وحدت امت اسلامی در فقه سیاسی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* منابع */

2023-09-28T07:34:11Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۴
خط ۱۰۳:		خط ۱۰۳:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده: 1100699.jpg\|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۱''']]
	# [[پرونده:1100701.jpg\|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۲''']]		# [[پرونده:1100701.jpg\|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani در ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۳۳

2023-09-28T07:33:38Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* وحدت در قرآن کریم */

2023-09-28T07:30:04Z

وحدت در قرآن کریم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۰
خط ۹۵:		خط ۹۵:
	ج - «وحدت»، خواستگاه مردمی: [[اختلاف]] و واگرایی بیش از اینکه عامل داخلی داشته باشد، عامل بیرونی و خارجی دارد؛ زیرا این [[استعمار]] و حکومت‌های وابسته به آن هستند که همواره در روند [[پیشرفت]] نهضت‌های وحدت‌گرا اخلال ایجاد کرده و مانع از [[همگرایی]] [[دولت‌ها]] می‌شوند. هرگاه این عامل در داخل [[سرزمین‌های اسلامی]] [[تغییر]] بنیادی یابد و [[حکومت‌ها]] ملی و [[اسلامی]] شوند، «[[وحدت]]» که خواست اصلی [[ملت‌ها]] و دولت‌هاست، تحقق پیدا خواهد کرد.		ج - «وحدت»، خواستگاه مردمی: [[اختلاف]] و واگرایی بیش از اینکه عامل داخلی داشته باشد، عامل بیرونی و خارجی دارد؛ زیرا این [[استعمار]] و حکومت‌های وابسته به آن هستند که همواره در روند [[پیشرفت]] نهضت‌های وحدت‌گرا اخلال ایجاد کرده و مانع از [[همگرایی]] [[دولت‌ها]] می‌شوند. هرگاه این عامل در داخل [[سرزمین‌های اسلامی]] [[تغییر]] بنیادی یابد و [[حکومت‌ها]] ملی و [[اسلامی]] شوند، «[[وحدت]]» که خواست اصلی [[ملت‌ها]] و دولت‌هاست، تحقق پیدا خواهد کرد.
	به هرحال این عوامل درونی آن‌گاه که با [[منافع ملی]] و فراملی دولت‌های «محیطی» گره خورده و مجموعا در کنار هم قرار بگیرند، شرایط عملی تحقق «[[وحدت اسلامی]]» را به خوبی فراهم خواهند کرد. «جمهوری‌های [[آزاد]] و مستقل» اسلامی نیز با [[حفظ استقلال]] داخلی و [[حاکمیت ملی]]، یک [[سازمان سیاسی]] مافوق را تشکیل خواهند داد؛ زیرا که تعارضات بالفعل آنها از بین رفته و منافعشان نیز به شدت با همدیگر پیوند پیدا می‌کند<ref>فقه سیاسی، ج۵، ص۱۸۶ – ۱۸۳.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۷۴۷-۷۴۹.</ref>		به هرحال این عوامل درونی آن‌گاه که با [[منافع ملی]] و فراملی دولت‌های «محیطی» گره خورده و مجموعا در کنار هم قرار بگیرند، شرایط عملی تحقق «[[وحدت اسلامی]]» را به خوبی فراهم خواهند کرد. «جمهوری‌های [[آزاد]] و مستقل» اسلامی نیز با [[حفظ استقلال]] داخلی و [[حاکمیت ملی]]، یک [[سازمان سیاسی]] مافوق را تشکیل خواهند داد؛ زیرا که تعارضات بالفعل آنها از بین رفته و منافعشان نیز به شدت با همدیگر پیوند پیدا می‌کند<ref>فقه سیاسی، ج۵، ص۱۸۶ – ۱۸۳.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۷۴۷-۷۴۹.</ref>

	~~==وحدت در [[قرآن کریم]]==~~
	#{{متن قرآن\|وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا}}<ref>«و همگان به ریسمان خداوند بیاویزید و مپراکنید» سوره آل عمران، آیه ۱۰۳.</ref>.
	#{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَصَابِرُوا وَرَابِطُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ}}<ref>«ای مؤمنان! شکیبایی ورزید و یکدیگر را به شکیب فرا خوانید و از مرزها نگهبانی کنید و از خداوند پروا بدارید باشد که رستگار شوید» سوره آل عمران، آیه ۲۰۰.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَأَنَّ هَذَا صِرَاطِي مُسْتَقِيمًا فَاتَّبِعُوهُ وَلَا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَنْ سَبِيلِهِ}}<ref>«و (دیگر) این که این راه راست من است از آن پیروی کنید و از راه‌ها (ی دیگر) پیروی نکنید که شما را از راه او پراکنده گرداند» سوره انعام، آیه ۱۵۳.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا وَاخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ}}<ref>«و مانند کسانی نباشید که پراکندند و پس از آنکه برهان‌ها (ی روشن) برای آنان آمد، اختلاف کردند» سوره آل عمران، آیه ۱۰۵.</ref>.
	#{{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا لَسْتَ مِنْهُمْ فِي شَيْ}}<ref>«تو را با کسانی که دینشان را پاره پاره کردند و گروه گروه شدند کاری نیست» سوره انعام، آیه ۱۵۹.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ}}<ref>«و در هم نیفتید که سست شوید و شکوهتان از میان برود» سوره انفال، آیه ۴۶.</ref><ref>فقه سیاسی، ج۹، ص۱۶۷ – ۱۶۶.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۷۴۹.</ref>

	==[[وحدت امت اسلامی]]==		==[[وحدت امت اسلامی]]==

Jaafari: /* منابع */

2023-04-16T14:56:04Z

منابع

نمایش تغییرات

Jaafari: /* منابع */

2023-01-23T05:05:30Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۵
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده: 1100699.jpg\|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۱''']]
	# [[پرونده: 1100699.jpg\|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۱''']]		# [[پرونده: 1100699.jpg\|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۱''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Jaafari: /* اتحاد دولت‌ها */

2023-01-23T05:05:11Z

اتحاد دولت‌ها

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۵
خط ۱۵:		خط ۱۵:

	در تعقیب این [[هدف]] [[مقدس]] است که [[اسلام]] در مورد [[تکبّر]]، خودبزرگی، [[تحقیر]] و [[تمسخر]] دیگران هشدار داده و آن را محکوم شمرده است: {{متن قرآن\|وَلَا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحًا إِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْأَرْضَ وَلَنْ تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُولًا}}<ref>«و بر زمین، خرامان گام برمدار که هرگز نه زمین را می‌توانی شکافت و نه به بلندای کوه‌ها می‌توانی رسید» سوره اسراء، آیه ۳۷.</ref>، {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسَى أَنْ يَكُونُوا خَيْرًا مِنْهُمْ وَلَا نِسَاءٌ مِنْ نِسَاءٍ عَسَى أَنْ يَكُنَّ خَيْرًا مِنْهُنَّ وَلَا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ وَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِ بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمَانِ وَمَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ}}<ref>«ای مؤمنان! هیچ گروهی گروه دیگر را به ریشخند نگیرد، بسا آنان از اینان بهتر باشند؛ و نه زنانی زنانی دیگر را، بسا آنان از اینان بهتر باشند و از یکدیگر عیبجویی مکنید و (همدیگر را) با لقب‌های ناپسند مخوانید! پس از ایمان، بزهکاری نامگذاری ناپسندی است و آنان که (از این کارها) بازنگردند ستمکارند» سوره حجرات، آیه ۱۱.</ref><ref>فقه سیاسی، ج۶، ص۷۹-۷۷.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۱۸۸.</ref>		در تعقیب این [[هدف]] [[مقدس]] است که [[اسلام]] در مورد [[تکبّر]]، خودبزرگی، [[تحقیر]] و [[تمسخر]] دیگران هشدار داده و آن را محکوم شمرده است: {{متن قرآن\|وَلَا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحًا إِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْأَرْضَ وَلَنْ تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُولًا}}<ref>«و بر زمین، خرامان گام برمدار که هرگز نه زمین را می‌توانی شکافت و نه به بلندای کوه‌ها می‌توانی رسید» سوره اسراء، آیه ۳۷.</ref>، {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسَى أَنْ يَكُونُوا خَيْرًا مِنْهُمْ وَلَا نِسَاءٌ مِنْ نِسَاءٍ عَسَى أَنْ يَكُنَّ خَيْرًا مِنْهُنَّ وَلَا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ وَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِ بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمَانِ وَمَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ}}<ref>«ای مؤمنان! هیچ گروهی گروه دیگر را به ریشخند نگیرد، بسا آنان از اینان بهتر باشند؛ و نه زنانی زنانی دیگر را، بسا آنان از اینان بهتر باشند و از یکدیگر عیبجویی مکنید و (همدیگر را) با لقب‌های ناپسند مخوانید! پس از ایمان، بزهکاری نامگذاری ناپسندی است و آنان که (از این کارها) بازنگردند ستمکارند» سوره حجرات، آیه ۱۱.</ref><ref>فقه سیاسی، ج۶، ص۷۹-۷۷.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۱۸۸.</ref>

	~~==[[اتحاد دولت‌ها]]==~~
	اتحاد دولت‌ها، عبارت است از [[تعهد]] دو یا چند [[دولت]] در مقابل یکدیگر برای تأمین کمک‌های [[سیاسی]]، [[اقتصادی]]، [[اجتماعی]] و حتی نظامی، در صورت وقوع [[جنگ]].
	[[اتحاد]] دولت‌های به طور کامل مستقل، در زمینه‌های مختلف مورد نظر [[دولت‌ها]]، طی [[قرارداد]] مشترک و پیمان‌های خاصی تشکیل می‌شود، از آن جمله می‌توان اتحادیه‌های نظامی، مانند [[پیمان]] ورشو و اتحادیه‌های پولی مانند حوزه فرانک و حوزه دلار، و اتحادیه‌های سیاسی مانند بلوک شرق و بلوک غرب، و اتحادیه‌های [[نژادی]]، مانند اتحادیه [[عرب]] را نام برد.
	در نیم سده اخیر انعقاد پیمان‌های چند جانبه و تشکیل اتحادیه‌ها، در [[حیات سیاسی]] [[ملل]]، اهمیت بسیاری کسب کرده است. برخی از این [[پیمان‌ها]] به جز اهمیت سیاسی و اقتصادی از [[خصلت]] [[فرهنگی]] نیز برخوردار است، مانند اتحادیه‌هایی که بین کشورهای واجد [[تمدن]] و [[فرهنگ]] مشابه، منعقد می‌شود. از قبیل اتحادیه کشورهای اروپایی با شورای اروپایی.

	در کنار این اتحادیه‌ها، نوع دیگری از پیمان‌ها نیز دیده می‌شود که گرچه به ظاهر به عنوان اتحادیه و یا [[پوشش]] همکاری‌های اقتصادی و نظامی و فرهنگی تشکیل می‌شود، ولی در [[حقیقت]]، [[سیستم]] مستعمراتی [[تغییر]] شکل یافته‌ای بیش نیست. به عبارت دیگر به جای سیاست‌های قدیم امپریالیستی و مستعمراتی، [[سیاست]] جدیدی به کار برده می‌شود که از پوشش توجیه کننده‌ای برخوردار است.
	این اتحادیه‌ها که اغلب یک طرف آن قدرت‌های بزرگ [[سلطه]] جو هستند، دارای هیچ‌گونه پیوند [[معنوی]] و فرهنگی نبوده و بر [[خواسته‌ها]] و [[تمایلات]] [[ملت‌ها]] متکی نیستند و [[هدف]] نهایی آنها به کار گرفتن نیروها و امکانات [[کشور]] کوچکی در راه مقاصد و [[منافع]] امپریالیستی قدرت‌های بزرگ است.
	ظاهر امر این اتحادیه‌ها نشان دهنده [[احترام]] متقابل است. ولی [[باطن]] کار، جلوگیری از اصطکاک‌های نایاب و مزاحمی است که در صورت عدم تشکیل کشورهای عضو، ممکن است منافع قدرت‌های بزرگ را به مخاطره افکند.
	نمونه این نوع پیمان‌ها و اتحادیه‌ها را می‌توان در پیمان سنتو [[مشاهده]] کرد که بین کشورهایی با فرهنگ، [[قدرت]] و تمدن متفاوت، چون [[امریکا]]، [[انگلستان]]، [[عراق]]، [[ترکیه]]، [[ایران]] و [[پاکستان]] انعقاد یافته بود.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۹۱.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2023-01-22T09:15:54Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۴۵
خط ۱۵:		خط ۱۵:

	در تعقیب این [[هدف]] [[مقدس]] است که [[اسلام]] در مورد [[تکبّر]]، خودبزرگی، [[تحقیر]] و [[تمسخر]] دیگران هشدار داده و آن را محکوم شمرده است: {{متن قرآن\|وَلَا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحًا إِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْأَرْضَ وَلَنْ تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُولًا}}<ref>«و بر زمین، خرامان گام برمدار که هرگز نه زمین را می‌توانی شکافت و نه به بلندای کوه‌ها می‌توانی رسید» سوره اسراء، آیه ۳۷.</ref>، {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسَى أَنْ يَكُونُوا خَيْرًا مِنْهُمْ وَلَا نِسَاءٌ مِنْ نِسَاءٍ عَسَى أَنْ يَكُنَّ خَيْرًا مِنْهُنَّ وَلَا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ وَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِ بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمَانِ وَمَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ}}<ref>«ای مؤمنان! هیچ گروهی گروه دیگر را به ریشخند نگیرد، بسا آنان از اینان بهتر باشند؛ و نه زنانی زنانی دیگر را، بسا آنان از اینان بهتر باشند و از یکدیگر عیبجویی مکنید و (همدیگر را) با لقب‌های ناپسند مخوانید! پس از ایمان، بزهکاری نامگذاری ناپسندی است و آنان که (از این کارها) بازنگردند ستمکارند» سوره حجرات، آیه ۱۱.</ref><ref>فقه سیاسی، ج۶، ص۷۹-۷۷.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۱۸۸.</ref>		در تعقیب این [[هدف]] [[مقدس]] است که [[اسلام]] در مورد [[تکبّر]]، خودبزرگی، [[تحقیر]] و [[تمسخر]] دیگران هشدار داده و آن را محکوم شمرده است: {{متن قرآن\|وَلَا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحًا إِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْأَرْضَ وَلَنْ تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُولًا}}<ref>«و بر زمین، خرامان گام برمدار که هرگز نه زمین را می‌توانی شکافت و نه به بلندای کوه‌ها می‌توانی رسید» سوره اسراء، آیه ۳۷.</ref>، {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسَى أَنْ يَكُونُوا خَيْرًا مِنْهُمْ وَلَا نِسَاءٌ مِنْ نِسَاءٍ عَسَى أَنْ يَكُنَّ خَيْرًا مِنْهُنَّ وَلَا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ وَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِ بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمَانِ وَمَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ}}<ref>«ای مؤمنان! هیچ گروهی گروه دیگر را به ریشخند نگیرد، بسا آنان از اینان بهتر باشند؛ و نه زنانی زنانی دیگر را، بسا آنان از اینان بهتر باشند و از یکدیگر عیبجویی مکنید و (همدیگر را) با لقب‌های ناپسند مخوانید! پس از ایمان، بزهکاری نامگذاری ناپسندی است و آنان که (از این کارها) بازنگردند ستمکارند» سوره حجرات، آیه ۱۱.</ref><ref>فقه سیاسی، ج۶، ص۷۹-۷۷.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۱۸۸.</ref>

			==[[اتحاد دولت‌ها]]==
			اتحاد دولت‌ها، عبارت است از [[تعهد]] دو یا چند [[دولت]] در مقابل یکدیگر برای تأمین کمک‌های [[سیاسی]]، [[اقتصادی]]، [[اجتماعی]] و حتی نظامی، در صورت وقوع [[جنگ]].
			[[اتحاد]] دولت‌های به طور کامل مستقل، در زمینه‌های مختلف مورد نظر [[دولت‌ها]]، طی [[قرارداد]] مشترک و پیمان‌های خاصی تشکیل می‌شود، از آن جمله می‌توان اتحادیه‌های نظامی، مانند [[پیمان]] ورشو و اتحادیه‌های پولی مانند حوزه فرانک و حوزه دلار، و اتحادیه‌های سیاسی مانند بلوک شرق و بلوک غرب، و اتحادیه‌های [[نژادی]]، مانند اتحادیه [[عرب]] را نام برد.
			در نیم سده اخیر انعقاد پیمان‌های چند جانبه و تشکیل اتحادیه‌ها، در [[حیات سیاسی]] [[ملل]]، اهمیت بسیاری کسب کرده است. برخی از این [[پیمان‌ها]] به جز اهمیت سیاسی و اقتصادی از [[خصلت]] [[فرهنگی]] نیز برخوردار است، مانند اتحادیه‌هایی که بین کشورهای واجد [[تمدن]] و [[فرهنگ]] مشابه، منعقد می‌شود. از قبیل اتحادیه کشورهای اروپایی با شورای اروپایی.

			در کنار این اتحادیه‌ها، نوع دیگری از پیمان‌ها نیز دیده می‌شود که گرچه به ظاهر به عنوان اتحادیه و یا [[پوشش]] همکاری‌های اقتصادی و نظامی و فرهنگی تشکیل می‌شود، ولی در [[حقیقت]]، [[سیستم]] مستعمراتی [[تغییر]] شکل یافته‌ای بیش نیست. به عبارت دیگر به جای سیاست‌های قدیم امپریالیستی و مستعمراتی، [[سیاست]] جدیدی به کار برده می‌شود که از پوشش توجیه کننده‌ای برخوردار است.
			این اتحادیه‌ها که اغلب یک طرف آن قدرت‌های بزرگ [[سلطه]] جو هستند، دارای هیچ‌گونه پیوند [[معنوی]] و فرهنگی نبوده و بر [[خواسته‌ها]] و [[تمایلات]] [[ملت‌ها]] متکی نیستند و [[هدف]] نهایی آنها به کار گرفتن نیروها و امکانات [[کشور]] کوچکی در راه مقاصد و [[منافع]] امپریالیستی قدرت‌های بزرگ است.
			ظاهر امر این اتحادیه‌ها نشان دهنده [[احترام]] متقابل است. ولی [[باطن]] کار، جلوگیری از اصطکاک‌های نایاب و مزاحمی است که در صورت عدم تشکیل کشورهای عضو، ممکن است منافع قدرت‌های بزرگ را به مخاطره افکند.
			نمونه این نوع پیمان‌ها و اتحادیه‌ها را می‌توان در پیمان سنتو [[مشاهده]] کرد که بین کشورهایی با فرهنگ، [[قدرت]] و تمدن متفاوت، چون [[امریکا]]، [[انگلستان]]، [[عراق]]، [[ترکیه]]، [[ایران]] و [[پاکستان]] انعقاد یافته بود.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۹۱.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
			# [[پرونده: 1100699.jpg\|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۱''']]
	# [[پرونده: 1100699.jpg\|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۱''']]		# [[پرونده: 1100699.jpg\|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۱''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani در ‏۲۰ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۲۵

2022-12-20T11:25:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۵۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = وحدت امت اسلامی		\| موضوع مرتبط = وحدت امت اسلامی
	\| عنوان مدخل = [[وحدت امت اسلامی]]		\| عنوان مدخل = وحدت امت اسلامی
	\| مداخل مرتبط = [[وحدت امت اسلامی در قرآن]] - [[وحدت امت اسلامی در سیره معصوم]] - [[وحدت امت اسلامی در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[وحدت امت اسلامی در فقه سیاسی]] - [[وحدت امت اسلامی در معارف و سیره نبوی]] - [[وحدت امت اسلامی در معارف و سیره علوی]] - [[وحدت امت اسلامی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[وحدت امت اسلامی در قرآن]] - [[وحدت امت اسلامی در سیره معصوم]] - [[وحدت امت اسلامی در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[وحدت امت اسلامی در فقه سیاسی]] - [[وحدت امت اسلامی در معارف و سیره نبوی]] - [[وحدت امت اسلامی در معارف و سیره علوی]] - [[وحدت امت اسلامی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
خط ۲۵:		خط ۲۵:

	[[رده:وحدت]]		[[رده:وحدت]]
			[[رده:اهداف اسلام]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T09:07:25Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۳۷
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==[[اصل اتحاد]]==		== [[اصل اتحاد]] ==
	[[دعوت]] به [[اتحاد]] از بارزترین مشخصات [[آیین اسلام]] در [[رهبری]] همه جانبه [[بشریت]] است که این [[حقیقت]] را می‌توان با ملاحظه متون صریح و [[دستورات]] اکید [[قرآن]] و [[پیشوایان]] بزرگ مذهبی در کمال وضوح دریافت.		[[دعوت]] به [[اتحاد]] از بارزترین مشخصات [[آیین اسلام]] در [[رهبری]] همه جانبه [[بشریت]] است که این [[حقیقت]] را می‌توان با ملاحظه متون صریح و [[دستورات]] اکید [[قرآن]] و [[پیشوایان]] بزرگ مذهبی در کمال وضوح دریافت.
	قرآن با [[لطف]] و تأکید خاصّ، [[اصل وحدت و اتحاد اجتماعی]] را در دو [[آیه]] زیر چنین توصیف کرده است:		قرآن با [[لطف]] و تأکید خاصّ، [[اصل وحدت و اتحاد اجتماعی]] را در دو [[آیه]] زیر چنین توصیف کرده است:

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T22:37:05Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۲:۰۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = وحدت امت اسلامی		\| موضوع مرتبط = وحدت امت اسلامی
خط ۱۶:		خط ۱۵:

	در تعقیب این [[هدف]] [[مقدس]] است که [[اسلام]] در مورد [[تکبّر]]، خودبزرگی، [[تحقیر]] و [[تمسخر]] دیگران هشدار داده و آن را محکوم شمرده است: {{متن قرآن\|وَلَا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحًا إِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْأَرْضَ وَلَنْ تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُولًا}}<ref>«و بر زمین، خرامان گام برمدار که هرگز نه زمین را می‌توانی شکافت و نه به بلندای کوه‌ها می‌توانی رسید» سوره اسراء، آیه ۳۷.</ref>، {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسَى أَنْ يَكُونُوا خَيْرًا مِنْهُمْ وَلَا نِسَاءٌ مِنْ نِسَاءٍ عَسَى أَنْ يَكُنَّ خَيْرًا مِنْهُنَّ وَلَا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ وَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِ بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمَانِ وَمَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ}}<ref>«ای مؤمنان! هیچ گروهی گروه دیگر را به ریشخند نگیرد، بسا آنان از اینان بهتر باشند؛ و نه زنانی زنانی دیگر را، بسا آنان از اینان بهتر باشند و از یکدیگر عیبجویی مکنید و (همدیگر را) با لقب‌های ناپسند مخوانید! پس از ایمان، بزهکاری نامگذاری ناپسندی است و آنان که (از این کارها) بازنگردند ستمکارند» سوره حجرات، آیه ۱۱.</ref><ref>فقه سیاسی، ج۶، ص۷۹-۷۷.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۱۸۸.</ref>		در تعقیب این [[هدف]] [[مقدس]] است که [[اسلام]] در مورد [[تکبّر]]، خودبزرگی، [[تحقیر]] و [[تمسخر]] دیگران هشدار داده و آن را محکوم شمرده است: {{متن قرآن\|وَلَا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحًا إِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْأَرْضَ وَلَنْ تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُولًا}}<ref>«و بر زمین، خرامان گام برمدار که هرگز نه زمین را می‌توانی شکافت و نه به بلندای کوه‌ها می‌توانی رسید» سوره اسراء، آیه ۳۷.</ref>، {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسَى أَنْ يَكُونُوا خَيْرًا مِنْهُمْ وَلَا نِسَاءٌ مِنْ نِسَاءٍ عَسَى أَنْ يَكُنَّ خَيْرًا مِنْهُنَّ وَلَا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ وَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِ بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمَانِ وَمَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ}}<ref>«ای مؤمنان! هیچ گروهی گروه دیگر را به ریشخند نگیرد، بسا آنان از اینان بهتر باشند؛ و نه زنانی زنانی دیگر را، بسا آنان از اینان بهتر باشند و از یکدیگر عیبجویی مکنید و (همدیگر را) با لقب‌های ناپسند مخوانید! پس از ایمان، بزهکاری نامگذاری ناپسندی است و آنان که (از این کارها) بازنگردند ستمکارند» سوره حجرات، آیه ۱۱.</ref><ref>فقه سیاسی، ج۶، ص۷۹-۷۷.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۱۸۸.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۲۸:		خط ۲۵:

	[[رده:وحدت]]		[[رده:وحدت]]
	~~[[رده:مدخل]]~~