومت]] [[خودکامه]] [[اموی]] در بن‌بستی قرار گرفته که یا باید [[بیعت]] کند یعنی همه فجایع و مفاسدی را که [[حکومت یزید]] مرتکب می‌شود با [[سکوت]] خود مهر [[رضایت]] بزند و الا باید برخیزد و قرار و آرام نگیرد.		[[امامت]] [[نور]] که [[رهبری]] و تنویر افکار نسل‌ها و عصرها را به عهده دارد، از جانب [[حکومت]] [[خودکامه]] [[اموی]] در بن‌بستی قرار گرفته که یا باید [[بیعت]] کند یعنی همه فجایع و مفاسدی را که [[حکومت یزید]] مرتکب می‌شود با [[سکوت]] خود مهر [[رضایت]] بزند و الا باید برخیزد و قرار و آرام نگیرد.
	[[اندیشه امامت]] نور اینست که [[بیعت با یزید]] چون به قیمت خداحافظی با [[ارزش‌های دینی]] و مکتبی است، در [[قاموس]] امامت جای ندارد و لذا امام سیدالشهداء خود را برای تبعات عدم بیعت آماده کرده بود. تبعات [[بیعت نکردن]] با حکومت یزید توسط [[حاکم مدینه]] تعریف شده بود و آن فقط در [[شهادت]] و ریختن [[خون حسین]]{{ع}} خلاصه می‌شد و [[سیدالشهداء]] بلاتأمل [[انتخاب]] کرده بود که اگر [[احیای دین]] و بقای [[مکتب]] با شهادت [[حفظ]] می‌شود به استقبال شمشیرها رفتن [[ارزش]] است و لذا حضرت اولاً: گزینه شهادت را انتخاب کرد، ثانیاً چون آگاهی‌های [[سیاسی]] [[امام]] در حد اعلا بود می‌دانست موج [[تبلیغات]] سوزنده [[اموی]] ممکن است نهال [[نهضت حسینی]] را پژمرده و ساقط کند؛ لذا تصمیم گرفت جمعی از [[زنان]] و [[کودکان]] را با خود به همراه داشته باشد و [[هجرت]] به [[مکه]] و سپس به [[کربلا]] را به [[همراهی]] زنان [[حرم]] باشد تا پس از شهادت، [[اهل بیت]] بتوانند در برابر موج شکننده [[حکومت یزید]] بایستند.		[[اندیشه امامت]] نور اینست که [[بیعت با یزید]] چون به قیمت خداحافظی با [[ارزش‌های دینی]] و مکتبی است، در [[قاموس]] امامت جای ندارد و لذا امام سیدالشهداء خود را برای تبعات عدم بیعت آماده کرده بود. تبعات [[بیعت نکردن]] با حکومت یزید توسط [[حاکم مدینه]] تعریف شده بود و آن فقط در [[شهادت]] و ریختن [[خون حسین]]{{ع}} خلاصه می‌شد و [[سیدالشهداء]] بلاتأمل [[انتخاب]] کرده بود که اگر [[احیای دین]] و بقای [[مکتب]] با شهادت [[حفظ]] می‌شود به استقبال شمشیرها رفتن [[ارزش]] است و لذا حضرت اولاً: گزینه شهادت را انتخاب کرد، ثانیاً چون آگاهی‌های [[سیاسی]] [[امام]] در حد اعلا بود می‌دانست موج [[تبلیغات]] سوزنده [[اموی]] ممکن است نهال [[نهضت حسینی]] را پژمرده و ساقط کند؛ لذا تصمیم گرفت جمعی از [[زنان]] و [[کودکان]] را با خود به همراه داشته باشد و [[هجرت]] به [[مکه]] و سپس به [[کربلا]] را به [[همراهی]] زنان [[حرم]] باشد تا پس از شهادت، [[اهل بیت]] بتوانند در برابر موج شکننده [[حکومت یزید]] بایستند.

Jaafari: /* منابع */

2024-10-16T04:47:24Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۷
خط ۲۴۲:		خط ۲۴۲:
	# [[پرونده:151919.jpg\|22px]] [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)\|'''پیشوایان هدایت ج۵''']]		# [[پرونده:151919.jpg\|22px]] [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)\|'''پیشوایان هدایت ج۵''']]
	# [[پرونده:1100848.jpg\|22px]] [[محمد سهیل طقوش\|طقوش، محمد سهیل]]، [[دولت امویان (کتاب)\|'''دولت امویان''']]		# [[پرونده:1100848.jpg\|22px]] [[محمد سهیل طقوش\|طقوش، محمد سهیل]]، [[دولت امویان (کتاب)\|'''دولت امویان''']]
			# [[پرونده:IM010710.jpg\|22px]] [[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|'''مظلومیت سیدالشهداء ج۱''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Jaafari: /* منابع */

2024-10-16T04:47:12Z

منابع

نمایش تغییرات

Bahmani: /* مقدمه */

2024-07-09T04:44:14Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۴
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	مهم‌ترین جنایتی که به دستور یزید در ابتدای [[حکومت]] وی انجام شد، ماجرای خونین کربلای سال ۶۱ هجری و [[شهادت امام حسین]]{{ع}} و [[یاران]] پاک‌باخته و با [[ایمان]] او و به [[اسارت]] بردن [[زنان]] و [[کودکان]] حریم [[نبوی]]{{صل}} به دست عمال وی می‌باشد. یزید در ابتدای حکومت خویش نامه‌ای به «[[ولید بن عتبه]]»- [[والی مدینه]]- نوشت و از وی خواست به هر قیمتی که شده از [[امام حسین]]{{ع}}، [[عبدالله بن عمر]] و [[عبدالله بن زبیر]] برای او [[بیعت]] بگیرد<ref>{{عربی\|... أَمَّا بَعْدُ! فَخُذْ حُسَیْناً وَ عَبْدَاللهِ بْنَ عُمَرَ وَ عَبْدَاللهِ بْنَ الزُّبَیْرِ بِالْبَیْعَةِ أَخْذاً شَدِیداً، لَیْسَتْ فِیهِ رُخْصَةٌ، حُتَّی یُبَایِعُوا}}؛ (تاریخ طبری، ج۴، ص۲۵۰ و کامل ابن اثیر، ج۴، ص۱۴).</ref>.		مهم‌ترین جنایتی که به دستور یزید در ابتدای [[حکومت]] وی انجام شد، ماجرای خونین کربلای سال ۶۱ هجری و [[شهادت امام حسین]]{{ع}} و [[یاران]] پاک‌باخته و با [[ایمان]] او و به [[اسارت]] بردن [[زنان]] و کودکان حریم [[نبوی]]{{صل}} به دست عمال وی می‌باشد. یزید در ابتدای حکومت خویش نامه‌ای به «[[ولید بن عتبه]]»- [[والی مدینه]]- نوشت و از وی خواست به هر قیمتی که شده از [[امام حسین]]{{ع}}، [[عبدالله بن عمر]] و [[عبدالله بن زبیر]] برای او [[بیعت]] بگیرد<ref>{{عربی\|... أَمَّا بَعْدُ! فَخُذْ حُسَیْناً وَ عَبْدَاللهِ بْنَ عُمَرَ وَ عَبْدَاللهِ بْنَ الزُّبَیْرِ بِالْبَیْعَةِ أَخْذاً شَدِیداً، لَیْسَتْ فِیهِ رُخْصَةٌ، حُتَّی یُبَایِعُوا}}؛ (تاریخ طبری، ج۴، ص۲۵۰ و کامل ابن اثیر، ج۴، ص۱۴).</ref>.

	مطابق نقل «ابن اعثم» هنگامی که یزید از خودداری امام حسین{{ع}} و عبدالله بن زبیر [[آگاه]] شد، [[نامه]] دیگری به ولید نوشت و در آن تأکید کرد که در صورت [[امتناع]] حسین{{ع}} از بیعت، سرش را برای من بفرست، تا جوایز فراوانی نصیب تو شود<ref>{{عربی\|...وَ لْیَکُنْ مَعَ جَوَابِکَ إِلَیَّ رَأْسُ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ، فَإِنْ فَعَلْتَ ذَلِکَ فَقَدْ جَعَلْتُ لَکَ أَعِنَّةَ الْخَیْلِ، وَ لَکَ عِنْدِي الْجَائِزَةُ وَ الْحَظُّ الْأَوْفَرُ}}؛ (فتوح، ابن اعثم کوفی، ج۵، ص۲۶).</ref>. با امتناع [[امام]]{{ع}} از بیعت و حرکت به سمت [[مکه]] و [[کوفه]]، در نهایت کار به [[حادثه کربلا]] ختم شد.		مطابق نقل «ابن اعثم» هنگامی که یزید از خودداری امام حسین{{ع}} و عبدالله بن زبیر [[آگاه]] شد، [[نامه]] دیگری به ولید نوشت و در آن تأکید کرد که در صورت [[امتناع]] حسین{{ع}} از بیعت، سرش را برای من بفرست، تا جوایز فراوانی نصیب تو شود<ref>{{عربی\|...وَ لْیَکُنْ مَعَ جَوَابِکَ إِلَیَّ رَأْسُ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ، فَإِنْ فَعَلْتَ ذَلِکَ فَقَدْ جَعَلْتُ لَکَ أَعِنَّةَ الْخَیْلِ، وَ لَکَ عِنْدِي الْجَائِزَةُ وَ الْحَظُّ الْأَوْفَرُ}}؛ (فتوح، ابن اعثم کوفی، ج۵، ص۲۶).</ref>. با امتناع [[امام]]{{ع}} از بیعت و حرکت به سمت [[مکه]] و [[کوفه]]، در نهایت کار به [[حادثه کربلا]] ختم شد.