وقایع پس از شهادت امام حسین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2024-07-08T08:12:37Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۲
خط ۱۴۴:		خط ۱۴۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:امام حسین]]		[[رده:شهادت امام حسین]]

Bahmani: /* دفن اجساد شهدا */

2024-07-05T10:34:01Z

دفن اجساد شهدا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۴
خط ۱۲۳:		خط ۱۲۳:
	اگر [[پیامبر]] به شما بگوید: شما که آخرین [[امت‌ها]] بودید، پس از من، با [[عترت]] و [[اهل]] بیتم چه کردید که برخی از آنها اسیرند و برخی به [[خون]] آغشته؟ چه پاسخ می‌دهید؟<ref>[[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)\|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۲۰۴.</ref>.		اگر [[پیامبر]] به شما بگوید: شما که آخرین [[امت‌ها]] بودید، پس از من، با [[عترت]] و [[اهل]] بیتم چه کردید که برخی از آنها اسیرند و برخی به [[خون]] آغشته؟ چه پاسخ می‌دهید؟<ref>[[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)\|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۲۰۴.</ref>.

	==[[دفن]] [[اجساد شهدا]]==		==[[دفن]] اجساد شهدا==
	[[مسعودی]] در [[اثبات الوصیه]] گوید: [[زین العابدین]] در [[روز]] سیزدهم [[محرم]] برای دفن پدرش به [[کربلا]] آمد<ref>اثبات الوصیه، ص۱۷۳.</ref>.		[[مسعودی]] در [[اثبات الوصیه]] گوید: [[زین العابدین]] در [[روز]] سیزدهم [[محرم]] برای دفن پدرش به [[کربلا]] آمد<ref>اثبات الوصیه، ص۱۷۳.</ref>.
	[[شیخ مفید]] در [[ارشاد]] گوید: هنگامی‌که [[عمر سعد]] از کربلا برون رفت، گروهی از [[بنی اسد]] که در [[غاضریه]] می‌زیستند به [[قتلگاه]] آمدند و بر حسین و یارانش [[نماز]] گزاردند و حسین{{ع}} را در همین‌جا که اکنون [[قبر]] اوست [[دفن]] کردند و [[علی بن الحسین]] را پائیین پای او قرار دادند و دیگر [[شهدای اهل بیت]] و [[یاران حسین]] را که پیرامون او بودند، همگی را با هم، نزدیک دو پای حسین دفن کردند و [[عباس بن علی]]{{ع}} را در همان محل که کشته شده بود، و اکنون قبر اوست، دفن کردند<ref>ارشاد مفید، ص۲۲۷.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)\|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۲۰۶.</ref>.		[[شیخ مفید]] در [[ارشاد]] گوید: هنگامی‌که [[عمر سعد]] از کربلا برون رفت، گروهی از [[بنی اسد]] که در [[غاضریه]] می‌زیستند به [[قتلگاه]] آمدند و بر حسین و یارانش [[نماز]] گزاردند و حسین{{ع}} را در همین‌جا که اکنون [[قبر]] اوست [[دفن]] کردند و [[علی بن الحسین]] را پائیین پای او قرار دادند و دیگر [[شهدای اهل بیت]] و [[یاران حسین]] را که پیرامون او بودند، همگی را با هم، نزدیک دو پای حسین دفن کردند و [[عباس بن علی]]{{ع}} را در همان محل که کشته شده بود، و اکنون قبر اوست، دفن کردند<ref>ارشاد مفید، ص۲۲۷.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)\|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۲۰۶.</ref>.

Bahmani: /* خبر شهادت امام{{ع}} به مدینه می‌رسد */

2024-07-05T10:33:44Z

خبر شهادت امام{{ع}} به مدینه می‌رسد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۳
خط ۱۱۱:		خط ۱۱۱:
	[[ابومخنف]] گوید: [[عبیدالله بن زیاد]] سپس دستور داد [[سر حسین]] را بر نیزه کنند و در محله‌های [[کوفه]] بگردانند.<ref>[[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)\|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۲۰۰.</ref>.		[[ابومخنف]] گوید: [[عبیدالله بن زیاد]] سپس دستور داد [[سر حسین]] را بر نیزه کنند و در محله‌های [[کوفه]] بگردانند.<ref>[[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)\|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۲۰۰.</ref>.

	==خبر [[شهادت امام]]{{ع}} به [[مدینه]] می‌رسد==		==خبر شهادت امام{{ع}} به [[مدینه]] می‌رسد==
	[[طبری]] از قول «[[عوانة بن حکم]]» گوید: هنگامی‌که عبیدالله بن زیاد، [[حسین بن علی]] را کشت و سرش را نزد او آوردند «[[عبدالملک بن ابی حارث]]» را خواست و به او گفت: به‌سوی مدینه بشتاب و نزد «[[عمرو بن سعید بن عاص]]» برو و او را به کشته شدن حسین [[بشارت]] بده! او خواست بهانه آورد که ابن زیاد بهانه‌ناپذیر پرخاش کرد و توبیخ‌اش نمود و گفت: «به سرعت برو تا به مدینه برسی که مبادا این خبر از تو پیشی بگیرد!» و بعد مقداری دینار طلا به او داد و گفت: «بهانه نیاور! اگر مرکبت هم در راه ماند، مرکب دیگری کرایه کن!» عبد الملک گوید: وارد مدینه شدم. مردی از [[قریش]] مرا دید و پرسید: چه خبر؟ گفتم: خبر نزد [[امیر مدینه]]! و او گفت «{{متن قرآن\|إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ}}، حسین بن علی کشته شد!»		[[طبری]] از قول «[[عوانة بن حکم]]» گوید: هنگامی‌که عبیدالله بن زیاد، [[حسین بن علی]] را کشت و سرش را نزد او آوردند «[[عبدالملک بن ابی حارث]]» را خواست و به او گفت: به‌سوی مدینه بشتاب و نزد «[[عمرو بن سعید بن عاص]]» برو و او را به کشته شدن حسین [[بشارت]] بده! او خواست بهانه آورد که ابن زیاد بهانه‌ناپذیر پرخاش کرد و توبیخ‌اش نمود و گفت: «به سرعت برو تا به مدینه برسی که مبادا این خبر از تو پیشی بگیرد!» و بعد مقداری دینار طلا به او داد و گفت: «بهانه نیاور! اگر مرکبت هم در راه ماند، مرکب دیگری کرایه کن!» عبد الملک گوید: وارد مدینه شدم. مردی از [[قریش]] مرا دید و پرسید: چه خبر؟ گفتم: خبر نزد [[امیر مدینه]]! و او گفت «{{متن قرآن\|إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ}}، حسین بن علی کشته شد!»
	آن‎گاه نزد [[عمرو بن سعید]] رفتم و او گفت: از کوفه چه خبر؟ گفتم: خبری که [[امیر]] را [[خرسند]] می‌کند، حسین بن علی کشته شد! گفت: کشته شدنش را جار بزن! من چنان کردم، و به [[خدا]] [[سوگند]] هرگز شیونی چون شیون [[زنان]] [[بنی هاشم]]، که بر حسین می‌گریستند، ندیدم! و عمرو بن سعید که شنید گفت: این شیون به‌جای شیون بر [[عثمان بن عفان]]! سپس به [[منبر]] رفت و [[مردم]] را از کشته شدن حسین [[آگاه]] کرد.		آن‎گاه نزد [[عمرو بن سعید]] رفتم و او گفت: از کوفه چه خبر؟ گفتم: خبری که [[امیر]] را [[خرسند]] می‌کند، حسین بن علی کشته شد! گفت: کشته شدنش را جار بزن! من چنان کردم، و به [[خدا]] [[سوگند]] هرگز شیونی چون شیون [[زنان]] [[بنی هاشم]]، که بر حسین می‌گریستند، ندیدم! و عمرو بن سعید که شنید گفت: این شیون به‌جای شیون بر [[عثمان بن عفان]]! سپس به [[منبر]] رفت و [[مردم]] را از کشته شدن حسین [[آگاه]] کرد.

Bahmani: /* خطبه زینب{{س}} */

2024-07-05T10:33:27Z

خطبه زینب{{س}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۳
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	در [[فتوح ابن اعثم]]، [[مقتل خوارزمی]] و دیگر کتب گویند: «[[یزیدیان]] حرم [[رسول خدا]]{{صل}} را مانند [[اسیران]] به راه انداختند تا به کوفه رسیدند. [[مردم]] به تماشای آنها بیرون آمدند و می‌گریستند و ناله می‌زدند. [[علی بن الحسین]] درحالی‌که [[بیماری]] توانش را گرفته و [[غل و زنجیر]] از پایش انداخته بود گفت: «هان! اینان به خاطر ما میگریند و [[ضجه]] می‌زنند! پس چه کسانی (کسان) ما را کشته‌اند؟!» در این‌حال زنی از [[کوفیان]] از بلندائی صدا زد: «شما از کدام اسیرانید؟» گفتند: «ما [[اسیران]] [[آل]] محمدیم!» آن [[زن]] (به‌سرعت) فرود آمد و به جمع [[پوشاک]] و [[لباس]] و مقنعه پرداخت و به آنها داد<ref>بخش اخیر از کتاب مثیر الأحزان، ص۶۶، است و دنباله مطلب از ابن اعثم.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)\|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۱۹۵.</ref>.		در [[فتوح ابن اعثم]]، [[مقتل خوارزمی]] و دیگر کتب گویند: «[[یزیدیان]] حرم [[رسول خدا]]{{صل}} را مانند [[اسیران]] به راه انداختند تا به کوفه رسیدند. [[مردم]] به تماشای آنها بیرون آمدند و می‌گریستند و ناله می‌زدند. [[علی بن الحسین]] درحالی‌که [[بیماری]] توانش را گرفته و [[غل و زنجیر]] از پایش انداخته بود گفت: «هان! اینان به خاطر ما میگریند و [[ضجه]] می‌زنند! پس چه کسانی (کسان) ما را کشته‌اند؟!» در این‌حال زنی از [[کوفیان]] از بلندائی صدا زد: «شما از کدام اسیرانید؟» گفتند: «ما [[اسیران]] [[آل]] محمدیم!» آن [[زن]] (به‌سرعت) فرود آمد و به جمع [[پوشاک]] و [[لباس]] و مقنعه پرداخت و به آنها داد<ref>بخش اخیر از کتاب مثیر الأحزان، ص۶۶، است و دنباله مطلب از ابن اعثم.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)\|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۱۹۵.</ref>.

	==[[خطبه زینب]]{{س}}==		==خطبه حضرت زینب{{س}}==
	[[بشیر بن حذیم اسدی]] گوید: در آن [[روز]] «[[زینب]]» دختر علی{{ع}} را دیدم که سخن می‌گوید و براستی که هرگز پرده‌نشینی سخنورتر از او ندیدم، گوئی از زبان [[امیر مؤمنان علی بن ابی طالب]] سخن می‌گفت. او به [[مردم]] اشاره کرد ساکت شوید! ناگهان نفس‌ها [[حبس]] شد و زنگ‌ها آرام گرفتند و او گفت:		[[بشیر بن حذیم اسدی]] گوید: در آن [[روز]] «[[زینب]]» دختر علی{{ع}} را دیدم که سخن می‌گوید و براستی که هرگز پرده‌نشینی سخنورتر از او ندیدم، گوئی از زبان [[امیر مؤمنان علی بن ابی طالب]] سخن می‌گفت. او به [[مردم]] اشاره کرد ساکت شوید! ناگهان نفس‌ها [[حبس]] شد و زنگ‌ها آرام گرفتند و او گفت:
	«[[حمد]] و [[سپاس]] خدای را سزاست و [[درود خدا]] بر محمد [[رسول الله]] و بر آل [[پاک]] و برگزیده او [[آل الله]]! و بعد، ای کوفیان! ای [[فریبکاران]] [[پیمان‌شکن]] مکار! [[گریه]] می‌کنید؟! این اشک‌ها پایان نپذیرد و این ناله‌ها آرام نگیرد «مثل شما مثل آن زنی است که رشته‌های خود را پس از تابیدن و محکم شدن از هم می‌گسست»<ref>اقتباس از آیه ۹۲ سوره نحل.</ref>.		«[[حمد]] و [[سپاس]] خدای را سزاست و [[درود خدا]] بر محمد [[رسول الله]] و بر آل [[پاک]] و برگزیده او [[آل الله]]! و بعد، ای کوفیان! ای [[فریبکاران]] [[پیمان‌شکن]] مکار! [[گریه]] می‌کنید؟! این اشک‌ها پایان نپذیرد و این ناله‌ها آرام نگیرد «مثل شما مثل آن زنی است که رشته‌های خود را پس از تابیدن و محکم شدن از هم می‌گسست»<ref>اقتباس از آیه ۹۲ سوره نحل.</ref>.

Wasity: /* سرهای شهیدان میان قاتلان تقسیم می‌شود */

2023-09-25T05:06:15Z

سرهای شهیدان میان قاتلان تقسیم می‌شود

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۶
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	==سرهای شهیدان میان [[قاتلان]] تقسیم می‌شود==		==سرهای شهیدان میان [[قاتلان]] تقسیم می‌شود==
	[[طبری]] از قول [[ابی مخنف]] گوید: هنگامی‌که [[حسین بن علی]]{{ع}} کشته شد، سرهای کشته‌شدگان [[اهل البیت]] و [[شیعیان]] و یارانش را نزد «عبیدالله بن زیاد» آوردند. [[قبیله]] «کنده» با سیزده سر، به [[فرماندهی]] «قیس بن اشعث»، قبیله «[[هوازن]]» با بیست سر، به فرماندهی «شمر بن ذی الجوشن» قبیله «[[تمیم]]» با هفده سر، قبیله «[[بنی اسد]]» با شش سر، قبیله «[[مذحج]]» با هفت سر، و دیگران با هفت سر که جمعا هفتاد سر می‌شد، نزد [[ابن زیاد]] آمدند.		[[طبری]] از قول [[ابی مخنف]] گوید: هنگامی‌که [[حسین بن علی]]{{ع}} کشته شد، سرهای کشته‌شدگان [[اهل البیت]] و [[شیعیان]] و یارانش را نزد «عبیدالله بن زیاد» آوردند. [[قبیله]] «کنده» با سیزده سر، به [[فرماندهی]] «قیس بن اشعث»، قبیله «[[هوازن]]» با بیست سر، به فرماندهی «شمر بن ذی الجوشن» قبیله «[[تمیم]]» با هفده سر، قبیله «[[بنی اسد]]» با شش سر، قبیله «[[مذحج]]» با هفت سر، و دیگران با هفت سر که جمعا هفتاد سر می‌شد، نزد [[ابن زیاد]] آمدند.
	[[قاتل حسین]]{{ع}} «[[سنان]] بن [[أنس~~]] [[~~نخعی]]» بود و سر آن حضرت را «[[خولی بن یزید]]» به [[کوفه]] آورد.		[[قاتل حسین]]{{ع}} «[[سنان بن أنس نخعی]]» بود و سر آن حضرت را «[[خولی بن یزید]]» به [[کوفه]] آورد.
	[[قاتل]] [[عباس بن علی]] «[[زید بن رقاد]]» و «[[حکیم بن طفیل]]» بودند.		[[قاتل]] [[عباس بن علی]] «[[زید بن رقاد]]» و «[[حکیم بن طفیل]]» بودند.
	[[جعفر بن علی بن ابی طالب]]، [[عبدالله بن علی]] و [[عثمان بن علی]]، [[برادران]] [[مادری]] عباس{{ع}}، و [[محمد بن علی بن ابی طالب]] و [[ابوبکر بن علی]] نیز در آن [[روز]] به [[شهادت]] رسیدند.		[[جعفر بن علی بن ابی طالب]]، [[عبدالله بن علی]] و [[عثمان بن علی]]، [[برادران]] [[مادری]] عباس{{ع}}، و [[محمد بن علی بن ابی طالب]] و [[ابوبکر بن علی]] نیز در آن [[روز]] به [[شهادت]] رسیدند.

Wasity در ‏۲۵ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۰۵

2023-09-25T05:05:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۵
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	[[علی بن حسین بن علی]] - [[امام سجاد]]{{ع}} - صغیر پنداشته شد و کشته نشد<ref>امام سجاد{{ع}} صغیر نبود بلکه بیمار بود و به‌خاطر بیماری کشته نشد و چنان‎که یادآور شدیم آن حضرت در آن زمان پدر امام محمد باقر{{ع}} بود.</ref>.		[[علی بن حسین بن علی]] - [[امام سجاد]]{{ع}} - صغیر پنداشته شد و کشته نشد<ref>امام سجاد{{ع}} صغیر نبود بلکه بیمار بود و به‌خاطر بیماری کشته نشد و چنان‎که یادآور شدیم آن حضرت در آن زمان پدر امام محمد باقر{{ع}} بود.</ref>.

	[[ابوبکر بن حسن بن علی بن ابی طالب]] به دست «[[عبدالله بن عقبه]]» به‌شهادت رسید و عبدالله بن حسین بن علی را «[[حرملة بن ~~کامل~~]]» [[هدف]] تیر قرار داد.		[[ابوبکر بن حسن بن علی بن ابی طالب]] به دست «[[عبدالله بن عقبه]]» به‌شهادت رسید و عبدالله بن حسین بن علی را «[[حرملة بن کاهل]]» [[هدف]] تیر قرار داد.
	[[قاسم بن حسن بن علی]] را «[[سعد بن عمرو]]» به شهادت رسانید و [[عون]] بن [[عبدالله بن جعفر بن ابی طالب]] را «[[عبدالله بن قطبه]]» و [[محمد بن عبدالله بن جعفر بن ابی طالب]] را «[[عامر بن نهشل]]» به شهادت رسانید.		[[قاسم بن حسن بن علی]] را «[[سعد بن عمرو]]» به شهادت رسانید و [[عون]] بن [[عبدالله بن جعفر بن ابی طالب]] را «[[عبدالله بن قطبه]]» و [[محمد بن عبدالله بن جعفر بن ابی طالب]] را «[[عامر بن نهشل]]» به شهادت رسانید.
	[[جعفر بن عقیل بن ابی طالب]] را «[[بشر بن حوط همدانی]]» به‌شهادت رسانید و [[عبدالرحمان بن عقیل بن ابی طالب]] را «[[عمرو بن صبیح]]» هدف قرار داد و [[شهید]] کرد.		[[جعفر بن عقیل بن ابی طالب]] را «[[بشر بن حوط همدانی]]» به‌شهادت رسانید و [[عبدالرحمان بن عقیل بن ابی طالب]] را «[[عمرو بن صبیح]]» هدف قرار داد و [[شهید]] کرد.

Jaafari: /* منابع */

2023-09-25T04:51:52Z

منابع

نمایش تغییرات

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = امام حسین | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== هفتاد و دو تن از یاران حسین{{ع}} به شهادت رسیدند و مردم غاضریه از قبیله بنی اسد، روز دوم، حسین و یارانش را دفن کردند. از سپاه عمر سعد نیز...» ایجاد کرد

2023-09-25T04:46:01Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = امام حسین | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== هفتاد و دو تن از یاران حسین{{ع}} به شهادت رسیدند و مردم غاضریه از قبیله بنی اسد، روز دوم، حسین و یارانش را دفن کردند. از سپاه عمر سعد نیز...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = امام حسین
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
[[هفتاد و دو تن]] از [[یاران حسین]]{{ع}} به [[شهادت]] رسیدند و [[مردم]] [[غاضریه]] از [[قبیله بنی اسد]]، [[روز]] دوم، حسین و یارانش را [[دفن]] کردند. از [[سپاه عمر سعد]] نیز هشتاد و هشت نفر کشته و عده‌ای مجروح شدند که [[عمر سعد]] بر کشته‌های [[سپاه]] خود [[نماز]] خواند و آنها را دفن کرد.
[[طبری]] گوید: هنگامی‌که حسین کشته شد، [[ابن سعد]] بی‌درنگ سر او را به وسیله «[[خولی بن یزید]]» و «[[حمید بن مسلم]]» برای [[عبیدالله بن زیاد]] فرستاد. [[خولی]] با [[سر حسین]] آمد و خواست وارد [[قصر حکومتی]] شود که در را بسته دید؛ لذا با سر به [[خانه]] رفت و آن را زیر تغاری نهاد و وارد بستر شد. زوجه‌اش به‌نام «نوار» گوید: «از او پرسیدم: چه خبر؟ چه با خود داری؟ گفت: با گنج دهر نزدت آمده‌ام! این سر حسین است که در خانه توست! گوید: گفتم: وای بر تو! مردم با طلا و [[نقره]] آمده‌اند و تو با سر زاده [[رسول خدا]]{{صل}}! نه، به [[خدا]] [[سوگند]] - پس از این - هرگز در کنار تو قرار نگیرم، و از بستر برخاستم و به حیاط رفتم. او زوجه دیگرش را فراخواند و به بستر برد. من نیز نشستم و به نظاره آن سر پرداختم. به خدا سوگند پیوسته نگاه کردم و دیدم که نوری عمودین از [[آسمان]] به آن تغار می‌تابید و پرنده‌ای سفید پیرامون آن بال و پر می‌زد!».

[[راوی]] گوید: صبح که شد خولی سر حسین{{ع}} را نزد «عبیدالله بن زیاد» برد و عمر سعد نیز روز بعد [[زنان]] و [[دختران]] و [[کودکان]] و [[علی بن الحسین]] [[بیمار]] را با سپاه خود به [[کوفه]] برد<ref>تاریخ طبری (چاپ اروپا)، ج۲، ص۳۶۸ - ۳۶۹.</ref>.
و نیز از قول «[[قرة بن قیس تمیمی]]» گوید: «هنگامی‌که زنان و کودکان را از کنار اجساد حسین و یارانش عبور دادند به چشم خود دیدم که چگونه ناله می‌کردند و بر چهره خود لطمه می‌زدند... و هرگز این گفته [[زینب]] دختر [[فاطمه]] را فراموش نمی‌کنم که چون جسد بر [[زمین]] افتاده برادرش حسین را دید فریاد زد: {{متن حدیث|يَا مُحَمَّدَاهْ يَا مُحَمَّدَاهْ‌}}! [[فرشتگان]] [[آسمان]] بر تو [[درود]] فرستند. این حسین (تو) است که برهنه و به‌خون آغشته و از هم گسسته بر زمین افتاده است! یا محمداه! این [[دختران]] تواند که به اسیری برده می‌شوند! این [[نوادگان]] تواند که همگی کشته شده‌اند و گرد و غبار بر آنها می‌نشیند!» گوید: به‌خدا [[سوگند]] [[دوست]] و [[دشمن]] را به [[گریه]] انداخت».
و نیز، [[عمر سعد]] دستور داد سرهای دیگر [[شهیدان]] را که «هفتاد و دو نفر» بودند از بدن جدا کردند و آنها را به [[شمر بن ذی الجوشن]] و [[قیس بن اشعث]] و [[عمرو بن حجاج]] و [[عزره بن قیس]] سپرد تا نزد «[[عبیدالله بن زیاد]]» ببرند<ref>تاریخ طبری (چاپ اروپا)، ج۲، ص۳۷۰.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۱۹۲.</ref>.

==سرهای شهیدان میان [[قاتلان]] تقسیم می‌شود==
[[طبری]] از قول [[ابی مخنف]] گوید: هنگامی‌که [[حسین بن علی]]{{ع}} کشته شد، سرهای کشته‌شدگان [[اهل البیت]] و [[شیعیان]] و یارانش را نزد «عبیدالله بن زیاد» آوردند. [[قبیله]] «کنده» با سیزده سر، به [[فرماندهی]] «قیس بن اشعث»، قبیله «[[هوازن]]» با بیست سر، به فرماندهی «شمر بن ذی الجوشن» قبیله «[[تمیم]]» با هفده سر، قبیله «[[بنی اسد]]» با شش سر، قبیله «[[مذحج]]» با هفت سر، و دیگران با هفت سر که جمعا هفتاد سر می‌شد، نزد [[ابن زیاد]] آمدند.
[[قاتل حسین]]{{ع}} «[[سنان]] بن [[أنس]] [[نخعی]]» بود و سر آن حضرت را «[[خولی بن یزید]]» به [[کوفه]] آورد.
[[قاتل]] [[عباس بن علی]] «[[زید بن رقاد]]» و «[[حکیم بن طفیل]]» بودند.
[[جعفر بن علی بن ابی طالب]]، [[عبدالله بن علی]] و [[عثمان بن علی]]، [[برادران]] [[مادری]] عباس{{ع}}، و [[محمد بن علی بن ابی طالب]] و [[ابوبکر بن علی]] نیز در آن [[روز]] به [[شهادت]] رسیدند.
[[علی بن حسین بن علی]]{{ع}} - معروف به [[علی اکبر]] - که مادرش «[[لیلی]]» دختر «ابی [[مرة]]» بود و از طرف مادر به «[[میمونه]]» [[دختر ابوسفیان]] می‌رسید به‌دست «[[مرة بن منقذ]]» به [[شهادت]] رسید.
[[عبدالله بن حسین بن علی]]{{ع}} که فرزند «[[رباب]]» دختر «امرءی القیس» بود به دست «[[هانی بن ثبیت]]» به شهادت رسید.
[[علی بن حسین بن علی]] - [[امام سجاد]]{{ع}} - صغیر پنداشته شد و کشته نشد<ref>امام سجاد{{ع}} صغیر نبود بلکه بیمار بود و به‌خاطر بیماری کشته نشد و چنان‎که یادآور شدیم آن حضرت در آن زمان پدر امام محمد باقر{{ع}} بود.</ref>.

[[ابوبکر بن حسن بن علی بن ابی طالب]] به دست «[[عبدالله بن عقبه]]» به‌شهادت رسید و عبدالله بن حسین بن علی را «[[حرملة بن کامل]]» [[هدف]] تیر قرار داد.
[[قاسم بن حسن بن علی]] را «[[سعد بن عمرو]]» به شهادت رسانید و [[عون]] بن [[عبدالله بن جعفر بن ابی طالب]] را «[[عبدالله بن قطبه]]» و [[محمد بن عبدالله بن جعفر بن ابی طالب]] را «[[عامر بن نهشل]]» به شهادت رسانید.
[[جعفر بن عقیل بن ابی طالب]] را «[[بشر بن حوط همدانی]]» به‌شهادت رسانید و [[عبدالرحمان بن عقیل بن ابی طالب]] را «[[عمرو بن صبیح]]» هدف قرار داد و [[شهید]] کرد.
[[مسلم بن عقیل بن ابی طالب]] در [[کوفه]] به‌شهادت رسید و [[عبدالله بن مسلم بن عقیل]] را «عمرو بن صبیح» یا «[[اسید بن مالک]]» شهید کردند و [[محمد بن ابی سعید بن عقیل]] را «[[لقیط بن یاسر جهنی]]» به‌شهادت رسانید.
[[عمرو بن حسن بن علی]] نیز صغیر پنداشته شد و کشته نشد<ref>تاریخ طبری، چاپ اول چاپخانه حسینیه مصر، ج۶، ص۲۶۹ - ۲۷۰ و چاپ تصحیح شده محمد ابو الفضل ابراهیم، ج۵، ص۴۶۸ - ۴۶۹ و چاپ اروپا، ج۲، ص۲۸۷ - ۲۸۸.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۱۹۳.</ref>.

==[[سپاه]] [[خلافت]] [[حرم]] [[رسول الله]]{{صل}} را به کوفه می‌برد==
در [[فتوح ابن اعثم]]، [[مقتل خوارزمی]] و دیگر کتب گویند: «[[یزیدیان]] حرم [[رسول خدا]]{{صل}} را مانند [[اسیران]] به راه انداختند تا به کوفه رسیدند. [[مردم]] به تماشای آنها بیرون آمدند و می‌گریستند و ناله می‌زدند. [[علی بن الحسین]] درحالی‌که [[بیماری]] توانش را گرفته و [[غل و زنجیر]] از پایش انداخته بود گفت: «هان! اینان به خاطر ما میگریند و [[ضجه]] می‌زنند! پس چه کسانی (کسان) ما را کشته‌اند؟!» در این‌حال زنی از [[کوفیان]] از بلندائی صدا زد: «شما از کدام اسیرانید؟» گفتند: «ما [[اسیران]] [[آل]] محمدیم!» آن [[زن]] (به‌سرعت) فرود آمد و به جمع [[پوشاک]] و [[لباس]] و مقنعه پرداخت و به آنها داد<ref>بخش اخیر از کتاب مثیر الأحزان، ص۶۶، است و دنباله مطلب از ابن اعثم.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۱۹۵.</ref>.

==[[خطبه زینب]]{{س}}==
[[بشیر بن حذیم اسدی]] گوید: در آن [[روز]] «[[زینب]]» دختر علی{{ع}} را دیدم که سخن می‌گوید و براستی که هرگز پرده‌نشینی سخنورتر از او ندیدم، گوئی از زبان [[امیر مؤمنان علی بن ابی طالب]] سخن می‌گفت. او به [[مردم]] اشاره کرد ساکت شوید! ناگهان نفس‌ها [[حبس]] شد و زنگ‌ها آرام گرفتند و او گفت:
«[[حمد]] و [[سپاس]] خدای را سزاست و [[درود خدا]] بر محمد [[رسول الله]] و بر آل [[پاک]] و برگزیده او [[آل الله]]! و بعد، ای کوفیان! ای [[فریبکاران]] [[پیمان‌شکن]] مکار! [[گریه]] می‌کنید؟! این اشک‌ها پایان نپذیرد و این ناله‌ها آرام نگیرد «مثل شما مثل آن زنی است که رشته‌های خود را پس از تابیدن و محکم شدن از هم می‌گسست»<ref>اقتباس از آیه ۹۲ سوره نحل.</ref>.
شما پیمان‌های خود را وسیله [[فریب]] می‌گیرید! آیا در میان شما جز لاف‌زن و خودستا و فریب‎کار یافت می‌شود؟ کنیزگونه [[تملق]] می‌گوئید و دشمنانه غمزه می‌آورید، یا چون سبزه‌زاری بر مزبله، یا گچ‌اندودی بر [[مقبره]] (خودنمائی می‌کنید!) [[آگاه]] باشید که بد توشه‌ای برای خود ذخیره کردید، [[خشم خدا]] را بر خود خریدید و در [[عذاب]] او جاودان شدید!
آیا می‌گریید و شیون می‌کنید؟! آری، به [[خدا]] [[سوگند]] بسیار بگریید و اندک بخندید، که [[ننگ]] و عارش را بر خود گرفتید و پس از آن با هیچ شستنی پاکش نسازید. آری، چگونه می‌توانید (ننگ) کشتن دردانه [[خاتم انبیا]]، [[سید جوانان اهل بهشت]] [[پناه]] [[نیکان]]، [[پناهگاه]] بلازدگان، روشنای [[برهان]] و زبان گویایتان را از دامن خود بزدائید؟! آوه که چه بار [[بدی]] را بر دوش گرفتید. [[مرگ]] و نابودی بر شما باد که سعی‌تان [[بیهوده]]، دستتان بریده و کسبتان زیان‌آور شد و با [[خشم خدا]] باز آمدید و [[ذلت]] و [[خواری]] بر شما هموار گردید.

وای بر شما ای [[کوفیان]]! آیا می‌دانید چه جگری از [[رسول خدا]] دریدید؟ و چه خونی از او ریختند؟ و چه پرده‌نشینانی را در معرض نهادید؟ و چه حریمی را شکستید؟ و چه حرمتی را هتک کردید؟ «براستی که کار [[زشتی]] کردید چونان که نزدیک است [[آسمان‌ها]] از اثر آن بشکافند و [[زمین]] چاک خورد و [[کوه‌ها]] به‌شدت فرو ریزند!»<ref>اقتباس از آیات ۸۹ و ۹۰ سوره مریم.</ref>.
آنچه شما کردید، به وسعت زمین و گستره [[آسمان]]، ویرانگر و باورنکردنی و وقیحانه و طغیان‎گرانه و احمقانه و [[زشت]] و زننده بود! آیا از اینکه آسمان [[خون]] بارید [[تعجب]] کردید؟ یقینا [[عذاب]] [[آخرت]] دشوارتر و خوارکننده‌تر است و شما [[یاری]] نخواهید شد. پس، به این مهلتی که داده شدید دلخوش مباشید که [[خدای عزوجل]] از این [[شتاب]] شما بازنماند و از فوت [[خونخواهی]] نهراسد. (آری) نه چنان است که پنداشته‌اید، بلکه [[پروردگار]] شما در کمین‌گاه است!».
[[بشیر]] گوید: به [[خدا]] [[سوگند]] در آن [[روز]] [[مردم]] را [[حیران]] و [[سرگردان]] دیدم، چنان که گوئی مست و مدهوش بودند. می‌گریستند و [[اندوه]] می‌خوردند، [[ضجه]] می‌زدند و اظهار [[تأسف]] می‌کردند و دستانشان را بر دهانشان نهاده بودند. پیرمردی از کوفیان در کنار من می‌گریست و درحالی‌که محاسنش به اشکش آغشته شده بود می‌گفت: «پدر و مادرم فدای تو باد! راست گفتی. [[پیران]] شما بهترین پیران و [[جوانان]] شما [[برترین]] جوانان و [[زنان]] شما [[نیکوترین]] زنان و [[نسل]] شما خوب‌ترین نسل‌هاست که نه [[خوار]] می‌شود و نه [[مقهور]] می‌گردد»<ref>تاریخ ابن اعثم، ج۵، ص۲۲۱ - ۲۲۶؛ مقتل خوارزمی، ج۲، ص۴۰ - ۴۲.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۱۹۵.</ref>.

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:1100846.jpg|22px]] [[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)|'''معالم المدرستین ج۳''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:امام حسین]]