ولایت معنوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2024-07-21T12:36:09Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۰۶
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	در هر دوره‌ای یک [[انسان کامل]] که حامل [[معنویت]] کلی [[انسانیت]] است وجود دارد به قول [[مولوی]]: «پس به هر دوری ولیی [[قائم]] است» ما معتقدیم هیچ عصر و زمانی از یک انسان کامل خالی نیست و [[امام]]، یعنی انسان کامل و به تعبیر دیگر، [[حجت]] [[زمان]] است: {{متن حدیث\|لَوْ بَقِيَتِ الْأَرْضُ بِغَيْرِ إِمَامٍ‌، لَسَاخَتْ‌}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص۱۷۹، حدیث ۱۰؛ نعمانی، کتاب الغیبه نعمانی، ص۱۳۸، باب هشتم، حدیث ۸.</ref> هیچ وقت نبوده و نخواهد بود که [[زمین]] از [[حجت خدا]] و انسان کامل خالی باشد. امام به این معنا یعنی [[رهبری]] [[انسان‌ها]] و [[هدایت]] [[جامعه]] به سوی کمال چه از نظر [[اجتماعی]] و دنیابی و چه از نظر [[روحانی]] و [[معنوی]] و [[سلوک الی الله]]. امام به این معنا یعنی کسی که بر [[اعمال]] و [[رفتار]] ما [[شاهد]] و ناظر است. ما معتقدیم گر چه امام [[معصوم]] الان بر همه [[مردم]] حاضر و ناظر است و [[غافل]] نیست حتی معتقدیم که [[امامان]] از [[دنیا]] رفته‌اند ولی مثل خود [[پیغمبر]] ما را [[حس]] می‌کنند و در [[زیارت]] اکثر آنها به چنین [[ولایت]] و امامتی [[اقرار]] و اعتراف می‌کنیم: {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ تَشَهَدُ مَقامي وَتَسْمَعُ كَلامِيْ وَتَرُدُّ سَلامي}}؛ «ای امام معصوم، ای حجت خدا! با آن‌که از [[دنیا]] رفته‌ای اما [[گواهی]] می‌دهم تو الان وجود مرا در این جا [[حس]] می‌کنی و می‌بینی، اعتراف می‌کنم که تو سخن مرا می‌شنوی، من [[شهادت]] می‌دهم سلامی که به تو می‌گویم به من جواب می‌دهی».		در هر دوره‌ای یک [[انسان کامل]] که حامل [[معنویت]] کلی [[انسانیت]] است وجود دارد به قول مولوی: «پس به هر دوری ولیی [[قائم]] است» ما معتقدیم هیچ عصر و زمانی از یک انسان کامل خالی نیست و [[امام]]، یعنی انسان کامل و به تعبیر دیگر، [[حجت]] [[زمان]] است: {{متن حدیث\|لَوْ بَقِيَتِ الْأَرْضُ بِغَيْرِ إِمَامٍ‌، لَسَاخَتْ‌}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص۱۷۹، حدیث ۱۰؛ نعمانی، کتاب الغیبه نعمانی، ص۱۳۸، باب هشتم، حدیث ۸.</ref> هیچ وقت نبوده و نخواهد بود که [[زمین]] از [[حجت خدا]] و انسان کامل خالی باشد. امام به این معنا یعنی [[رهبری]] [[انسان‌ها]] و [[هدایت]] [[جامعه]] به سوی کمال چه از نظر [[اجتماعی]] و دنیابی و چه از نظر [[روحانی]] و [[معنوی]] و سلوک الی الله. امام به این معنا یعنی کسی که بر [[اعمال]] و [[رفتار]] ما [[شاهد]] و ناظر است. ما معتقدیم گر چه امام [[معصوم]] الان بر همه [[مردم]] حاضر و ناظر است و [[غافل]] نیست حتی معتقدیم که [[امامان]] از [[دنیا]] رفته‌اند ولی مثل خود [[پیغمبر]] ما را [[حس]] می‌کنند و در [[زیارت]] اکثر آنها به چنین [[ولایت]] و امامتی [[اقرار]] و اعتراف می‌کنیم: {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ تَشَهَدُ مَقامي وَتَسْمَعُ كَلامِيْ وَتَرُدُّ سَلامي}}؛ «ای امام معصوم، ای حجت خدا! با آن‌که از [[دنیا]] رفته‌ای اما [[گواهی]] می‌دهم تو الان وجود مرا در این جا [[حس]] می‌کنی و می‌بینی، اعتراف می‌کنم که تو سخن مرا می‌شنوی، من [[شهادت]] می‌دهم سلامی که به تو می‌گویم به من جواب می‌دهی».

	این [[شأن]] و [[مقام]] را هیچ گروهی برای هیچ کس قائل نیست فقط [[اهل تسنن]] (غیر از [[وهابی‌ها]]) برای [[پیغمبر]] قائل هستند نه برای دیگری، اما دیدگاه [[شیعه]] این است که این شأن و [[رهبری]] فقط درخور [[حضرت ابراهیم]] و [[پیامبر اسلام]] و [[امیرالمؤمنین]] و [[امامان معصوم]] بعد از اوست و بس<ref>در حدیث طولانی که ترجمه آن در اول این بخش از عبدالعزیز بن مسلم از علی بن موسی {{ع}} گذشت به این حقیقت اشاره دارد. در آن حدیث، اوصاف امام {{ع}} را ادامه می‌دهد تا می‌گوید: {{متن حدیث\|... وَ إِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اخْتَارَهُ اللَّهُ لِأُمُورِ عِبَادِهِ شَرَحَ صَدْرَهُ لِذَلِكَ وَ أَوْدَعَ قَلْبَهُ يَنَابِيعَ الْحِكْمَةِ وَ أَلْهَمَهُ الْعِلْمَ إِلْهَاماً فَلَمْ يَعْيَ بَعْدَهُ الْجَوَابَ وَ لَا يَحِيرُ فِيهِ عَنِ الصَّوَابِ وَ هُوَ مَعْصُومٌ مُؤَيَّدٌ مُوَفَّقٌ مُسَدَّدٌ قَدْ أَمِنَ الْخَطَايَا وَ الزَّلَلَ وَ الْعِثَارَ فَخَصَّهُ اللَّهُ بِذَلِكَ لِيَكُونَ حُجَّتَهُ عَلَى عِبَادِهِ وَ شَاهِدَهُ عَلَى خَلْقِهِ {{متن قرآن\|ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ}}}}.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[تجلی امامت (کتاب)\|تجلی امامت]] ص ۳۶.</ref>		این [[شأن]] و مقام را هیچ گروهی برای هیچ کس قائل نیست فقط [[اهل تسنن]] (غیر از [[وهابی‌ها]]) برای [[پیغمبر]] قائل هستند نه برای دیگری، اما دیدگاه [[شیعه]] این است که این شأن و [[رهبری]] فقط درخور [[حضرت ابراهیم]] و [[پیامبر اسلام]] و [[امیرالمؤمنین]] و [[امامان معصوم]] بعد از اوست و بس<ref>در حدیث طولانی که ترجمه آن در اول این بخش از عبدالعزیز بن مسلم از علی بن موسی {{ع}} گذشت به این حقیقت اشاره دارد. در آن حدیث، اوصاف امام {{ع}} را ادامه می‌دهد تا می‌گوید: {{متن حدیث\|... وَ إِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اخْتَارَهُ اللَّهُ لِأُمُورِ عِبَادِهِ شَرَحَ صَدْرَهُ لِذَلِكَ وَ أَوْدَعَ قَلْبَهُ يَنَابِيعَ الْحِكْمَةِ وَ أَلْهَمَهُ الْعِلْمَ إِلْهَاماً فَلَمْ يَعْيَ بَعْدَهُ الْجَوَابَ وَ لَا يَحِيرُ فِيهِ عَنِ الصَّوَابِ وَ هُوَ مَعْصُومٌ مُؤَيَّدٌ مُوَفَّقٌ مُسَدَّدٌ قَدْ أَمِنَ الْخَطَايَا وَ الزَّلَلَ وَ الْعِثَارَ فَخَصَّهُ اللَّهُ بِذَلِكَ لِيَكُونَ حُجَّتَهُ عَلَى عِبَادِهِ وَ شَاهِدَهُ عَلَى خَلْقِهِ {{متن قرآن\|ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ}}}}.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[تجلی امامت (کتاب)\|تجلی امامت]] ص ۳۶.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* منابع */

2023-05-02T04:53:30Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۳
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
			# [[پرونده:4432.jpg\|22px]] [[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[تجلی امامت (کتاب)\|'''تجلی امامت''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani در ‏۲ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۵۰

2023-05-02T04:50:39Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
 == مقدمه ==
 در هر دوره‌ای یک [[انسان کامل]] که حامل [[معنویت]] کلی [[انسانیت]] است وجود دارد به قول [[مولوی]]: «پس به هر دوری ولیی [[قائم]] است» ما معتقدیم هیچ عصر و زمانی از یک انسان کامل خالی نیست و [[امام]]، یعنی انسان کامل و به تعبیر دیگر، [[حجت]] [[زمان]] است: {{متن حدیث|لَوْ بَقِيَتِ الْأَرْضُ بِغَيْرِ إِمَامٍ‌، لَسَاخَتْ‌}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص۱۷۹، حدیث ۱۰؛ نعمانی، کتاب الغیبه نعمانی، ص۱۳۸، باب هشتم، حدیث ۸.</ref> هیچ وقت نبوده و نخواهد بود که [[زمین]] از [[حجت خدا]] و انسان کامل خالی باشد. امام به این معنا یعنی [[رهبری]] [[انسان‌ها]] و [[هدایت]] [[جامعه]] به سوی کمال چه از نظر [[اجتماعی]] و دنیابی و چه از نظر [[روحانی]] و [[معنوی]] و [[سلوک الی الله]]. امام به این معنا یعنی کسی که بر [[اعمال]] و [[رفتار]] ما [[شاهد]] و ناظر است. ما معتقدیم گر چه امام [[معصوم]] الان بر همه [[مردم]] حاضر و ناظر است و [[غافل]] نیست حتی معتقدیم که [[امامان]] از [[دنیا]] رفته‌اند ولی مثل خود [[پیغمبر]] ما را [[حس]] می‌کنند و در [[زیارت]] اکثر آنها به چنین [[ولایت]] و امامتی [[اقرار]] و اعتراف می‌کنیم: {{متن حدیث|أَشْهَدُ أَنَّكَ تَشَهَدُ مَقامي وَتَسْمَعُ كَلامِيْ وَتَرُدُّ سَلامي}}؛ «ای امام معصوم، ای حجت خدا! با آن‌که از [[دنیا]] رفته‌ای اما [[گواهی]] می‌دهم تو الان وجود مرا در این جا [[حس]] می‌کنی و می‌بینی، اعتراف می‌کنم که تو سخن مرا می‌شنوی، من [[شهادت]] می‌دهم سلامی که به تو می‌گویم به من جواب می‌دهی».
 این [[شأن]] و [[مقام]] را هیچ گروهی برای هیچ کس قائل نیست فقط [[اهل تسنن]] (غیر از [[وهابی‌ها]]) برای [[پیغمبر]] قائل هستند نه برای دیگری، اما دیدگاه [[شیعه]] این است که این شأن و [[رهبری]] فقط درخور [[حضرت ابراهیم]] و [[پیامبر اسلام]] و [[امیرالمؤمنین]] و [[امامان معصوم]] بعد از اوست و بس<ref>در حدیث طولانی که ترجمه آن در اول این بخش از عبدالعزیز بن مسلم از علی بن موسی {{ع}} گذشت به این حقیقت اشاره دارد. در آن حدیث، اوصاف امام {{ع}} را ادامه می‌دهد تا می‌گوید: {{متن حدیث|... وَ إِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اخْتَارَهُ اللَّهُ لِأُمُورِ عِبَادِهِ شَرَحَ صَدْرَهُ لِذَلِكَ وَ أَوْدَعَ قَلْبَهُ يَنَابِيعَ الْحِكْمَةِ وَ أَلْهَمَهُ الْعِلْمَ إِلْهَاماً فَلَمْ يَعْيَ بَعْدَهُ الْجَوَابَ وَ لَا يَحِيرُ فِيهِ عَنِ الصَّوَابِ وَ هُوَ مَعْصُومٌ مُؤَيَّدٌ مُوَفَّقٌ مُسَدَّدٌ قَدْ أَمِنَ الْخَطَايَا وَ الزَّلَلَ وَ الْعِثَارَ فَخَصَّهُ اللَّهُ بِذَلِكَ لِيَكُونَ حُجَّتَهُ عَلَى عِبَادِهِ وَ شَاهِدَهُ عَلَى خَلْقِهِ {{متن قرآن|ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ}}}}.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[تجلی امامت (کتاب)|تجلی امامت]] ص ۳۶.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T09:11:32Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۴۱
خط ۱:		خط ۱:
	==مقدمه==		== مقدمه ==
	در هر دوره‌ای یک [[انسان کامل]] که حامل [[معنویت]] کلی [[انسانیت]] است وجود دارد به قول [[مولوی]]: «پس به هر دوری ولیی [[قائم]] است» ما معتقدیم هیچ عصر و زمانی از یک انسان کامل خالی نیست و [[امام]]، یعنی انسان کامل و به تعبیر دیگر، [[حجت]] [[زمان]] است: {{متن حدیث\|لَوْ بَقِيَتِ الْأَرْضُ بِغَيْرِ إِمَامٍ‌، لَسَاخَتْ‌}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص۱۷۹، حدیث ۱۰؛ نعمانی، کتاب الغیبه نعمانی، ص۱۳۸، باب هشتم، حدیث ۸.</ref> هیچ وقت نبوده و نخواهد بود که [[زمین]] از [[حجت خدا]] و انسان کامل خالی باشد. امام به این معنا یعنی [[رهبری]] [[انسان‌ها]] و [[هدایت]] [[جامعه]] به سوی کمال چه از نظر [[اجتماعی]] و دنیابی و چه از نظر [[روحانی]] و [[معنوی]] و [[سلوک الی الله]]. امام به این معنا یعنی کسی که بر [[اعمال]] و [[رفتار]] ما [[شاهد]] و ناظر است. ما معتقدیم گر چه امام [[معصوم]] الان بر همه [[مردم]] حاضر و ناظر است و [[غافل]] نیست حتی معتقدیم که [[امامان]] از [[دنیا]] رفته‌اند ولی مثل خود [[پیغمبر]] ما را [[حس]] می‌کنند و در [[زیارت]] اکثر آنها به چنین [[ولایت]] و امامتی [[اقرار]] و اعتراف می‌کنیم: {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ تَشَهَدُ مَقامي وَتَسْمَعُ كَلامِيْ وَتَرُدُّ سَلامي}}؛ «ای امام معصوم، ای حجت خدا! با آن‌که از [[دنیا]] رفته‌ای اما [[گواهی]] می‌دهم تو الان وجود مرا در این جا [[حس]] می‌کنی و می‌بینی، اعتراف می‌کنم که تو سخن مرا می‌شنوی، من [[شهادت]] می‌دهم سلامی که به تو می‌گویم به من جواب می‌دهی».		در هر دوره‌ای یک [[انسان کامل]] که حامل [[معنویت]] کلی [[انسانیت]] است وجود دارد به قول [[مولوی]]: «پس به هر دوری ولیی [[قائم]] است» ما معتقدیم هیچ عصر و زمانی از یک انسان کامل خالی نیست و [[امام]]، یعنی انسان کامل و به تعبیر دیگر، [[حجت]] [[زمان]] است: {{متن حدیث\|لَوْ بَقِيَتِ الْأَرْضُ بِغَيْرِ إِمَامٍ‌، لَسَاخَتْ‌}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص۱۷۹، حدیث ۱۰؛ نعمانی، کتاب الغیبه نعمانی، ص۱۳۸، باب هشتم، حدیث ۸.</ref> هیچ وقت نبوده و نخواهد بود که [[زمین]] از [[حجت خدا]] و انسان کامل خالی باشد. امام به این معنا یعنی [[رهبری]] [[انسان‌ها]] و [[هدایت]] [[جامعه]] به سوی کمال چه از نظر [[اجتماعی]] و دنیابی و چه از نظر [[روحانی]] و [[معنوی]] و [[سلوک الی الله]]. امام به این معنا یعنی کسی که بر [[اعمال]] و [[رفتار]] ما [[شاهد]] و ناظر است. ما معتقدیم گر چه امام [[معصوم]] الان بر همه [[مردم]] حاضر و ناظر است و [[غافل]] نیست حتی معتقدیم که [[امامان]] از [[دنیا]] رفته‌اند ولی مثل خود [[پیغمبر]] ما را [[حس]] می‌کنند و در [[زیارت]] اکثر آنها به چنین [[ولایت]] و امامتی [[اقرار]] و اعتراف می‌کنیم: {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ تَشَهَدُ مَقامي وَتَسْمَعُ كَلامِيْ وَتَرُدُّ سَلامي}}؛ «ای امام معصوم، ای حجت خدا! با آن‌که از [[دنیا]] رفته‌ای اما [[گواهی]] می‌دهم تو الان وجود مرا در این جا [[حس]] می‌کنی و می‌بینی، اعتراف می‌کنم که تو سخن مرا می‌شنوی، من [[شهادت]] می‌دهم سلامی که به تو می‌گویم به من جواب می‌دهی».

	این [[شأن]] و [[مقام]] را هیچ گروهی برای هیچ کس قائل نیست فقط [[اهل تسنن]] (غیر از [[وهابی‌ها]]) برای [[پیغمبر]] قائل هستند نه برای دیگری، اما دیدگاه [[شیعه]] این است که این شأن و [[رهبری]] فقط درخور [[حضرت ابراهیم]] و [[پیامبر اسلام]] و [[امیرالمؤمنین]] و [[امامان معصوم]] بعد از اوست و بس<ref>در حدیث طولانی که ترجمه آن در اول این بخش از عبدالعزیز بن مسلم از علی بن موسی{{ع}} گذشت به این حقیقت اشاره دارد. در آن حدیث، اوصاف امام{{ع}} را ادامه می‌دهد تا می‌گوید: {{متن حدیث\|... وَ إِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اخْتَارَهُ اللَّهُ لِأُمُورِ عِبَادِهِ شَرَحَ صَدْرَهُ لِذَلِكَ وَ أَوْدَعَ قَلْبَهُ يَنَابِيعَ الْحِكْمَةِ وَ أَلْهَمَهُ الْعِلْمَ إِلْهَاماً فَلَمْ يَعْيَ بَعْدَهُ الْجَوَابَ وَ لَا يَحِيرُ فِيهِ عَنِ الصَّوَابِ وَ هُوَ مَعْصُومٌ مُؤَيَّدٌ مُوَفَّقٌ مُسَدَّدٌ قَدْ أَمِنَ الْخَطَايَا وَ الزَّلَلَ وَ الْعِثَارَ فَخَصَّهُ اللَّهُ بِذَلِكَ لِيَكُونَ حُجَّتَهُ عَلَى عِبَادِهِ وَ شَاهِدَهُ عَلَى خَلْقِهِ {{متن قرآن\|ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ}}}}.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[تجلی امامت (کتاب)\|تجلی امامت]] ص ۳۶.</ref>		این [[شأن]] و [[مقام]] را هیچ گروهی برای هیچ کس قائل نیست فقط [[اهل تسنن]] (غیر از [[وهابی‌ها]]) برای [[پیغمبر]] قائل هستند نه برای دیگری، اما دیدگاه [[شیعه]] این است که این شأن و [[رهبری]] فقط درخور [[حضرت ابراهیم]] و [[پیامبر اسلام]] و [[امیرالمؤمنین]] و [[امامان معصوم]] بعد از اوست و بس<ref>در حدیث طولانی که ترجمه آن در اول این بخش از عبدالعزیز بن مسلم از علی بن موسی {{ع}} گذشت به این حقیقت اشاره دارد. در آن حدیث، اوصاف امام {{ع}} را ادامه می‌دهد تا می‌گوید: {{متن حدیث\|... وَ إِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اخْتَارَهُ اللَّهُ لِأُمُورِ عِبَادِهِ شَرَحَ صَدْرَهُ لِذَلِكَ وَ أَوْدَعَ قَلْبَهُ يَنَابِيعَ الْحِكْمَةِ وَ أَلْهَمَهُ الْعِلْمَ إِلْهَاماً فَلَمْ يَعْيَ بَعْدَهُ الْجَوَابَ وَ لَا يَحِيرُ فِيهِ عَنِ الصَّوَابِ وَ هُوَ مَعْصُومٌ مُؤَيَّدٌ مُوَفَّقٌ مُسَدَّدٌ قَدْ أَمِنَ الْخَطَايَا وَ الزَّلَلَ وَ الْعِثَارَ فَخَصَّهُ اللَّهُ بِذَلِكَ لِيَكُونَ حُجَّتَهُ عَلَى عِبَادِهِ وَ شَاهِدَهُ عَلَى خَلْقِهِ {{متن قرآن\|ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ}}}}.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[تجلی امامت (کتاب)\|تجلی امامت]] ص ۳۶.</ref>

Wasity: /* مقدمه */

2022-04-29T05:51:10Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۲۱
خط ۱:		خط ۱:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	هر دوره‌ای یک [[انسان کامل]] که حامل [[معنویت]] کلی [[انسانیت]] است وجود دارد به قول [[مولوی]]: «پس به هر دوری ولیی [[قائم]] است» ما معتقدیم هیچ عصر و زمانی از یک انسان کامل خالی نیست و [[امام]]، یعنی انسان کامل و به تعبیر دیگر، [[حجت]] [[زمان]] است: {{متن حدیث\|لَوْ بَقِيَتِ الْأَرْضُ بِغَيْرِ إِمَامٍ‌، لَسَاخَتْ‌}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص۱۷۹، حدیث ۱۰؛ نعمانی، کتاب الغیبه نعمانی، ص۱۳۸، باب هشتم، حدیث ۸.</ref> هیچ وقت نبوده و نخواهد بود که [[زمین]] از [[حجت خدا]] و انسان کامل خالی باشد. امام به این معنا یعنی [[رهبری]] [[انسان‌ها]] و [[هدایت]] [[جامعه]] به سوی کمال چه از نظر [[اجتماعی]] و دنیابی و چه از نظر [[روحانی]] و [[معنوی]] و [[سلوک الی الله]]. امام به این معنا یعنی کسی که بر [[اعمال]] و [[رفتار]] ما [[شاهد]] و ناظر است. ما معتقدیم گر چه امام [[معصوم]] الان بر همه [[مردم]] حاضر و ناظر است و [[غافل]] نیست حتی معتقدیم که [[امامان]] از [[دنیا]] رفته‌اند ولی مثل خود [[پیغمبر]] ما را [[حس]] می‌کنند و در [[زیارت]] اکثر آنها به چنین [[ولایت]] و امامتی [[اقرار]] و اعتراف می‌کنیم: {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ تَشَهَدُ مَقامي وَتَسْمَعُ كَلامِيْ وَتَرُدُّ سَلامي}}؛ «ای امام معصوم، ای حجت خدا! با آن‌که از [[دنیا]] رفته‌ای اما [[گواهی]] می‌دهم تو الان وجود مرا در این جا [[حس]] می‌کنی و می‌بینی، اعتراف می‌کنم که تو سخن مرا می‌شنوی، من [[شهادت]] می‌دهم سلامی که به تو می‌گویم به من جواب می‌دهی».		در هر دوره‌ای یک [[انسان کامل]] که حامل [[معنویت]] کلی [[انسانیت]] است وجود دارد به قول [[مولوی]]: «پس به هر دوری ولیی [[قائم]] است» ما معتقدیم هیچ عصر و زمانی از یک انسان کامل خالی نیست و [[امام]]، یعنی انسان کامل و به تعبیر دیگر، [[حجت]] [[زمان]] است: {{متن حدیث\|لَوْ بَقِيَتِ الْأَرْضُ بِغَيْرِ إِمَامٍ‌، لَسَاخَتْ‌}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص۱۷۹، حدیث ۱۰؛ نعمانی، کتاب الغیبه نعمانی، ص۱۳۸، باب هشتم، حدیث ۸.</ref> هیچ وقت نبوده و نخواهد بود که [[زمین]] از [[حجت خدا]] و انسان کامل خالی باشد. امام به این معنا یعنی [[رهبری]] [[انسان‌ها]] و [[هدایت]] [[جامعه]] به سوی کمال چه از نظر [[اجتماعی]] و دنیابی و چه از نظر [[روحانی]] و [[معنوی]] و [[سلوک الی الله]]. امام به این معنا یعنی کسی که بر [[اعمال]] و [[رفتار]] ما [[شاهد]] و ناظر است. ما معتقدیم گر چه امام [[معصوم]] الان بر همه [[مردم]] حاضر و ناظر است و [[غافل]] نیست حتی معتقدیم که [[امامان]] از [[دنیا]] رفته‌اند ولی مثل خود [[پیغمبر]] ما را [[حس]] می‌کنند و در [[زیارت]] اکثر آنها به چنین [[ولایت]] و امامتی [[اقرار]] و اعتراف می‌کنیم: {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ تَشَهَدُ مَقامي وَتَسْمَعُ كَلامِيْ وَتَرُدُّ سَلامي}}؛ «ای امام معصوم، ای حجت خدا! با آن‌که از [[دنیا]] رفته‌ای اما [[گواهی]] می‌دهم تو الان وجود مرا در این جا [[حس]] می‌کنی و می‌بینی، اعتراف می‌کنم که تو سخن مرا می‌شنوی، من [[شهادت]] می‌دهم سلامی که به تو می‌گویم به من جواب می‌دهی».

	این [[شأن]] و [[مقام]] را هیچ گروهی برای هیچ کس قائل نیست فقط [[اهل تسنن]] (غیر از [[وهابی‌ها]]) برای [[پیغمبر]] قائل هستند نه برای دیگری، اما دیدگاه [[شیعه]] این است که این شأن و [[رهبری]] فقط درخور [[حضرت ابراهیم]] و [[پیامبر اسلام]] و [[امیرالمؤمنین]] و [[امامان معصوم]] بعد از اوست و بس<ref>در حدیث طولانی که ترجمه آن در اول این بخش از عبدالعزیز بن مسلم از علی بن موسی{{ع}} گذشت به این حقیقت اشاره دارد. در آن حدیث، اوصاف امام{{ع}} را ادامه می‌دهد تا می‌گوید: {{متن حدیث\|... وَ إِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اخْتَارَهُ اللَّهُ لِأُمُورِ عِبَادِهِ شَرَحَ صَدْرَهُ لِذَلِكَ وَ أَوْدَعَ قَلْبَهُ يَنَابِيعَ الْحِكْمَةِ وَ أَلْهَمَهُ الْعِلْمَ إِلْهَاماً فَلَمْ يَعْيَ بَعْدَهُ الْجَوَابَ وَ لَا يَحِيرُ فِيهِ عَنِ الصَّوَابِ وَ هُوَ مَعْصُومٌ مُؤَيَّدٌ مُوَفَّقٌ مُسَدَّدٌ قَدْ أَمِنَ الْخَطَايَا وَ الزَّلَلَ وَ الْعِثَارَ فَخَصَّهُ اللَّهُ بِذَلِكَ لِيَكُونَ حُجَّتَهُ عَلَى عِبَادِهِ وَ شَاهِدَهُ عَلَى خَلْقِهِ {{متن قرآن\|ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ}}}}.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[تجلی امامت (کتاب)\|تجلی امامت]] ص ۳۶.</ref>		این [[شأن]] و [[مقام]] را هیچ گروهی برای هیچ کس قائل نیست فقط [[اهل تسنن]] (غیر از [[وهابی‌ها]]) برای [[پیغمبر]] قائل هستند نه برای دیگری، اما دیدگاه [[شیعه]] این است که این شأن و [[رهبری]] فقط درخور [[حضرت ابراهیم]] و [[پیامبر اسلام]] و [[امیرالمؤمنین]] و [[امامان معصوم]] بعد از اوست و بس<ref>در حدیث طولانی که ترجمه آن در اول این بخش از عبدالعزیز بن مسلم از علی بن موسی{{ع}} گذشت به این حقیقت اشاره دارد. در آن حدیث، اوصاف امام{{ع}} را ادامه می‌دهد تا می‌گوید: {{متن حدیث\|... وَ إِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اخْتَارَهُ اللَّهُ لِأُمُورِ عِبَادِهِ شَرَحَ صَدْرَهُ لِذَلِكَ وَ أَوْدَعَ قَلْبَهُ يَنَابِيعَ الْحِكْمَةِ وَ أَلْهَمَهُ الْعِلْمَ إِلْهَاماً فَلَمْ يَعْيَ بَعْدَهُ الْجَوَابَ وَ لَا يَحِيرُ فِيهِ عَنِ الصَّوَابِ وَ هُوَ مَعْصُومٌ مُؤَيَّدٌ مُوَفَّقٌ مُسَدَّدٌ قَدْ أَمِنَ الْخَطَايَا وَ الزَّلَلَ وَ الْعِثَارَ فَخَصَّهُ اللَّهُ بِذَلِكَ لِيَكُونَ حُجَّتَهُ عَلَى عِبَادِهِ وَ شَاهِدَهُ عَلَى خَلْقِهِ {{متن قرآن\|ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ}}}}.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[تجلی امامت (کتاب)\|تجلی امامت]] ص ۳۶.</ref>

Wasity: /* مقدمه */

2022-04-28T23:08:57Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۲:۳۸
خط ۲:		خط ۲:
	هر دوره‌ای یک [[انسان کامل]] که حامل [[معنویت]] کلی [[انسانیت]] است وجود دارد به قول [[مولوی]]: «پس به هر دوری ولیی [[قائم]] است» ما معتقدیم هیچ عصر و زمانی از یک انسان کامل خالی نیست و [[امام]]، یعنی انسان کامل و به تعبیر دیگر، [[حجت]] [[زمان]] است: {{متن حدیث\|لَوْ بَقِيَتِ الْأَرْضُ بِغَيْرِ إِمَامٍ‌، لَسَاخَتْ‌}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص۱۷۹، حدیث ۱۰؛ نعمانی، کتاب الغیبه نعمانی، ص۱۳۸، باب هشتم، حدیث ۸.</ref> هیچ وقت نبوده و نخواهد بود که [[زمین]] از [[حجت خدا]] و انسان کامل خالی باشد. امام به این معنا یعنی [[رهبری]] [[انسان‌ها]] و [[هدایت]] [[جامعه]] به سوی کمال چه از نظر [[اجتماعی]] و دنیابی و چه از نظر [[روحانی]] و [[معنوی]] و [[سلوک الی الله]]. امام به این معنا یعنی کسی که بر [[اعمال]] و [[رفتار]] ما [[شاهد]] و ناظر است. ما معتقدیم گر چه امام [[معصوم]] الان بر همه [[مردم]] حاضر و ناظر است و [[غافل]] نیست حتی معتقدیم که [[امامان]] از [[دنیا]] رفته‌اند ولی مثل خود [[پیغمبر]] ما را [[حس]] می‌کنند و در [[زیارت]] اکثر آنها به چنین [[ولایت]] و امامتی [[اقرار]] و اعتراف می‌کنیم: {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ تَشَهَدُ مَقامي وَتَسْمَعُ كَلامِيْ وَتَرُدُّ سَلامي}}؛ «ای امام معصوم، ای حجت خدا! با آن‌که از [[دنیا]] رفته‌ای اما [[گواهی]] می‌دهم تو الان وجود مرا در این جا [[حس]] می‌کنی و می‌بینی، اعتراف می‌کنم که تو سخن مرا می‌شنوی، من [[شهادت]] می‌دهم سلامی که به تو می‌گویم به من جواب می‌دهی».		هر دوره‌ای یک [[انسان کامل]] که حامل [[معنویت]] کلی [[انسانیت]] است وجود دارد به قول [[مولوی]]: «پس به هر دوری ولیی [[قائم]] است» ما معتقدیم هیچ عصر و زمانی از یک انسان کامل خالی نیست و [[امام]]، یعنی انسان کامل و به تعبیر دیگر، [[حجت]] [[زمان]] است: {{متن حدیث\|لَوْ بَقِيَتِ الْأَرْضُ بِغَيْرِ إِمَامٍ‌، لَسَاخَتْ‌}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص۱۷۹، حدیث ۱۰؛ نعمانی، کتاب الغیبه نعمانی، ص۱۳۸، باب هشتم، حدیث ۸.</ref> هیچ وقت نبوده و نخواهد بود که [[زمین]] از [[حجت خدا]] و انسان کامل خالی باشد. امام به این معنا یعنی [[رهبری]] [[انسان‌ها]] و [[هدایت]] [[جامعه]] به سوی کمال چه از نظر [[اجتماعی]] و دنیابی و چه از نظر [[روحانی]] و [[معنوی]] و [[سلوک الی الله]]. امام به این معنا یعنی کسی که بر [[اعمال]] و [[رفتار]] ما [[شاهد]] و ناظر است. ما معتقدیم گر چه امام [[معصوم]] الان بر همه [[مردم]] حاضر و ناظر است و [[غافل]] نیست حتی معتقدیم که [[امامان]] از [[دنیا]] رفته‌اند ولی مثل خود [[پیغمبر]] ما را [[حس]] می‌کنند و در [[زیارت]] اکثر آنها به چنین [[ولایت]] و امامتی [[اقرار]] و اعتراف می‌کنیم: {{متن حدیث\|أَشْهَدُ أَنَّكَ تَشَهَدُ مَقامي وَتَسْمَعُ كَلامِيْ وَتَرُدُّ سَلامي}}؛ «ای امام معصوم، ای حجت خدا! با آن‌که از [[دنیا]] رفته‌ای اما [[گواهی]] می‌دهم تو الان وجود مرا در این جا [[حس]] می‌کنی و می‌بینی، اعتراف می‌کنم که تو سخن مرا می‌شنوی، من [[شهادت]] می‌دهم سلامی که به تو می‌گویم به من جواب می‌دهی».

	این [[شأن]] و [[مقام]] را هیچ گروهی برای هیچ کس قائل نیست فقط [[اهل تسنن]] (غیر از وهابی‌ها) برای [[پیغمبر]] قائل هستند نه برای دیگری، اما دیدگاه ~~شبعه~~ این است که این شأن و [[رهبری]] فقط درخور [[حضرت ابراهیم]] و [[پیامبر اسلام]] و [[امیرالمؤمنین]] و [[امامان معصوم]] بعد از اوست و بس<ref>در حدیث طولانی که ترجمه آن در اول این بخش از عبدالعزیز بن مسلم از علی بن موسی{{ع}} گذشت به این حقیقت اشاره دارد. در آن حدیث، اوصاف امام{{ع}} را ادامه می‌دهد تا می‌گوید: {{متن حدیث\|... وَ إِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اخْتَارَهُ اللَّهُ لِأُمُورِ عِبَادِهِ شَرَحَ صَدْرَهُ لِذَلِكَ وَ أَوْدَعَ قَلْبَهُ يَنَابِيعَ الْحِكْمَةِ وَ أَلْهَمَهُ الْعِلْمَ إِلْهَاماً فَلَمْ يَعْيَ بَعْدَهُ الْجَوَابَ وَ لَا يَحِيرُ فِيهِ عَنِ الصَّوَابِ وَ هُوَ مَعْصُومٌ مُؤَيَّدٌ مُوَفَّقٌ مُسَدَّدٌ قَدْ أَمِنَ الْخَطَايَا وَ الزَّلَلَ وَ الْعِثَارَ فَخَصَّهُ اللَّهُ بِذَلِكَ لِيَكُونَ حُجَّتَهُ عَلَى عِبَادِهِ وَ شَاهِدَهُ عَلَى خَلْقِهِ {{متن قرآن\|ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ}}}}.</ref>.»<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[تجلی امامت (کتاب)\|تجلی امامت]] ص ۳۶.</ref>		این [[شأن]] و [[مقام]] را هیچ گروهی برای هیچ کس قائل نیست فقط [[اهل تسنن]] (غیر از [[وهابی‌ها]]) برای [[پیغمبر]] قائل هستند نه برای دیگری، اما دیدگاه [[شیعه]] این است که این شأن و [[رهبری]] فقط درخور [[حضرت ابراهیم]] و [[پیامبر اسلام]] و [[امیرالمؤمنین]] و [[امامان معصوم]] بعد از اوست و بس<ref>در حدیث طولانی که ترجمه آن در اول این بخش از عبدالعزیز بن مسلم از علی بن موسی{{ع}} گذشت به این حقیقت اشاره دارد. در آن حدیث، اوصاف امام{{ع}} را ادامه می‌دهد تا می‌گوید: {{متن حدیث\|... وَ إِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اخْتَارَهُ اللَّهُ لِأُمُورِ عِبَادِهِ شَرَحَ صَدْرَهُ لِذَلِكَ وَ أَوْدَعَ قَلْبَهُ يَنَابِيعَ الْحِكْمَةِ وَ أَلْهَمَهُ الْعِلْمَ إِلْهَاماً فَلَمْ يَعْيَ بَعْدَهُ الْجَوَابَ وَ لَا يَحِيرُ فِيهِ عَنِ الصَّوَابِ وَ هُوَ مَعْصُومٌ مُؤَيَّدٌ مُوَفَّقٌ مُسَدَّدٌ قَدْ أَمِنَ الْخَطَايَا وَ الزَّلَلَ وَ الْعِثَارَ فَخَصَّهُ اللَّهُ بِذَلِكَ لِيَكُونَ حُجَّتَهُ عَلَى عِبَادِهِ وَ شَاهِدَهُ عَلَى خَلْقِهِ {{متن قرآن\|ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ}}}}.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[تجلی امامت (کتاب)\|تجلی امامت]] ص ۳۶.</ref>

Wasity: صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== هر دوره‌ای یک انسان کامل که حامل معنویت کلی انسانیت است وجود دارد به قول مولوی: «پس به هر دوری ولیی قائم است» ما معتقدیم هیچ عصر و زمانی از یک انسان کامل خالی نیست و امام، یعنی انسان کامل و به تعبیر دیگر، حجت زمان است: {{...» ایجاد کرد

2022-04-28T23:07:54Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== هر دوره‌ای یک انسان کامل که حامل معنویت کلی انسانیت است وجود دارد به قول مولوی: «پس به هر دوری ولیی قائم است» ما معتقدیم هیچ عصر و زمانی از یک انسان کامل خالی نیست و امام، یعنی انسان کامل و به تعبیر دیگر، حجت زمان است: {{...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==مقدمه==
هر دوره‌ای یک [[انسان کامل]] که حامل [[معنویت]] کلی [[انسانیت]] است وجود دارد به قول [[مولوی]]: «پس به هر دوری ولیی [[قائم]] است» ما معتقدیم هیچ عصر و زمانی از یک انسان کامل خالی نیست و [[امام]]، یعنی انسان کامل و به تعبیر دیگر، [[حجت]] [[زمان]] است: {{متن حدیث|لَوْ بَقِيَتِ الْأَرْضُ بِغَيْرِ إِمَامٍ‌، لَسَاخَتْ‌}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص۱۷۹، حدیث ۱۰؛ نعمانی، کتاب الغیبه نعمانی، ص۱۳۸، باب هشتم، حدیث ۸.</ref> هیچ وقت نبوده و نخواهد بود که [[زمین]] از [[حجت خدا]] و انسان کامل خالی باشد. امام به این معنا یعنی [[رهبری]] [[انسان‌ها]] و [[هدایت]] [[جامعه]] به سوی کمال چه از نظر [[اجتماعی]] و دنیابی و چه از نظر [[روحانی]] و [[معنوی]] و [[سلوک الی الله]]. امام به این معنا یعنی کسی که بر [[اعمال]] و [[رفتار]] ما [[شاهد]] و ناظر است. ما معتقدیم گر چه امام [[معصوم]] الان بر همه [[مردم]] حاضر و ناظر است و [[غافل]] نیست حتی معتقدیم که [[امامان]] از [[دنیا]] رفته‌اند ولی مثل خود [[پیغمبر]] ما را [[حس]] می‌کنند و در [[زیارت]] اکثر آنها به چنین [[ولایت]] و امامتی [[اقرار]] و اعتراف می‌کنیم: {{متن حدیث|أَشْهَدُ أَنَّكَ تَشَهَدُ مَقامي وَتَسْمَعُ كَلامِيْ وَتَرُدُّ سَلامي}}؛ «ای امام معصوم، ای حجت خدا! با آن‌که از [[دنیا]] رفته‌ای اما [[گواهی]] می‌دهم تو الان وجود مرا در این جا [[حس]] می‌کنی و می‌بینی، اعتراف می‌کنم که تو سخن مرا می‌شنوی، من [[شهادت]] می‌دهم سلامی که به تو می‌گویم به من جواب می‌دهی».

این [[شأن]] و [[مقام]] را هیچ گروهی برای هیچ کس قائل نیست فقط [[اهل تسنن]] (غیر از وهابی‌ها) برای [[پیغمبر]] قائل هستند نه برای دیگری، اما دیدگاه شبعه این است که این شأن و [[رهبری]] فقط درخور [[حضرت ابراهیم]] و [[پیامبر اسلام]] و [[امیرالمؤمنین]] و [[امامان معصوم]] بعد از اوست و بس<ref>در حدیث طولانی که ترجمه آن در اول این بخش از عبدالعزیز بن مسلم از علی بن موسی{{ع}} گذشت به این حقیقت اشاره دارد. در آن حدیث، اوصاف امام{{ع}} را ادامه می‌دهد تا می‌گوید: {{متن حدیث|... وَ إِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اخْتَارَهُ اللَّهُ لِأُمُورِ عِبَادِهِ شَرَحَ صَدْرَهُ لِذَلِكَ وَ أَوْدَعَ قَلْبَهُ يَنَابِيعَ الْحِكْمَةِ وَ أَلْهَمَهُ الْعِلْمَ إِلْهَاماً فَلَمْ يَعْيَ بَعْدَهُ الْجَوَابَ وَ لَا يَحِيرُ فِيهِ عَنِ الصَّوَابِ وَ هُوَ مَعْصُومٌ مُؤَيَّدٌ مُوَفَّقٌ مُسَدَّدٌ قَدْ أَمِنَ الْخَطَايَا وَ الزَّلَلَ وَ الْعِثَارَ فَخَصَّهُ اللَّهُ بِذَلِكَ لِيَكُونَ حُجَّتَهُ عَلَى عِبَادِهِ وَ شَاهِدَهُ عَلَى خَلْقِهِ {{متن قرآن|ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ}}}}.</ref>.»<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[تجلی امامت (کتاب)|تجلی امامت]] ص ۳۶.</ref>