وظیفه امام در معارف و سیره رضوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۳ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۸

2023-06-03T09:38:56Z

Bahmani: /* تفسیر قرآن، سلاحی برای تبلیغ امامت در اجتماع */

2023-06-03T07:47:36Z

تفسیر قرآن، سلاحی برای تبلیغ امامت در اجتماع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۱۷
خط ۵۸:		خط ۵۸:
	مطلب مورد استدلال در [[آیه شریفه]] این است که [[مخلوقات]] در [[کسب علم]] و [[حکمت]] و سایر [[کمالات]] دو دسته‌اند: بعضی بدون واسطه، از [[خزائن]] [[غیبی]] [[علم]] و [[حکمت الهی]] بهره‌مندند، و برخی با واسطه. اگر قرار است کسی عهده‌دار [[ولایت]] و [[هدایت مردم]] باشد، آن‌که از سرچشمه زلال [[هدایت]] نوشیده، بر آن‌که از آب جوی لبی‌تر کرده، یقیناً سزاوارتر است<ref>طاهری، مرتضی، امام یگانه دوران، ص۳۶۶.</ref>.		مطلب مورد استدلال در [[آیه شریفه]] این است که [[مخلوقات]] در [[کسب علم]] و [[حکمت]] و سایر [[کمالات]] دو دسته‌اند: بعضی بدون واسطه، از [[خزائن]] [[غیبی]] [[علم]] و [[حکمت الهی]] بهره‌مندند، و برخی با واسطه. اگر قرار است کسی عهده‌دار [[ولایت]] و [[هدایت مردم]] باشد، آن‌که از سرچشمه زلال [[هدایت]] نوشیده، بر آن‌که از آب جوی لبی‌تر کرده، یقیناً سزاوارتر است<ref>طاهری، مرتضی، امام یگانه دوران، ص۳۶۶.</ref>.

	[[امام رضا]]{{ع}} به وسیله [[قرآن]] [[شیعیان]] را [[راهنمایی]] می‌کرد و جایگاه [[واقعی]] [[امامت]] را یادآور می‌شد. [[عبدالله بن ابان]] که نزد [[امام]] منزلتی داشت، می‌گوید: به امام{{ع}} گفتم: برای من و خانواده‌ام [[دعا]] کنید. فرمود: مگر چنین نمی‌کنم؟ [[سوگند]] به [[خدا]]، [[اعمال]] شما هر شب و [[روز]] به من گزارش می‌شود. [[راوی]] گوید: این سخن برایم بزرگ آمد. در این هنگام، امام{{ع}} فرمود: آیا [[کتاب خدا]] را نخواندی که می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَقُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ}}<ref>«و بگو (آنچه در سر دارید) انجام دهید، به زودی خداوند و پیامبرش و مؤمنان کار شما را خواهند دید» سوره توبه، آیه ۱۰۵.</ref>؟ به خدا سوگند، منظور از [[مؤمن]] در این [[آیه]] [[علی بن ابی‌طالب]]{{ع}} (یعنی [[مقام امامت]]) است (که پس از او سایر [[ائمه]]{{عم}} مشمول این آیه شریفه‌اند)<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۱، ص۲۲۰؛ فیض کاشانی، محمد بن شاه‌مرتضی، الأصفی فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۴۹۰.</ref>.<ref>[[سید ابوالقاسم حسینی زیدی\|حسینی زیدی]] و [[علی خیاط\|خیاط]]، [[جایگاه امامت از دیدگاه امام رضا (کتاب)\|جایگاه امامت از دیدگاه امام رضا]] ص ~~۱۱۲~~.</ref>		[[امام رضا]]{{ع}} به وسیله [[قرآن]] [[شیعیان]] را [[راهنمایی]] می‌کرد و جایگاه [[واقعی]] [[امامت]] را یادآور می‌شد. [[عبدالله بن ابان]] که نزد [[امام]] منزلتی داشت، می‌گوید: به امام{{ع}} گفتم: برای من و خانواده‌ام [[دعا]] کنید. فرمود: مگر چنین نمی‌کنم؟ [[سوگند]] به [[خدا]]، [[اعمال]] شما هر شب و [[روز]] به من گزارش می‌شود. [[راوی]] گوید: این سخن برایم بزرگ آمد. در این هنگام، امام{{ع}} فرمود: آیا [[کتاب خدا]] را نخواندی که می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَقُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ}}<ref>«و بگو (آنچه در سر دارید) انجام دهید، به زودی خداوند و پیامبرش و مؤمنان کار شما را خواهند دید» سوره توبه، آیه ۱۰۵.</ref>؟ به خدا سوگند، منظور از [[مؤمن]] در این [[آیه]] [[علی بن ابی‌طالب]]{{ع}} (یعنی [[مقام امامت]]) است (که پس از او سایر [[ائمه]]{{عم}} مشمول این آیه شریفه‌اند)<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۱، ص۲۲۰؛ فیض کاشانی، محمد بن شاه‌مرتضی، الأصفی فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۴۹۰.</ref>.<ref>[[سید ابوالقاسم حسینی زیدی\|حسینی زیدی]] و [[علی خیاط\|خیاط]]، [[جایگاه امامت از دیدگاه امام رضا (کتاب)\|جایگاه امامت از دیدگاه امام رضا]] ص ۱۱۲؛ [[یعقوبعلی برجی\|برجی، یعقوبعلی]]، [[امامت - برجی (مقاله)\|مقاله «امامت»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا]]، ج۲.</ref>

	=== سیاست امام{{ع}} ===		=== سیاست امام{{ع}} ===

Bahmani: /* پاسداری از دین */

2023-06-03T07:46:11Z

پاسداری از دین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۱۶
خط ۱۰۹:		خط ۱۰۹:
	در دوره [[حکمرانی]] [[مأمون]] فرق و [[مذاهب]] گوناگونی پدید آمد و در اثر برخورد [[مسلمانان]] با [[عقاید]] و آرای [[اهل کتاب]] و نیز [[دانشمندان]] یونان، [[شبهات]] و اشکالات مختلفی پدیدار شد، چه مأمون [[گرایش]] به [[مذهب]] عقل‌گرای اعتزال داشت و همین امر موجب شد که به ترجمه کتب [[منطق]] و [[فلسفه]] [[تمایل]] نشان دهد. اما در واقع، [[هدف]] او آن بود که با رونق‌بخشی به اندیشه‌های وارداتی و اوهام و [[افکار]] [[فلاسفه]] یونان، از رونق بازار توجه به [[مقام علمی]] [[امامان]]، که پس از [[امام باقر]] و [[امام صادق]]{{عم}} چشمگیر شده بود، بکاهد.		در دوره [[حکمرانی]] [[مأمون]] فرق و [[مذاهب]] گوناگونی پدید آمد و در اثر برخورد [[مسلمانان]] با [[عقاید]] و آرای [[اهل کتاب]] و نیز [[دانشمندان]] یونان، [[شبهات]] و اشکالات مختلفی پدیدار شد، چه مأمون [[گرایش]] به [[مذهب]] عقل‌گرای اعتزال داشت و همین امر موجب شد که به ترجمه کتب [[منطق]] و [[فلسفه]] [[تمایل]] نشان دهد. اما در واقع، [[هدف]] او آن بود که با رونق‌بخشی به اندیشه‌های وارداتی و اوهام و [[افکار]] [[فلاسفه]] یونان، از رونق بازار توجه به [[مقام علمی]] [[امامان]]، که پس از [[امام باقر]] و [[امام صادق]]{{عم}} چشمگیر شده بود، بکاهد.

	در میان مترجمان، [[پیروان]] [[متعصب]] مذاهب دیگر نیز بودند که همه آنان حسن‌نیت نداشتند و می‌کوشیدند در بازار داغ انتقال اندیشه‌های [[بیگانه]] به [[جامعه اسلامی]] فرصتی برای نشر عقاید نادرست خود بیابند؛ لذا عقایدشان را در کتب به ظاهر [[علمی]]، به مسلمانان منتقل کردند و این عقاید به سرعت در افکار گروهی از [[جوانان]] و ساده‌دلان رخنه کرد. از این‌رو امام رضا{{ع}} در مناظره با [[سلیمان مروزی]]، وقتی سخن از [[اعتقاد]] به [[جبر]] به میان می‌آید، به او هشدار می‌دهد که نظرات سلیمان ریشه در [[تفکر]] [[یهود]] دارد نه [[حقایق]] [[اسلام]]<ref>ابن بابویه، محمد بن علی (شیخ صدوق)، عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۱۵۹؛ طبرسی، احمد بن علی، الاحتجاج، ج۲، ص۱۷۸.</ref>. این شرایط خاص [[فکری]] و [[فرهنگی]] [[وظیفه]] سنگینی بر دوش [[امام هشتم]]{{ع}} به عنوان [[حافظ]] و پاسدار [[دین خدا]] نهاد و ایشان با [[آگاهی]] کامل از وضع خطرناک موجود، کمر [[همت]] بست و با شرکت در [[مناظرات]] [[آزاد]] با [[فلاسفه]] و [[متکلمان]] و علمای [[اهل کتاب]] و... بی‌پایگی [[افکار]] و [[شبهات]] آنان را روشن ساخت و اصالت [[عقیده]] و [[فرهنگ اسلامی]] را [[حفظ]] کرد<ref>طاهری، مرتضی، امام یگانه دوران، ص۱۵۱.</ref>.<ref>[[سید ابوالقاسم حسینی زیدی\|حسینی زیدی]] و [[علی خیاط\|خیاط]]، [[جایگاه امامت از دیدگاه امام رضا (کتاب)\|جایگاه امامت از دیدگاه امام رضا]] ص ~~۱۲۲~~.</ref>		در میان مترجمان، [[پیروان]] [[متعصب]] مذاهب دیگر نیز بودند که همه آنان حسن‌نیت نداشتند و می‌کوشیدند در بازار داغ انتقال اندیشه‌های [[بیگانه]] به [[جامعه اسلامی]] فرصتی برای نشر عقاید نادرست خود بیابند؛ لذا عقایدشان را در کتب به ظاهر [[علمی]]، به مسلمانان منتقل کردند و این عقاید به سرعت در افکار گروهی از [[جوانان]] و ساده‌دلان رخنه کرد. از این‌رو امام رضا{{ع}} در مناظره با [[سلیمان مروزی]]، وقتی سخن از [[اعتقاد]] به [[جبر]] به میان می‌آید، به او هشدار می‌دهد که نظرات سلیمان ریشه در [[تفکر]] [[یهود]] دارد نه [[حقایق]] [[اسلام]]<ref>ابن بابویه، محمد بن علی (شیخ صدوق)، عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۱۵۹؛ طبرسی، احمد بن علی، الاحتجاج، ج۲، ص۱۷۸.</ref>. این شرایط خاص [[فکری]] و [[فرهنگی]] [[وظیفه]] سنگینی بر دوش [[امام هشتم]]{{ع}} به عنوان [[حافظ]] و پاسدار [[دین خدا]] نهاد و ایشان با [[آگاهی]] کامل از وضع خطرناک موجود، کمر [[همت]] بست و با شرکت در [[مناظرات]] [[آزاد]] با [[فلاسفه]] و [[متکلمان]] و علمای [[اهل کتاب]] و... بی‌پایگی [[افکار]] و [[شبهات]] آنان را روشن ساخت و اصالت [[عقیده]] و [[فرهنگ اسلامی]] را [[حفظ]] کرد<ref>طاهری، مرتضی، امام یگانه دوران، ص۱۵۱.</ref>.<ref>[[سید ابوالقاسم حسینی زیدی\|حسینی زیدی]] و [[علی خیاط\|خیاط]]، [[جایگاه امامت از دیدگاه امام رضا (کتاب)\|جایگاه امامت از دیدگاه امام رضا]] ص ۱۲۲؛ [[یعقوبعلی برجی\|برجی، یعقوبعلی]]، [[امامت - برجی (مقاله)\|مقاله «امامت»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا]]، ج۲.</ref>

	=== گسترش عدالت ===		=== گسترش عدالت ===

Bahmani: /* منابع */

2023-06-03T07:45:40Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۱۵
خط ۱۴۳:		خط ۱۴۳:

	بنابراین، امام باید با توجه به زمانه و شرایط، بهترین [[تصمیمات]] را بگیرد<ref>[[سید ابوالقاسم حسینی زیدی\|حسینی زیدی]] و [[علی خیاط\|خیاط]]، [[جایگاه امامت از دیدگاه امام رضا (کتاب)\|جایگاه امامت از دیدگاه امام رضا]] ص ۱۲۸.</ref>.		بنابراین، امام باید با توجه به زمانه و شرایط، بهترین [[تصمیمات]] را بگیرد<ref>[[سید ابوالقاسم حسینی زیدی\|حسینی زیدی]] و [[علی خیاط\|خیاط]]، [[جایگاه امامت از دیدگاه امام رضا (کتاب)\|جایگاه امامت از دیدگاه امام رضا]] ص ۱۲۸.</ref>.

			=== [[اجرای حدود]] و [[احکام دین]] ===
			توسط [[امام]] است که [[نماز]]، [[زکات]]، [[روزه]]، [[حج]] و [[جهاد]] به [[کمال]] خود می‌رسد و فیء و [[صدقات]] وفور می‌یابد و [[حدود]] و [[احکام]] جاری می‌گردد و مرزها [[حفظ]] و [[حراست]] می‌شود. [[امام]] [[حلال]] [[خدا]] را [[حلال و حرام]] او را [[حرام]] می‌کند و [[حدود]] او را جاری می‌نماید<ref>عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۱، ص۲۱۸.</ref>.<ref>[[یعقوبعلی برجی\|برجی، یعقوبعلی]]، [[امامت - برجی (مقاله)\|مقاله «امامت»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا]]، ج۲.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۳ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۴۴

2023-06-03T07:44:56Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* امام، زمام و نظام دین و مسلمین */

2023-06-03T07:43:47Z

امام، زمام و نظام دین و مسلمین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۱۳
خط ۵:		خط ۵:
	\| پرسش مرتبط = امامت (پرسش)		\| پرسش مرتبط = امامت (پرسش)
	}}		}}

			==مقدمه==
			[[حضرت رضا]]{{ع}} در احادیثی در تبیین و تشریح [[وظایف امام]] مواردی را بیان کرده که برخی از آنها عبارت‌اند از:

	== [[امام]]، زمام و [[نظام]] [[دین]] و [[مسلمین]] ==		== [[امام]]، زمام و [[نظام]] [[دین]] و [[مسلمین]] ==

Bahmani: /* امام، زمام و نظام دین و مسلمین */

2023-06-03T07:11:00Z

امام، زمام و نظام دین و مسلمین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۴۱
خط ۹:		خط ۹:
	در [[احادیث]] در مورد [[نظم]] دادن به [[کارها]] بسیار تأکید شده است. به [[راستی]]، اگر [[نظم و انضباط]] نباشد، دیری نمی‌پاید که [[فساد]] و [[تباهی]] همه چیز را فرامی‌گیرد؛ مفهومی که همگان و تمامی [[ملت‌ها]] و [[ادیان]] بر آن اتفاق دارند و شاید بتوان گفت از آموخته‌های [[فطری]] است. در همین راستا [[جامعه اسلامی]] و [[مسلمانان]] نیز اگر دارای این نظم نباشند، قطعاً فردایی نامعلوم خواهند داشت.		در [[احادیث]] در مورد [[نظم]] دادن به [[کارها]] بسیار تأکید شده است. به [[راستی]]، اگر [[نظم و انضباط]] نباشد، دیری نمی‌پاید که [[فساد]] و [[تباهی]] همه چیز را فرامی‌گیرد؛ مفهومی که همگان و تمامی [[ملت‌ها]] و [[ادیان]] بر آن اتفاق دارند و شاید بتوان گفت از آموخته‌های [[فطری]] است. در همین راستا [[جامعه اسلامی]] و [[مسلمانان]] نیز اگر دارای این نظم نباشند، قطعاً فردایی نامعلوم خواهند داشت.

	از سوی دیگر، برای ایجاد نظم و نظام، تنها راهی که هیچ اختلافی در آن نیست، راه [[امامت]] و [[ولایت]] است، چه امامت امری است [[الهی]] و در [[مکتب ~~امامت]]،~~ امام{{ع}} کسی است که [[برگزیده خداوند]] باشد. در این صورت، اگر همگان [[متعبد]] باشند و [[کلام خداوند]] و رسولش را بپذیرند، هیچ اختلافی رخ نخواهد داد و بهترین نظم و انضباط در [[جامعه]] حکم‌فرما خواهد بود<ref>انصاری، محمد، شعاع نور امامت، ص۶۸.</ref>.		از سوی دیگر، برای ایجاد نظم و نظام، تنها راهی که هیچ اختلافی در آن نیست، راه [[امامت]] و [[ولایت]] است، چه امامت امری است [[الهی]] و در مکتب امامت، امام{{ع}} کسی است که [[برگزیده خداوند]] باشد. در این صورت، اگر همگان [[متعبد]] باشند و [[کلام خداوند]] و رسولش را بپذیرند، هیچ اختلافی رخ نخواهد داد و بهترین نظم و انضباط در [[جامعه]] حکم‌فرما خواهد بود<ref>انصاری، محمد، شعاع نور امامت، ص۶۸.</ref>.

	این نظم در [[احادیث امام رضا]]{{ع}} این‌گونه آمده است: {{متن حدیث\|الْإِمَامُ... نِظَامُ الدِّينِ وَ عِزُّ الْمُسْلِمِينَ إِنَّ الْإِمَامَةَ زِمَامُ الدِّينِ وَ نِظَامُ الْمُسْلِمِينَ‌}}<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۱، ص۲۰۰؛ ابن بابویه، محمد بن علی (شیخ صدوق)، عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۱۹۷؛ ابن شعیه حرانی، تحف العقول، ص۴۳۸.</ref>. زمام یعنی طنابی که شاخه‌های درخت را با آن می‌بندند تا پراکنده نشوند<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج۱۲، ص۲۷۲.</ref>. امامت [[زمام دین]] است. امامت ریسمانی است که پراکندگی‌ها را به [[ائتلاف]] رساند و جمع‌کننده تفرقه‌های دین است. [[امام هادی]]{{ع}} در [[زیارت جامعه کبیره]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|بِمُوَالاتِكُمْ... ائْتَلَفَتِ الْفُرْقَةُ}}؛ با ولایت شما... تفرقه‌ها به [[اتحاد]] و ائتلاف می‌رسد.		این نظم در احادیث امام رضا{{ع}} این‌گونه آمده است: {{متن حدیث\|الْإِمَامُ... نِظَامُ الدِّينِ وَ عِزُّ الْمُسْلِمِينَ إِنَّ الْإِمَامَةَ زِمَامُ الدِّينِ وَ نِظَامُ الْمُسْلِمِينَ‌}}<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۱، ص۲۰۰؛ ابن بابویه، محمد بن علی (شیخ صدوق)، عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۱۹۷؛ ابن شعیه حرانی، تحف العقول، ص۴۳۸.</ref>. زمام یعنی طنابی که شاخه‌های درخت را با آن می‌بندند تا پراکنده نشوند<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج۱۲، ص۲۷۲.</ref>. امامت [[زمام دین]] است. امامت ریسمانی است که پراکندگی‌ها را به [[ائتلاف]] رساند و جمع‌کننده تفرقه‌های دین است. [[امام هادی]]{{ع}} در [[زیارت جامعه کبیره]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|بِمُوَالاتِكُمْ... ائْتَلَفَتِ الْفُرْقَةُ}}؛ با ولایت شما... تفرقه‌ها به [[اتحاد]] و ائتلاف می‌رسد.

	پس، امامت منشأ ائتلاف هرگونه [[اختلاف]] است و [[حفظ دین]] و [[اهل دین]] به [[برکت]] امامت تحقق می‌یابد. به عبارت دیگر امامت شیرازه دین است که بدون آن شیرازه دین از هم می‌پاشد. مانند شیرازه کتاب که اتصال همه صفحات به آن وابسته است. به وسیلهٔ امامت همه صفحات دین و اهل دین در یک قالب قرار می‌گیرند. [[ابن ابی‌الحدید]] در بیان معنای «[[نظام]]» می‌گوید: «نظام» گردن‌بند، نخی است که آن را جمع می‌کند و [[نظم]] خاصی به آن می‌دهد<ref>ابن ابی‌الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۹، ص۹۶.</ref>.		پس، امامت منشأ ائتلاف هرگونه [[اختلاف]] است و [[حفظ دین]] و [[اهل دین]] به [[برکت]] امامت تحقق می‌یابد. به عبارت دیگر امامت شیرازه دین است که بدون آن شیرازه دین از هم می‌پاشد. مانند شیرازه کتاب که اتصال همه صفحات به آن وابسته است. به وسیلهٔ امامت همه صفحات دین و اهل دین در یک قالب قرار می‌گیرند. [[ابن ابی‌الحدید]] در بیان معنای «[[نظام]]» می‌گوید: «نظام» گردن‌بند، نخی است که آن را جمع می‌کند و [[نظم]] خاصی به آن می‌دهد<ref>ابن ابی‌الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۹، ص۹۶.</ref>.

Bahmani در ‏۳ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۰۸

2023-06-03T07:08:44Z

نمایش تغییرات

Jaafari: /* منابع */

2023-05-23T08:18:12Z

منابع

@@ خط ۱۲۳: / خط ۱۲۳: @@
 در دوره [[حکمرانی]] [[مأمون]] فرق و [[مذاهب]] گوناگونی پدید آمد و در اثر برخورد [[مسلمانان]] با [[عقاید]] و آرای [[اهل کتاب]] و نیز [[دانشمندان]] یونان، [[شبهات]] و اشکالات مختلفی پدیدار شد، چه مأمون [[گرایش]] به [[مذهب]] عقل‌گرای اعتزال داشت و همین امر موجب شد که به ترجمه کتب [[منطق]] و [[فلسفه]] [[تمایل]] نشان دهد. اما در واقع، [[هدف]] او آن بود که با رونق‌بخشی به اندیشه‌های وارداتی و اوهام و [[افکار]] [[فلاسفه]] یونان، از رونق بازار توجه به [[مقام علمی]] [[امامان]]، که پس از [[امام باقر]] و [[امام صادق]]{{عم}} چشمگیر شده بود، بکاهد.
 در میان مترجمان، [[پیروان]] [[متعصب]] مذاهب دیگر نیز بودند که همه آنان حسن‌نیت نداشتند و می‌کوشیدند در بازار داغ انتقال اندیشه‌های [[بیگانه]] به [[جامعه اسلامی]] فرصتی برای نشر عقاید نادرست خود بیابند؛ لذا عقایدشان را در کتب به ظاهر [[علمی]]، به مسلمانان منتقل کردند و این عقاید به سرعت در افکار گروهی از [[جوانان]] و ساده‌دلان رخنه کرد. از این‌رو امام رضا{{ع}} در مناظره با [[سلیمان مروزی]]، وقتی سخن از [[اعتقاد]] به [[جبر]] به میان می‌آید، به او هشدار می‌دهد که نظرات سلیمان ریشه در [[تفکر]] [[یهود]] دارد نه [[حقایق]] [[اسلام]]<ref>ابن بابویه، محمد بن علی (شیخ صدوق)، عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۱۵۹؛ طبرسی، احمد بن علی، الاحتجاج، ج۲، ص۱۷۸.</ref>. این شرایط خاص [[فکری]] و [[فرهنگی]] [[وظیفه]] سنگینی بر دوش [[امام هشتم]]{{ع}} به عنوان [[حافظ]] و پاسدار [[دین خدا]] نهاد و ایشان با [[آگاهی]] کامل از وضع خطرناک موجود، کمر [[همت]] بست و با شرکت در [[مناظرات]] [[آزاد]] با [[فلاسفه]] و [[متکلمان]] و علمای [[اهل کتاب]] و... بی‌پایگی [[افکار]] و [[شبهات]] آنان را روشن ساخت و اصالت [[عقیده]] و [[فرهنگ اسلامی]] را [[حفظ]] کرد<ref>طاهری، مرتضی، امام یگانه دوران، ص۱۵۱.</ref>.<ref>[[سید ابوالقاسم حسینی زیدی|حسینی زیدی]] و [[علی خیاط|خیاط]]، [[جایگاه امامت از دیدگاه امام رضا (کتاب)|جایگاه امامت از دیدگاه امام رضا]] ص ۱۲۲.</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2023-05-23T08:14:37Z

منابع

@@ خط ۱۰۷: / خط ۱۰۷: @@
 #استفاده [[امام]]{{ع}} از [[فرصت]] پیش‌آمده برای تقویت بعد ارتباطی با عموم [[مردم]]. این بعد از [[برخورد امام]] از همان ابتدای [[سفر]] از [[مدینه]] آغاز شد و به رغم مسیری که [[مأمون]] برای این سفر در نظر گرفته بود تا به شهرهای معروف به [[محبت اهل بیت]]{{عم}} مانند [[کوفه]] و [[قم]] برنخورد، در [[اهواز]]، [[بصره]] و در شکلی ممتاز، در [[نیشابور]] [[خودنمایی]] کرد.
 بنابراین [[شناخت]] نداشتن و حتی [[بغض به اهل بیت]]{{عم}} در آن [[زمان]]، مبدل به [[شایستگی]] اینان به [[علم]] و [[تقوا]] و حتی [[خلافت]] گردید و زبان‌ها به [[ستایش]] همه‌جانبه آنها گشوده شد و تلاش مأمون در تخریب جایگاه آنان ناکام ماند.<ref>[[سید ابوالقاسم حسینی زیدی|حسینی زیدی]] و [[علی خیاط|خیاط]]، [[جایگاه امامت از دیدگاه امام رضا (کتاب)|جایگاه امامت از دیدگاه امام رضا]] ص ۱۱۵.</ref>
 == منابع ==