وظایف امت نسبت به قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* غربت قرآن */

2024-09-25T07:10:56Z

غربت قرآن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۰
خط ۷۸:		خط ۷۸:
	اگر میان [[قرآن و عترت]]، ملازمت همیشگی وجود دارد، نباید به بهانه [[تمسک]] به یکی، دیگر [[حجت خدا]] و [[جانشین پیامبر]] را فرو گذاریم؛ زیرا لازمه [[هدایت]] و [[نجات]] [[واقعی]]، پذیرش [[جانشینی]] [[ثقلین]] و جدا نساختن آن دو از یکدیگر است؛ چنان‌که [[امام علی]]{{ع}} بر بالای [[منبر]]، [[مصحف شریف]] را بر سر [[مبارک]] نهاد و از سر سوز به [[درگاه الهی]] عرضه داشت: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ قَدْ مَنَعُونِي مَا فِيهِ فَأَعْطِنِي مَا فِيهِ}}<ref>ثقفی، ابراهیم بن محمد، الغارات، ج۲، ص۴۵۸.</ref>؛ «بار خدایا، مرا از آن‌چه ([[حقوق]]) در قرآن بود، باز داشتند؛ پس آن‌چه را در آن است، به من بازده».<ref>[[علی نقی خدایاری\|خدایاری، علی نقی]]، [[قرآن‌شناسی - خدایاری (مقاله)\|مقاله «قرآن‌شناسی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱]]، ص ۲۲۰.</ref>		اگر میان [[قرآن و عترت]]، ملازمت همیشگی وجود دارد، نباید به بهانه [[تمسک]] به یکی، دیگر [[حجت خدا]] و [[جانشین پیامبر]] را فرو گذاریم؛ زیرا لازمه [[هدایت]] و [[نجات]] [[واقعی]]، پذیرش [[جانشینی]] [[ثقلین]] و جدا نساختن آن دو از یکدیگر است؛ چنان‌که [[امام علی]]{{ع}} بر بالای [[منبر]]، [[مصحف شریف]] را بر سر [[مبارک]] نهاد و از سر سوز به [[درگاه الهی]] عرضه داشت: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ قَدْ مَنَعُونِي مَا فِيهِ فَأَعْطِنِي مَا فِيهِ}}<ref>ثقفی، ابراهیم بن محمد، الغارات، ج۲، ص۴۵۸.</ref>؛ «بار خدایا، مرا از آن‌چه ([[حقوق]]) در قرآن بود، باز داشتند؛ پس آن‌چه را در آن است، به من بازده».<ref>[[علی نقی خدایاری\|خدایاری، علی نقی]]، [[قرآن‌شناسی - خدایاری (مقاله)\|مقاله «قرآن‌شناسی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱]]، ص ۲۲۰.</ref>

	==[[غربت]] قرآن==		==غربت قرآن==
	در [[قرآن کریم]] از زبان [[پیامبر اسلام]]{{صل}} می‌خوانیم: {{متن قرآن\|وَقَالَ الرَّسُولُ يَا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هَذَا الْقُرْآنَ مَهْجُورًا}}<ref>«و پیامبر می‌گوید: پروردگارا! امّت من این قرآن را کنار نهادند» سوره فرقان، آیه ۳۰.</ref>. در [[کلام امام علی]]{{ع}} از دوری [[قرآن]] از صحنه [[اجتماع]] و انزوای [[احکام]] و آموزه‌های آن، گزارش‌ها و پیش‌گویی‌هایی آمده است. آن حضرت از گروهی سخن می‌گوید که نزد ایشان [[تفسیر]] درست قرآن، بی‌ارزش و معانی دگرگون آن ارجمند است:		در [[قرآن کریم]] از زبان [[پیامبر اسلام]]{{صل}} می‌خوانیم: {{متن قرآن\|وَقَالَ الرَّسُولُ يَا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هَذَا الْقُرْآنَ مَهْجُورًا}}<ref>«و پیامبر می‌گوید: پروردگارا! امّت من این قرآن را کنار نهادند» سوره فرقان، آیه ۳۰.</ref>. در [[کلام امام علی]]{{ع}} از دوری [[قرآن]] از صحنه [[اجتماع]] و انزوای [[احکام]] و آموزه‌های آن، گزارش‌ها و پیش‌گویی‌هایی آمده است. آن حضرت از گروهی سخن می‌گوید که نزد ایشان [[تفسیر]] درست قرآن، بی‌ارزش و معانی دگرگون آن ارجمند است:
	به [[خداوند]] [[شکوه]] می‌کنم از مردمی که در [[جهل]] [[زندگی]] می‌کنند و با [[گمراهی]] می‌میرند. در نظر آنان هیچ متاعی بی‌رواج‌تر از [[کتاب خدا]] نیست، اگر به گونه [[شایسته]] [[تلاوت]] شود، و هیچ متاعی رایج‌تر و گران‌بهاتر از آن نیست، اگر از معانی [[واقعی]] خود دگرگون شده باشد. هیچ چیز را زشت‌تر از [[کار نیک]] نمی‌دانند و هیچ چیز را نیکوتر از زشت‌کاری نمی‌شمارند<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۷. </ref>.		به [[خداوند]] [[شکوه]] می‌کنم از مردمی که در [[جهل]] [[زندگی]] می‌کنند و با [[گمراهی]] می‌میرند. در نظر آنان هیچ متاعی بی‌رواج‌تر از [[کتاب خدا]] نیست، اگر به گونه شایسته [[تلاوت]] شود، و هیچ متاعی رایج‌تر و گران‌بهاتر از آن نیست، اگر از معانی واقعی خود دگرگون شده باشد. هیچ چیز را زشت‌تر از [[کار نیک]] نمی‌دانند و هیچ چیز را نیکوتر از زشت‌کاری نمی‌شمارند<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۷. </ref>.

	در خطبه‌ای دیگر، خبر از آمدن روزگاری می‌دهد که در آن، قرآن و [[اهل]] آن از [[جامعه]] طرد خواهند شد:		در خطبه‌ای دیگر، خبر از آمدن روزگاری می‌دهد که در آن، قرآن و [[اهل]] آن از [[جامعه]] طرد خواهند شد:

Bahmani: /* عمل و تمسک */

2024-09-25T07:10:28Z

عمل و تمسک

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۰
خط ۶۴:		خط ۶۴:
	گوش دادن به قرآن، عمل [[ارزشمندی]] است که در قرآن کریم و آموزه‌های [[مولای متقیان]] از آن سخن رفته است. در [[قرآن مجید]] می‌خوانیم {{متن قرآن\|وَإِذَا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَأَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ}}<ref>«و چون قرآن خوانده شود بدان گوش فرا دهید و خاموش بمانید باشد که بر شما بخشایش آورند» سوره اعراف، آیه ۲۰۴.</ref>. حضرت علی{{ع}} نیز درباره [[ارزش]] استماع قرآن، می‌فرماید: «هر که به یک [[آیه قرآن]] گوش فرا دهد، برای او از طلایی به اندازه [[ثبیر]] (نام کوهی بزرگ در [[یمن]]) بهتر است»<ref>الحیاة، ج۲، ص۱۵۶. </ref>. همچنین به نقل از [[پیامبر]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|قَارِئُ الْقُرْآنِ وَ الْمُسْتَمِعُ فِي الْأَجْرِ سَوَاءٌ}}<ref>مستدرک الوسائل، ج۲، ص۲۶۱، ح۴۶۴۵.</ref>؛ «[[قاری]] و مستمع [[قرآن]] پاداشی برابر دارند». در سخن دیگری، پس از بیان [[فضیلت]] و [[پاداش]] بسیار [[قرائت سوره]] [[حمد]]، می‌افزاید: «هر که به قرائت قاری [[سوره حمد]] گوش فرا دهد، به اندازه ثلث قاری پاداش دارد»<ref>مستدرک الوسائل، ج۲، ص۳۲۹، ح۴۷۹۹.</ref>. در [[کلامی]] دیگر به نقل از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} می‌فرماید: «[[خداوند]] از گوش دهنده قرآن [[سختی]] [[دنیا]]، و از خواننده آن سختی [[آخرت]] را دور کند». سپس [[پیامبر گرامی اسلام]]{{صل}} پاداش‌های فراوان دیگری برای قاری و مستمع قرآن یاد می‌کنند و در پایان می‌فرمایند: آیا می‌دانید چه زمانی به این مستمع و قاری، پاداش‌های بزرگ پیش‌گفته کاملاً داده می‌شود؟ زمانی که در باره قرآن [[غلو]] و [[زیاده‌روی]] نکند، و بدان [[ستم]] روا ندارد، و به وسیله آن [[اموال]] [[مردم]] را نخورد و [[ریا]] نورزد»<ref>بحار الأنوار، ج۹۲، ص۱۸۲، ح۱۸.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} نیز می‌فرماید: «ابن الکواء پشت سر [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} این [[آیه]] را خواند: {{متن قرآن\|لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ}}<ref>«و به تو و به پیشینیان تو وحی شده است که اگر شرک بورزی بی‌گمان کردارت از میان خواهد رفت و بی‌شک از زیانکاران خواهی بود» سوره زمر، آیه ۶۵.</ref> [[امیر مؤمنان]]{{ع}} ساکت شد و بدان گوش فرا داد<ref>وسائل الشیعه، ج۶، ص۲۱۴، ج۷۷۶۴.</ref>. در [[حقیقت]]، گوش دادن به [[آیات قرآن]]، [[انسان]] را در آستانه [[حقایق]] آن قرار می‌دهد، و چون قرآن، [[کلام]] [[جاودانه]] و همیشه با طراوت [[خدا]] است و شگفتی‌ها و حقایق ناشناخته آن پایان پذیر نیست، کثرت قرائت و [[استماع]] از تازگی آن نمی‌کاهد. چنان که علی{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|لَا تَخْلُقُهُ كَثْرَةُ الرَّدِّ وَ وُلُوجُ السَّمْعِ}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۵۵.</ref>؛ «هر چند قرآن بر زبان‌ها تکرار شود و در گوش‌ها فرو شود، کهنه نگردد».<ref>[[علی نقی خدایاری\|خدایاری، علی نقی]]، [[قرآن‌شناسی - خدایاری (مقاله)\|مقاله «قرآن‌شناسی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱]]، ص ۲۱۹.</ref>		گوش دادن به قرآن، عمل [[ارزشمندی]] است که در قرآن کریم و آموزه‌های [[مولای متقیان]] از آن سخن رفته است. در [[قرآن مجید]] می‌خوانیم {{متن قرآن\|وَإِذَا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَأَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ}}<ref>«و چون قرآن خوانده شود بدان گوش فرا دهید و خاموش بمانید باشد که بر شما بخشایش آورند» سوره اعراف، آیه ۲۰۴.</ref>. حضرت علی{{ع}} نیز درباره [[ارزش]] استماع قرآن، می‌فرماید: «هر که به یک [[آیه قرآن]] گوش فرا دهد، برای او از طلایی به اندازه [[ثبیر]] (نام کوهی بزرگ در [[یمن]]) بهتر است»<ref>الحیاة، ج۲، ص۱۵۶. </ref>. همچنین به نقل از [[پیامبر]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|قَارِئُ الْقُرْآنِ وَ الْمُسْتَمِعُ فِي الْأَجْرِ سَوَاءٌ}}<ref>مستدرک الوسائل، ج۲، ص۲۶۱، ح۴۶۴۵.</ref>؛ «[[قاری]] و مستمع [[قرآن]] پاداشی برابر دارند». در سخن دیگری، پس از بیان [[فضیلت]] و [[پاداش]] بسیار [[قرائت سوره]] [[حمد]]، می‌افزاید: «هر که به قرائت قاری [[سوره حمد]] گوش فرا دهد، به اندازه ثلث قاری پاداش دارد»<ref>مستدرک الوسائل، ج۲، ص۳۲۹، ح۴۷۹۹.</ref>. در [[کلامی]] دیگر به نقل از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} می‌فرماید: «[[خداوند]] از گوش دهنده قرآن [[سختی]] [[دنیا]]، و از خواننده آن سختی [[آخرت]] را دور کند». سپس [[پیامبر گرامی اسلام]]{{صل}} پاداش‌های فراوان دیگری برای قاری و مستمع قرآن یاد می‌کنند و در پایان می‌فرمایند: آیا می‌دانید چه زمانی به این مستمع و قاری، پاداش‌های بزرگ پیش‌گفته کاملاً داده می‌شود؟ زمانی که در باره قرآن [[غلو]] و [[زیاده‌روی]] نکند، و بدان [[ستم]] روا ندارد، و به وسیله آن [[اموال]] [[مردم]] را نخورد و [[ریا]] نورزد»<ref>بحار الأنوار، ج۹۲، ص۱۸۲، ح۱۸.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} نیز می‌فرماید: «ابن الکواء پشت سر [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} این [[آیه]] را خواند: {{متن قرآن\|لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ}}<ref>«و به تو و به پیشینیان تو وحی شده است که اگر شرک بورزی بی‌گمان کردارت از میان خواهد رفت و بی‌شک از زیانکاران خواهی بود» سوره زمر، آیه ۶۵.</ref> [[امیر مؤمنان]]{{ع}} ساکت شد و بدان گوش فرا داد<ref>وسائل الشیعه، ج۶، ص۲۱۴، ج۷۷۶۴.</ref>. در [[حقیقت]]، گوش دادن به [[آیات قرآن]]، [[انسان]] را در آستانه [[حقایق]] آن قرار می‌دهد، و چون قرآن، [[کلام]] [[جاودانه]] و همیشه با طراوت [[خدا]] است و شگفتی‌ها و حقایق ناشناخته آن پایان پذیر نیست، کثرت قرائت و [[استماع]] از تازگی آن نمی‌کاهد. چنان که علی{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|لَا تَخْلُقُهُ كَثْرَةُ الرَّدِّ وَ وُلُوجُ السَّمْعِ}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۵۵.</ref>؛ «هر چند قرآن بر زبان‌ها تکرار شود و در گوش‌ها فرو شود، کهنه نگردد».<ref>[[علی نقی خدایاری\|خدایاری، علی نقی]]، [[قرآن‌شناسی - خدایاری (مقاله)\|مقاله «قرآن‌شناسی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱]]، ص ۲۱۹.</ref>

	==عمل و [[تمسک]]==		==عمل و تمسک==
	پنجمین و مهم‌ترین [[وظیفه امت]] در برابر [[کتاب آسمانی]]، [[پند گرفتن]] از این [[اندرز]] گویا و رسای ربانی و چنگ زدن به این رشته محکم [[الهی]] و عمل کردن به [[احکام]] و آموزه‌های حیات‌بخش آن است. [[پیشوای مؤمنان]] در سخنان خود، این امور خطیر را به گونه‌های مختلف مطرح کرده و همگان را به آنها توجه داده است. درباره [[پندپذیری]] و [[عبرت‌آموزی]] فرموده است. «ای [[بندگان خدا]]، از عبرت‌های سودمند [[پند]] گیرید، و از نشانه‌های آشکار [[عبرت]] پذیرید. از آن‌چه شما را با هشدارهای [[بلیغ]] منع کرده‌اند، خود را نگه دارید و از یادآوری و موعظه‌ها بهره‌مند شوید»<ref>نهج البلاغه، خطبه ۸۴.</ref>. در سخن دیگری می‌فرماید: «از سخن [[خدا]] [[سود]] [[برید]]، و از مواعظش پند گیرید، و اندرز خدا را بپذیرید»<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۷۵.</ref>. همچنین درباره [[تمسک به قرآن]] می‌فرماید:		پنجمین و مهم‌ترین وظیفه امت در برابر [[کتاب آسمانی]]، پند گرفتن از این [[اندرز]] گویا و رسای ربانی و چنگ زدن به این رشته محکم [[الهی]] و عمل کردن به [[احکام]] و آموزه‌های حیات‌بخش آن است. پیشوای مؤمنان در سخنان خود، این امور خطیر را به گونه‌های مختلف مطرح کرده و همگان را به آنها توجه داده است. درباره [[پندپذیری]] و [[عبرت‌آموزی]] فرموده است. «ای [[بندگان خدا]]، از عبرت‌های سودمند [[پند]] گیرید، و از نشانه‌های آشکار [[عبرت]] پذیرید. از آن‌چه شما را با هشدارهای [[بلیغ]] منع کرده‌اند، خود را نگه دارید و از یادآوری و موعظه‌ها بهره‌مند شوید»<ref>نهج البلاغه، خطبه ۸۴.</ref>. در سخن دیگری می‌فرماید: «از سخن [[خدا]] [[سود]] [[برید]]، و از مواعظش پند گیرید، و اندرز خدا را بپذیرید»<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۷۵.</ref>. همچنین درباره [[تمسک به قرآن]] می‌فرماید:
	{{متن حدیث\|تَمَسَّكْ بِحَبْلِ الْقُرْآنِ وَ انْتَصِحْهُ وَ حَلِّلْ حَلَالَهُ وَ حَرِّمْ حَرَامَهُ وَ اعْمَلْ بِعَزَائِمِهِ وَ أَحْكَامِهِ}}<ref>غررالحکم، ج۳، ص۳۱۳، ح۴۵۶۳. نیز ر.ک: نهج البلاغه، نامه ۶۹.</ref>؛ «به رشته [[قرآن]] چنگ بزن و پند آن را پذیرا باش. [[حلال]] آن را [[حلال و حرام]] آن را [[حرام]] شمار، و به [[واجبات]] و احکام آن عمل کن».		{{متن حدیث\|تَمَسَّكْ بِحَبْلِ الْقُرْآنِ وَ انْتَصِحْهُ وَ حَلِّلْ حَلَالَهُ وَ حَرِّمْ حَرَامَهُ وَ اعْمَلْ بِعَزَائِمِهِ وَ أَحْكَامِهِ}}<ref>غررالحکم، ج۳، ص۳۱۳، ح۴۵۶۳. نیز ر.ک: نهج البلاغه، نامه ۶۹.</ref>؛ «به رشته [[قرآن]] چنگ بزن و پند آن را پذیرا باش. [[حلال]] آن را [[حلال و حرام]] آن را [[حرام]] شمار، و به [[واجبات]] و احکام آن عمل کن».

Bahmani: /* استماع */

2024-09-25T07:07:45Z

استماع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۷
خط ۶۱:		خط ۶۱:
	سومین [[وظیفه امت]] در برابر قرآن، حفظ [[آیات]] و سور [[قرآن کریم]] است. در سخنان [[حضرت علی]]{{ع}} بر این امر تأکید شده است: {{متن حدیث\|مَنِ اسْتَظْهَرَ الْقُرْآنَ وَ حَفِظَهُ وَ أَحَلَّ حَلَالَهُ وَ حَرَّمَ حَرَامَهُ أَدْخَلَهُ اللَّهُ بِهِ الْجَنَّةَ}}؛ «هر کس قرآن را [[پشتیبان]] خود کرده، آن را حفظ کند و حلالش را [[حلال]] و حرامش را [[حرام]]، بداند [[خداوند]] او را وارد بهشت خواهد کرد»<ref>حکیمی، محمدرضا و دیگران الحیاة، ج۲، ص۱۵۶، ح۵.</ref>. در [[حدیث]] دیگری از آن حضرت چنین نقل شده است: {{متن حدیث\|إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى لَا يُعَذِّبُ قَلْباً وَعَى الْقُرْآنَ‌}}؛ «بی تردید خداوند متعال، [[قلبی]] را که در آن قرآن است، [[عذاب]] نمی‌کند»<ref>حکیمی، محمدرضا و دیگران الحیاة، ج۶.</ref>.<ref>[[علی نقی خدایاری\|خدایاری، علی نقی]]، [[قرآن‌شناسی - خدایاری (مقاله)\|مقاله «قرآن‌شناسی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱]]، ص ۲۱۸.</ref>		سومین [[وظیفه امت]] در برابر قرآن، حفظ [[آیات]] و سور [[قرآن کریم]] است. در سخنان [[حضرت علی]]{{ع}} بر این امر تأکید شده است: {{متن حدیث\|مَنِ اسْتَظْهَرَ الْقُرْآنَ وَ حَفِظَهُ وَ أَحَلَّ حَلَالَهُ وَ حَرَّمَ حَرَامَهُ أَدْخَلَهُ اللَّهُ بِهِ الْجَنَّةَ}}؛ «هر کس قرآن را [[پشتیبان]] خود کرده، آن را حفظ کند و حلالش را [[حلال]] و حرامش را [[حرام]]، بداند [[خداوند]] او را وارد بهشت خواهد کرد»<ref>حکیمی، محمدرضا و دیگران الحیاة، ج۲، ص۱۵۶، ح۵.</ref>. در [[حدیث]] دیگری از آن حضرت چنین نقل شده است: {{متن حدیث\|إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى لَا يُعَذِّبُ قَلْباً وَعَى الْقُرْآنَ‌}}؛ «بی تردید خداوند متعال، [[قلبی]] را که در آن قرآن است، [[عذاب]] نمی‌کند»<ref>حکیمی، محمدرضا و دیگران الحیاة، ج۶.</ref>.<ref>[[علی نقی خدایاری\|خدایاری، علی نقی]]، [[قرآن‌شناسی - خدایاری (مقاله)\|مقاله «قرآن‌شناسی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱]]، ص ۲۱۸.</ref>

	==[[استماع]]==		==استماع==
	گوش دادن به قرآن، عمل [[ارزشمندی]] است که در قرآن کریم و آموزه‌های [[مولای متقیان]] از آن سخن رفته است. در [[قرآن مجید]] می‌خوانیم {{متن قرآن\|وَإِذَا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَأَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ}}<ref>«و چون قرآن خوانده شود بدان گوش فرا دهید و خاموش بمانید باشد که بر شما بخشایش آورند» سوره اعراف، آیه ۲۰۴.</ref>. حضرت علی{{ع}} نیز درباره [[ارزش]] [[استماع ~~قرآن]]،~~ می‌فرماید: «هر که به یک [[آیه قرآن]] گوش فرا دهد، برای او از طلایی به اندازه [[ثبیر]] (نام کوهی بزرگ در [[یمن]]) بهتر است»<ref>الحیاة، ج۲، ص۱۵۶. </ref>. همچنین به نقل از [[پیامبر]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|قَارِئُ الْقُرْآنِ وَ الْمُسْتَمِعُ فِي الْأَجْرِ سَوَاءٌ}}<ref>مستدرک الوسائل، ج۲، ص۲۶۱، ح۴۶۴۵.</ref>؛ «[[قاری]] و مستمع [[قرآن]] پاداشی برابر دارند». در سخن دیگری، پس از بیان [[فضیلت]] و [[پاداش]] بسیار [[قرائت سوره]] [[حمد]]، می‌افزاید: «هر که به قرائت قاری [[سوره حمد]] گوش فرا دهد، به اندازه ثلث قاری پاداش دارد»<ref>مستدرک الوسائل، ج۲، ص۳۲۹، ح۴۷۹۹.</ref>. در [[کلامی]] دیگر به نقل از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} می‌فرماید: «[[خداوند]] از گوش دهنده قرآن [[سختی]] [[دنیا]]، و از خواننده آن سختی [[آخرت]] را دور کند». سپس [[پیامبر گرامی اسلام]]{{صل}} پاداش‌های فراوان دیگری برای قاری و مستمع قرآن یاد می‌کنند و در پایان می‌فرمایند: آیا می‌دانید چه زمانی به این مستمع و قاری، پاداش‌های بزرگ پیش‌گفته کاملاً داده می‌شود؟ زمانی که در باره قرآن [[غلو]] و [[زیاده‌روی]] نکند، و بدان [[ستم]] روا ندارد، و به وسیله آن [[اموال]] [[مردم]] را نخورد و [[ریا]] نورزد»<ref>بحار الأنوار، ج۹۲، ص۱۸۲، ح۱۸.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} نیز می‌فرماید: «ابن الکواء پشت سر [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} این [[آیه]] را خواند: {{متن قرآن\|لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ}}<ref>«و به تو و به پیشینیان تو وحی شده است که اگر شرک بورزی بی‌گمان کردارت از میان خواهد رفت و بی‌شک از زیانکاران خواهی بود» سوره زمر، آیه ۶۵.</ref> [[امیر مؤمنان]]{{ع}} ساکت شد و بدان گوش فرا داد<ref>وسائل الشیعه، ج۶، ص۲۱۴، ج۷۷۶۴.</ref>. در [[حقیقت]]، گوش دادن به [[آیات قرآن]]، [[انسان]] را در آستانه [[حقایق]] آن قرار می‌دهد، و چون قرآن، [[کلام]] [[جاودانه]] و همیشه با طراوت [[خدا]] است و شگفتی‌ها و حقایق ناشناخته آن پایان پذیر نیست، کثرت قرائت و [[استماع]] از تازگی آن نمی‌کاهد. چنان که علی{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|لَا تَخْلُقُهُ كَثْرَةُ الرَّدِّ وَ وُلُوجُ السَّمْعِ}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۵۵.</ref>؛ «هر چند قرآن بر زبان‌ها تکرار شود و در گوش‌ها فرو شود، کهنه نگردد».<ref>[[علی نقی خدایاری\|خدایاری، علی نقی]]، [[قرآن‌شناسی - خدایاری (مقاله)\|مقاله «قرآن‌شناسی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱]]، ص ۲۱۹.</ref>		گوش دادن به قرآن، عمل [[ارزشمندی]] است که در قرآن کریم و آموزه‌های [[مولای متقیان]] از آن سخن رفته است. در [[قرآن مجید]] می‌خوانیم {{متن قرآن\|وَإِذَا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَأَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ}}<ref>«و چون قرآن خوانده شود بدان گوش فرا دهید و خاموش بمانید باشد که بر شما بخشایش آورند» سوره اعراف، آیه ۲۰۴.</ref>. حضرت علی{{ع}} نیز درباره [[ارزش]] استماع قرآن، می‌فرماید: «هر که به یک [[آیه قرآن]] گوش فرا دهد، برای او از طلایی به اندازه [[ثبیر]] (نام کوهی بزرگ در [[یمن]]) بهتر است»<ref>الحیاة، ج۲، ص۱۵۶. </ref>. همچنین به نقل از [[پیامبر]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|قَارِئُ الْقُرْآنِ وَ الْمُسْتَمِعُ فِي الْأَجْرِ سَوَاءٌ}}<ref>مستدرک الوسائل، ج۲، ص۲۶۱، ح۴۶۴۵.</ref>؛ «[[قاری]] و مستمع [[قرآن]] پاداشی برابر دارند». در سخن دیگری، پس از بیان [[فضیلت]] و [[پاداش]] بسیار [[قرائت سوره]] [[حمد]]، می‌افزاید: «هر که به قرائت قاری [[سوره حمد]] گوش فرا دهد، به اندازه ثلث قاری پاداش دارد»<ref>مستدرک الوسائل، ج۲، ص۳۲۹، ح۴۷۹۹.</ref>. در [[کلامی]] دیگر به نقل از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} می‌فرماید: «[[خداوند]] از گوش دهنده قرآن [[سختی]] [[دنیا]]، و از خواننده آن سختی [[آخرت]] را دور کند». سپس [[پیامبر گرامی اسلام]]{{صل}} پاداش‌های فراوان دیگری برای قاری و مستمع قرآن یاد می‌کنند و در پایان می‌فرمایند: آیا می‌دانید چه زمانی به این مستمع و قاری، پاداش‌های بزرگ پیش‌گفته کاملاً داده می‌شود؟ زمانی که در باره قرآن [[غلو]] و [[زیاده‌روی]] نکند، و بدان [[ستم]] روا ندارد، و به وسیله آن [[اموال]] [[مردم]] را نخورد و [[ریا]] نورزد»<ref>بحار الأنوار، ج۹۲، ص۱۸۲، ح۱۸.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} نیز می‌فرماید: «ابن الکواء پشت سر [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} این [[آیه]] را خواند: {{متن قرآن\|لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ}}<ref>«و به تو و به پیشینیان تو وحی شده است که اگر شرک بورزی بی‌گمان کردارت از میان خواهد رفت و بی‌شک از زیانکاران خواهی بود» سوره زمر، آیه ۶۵.</ref> [[امیر مؤمنان]]{{ع}} ساکت شد و بدان گوش فرا داد<ref>وسائل الشیعه، ج۶، ص۲۱۴، ج۷۷۶۴.</ref>. در [[حقیقت]]، گوش دادن به [[آیات قرآن]]، [[انسان]] را در آستانه [[حقایق]] آن قرار می‌دهد، و چون قرآن، [[کلام]] [[جاودانه]] و همیشه با طراوت [[خدا]] است و شگفتی‌ها و حقایق ناشناخته آن پایان پذیر نیست، کثرت قرائت و [[استماع]] از تازگی آن نمی‌کاهد. چنان که علی{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|لَا تَخْلُقُهُ كَثْرَةُ الرَّدِّ وَ وُلُوجُ السَّمْعِ}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۵۵.</ref>؛ «هر چند قرآن بر زبان‌ها تکرار شود و در گوش‌ها فرو شود، کهنه نگردد».<ref>[[علی نقی خدایاری\|خدایاری، علی نقی]]، [[قرآن‌شناسی - خدایاری (مقاله)\|مقاله «قرآن‌شناسی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱]]، ص ۲۱۹.</ref>

	==عمل و [[تمسک]]==		==عمل و [[تمسک]]==

Bahmani: /* آداب و احکام قرائت */

2024-09-25T07:07:23Z

آداب و احکام قرائت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۷
خط ۲۹:		خط ۲۹:

	===[[آداب]] و [[احکام]] قرائت===		===[[آداب]] و [[احکام]] قرائت===
	۱. '''[[آداب ظاهری]]''': از آداب ظاهری قرائت قرآن، [[طهارت]] و داشتن [[وضو]] است. [[حرمت]] و [[قداست]] قرآن مستلزم آن است که [[پاکیزه]]، [[مصحف]] را به دست گیریم و بخوانیم. از سوی دیگر، قرآن سرچشمه نور و روشنایی است. برای [[ارتباط]] با منبع نور، [[قاری قرآن]] با ساختن وضو که خود نور است، [[نورانی]] می‌شود و سنخیتی با [[کلام خدا]] پیدا کرده، با آن ارتباط برقرار می‌سازد. [[حضرت علی]]{{ع}} می‌فرماید: {{متن حدیث\|لا يقرأ العبد القرآن على غير طهور، حتى يتطهّر}}<ref>وسائل الشیعه، ج۶، ص۱۹۶، ح۷۷۱۷.</ref>؛ «[[بنده خدا]] نباید قرآن را در حال ناپاکیزگی بخواند، تا اینکه [[پاکیزگی]] به دست آورد». همچنین فرمود:		۱. '''آداب ظاهری''': از آداب ظاهری قرائت قرآن، [[طهارت]] و داشتن [[وضو]] است. [[حرمت]] و [[قداست]] قرآن مستلزم آن است که [[پاکیزه]]، [[مصحف]] را به دست گیریم و بخوانیم. از سوی دیگر، قرآن سرچشمه نور و روشنایی است. برای ارتباط با منبع نور، [[قاری قرآن]] با ساختن وضو که خود نور است، [[نورانی]] می‌شود و سنخیتی با [[کلام خدا]] پیدا کرده، با آن ارتباط برقرار می‌سازد. [[حضرت علی]]{{ع}} می‌فرماید: {{متن حدیث\|لا يقرأ العبد القرآن على غير طهور، حتى يتطهّر}}<ref>وسائل الشیعه، ج۶، ص۱۹۶، ح۷۷۱۷.</ref>؛ «[[بنده خدا]] نباید قرآن را در حال ناپاکیزگی بخواند، تا اینکه [[پاکیزگی]] به دست آورد». همچنین فرمود:
	قاری قرآن در حالی که به [[نماز]] ایستاده است، برای هر حرفی که می‌خواند، صد [[حسنه]] و در حال نشسته پنجاه حسنه و با [[طهارت]] در غیر نماز، بیست و پنج حسنه و بدون طهارت ده حسنه دارد. بدانید که من نمی‌گویم المر یک حرف است، بلکه برای [[قاری]] الف ده، و لام ده، و میم ده، و راء ده حسنه است<ref>وسائل الشیعه، ج۶، ص۱۹۶، ح۷۷۱۸.</ref>.		قاری قرآن در حالی که به [[نماز]] ایستاده است، برای هر حرفی که می‌خواند، صد [[حسنه]] و در حال نشسته پنجاه حسنه و با [[طهارت]] در غیر نماز، بیست و پنج حسنه و بدون طهارت ده حسنه دارد. بدانید که من نمی‌گویم المر یک حرف است، بلکه برای [[قاری]] الف ده، و لام ده، و میم ده، و راء ده حسنه است<ref>وسائل الشیعه، ج۶، ص۱۹۶، ح۷۷۱۸.</ref>.
	در جای دیگری فرموده‌اند: هیچ امری جز جنابت، [[پیامبر خدا]]{{صل}} را از [[قرائت قرآن]] بازنمی‌داشت»<ref>بحار الانوار، ج۹۲، ص۲۱۶، ح۲۱.</ref>.		در جای دیگری فرموده‌اند: هیچ امری جز جنابت، [[پیامبر خدا]]{{صل}} را از [[قرائت قرآن]] بازنمی‌داشت»<ref>بحار الانوار، ج۹۲، ص۲۱۶، ح۲۱.</ref>.

Bahmani: /* قرائت */

2024-09-25T07:07:04Z

قرائت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۷
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	==قرائت==		==قرائت==
	[[وظیفه]] دوم، قرائت و [[تلاوت قرآن کریم]] است. در سخنان [[حضرت علی]]{{ع}} بر این امر تأکید بسیار شده و [[آداب]] و احکامی برای آن مطرح گشته است.		[[وظیفه]] دوم، قرائت و تلاوت قرآن کریم است. در سخنان [[حضرت علی]]{{ع}} بر این امر تأکید بسیار شده و [[آداب]] و احکامی برای آن مطرح گشته است.

	===[[ترغیب]] به قرائت===		===ترغیب به قرائت===
	در این باره به ذکر چند [[حدیث]] اکتفا می‌شود. ایشان می‌فرمایند. {{متن حدیث\|لِيَكُنْ سَمِيرُكَ الْقُرْآنَ‌}}<ref>غررالحکم، ج۵، ص۵۱، ح۷۳۸۹.</ref>؛ «باید سخن‌گوی تو در [[دل]] شب قرآن باشد». از نظر [[امام]]، [[تلاوت قرآن]] مایه لقاح [[ایمان]] است<ref>غررالحکم، ج۵، ص۱۳۱، ح۷۶۳۳.</ref> و سبب [[نهراسیدن]] [[انسان]] از [[تنهایی]] می‌شود<ref>غررالحکم، ج۵، ص۳۶۹، ح۷۸۹۰.</ref>. [[برترین اعمال]] نیز هست:		در این باره به ذکر چند [[حدیث]] اکتفا می‌شود. ایشان می‌فرمایند. {{متن حدیث\|لِيَكُنْ سَمِيرُكَ الْقُرْآنَ‌}}<ref>غررالحکم، ج۵، ص۵۱، ح۷۳۸۹.</ref>؛ «باید سخن‌گوی تو در [[دل]] شب قرآن باشد». از نظر [[امام]]، [[تلاوت قرآن]] مایه لقاح [[ایمان]] است<ref>غررالحکم، ج۵، ص۱۳۱، ح۷۶۳۳.</ref> و سبب نهراسیدن [[انسان]] از تنهایی می‌شود<ref>غررالحکم، ج۵، ص۳۶۹، ح۷۸۹۰.</ref>. برترین اعمال نیز هست:
	باید تمام سخن شما، [[یاد خدا]] و [[خواندن قرآن]] باشد؛ زیرا از [[پیامبر خدا]]{{صل}} سؤال شد: کدام یک از [[اعمال]]، نزد [[خدا]] [[برتر]] است؟ فرمود: «خواندن قرآن و اینکه در حال [[مرگ]] زبانت به ذکر خدا‌تر باشد»<ref>سبزواری، محمد بن محمد، جامع الأخبار، ص۱۱۶، ح۲۰۸.</ref>.		باید تمام سخن شما، [[یاد خدا]] و [[خواندن قرآن]] باشد؛ زیرا از [[پیامبر خدا]]{{صل}} سؤال شد: کدام یک از [[اعمال]]، نزد [[خدا]] [[برتر]] است؟ فرمود: «خواندن قرآن و اینکه در حال [[مرگ]] زبانت به ذکر خدا‌تر باشد»<ref>سبزواری، محمد بن محمد، جامع الأخبار، ص۱۱۶، ح۲۰۸.</ref>.
	همچنین به نقل از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} می‌فرماید:		همچنین به نقل از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} می‌فرماید:

Bahmani در ‏۲۵ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۰۶

2024-09-25T07:06:28Z

نمایش تغییرات

Jaafari در ‏۲۹ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۴

2023-05-29T08:24:54Z

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T22:41:16Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۲:۱۱
خط ۱:		خط ۱:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌~~ وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[شناخت حقیقت قرآن]]		* [[شناخت حقیقت قرآن]]
	* [[شناخت جایگاه قرآن]]		* [[شناخت جایگاه قرآن]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{مدخل‌های وابسته}} +{{مدخل‌ وابسته}})

2021-12-30T19:31:10Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{مدخل‌های وابسته}} +{{مدخل‌ وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۰۱
خط ۱:		خط ۱:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌های~~ وابسته}}		{{مدخل‌ وابسته}}
	* [[شناخت حقیقت قرآن]]		* [[شناخت حقیقت قرآن]]
	* [[شناخت جایگاه قرآن]]		* [[شناخت جایگاه قرآن]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-== جستارهای وابسته == * +== جستارهای وابسته == {{مدخل‌های وابسته}} *)

2021-12-19T21:38:42Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-== جستارهای وابسته == * +== جستارهای وابسته == {{مدخل‌های وابسته}} *)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۱:۰۸
خط ۱:		خط ۱:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
			{{مدخل‌های وابسته}}
	* [[شناخت حقیقت قرآن]]		* [[شناخت حقیقت قرآن]]
	* [[شناخت جایگاه قرآن]]		* [[شناخت جایگاه قرآن]]