وسوسه در حدیث - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* روایات مرتبط */

2024-07-28T06:05:38Z

روایات مرتبط

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۵
خط ۹:		خط ۹:
	# [[امام علی]] {{ع}} فرمودند: "[[فقر]] در شمار بلاهاست، و بدتر از [[فقر]] مریضی تن است، و بدتر از مریضی تن مریضی [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| رُوِي عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} فِي كَلَامٍ لَهُ: إِنَّ مِنَ الْبَلَاءِ الْفَاقَةَ وَ أَشَدُّ مِنَ الْفَاقَةِ مَرَضُ الْبَدَنِ وَ أَشَدُّ مِنْ مَرَضِ الْبَدَنِ مَرَضُ الْقَلْبِ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛		# [[امام علی]] {{ع}} فرمودند: "[[فقر]] در شمار بلاهاست، و بدتر از [[فقر]] مریضی تن است، و بدتر از مریضی تن مریضی [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| رُوِي عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} فِي كَلَامٍ لَهُ: إِنَّ مِنَ الْبَلَاءِ الْفَاقَةَ وَ أَشَدُّ مِنَ الْفَاقَةِ مَرَضُ الْبَدَنِ وَ أَشَدُّ مِنْ مَرَضِ الْبَدَنِ مَرَضُ الْقَلْبِ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛
	# [[حسین بن حکم]] گوید: "نامه‌ای به یکی از [[صالحان]] نروزگار نوشتم، و در آن نامه از شکّی که دامنگیرم بود شکایت کردم. او در پاسخ نوشت: [[شک]]، جایی پدید می‌آید که شناختی وجود نداشته باشد، امّا چون [[یقین]] آید دیگر [[شک]] بوجود نمی‌آید"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ الْحُسَيْنُ بْنُ الْحَكَمِ الْوَاسِطِيُّ: كَتَبْتُ إِلَى بَعْضِ الصَّالِحِينَ أَشْكُو الشَّكَّ فَقَالَ إِنَّمَا الشَّكُّ فِيمَا لَا يُعْرَفُ فَإِذَا جَاءَ الْيَقِينُ فَلَا شَكَّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛		# [[حسین بن حکم]] گوید: "نامه‌ای به یکی از [[صالحان]] نروزگار نوشتم، و در آن نامه از شکّی که دامنگیرم بود شکایت کردم. او در پاسخ نوشت: [[شک]]، جایی پدید می‌آید که شناختی وجود نداشته باشد، امّا چون [[یقین]] آید دیگر [[شک]] بوجود نمی‌آید"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ الْحُسَيْنُ بْنُ الْحَكَمِ الْوَاسِطِيُّ: كَتَبْتُ إِلَى بَعْضِ الصَّالِحِينَ أَشْكُو الشَّكَّ فَقَالَ إِنَّمَا الشَّكُّ فِيمَا لَا يُعْرَفُ فَإِذَا جَاءَ الْيَقِينُ فَلَا شَكَّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛
	#"از یکی از [[ائمه معصومین]] {{عم}} درباره آنچه [[نفس]] [[انسان]] بی‌اختیار درباره آن به تأمّل و [[وسوسه]] می‌‌پردازد، سؤال شد. آن حضرت پاسخ دادند: چه کسی می‌‌تواند از دام [[حدیث]] [[نفس]] و وسوسه‌های آن رهائی یابد؟!. نیز از وسوسه‌های بسیار [[نفس]] سؤال شد؟، آنحضرت فرمودند: گناهی بر این وسوسه‌ها مترتّب نیست؛ فقط باید پس از آن، ذکر [[مبارک]] {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref> را بر زبان آورد. نیز در خبر است که کسی از ایشان پرسید: [[نفس]] من دچار امری بزرگ - همچون تردید در امر [[توحید]] - می‌‌شود! حضرت فرمودند: در این حال بگو: {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref>، بنا به [[حدیثی]] دیگر آن حضرت فرمودند: بگو {{~~ذکر~~ \| لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ }}<ref>{{متن حدیث\| رُوِي أَنَّهُ: سُئِلَ الْعَالِمُ {{ع}} عَنْ حَدِيثِ النَّفْسِ؟ فَقَالَ مَنْ يُطِيقُ أَلَّا تُحَدَّثَ نَفْسُهُ؟. وَ سُئِلَ الْعَالِمُ {{ع}} عَنِ الْوَسْوَسَةِ إِنْ كَثُرَتْ قَالَ لَا شَيْءَ فِيهَا يَقُولُ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ. وَ أَرْوِي أَنَّ رَجُلًا قَالَ لِلْعَالِمِ يَقَعُ فِي نَفْسِي أَمْرٌ عَظِيمٌ فَقَالَ قُلْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ فِي خَبَرٍ آخَرَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۷.</ref>؛		#"از یکی از [[ائمه معصومین]] {{عم}} درباره آنچه [[نفس]] [[انسان]] بی‌اختیار درباره آن به تأمّل و [[وسوسه]] می‌‌پردازد، سؤال شد. آن حضرت پاسخ دادند: چه کسی می‌‌تواند از دام [[حدیث]] [[نفس]] و وسوسه‌های آن رهائی یابد؟!. نیز از وسوسه‌های بسیار [[نفس]] سؤال شد؟، آنحضرت فرمودند: گناهی بر این وسوسه‌ها مترتّب نیست؛ فقط باید پس از آن، ذکر [[مبارک]] {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref> را بر زبان آورد. نیز در خبر است که کسی از ایشان پرسید: [[نفس]] من دچار امری بزرگ - همچون تردید در امر [[توحید]] - می‌‌شود! حضرت فرمودند: در این حال بگو: {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref>، بنا به [[حدیثی]] دیگر آن حضرت فرمودند: بگو {{متن حدیث\| لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ }}<ref>{{متن حدیث\| رُوِي أَنَّهُ: سُئِلَ الْعَالِمُ {{ع}} عَنْ حَدِيثِ النَّفْسِ؟ فَقَالَ مَنْ يُطِيقُ أَلَّا تُحَدَّثَ نَفْسُهُ؟. وَ سُئِلَ الْعَالِمُ {{ع}} عَنِ الْوَسْوَسَةِ إِنْ كَثُرَتْ قَالَ لَا شَيْءَ فِيهَا يَقُولُ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ. وَ أَرْوِي أَنَّ رَجُلًا قَالَ لِلْعَالِمِ يَقَعُ فِي نَفْسِي أَمْرٌ عَظِيمٌ فَقَالَ قُلْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ فِي خَبَرٍ آخَرَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۷.</ref>؛
	# از [[امام صادق]] {{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ}}<ref>«خداوند هر کس را که بخواهد راهنمایی کند دلش را برای (پذیرش) اسلام می‌گشاید و هر کس را که بخواهد در گمراهی وانهد دلش را تنگ و بسته می‌دارد گویی به آسمان فرا می‌رود؛ بدین گونه خداوند عذاب را بر کسانی که ایمان نمی‌آورند؛ برمی‌گمارد» سوره انعام، آیه ۱۲۵.</ref>، سؤال شد، که منظور از رجس چیست؟ آنحضرت فرمودند: منظور، شکّ و تردید است"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} فِي قَوْلِهِ كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ قَالَ هُوَ الشَّكُّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۸.</ref>؛		# از [[امام صادق]] {{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ}}<ref>«خداوند هر کس را که بخواهد راهنمایی کند دلش را برای (پذیرش) اسلام می‌گشاید و هر کس را که بخواهد در گمراهی وانهد دلش را تنگ و بسته می‌دارد گویی به آسمان فرا می‌رود؛ بدین گونه خداوند عذاب را بر کسانی که ایمان نمی‌آورند؛ برمی‌گمارد» سوره انعام، آیه ۱۲۵.</ref>، سؤال شد، که منظور از رجس چیست؟ آنحضرت فرمودند: منظور، شکّ و تردید است"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} فِي قَوْلِهِ كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ قَالَ هُوَ الشَّكُّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۸.</ref>؛
	# [[امام باقر]] {{ع}} فرمودند: {{متن قرآن\|وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ}}<ref>«و اما در بیماردلان بر پلیدیشان پلیدی می‌افزاید و آنان کافر خواهند مرد» سوره توبه، آیه ۱۲۵.</ref>، منظور از این [[آیه شریفه]]، آنست که شکّی دیگر بر شکها و تردیدهای آنان می‌‌افزاید"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ {{ع}} وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ يَقُولُ شَكّاً إِلَى شَكِّهِمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۶.</ref>؛		# [[امام باقر]] {{ع}} فرمودند: {{متن قرآن\|وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ}}<ref>«و اما در بیماردلان بر پلیدیشان پلیدی می‌افزاید و آنان کافر خواهند مرد» سوره توبه، آیه ۱۲۵.</ref>، منظور از این [[آیه شریفه]]، آنست که شکّی دیگر بر شکها و تردیدهای آنان می‌‌افزاید"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ {{ع}} وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ يَقُولُ شَكّاً إِلَى شَكِّهِمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۶.</ref>؛

Bahmani: /* روایات مرتبط */

2024-07-28T06:05:17Z

روایات مرتبط

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۵
خط ۸:		خط ۸:
	== [[روایات]] مرتبط ==		== [[روایات]] مرتبط ==
	# [[امام علی]] {{ع}} فرمودند: "[[فقر]] در شمار بلاهاست، و بدتر از [[فقر]] مریضی تن است، و بدتر از مریضی تن مریضی [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| رُوِي عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} فِي كَلَامٍ لَهُ: إِنَّ مِنَ الْبَلَاءِ الْفَاقَةَ وَ أَشَدُّ مِنَ الْفَاقَةِ مَرَضُ الْبَدَنِ وَ أَشَدُّ مِنْ مَرَضِ الْبَدَنِ مَرَضُ الْقَلْبِ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛		# [[امام علی]] {{ع}} فرمودند: "[[فقر]] در شمار بلاهاست، و بدتر از [[فقر]] مریضی تن است، و بدتر از مریضی تن مریضی [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| رُوِي عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} فِي كَلَامٍ لَهُ: إِنَّ مِنَ الْبَلَاءِ الْفَاقَةَ وَ أَشَدُّ مِنَ الْفَاقَةِ مَرَضُ الْبَدَنِ وَ أَشَدُّ مِنْ مَرَضِ الْبَدَنِ مَرَضُ الْقَلْبِ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛
	# [[حسین بن حکم]] گوید: "نامه‌ای به یکی از [[صالحان]] نروزگار نوشتم، و در آن [[نامه]] از شکّی که دامنگیرم بود شکایت کردم. او در پاسخ نوشت: [[شک]]، جایی پدید می‌آید که شناختی وجود نداشته باشد، امّا چون [[یقین]] آید دیگر [[شک]] بوجود نمی‌آید"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ الْحُسَيْنُ بْنُ الْحَكَمِ الْوَاسِطِيُّ: كَتَبْتُ إِلَى بَعْضِ الصَّالِحِينَ أَشْكُو الشَّكَّ فَقَالَ إِنَّمَا الشَّكُّ فِيمَا لَا يُعْرَفُ فَإِذَا جَاءَ الْيَقِينُ فَلَا شَكَّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛		# [[حسین بن حکم]] گوید: "نامه‌ای به یکی از [[صالحان]] نروزگار نوشتم، و در آن نامه از شکّی که دامنگیرم بود شکایت کردم. او در پاسخ نوشت: [[شک]]، جایی پدید می‌آید که شناختی وجود نداشته باشد، امّا چون [[یقین]] آید دیگر [[شک]] بوجود نمی‌آید"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ الْحُسَيْنُ بْنُ الْحَكَمِ الْوَاسِطِيُّ: كَتَبْتُ إِلَى بَعْضِ الصَّالِحِينَ أَشْكُو الشَّكَّ فَقَالَ إِنَّمَا الشَّكُّ فِيمَا لَا يُعْرَفُ فَإِذَا جَاءَ الْيَقِينُ فَلَا شَكَّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛
	#"از یکی از [[ائمه معصومین]] {{عم}} درباره آنچه [[نفس]] [[انسان]] بی‌اختیار درباره آن به تأمّل و [[وسوسه]] می‌‌پردازد، سؤال شد. آن [[حضرت]] پاسخ دادند: چه کسی می‌‌تواند از دام [[حدیث]] [[نفس]] و وسوسه‌های آن رهائی یابد؟!. نیز از وسوسه‌های بسیار [[نفس]] سؤال شد؟، آنحضرت فرمودند: گناهی بر این وسوسه‌ها مترتّب نیست؛ فقط باید پس از آن، ذکر [[مبارک]] {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref> را بر زبان آورد. نیز در خبر است که کسی از ایشان پرسید: [[نفس]] من دچار امری بزرگ - همچون تردید در امر [[توحید]] - می‌‌شود! [[حضرت]] فرمودند: در این حال بگو: {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref>، بنا به [[حدیثی]] دیگر آن [[حضرت]] فرمودند: بگو {{ذکر \| لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ }}<ref>{{متن حدیث\| رُوِي أَنَّهُ: سُئِلَ الْعَالِمُ {{ع}} عَنْ حَدِيثِ النَّفْسِ؟ فَقَالَ مَنْ يُطِيقُ أَلَّا تُحَدَّثَ نَفْسُهُ؟. وَ سُئِلَ الْعَالِمُ {{ع}} عَنِ الْوَسْوَسَةِ إِنْ كَثُرَتْ قَالَ لَا شَيْءَ فِيهَا يَقُولُ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ. وَ أَرْوِي أَنَّ رَجُلًا قَالَ لِلْعَالِمِ يَقَعُ فِي نَفْسِي أَمْرٌ عَظِيمٌ فَقَالَ قُلْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ فِي خَبَرٍ آخَرَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۷.</ref>؛		#"از یکی از [[ائمه معصومین]] {{عم}} درباره آنچه [[نفس]] [[انسان]] بی‌اختیار درباره آن به تأمّل و [[وسوسه]] می‌‌پردازد، سؤال شد. آن حضرت پاسخ دادند: چه کسی می‌‌تواند از دام [[حدیث]] [[نفس]] و وسوسه‌های آن رهائی یابد؟!. نیز از وسوسه‌های بسیار [[نفس]] سؤال شد؟، آنحضرت فرمودند: گناهی بر این وسوسه‌ها مترتّب نیست؛ فقط باید پس از آن، ذکر [[مبارک]] {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref> را بر زبان آورد. نیز در خبر است که کسی از ایشان پرسید: [[نفس]] من دچار امری بزرگ - همچون تردید در امر [[توحید]] - می‌‌شود! حضرت فرمودند: در این حال بگو: {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref>، بنا به [[حدیثی]] دیگر آن حضرت فرمودند: بگو {{ذکر \| لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ }}<ref>{{متن حدیث\| رُوِي أَنَّهُ: سُئِلَ الْعَالِمُ {{ع}} عَنْ حَدِيثِ النَّفْسِ؟ فَقَالَ مَنْ يُطِيقُ أَلَّا تُحَدَّثَ نَفْسُهُ؟. وَ سُئِلَ الْعَالِمُ {{ع}} عَنِ الْوَسْوَسَةِ إِنْ كَثُرَتْ قَالَ لَا شَيْءَ فِيهَا يَقُولُ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ. وَ أَرْوِي أَنَّ رَجُلًا قَالَ لِلْعَالِمِ يَقَعُ فِي نَفْسِي أَمْرٌ عَظِيمٌ فَقَالَ قُلْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ فِي خَبَرٍ آخَرَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۷.</ref>؛
	# از [[امام صادق]] {{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ}}<ref>«خداوند هر کس را که بخواهد راهنمایی کند دلش را برای (پذیرش) اسلام می‌گشاید و هر کس را که بخواهد در گمراهی وانهد دلش را تنگ و بسته می‌دارد گویی به آسمان فرا می‌رود؛ بدین گونه خداوند عذاب را بر کسانی که ایمان نمی‌آورند؛ برمی‌گمارد» سوره انعام، آیه ۱۲۵.</ref>، سؤال شد، که منظور از رجس چیست؟ آنحضرت فرمودند: منظور، شکّ و تردید است" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} فِي قَوْلِهِ كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ قَالَ هُوَ الشَّكُّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۸.</ref>؛		# از [[امام صادق]] {{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ}}<ref>«خداوند هر کس را که بخواهد راهنمایی کند دلش را برای (پذیرش) اسلام می‌گشاید و هر کس را که بخواهد در گمراهی وانهد دلش را تنگ و بسته می‌دارد گویی به آسمان فرا می‌رود؛ بدین گونه خداوند عذاب را بر کسانی که ایمان نمی‌آورند؛ برمی‌گمارد» سوره انعام، آیه ۱۲۵.</ref>، سؤال شد، که منظور از رجس چیست؟ آنحضرت فرمودند: منظور، شکّ و تردید است"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} فِي قَوْلِهِ كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ قَالَ هُوَ الشَّكُّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۸.</ref>؛
	# [[امام باقر]] {{ع}} فرمودند: {{متن قرآن\|وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ}}<ref>«و اما در بیماردلان بر پلیدیشان پلیدی می‌افزاید و آنان کافر خواهند مرد» سوره توبه، آیه ۱۲۵.</ref>، منظور از این [[آیه شریفه]]، آنست که شکّی دیگر بر شکها و تردیدهای آنان می‌‌افزاید"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ {{ع}} وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ يَقُولُ شَكّاً إِلَى شَكِّهِمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۶.</ref>؛		# [[امام باقر]] {{ع}} فرمودند: {{متن قرآن\|وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ}}<ref>«و اما در بیماردلان بر پلیدیشان پلیدی می‌افزاید و آنان کافر خواهند مرد» سوره توبه، آیه ۱۲۵.</ref>، منظور از این [[آیه شریفه]]، آنست که شکّی دیگر بر شکها و تردیدهای آنان می‌‌افزاید"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ {{ع}} وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ يَقُولُ شَكّاً إِلَى شَكِّهِمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۶.</ref>؛
	# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "تمامی قلبها دوگوش دارند، که بر یکی از این دو [[قلب]] ملکی [[ارشاد]] کننده و آگاهی‌بخش، و بر دیگری [[شیطانی]] [[فتنه‌انگیز]]، قرار دارد. این او را امر می‌کند، و آن دیگری بازش می‌دارد، [[شیطان]] او را به [[گناه]] امر می‌‌کند، و [[فرشته]] او را از آن باز می‌‌دارد. این معنای قول [[پروردگار]] است که فرمود: {{متن قرآن\|عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ * مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}<ref>«(آدمی باید یاد کند) هنگامی را که دو فرشته فراگیرنده که از راست و چپ (او) نشسته‌اند، (کارهای او را) فرا می‌گیرند * هیچ سخنی بر زبان نمی‌آورد مگر آنکه نزد او فرشته مراقبی حاضر است (تا آن سخن را بنویسد» سوره ق، آیه ۱۷.</ref><ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} قَالَ: مَا مِنْ قَلْبٍ إِلَّا وَ لَهُ أُذُنَانِ عَلَى إِحْدَاهُمَا مَلَكٌ مُرْشِدٌ وَ عَلَى الْأُخْرَى شَيْطَانٌ مُفْتِنٌ هَذَا يَأْمُرُهُ وَ هَذَا يَزْجُرُهُ الشَّيْطَانُ يَأْمُرُهُ بِالْمَعَاصِي وَ الْمَلَكُ يَزْجُرُهُ عَنْهَا وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ! عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۳۳.</ref>		# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "تمامی قلبها دوگوش دارند، که بر یکی از این دو [[قلب]] ملکی [[ارشاد]] کننده و آگاهی‌بخش، و بر دیگری [[شیطانی]] [[فتنه‌انگیز]]، قرار دارد. این او را امر می‌کند، و آن دیگری بازش می‌دارد، [[شیطان]] او را به [[گناه]] امر می‌‌کند، و [[فرشته]] او را از آن باز می‌‌دارد. این معنای قول [[پروردگار]] است که فرمود: {{متن قرآن\|عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ * مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}<ref>«(آدمی باید یاد کند) هنگامی را که دو فرشته فراگیرنده که از راست و چپ (او) نشسته‌اند، (کارهای او را) فرا می‌گیرند * هیچ سخنی بر زبان نمی‌آورد مگر آنکه نزد او فرشته مراقبی حاضر است (تا آن سخن را بنویسد» سوره ق، آیه ۱۷.</ref>.<ref>{{متن حدیث\|عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} قَالَ: مَا مِنْ قَلْبٍ إِلَّا وَ لَهُ أُذُنَانِ عَلَى إِحْدَاهُمَا مَلَكٌ مُرْشِدٌ وَ عَلَى الْأُخْرَى شَيْطَانٌ مُفْتِنٌ هَذَا يَأْمُرُهُ وَ هَذَا يَزْجُرُهُ الشَّيْطَانُ يَأْمُرُهُ بِالْمَعَاصِي وَ الْمَلَكُ يَزْجُرُهُ عَنْهَا وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ! عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۳۳.</ref>
	# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "هیچ مؤمنی نیست مگر آنکه [[باطن]] قلبش دوگوش دارد، گوشی که وسواس خنّاس در آن می‌‌دهد، و گوشی که [[فرشته]] در آن می‌‌دهد؛ [[خداوند]] [[مؤمن]] را بوسیله [[فرشته]] [[همراهی]] و [[کمک]] می‌‌کند، این است معنای [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}<ref>«و با روحی از خویش تأییدشان کرده است» سوره مجادله، آیه ۲۲.</ref><ref>{{متن حدیث\| مَا مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ لِقَلْبِهِ أُذُنَانِ فِي جَوْفِهِ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْوَسْوَاسُ الْخَنَّاسُ وَ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْمَلَكُ فَيُؤَيِّدُ اللَّهُ الْمُؤْمِنَ بِالْمَلَكِ وَ ذَلِكَ قَوْلُهُ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}</ref>؛		# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "هیچ مؤمنی نیست مگر آنکه [[باطن]] قلبش دوگوش دارد، گوشی که وسواس خنّاس در آن می‌‌دهد، و گوشی که [[فرشته]] در آن می‌‌دهد؛ [[خداوند]] [[مؤمن]] را بوسیله [[فرشته]] [[همراهی]] و کمک می‌‌کند، این است معنای [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}<ref>«و با روحی از خویش تأییدشان کرده است» سوره مجادله، آیه ۲۲.</ref>.<ref>{{متن حدیث\| مَا مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ لِقَلْبِهِ أُذُنَانِ فِي جَوْفِهِ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْوَسْوَاسُ الْخَنَّاسُ وَ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْمَلَكُ فَيُؤَيِّدُ اللَّهُ الْمُؤْمِنَ بِالْمَلَكِ وَ ذَلِكَ قَوْلُهُ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}</ref>؛
	# [[پیامبر اکرم]] {{صل}} فرمودند: "بدترین کوری‌ها، کوری [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| عَنِ الصَّادِقِ {{ع}} قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}}: شَرُّ الْعَمَى عَمَى الْقَلْبِ}}.</ref>.<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی ج۱]]، ص ۳۰۲-۳۰۴.</ref>		# [[پیامبر اکرم]] {{صل}} فرمودند: "بدترین کوری‌ها، کوری [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| عَنِ الصَّادِقِ {{ع}} قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}}: شَرُّ الْعَمَى عَمَى الْقَلْبِ}}.</ref>.<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی ج۱]]، ص ۳۰۲-۳۰۴.</ref>

Bahmani در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۰۳

2024-07-28T06:03:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = وسوسه		\| موضوع مرتبط = وسوسه
	\| عنوان مدخل = [[وسوسه]]		\| عنوان مدخل = وسوسه
	\| مداخل مرتبط = [[وسوسه در قرآن]] - [[وسوسه در حدیث]] - [[وسوسه در ~~نهج البلاغه~~]] - [[وسوسه در ~~اخلاق اسلامی~~]] - [[وسوسه در معارف ~~دعا~~ و ~~زیارات~~]]		\| مداخل مرتبط = [[وسوسه در قرآن]] - [[وسوسه در حدیث]] - [[وسوسه در اخلاق اسلامی]] - [[وسوسه در معارف دعا و زیارات]] - [[وسوسه در معارف و سیره سجادی]]
	\| پرسش مرتبط = ~~وسوسه (پرسش)~~		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

خط ۱۴:		خط ۱۴:
	# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "تمامی قلبها دوگوش دارند، که بر یکی از این دو [[قلب]] ملکی [[ارشاد]] کننده و آگاهی‌بخش، و بر دیگری [[شیطانی]] [[فتنه‌انگیز]]، قرار دارد. این او را امر می‌کند، و آن دیگری بازش می‌دارد، [[شیطان]] او را به [[گناه]] امر می‌‌کند، و [[فرشته]] او را از آن باز می‌‌دارد. این معنای قول [[پروردگار]] است که فرمود: {{متن قرآن\|عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ * مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}<ref>«(آدمی باید یاد کند) هنگامی را که دو فرشته فراگیرنده که از راست و چپ (او) نشسته‌اند، (کارهای او را) فرا می‌گیرند * هیچ سخنی بر زبان نمی‌آورد مگر آنکه نزد او فرشته مراقبی حاضر است (تا آن سخن را بنویسد» سوره ق، آیه ۱۷.</ref><ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} قَالَ: مَا مِنْ قَلْبٍ إِلَّا وَ لَهُ أُذُنَانِ عَلَى إِحْدَاهُمَا مَلَكٌ مُرْشِدٌ وَ عَلَى الْأُخْرَى شَيْطَانٌ مُفْتِنٌ هَذَا يَأْمُرُهُ وَ هَذَا يَزْجُرُهُ الشَّيْطَانُ يَأْمُرُهُ بِالْمَعَاصِي وَ الْمَلَكُ يَزْجُرُهُ عَنْهَا وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ! عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۳۳.</ref>		# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "تمامی قلبها دوگوش دارند، که بر یکی از این دو [[قلب]] ملکی [[ارشاد]] کننده و آگاهی‌بخش، و بر دیگری [[شیطانی]] [[فتنه‌انگیز]]، قرار دارد. این او را امر می‌کند، و آن دیگری بازش می‌دارد، [[شیطان]] او را به [[گناه]] امر می‌‌کند، و [[فرشته]] او را از آن باز می‌‌دارد. این معنای قول [[پروردگار]] است که فرمود: {{متن قرآن\|عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ * مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}<ref>«(آدمی باید یاد کند) هنگامی را که دو فرشته فراگیرنده که از راست و چپ (او) نشسته‌اند، (کارهای او را) فرا می‌گیرند * هیچ سخنی بر زبان نمی‌آورد مگر آنکه نزد او فرشته مراقبی حاضر است (تا آن سخن را بنویسد» سوره ق، آیه ۱۷.</ref><ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} قَالَ: مَا مِنْ قَلْبٍ إِلَّا وَ لَهُ أُذُنَانِ عَلَى إِحْدَاهُمَا مَلَكٌ مُرْشِدٌ وَ عَلَى الْأُخْرَى شَيْطَانٌ مُفْتِنٌ هَذَا يَأْمُرُهُ وَ هَذَا يَزْجُرُهُ الشَّيْطَانُ يَأْمُرُهُ بِالْمَعَاصِي وَ الْمَلَكُ يَزْجُرُهُ عَنْهَا وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ! عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۳۳.</ref>
	# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "هیچ مؤمنی نیست مگر آنکه [[باطن]] قلبش دوگوش دارد، گوشی که وسواس خنّاس در آن می‌‌دهد، و گوشی که [[فرشته]] در آن می‌‌دهد؛ [[خداوند]] [[مؤمن]] را بوسیله [[فرشته]] [[همراهی]] و [[کمک]] می‌‌کند، این است معنای [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}<ref>«و با روحی از خویش تأییدشان کرده است» سوره مجادله، آیه ۲۲.</ref><ref>{{متن حدیث\| مَا مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ لِقَلْبِهِ أُذُنَانِ فِي جَوْفِهِ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْوَسْوَاسُ الْخَنَّاسُ وَ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْمَلَكُ فَيُؤَيِّدُ اللَّهُ الْمُؤْمِنَ بِالْمَلَكِ وَ ذَلِكَ قَوْلُهُ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}</ref>؛		# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "هیچ مؤمنی نیست مگر آنکه [[باطن]] قلبش دوگوش دارد، گوشی که وسواس خنّاس در آن می‌‌دهد، و گوشی که [[فرشته]] در آن می‌‌دهد؛ [[خداوند]] [[مؤمن]] را بوسیله [[فرشته]] [[همراهی]] و [[کمک]] می‌‌کند، این است معنای [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}<ref>«و با روحی از خویش تأییدشان کرده است» سوره مجادله، آیه ۲۲.</ref><ref>{{متن حدیث\| مَا مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ لِقَلْبِهِ أُذُنَانِ فِي جَوْفِهِ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْوَسْوَاسُ الْخَنَّاسُ وَ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْمَلَكُ فَيُؤَيِّدُ اللَّهُ الْمُؤْمِنَ بِالْمَلَكِ وَ ذَلِكَ قَوْلُهُ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}</ref>؛
	# [[پیامبر اکرم]] {{صل}} فرمودند: "بدترین کوری‌ها، کوری [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| عَنِ الصَّادِقِ {{ع}} قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}}: شَرُّ الْعَمَى عَمَى الْقَلْبِ}}.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ~~ج۱،~~ ص ۳۰۲-۳۰۴.</ref>.		# [[پیامبر اکرم]] {{صل}} فرمودند: "بدترین کوری‌ها، کوری [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| عَنِ الصَّادِقِ {{ع}} قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}}: شَرُّ الْعَمَى عَمَى الْقَلْبِ}}.</ref>.<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی ج۱]]، ص ۳۰۲-۳۰۴.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]		# [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۲۴:		خط ۲۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده: وسوسه]]		[[رده:وسوسه]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T09:08:41Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۳۸
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==[[روایات]] مرتبط==		== [[روایات]] مرتبط ==
	# [[امام علی]]{{ع}} فرمودند: "[[فقر]] در شمار بلاهاست، و بدتر از [[فقر]] مریضی تن است، و بدتر از مریضی تن مریضی [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| رُوِي عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} فِي كَلَامٍ لَهُ: إِنَّ مِنَ الْبَلَاءِ الْفَاقَةَ وَ أَشَدُّ مِنَ الْفَاقَةِ مَرَضُ الْبَدَنِ وَ أَشَدُّ مِنْ مَرَضِ الْبَدَنِ مَرَضُ الْقَلْبِ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛		# [[امام علی]] {{ع}} فرمودند: "[[فقر]] در شمار بلاهاست، و بدتر از [[فقر]] مریضی تن است، و بدتر از مریضی تن مریضی [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| رُوِي عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} فِي كَلَامٍ لَهُ: إِنَّ مِنَ الْبَلَاءِ الْفَاقَةَ وَ أَشَدُّ مِنَ الْفَاقَةِ مَرَضُ الْبَدَنِ وَ أَشَدُّ مِنْ مَرَضِ الْبَدَنِ مَرَضُ الْقَلْبِ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛
	# [[حسین بن حکم]] گوید: "نامه‌ای به یکی از [[صالحان]] نروزگار نوشتم، و در آن [[نامه]] از شکّی که دامنگیرم بود شکایت کردم. او در پاسخ نوشت: [[شک]]، جایی پدید می‌آید که شناختی وجود نداشته باشد، امّا چون [[یقین]] آید دیگر [[شک]] بوجود نمی‌آید"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ الْحُسَيْنُ بْنُ الْحَكَمِ الْوَاسِطِيُّ: كَتَبْتُ إِلَى بَعْضِ الصَّالِحِينَ أَشْكُو الشَّكَّ فَقَالَ إِنَّمَا الشَّكُّ فِيمَا لَا يُعْرَفُ فَإِذَا جَاءَ الْيَقِينُ فَلَا شَكَّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛		# [[حسین بن حکم]] گوید: "نامه‌ای به یکی از [[صالحان]] نروزگار نوشتم، و در آن [[نامه]] از شکّی که دامنگیرم بود شکایت کردم. او در پاسخ نوشت: [[شک]]، جایی پدید می‌آید که شناختی وجود نداشته باشد، امّا چون [[یقین]] آید دیگر [[شک]] بوجود نمی‌آید"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ الْحُسَيْنُ بْنُ الْحَكَمِ الْوَاسِطِيُّ: كَتَبْتُ إِلَى بَعْضِ الصَّالِحِينَ أَشْكُو الشَّكَّ فَقَالَ إِنَّمَا الشَّكُّ فِيمَا لَا يُعْرَفُ فَإِذَا جَاءَ الْيَقِينُ فَلَا شَكَّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛
	#"از یکی از [[ائمه معصومین]]{{عم}} درباره آنچه [[نفس]] [[انسان]] بی‌اختیار درباره آن به تأمّل و [[وسوسه]] می‌‌پردازد، سؤال شد. آن [[حضرت]] پاسخ دادند: چه کسی می‌‌تواند از دام [[حدیث]] [[نفس]] و وسوسه‌های آن رهائی یابد؟!. نیز از وسوسه‌های بسیار [[نفس]] سؤال شد؟، آنحضرت فرمودند: گناهی بر این وسوسه‌ها مترتّب نیست؛ فقط باید پس از آن، ذکر [[مبارک]] {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref> را بر زبان آورد. نیز در خبر است که کسی از ایشان پرسید: [[نفس]] من دچار امری بزرگ - همچون تردید در امر [[توحید]] - می‌‌شود! [[حضرت]] فرمودند: در این حال بگو: {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref>، بنا به [[حدیثی]] دیگر آن [[حضرت]] فرمودند: بگو {{ذکر \| لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ }}<ref>{{متن حدیث\| رُوِي أَنَّهُ: سُئِلَ الْعَالِمُ{{ع}} عَنْ حَدِيثِ النَّفْسِ؟ فَقَالَ مَنْ يُطِيقُ أَلَّا تُحَدَّثَ نَفْسُهُ؟. وَ سُئِلَ الْعَالِمُ{{ع}} عَنِ الْوَسْوَسَةِ إِنْ كَثُرَتْ قَالَ لَا شَيْءَ فِيهَا يَقُولُ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ. وَ أَرْوِي أَنَّ رَجُلًا قَالَ لِلْعَالِمِ يَقَعُ فِي نَفْسِي أَمْرٌ عَظِيمٌ فَقَالَ قُلْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ فِي خَبَرٍ آخَرَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۷.</ref>؛		#"از یکی از [[ائمه معصومین]] {{عم}} درباره آنچه [[نفس]] [[انسان]] بی‌اختیار درباره آن به تأمّل و [[وسوسه]] می‌‌پردازد، سؤال شد. آن [[حضرت]] پاسخ دادند: چه کسی می‌‌تواند از دام [[حدیث]] [[نفس]] و وسوسه‌های آن رهائی یابد؟!. نیز از وسوسه‌های بسیار [[نفس]] سؤال شد؟، آنحضرت فرمودند: گناهی بر این وسوسه‌ها مترتّب نیست؛ فقط باید پس از آن، ذکر [[مبارک]] {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref> را بر زبان آورد. نیز در خبر است که کسی از ایشان پرسید: [[نفس]] من دچار امری بزرگ - همچون تردید در امر [[توحید]] - می‌‌شود! [[حضرت]] فرمودند: در این حال بگو: {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref>، بنا به [[حدیثی]] دیگر آن [[حضرت]] فرمودند: بگو {{ذکر \| لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ }}<ref>{{متن حدیث\| رُوِي أَنَّهُ: سُئِلَ الْعَالِمُ {{ع}} عَنْ حَدِيثِ النَّفْسِ؟ فَقَالَ مَنْ يُطِيقُ أَلَّا تُحَدَّثَ نَفْسُهُ؟. وَ سُئِلَ الْعَالِمُ {{ع}} عَنِ الْوَسْوَسَةِ إِنْ كَثُرَتْ قَالَ لَا شَيْءَ فِيهَا يَقُولُ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ. وَ أَرْوِي أَنَّ رَجُلًا قَالَ لِلْعَالِمِ يَقَعُ فِي نَفْسِي أَمْرٌ عَظِيمٌ فَقَالَ قُلْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ فِي خَبَرٍ آخَرَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۷.</ref>؛
	#از [[امام صادق]]{{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ}}<ref>«خداوند هر کس را که بخواهد راهنمایی کند دلش را برای (پذیرش) اسلام می‌گشاید و هر کس را که بخواهد در گمراهی وانهد دلش را تنگ و بسته می‌دارد گویی به آسمان فرا می‌رود؛ بدین گونه خداوند عذاب را بر کسانی که ایمان نمی‌آورند؛ برمی‌گمارد» سوره انعام، آیه ۱۲۵.</ref>، سؤال شد، که منظور از رجس چیست؟ آنحضرت فرمودند: منظور، شکّ و تردید است" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} فِي قَوْلِهِ كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ قَالَ هُوَ الشَّكُّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۸.</ref>؛		# از [[امام صادق]] {{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ}}<ref>«خداوند هر کس را که بخواهد راهنمایی کند دلش را برای (پذیرش) اسلام می‌گشاید و هر کس را که بخواهد در گمراهی وانهد دلش را تنگ و بسته می‌دارد گویی به آسمان فرا می‌رود؛ بدین گونه خداوند عذاب را بر کسانی که ایمان نمی‌آورند؛ برمی‌گمارد» سوره انعام، آیه ۱۲۵.</ref>، سؤال شد، که منظور از رجس چیست؟ آنحضرت فرمودند: منظور، شکّ و تردید است" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} فِي قَوْلِهِ كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ قَالَ هُوَ الشَّكُّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۸.</ref>؛
	# [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: {{متن قرآن\|وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ}}<ref>«و اما در بیماردلان بر پلیدیشان پلیدی می‌افزاید و آنان کافر خواهند مرد» سوره توبه، آیه ۱۲۵.</ref>، منظور از این [[آیه شریفه]]، آنست که شکّی دیگر بر شکها و تردیدهای آنان می‌‌افزاید"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ{{ع}} وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ يَقُولُ شَكّاً إِلَى شَكِّهِمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۶.</ref>؛		# [[امام باقر]] {{ع}} فرمودند: {{متن قرآن\|وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ}}<ref>«و اما در بیماردلان بر پلیدیشان پلیدی می‌افزاید و آنان کافر خواهند مرد» سوره توبه، آیه ۱۲۵.</ref>، منظور از این [[آیه شریفه]]، آنست که شکّی دیگر بر شکها و تردیدهای آنان می‌‌افزاید"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ {{ع}} وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ يَقُولُ شَكّاً إِلَى شَكِّهِمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۶.</ref>؛
	# [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "تمامی قلبها دوگوش دارند، که بر یکی از این دو [[قلب]] ملکی [[ارشاد]] کننده و آگاهی‌بخش، و بر دیگری [[شیطانی]] [[فتنه‌انگیز]]، قرار دارد. این او را امر می‌کند، و آن دیگری بازش می‌دارد، [[شیطان]] او را به [[گناه]] امر می‌‌کند، و [[فرشته]] او را از آن باز می‌‌دارد. این معنای قول [[پروردگار]] است که فرمود: {{متن قرآن\|عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ * مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}<ref>«(آدمی باید یاد کند) هنگامی را که دو فرشته فراگیرنده که از راست و چپ (او) نشسته‌اند، (کارهای او را) فرا می‌گیرند * هیچ سخنی بر زبان نمی‌آورد مگر آنکه نزد او فرشته مراقبی حاضر است (تا آن سخن را بنویسد» سوره ق، آیه ۱۷.</ref><ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: مَا مِنْ قَلْبٍ إِلَّا وَ لَهُ أُذُنَانِ عَلَى إِحْدَاهُمَا مَلَكٌ مُرْشِدٌ وَ عَلَى الْأُخْرَى شَيْطَانٌ مُفْتِنٌ هَذَا يَأْمُرُهُ وَ هَذَا يَزْجُرُهُ الشَّيْطَانُ يَأْمُرُهُ بِالْمَعَاصِي وَ الْمَلَكُ يَزْجُرُهُ عَنْهَا وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ! عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۳۳.</ref>		# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "تمامی قلبها دوگوش دارند، که بر یکی از این دو [[قلب]] ملکی [[ارشاد]] کننده و آگاهی‌بخش، و بر دیگری [[شیطانی]] [[فتنه‌انگیز]]، قرار دارد. این او را امر می‌کند، و آن دیگری بازش می‌دارد، [[شیطان]] او را به [[گناه]] امر می‌‌کند، و [[فرشته]] او را از آن باز می‌‌دارد. این معنای قول [[پروردگار]] است که فرمود: {{متن قرآن\|عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ * مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}<ref>«(آدمی باید یاد کند) هنگامی را که دو فرشته فراگیرنده که از راست و چپ (او) نشسته‌اند، (کارهای او را) فرا می‌گیرند * هیچ سخنی بر زبان نمی‌آورد مگر آنکه نزد او فرشته مراقبی حاضر است (تا آن سخن را بنویسد» سوره ق، آیه ۱۷.</ref><ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} قَالَ: مَا مِنْ قَلْبٍ إِلَّا وَ لَهُ أُذُنَانِ عَلَى إِحْدَاهُمَا مَلَكٌ مُرْشِدٌ وَ عَلَى الْأُخْرَى شَيْطَانٌ مُفْتِنٌ هَذَا يَأْمُرُهُ وَ هَذَا يَزْجُرُهُ الشَّيْطَانُ يَأْمُرُهُ بِالْمَعَاصِي وَ الْمَلَكُ يَزْجُرُهُ عَنْهَا وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ! عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۳۳.</ref>
	# [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "هیچ مؤمنی نیست مگر آنکه [[باطن]] قلبش دوگوش دارد، گوشی که وسواس خنّاس در آن می‌‌دهد، و گوشی که [[فرشته]] در آن می‌‌دهد؛ [[خداوند]] [[مؤمن]] را بوسیله [[فرشته]] [[همراهی]] و [[کمک]] می‌‌کند، این است معنای [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}<ref>«و با روحی از خویش تأییدشان کرده است» سوره مجادله، آیه ۲۲.</ref><ref>{{متن حدیث\| مَا مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ لِقَلْبِهِ أُذُنَانِ فِي جَوْفِهِ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْوَسْوَاسُ الْخَنَّاسُ وَ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْمَلَكُ فَيُؤَيِّدُ اللَّهُ الْمُؤْمِنَ بِالْمَلَكِ وَ ذَلِكَ قَوْلُهُ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}</ref>؛		# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "هیچ مؤمنی نیست مگر آنکه [[باطن]] قلبش دوگوش دارد، گوشی که وسواس خنّاس در آن می‌‌دهد، و گوشی که [[فرشته]] در آن می‌‌دهد؛ [[خداوند]] [[مؤمن]] را بوسیله [[فرشته]] [[همراهی]] و [[کمک]] می‌‌کند، این است معنای [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}<ref>«و با روحی از خویش تأییدشان کرده است» سوره مجادله، آیه ۲۲.</ref><ref>{{متن حدیث\| مَا مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ لِقَلْبِهِ أُذُنَانِ فِي جَوْفِهِ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْوَسْوَاسُ الْخَنَّاسُ وَ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْمَلَكُ فَيُؤَيِّدُ اللَّهُ الْمُؤْمِنَ بِالْمَلَكِ وَ ذَلِكَ قَوْلُهُ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}</ref>؛
	# [[پیامبر اکرم]]{{صل}} فرمودند: "بدترین کوری‌ها، کوری [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| عَنِ الصَّادِقِ{{ع}} قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: شَرُّ الْعَمَى عَمَى الْقَلْبِ}}.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۳۰۲-۳۰۴.</ref>.		# [[پیامبر اکرم]] {{صل}} فرمودند: "بدترین کوری‌ها، کوری [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| عَنِ الصَّادِقِ {{ع}} قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}}: شَرُّ الْعَمَى عَمَى الْقَلْبِ}}.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۳۰۲-۳۰۴.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T22:39:48Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۲:۰۹
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = وسوسه		\| موضوع مرتبط = وسوسه
خط ۸:		خط ۷:

	==[[روایات]] مرتبط==		==[[روایات]] مرتبط==
	#[[امام علی]]{{ع}} فرمودند: "[[فقر]] در شمار بلاهاست، و بدتر از [[فقر]] مریضی تن است، و بدتر از مریضی تن مریضی [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| رُوِي عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} فِي كَلَامٍ لَهُ: إِنَّ مِنَ الْبَلَاءِ الْفَاقَةَ وَ أَشَدُّ مِنَ الْفَاقَةِ مَرَضُ الْبَدَنِ وَ أَشَدُّ مِنْ مَرَضِ الْبَدَنِ مَرَضُ الْقَلْبِ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛		# [[امام علی]]{{ع}} فرمودند: "[[فقر]] در شمار بلاهاست، و بدتر از [[فقر]] مریضی تن است، و بدتر از مریضی تن مریضی [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| رُوِي عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} فِي كَلَامٍ لَهُ: إِنَّ مِنَ الْبَلَاءِ الْفَاقَةَ وَ أَشَدُّ مِنَ الْفَاقَةِ مَرَضُ الْبَدَنِ وَ أَشَدُّ مِنْ مَرَضِ الْبَدَنِ مَرَضُ الْقَلْبِ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛
	#[[حسین بن حکم]] گوید: "نامه‌ای به یکی از [[صالحان]] نروزگار نوشتم، و در آن [[نامه]] از شکّی که دامنگیرم بود شکایت کردم. او در پاسخ نوشت: [[شک]]، جایی پدید می‌آید که شناختی وجود نداشته باشد، امّا چون [[یقین]] آید دیگر [[شک]] بوجود نمی‌آید"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ الْحُسَيْنُ بْنُ الْحَكَمِ الْوَاسِطِيُّ: كَتَبْتُ إِلَى بَعْضِ الصَّالِحِينَ أَشْكُو الشَّكَّ فَقَالَ إِنَّمَا الشَّكُّ فِيمَا لَا يُعْرَفُ فَإِذَا جَاءَ الْيَقِينُ فَلَا شَكَّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛		# [[حسین بن حکم]] گوید: "نامه‌ای به یکی از [[صالحان]] نروزگار نوشتم، و در آن [[نامه]] از شکّی که دامنگیرم بود شکایت کردم. او در پاسخ نوشت: [[شک]]، جایی پدید می‌آید که شناختی وجود نداشته باشد، امّا چون [[یقین]] آید دیگر [[شک]] بوجود نمی‌آید"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ الْحُسَيْنُ بْنُ الْحَكَمِ الْوَاسِطِيُّ: كَتَبْتُ إِلَى بَعْضِ الصَّالِحِينَ أَشْكُو الشَّكَّ فَقَالَ إِنَّمَا الشَّكُّ فِيمَا لَا يُعْرَفُ فَإِذَا جَاءَ الْيَقِينُ فَلَا شَكَّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛
	#"از یکی از [[ائمه معصومین]]{{عم}} درباره آنچه [[نفس]] [[انسان]] بی‌اختیار درباره آن به تأمّل و [[وسوسه]] می‌‌پردازد، سؤال شد. آن [[حضرت]] پاسخ دادند: چه کسی می‌‌تواند از دام [[حدیث]] [[نفس]] و وسوسه‌های آن رهائی یابد؟!. نیز از وسوسه‌های بسیار [[نفس]] سؤال شد؟، آنحضرت فرمودند: گناهی بر این وسوسه‌ها مترتّب نیست؛ فقط باید پس از آن، ذکر [[مبارک]] {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref> را بر زبان آورد. نیز در خبر است که کسی از ایشان پرسید: [[نفس]] من دچار امری بزرگ - همچون تردید در امر [[توحید]] - می‌‌شود! [[حضرت]] فرمودند: در این حال بگو: {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref>، بنا به [[حدیثی]] دیگر آن [[حضرت]] فرمودند: بگو {{ذکر \| لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ }}<ref>{{متن حدیث\| رُوِي أَنَّهُ: سُئِلَ الْعَالِمُ{{ع}} عَنْ حَدِيثِ النَّفْسِ؟ فَقَالَ مَنْ يُطِيقُ أَلَّا تُحَدَّثَ نَفْسُهُ؟. وَ سُئِلَ الْعَالِمُ{{ع}} عَنِ الْوَسْوَسَةِ إِنْ كَثُرَتْ قَالَ لَا شَيْءَ فِيهَا يَقُولُ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ. وَ أَرْوِي أَنَّ رَجُلًا قَالَ لِلْعَالِمِ يَقَعُ فِي نَفْسِي أَمْرٌ عَظِيمٌ فَقَالَ قُلْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ فِي خَبَرٍ آخَرَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۷.</ref>؛		#"از یکی از [[ائمه معصومین]]{{عم}} درباره آنچه [[نفس]] [[انسان]] بی‌اختیار درباره آن به تأمّل و [[وسوسه]] می‌‌پردازد، سؤال شد. آن [[حضرت]] پاسخ دادند: چه کسی می‌‌تواند از دام [[حدیث]] [[نفس]] و وسوسه‌های آن رهائی یابد؟!. نیز از وسوسه‌های بسیار [[نفس]] سؤال شد؟، آنحضرت فرمودند: گناهی بر این وسوسه‌ها مترتّب نیست؛ فقط باید پس از آن، ذکر [[مبارک]] {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref> را بر زبان آورد. نیز در خبر است که کسی از ایشان پرسید: [[نفس]] من دچار امری بزرگ - همچون تردید در امر [[توحید]] - می‌‌شود! [[حضرت]] فرمودند: در این حال بگو: {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref>، بنا به [[حدیثی]] دیگر آن [[حضرت]] فرمودند: بگو {{ذکر \| لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ }}<ref>{{متن حدیث\| رُوِي أَنَّهُ: سُئِلَ الْعَالِمُ{{ع}} عَنْ حَدِيثِ النَّفْسِ؟ فَقَالَ مَنْ يُطِيقُ أَلَّا تُحَدَّثَ نَفْسُهُ؟. وَ سُئِلَ الْعَالِمُ{{ع}} عَنِ الْوَسْوَسَةِ إِنْ كَثُرَتْ قَالَ لَا شَيْءَ فِيهَا يَقُولُ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ. وَ أَرْوِي أَنَّ رَجُلًا قَالَ لِلْعَالِمِ يَقَعُ فِي نَفْسِي أَمْرٌ عَظِيمٌ فَقَالَ قُلْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ فِي خَبَرٍ آخَرَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۷.</ref>؛
	#از [[امام صادق]]{{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ}}<ref>«خداوند هر کس را که بخواهد راهنمایی کند دلش را برای (پذیرش) اسلام می‌گشاید و هر کس را که بخواهد در گمراهی وانهد دلش را تنگ و بسته می‌دارد گویی به آسمان فرا می‌رود؛ بدین گونه خداوند عذاب را بر کسانی که ایمان نمی‌آورند؛ برمی‌گمارد» سوره انعام، آیه ۱۲۵.</ref>، سؤال شد، که منظور از رجس چیست؟ آنحضرت فرمودند: منظور، شکّ و تردید است" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} فِي قَوْلِهِ كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ قَالَ هُوَ الشَّكُّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۸.</ref>؛		#از [[امام صادق]]{{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ}}<ref>«خداوند هر کس را که بخواهد راهنمایی کند دلش را برای (پذیرش) اسلام می‌گشاید و هر کس را که بخواهد در گمراهی وانهد دلش را تنگ و بسته می‌دارد گویی به آسمان فرا می‌رود؛ بدین گونه خداوند عذاب را بر کسانی که ایمان نمی‌آورند؛ برمی‌گمارد» سوره انعام، آیه ۱۲۵.</ref>، سؤال شد، که منظور از رجس چیست؟ آنحضرت فرمودند: منظور، شکّ و تردید است" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} فِي قَوْلِهِ كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ قَالَ هُوَ الشَّكُّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۸.</ref>؛
	#[[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: {{متن قرآن\|وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ}}<ref>«و اما در بیماردلان بر پلیدیشان پلیدی می‌افزاید و آنان کافر خواهند مرد» سوره توبه، آیه ۱۲۵.</ref>، منظور از این [[آیه شریفه]]، آنست که شکّی دیگر بر شکها و تردیدهای آنان می‌‌افزاید"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ{{ع}} وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ يَقُولُ شَكّاً إِلَى شَكِّهِمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۶.</ref>؛		# [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: {{متن قرآن\|وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ}}<ref>«و اما در بیماردلان بر پلیدیشان پلیدی می‌افزاید و آنان کافر خواهند مرد» سوره توبه، آیه ۱۲۵.</ref>، منظور از این [[آیه شریفه]]، آنست که شکّی دیگر بر شکها و تردیدهای آنان می‌‌افزاید"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ{{ع}} وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ يَقُولُ شَكّاً إِلَى شَكِّهِمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۶.</ref>؛
	# [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "تمامی قلبها دوگوش دارند، که بر یکی از این دو [[قلب]] ملکی [[ارشاد]] کننده و آگاهی‌بخش، و بر دیگری [[شیطانی]] [[فتنه‌انگیز]]، قرار دارد. این او را امر می‌کند، و آن دیگری بازش می‌دارد، [[شیطان]] او را به [[گناه]] امر می‌‌کند، و [[فرشته]] او را از آن باز می‌‌دارد. این معنای قول [[پروردگار]] است که فرمود: {{متن قرآن\|عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ * مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}<ref>«(آدمی باید یاد کند) هنگامی را که دو فرشته فراگیرنده که از راست و چپ (او) نشسته‌اند، (کارهای او را) فرا می‌گیرند * هیچ سخنی بر زبان نمی‌آورد مگر آنکه نزد او فرشته مراقبی حاضر است (تا آن سخن را ~~بنویسد »~~ سوره ق، آیه ۱۷.</ref><ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: مَا مِنْ قَلْبٍ إِلَّا وَ لَهُ أُذُنَانِ عَلَى إِحْدَاهُمَا مَلَكٌ مُرْشِدٌ وَ عَلَى الْأُخْرَى شَيْطَانٌ مُفْتِنٌ هَذَا يَأْمُرُهُ وَ هَذَا يَزْجُرُهُ الشَّيْطَانُ يَأْمُرُهُ بِالْمَعَاصِي وَ الْمَلَكُ يَزْجُرُهُ عَنْهَا وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ! عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۳۳.</ref>		# [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "تمامی قلبها دوگوش دارند، که بر یکی از این دو [[قلب]] ملکی [[ارشاد]] کننده و آگاهی‌بخش، و بر دیگری [[شیطانی]] [[فتنه‌انگیز]]، قرار دارد. این او را امر می‌کند، و آن دیگری بازش می‌دارد، [[شیطان]] او را به [[گناه]] امر می‌‌کند، و [[فرشته]] او را از آن باز می‌‌دارد. این معنای قول [[پروردگار]] است که فرمود: {{متن قرآن\|عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ * مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}<ref>«(آدمی باید یاد کند) هنگامی را که دو فرشته فراگیرنده که از راست و چپ (او) نشسته‌اند، (کارهای او را) فرا می‌گیرند * هیچ سخنی بر زبان نمی‌آورد مگر آنکه نزد او فرشته مراقبی حاضر است (تا آن سخن را بنویسد» سوره ق، آیه ۱۷.</ref><ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: مَا مِنْ قَلْبٍ إِلَّا وَ لَهُ أُذُنَانِ عَلَى إِحْدَاهُمَا مَلَكٌ مُرْشِدٌ وَ عَلَى الْأُخْرَى شَيْطَانٌ مُفْتِنٌ هَذَا يَأْمُرُهُ وَ هَذَا يَزْجُرُهُ الشَّيْطَانُ يَأْمُرُهُ بِالْمَعَاصِي وَ الْمَلَكُ يَزْجُرُهُ عَنْهَا وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ! عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۳۳.</ref>
	#[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "هیچ مؤمنی نیست مگر آنکه [[باطن]] قلبش دوگوش دارد، گوشی که وسواس خنّاس در آن می‌‌دهد، و گوشی که [[فرشته]] در آن می‌‌دهد؛ [[خداوند]] [[مؤمن]] را بوسیله [[فرشته]] [[همراهی]] و [[کمک]] می‌‌کند، این است معنای [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}<ref>«و با روحی از خویش تأییدشان کرده است» سوره مجادله، آیه ۲۲.</ref><ref>{{متن حدیث\| مَا مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ لِقَلْبِهِ أُذُنَانِ فِي جَوْفِهِ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْوَسْوَاسُ الْخَنَّاسُ وَ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْمَلَكُ فَيُؤَيِّدُ اللَّهُ الْمُؤْمِنَ بِالْمَلَكِ وَ ذَلِكَ قَوْلُهُ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}</ref>؛		# [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "هیچ مؤمنی نیست مگر آنکه [[باطن]] قلبش دوگوش دارد، گوشی که وسواس خنّاس در آن می‌‌دهد، و گوشی که [[فرشته]] در آن می‌‌دهد؛ [[خداوند]] [[مؤمن]] را بوسیله [[فرشته]] [[همراهی]] و [[کمک]] می‌‌کند، این است معنای [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}<ref>«و با روحی از خویش تأییدشان کرده است» سوره مجادله، آیه ۲۲.</ref><ref>{{متن حدیث\| مَا مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ لِقَلْبِهِ أُذُنَانِ فِي جَوْفِهِ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْوَسْوَاسُ الْخَنَّاسُ وَ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْمَلَكُ فَيُؤَيِّدُ اللَّهُ الْمُؤْمِنَ بِالْمَلَكِ وَ ذَلِكَ قَوْلُهُ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}</ref>؛
	# [[پیامبر اکرم]]{{صل}} فرمودند: "بدترین کوری‌ها، کوری [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| عَنِ الصَّادِقِ{{ع}} قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: شَرُّ الْعَمَى عَمَى الْقَلْبِ}}.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۳۰۲-۳۰۴.</ref>.		# [[پیامبر اکرم]]{{صل}} فرمودند: "بدترین کوری‌ها، کوری [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| عَنِ الصَّادِقِ{{ع}} قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: شَرُّ الْعَمَى عَمَى الْقَلْبِ}}.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۳۰۲-۳۰۴.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۲۷:		خط ۲۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده: وسوسه]]		[[رده: وسوسه]]

Hosein: جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:18:09Z

جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۸
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	#[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "هیچ مؤمنی نیست مگر آنکه [[باطن]] قلبش دوگوش دارد، گوشی که وسواس خنّاس در آن می‌‌دهد، و گوشی که [[فرشته]] در آن می‌‌دهد؛ [[خداوند]] [[مؤمن]] را بوسیله [[فرشته]] [[همراهی]] و [[کمک]] می‌‌کند، این است معنای [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}<ref>«و با روحی از خویش تأییدشان کرده است» سوره مجادله، آیه ۲۲.</ref><ref>{{متن حدیث\| مَا مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ لِقَلْبِهِ أُذُنَانِ فِي جَوْفِهِ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْوَسْوَاسُ الْخَنَّاسُ وَ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْمَلَكُ فَيُؤَيِّدُ اللَّهُ الْمُؤْمِنَ بِالْمَلَكِ وَ ذَلِكَ قَوْلُهُ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}</ref>؛		#[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "هیچ مؤمنی نیست مگر آنکه [[باطن]] قلبش دوگوش دارد، گوشی که وسواس خنّاس در آن می‌‌دهد، و گوشی که [[فرشته]] در آن می‌‌دهد؛ [[خداوند]] [[مؤمن]] را بوسیله [[فرشته]] [[همراهی]] و [[کمک]] می‌‌کند، این است معنای [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}<ref>«و با روحی از خویش تأییدشان کرده است» سوره مجادله، آیه ۲۲.</ref><ref>{{متن حدیث\| مَا مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ لِقَلْبِهِ أُذُنَانِ فِي جَوْفِهِ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْوَسْوَاسُ الْخَنَّاسُ وَ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْمَلَكُ فَيُؤَيِّدُ اللَّهُ الْمُؤْمِنَ بِالْمَلَكِ وَ ذَلِكَ قَوْلُهُ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}</ref>؛
	# [[پیامبر اکرم]]{{صل}} فرمودند: "بدترین کوری‌ها، کوری [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| عَنِ الصَّادِقِ{{ع}} قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: شَرُّ الْعَمَى عَمَى الْقَلْبِ}}.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۳۰۲-۳۰۴.</ref>.		# [[پیامبر اکرم]]{{صل}} فرمودند: "بدترین کوری‌ها، کوری [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| عَنِ الصَّادِقِ{{ع}} قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: شَرُّ الْعَمَى عَمَى الْقَلْبِ}}.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۳۰۲-۳۰۴.</ref>.

	~~== پرسش‌های وابسته ==~~

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \(.)\<\/div\> \
2022-05-31T14:27:52Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\sn...

→ نسخهٔ قدیمی‌تر نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۵۷
خط ۱: خط ۱:

{{امامت}}
{{امامت}}

<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[وسوسه]]''' است. "'''[[وسوسه]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
{{مدخل مرتبط

<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[وسوسه در قرآن]] - [[وسوسه در حدیث]] - [[وسوسه در نهج البلاغه]] - [[وسوسه در اخلاق اسلامی]] - [[وسوسه در معارف دعا و زیارات]]</div>
| موضوع مرتبط = وسوسه

<div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[وسوسه (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
| عنوان مدخل = [[وسوسه]]

| مداخل مرتبط = [[وسوسه در قرآن]] - [[وسوسه در حدیث]] - [[وسوسه در نهج البلاغه]] - [[وسوسه در اخلاق اسلامی]] - [[وسوسه در معارف دعا و زیارات]]

| پرسش مرتبط = وسوسه (پرسش)

}}

==[[روایات]] مرتبط==
==[[روایات]] مرتبط==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-18T01:43:48Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۵:۱۳
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]		* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T19:09:07Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۳۹
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]		* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

2021-12-16T18:29:20Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۵۹
خط ۱۹:		خط ۱۹:

	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]		* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۵
خط ۹:		خط ۹:
	# [[امام علی]] {{ع}} فرمودند: "[[فقر]] در شمار بلاهاست، و بدتر از [[فقر]] مریضی تن است، و بدتر از مریضی تن مریضی [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| رُوِي عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} فِي كَلَامٍ لَهُ: إِنَّ مِنَ الْبَلَاءِ الْفَاقَةَ وَ أَشَدُّ مِنَ الْفَاقَةِ مَرَضُ الْبَدَنِ وَ أَشَدُّ مِنْ مَرَضِ الْبَدَنِ مَرَضُ الْقَلْبِ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛		# [[امام علی]] {{ع}} فرمودند: "[[فقر]] در شمار بلاهاست، و بدتر از [[فقر]] مریضی تن است، و بدتر از مریضی تن مریضی [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| رُوِي عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} فِي كَلَامٍ لَهُ: إِنَّ مِنَ الْبَلَاءِ الْفَاقَةَ وَ أَشَدُّ مِنَ الْفَاقَةِ مَرَضُ الْبَدَنِ وَ أَشَدُّ مِنْ مَرَضِ الْبَدَنِ مَرَضُ الْقَلْبِ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛
	# [[حسین بن حکم]] گوید: "نامه‌ای به یکی از [[صالحان]] نروزگار نوشتم، و در آن نامه از شکّی که دامنگیرم بود شکایت کردم. او در پاسخ نوشت: [[شک]]، جایی پدید می‌آید که شناختی وجود نداشته باشد، امّا چون [[یقین]] آید دیگر [[شک]] بوجود نمی‌آید"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ الْحُسَيْنُ بْنُ الْحَكَمِ الْوَاسِطِيُّ: كَتَبْتُ إِلَى بَعْضِ الصَّالِحِينَ أَشْكُو الشَّكَّ فَقَالَ إِنَّمَا الشَّكُّ فِيمَا لَا يُعْرَفُ فَإِذَا جَاءَ الْيَقِينُ فَلَا شَكَّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛		# [[حسین بن حکم]] گوید: "نامه‌ای به یکی از [[صالحان]] نروزگار نوشتم، و در آن نامه از شکّی که دامنگیرم بود شکایت کردم. او در پاسخ نوشت: [[شک]]، جایی پدید می‌آید که شناختی وجود نداشته باشد، امّا چون [[یقین]] آید دیگر [[شک]] بوجود نمی‌آید"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ الْحُسَيْنُ بْنُ الْحَكَمِ الْوَاسِطِيُّ: كَتَبْتُ إِلَى بَعْضِ الصَّالِحِينَ أَشْكُو الشَّكَّ فَقَالَ إِنَّمَا الشَّكُّ فِيمَا لَا يُعْرَفُ فَإِذَا جَاءَ الْيَقِينُ فَلَا شَكَّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛
	#"از یکی از [[ائمه معصومین]] {{عم}} درباره آنچه [[نفس]] [[انسان]] بی‌اختیار درباره آن به تأمّل و [[وسوسه]] می‌‌پردازد، سؤال شد. آن حضرت پاسخ دادند: چه کسی می‌‌تواند از دام [[حدیث]] [[نفس]] و وسوسه‌های آن رهائی یابد؟!. نیز از وسوسه‌های بسیار [[نفس]] سؤال شد؟، آنحضرت فرمودند: گناهی بر این وسوسه‌ها مترتّب نیست؛ فقط باید پس از آن، ذکر [[مبارک]] {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref> را بر زبان آورد. نیز در خبر است که کسی از ایشان پرسید: [[نفس]] من دچار امری بزرگ - همچون تردید در امر [[توحید]] - می‌‌شود! حضرت فرمودند: در این حال بگو: {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref>، بنا به [[حدیثی]] دیگر آن حضرت فرمودند: بگو {{~~ذکر~~ \| لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ }}<ref>{{متن حدیث\| رُوِي أَنَّهُ: سُئِلَ الْعَالِمُ {{ع}} عَنْ حَدِيثِ النَّفْسِ؟ فَقَالَ مَنْ يُطِيقُ أَلَّا تُحَدَّثَ نَفْسُهُ؟. وَ سُئِلَ الْعَالِمُ {{ع}} عَنِ الْوَسْوَسَةِ إِنْ كَثُرَتْ قَالَ لَا شَيْءَ فِيهَا يَقُولُ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ. وَ أَرْوِي أَنَّ رَجُلًا قَالَ لِلْعَالِمِ يَقَعُ فِي نَفْسِي أَمْرٌ عَظِيمٌ فَقَالَ قُلْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ فِي خَبَرٍ آخَرَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۷.</ref>؛		#"از یکی از [[ائمه معصومین]] {{عم}} درباره آنچه [[نفس]] [[انسان]] بی‌اختیار درباره آن به تأمّل و [[وسوسه]] می‌‌پردازد، سؤال شد. آن حضرت پاسخ دادند: چه کسی می‌‌تواند از دام [[حدیث]] [[نفس]] و وسوسه‌های آن رهائی یابد؟!. نیز از وسوسه‌های بسیار [[نفس]] سؤال شد؟، آنحضرت فرمودند: گناهی بر این وسوسه‌ها مترتّب نیست؛ فقط باید پس از آن، ذکر [[مبارک]] {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref> را بر زبان آورد. نیز در خبر است که کسی از ایشان پرسید: [[نفس]] من دچار امری بزرگ - همچون تردید در امر [[توحید]] - می‌‌شود! حضرت فرمودند: در این حال بگو: {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref>، بنا به [[حدیثی]] دیگر آن حضرت فرمودند: بگو {{متن حدیث\| لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ }}<ref>{{متن حدیث\| رُوِي أَنَّهُ: سُئِلَ الْعَالِمُ {{ع}} عَنْ حَدِيثِ النَّفْسِ؟ فَقَالَ مَنْ يُطِيقُ أَلَّا تُحَدَّثَ نَفْسُهُ؟. وَ سُئِلَ الْعَالِمُ {{ع}} عَنِ الْوَسْوَسَةِ إِنْ كَثُرَتْ قَالَ لَا شَيْءَ فِيهَا يَقُولُ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ. وَ أَرْوِي أَنَّ رَجُلًا قَالَ لِلْعَالِمِ يَقَعُ فِي نَفْسِي أَمْرٌ عَظِيمٌ فَقَالَ قُلْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ فِي خَبَرٍ آخَرَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۷.</ref>؛
	# از [[امام صادق]] {{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ}}<ref>«خداوند هر کس را که بخواهد راهنمایی کند دلش را برای (پذیرش) اسلام می‌گشاید و هر کس را که بخواهد در گمراهی وانهد دلش را تنگ و بسته می‌دارد گویی به آسمان فرا می‌رود؛ بدین گونه خداوند عذاب را بر کسانی که ایمان نمی‌آورند؛ برمی‌گمارد» سوره انعام، آیه ۱۲۵.</ref>، سؤال شد، که منظور از رجس چیست؟ آنحضرت فرمودند: منظور، شکّ و تردید است"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} فِي قَوْلِهِ كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ قَالَ هُوَ الشَّكُّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۸.</ref>؛		# از [[امام صادق]] {{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ}}<ref>«خداوند هر کس را که بخواهد راهنمایی کند دلش را برای (پذیرش) اسلام می‌گشاید و هر کس را که بخواهد در گمراهی وانهد دلش را تنگ و بسته می‌دارد گویی به آسمان فرا می‌رود؛ بدین گونه خداوند عذاب را بر کسانی که ایمان نمی‌آورند؛ برمی‌گمارد» سوره انعام، آیه ۱۲۵.</ref>، سؤال شد، که منظور از رجس چیست؟ آنحضرت فرمودند: منظور، شکّ و تردید است"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} فِي قَوْلِهِ كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ قَالَ هُوَ الشَّكُّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۸.</ref>؛
	# [[امام باقر]] {{ع}} فرمودند: {{متن قرآن\|وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ}}<ref>«و اما در بیماردلان بر پلیدیشان پلیدی می‌افزاید و آنان کافر خواهند مرد» سوره توبه، آیه ۱۲۵.</ref>، منظور از این [[آیه شریفه]]، آنست که شکّی دیگر بر شکها و تردیدهای آنان می‌‌افزاید"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ {{ع}} وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ يَقُولُ شَكّاً إِلَى شَكِّهِمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۶.</ref>؛		# [[امام باقر]] {{ع}} فرمودند: {{متن قرآن\|وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ}}<ref>«و اما در بیماردلان بر پلیدیشان پلیدی می‌افزاید و آنان کافر خواهند مرد» سوره توبه، آیه ۱۲۵.</ref>، منظور از این [[آیه شریفه]]، آنست که شکّی دیگر بر شکها و تردیدهای آنان می‌‌افزاید"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ {{ع}} وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ يَقُولُ شَكّاً إِلَى شَكِّهِمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۶.</ref>؛

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۵
خط ۸:		خط ۸:
	== [[روایات]] مرتبط ==		== [[روایات]] مرتبط ==
	# [[امام علی]] {{ع}} فرمودند: "[[فقر]] در شمار بلاهاست، و بدتر از [[فقر]] مریضی تن است، و بدتر از مریضی تن مریضی [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| رُوِي عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} فِي كَلَامٍ لَهُ: إِنَّ مِنَ الْبَلَاءِ الْفَاقَةَ وَ أَشَدُّ مِنَ الْفَاقَةِ مَرَضُ الْبَدَنِ وَ أَشَدُّ مِنْ مَرَضِ الْبَدَنِ مَرَضُ الْقَلْبِ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛		# [[امام علی]] {{ع}} فرمودند: "[[فقر]] در شمار بلاهاست، و بدتر از [[فقر]] مریضی تن است، و بدتر از مریضی تن مریضی [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| رُوِي عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} فِي كَلَامٍ لَهُ: إِنَّ مِنَ الْبَلَاءِ الْفَاقَةَ وَ أَشَدُّ مِنَ الْفَاقَةِ مَرَضُ الْبَدَنِ وَ أَشَدُّ مِنْ مَرَضِ الْبَدَنِ مَرَضُ الْقَلْبِ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛
	# [[حسین بن حکم]] گوید: "نامه‌ای به یکی از [[صالحان]] نروزگار نوشتم، و در آن [[نامه]] از شکّی که دامنگیرم بود شکایت کردم. او در پاسخ نوشت: [[شک]]، جایی پدید می‌آید که شناختی وجود نداشته باشد، امّا چون [[یقین]] آید دیگر [[شک]] بوجود نمی‌آید"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ الْحُسَيْنُ بْنُ الْحَكَمِ الْوَاسِطِيُّ: كَتَبْتُ إِلَى بَعْضِ الصَّالِحِينَ أَشْكُو الشَّكَّ فَقَالَ إِنَّمَا الشَّكُّ فِيمَا لَا يُعْرَفُ فَإِذَا جَاءَ الْيَقِينُ فَلَا شَكَّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛		# [[حسین بن حکم]] گوید: "نامه‌ای به یکی از [[صالحان]] نروزگار نوشتم، و در آن نامه از شکّی که دامنگیرم بود شکایت کردم. او در پاسخ نوشت: [[شک]]، جایی پدید می‌آید که شناختی وجود نداشته باشد، امّا چون [[یقین]] آید دیگر [[شک]] بوجود نمی‌آید"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ الْحُسَيْنُ بْنُ الْحَكَمِ الْوَاسِطِيُّ: كَتَبْتُ إِلَى بَعْضِ الصَّالِحِينَ أَشْكُو الشَّكَّ فَقَالَ إِنَّمَا الشَّكُّ فِيمَا لَا يُعْرَفُ فَإِذَا جَاءَ الْيَقِينُ فَلَا شَكَّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛
	#"از یکی از [[ائمه معصومین]] {{عم}} درباره آنچه [[نفس]] [[انسان]] بی‌اختیار درباره آن به تأمّل و [[وسوسه]] می‌‌پردازد، سؤال شد. آن [[حضرت]] پاسخ دادند: چه کسی می‌‌تواند از دام [[حدیث]] [[نفس]] و وسوسه‌های آن رهائی یابد؟!. نیز از وسوسه‌های بسیار [[نفس]] سؤال شد؟، آنحضرت فرمودند: گناهی بر این وسوسه‌ها مترتّب نیست؛ فقط باید پس از آن، ذکر [[مبارک]] {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref> را بر زبان آورد. نیز در خبر است که کسی از ایشان پرسید: [[نفس]] من دچار امری بزرگ - همچون تردید در امر [[توحید]] - می‌‌شود! [[حضرت]] فرمودند: در این حال بگو: {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref>، بنا به [[حدیثی]] دیگر آن [[حضرت]] فرمودند: بگو {{ذکر \| لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ }}<ref>{{متن حدیث\| رُوِي أَنَّهُ: سُئِلَ الْعَالِمُ {{ع}} عَنْ حَدِيثِ النَّفْسِ؟ فَقَالَ مَنْ يُطِيقُ أَلَّا تُحَدَّثَ نَفْسُهُ؟. وَ سُئِلَ الْعَالِمُ {{ع}} عَنِ الْوَسْوَسَةِ إِنْ كَثُرَتْ قَالَ لَا شَيْءَ فِيهَا يَقُولُ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ. وَ أَرْوِي أَنَّ رَجُلًا قَالَ لِلْعَالِمِ يَقَعُ فِي نَفْسِي أَمْرٌ عَظِيمٌ فَقَالَ قُلْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ فِي خَبَرٍ آخَرَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۷.</ref>؛		#"از یکی از [[ائمه معصومین]] {{عم}} درباره آنچه [[نفس]] [[انسان]] بی‌اختیار درباره آن به تأمّل و [[وسوسه]] می‌‌پردازد، سؤال شد. آن حضرت پاسخ دادند: چه کسی می‌‌تواند از دام [[حدیث]] [[نفس]] و وسوسه‌های آن رهائی یابد؟!. نیز از وسوسه‌های بسیار [[نفس]] سؤال شد؟، آنحضرت فرمودند: گناهی بر این وسوسه‌ها مترتّب نیست؛ فقط باید پس از آن، ذکر [[مبارک]] {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref> را بر زبان آورد. نیز در خبر است که کسی از ایشان پرسید: [[نفس]] من دچار امری بزرگ - همچون تردید در امر [[توحید]] - می‌‌شود! حضرت فرمودند: در این حال بگو: {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref>، بنا به [[حدیثی]] دیگر آن حضرت فرمودند: بگو {{ذکر \| لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ }}<ref>{{متن حدیث\| رُوِي أَنَّهُ: سُئِلَ الْعَالِمُ {{ع}} عَنْ حَدِيثِ النَّفْسِ؟ فَقَالَ مَنْ يُطِيقُ أَلَّا تُحَدَّثَ نَفْسُهُ؟. وَ سُئِلَ الْعَالِمُ {{ع}} عَنِ الْوَسْوَسَةِ إِنْ كَثُرَتْ قَالَ لَا شَيْءَ فِيهَا يَقُولُ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ. وَ أَرْوِي أَنَّ رَجُلًا قَالَ لِلْعَالِمِ يَقَعُ فِي نَفْسِي أَمْرٌ عَظِيمٌ فَقَالَ قُلْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ فِي خَبَرٍ آخَرَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۷.</ref>؛
	# از [[امام صادق]] {{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ}}<ref>«خداوند هر کس را که بخواهد راهنمایی کند دلش را برای (پذیرش) اسلام می‌گشاید و هر کس را که بخواهد در گمراهی وانهد دلش را تنگ و بسته می‌دارد گویی به آسمان فرا می‌رود؛ بدین گونه خداوند عذاب را بر کسانی که ایمان نمی‌آورند؛ برمی‌گمارد» سوره انعام، آیه ۱۲۵.</ref>، سؤال شد، که منظور از رجس چیست؟ آنحضرت فرمودند: منظور، شکّ و تردید است" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} فِي قَوْلِهِ كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ قَالَ هُوَ الشَّكُّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۸.</ref>؛		# از [[امام صادق]] {{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ}}<ref>«خداوند هر کس را که بخواهد راهنمایی کند دلش را برای (پذیرش) اسلام می‌گشاید و هر کس را که بخواهد در گمراهی وانهد دلش را تنگ و بسته می‌دارد گویی به آسمان فرا می‌رود؛ بدین گونه خداوند عذاب را بر کسانی که ایمان نمی‌آورند؛ برمی‌گمارد» سوره انعام، آیه ۱۲۵.</ref>، سؤال شد، که منظور از رجس چیست؟ آنحضرت فرمودند: منظور، شکّ و تردید است"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} فِي قَوْلِهِ كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ قَالَ هُوَ الشَّكُّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۸.</ref>؛
	# [[امام باقر]] {{ع}} فرمودند: {{متن قرآن\|وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ}}<ref>«و اما در بیماردلان بر پلیدیشان پلیدی می‌افزاید و آنان کافر خواهند مرد» سوره توبه، آیه ۱۲۵.</ref>، منظور از این [[آیه شریفه]]، آنست که شکّی دیگر بر شکها و تردیدهای آنان می‌‌افزاید"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ {{ع}} وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ يَقُولُ شَكّاً إِلَى شَكِّهِمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۶.</ref>؛		# [[امام باقر]] {{ع}} فرمودند: {{متن قرآن\|وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ}}<ref>«و اما در بیماردلان بر پلیدیشان پلیدی می‌افزاید و آنان کافر خواهند مرد» سوره توبه، آیه ۱۲۵.</ref>، منظور از این [[آیه شریفه]]، آنست که شکّی دیگر بر شکها و تردیدهای آنان می‌‌افزاید"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ {{ع}} وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ يَقُولُ شَكّاً إِلَى شَكِّهِمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۶.</ref>؛
	# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "تمامی قلبها دوگوش دارند، که بر یکی از این دو [[قلب]] ملکی [[ارشاد]] کننده و آگاهی‌بخش، و بر دیگری [[شیطانی]] [[فتنه‌انگیز]]، قرار دارد. این او را امر می‌کند، و آن دیگری بازش می‌دارد، [[شیطان]] او را به [[گناه]] امر می‌‌کند، و [[فرشته]] او را از آن باز می‌‌دارد. این معنای قول [[پروردگار]] است که فرمود: {{متن قرآن\|عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ * مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}<ref>«(آدمی باید یاد کند) هنگامی را که دو فرشته فراگیرنده که از راست و چپ (او) نشسته‌اند، (کارهای او را) فرا می‌گیرند * هیچ سخنی بر زبان نمی‌آورد مگر آنکه نزد او فرشته مراقبی حاضر است (تا آن سخن را بنویسد» سوره ق، آیه ۱۷.</ref><ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} قَالَ: مَا مِنْ قَلْبٍ إِلَّا وَ لَهُ أُذُنَانِ عَلَى إِحْدَاهُمَا مَلَكٌ مُرْشِدٌ وَ عَلَى الْأُخْرَى شَيْطَانٌ مُفْتِنٌ هَذَا يَأْمُرُهُ وَ هَذَا يَزْجُرُهُ الشَّيْطَانُ يَأْمُرُهُ بِالْمَعَاصِي وَ الْمَلَكُ يَزْجُرُهُ عَنْهَا وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ! عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۳۳.</ref>		# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "تمامی قلبها دوگوش دارند، که بر یکی از این دو [[قلب]] ملکی [[ارشاد]] کننده و آگاهی‌بخش، و بر دیگری [[شیطانی]] [[فتنه‌انگیز]]، قرار دارد. این او را امر می‌کند، و آن دیگری بازش می‌دارد، [[شیطان]] او را به [[گناه]] امر می‌‌کند، و [[فرشته]] او را از آن باز می‌‌دارد. این معنای قول [[پروردگار]] است که فرمود: {{متن قرآن\|عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ * مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}<ref>«(آدمی باید یاد کند) هنگامی را که دو فرشته فراگیرنده که از راست و چپ (او) نشسته‌اند، (کارهای او را) فرا می‌گیرند * هیچ سخنی بر زبان نمی‌آورد مگر آنکه نزد او فرشته مراقبی حاضر است (تا آن سخن را بنویسد» سوره ق، آیه ۱۷.</ref>.<ref>{{متن حدیث\|عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} قَالَ: مَا مِنْ قَلْبٍ إِلَّا وَ لَهُ أُذُنَانِ عَلَى إِحْدَاهُمَا مَلَكٌ مُرْشِدٌ وَ عَلَى الْأُخْرَى شَيْطَانٌ مُفْتِنٌ هَذَا يَأْمُرُهُ وَ هَذَا يَزْجُرُهُ الشَّيْطَانُ يَأْمُرُهُ بِالْمَعَاصِي وَ الْمَلَكُ يَزْجُرُهُ عَنْهَا وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ! عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۳۳.</ref>
	# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "هیچ مؤمنی نیست مگر آنکه [[باطن]] قلبش دوگوش دارد، گوشی که وسواس خنّاس در آن می‌‌دهد، و گوشی که [[فرشته]] در آن می‌‌دهد؛ [[خداوند]] [[مؤمن]] را بوسیله [[فرشته]] [[همراهی]] و [[کمک]] می‌‌کند، این است معنای [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}<ref>«و با روحی از خویش تأییدشان کرده است» سوره مجادله، آیه ۲۲.</ref><ref>{{متن حدیث\| مَا مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ لِقَلْبِهِ أُذُنَانِ فِي جَوْفِهِ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْوَسْوَاسُ الْخَنَّاسُ وَ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْمَلَكُ فَيُؤَيِّدُ اللَّهُ الْمُؤْمِنَ بِالْمَلَكِ وَ ذَلِكَ قَوْلُهُ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}</ref>؛		# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "هیچ مؤمنی نیست مگر آنکه [[باطن]] قلبش دوگوش دارد، گوشی که وسواس خنّاس در آن می‌‌دهد، و گوشی که [[فرشته]] در آن می‌‌دهد؛ [[خداوند]] [[مؤمن]] را بوسیله [[فرشته]] [[همراهی]] و کمک می‌‌کند، این است معنای [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}<ref>«و با روحی از خویش تأییدشان کرده است» سوره مجادله، آیه ۲۲.</ref>.<ref>{{متن حدیث\| مَا مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ لِقَلْبِهِ أُذُنَانِ فِي جَوْفِهِ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْوَسْوَاسُ الْخَنَّاسُ وَ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْمَلَكُ فَيُؤَيِّدُ اللَّهُ الْمُؤْمِنَ بِالْمَلَكِ وَ ذَلِكَ قَوْلُهُ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}</ref>؛
	# [[پیامبر اکرم]] {{صل}} فرمودند: "بدترین کوری‌ها، کوری [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| عَنِ الصَّادِقِ {{ع}} قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}}: شَرُّ الْعَمَى عَمَى الْقَلْبِ}}.</ref>.<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی ج۱]]، ص ۳۰۲-۳۰۴.</ref>		# [[پیامبر اکرم]] {{صل}} فرمودند: "بدترین کوری‌ها، کوری [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| عَنِ الصَّادِقِ {{ع}} قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}}: شَرُّ الْعَمَى عَمَى الْقَلْبِ}}.</ref>.<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی ج۱]]، ص ۳۰۲-۳۰۴.</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۳۸
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==[[روایات]] مرتبط==		== [[روایات]] مرتبط ==
	# [[امام علی]]{{ع}} فرمودند: "[[فقر]] در شمار بلاهاست، و بدتر از [[فقر]] مریضی تن است، و بدتر از مریضی تن مریضی [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| رُوِي عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} فِي كَلَامٍ لَهُ: إِنَّ مِنَ الْبَلَاءِ الْفَاقَةَ وَ أَشَدُّ مِنَ الْفَاقَةِ مَرَضُ الْبَدَنِ وَ أَشَدُّ مِنْ مَرَضِ الْبَدَنِ مَرَضُ الْقَلْبِ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛		# [[امام علی]] {{ع}} فرمودند: "[[فقر]] در شمار بلاهاست، و بدتر از [[فقر]] مریضی تن است، و بدتر از مریضی تن مریضی [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| رُوِي عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} فِي كَلَامٍ لَهُ: إِنَّ مِنَ الْبَلَاءِ الْفَاقَةَ وَ أَشَدُّ مِنَ الْفَاقَةِ مَرَضُ الْبَدَنِ وَ أَشَدُّ مِنْ مَرَضِ الْبَدَنِ مَرَضُ الْقَلْبِ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛
	# [[حسین بن حکم]] گوید: "نامه‌ای به یکی از [[صالحان]] نروزگار نوشتم، و در آن [[نامه]] از شکّی که دامنگیرم بود شکایت کردم. او در پاسخ نوشت: [[شک]]، جایی پدید می‌آید که شناختی وجود نداشته باشد، امّا چون [[یقین]] آید دیگر [[شک]] بوجود نمی‌آید"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ الْحُسَيْنُ بْنُ الْحَكَمِ الْوَاسِطِيُّ: كَتَبْتُ إِلَى بَعْضِ الصَّالِحِينَ أَشْكُو الشَّكَّ فَقَالَ إِنَّمَا الشَّكُّ فِيمَا لَا يُعْرَفُ فَإِذَا جَاءَ الْيَقِينُ فَلَا شَكَّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛		# [[حسین بن حکم]] گوید: "نامه‌ای به یکی از [[صالحان]] نروزگار نوشتم، و در آن [[نامه]] از شکّی که دامنگیرم بود شکایت کردم. او در پاسخ نوشت: [[شک]]، جایی پدید می‌آید که شناختی وجود نداشته باشد، امّا چون [[یقین]] آید دیگر [[شک]] بوجود نمی‌آید"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ الْحُسَيْنُ بْنُ الْحَكَمِ الْوَاسِطِيُّ: كَتَبْتُ إِلَى بَعْضِ الصَّالِحِينَ أَشْكُو الشَّكَّ فَقَالَ إِنَّمَا الشَّكُّ فِيمَا لَا يُعْرَفُ فَإِذَا جَاءَ الْيَقِينُ فَلَا شَكَّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۴.</ref>؛
	#"از یکی از [[ائمه معصومین]]{{عم}} درباره آنچه [[نفس]] [[انسان]] بی‌اختیار درباره آن به تأمّل و [[وسوسه]] می‌‌پردازد، سؤال شد. آن [[حضرت]] پاسخ دادند: چه کسی می‌‌تواند از دام [[حدیث]] [[نفس]] و وسوسه‌های آن رهائی یابد؟!. نیز از وسوسه‌های بسیار [[نفس]] سؤال شد؟، آنحضرت فرمودند: گناهی بر این وسوسه‌ها مترتّب نیست؛ فقط باید پس از آن، ذکر [[مبارک]] {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref> را بر زبان آورد. نیز در خبر است که کسی از ایشان پرسید: [[نفس]] من دچار امری بزرگ - همچون تردید در امر [[توحید]] - می‌‌شود! [[حضرت]] فرمودند: در این حال بگو: {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref>، بنا به [[حدیثی]] دیگر آن [[حضرت]] فرمودند: بگو {{ذکر \| لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ }}<ref>{{متن حدیث\| رُوِي أَنَّهُ: سُئِلَ الْعَالِمُ{{ع}} عَنْ حَدِيثِ النَّفْسِ؟ فَقَالَ مَنْ يُطِيقُ أَلَّا تُحَدَّثَ نَفْسُهُ؟. وَ سُئِلَ الْعَالِمُ{{ع}} عَنِ الْوَسْوَسَةِ إِنْ كَثُرَتْ قَالَ لَا شَيْءَ فِيهَا يَقُولُ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ. وَ أَرْوِي أَنَّ رَجُلًا قَالَ لِلْعَالِمِ يَقَعُ فِي نَفْسِي أَمْرٌ عَظِيمٌ فَقَالَ قُلْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ فِي خَبَرٍ آخَرَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۷.</ref>؛		#"از یکی از [[ائمه معصومین]] {{عم}} درباره آنچه [[نفس]] [[انسان]] بی‌اختیار درباره آن به تأمّل و [[وسوسه]] می‌‌پردازد، سؤال شد. آن [[حضرت]] پاسخ دادند: چه کسی می‌‌تواند از دام [[حدیث]] [[نفس]] و وسوسه‌های آن رهائی یابد؟!. نیز از وسوسه‌های بسیار [[نفس]] سؤال شد؟، آنحضرت فرمودند: گناهی بر این وسوسه‌ها مترتّب نیست؛ فقط باید پس از آن، ذکر [[مبارک]] {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref> را بر زبان آورد. نیز در خبر است که کسی از ایشان پرسید: [[نفس]] من دچار امری بزرگ - همچون تردید در امر [[توحید]] - می‌‌شود! [[حضرت]] فرمودند: در این حال بگو: {{متن قرآن\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ}}<ref>«هیچ خدایی جز خداوند نیست» سوره صافات، آیه ۳۵.</ref>، بنا به [[حدیثی]] دیگر آن [[حضرت]] فرمودند: بگو {{ذکر \| لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ }}<ref>{{متن حدیث\| رُوِي أَنَّهُ: سُئِلَ الْعَالِمُ {{ع}} عَنْ حَدِيثِ النَّفْسِ؟ فَقَالَ مَنْ يُطِيقُ أَلَّا تُحَدَّثَ نَفْسُهُ؟. وَ سُئِلَ الْعَالِمُ {{ع}} عَنِ الْوَسْوَسَةِ إِنْ كَثُرَتْ قَالَ لَا شَيْءَ فِيهَا يَقُولُ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ. وَ أَرْوِي أَنَّ رَجُلًا قَالَ لِلْعَالِمِ يَقَعُ فِي نَفْسِي أَمْرٌ عَظِيمٌ فَقَالَ قُلْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ فِي خَبَرٍ آخَرَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۷.</ref>؛
	#از [[امام صادق]]{{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ}}<ref>«خداوند هر کس را که بخواهد راهنمایی کند دلش را برای (پذیرش) اسلام می‌گشاید و هر کس را که بخواهد در گمراهی وانهد دلش را تنگ و بسته می‌دارد گویی به آسمان فرا می‌رود؛ بدین گونه خداوند عذاب را بر کسانی که ایمان نمی‌آورند؛ برمی‌گمارد» سوره انعام، آیه ۱۲۵.</ref>، سؤال شد، که منظور از رجس چیست؟ آنحضرت فرمودند: منظور، شکّ و تردید است" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} فِي قَوْلِهِ كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ قَالَ هُوَ الشَّكُّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۸.</ref>؛		# از [[امام صادق]] {{ع}} درباره [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ}}<ref>«خداوند هر کس را که بخواهد راهنمایی کند دلش را برای (پذیرش) اسلام می‌گشاید و هر کس را که بخواهد در گمراهی وانهد دلش را تنگ و بسته می‌دارد گویی به آسمان فرا می‌رود؛ بدین گونه خداوند عذاب را بر کسانی که ایمان نمی‌آورند؛ برمی‌گمارد» سوره انعام، آیه ۱۲۵.</ref>، سؤال شد، که منظور از رجس چیست؟ آنحضرت فرمودند: منظور، شکّ و تردید است" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} فِي قَوْلِهِ كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ قَالَ هُوَ الشَّكُّ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۸.</ref>؛
	# [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: {{متن قرآن\|وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ}}<ref>«و اما در بیماردلان بر پلیدیشان پلیدی می‌افزاید و آنان کافر خواهند مرد» سوره توبه، آیه ۱۲۵.</ref>، منظور از این [[آیه شریفه]]، آنست که شکّی دیگر بر شکها و تردیدهای آنان می‌‌افزاید"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ{{ع}} وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ يَقُولُ شَكّاً إِلَى شَكِّهِمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۶.</ref>؛		# [[امام باقر]] {{ع}} فرمودند: {{متن قرآن\|وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ}}<ref>«و اما در بیماردلان بر پلیدیشان پلیدی می‌افزاید و آنان کافر خواهند مرد» سوره توبه، آیه ۱۲۵.</ref>، منظور از این [[آیه شریفه]]، آنست که شکّی دیگر بر شکها و تردیدهای آنان می‌‌افزاید"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ {{ع}} وَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزَادَتْهُمْ رِجْسًا إِلَى رِجْسِهِمْ وَمَاتُوا وَهُمْ كَافِرُونَ يَقُولُ شَكّاً إِلَى شَكِّهِمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۱۲۶.</ref>؛
	# [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "تمامی قلبها دوگوش دارند، که بر یکی از این دو [[قلب]] ملکی [[ارشاد]] کننده و آگاهی‌بخش، و بر دیگری [[شیطانی]] [[فتنه‌انگیز]]، قرار دارد. این او را امر می‌کند، و آن دیگری بازش می‌دارد، [[شیطان]] او را به [[گناه]] امر می‌‌کند، و [[فرشته]] او را از آن باز می‌‌دارد. این معنای قول [[پروردگار]] است که فرمود: {{متن قرآن\|عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ * مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}<ref>«(آدمی باید یاد کند) هنگامی را که دو فرشته فراگیرنده که از راست و چپ (او) نشسته‌اند، (کارهای او را) فرا می‌گیرند * هیچ سخنی بر زبان نمی‌آورد مگر آنکه نزد او فرشته مراقبی حاضر است (تا آن سخن را بنویسد» سوره ق، آیه ۱۷.</ref><ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: مَا مِنْ قَلْبٍ إِلَّا وَ لَهُ أُذُنَانِ عَلَى إِحْدَاهُمَا مَلَكٌ مُرْشِدٌ وَ عَلَى الْأُخْرَى شَيْطَانٌ مُفْتِنٌ هَذَا يَأْمُرُهُ وَ هَذَا يَزْجُرُهُ الشَّيْطَانُ يَأْمُرُهُ بِالْمَعَاصِي وَ الْمَلَكُ يَزْجُرُهُ عَنْهَا وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ! عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۳۳.</ref>		# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "تمامی قلبها دوگوش دارند، که بر یکی از این دو [[قلب]] ملکی [[ارشاد]] کننده و آگاهی‌بخش، و بر دیگری [[شیطانی]] [[فتنه‌انگیز]]، قرار دارد. این او را امر می‌کند، و آن دیگری بازش می‌دارد، [[شیطان]] او را به [[گناه]] امر می‌‌کند، و [[فرشته]] او را از آن باز می‌‌دارد. این معنای قول [[پروردگار]] است که فرمود: {{متن قرآن\|عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ * مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}<ref>«(آدمی باید یاد کند) هنگامی را که دو فرشته فراگیرنده که از راست و چپ (او) نشسته‌اند، (کارهای او را) فرا می‌گیرند * هیچ سخنی بر زبان نمی‌آورد مگر آنکه نزد او فرشته مراقبی حاضر است (تا آن سخن را بنویسد» سوره ق، آیه ۱۷.</ref><ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} قَالَ: مَا مِنْ قَلْبٍ إِلَّا وَ لَهُ أُذُنَانِ عَلَى إِحْدَاهُمَا مَلَكٌ مُرْشِدٌ وَ عَلَى الْأُخْرَى شَيْطَانٌ مُفْتِنٌ هَذَا يَأْمُرُهُ وَ هَذَا يَزْجُرُهُ الشَّيْطَانُ يَأْمُرُهُ بِالْمَعَاصِي وَ الْمَلَكُ يَزْجُرُهُ عَنْهَا وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ! عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ مَا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ}}بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۳۳.</ref>
	# [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "هیچ مؤمنی نیست مگر آنکه [[باطن]] قلبش دوگوش دارد، گوشی که وسواس خنّاس در آن می‌‌دهد، و گوشی که [[فرشته]] در آن می‌‌دهد؛ [[خداوند]] [[مؤمن]] را بوسیله [[فرشته]] [[همراهی]] و [[کمک]] می‌‌کند، این است معنای [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}<ref>«و با روحی از خویش تأییدشان کرده است» سوره مجادله، آیه ۲۲.</ref><ref>{{متن حدیث\| مَا مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ لِقَلْبِهِ أُذُنَانِ فِي جَوْفِهِ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْوَسْوَاسُ الْخَنَّاسُ وَ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْمَلَكُ فَيُؤَيِّدُ اللَّهُ الْمُؤْمِنَ بِالْمَلَكِ وَ ذَلِكَ قَوْلُهُ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}</ref>؛		# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "هیچ مؤمنی نیست مگر آنکه [[باطن]] قلبش دوگوش دارد، گوشی که وسواس خنّاس در آن می‌‌دهد، و گوشی که [[فرشته]] در آن می‌‌دهد؛ [[خداوند]] [[مؤمن]] را بوسیله [[فرشته]] [[همراهی]] و [[کمک]] می‌‌کند، این است معنای [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}<ref>«و با روحی از خویش تأییدشان کرده است» سوره مجادله، آیه ۲۲.</ref><ref>{{متن حدیث\| مَا مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ لِقَلْبِهِ أُذُنَانِ فِي جَوْفِهِ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْوَسْوَاسُ الْخَنَّاسُ وَ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْمَلَكُ فَيُؤَيِّدُ اللَّهُ الْمُؤْمِنَ بِالْمَلَكِ وَ ذَلِكَ قَوْلُهُ وَأَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ}}</ref>؛
	# [[پیامبر اکرم]]{{صل}} فرمودند: "بدترین کوری‌ها، کوری [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| عَنِ الصَّادِقِ{{ع}} قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: شَرُّ الْعَمَى عَمَى الْقَلْبِ}}.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۳۰۲-۳۰۴.</ref>.		# [[پیامبر اکرم]] {{صل}} فرمودند: "بدترین کوری‌ها، کوری [[قلب]] است"<ref>{{متن حدیث\| عَنِ الصَّادِقِ {{ع}} قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}}: شَرُّ الْعَمَى عَمَى الْقَلْبِ}}.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۳۰۲-۳۰۴.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۵۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از زیرشاخه‌های بحث '''~~[[وسوسه]]~~''' است. "'''[[وسوسه]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[وسوسه در قرآن]] - [[وسوسه در حدیث]] - [[وسوسه در نهج البلاغه]] - [[وسوسه در اخلاق اسلامی]] - [[وسوسه در معارف دعا و زیارات]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = وسوسه
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[وسوسه (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~		\| عنوان مدخل = [[وسوسه]]
			\| مداخل مرتبط = [[وسوسه در قرآن]] - [[وسوسه در حدیث]] - [[وسوسه در نهج البلاغه]] - [[وسوسه در اخلاق اسلامی]] - [[وسوسه در معارف دعا و زیارات]]
			\| پرسش مرتبط = وسوسه (پرسش)
			}}

	==[[روایات]] مرتبط==		==[[روایات]] مرتبط==