Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == وضع به معنای قرار دادن و نهادن است و منظور از وضع اغلال، رها کردن از اسارت‌ها و بندهاست. غل‌ها و زنجیر‌هایی که بر گردن کسی افتادند و اجازه نمی‌دهند که او ر...» ایجاد کرد

2023-04-16T15:00:12Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == وضع به معنای قرار دادن و نهادن است و منظور از وضع اغلال، رها کردن از اسارت‌ها و بندهاست. غل‌ها و زنجیر‌هایی که بر گردن کسی افتادند و اجازه نمی‌دهند که او ر...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط =
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

== مقدمه ==
وضع به معنای قرار دادن و نهادن است و منظور از وضع اغلال، رها کردن از [[اسارت‌ها]] و بندهاست.
غل‌ها و زنجیر‌هایی که بر گردن کسی افتادند و [[اجازه]] نمی‌دهند که او راست بایستاد؛ اجازه نمی‌دهند او با سرعت به پیش برود؛ اجازه نمی‌دهد او پرواز کند. که در [[آیات]] مختلف [[قرآن]] آمده: {{متن قرآن|إِذِ الْأَغْلَالُ فِي أَعْنَاقِهِمْ}}<ref>«آن هنگام که بندها و زنجیرها بر گردن‌هایشان (بر زمین) کشیده می‌شوند» سوره غافر، آیه ۷۱.</ref> و {{متن قرآن|أُولَئِكَ الْأَغْلَالُ فِي أَعْنَاقِهِمْ}}<ref>«و بندهایی به گردن دارند» سوره رعد، آیه ۵.</ref> و امثال ذلک. در آن قطعه اول [[سوره یس]] حدود هشت یا ده [[آیه]] یک بیان بسیار [[زیبا]] و موجز و پرمغزی از همین قضیه هست در برخورد با اینگونه افراد که [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن|لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَا أُنْذِرَ آبَاؤُهُمْ فَهُمْ غَافِلُونَ * لَقَدْ حَقَّ الْقَوْلُ عَلَى أَكْثَرِهِمْ فَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ * إِنَّا جَعَلْنَا فِي أَعْنَاقِهِمْ أَغْلَالًا فَهِيَ إِلَى الْأَذْقَانِ فَهُمْ مُقْمَحُونَ}}<ref>«تا به گروهی بیم دهی که پدرانشان بیم داده نشده‌اند، از این رو آنان غافلند * به یقین، فرمان (عذاب) بر بسیاری از آنان به حقیقت پیوسته است و آنان ایمان نمی‌آورند * ما غل‌هایی بر گردن‌هایشان تا (زیر) چانه نهاده‌ایم چنان که سرشان بالا مانده است» سوره یس، آیه ۶-۸.</ref> ما غل‌ها را به گردن آنها گذاشتیم، اینکه [[خدای متعال]] نسبت [[غل]] گذاشتن را به خودش نسبت می‌دهد یک معنای جالب و لطیفی دارد که در جای خودش بیان خواهم کرد، و اینکه همه عوامل و پدیده‌هایی که در عالم هست در [[منطق قرآن]] به [[خدا]] نسبت پیدا می‌کند، معنایش این نیست که خدا این کار را کرده و این بیچاره‌ها مجبور بودند بلکه یک معنای دقیق‌تر و ظریف‌تری دارد. حالا این غل‌هایی که بر گردن آنها گذاشته شده، کدام است که نمی‌گذارد آنها [[آزاد]] حرکت بکنند، یعنی آزاد بیندیشد؟ غل [[قدرت]]، غل [[پادشاهی]]، غل [[ثروت]]، غل بهره‌مندی، غل عنوان متولی [[نظام]] قدیم بر او [[صدق]] کردن است. این کسانی که [[کفر]] می‌ورزند یعنی به دلیل آن انگیزه‌های ضد ذکر و تنبه از [[حق]] رو برمی‌تابند کار اینها بسیار، بسیار مشکل است و این دو [[آیه]] درباره اینهاست. بنابراین: {{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا}} را نمی‌شود گفت [[کافران]] به‌طور مطلق یعنی کسانی که [[اعتقاد]] و [[ایمان]] نداشتند به [[خدا]] و بنابراین مطلق اینها را نمی‌گوییم چون اصلاً مخاطب ایمان و [[دعوت الهی]] همان [[کفار]] و [[مشرکان مکه]] هستند. پس کسانی از میان آن [[مشرکان]] که کفر می‌ورزند، یعنی پافشاری کنند بر عدم [[معرفت]] درست و بر [[تسلیم نشدن]] به حق، آن پافشاری کنندگان مورد نظرند، و بنابراین [[ترجمه]] {{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا سَوَاءٌ عَلَيْهِمْ أَأَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ}}<ref>«بی‌گمان بر کافران برابر است، چه بیمشان دهی یا بیمشان ندهی، ایمان نمی‌آورند» سوره بقره، آیه ۶.</ref> می‌شود: آنان که کفر ورزیدند، یکسان است که [[بیم]] بدهید آنها را، یا بیم ندهیدشان و بیم دادن، ([[انذار]]) کار [[پیغمبران]] است. بیم دادن، یعنی هشدار دادن و آنها را از وضع بد و غلطی که در آن قرار دادند [[ترساندن]]، (این ترساندن را می‌گویند انذار دادن) که البته هر ترساندنی مورد بحث نیست. برای مثال: اگر صدای مخصوص دربیاورید که کسی از جا بپرد، این را نمی‌گویند انذار، انذار یعنی از وضع [[بدی]] که در آن قرار دارند و از راه غلطی که در آن دارند حرکت می‌کنند و از [[سرنوشت]] [[شومی]] که در [[انتظار]] آنهاست، آنها را بترسانی و بیم دهی. پیغمبران وقتی می‌آیند و با [[جوامع بشری]] [[گمراه]] روبرو می‌شوند، آنها را از وضع خودشان بیم می‌دهند و می‌گویند این چه [[غفلت]] و [[گمراهی]] و [[آلودگی]] و [[ناپاکی]] است که در آن [[غرق]] هستند؟ کسانی که خودشان غرق هستند اغلب نمی‌دانند، ابزار [[علم]] را در [[اختیار]] دارند، اما چون غرق در جاهلیت‌اند و در واقع ملتفت نیستند و (البته یک عده‌ای [[آتش]] نفهمی اینها را می‌افروزند) نمی‌فهمند [[غرق]] در [[جاهلیت]] و غرق در [[آلودگی]] هستند و همه چیزهای [[بدی]] را را که این آلودگی را به وجود آورده خوب دانستند و به آنها [[مباهات]] کردند و بدترین چهره‌های شعارهای رایج بین بشری را نشان دادند<ref>فقه سیاسی، ج۲، ص۲۵۷.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۷۵۱.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:1100701.jpg|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۲''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:اصطلاحات سیاسی]]

وضع اغلال - تاریخچهٔ نسخه‌ها