ولید بن عبدالملک - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: /* منابع */

2025-11-25T14:51:01Z

منابع

@@ خط ۱۳: / خط ۱۳: @@
 مدّت [[خلافت]] ولید بن عبدالملک نه سال و هفت ماه بود. وی در مکانی به نام دیر [[مروان]] در سال ۹۶ هجری و در سنّ چهل و پنج سالگی دار فانی را وداع گفت‌<ref>تاریخ ابن اثیر، ج۴، ص۱۳۸.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۷ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۷]]، ص ۱۰۶؛ [[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام باقر (کتاب)|مظلومیت امام باقر]]، ص ۴۱.</ref>
 == منابع ==
 {{منابع}}

Jaafari در ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۲۱

2025-07-14T07:21:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۵۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = بنی امیه\| عنوان مدخل = ولید بن عبدالملک\| مداخل مرتبط = [[ولید بن عبدالملک در تاریخ اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = بنی امیه\| عنوان مدخل = ولید بن عبدالملک\| مداخل مرتبط = [[ولید بن عبدالملک در تاریخ اسلامی]] - [[ولید بن عبدالملک در معارف و سیره امام سجاد]]\| پرسش مرتبط = }}

	== آشنایی اجمالی ‌==		== آشنایی اجمالی ‌==

Bahmani: /* منابع */

2025-03-16T06:50:43Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۰
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	# [[پرونده:1100848.jpg\|22px]] [[محمد سهیل طقوش\|طقوش]] و [[رسول جعفریان\|جعفریان]]، [[دولت امویان (کتاب)\|'''دولت امویان''']]		# [[پرونده:1100848.jpg\|22px]] [[محمد سهیل طقوش\|طقوش]] و [[رسول جعفریان\|جعفریان]]، [[دولت امویان (کتاب)\|'''دولت امویان''']]
	# [[پرونده:151921.jpg\|22px]] [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۷ (کتاب)\|'''پیشوایان هدایت ج۷''']]		# [[پرونده:151921.jpg\|22px]] [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۷ (کتاب)\|'''پیشوایان هدایت ج۷''']]
			# [[پرونده:IM010712.jpg\|22px]] [[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام باقر (کتاب)\|'''مظلومیت امام باقر''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* آشنایی اجمالی ‌ */

2025-03-16T06:50:24Z

آشنایی اجمالی ‌

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۰
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	در [[زمان]] ولید بن عبدالملک بود که [[حجاج بن یوسف ثقفی]] خون‌آشام‌ معروف، [[سعید بن جبیر]] دانشمند بزرگ [[تابعی]] را [[ظالمانه]] به [[قتل]] رسانید و قتل سعید بن جبیر از حوادث بزرگی بود که عالم [[اسلام]] را وحشت‌زده کرد.		در [[زمان]] ولید بن عبدالملک بود که [[حجاج بن یوسف ثقفی]] خون‌آشام‌ معروف، [[سعید بن جبیر]] دانشمند بزرگ [[تابعی]] را [[ظالمانه]] به [[قتل]] رسانید و قتل سعید بن جبیر از حوادث بزرگی بود که عالم [[اسلام]] را وحشت‌زده کرد.

	مدّت [[خلافت]] ولید بن عبدالملک نه سال و هفت ماه بود. وی در مکانی به نام دیر [[مروان]] در سال ۹۶ هجری و در سنّ چهل و پنج سالگی دار فانی را وداع گفت‌<ref>تاریخ ابن اثیر، ج۴، ص۱۳۸.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۷ (کتاب)\|پیشوایان هدایت ج۷]]، ص ~~۱۰۶~~.</ref>		مدّت [[خلافت]] ولید بن عبدالملک نه سال و هفت ماه بود. وی در مکانی به نام دیر [[مروان]] در سال ۹۶ هجری و در سنّ چهل و پنج سالگی دار فانی را وداع گفت‌<ref>تاریخ ابن اثیر، ج۴، ص۱۳۸.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۷ (کتاب)\|پیشوایان هدایت ج۷]]، ص ۱۰۶؛ [[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام باقر (کتاب)\|مظلومیت امام باقر]]، ص ۴۱.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۵۱

2025-01-15T06:51:28Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۱
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{در دست ویرایش ۲\|ماه=[[دی]]\|روز=[[26]]\|سال=[[۱۴۰۳]]\|کاربر=Bahmani}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = بنی امیه\| عنوان مدخل = ولید بن عبدالملک\| مداخل مرتبط = [[ولید بن عبدالملک در تاریخ اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = بنی امیه\| عنوان مدخل = ولید بن عبدالملک\| مداخل مرتبط = [[ولید بن عبدالملک در تاریخ اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}

Bahmani در ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۵۱

2025-01-15T06:51:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۱
خط ۲:		خط ۲:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = بنی امیه\| عنوان مدخل = ولید بن عبدالملک\| مداخل مرتبط = [[ولید بن عبدالملک در تاریخ اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = بنی امیه\| عنوان مدخل = ولید بن عبدالملک\| مداخل مرتبط = [[ولید بن عبدالملک در تاریخ اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}

	== آشنایی اجمالی ==		== آشنایی اجمالی ‌==
	ولید فرزند [[عبدالملک بن مروان]] بن [[حکم]] بن عاص بن [[امیة]] بن [[عبدشمس]] بن [[عبدمناف]]، [[ابوالعباس]] [[اموی]] است. مادرش ولّاده، دختر عباس بن جزء بن [[حارث بن زهیر]] عبسی است. در سال ۵۰ / ۶۷۰ متولد شد. او پسر بزرگ [[عبدالملک]] است<ref>ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۹، ص۱۶۱. مترجم: ولید جباری لجوج و ستمگری نابه‌کار و زشت‌رویی کم‌سواد بود؛ ر. ک: یعقوبی، تاریخ الیعقوبی و مسعودی، مروج الذهب....</ref>.		ولید فرزند [[عبدالملک بن مروان بن حکم بن عاص بن امیة بن عبدشمس بن عبدمناف]]، ابوالعباس [[اموی]] است. مادرش ولّاده، دختر عباس بن جزء بن حارث بن زهیر عبسی است. در سال ۵۰ / ۶۷۰ متولد شد. او پسر بزرگ عبدالملک است<ref>ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۹، ص۱۶۱. مترجم: ولید جباری لجوج و ستمگری نابه‌کار و زشت‌رویی کم‌سواد بود؛ ر.ک: یعقوبی، تاریخ الیعقوبی و مسعودی، مروج الذهب....</ref>.<ref>[[محمد سهیل طقوش\|طقوش، محمد سهیل]]، [[دولت امویان (کتاب)\|دولت امویان]]، ص۱۴۵.</ref>

	پدرش ~~توجه ویژه‌ای~~ به ~~او داشت و او را به دلیل تلفظ نادرست~~ [[~~عربی~~]] ~~و رعایت نکردن~~ [[~~قواعد~~]] ~~نحوی، به فراگیری~~ [[~~زبان عربی~~]] [[~~فصیح~~]] [[~~تشویق~~]] می‌کرد. عبدالملک گروهی از نحوی‌ها را پیرامون او جمع کرد. آنان یک سال و به قولی شش ماه با او بودند؛ اما او در پایان کار، جاهل‌تر از گذشته بود<ref>~~ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۹، ص۱۶۱~~.</ref>. ~~ولید بسیار~~ [[~~نیکوکار~~]] و [[~~پرهیزکار~~]] ~~بود،~~ [[~~قرآن~~]] ~~را بسیار~~ [[~~تلاوت~~]] ~~می‌کرد~~.		ولید بن عبدالملک پس از [[مرگ]] پدرش عبدالملک بن مروان در نیمه شوّال سال ۸۶ هجری به [[خلافت]] رسید. وی دارای هیچ‌گونه صفات [[شرافت]] و [[بزرگ‌منشی]] نبود که او را سزاوار خلافت نماید. بلکه وی صرفا فردی [[ستمگر]] و [[جبّار]] بود<ref>تاریخ الخلفاء، ص۲۲۳.</ref>. وی حتّی از درست حرف زدن نیز بی‌بهره بوده است. وی در سخنرانی که در [[مسجد]] [[نبوی]] در [[مدینه]] انجام داد، این‌چنین گفت: {{عربی\|يا اهل المدينة}} (با ضمّ لام) در حالی‌که قاعده ادبیات عرب اقتضا می‌کند که حرف لام با فتحه خوانده شود؛ زیرا بر حسب قواعد علم نحو منادای مضاف [[منصوب]] می‌شود.

	~~هر سه~~ [[~~روز~~]] ~~یا هر هفته یک بار~~ و در [[~~ماه مبارک رمضان~~]] ~~هفده مرتبه~~ [[~~ختم قرآن~~]] را ~~ختم می‌کرد~~<ref>~~ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۹، ص۱۶۲~~.</ref>.		او همچنین روزی در میان خطبه‌ای گفت: {{عربی\|يا ليتها كانت القاضية}}، و تاء را با ضمّه خواند. البتّه این [[آیه]] بیست و هفتم [[سوره حاقه]] است و معنای آن این است که ای کاش آن مرگ کار را تمام می‌کرد. [[عمر بن عبدالعزیز]] حاضر بود و گفت: و ما را از دست تو راحت می‌نمود<ref>تاریخ ابن اثیر، ج۴، ص۱۳۸.</ref>. [[عبدالملک بن مروان]] هنگام [[حیات]] خود، پسرش ولید را برای این غلط‌های ادبی سرزنش کرد و به او گفت: کسی که نتواند به [[درستی]] به عربی سخن بگوید، نمی‌تواند والی و [[خلیفه]] [[عرب]] شود. به همین منظور عبدالملک عدّه‌ای از دانشمندان علم نحو را جمع کرد و آنها را به همراه ولید در خانه‌ای فرستاده دستور داد تا شش ماه او را [[تعلیم]] دهند. هنگامی که پس از گذشت شش ماه ولید از آن [[خانه]] خارج شد، از روزی که داخل آن خانه شده بود نادان‌تر بود<ref>تاریخ ابن اثیر، ج۴، ص۱۳۸.</ref>.
	~~بعد از~~ [[~~مرگ~~]] ~~عمویش~~ [[~~عبدالعزیز~~]]~~، پدرش او~~ را ~~[[ولی‌عهد]]~~ کرد و ~~در روزی که پدرش درگذشت، در دِمَشق~~ به ~~عنوان [[خلیفه]] با~~ او ~~[[بیعت]] کردند. وی پیش از رفتن~~ به [[~~منزل~~]]، به ~~[[منبر]] رفت~~ و ~~در خطبه‌ای~~ [[~~سیاست]] داخلی‌اش را بیان کرد که مبتنی بر [[نرمش]] با [[اهل حق]] و [[فضیلت~~]] ~~و تندی با مشکوکان و~~ [[~~اقامه شعائر~~]] ~~[[الهی]] بود~~. ~~همچنین سیاست خارجی‌اش~~ را ~~بر پایه عملیات [[فتوح]]~~ و ~~توسعه‌طلبی تبیین کرد. سپس [[مردم]]~~ را به [[~~اطاعت]] و [[پیروی]] از [[جماعت~~]] ~~فراخواند~~. پس از ~~پایان~~ [[~~خطبه~~]]~~، مردم با او بیعت کردند~~<ref>~~یعقوبی،~~ تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۲۰۴؛ برای مطالعه متن ر. ک: ابن‌کثیر، البدایة و النهایه، ج۹، ص۷۰.</ref>.<ref>[[محمد سهیل طقوش\|طقوش، محمد سهیل]]، [[دولت امویان (کتاب)\|دولت امویان]] ص۱۴۵.</ref>.

	~~==ولید بن عبدالملک‌==~~		عمر بن عبدالعزیز در [[زمان]] [[حکومت]] خود درباره ولید این‌گونه سخن گفته و از او به بدی یاد کرده است: همانا که ولید از کسانی بود که [[زمین]] از وجودش پر از [[ظلم و جور]] شده بود<ref>سیوطى، تاریخ الخلفاء، ص۲۲۳.</ref>. تاریخ‌نویسان آورده‌اند که: ولید بن عبدالملک بسیار [[ازدواج]] می‌کرد و بسیار [[طلاق]] می‌داد؛ چراکه گفته شده: او جدای از کنیزکانی که داشت، شصت و سه [[زن]] را به [[عقد]] خود درآورد<ref>الانافه فى معاصر الخلافه، ج۱، ص۱۳۳.</ref>.
	ولید بن عبدالملک پس از [[مرگ]] پدرش در نیمه شوّال سال ۸۶ هجری به [[خلافت]] رسید. وی دارای هیچ‌گونه صفات [[شرافت]] و [[بزرگ‌منشی]] نبود که او را سزاوار خلافت نماید. بلکه وی صرفا فردی [[ستمگر]] و [[جبّار]] بود<ref>تاریخ الخلفاء، ص۲۲۳.</ref>. وی حتّی از درست حرف زدن نیز بی‌بهره بوده است. وی در سخنرانی که در [[مسجد]] [[نبوی]] در [[مدینه]] انجام داد، این‌چنین گفت: {{عربی\|يا اهل المدينة}} (با ضمّ لام) در حالی‌که قاعده ادبیات عرب اقتضا می‌کند که حرف لام با فتحه خوانده شود؛ زیرا بر حسب قواعد علم نحو منادای مضاف [[منصوب]] می‌شود.

	او همچنین روزی در میان خطبه‌ای گفت: {{عربی\|يا ليتها كانت القاضية}}، و تاء را با ضمّه خواند. البتّه این [[آیه]] بیست و هفتم [[سوره حاقه]] است و معنای آن این است که ای کاش آن مرگ کار را تمام می‌کرد. [[عمر بن عبدالعزیز]] حاضر بود و گفت: و ما را از دست تو راحت می‌نمود<ref>تاریخ ابن اثیر، ج۴، ص۱۳۸.</ref>. [[عبدالملک بن مروان]] در هنگام [[حیات]] خود، پسرش ولید را برای این غلط‌های ادبی سرزنش کرد و به او گفت: کسی که نتواند به [[درستی]] به عربی سخن بگوید، نمی‌تواند والی و [[خلیفه]] [[عرب]] شود. به همین منظور عبدالملک عدّه‌ای از دانشمندان علم نحو را جمع کرد و آنها را به همراه ولید در خانه‌ای فرستاده دستور داد تا شش ماه او را [[تعلیم]] دهند. هنگامی که پس از گذشت شش ماه ولید از آن [[خانه]] خارج شد، از روزی که داخل آن خانه شده بود نادان‌تر بود<ref>تاریخ ابن اثیر، ج۴، ص۱۳۸.</ref>.

	عمر بن عبدالعزیز در [[زمان]] [[حکومت]] خود درباره ولید این‌گونه سخن گفته و از او به بدی یاد کرده است: همانا که ولید از کسانی بود که [[زمین]] از وجودش پر از [[ظلم و جور]] شده بود<ref>سیوطى، تاریخ الخلفاء، ص۲۲۳.</ref>. تاریخ‌نویسان آورده‌اند که: ولید بن عبدالملک بسیار [[ازدواج]] می‌کرد و بسیار [[طلاق]] می‌داد؛ چراکه ~~گفته‌شده~~: او جدای از کنیزکانی که داشت، شصت و سه [[زن]] را به [[عقد]] خود درآورد<ref>الانافه فى معاصر الخلافه، ج۱، ص۱۳۳.</ref>.
	در [[زمان]] ولید بن عبدالملک بود که [[حجاج بن یوسف ثقفی]] خون‌آشام‌ معروف، [[سعید بن جبیر]] دانشمند بزرگ [[تابعی]] را [[ظالمانه]] به [[قتل]] رسانید و قتل سعید بن جبیر از حوادث بزرگی بود که عالم [[اسلام]] را وحشت‌زده کرد.		در [[زمان]] ولید بن عبدالملک بود که [[حجاج بن یوسف ثقفی]] خون‌آشام‌ معروف، [[سعید بن جبیر]] دانشمند بزرگ [[تابعی]] را [[ظالمانه]] به [[قتل]] رسانید و قتل سعید بن جبیر از حوادث بزرگی بود که عالم [[اسلام]] را وحشت‌زده کرد.

Bahmani: /* اصلاح داخلی */

2025-01-15T06:46:44Z

اصلاح داخلی

@@ خط ۹: / خط ۹: @@
 هر سه [[روز]] یا هر هفته یک بار و در [[ماه مبارک رمضان]] هفده مرتبه [[ختم قرآن]] را ختم می‌کرد<ref>ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۹، ص۱۶۲.</ref>.
 بعد از [[مرگ]] عمویش [[عبدالعزیز]]، پدرش او را [[ولی‌عهد]] کرد و در روزی که پدرش درگذشت، در دِمَشق به عنوان [[خلیفه]] با او [[بیعت]] کردند. وی پیش از رفتن به [[منزل]]، به [[منبر]] رفت و در خطبه‌ای [[سیاست]] داخلی‌اش را بیان کرد که مبتنی بر [[نرمش]] با [[اهل حق]] و [[فضیلت]] و تندی با مشکوکان و [[اقامه شعائر]] [[الهی]] بود. همچنین سیاست خارجی‌اش را بر پایه عملیات [[فتوح]] و توسعه‌طلبی تبیین کرد. سپس [[مردم]] را به [[اطاعت]] و [[پیروی]] از [[جماعت]] فراخواند. پس از پایان [[خطبه]]، مردم با او بیعت کردند<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۲۰۴؛ برای مطالعه متن ر. ک: ابن‌کثیر، البدایة و النهایه، ج۹، ص۷۰.</ref>.<ref>[[محمد سهیل طقوش|طقوش، محمد سهیل]]، [[دولت امویان (کتاب)|دولت امویان]] ص۱۴۵.</ref>.
 ==ولید بن عبدالملک‌==

Bahmani در ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۱۶

2025-01-15T06:16:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۶
خط ۱:		خط ۱:
			{{در دست ویرایش ۲\|ماه=[[دی]]\|روز=[[26]]\|سال=[[۱۴۰۳]]\|کاربر=Bahmani}}
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = بنی امیه\| عنوان مدخل = ولید بن عبدالملک\| مداخل مرتبط = [[ولید بن عبدالملک در تاریخ اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = بنی امیه\| عنوان مدخل = ولید بن عبدالملک\| مداخل مرتبط = [[ولید بن عبدالملک در تاریخ اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}

Bahmani در ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۱۵

2025-01-15T06:15:22Z

Wasity در ‏۱۲ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۳۹

2025-01-12T05:39:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۰۹
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ولید بن عبدالملک در تاریخ اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = بنی امیه\| عنوان مدخل = ولید بن عبدالملک\| مداخل مرتبط = [[ولید بن عبدالملک در تاریخ اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}

	== آشنایی اجمالی ==		== آشنایی اجمالی ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۵
خط ۲:		خط ۲:

	== آشنایی اجمالی ==		== آشنایی اجمالی ==
	ولید فرزند [[عبدالملک بن مروان بن حکم بن عاص بن امیة بن عبدشمس بن عبدمناف]]، [[ابوالعباس اموی]] است. مادرش ولّاده، دختر [[عباس بن جزء بن حارث بن زهیر ~~عبسی~~]] است. در سال ۵۰ / ۶۷۰ متولد شد. او پسر بزرگ [[عبدالملک]] است<ref>ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۹، ص۱۶۱. مترجم: ولید جباری لجوج و ستمگری نابه‌کار و زشت‌رویی کم‌سواد بود؛ ر. ک: یعقوبی، تاریخ الیعقوبی و مسعودی، مروج الذهب....</ref>.		ولید فرزند [[عبدالملک بن مروان]] بن [[حکم]] بن عاص بن [[امیة]] بن [[عبدشمس]] بن [[عبدمناف]]، [[ابوالعباس]] [[اموی]] است. مادرش ولّاده، دختر عباس بن جزء بن [[حارث بن زهیر]] عبسی است. در سال ۵۰ / ۶۷۰ متولد شد. او پسر بزرگ [[عبدالملک]] است<ref>ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۹، ص۱۶۱. مترجم: ولید جباری لجوج و ستمگری نابه‌کار و زشت‌رویی کم‌سواد بود؛ ر. ک: یعقوبی، تاریخ الیعقوبی و مسعودی، مروج الذهب....</ref>.

	پدرش توجه ویژه‌ای به او داشت و او را به دلیل تلفظ نادرست [[عربی]] و رعایت نکردن [[قواعد]] نحوی، به فراگیری [[زبان عربی]] [[فصیح]] [[تشویق]] می‌کرد. عبدالملک گروهی از نحوی‌ها را پیرامون او جمع کرد. آنان یک سال و به قولی شش ماه با او بودند؛ اما او در پایان کار، جاهل‌تر از گذشته بود<ref>ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۹، ص۱۶۱.</ref>. ولید بسیار [[نیکوکار]] و [[پرهیزکار]] بود، [[قرآن]] را بسیار [[تلاوت]] می‌کرد.		پدرش توجه ویژه‌ای به او داشت و او را به دلیل تلفظ نادرست [[عربی]] و رعایت نکردن [[قواعد]] نحوی، به فراگیری [[زبان عربی]] [[فصیح]] [[تشویق]] می‌کرد. عبدالملک گروهی از نحوی‌ها را پیرامون او جمع کرد. آنان یک سال و به قولی شش ماه با او بودند؛ اما او در پایان کار، جاهل‌تر از گذشته بود<ref>ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۹، ص۱۶۱.</ref>. ولید بسیار [[نیکوکار]] و [[پرهیزکار]] بود، [[قرآن]] را بسیار [[تلاوت]] می‌کرد.

	هر سه [[روز]] یا هر هفته یک بار و در [[ماه مبارک رمضان]] هفده مرتبه [[ختم قرآن]] را ختم می‌کرد<ref>ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۹، ص۱۶۲.</ref>.		هر سه [[روز]] یا هر هفته یک بار و در [[ماه مبارک رمضان]] هفده مرتبه [[ختم قرآن]] را ختم می‌کرد<ref>ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۹، ص۱۶۲.</ref>.
	بعد از [[مرگ]] عمویش [[عبدالعزیز]]، پدرش او را [[ولی‌عهد]] کرد و در روزی که پدرش درگذشت، در دِمَشق به عنوان [[خلیفه]] با او [[بیعت]] کردند. وی پیش از رفتن به [[منزل]]، به [[منبر]] رفت و در خطبه‌ای [[سیاست]] داخلی‌اش را بیان کرد که مبتنی بر [[نرمش]] با [[اهل حق]] و [[فضیلت]] و [[تندی]] با مشکوکان و [[اقامه شعائر]] [[الهی]] بود. همچنین سیاست خارجی‌اش را بر پایه عملیات فتوح و توسعه‌طلبی تبیین کرد. سپس [[مردم]] را به [[اطاعت]] و [[پیروی]] از [[جماعت]] فراخواند. پس از پایان [[خطبه]]، مردم با او بیعت کردند<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۲۰۴؛ برای مطالعه متن ر. ک: ابن‌کثیر، البدایة و النهایه، ج۹، ص۷۰.</ref>.<ref>[[محمد سهیل طقوش\|طقوش، محمد سهیل]]، [[دولت امویان (کتاب)\|دولت امویان]] ~~ص ۱۴۵~~.</ref>.		بعد از [[مرگ]] عمویش [[عبدالعزیز]]، پدرش او را [[ولی‌عهد]] کرد و در روزی که پدرش درگذشت، در دِمَشق به عنوان [[خلیفه]] با او [[بیعت]] کردند. وی پیش از رفتن به [[منزل]]، به [[منبر]] رفت و در خطبه‌ای [[سیاست]] داخلی‌اش را بیان کرد که مبتنی بر [[نرمش]] با [[اهل حق]] و [[فضیلت]] و تندی با مشکوکان و [[اقامه شعائر]] [[الهی]] بود. همچنین سیاست خارجی‌اش را بر پایه عملیات [[فتوح]] و توسعه‌طلبی تبیین کرد. سپس [[مردم]] را به [[اطاعت]] و [[پیروی]] از [[جماعت]] فراخواند. پس از پایان [[خطبه]]، مردم با او بیعت کردند<ref>یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۲۰۴؛ برای مطالعه متن ر. ک: ابن‌کثیر، البدایة و النهایه، ج۹، ص۷۰.</ref>.<ref>[[محمد سهیل طقوش\|طقوش، محمد سهیل]]، [[دولت امویان (کتاب)\|دولت امویان]] ص۱۴۵.</ref>.

	== [[اصلاح]] داخلی ==		== [[اصلاح]] داخلی ==
	دوران ولید به ~~[[فتح]]،~~ [[ثروت]] و ناز و [[نعمت]] مشهور است، به‌ویژه بعد از اینکه [[امنیت]] و [[نظام]] در داخل ایجاد شد، اداره و امور [[حکومت]] اصلاح گردید و اساس سالمی برای دستگاه [[حکومتی]] ایجاد شد. ولید میوه آن را چید و به [[اصلاح امور]] داخلی و توسعه‌طلبی در خارج پرداخت.		دوران ولید به فتح، [[ثروت]] و ناز و [[نعمت]] مشهور است، به‌ویژه بعد از اینکه [[امنیت]] و [[نظام]] در داخل ایجاد شد، اداره و امور [[حکومت]] [[اصلاح]] گردید و اساس سالمی برای دستگاه [[حکومتی]] ایجاد شد. ولید میوه آن را چید و به [[اصلاح امور]] داخلی و توسعه‌طلبی در خارج پرداخت.
	[[ولید]] بدون [[شک]] [[آبادانی]] را [[دوست]] داشت. از این‌رو به [[اصلاح]] راه‌ها توجه کرد و در این زمینه بیش از دیگران کار کرد. از این‌رو به [[کارگزار]] خود در [[مدینه]]، [[عمر بن عبدالعزیز]]، برای هموار ساختن راه‌ها و کندن چاه‌ها [[نامه]] نوشت و به دیگر [[استانداران]] نیز چنین توصیه کرد. اما مهم‌ترین دست آورد داخلی او، توسعه [[حرم]] [[نبوی]] و [[مسجد جامع اموی]] است.		ولید بدون [[شک]] [[آبادانی]] را [[دوست]] داشت. از این‌رو به اصلاح راه‌ها توجه کرد و در این زمینه بیش از دیگران کار کرد. از این‌رو به [[کارگزار]] خود در [[مدینه]]، [[عمر بن عبدالعزیز]]، برای هموار ساختن راه‌ها و کندن چاه‌ها [[نامه]] نوشت و به دیگر [[استانداران]] نیز چنین توصیه کرد. اما مهم‌ترین دست آورد داخلی او، [[توسعه]] [[حرم]] [[نبوی]] و [[مسجد جامع اموی]] است.

	اما درباره حرم نبوی اینکه وی به کار گزارش در مدینه، عمر بن عبدالعزیز، دستور داد ساختمان [[مسجد]] نبوی را گسترش دهد. لازمه آن کار، نابود کردن [[خانه]] [[زنان]] [[رسول خدا]] {{صل}} و نیز خریدن خانه‌های کنار آن و افزودن آنها به مسجد بود که جمعآ دویست ذرع می‌شد. هر کس که [[مخالفت]] کرد، خانه‌اش را به قیمت عادلانه‌ای خریدند و بهایش را پرداختند. وی [[کارگران]] و بنّاهایی را از [[شام]] به مدینه گسیل کرد.		اما درباره حرم نبوی اینکه وی به کار گزارش در مدینه، عمر بن عبدالعزیز، دستور داد ساختمان [[مسجد]] نبوی را گسترش دهد. لازمه آن کار، نابود کردن [[خانه]] [[زنان]] [[رسول خدا]]{{صل}} و نیز خریدن خانه‌های کنار آن و افزودن آنها به مسجد بود که جمعآ دویست ذرع می‌شد. هر کس که [[مخالفت]] کرد، خانه‌اش را به قیمت عادلانه‌ای خریدند و بهایش را پرداختند. وی [[کارگران]] و بنّاهایی را از [[شام]] به مدینه گسیل کرد.

	عمر [[تصمیم]] [[خلیفه]] را [[اجرا]] کرد. همه خانه‌های زنان رسول خدا {{صل}} را به جز خانه [[عایشه]] که قبرهای سه گانه در آن بود، به مسجد افزود. نظر [[مردم مدینه]] این بود که خانه عایشه داخل مسجد نشود؛ زیرا [[بیم]] آن بود که برخی [[مسلمانان]] در [[نماز]]، آن را [[قبله]] قرار دهند و به [[کعبه]] شبیه سازند. این [[اندیشه]]، عمر را [[هدایت]] کرد که جهت شمالی آن را مثلث نماید تا به زاویه ختم شود، به گونه‌ای که نتوان آن را قبله قرار داد و در نتیجه، شکل خانه عایشه پنج ضلعی شد و در داخل مسجد قرار گرفت<ref>ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۹، ص۷۵.</ref>.		عمر تصمیم [[خلیفه]] را [[اجرا]] کرد. همه خانه‌های زنان رسول خدا{{صل}} را به جز خانه [[عایشه]] که قبرهای سه گانه در آن بود، به مسجد افزود. نظر [[مردم مدینه]] این بود که خانه عایشه داخل مسجد نشود؛ زیرا [[بیم]] آن بود که برخی [[مسلمانان]] در [[نماز]]، آن را [[قبله]] قرار دهند و به [[کعبه]] شبیه سازند. این [[اندیشه]]، عمر را [[هدایت]] کرد که جهت شمالی آن را مثلث نماید تا به زاویه ختم شود، به گونه‌ای که نتوان آن را قبله قرار داد و در نتیجه، شکل خانه عایشه پنج ضلعی شد و در داخل مسجد قرار گرفت<ref>ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۹، ص۷۵.</ref>.

	ولید ~~مسجد~~ [[اموی]] را در فاصله سال‌های ۸۸ - ۹۶ / ۷۰۷ - ۷۱۵ بنا کرد. برای نخستین بار [[ابوعبیدة بن جراح]] نقشه آن را کشیده بود. ولید در ساختن مسجد دقت فراوانی مبذول داشت، حتی گفته شده [[خراج]] هفت سال حکومتش را صرف ساختن آن کرد. او صنعتگران و هنرمندانی را از ~~[[هند]]،~~ [[ایران]]، قُسْطَنطَنیّه، [[مصر]] و [[مغرب]] آورد و برای ساختن آن [[دوازده]] هزار کارگر به [[خدمت]] گرفت. این [[مسجد]]، بنای با [[شکوه]] و بی‌نظیری در [[سرزمین]] [[مسلمانان]] بود و همچنان از پدیده‌های [[هنر]] [[عربی]] به حساب می‌آید<ref>ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۹، ص۱۴۸ - ۱۵۲. درباره نحوه ساختن این مسجد ر. ک: عمران، محمود سعید، محاضرات فی معالم التاریخ الاسلامی الوسیط، ص۲۲۷ - ۲۲۸.</ref>.		ولید [[مسجد اموی]] را در فاصله سال‌های ۸۸ - ۹۶ / ۷۰۷ - ۷۱۵ بنا کرد. برای نخستین بار [[ابوعبیدة بن جراح]] نقشه آن را کشیده بود. ولید در ساختن مسجد دقت فراوانی مبذول داشت، حتی گفته شده [[خراج]] هفت سال حکومتش را صرف ساختن آن کرد. او [[صنعتگران]] و هنرمندانی را از هند، [[ایران]]، قُسْطَنطَنیّه، [[مصر]] و [[مغرب]] آورد و برای ساختن آن [[دوازده]] هزار [[کارگر]] به [[خدمت]] گرفت. این [[مسجد]]، بنای با [[شکوه]] و بی‌نظیری در [[سرزمین]] [[مسلمانان]] بود و همچنان از پدیده‌های [[هنر]] [[عربی]] به [[حساب]] می‌آید<ref>ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۹، ص۱۴۸ - ۱۵۲. درباره نحوه ساختن این مسجد ر. ک: عمران، محمود سعید، محاضرات فی معالم التاریخ الاسلامی الوسیط، ص۲۲۷ - ۲۲۸.</ref>.

	شیوه ساختن این بنا مهدی و [[مأمون]]، [[خلفای عباسی]] را [[حیرت]] زده کرد. هنگامی که مهدی، پیش از رفتن به [[بیت]] المَقْدِس به دِمَشق آمد، از این مسجد در شگفت شد و به کاتبش گفت: «[[بنی‌امیه]] در سه چیز بر ما پیشی گرفتند: این مسجد که در [[زمین]] مانندی ندارد، بزرگان [[موالی]] و [[عمر بن عبدالعزیز]]؛ [[سوگند]] به [[خدا]]! در میان ما کسی مانند او نیست»<ref>ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۹، ص۱۵۲.</ref>.		شیوه ساختن این بنا [[مهدی]] و [[مأمون]]، [[خلفای عباسی]] را [[حیرت]] زده کرد. هنگامی که مهدی، پیش از رفتن به [[بیت]] المَقْدِس به دِمَشق آمد، از این مسجد در شگفت شد و به کاتبش گفت: «[[بنی‌امیه]] در سه چیز بر ما پیشی گرفتند: این مسجد که در [[زمین]] مانندی ندارد، بزرگان [[موالی]] و [[عمر بن عبدالعزیز]]؛ [[سوگند]] به [[خدا]]! در میان ما کسی مانند او نیست»<ref>ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۹، ص۱۵۲.</ref>.

	هنگامی که [[خلیفه]] مأمون وارد دِمَشق شد، برادرش [[معتصم]] و [[قاضی]] وی [[یحیی بن اکثم]] با او بودند، وی [[مسجد جامع]] را دید و گفت: «چه بنای [[زیبا]] و [[شگفتی]]!» برادرش گفت: «این طلاهایی که در آن است، شگفت‌آور است». یحیی گفت: «این مرمرها و سرستون‌ها زیباست». مأمون گفت: «من از [[زیبایی]] ساختمان که همانندی ندارد [[تعجب]] کردم»<ref>ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۹، ص۱۵۲.</ref>.		هنگامی که [[خلیفه]] مأمون وارد دِمَشق شد، برادرش [[معتصم]] و [[قاضی]] وی [[یحیی بن اکثم]] با او بودند، وی [[مسجد جامع]] را دید و گفت: «چه بنای [[زیبا]] و [[شگفتی]]!» برادرش گفت: «این طلاهایی که در آن است، شگفت‌آور است». یحیی گفت: «این مرمرها و سرستون‌ها زیباست». مأمون گفت: «من از [[زیبایی]] ساختمان که همانندی ندارد [[تعجب]] کردم»<ref>ابن‌کثیر، البدایة والنهایه، ج۹، ص۱۵۲.</ref>.
	[[ولید]] [[شهر]] دِمَشق را آباد کرد و از طریق قنات‌هایی که از رودخانه بردی سرچشمه می‌گرفت، به همه خانه‌های بزرگ آب رساند.<ref>[[محمد سهیل طقوش\|طقوش، محمد سهیل]]، [[دولت امویان (کتاب)\|دولت امویان]] ~~ص ۱۴۶~~.</ref>.		ولید[[شهر]] دِمَشق را آباد کرد و از طریق قنات‌هایی که از رودخانه بردی سرچشمه می‌گرفت، به همه خانه‌های بزرگ آب رساند.<ref>[[محمد سهیل طقوش\|طقوش، محمد سهیل]]، [[دولت امویان (کتاب)\|دولت امویان]] ص۱۴۶.</ref>.

	==ولید بن عبدالملک‌==		==ولید بن عبدالملک‌==