وحدت بین کشورها - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* حسن نیت، شاخص مشروعیت مداخله */

2023-09-18T07:03:10Z

حسن نیت، شاخص مشروعیت مداخله

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۳۳
خط ۸۴:		خط ۸۴:
	# مداخله در جهت [[سرکوب]] و ریشه‌کن کردن [[تجاوز]] و [[متجاوز]]<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص۲۰۵.</ref>.		# مداخله در جهت [[سرکوب]] و ریشه‌کن کردن [[تجاوز]] و [[متجاوز]]<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص۲۰۵.</ref>.

	=== [[حسن ~~نیت]]،~~ شاخص [[مشروعیت]] مداخله ===		=== حسن نیت، شاخص [[مشروعیت]] مداخله ===
	بی‌شک دخالت‌های سیاست‌های [[استعماری]] در گذشته و همچنین [[نفوذ]] و [[سیاست]] [[سلطه]] در عصر نوین [[استعمار]]، بر اساس همین ادعاها و بهانه‌هایی بوده است که ما در «حوزه اختصاصی و امور داخلی کشورها بودن» آنها مناقشه روا داشتیم.		بی‌شک دخالت‌های سیاست‌های [[استعماری]] در گذشته و همچنین نفوذ و [[سیاست]] [[سلطه]] در عصر نوین [[استعمار]]، بر اساس همین ادعاها و بهانه‌هایی بوده است که ما در «حوزه اختصاصی و امور داخلی کشورها بودن» آنها مناقشه روا داشتیم.

	همانطور که کلمه استعمار (که به معنای درخواست [[عمران]] و [[آبادانی]] است) نشان می‌دهد، همه سیاست‌های استعماری که در [[شؤون]] مختلف داخلی کشورهای [[ضعیف]] و کوچک [[اعمال]] نفود کرده و [[استقلال]] و [[آزادی]] آنها را پایمال کرده و سرانجام دست به [[غارت]] [[منافع]] و منابع آنها زده‌اند، [[روز]] اول مدعی حمایت و کمک در جهت اهداف بشردوستانه بوده‌اند و امروز نیز سیاست سلطه و [[استکبار]]، شعارهای [[فریبنده]] رشد و [[توسعه]] را بهانه تعمیق هرچه بیشتر دادن به نفوذ [[سیاسی]]، اقتصادی و [[فرهنگی]] خود در کشورهای [[جهان]] سوم قرار داده است.		همانطور که کلمه استعمار (که به معنای درخواست [[عمران]] و [[آبادانی]] است) نشان می‌دهد، همه سیاست‌های استعماری که در [[شؤون]] مختلف داخلی کشورهای [[ضعیف]] و کوچک [[اعمال]] نفود کرده و [[استقلال]] و [[آزادی]] آنها را پایمال کرده و سرانجام دست به [[غارت]] [[منافع]] و منابع آنها زده‌اند، [[روز]] اول مدعی حمایت و کمک در جهت اهداف بشردوستانه بوده‌اند و امروز نیز سیاست سلطه و [[استکبار]]، شعارهای [[فریبنده]] رشد و [[توسعه]] را بهانه تعمیق هرچه بیشتر دادن به نفوذ [[سیاسی]]، اقتصادی و [[فرهنگی]] خود در کشورهای [[جهان]] سوم قرار داده است.

Bahmani: /* انعطاف‌پذیری */

2023-09-18T07:02:50Z

انعطاف‌پذیری

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۳۲
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	نمونه این نوع پیمان‌ها و اتحادیه‌ها را می‌توان در پیمان سنتو [[مشاهده]] کرد که بین کشورهایی با فرهنگ، [[قدرت]] و تمدن متفاوت، چون [[امریکا]]، [[انگلستان]]، [[عراق]]، [[ترکیه]]، [[ایران]] و [[پاکستان]] انعقاد یافته بود<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۹۱.</ref>.		نمونه این نوع پیمان‌ها و اتحادیه‌ها را می‌توان در پیمان سنتو [[مشاهده]] کرد که بین کشورهایی با فرهنگ، [[قدرت]] و تمدن متفاوت، چون [[امریکا]]، [[انگلستان]]، [[عراق]]، [[ترکیه]]، [[ایران]] و [[پاکستان]] انعقاد یافته بود<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۹۱.</ref>.

	== [[انعطاف‌پذیری]] ==		== انعطاف‌پذیری ==
	یکی از سرفصل‌های مطرح در بحث [[روابط]] کشورها و [[جهاد]] [[اسلامی]] [[نرم‌خویی]] و انعطاف‌پذیری است. روش انعطاف‌پذیری از شیوه‌های [[برخورد با دشمن]] بوده و در روابط بین‌المللی به عنوان یک [[سیاست]] [[راهبردی]] نه تاکتیکی نقش مهمی را در [[ثبات]] و تداوم [[صلح]] ایفا می‌کند. هنگامی که سیاستگذاران تحت فشارهای شدید به تصمیم‌گیری‌های مهمی می‌پردازند، انعطاف‌پذیری اصولی می‌تواند در حل بسیاری از بحران‌های منطقه‌ای یا بین‌المللی تأثیر تعیین‌کننده‌ای داشته باشد.		یکی از سرفصل‌های مطرح در بحث روابط کشورها و [[جهاد]] [[اسلامی]] [[نرم‌خویی]] و انعطاف‌پذیری است. روش انعطاف‌پذیری از شیوه‌های برخورد با دشمن بوده و در روابط بین‌المللی به عنوان یک [[سیاست]] [[راهبردی]] نه تاکتیکی نقش مهمی را در [[ثبات]] و تداوم [[صلح]] ایفا می‌کند. هنگامی که سیاستگذاران تحت فشارهای شدید به تصمیم‌گیری‌های مهمی می‌پردازند، انعطاف‌پذیری اصولی می‌تواند در حل بسیاری از بحران‌های منطقه‌ای یا بین‌المللی تأثیر تعیین‌کننده‌ای داشته باشد.

	با توجه به مفاد مطلق و غیر مشروط [[آیه]]: {{متن قرآن\|وَإِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا وَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ}}<ref>«و اگر به سازش گرایند، تو نیز بدان گرای و بر خداوند توکّل کن که او شنوای داناست» سوره انفال، آیه ۶۱.</ref>، چنین [[استنباط]] می‌شود که سیاست انعطاف‌پذیری چه در چارچوب [[سیاست خارجی]] [[دارالاسلام]] و چه به عنوان یک [[راهبرد]] در [[روابط بین‌الملل]] به صورت یک خطّ‌مشی مطلق ارائه گردیده است. به ویژه با توجه به {{متن قرآن\|وَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ}}، می‌توان [[نفی]] هر نوع قید و شرط را در انعطاف متقابل از مفاد آیه استنباط کرد.		با توجه به مفاد مطلق و غیر مشروط [[آیه]]: {{متن قرآن\|وَإِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا وَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ}}<ref>«و اگر به سازش گرایند، تو نیز بدان گرای و بر خداوند توکّل کن که او شنوای داناست» سوره انفال، آیه ۶۱.</ref>، چنین [[استنباط]] می‌شود که سیاست انعطاف‌پذیری چه در چارچوب [[سیاست خارجی]] [[دارالاسلام]] و چه به عنوان یک [[راهبرد]] در [[روابط بین‌الملل]] به صورت یک خطّ‌مشی مطلق ارائه گردیده است. به ویژه با توجه به {{متن قرآن\|وَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ}}، می‌توان [[نفی]] هر نوع قید و شرط را در انعطاف متقابل از مفاد آیه استنباط کرد.

Bahmani در ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۰۲

2023-09-18T07:02:26Z

نمایش تغییرات

Jaafari: /* منابع */

2023-02-01T05:06:18Z

منابع

نمایش تغییرات

Jaafari: /* منابع */

2023-01-24T10:41:57Z

منابع

@@ خط ۱۵: / خط ۱۵: @@
 ظاهر امر این اتحادیه‌ها نشان دهنده [[احترام]] متقابل است. ولی [[باطن]] کار، جلوگیری از اصطکاک‌های نایاب و مزاحمی است که در صورت عدم تشکیل کشورهای عضو، ممکن است منافع قدرت‌های بزرگ را به مخاطره افکند.
 نمونه این نوع پیمان‌ها و اتحادیه‌ها را می‌توان در پیمان سنتو [[مشاهده]] کرد که بین کشورهایی با فرهنگ، [[قدرت]] و تمدن متفاوت، چون [[امریکا]]، [[انگلستان]]، [[عراق]]، [[ترکیه]]، [[ایران]] و [[پاکستان]] انعقاد یافته بود.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۹۱.</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* مقدمه */

2023-01-23T07:06:46Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۳۶
خط ۷:		خط ۷:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	~~اتحاد دولت‌ها،~~ عبارت است از [[تعهد]] دو یا چند [[دولت]] در مقابل یکدیگر برای تأمین کمک‌های [[سیاسی]]، [[اقتصادی]]، [[اجتماعی]] و حتی نظامی، در صورت وقوع [[جنگ]].		«اتحاد دولت‌ها»، عبارت است از [[تعهد]] دو یا چند [[دولت]] در مقابل یکدیگر برای تأمین کمک‌های [[سیاسی]]، [[اقتصادی]]، [[اجتماعی]] و حتی نظامی، در صورت وقوع [[جنگ]].
	[[اتحاد]] دولت‌های به طور کامل مستقل، در زمینه‌های مختلف مورد نظر [[دولت‌ها]]، طی [[قرارداد]] مشترک و پیمان‌های خاصی تشکیل می‌شود، از آن جمله می‌توان اتحادیه‌های نظامی، مانند [[پیمان]] ورشو و اتحادیه‌های پولی مانند حوزه فرانک و حوزه دلار، و اتحادیه‌های سیاسی مانند بلوک شرق و بلوک غرب، و اتحادیه‌های [[نژادی]]، مانند اتحادیه [[عرب]] را نام برد.		[[اتحاد]] دولت‌های به طور کامل مستقل، در زمینه‌های مختلف مورد نظر [[دولت‌ها]]، طی [[قرارداد]] مشترک و پیمان‌های خاصی تشکیل می‌شود، از آن جمله می‌توان اتحادیه‌های نظامی، مانند [[پیمان]] ورشو و اتحادیه‌های پولی مانند حوزه فرانک و حوزه دلار، و اتحادیه‌های سیاسی مانند بلوک شرق و بلوک غرب، و اتحادیه‌های [[نژادی]]، مانند اتحادیه [[عرب]] را نام برد.
	در نیم سده اخیر انعقاد پیمان‌های چند جانبه و تشکیل اتحادیه‌ها، در [[حیات سیاسی]] [[ملل]]، اهمیت بسیاری کسب کرده است. برخی از این [[پیمان‌ها]] به جز اهمیت سیاسی و اقتصادی از [[خصلت]] [[فرهنگی]] نیز برخوردار است، مانند اتحادیه‌هایی که بین کشورهای واجد [[تمدن]] و [[فرهنگ]] مشابه، منعقد می‌شود. از قبیل اتحادیه کشورهای اروپایی با شورای اروپایی.		در نیم سده اخیر انعقاد پیمان‌های چند جانبه و تشکیل اتحادیه‌ها، در [[حیات سیاسی]] [[ملل]]، اهمیت بسیاری کسب کرده است. برخی از این [[پیمان‌ها]] به جز اهمیت سیاسی و اقتصادی از [[خصلت]] [[فرهنگی]] نیز برخوردار است، مانند اتحادیه‌هایی که بین کشورهای واجد [[تمدن]] و [[فرهنگ]] مشابه، منعقد می‌شود. از قبیل اتحادیه کشورهای اروپایی با شورای اروپایی.

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== اتحاد دولت‌ها، عبارت است از تعهد دو یا چند دولت در مقابل یکدیگر برای تأمین کمک‌های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و حتی نظامی، در صورت وقوع جنگ. اتحاد د...» ایجاد کرد

2023-01-23T05:05:15Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== اتحاد دولت‌ها، عبارت است از تعهد دو یا چند دولت در مقابل یکدیگر برای تأمین کمک‌های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و حتی نظامی، در صورت وقوع جنگ. اتحاد د...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط =
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
اتحاد دولت‌ها، عبارت است از [[تعهد]] دو یا چند [[دولت]] در مقابل یکدیگر برای تأمین کمک‌های [[سیاسی]]، [[اقتصادی]]، [[اجتماعی]] و حتی نظامی، در صورت وقوع [[جنگ]].
[[اتحاد]] دولت‌های به طور کامل مستقل، در زمینه‌های مختلف مورد نظر [[دولت‌ها]]، طی [[قرارداد]] مشترک و پیمان‌های خاصی تشکیل می‌شود، از آن جمله می‌توان اتحادیه‌های نظامی، مانند [[پیمان]] ورشو و اتحادیه‌های پولی مانند حوزه فرانک و حوزه دلار، و اتحادیه‌های سیاسی مانند بلوک شرق و بلوک غرب، و اتحادیه‌های [[نژادی]]، مانند اتحادیه [[عرب]] را نام برد.
در نیم سده اخیر انعقاد پیمان‌های چند جانبه و تشکیل اتحادیه‌ها، در [[حیات سیاسی]] [[ملل]]، اهمیت بسیاری کسب کرده است. برخی از این [[پیمان‌ها]] به جز اهمیت سیاسی و اقتصادی از [[خصلت]] [[فرهنگی]] نیز برخوردار است، مانند اتحادیه‌هایی که بین کشورهای واجد [[تمدن]] و [[فرهنگ]] مشابه، منعقد می‌شود. از قبیل اتحادیه کشورهای اروپایی با شورای اروپایی.

در کنار این اتحادیه‌ها، نوع دیگری از پیمان‌ها نیز دیده می‌شود که گرچه به ظاهر به عنوان اتحادیه و یا [[پوشش]] همکاری‌های اقتصادی و نظامی و فرهنگی تشکیل می‌شود، ولی در [[حقیقت]]، [[سیستم]] مستعمراتی [[تغییر]] شکل یافته‌ای بیش نیست. به عبارت دیگر به جای سیاست‌های قدیم امپریالیستی و مستعمراتی، [[سیاست]] جدیدی به کار برده می‌شود که از پوشش توجیه کننده‌ای برخوردار است.
این اتحادیه‌ها که اغلب یک طرف آن قدرت‌های بزرگ [[سلطه]] جو هستند، دارای هیچ‌گونه پیوند [[معنوی]] و فرهنگی نبوده و بر [[خواسته‌ها]] و [[تمایلات]] [[ملت‌ها]] متکی نیستند و [[هدف]] نهایی آنها به کار گرفتن نیروها و امکانات [[کشور]] کوچکی در راه مقاصد و [[منافع]] امپریالیستی قدرت‌های بزرگ است.
ظاهر امر این اتحادیه‌ها نشان دهنده [[احترام]] متقابل است. ولی [[باطن]] کار، جلوگیری از اصطکاک‌های نایاب و مزاحمی است که در صورت عدم تشکیل کشورهای عضو، ممکن است منافع قدرت‌های بزرگ را به مخاطره افکند.
نمونه این نوع پیمان‌ها و اتحادیه‌ها را می‌توان در پیمان سنتو [[مشاهده]] کرد که بین کشورهایی با فرهنگ، [[قدرت]] و تمدن متفاوت، چون [[امریکا]]، [[انگلستان]]، [[عراق]]، [[ترکیه]]، [[ایران]] و [[پاکستان]] انعقاد یافته بود.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۹۱.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده: 1100699.jpg|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۱''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}