پارتوکراسی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari: تغییرمسیر به حاکمیت حزبی

2023-01-26T04:52:35Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{مدخل مرتبط~~		#تغییر_مسیر [[حاکمیت حزبی]]
	~~\| موضوع مرتبط =~~
	~~\| عنوان مدخل =~~
	~~\| مداخل مرتبط =~~
	~~\| پرسش مرتبط =~~
	}}

	~~==مقدمه==~~
	~~«پارتوکراسی» به~~ [[حاکمیت]] حزبی اطلاق می‌شود<ref>فرهنگ سیاسی آرش، ص۱۴۸.</ref>. یکی از اشکال رژیم‌های چندتن‌سالاری [[نظام]] پارتوکراسی یا حزب‌سالاری است. اگر سروکار [[مردم]] با [[رژیم سیاسی]] باشد که با [[ظواهر]] مردم‎سالاری و توده‌ای، [[اقتدار]] [[حزب]] واحد خود را بر همه [[تحمیل]] کند و [[اجازه]] ندهد که دیگر گرایش‌های [[سیاسی]] امکان تجلی و [[تظاهر]] یابند، در اینجا حزب واحد پس از مدتی به صورت تنها متولی [[جامعه]] در آمده و در وی [[رسوم]] و [[عادات]] الیگارش به منصه بروز خواهد رسید.
	حزب فاشیست ایتالیا، حزب کمونیست، [[اتحاد]] [[شوروی]](سابق)، حزب ناسیونال سوسیالیست [[آلمان]] و [[احزاب]] واحد دیگری نظیر فرانکیسیت‎ها (هواداران ژنرال فرانکو در اسپانیا) یا سالازاریست‌ها (هواداران دکتر سالازار دیکتاتور پرتغال) همه از این نوع نظام بوده‌اند.
	در کشورهای دموکرات و مردم سالار، با آنکه فعالیت احزاب [[آزاد]] است، اما احزاب کهن و قدیمی هر کدام پس از تثبیت و تداوم به صورت الیگارشی‌های کوچکی درآمده و واسطه بین [[شهروندان]] و [[حکومت]] واقع می‌شوند، به طوری که در [[انتخاب]] [[فرمانروایان]] و [[نمایندگان]] و غیره نقش دست اول را به [[زیان]] توده‌های مردم یا بهتر بگوییم به [[ضرر]] [[دموکراسی]] ایفا خواهند کرد. اصطلاح حزب‌سالاری در مقابل همه‌سالاری از [[واقعیت]] فوق ناشی می‌شود<ref>بایسته‌های حقوق اساسی، ص۱۲۰؛ فقه سیاسی، ج۱، ص۹۰.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۴۴۷.</ref>

	~~== منابع ==~~
	~~{{منابع}}~~
	# [[پرونده: 1100699.jpg\|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۱''']]
	~~{{پایان منابع}}~~

	~~== پانویس ==~~
	~~{{پانویس}}~~

Jaafari: /* مقدمه */

2023-01-25T08:02:20Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۲
خط ۷:		خط ۷:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	«پارتوکراسی» به [[حاکمیت]] حزبی اطلاق می‌شود<ref>فرهنگ سیاسی آرش، ص۱۴۸.</ref>. یکی از اشکال رژیم‌های چندتن‌سالاری [[نظام]] [[پارتوکراسی]] یا حزب‌سالاری است. اگر سروکار [[مردم]] با [[رژیم سیاسی]] باشد که با [[ظواهر]] مردم‎سالاری و توده‌ای، [[اقتدار]] [[حزب]] واحد خود را بر همه [[تحمیل]] کند و [[اجازه]] ندهد که دیگر گرایش‌های [[سیاسی]] امکان تجلی و [[تظاهر]] یابند، در اینجا حزب واحد پس از مدتی به صورت تنها متولی [[جامعه]] در آمده و در وی [[رسوم]] و [[عادات]] الیگارش به منصه بروز خواهد رسید.		«پارتوکراسی» به [[حاکمیت]] حزبی اطلاق می‌شود<ref>فرهنگ سیاسی آرش، ص۱۴۸.</ref>. یکی از اشکال رژیم‌های چندتن‌سالاری [[نظام]] پارتوکراسی یا حزب‌سالاری است. اگر سروکار [[مردم]] با [[رژیم سیاسی]] باشد که با [[ظواهر]] مردم‎سالاری و توده‌ای، [[اقتدار]] [[حزب]] واحد خود را بر همه [[تحمیل]] کند و [[اجازه]] ندهد که دیگر گرایش‌های [[سیاسی]] امکان تجلی و [[تظاهر]] یابند، در اینجا حزب واحد پس از مدتی به صورت تنها متولی [[جامعه]] در آمده و در وی [[رسوم]] و [[عادات]] الیگارش به منصه بروز خواهد رسید.
	حزب فاشیست ایتالیا، حزب کمونیست، [[اتحاد]] [[شوروی]](سابق)، حزب ناسیونال سوسیالیست [[آلمان]] و [[احزاب]] واحد دیگری نظیر فرانکیسیت‎ها (هواداران ژنرال فرانکو در اسپانیا) یا سالازاریست‌ها (هواداران دکتر سالازار دیکتاتور پرتغال) همه از این نوع نظام بوده‌اند.		حزب فاشیست ایتالیا، حزب کمونیست، [[اتحاد]] [[شوروی]](سابق)، حزب ناسیونال سوسیالیست [[آلمان]] و [[احزاب]] واحد دیگری نظیر فرانکیسیت‎ها (هواداران ژنرال فرانکو در اسپانیا) یا سالازاریست‌ها (هواداران دکتر سالازار دیکتاتور پرتغال) همه از این نوع نظام بوده‌اند.
	در کشورهای دموکرات و مردم سالار، با آنکه فعالیت احزاب [[آزاد]] است، اما احزاب کهن و قدیمی هر کدام پس از تثبیت و تداوم به صورت الیگارشی‌های کوچکی درآمده و واسطه بین [[شهروندان]] و [[حکومت]] واقع می‌شوند، به طوری که در [[انتخاب]] [[فرمانروایان]] و [[نمایندگان]] و غیره نقش دست اول را به [[زیان]] توده‌های مردم یا بهتر بگوییم به [[ضرر]] [[دموکراسی]] ایفا خواهند کرد. اصطلاح حزب‌سالاری در مقابل همه‌سالاری از [[واقعیت]] فوق ناشی می‌شود<ref>بایسته‌های حقوق اساسی، ص۱۲۰؛ فقه سیاسی، ج۱، ص۹۰.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۴۴۷.</ref>		در کشورهای دموکرات و مردم سالار، با آنکه فعالیت احزاب [[آزاد]] است، اما احزاب کهن و قدیمی هر کدام پس از تثبیت و تداوم به صورت الیگارشی‌های کوچکی درآمده و واسطه بین [[شهروندان]] و [[حکومت]] واقع می‌شوند، به طوری که در [[انتخاب]] [[فرمانروایان]] و [[نمایندگان]] و غیره نقش دست اول را به [[زیان]] توده‌های مردم یا بهتر بگوییم به [[ضرر]] [[دموکراسی]] ایفا خواهند کرد. اصطلاح حزب‌سالاری در مقابل همه‌سالاری از [[واقعیت]] فوق ناشی می‌شود<ref>بایسته‌های حقوق اساسی، ص۱۲۰؛ فقه سیاسی، ج۱، ص۹۰.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۴۴۷.</ref>

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== «پارتوکراسی» به حاکمیت حزبی اطلاق می‌شودفرهنگ سیاسی آرش، ص۱۴۸.. یکی از اشکال رژیم‌های چندتن‌سالاری نظام پارتوکراسی یا حزب‌سالاری است. اگر سروکار...» ایجاد کرد

2023-01-25T08:02:09Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== «پارتوکراسی» به حاکمیت حزبی اطلاق می‌شود<ref>فرهنگ سیاسی آرش، ص۱۴۸.</ref>. یکی از اشکال رژیم‌های چندتن‌سالاری نظام پارتوکراسی یا حزب‌سالاری است. اگر سروکار...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط =
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
«پارتوکراسی» به [[حاکمیت]] حزبی اطلاق می‌شود<ref>فرهنگ سیاسی آرش، ص۱۴۸.</ref>. یکی از اشکال رژیم‌های چندتن‌سالاری [[نظام]] [[پارتوکراسی]] یا حزب‌سالاری است. اگر سروکار [[مردم]] با [[رژیم سیاسی]] باشد که با [[ظواهر]] مردم‎سالاری و توده‌ای، [[اقتدار]] [[حزب]] واحد خود را بر همه [[تحمیل]] کند و [[اجازه]] ندهد که دیگر گرایش‌های [[سیاسی]] امکان تجلی و [[تظاهر]] یابند، در اینجا حزب واحد پس از مدتی به صورت تنها متولی [[جامعه]] در آمده و در وی [[رسوم]] و [[عادات]] الیگارش به منصه بروز خواهد رسید.
حزب فاشیست ایتالیا، حزب کمونیست، [[اتحاد]] [[شوروی]](سابق)، حزب ناسیونال سوسیالیست [[آلمان]] و [[احزاب]] واحد دیگری نظیر فرانکیسیت‎ها (هواداران ژنرال فرانکو در اسپانیا) یا سالازاریست‌ها (هواداران دکتر سالازار دیکتاتور پرتغال) همه از این نوع نظام بوده‌اند.
در کشورهای دموکرات و مردم سالار، با آنکه فعالیت احزاب [[آزاد]] است، اما احزاب کهن و قدیمی هر کدام پس از تثبیت و تداوم به صورت الیگارشی‌های کوچکی درآمده و واسطه بین [[شهروندان]] و [[حکومت]] واقع می‌شوند، به طوری که در [[انتخاب]] [[فرمانروایان]] و [[نمایندگان]] و غیره نقش دست اول را به [[زیان]] توده‌های مردم یا بهتر بگوییم به [[ضرر]] [[دموکراسی]] ایفا خواهند کرد. اصطلاح حزب‌سالاری در مقابل همه‌سالاری از [[واقعیت]] فوق ناشی می‌شود<ref>بایسته‌های حقوق اساسی، ص۱۲۰؛ فقه سیاسی، ج۱، ص۹۰.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۴۴۷.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده: 1100699.jpg|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۱''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}