Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = اصحاب امام رضا | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== شیخ صدوق بنابر نقل ابوواسع محمد بن احمد بن اسحاق نیشابوری که او نیز از جده خود خدیجه بنت عمران روایت کرده چنین می‌گوید: هنگامی که امام...» ایجاد کرد

2026-04-18T07:19:19Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = اصحاب امام رضا | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== شیخ صدوق بنابر نقل ابوواسع محمد بن احمد بن اسحاق نیشابوری که او نیز از جده خود خدیجه بنت عمران روایت کرده چنین می‌گوید: هنگامی که امام...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = اصحاب امام رضا
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
[[شیخ صدوق]] بنابر نقل [[ابوواسع محمد بن احمد بن اسحاق نیشابوری]] که او نیز از [[جده]] خود [[خدیجه بنت عمران]] [[روایت]] کرده چنین می‌گوید: هنگامی که [[امام رضا]]{{ع}} وارد [[شهر]] [[نیشابور]] شد در محله «غز» در ناحیه معروف به «بلاش آباد»<ref>در متن عیون اخبار الرضا «لاشاباذ» ذکر شده است؛ ص۳۷۳.</ref> در [[خانه]] جدم پسنده<ref>او را از این جهت پسنده نامیده‌اند که امام رضا{{ع}} او را از بین سایر مردم پسندیده بودند.</ref> وارد شد. هنگامی که حضرت وارد خانه شد بادامی در گوشه‌ای از خانه کاشت، دانه رویید و تبدیل به [[درخت]] شد و در مدت یک سال بادام داد. [[مردم]] از آن درخت باخبر شدند و هر کس را که علتی می‌رسید برای [[تبرک جستن]] از آن بادام می‌خورد و [[شفا]] می‌خواست و به [[برکت]] حضرت شفا می‌یافت و هر که را چشم‌دردی بود از آن بادام بر چشم خود می‌مالید و [[سلامت]] حاصل می‌شد. [[زن]] حامله‌ای را که زاییدن بر او سخت شده بود چون از آن بادام خورد همان [[ساعت]] وضع حمل می‌کرد و یا اگر حیوانی را قولنج عارض می‌شد از شاخه‌های آن بر شکمش می‌مالیدند [[مرض]] قولنج از او برطرف می‌شد.

ابوواسع در ادامه روایت خود می‌گوید: مدت‌ها بر آن درخت گذشت تا آن‌که خشک شد و جد من حمدان شاخه‌های آن را [[برید]] و بر اثر این اقدام نابینا شد. حمدان [[فرزندی]] داشت به نام [[ابوعمرو]] که او درخت را به تمام برید و بر اثر این اقدام [[ثروت]] و [[مال]] او که هفتاد تا هشتاد هزار درهم بود از دست رفت و سرانجام چیزی برایش باقی نماند. عمرو دارای دو فرزند به نام‌های ابوالقاسم و [[ابوصادق]] بود که هر دو [[دبیر]] [[ابوالحسن محمد بن ابراهیم سیمجور]]<ref>از امیران سلسه سامانی است.</ref> بودند و خواستند که خانه را تعمیر کنند، در این بین ریشه درخت را کندند یکی از آن دو پایش سیاه شد و بر اثر [[درد]] مرد. دیگری دستش زخم شد و از آن [[مرض]] از [[دنیا]] رفت و [[مرگ]] هر دو [[برادر]] کمتر از یک سال واقع شد<ref>عیون اخبارالرضا، ج۲، ص۳۷۳-۳۷۴.</ref>. ظاهرا این افراد به قصد [[توهین]] و [[مخالفت]] مرتکب بریدن [[درخت]] و قطع شاخه‌ها و کندن ریشه آن شده‌اند والا بعید است بدون قصد توهین به این [[مصیبت‌ها]] دچار شده باشند. البته با قصد توهین هم دور از [[رحمت]] [[خاندان پیامبر]] [[اکرم]]{{صل}} است که چنین [[کیفر]] بدهند. صفت [[مؤمنان]] و علی الخصوص [[اهل‌بیت]]{{عم}} که [[مظهر]] تامه [[رحمت الهی]] هستند و کیفر را قبل از [[اتمام حجت]] جایز نمی‌دانند و آنان به آسانی [[غضب]] نمی‌کنند و [[خشم]] خود را فرومی‌خورند.
به نظر می‌آید این موضوع مبنا و اصلی داشته و [[راویان]] آن را به صورت داستانی درآورده‌اند. نکته دیگر این است که [[امام]] مانند [[خورشید]] و شهاب فروزان است که در هر افق که طلوع کند، از [[نور]] خویش کانون [[حیات]] را منور و از خیر و [[برکات]] خویش کاروانیان حیات را [[سعادتمند]] می‌سازد. امام ولو به [[حکومت ظاهری]] نیز نرسد، خیر وجودش به انواع و انحاء دیگر به [[مردم]] خواهد رسید و این [[داستان]] روی این اصل است.<ref>[[مرضیه محمدزاده|محمدزاده، مرضیه]]، [[زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین (کتاب)|زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین]]، ص ۳۲۴.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM011012.jpg|22px]] [[مرضیه محمدزاده|محمدزاده، مرضیه]]، [[زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین (کتاب)|'''زنان ائمه معصومین و زنان با ائمه معصومین''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:امام رضا]]
[[رده:اصحاب امام رضا]]

پسنده - تاریخچهٔ نسخه‌ها