پیری - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۲۲

2023-04-11T10:22:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۵۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = ~~[[پیری در قرآن]] - [[پیری در حدیث]] -~~ [[پیری در نهج البلاغه]]\| پرسش مرتبط = ~~پیری (پرسش)~~}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[پیری در نهج البلاغه]]\| پرسش مرتبط = }}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* [[انسان]] در دروان زندگی خود مراحلی را پشت سر می‌گذارد که از نوزادی آغاز و بعد از گذراندن طفولیت و [[جوانی]] به مرحله [[میان‌سالی]] و در در آخر به پیری و [[کهن‌سالی]] می‌رسد که بعد از داشتن نیرو و قوای جسمانی، کم‌کم دچار ضعف و سستی و ناتوان می‌شود<ref>{{متن قرآن\| اللَّهُ الَّذِي خَلَقَكُم مِّن ضَعْفٍ ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ ضَعْفٍ قُوَّةً ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ قُوَّةٍ ضَعْفًا وَشَيْبَةً يَخْلُقُ مَا يَشَاء وَهُوَ الْعَلِيمُ الْقَدِيرُ }}؛ سوره روم، آیه ۵۴.</ref> و علاوه بر ضعف جسمی که آهسته‌آهسته بر اندام او پدید می‌آید، در [[عقل]] و [[اندیشه]] [[انسان]] نیز سستی و نقصان ایجاد خواهد شد. این مرحله را [[دوران پیری]] خوانند. پیر شدن از ویژگی‌های این دنیاست، چون مستلزم [[سختی]] و [[بیماری]] است، در حالی که در [[جهان]] [[آخرت]] و در سرای جاوید کسی پیر نخواهد شد. به فرموده [[امام علی]] {{ع}} برخی از پیرشدن‌ها زودرس است و این‌گونه نیست که بعد از گذراندن مراحل طبیعی [[عمر]] باشد، بلکه به [[دلیل]] [[غم]] و [[اندوه]] فراوان و رنج‌ها و بیماری‌هایی است که [[صاحب]] آن متحمل شده و او را دچار پیری زودرس کرده است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191.</ref>.		[[انسان]] در دروان زندگی خود مراحلی را پشت سر می‌گذارد که از نوزادی آغاز و بعد از گذراندن طفولیت و [[جوانی]] به مرحله [[میان‌سالی]] و در در آخر به پیری و [[کهن‌سالی]] می‌رسد که بعد از داشتن نیرو و قوای جسمانی، کم‌کم دچار ضعف و سستی و ناتوان می‌شود<ref>{{متن قرآن\| اللَّهُ الَّذِي خَلَقَكُم مِّن ضَعْفٍ ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ ضَعْفٍ قُوَّةً ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ قُوَّةٍ ضَعْفًا وَشَيْبَةً يَخْلُقُ مَا يَشَاء وَهُوَ الْعَلِيمُ الْقَدِيرُ }}؛ سوره روم، آیه ۵۴.</ref> و علاوه بر ضعف جسمی که آهسته‌آهسته بر اندام او پدید می‌آید، در [[عقل]] و [[اندیشه]] [[انسان]] نیز سستی و نقصان ایجاد خواهد شد. این مرحله را [[دوران پیری]] خوانند. پیر شدن از ویژگی‌های این دنیاست، چون مستلزم [[سختی]] و [[بیماری]] است، در حالی که در [[جهان]] [[آخرت]] و در سرای جاوید کسی پیر نخواهد شد. به فرموده [[امام علی]] {{ع}} برخی از پیرشدن‌ها زودرس است و این‌گونه نیست که بعد از گذراندن مراحل طبیعی [[عمر]] باشد، بلکه به [[دلیل]] [[غم]] و [[اندوه]] فراوان و رنج‌ها و بیماری‌هایی است که [[صاحب]] آن متحمل شده و او را دچار پیری زودرس کرده است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191.</ref>.

	== [[وظایف]] پیران ==		== [[وظایف]] پیران ==
	* [[شایسته]] است [[انسان‌ها]] پیر که [[دنیا]] از آن‌ها روگردانده و [[آخرت]] به آن‌ها رو آورده است، از آنچه آن‌ها را از [[یاد خدا]] غافل می‌سازد، فاصله بگیرند و به فضائلی که موجب [[سعادت]] آن‌ها می‌شود آراسته شوند. [[انسان‌ها]] باید در ایام [[جوانی]] توشه‌ای برای خود [[ذخیره]] کنند و به [[فکر]] [[دوران پیری]] و نقصان جسم و [[بدن]] در [[انتظار]] آنان نیست. [[پیران]] باید آنچه را که [[صلاح]] می‌دانند، [[وصیت]] کنند و قبل از اینکه اندوخته‌های خود را به [[فراموشی]] بسپارند، آن‌را به آیندگان به [[میراث]] بگذارند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191.</ref>.		[[شایسته]] است [[انسان‌ها]] پیر که [[دنیا]] از آن‌ها روگردانده و [[آخرت]] به آن‌ها رو آورده است، از آنچه آن‌ها را از [[یاد خدا]] غافل می‌سازد، فاصله بگیرند و به فضائلی که موجب [[سعادت]] آن‌ها می‌شود آراسته شوند. [[انسان‌ها]] باید در ایام [[جوانی]] توشه‌ای برای خود [[ذخیره]] کنند و به [[فکر]] [[دوران پیری]] و نقصان جسم و [[بدن]] در [[انتظار]] آنان نیست. [[پیران]] باید آنچه را که [[صلاح]] می‌دانند، [[وصیت]] کنند و قبل از اینکه اندوخته‌های خود را به [[فراموشی]] بسپارند، آن‌را به آیندگان به [[میراث]] بگذارند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191.</ref>.

	== [[وظایف]] [[جوانان]] در برابر پیران ==		== [[وظایف]] [[جوانان]] در برابر پیران ==
خط ۱۱:		خط ۱۲:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]		# [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۱۷:		خط ۱۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~امام علی]]~~		[[رده:مفاهیم]]
	~~[[رده:پیری~~]]
	[[رده:مدخل نهج البلاغه]]		[[رده:مدخل نهج البلاغه]]

Wasity: جایگزینی متن - 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:44:07Z

جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۴
خط ۲:		خط ۲:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* [[انسان]] در دروان زندگی خود مراحلی را پشت سر می‌گذارد که از نوزادی آغاز و بعد از گذراندن طفولیت و [[جوانی]] به مرحله [[میان‌سالی]] و در در آخر به پیری و [[کهن‌سالی]] می‌رسد که بعد از داشتن نیرو و قوای جسمانی، کم‌کم دچار ضعف و سستی و ناتوان می‌شود<ref>{{متن قرآن\| اللَّهُ الَّذِي خَلَقَكُم مِّن ضَعْفٍ ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ ضَعْفٍ قُوَّةً ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ قُوَّةٍ ضَعْفًا وَشَيْبَةً يَخْلُقُ مَا يَشَاء وَهُوَ الْعَلِيمُ الْقَدِيرُ }}؛ سوره روم، آیه ۵۴.</ref> و علاوه بر ضعف جسمی که آهسته‌آهسته بر اندام او پدید می‌آید، در [[عقل]] و [[اندیشه]] [[انسان]] نیز سستی و نقصان ایجاد خواهد شد. این مرحله را [[دوران پیری]] خوانند. پیر شدن از ویژگی‌های این دنیاست، چون مستلزم [[سختی]] و [[بیماری]] است، در حالی که در [[جهان]] [[آخرت]] و در سرای جاوید کسی پیر نخواهد شد. به فرموده [[امام علی]] {{ع}} برخی از پیرشدن‌ها زودرس است و این‌گونه نیست که بعد از گذراندن مراحل طبیعی [[عمر]] باشد، بلکه به [[دلیل]] [[غم]] و [[اندوه]] فراوان و رنج‌ها و بیماری‌هایی است که [[صاحب]] آن متحمل شده و او را دچار پیری زودرس کرده است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191.</ref>.		* [[انسان]] در دروان زندگی خود مراحلی را پشت سر می‌گذارد که از نوزادی آغاز و بعد از گذراندن طفولیت و [[جوانی]] به مرحله [[میان‌سالی]] و در در آخر به پیری و [[کهن‌سالی]] می‌رسد که بعد از داشتن نیرو و قوای جسمانی، کم‌کم دچار ضعف و سستی و ناتوان می‌شود<ref>{{متن قرآن\| اللَّهُ الَّذِي خَلَقَكُم مِّن ضَعْفٍ ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ ضَعْفٍ قُوَّةً ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ قُوَّةٍ ضَعْفًا وَشَيْبَةً يَخْلُقُ مَا يَشَاء وَهُوَ الْعَلِيمُ الْقَدِيرُ }}؛ سوره روم، آیه ۵۴.</ref> و علاوه بر ضعف جسمی که آهسته‌آهسته بر اندام او پدید می‌آید، در [[عقل]] و [[اندیشه]] [[انسان]] نیز سستی و نقصان ایجاد خواهد شد. این مرحله را [[دوران پیری]] خوانند. پیر شدن از ویژگی‌های این دنیاست، چون مستلزم [[سختی]] و [[بیماری]] است، در حالی که در [[جهان]] [[آخرت]] و در سرای جاوید کسی پیر نخواهد شد. به فرموده [[امام علی]] {{ع}} برخی از پیرشدن‌ها زودرس است و این‌گونه نیست که بعد از گذراندن مراحل طبیعی [[عمر]] باشد، بلکه به [[دلیل]] [[غم]] و [[اندوه]] فراوان و رنج‌ها و بیماری‌هایی است که [[صاحب]] آن متحمل شده و او را دچار پیری زودرس کرده است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191.</ref>.
	== [[وظایف]] پیران ==		== [[وظایف]] پیران ==
	* [[شایسته]] است [[انسان‌ها]] پیر که [[دنیا]] از آن‌ها روگردانده و [[آخرت]] به آن‌ها رو آورده است، از آنچه آن‌ها را از [[یاد خدا]] غافل می‌سازد، فاصله بگیرند و به فضائلی که موجب [[سعادت]] آن‌ها می‌شود آراسته شوند. [[انسان‌ها]] باید در ایام [[جوانی]] توشه‌ای برای خود [[ذخیره]] کنند و به [[فکر]] [[دوران پیری]] و نقصان جسم و [[بدن]] در [[انتظار]] آنان نیست. [[پیران]] باید آنچه را که [[صلاح]] می‌دانند، [[وصیت]] کنند و قبل از اینکه اندوخته‌های خود را به [[فراموشی]] بسپارند، آن‌را به آیندگان به [[میراث]] بگذارند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191.</ref>.		* [[شایسته]] است [[انسان‌ها]] پیر که [[دنیا]] از آن‌ها روگردانده و [[آخرت]] به آن‌ها رو آورده است، از آنچه آن‌ها را از [[یاد خدا]] غافل می‌سازد، فاصله بگیرند و به فضائلی که موجب [[سعادت]] آن‌ها می‌شود آراسته شوند. [[انسان‌ها]] باید در ایام [[جوانی]] توشه‌ای برای خود [[ذخیره]] کنند و به [[فکر]] [[دوران پیری]] و نقصان جسم و [[بدن]] در [[انتظار]] آنان نیست. [[پیران]] باید آنچه را که [[صلاح]] می‌دانند، [[وصیت]] کنند و قبل از اینکه اندوخته‌های خود را به [[فراموشی]] بسپارند، آن‌را به آیندگان به [[میراث]] بگذارند<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191.</ref>.

	== [[وظایف]] [[جوانان]] در برابر پیران ==		== [[وظایف]] [[جوانان]] در برابر پیران ==
	[[انسان‌ها]] [[کهن‌سال]] و پیر دارای تجربه‌های فراوان‌اند، حوادثی را آزموده‌اند و جریاناتی را دیده‌اند. به همین [[دلیل]] آنان خود به منزله تاریخ‌اند، اما نه [[تاریخ]] خاموش، بلکه تاریخی سخن‌گو؛ به‌گونه‌ای که تشخیص روشنایی‌ها از تاریکی‌ها و پاکی‌ها از پلیدی‌ها برای آنان راحت‌تر از یک [[جوان]] است و [[جوانان]] می‌توانند با استفاده از تجربه‌های آنان راه را بر خود هموار کنند و [[سختی]] تجربه کردن را با راحتی استفاده از تجربه‌های دیگران از خود دور سازند. پدران پیر و [[سال‌خورده]] آنچه برای فرزندانشان بیان می‌کنند، حاصل [[عمر]] آنان است. آن‌ها بهترین‌ها را بیان می‌کنند و مشتبهات را دور می‌ریزند و راه تشخیص [[حق]] و [[باطل]] را برای [[جوانان]] باز می‌کنند و بدین‌سبب است که [[امام]] {{ع}} [[اندیشه]] و [[تدبیر]] [[پیران]] باتجربه را بر نیرو و توان [[جوانان]] مقدم می‌شمارد و آن‌را [[محبوب]] خود می‌داند، به‌ویژه در [[کارزار]] که [[جوانان]] با [[غرور]] [[جوانی]] حمله می‌کنند و گاهی هلاک می‌شوند، اما [[پیران]] با تجربه و [[اندیشه]] دقیق حرکت می‌کنند و به طرف [[دشمن]] می‌روند»<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191- 192.</ref>.		[[انسان‌ها]] [[کهن‌سال]] و پیر دارای تجربه‌های فراوان‌اند، حوادثی را آزموده‌اند و جریاناتی را دیده‌اند. به همین [[دلیل]] آنان خود به منزله تاریخ‌اند، اما نه [[تاریخ]] خاموش، بلکه تاریخی سخن‌گو؛ به‌گونه‌ای که تشخیص روشنایی‌ها از تاریکی‌ها و پاکی‌ها از پلیدی‌ها برای آنان راحت‌تر از یک [[جوان]] است و [[جوانان]] می‌توانند با استفاده از تجربه‌های آنان راه را بر خود هموار کنند و [[سختی]] تجربه کردن را با راحتی استفاده از تجربه‌های دیگران از خود دور سازند. پدران پیر و [[سال‌خورده]] آنچه برای فرزندانشان بیان می‌کنند، حاصل [[عمر]] آنان است. آن‌ها بهترین‌ها را بیان می‌کنند و مشتبهات را دور می‌ریزند و راه تشخیص [[حق]] و [[باطل]] را برای [[جوانان]] باز می‌کنند و بدین‌سبب است که [[امام]] {{ع}} [[اندیشه]] و [[تدبیر]] [[پیران]] باتجربه را بر نیرو و توان [[جوانان]] مقدم می‌شمارد و آن‌را [[محبوب]] خود می‌داند، به‌ویژه در [[کارزار]] که [[جوانان]] با [[غرور]] [[جوانی]] حمله می‌کنند و گاهی هلاک می‌شوند، اما [[پیران]] با تجربه و [[اندیشه]] دقیق حرکت می‌کنند و به طرف [[دشمن]] می‌روند»<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191- 192.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:35:33Z

جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۰۵
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]		* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T09:16:16Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۴۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[پیری در قرآن]] - [[پیری در حدیث]] - [[پیری در نهج البلاغه]]\| پرسش مرتبط = پیری (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[پیری در قرآن]] - [[پیری در حدیث]] - [[پیری در نهج البلاغه]]\| پرسش مرتبط = پیری (پرسش)}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	* [[انسان]] در دروان زندگی خود مراحلی را پشت سر می‌گذارد که از نوزادی آغاز و بعد از گذراندن طفولیت و [[جوانی]] به مرحله [[میان‌سالی]] و در در آخر به پیری و [[کهن‌سالی]] می‌رسد که بعد از داشتن نیرو و قوای جسمانی، کم‌کم دچار ضعف و سستی و ناتوان می‌شود<ref>{{متن قرآن\| اللَّهُ الَّذِي خَلَقَكُم مِّن ضَعْفٍ ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ ضَعْفٍ قُوَّةً ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ قُوَّةٍ ضَعْفًا وَشَيْبَةً يَخْلُقُ مَا يَشَاء وَهُوَ الْعَلِيمُ الْقَدِيرُ }}؛ سوره روم، آیه ۵۴.</ref> و علاوه بر ضعف جسمی که آهسته‌آهسته بر اندام او پدید می‌آید، در [[عقل]] و [[اندیشه]] [[انسان]] نیز سستی و نقصان ایجاد خواهد شد. این مرحله را [[دوران پیری]] خوانند. پیر شدن از ویژگی‌های این دنیاست، چون مستلزم [[سختی]] و [[بیماری]] است، در حالی که در [[جهان]] [[آخرت]] و در سرای جاوید کسی پیر نخواهد شد. به فرموده [[امام علی]]{{ع}} برخی از پیرشدن‌ها زودرس است و این‌گونه نیست که بعد از گذراندن مراحل طبیعی [[عمر]] باشد، بلکه به [[دلیل]] [[غم]] و [[اندوه]] فراوان و رنج‌ها و بیماری‌هایی است که [[صاحب]] آن متحمل شده و او را دچار پیری زودرس کرده است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191.</ref>.		* [[انسان]] در دروان زندگی خود مراحلی را پشت سر می‌گذارد که از نوزادی آغاز و بعد از گذراندن طفولیت و [[جوانی]] به مرحله [[میان‌سالی]] و در در آخر به پیری و [[کهن‌سالی]] می‌رسد که بعد از داشتن نیرو و قوای جسمانی، کم‌کم دچار ضعف و سستی و ناتوان می‌شود<ref>{{متن قرآن\| اللَّهُ الَّذِي خَلَقَكُم مِّن ضَعْفٍ ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ ضَعْفٍ قُوَّةً ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ قُوَّةٍ ضَعْفًا وَشَيْبَةً يَخْلُقُ مَا يَشَاء وَهُوَ الْعَلِيمُ الْقَدِيرُ }}؛ سوره روم، آیه ۵۴.</ref> و علاوه بر ضعف جسمی که آهسته‌آهسته بر اندام او پدید می‌آید، در [[عقل]] و [[اندیشه]] [[انسان]] نیز سستی و نقصان ایجاد خواهد شد. این مرحله را [[دوران پیری]] خوانند. پیر شدن از ویژگی‌های این دنیاست، چون مستلزم [[سختی]] و [[بیماری]] است، در حالی که در [[جهان]] [[آخرت]] و در سرای جاوید کسی پیر نخواهد شد. به فرموده [[امام علی]] {{ع}} برخی از پیرشدن‌ها زودرس است و این‌گونه نیست که بعد از گذراندن مراحل طبیعی [[عمر]] باشد، بلکه به [[دلیل]] [[غم]] و [[اندوه]] فراوان و رنج‌ها و بیماری‌هایی است که [[صاحب]] آن متحمل شده و او را دچار پیری زودرس کرده است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191.</ref>.
	==[[وظایف]] پیران==		== [[وظایف]] پیران ==
	* [[شایسته]] است [[انسان‌ها]] پیر که [[دنیا]] از آن‌ها روگردانده و [[آخرت]] به آن‌ها رو آورده است، از آنچه آن‌ها را از [[یاد خدا]] غافل می‌سازد، فاصله بگیرند و به فضائلی که موجب [[سعادت]] آن‌ها می‌شود آراسته شوند.[[انسان‌ها]] باید در ایام [[جوانی]] توشه‌ای برای خود [[ذخیره]] کنند و به [[فکر]] [[دوران پیری]] و نقصان جسم و [[بدن]] در [[انتظار]] آنان نیست. [[پیران]] باید آنچه را که [[صلاح]] می‌دانند، [[وصیت]] کنند و قبل از اینکه اندوخته‌های خود را به [[فراموشی]] بسپارند، آن‌را به آیندگان به [[میراث]] بگذارند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191.</ref>.		* [[شایسته]] است [[انسان‌ها]] پیر که [[دنیا]] از آن‌ها روگردانده و [[آخرت]] به آن‌ها رو آورده است، از آنچه آن‌ها را از [[یاد خدا]] غافل می‌سازد، فاصله بگیرند و به فضائلی که موجب [[سعادت]] آن‌ها می‌شود آراسته شوند. [[انسان‌ها]] باید در ایام [[جوانی]] توشه‌ای برای خود [[ذخیره]] کنند و به [[فکر]] [[دوران پیری]] و نقصان جسم و [[بدن]] در [[انتظار]] آنان نیست. [[پیران]] باید آنچه را که [[صلاح]] می‌دانند، [[وصیت]] کنند و قبل از اینکه اندوخته‌های خود را به [[فراموشی]] بسپارند، آن‌را به آیندگان به [[میراث]] بگذارند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191.</ref>.

	==[[وظایف]] [[جوانان]] در برابر پیران==		== [[وظایف]] [[جوانان]] در برابر پیران ==
	[[انسان‌ها]] [[کهن‌سال]] و پیر دارای تجربه‌های فراوان‌اند، حوادثی را آزموده‌اند و جریاناتی را دیده‌اند. به همین [[دلیل]] آنان خود به منزله تاریخ‌اند، اما نه [[تاریخ]] خاموش، بلکه تاریخی سخن‌گو؛ به‌گونه‌ای که تشخیص روشنایی‌ها از تاریکی‌ها و پاکی‌ها از پلیدی‌ها برای آنان راحت‌تر از یک [[جوان]] است و [[جوانان]] می‌توانند با استفاده از تجربه‌های آنان راه را بر خود هموار کنند و [[سختی]] تجربه کردن را با راحتی استفاده از تجربه‌های دیگران از خود دور سازند. پدران پیر و [[سال‌خورده]] آنچه برای فرزندانشان بیان می‌کنند، حاصل [[عمر]] آنان است. آن‌ها بهترین‌ها را بیان می‌کنند و مشتبهات را دور می‌ریزند و راه تشخیص [[حق]] و [[باطل]] را برای [[جوانان]] باز می‌کنند و بدین‌سبب است که [[امام]]{{ع}} [[اندیشه]] و [[تدبیر]] [[پیران]] باتجربه را بر نیرو و توان [[جوانان]] مقدم می‌شمارد و آن‌را [[محبوب]] خود می‌داند، به‌ویژه در [[کارزار]] که [[جوانان]] با [[غرور]] [[جوانی]] حمله می‌کنند و گاهی هلاک می‌شوند، اما [[پیران]] با تجربه و [[اندیشه]] دقیق حرکت می‌کنند و به طرف [[دشمن]] می‌روند»<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191- 192.</ref>.		[[انسان‌ها]] [[کهن‌سال]] و پیر دارای تجربه‌های فراوان‌اند، حوادثی را آزموده‌اند و جریاناتی را دیده‌اند. به همین [[دلیل]] آنان خود به منزله تاریخ‌اند، اما نه [[تاریخ]] خاموش، بلکه تاریخی سخن‌گو؛ به‌گونه‌ای که تشخیص روشنایی‌ها از تاریکی‌ها و پاکی‌ها از پلیدی‌ها برای آنان راحت‌تر از یک [[جوان]] است و [[جوانان]] می‌توانند با استفاده از تجربه‌های آنان راه را بر خود هموار کنند و [[سختی]] تجربه کردن را با راحتی استفاده از تجربه‌های دیگران از خود دور سازند. پدران پیر و [[سال‌خورده]] آنچه برای فرزندانشان بیان می‌کنند، حاصل [[عمر]] آنان است. آن‌ها بهترین‌ها را بیان می‌کنند و مشتبهات را دور می‌ریزند و راه تشخیص [[حق]] و [[باطل]] را برای [[جوانان]] باز می‌کنند و بدین‌سبب است که [[امام]] {{ع}} [[اندیشه]] و [[تدبیر]] [[پیران]] باتجربه را بر نیرو و توان [[جوانان]] مقدم می‌شمارد و آن‌را [[محبوب]] خود می‌داند، به‌ویژه در [[کارزار]] که [[جوانان]] با [[غرور]] [[جوانی]] حمله می‌کنند و گاهی هلاک می‌شوند، اما [[پیران]] با تجربه و [[اندیشه]] دقیق حرکت می‌کنند و به طرف [[دشمن]] می‌روند»<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191- 192.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T23:31:51Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۳:۰۱
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[پیری در قرآن]] - [[پیری در حدیث]] - [[پیری در نهج البلاغه]]\| پرسش مرتبط = پیری (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[پیری در قرآن]] - [[پیری در حدیث]] - [[پیری در نهج البلاغه]]\| پرسش مرتبط = پیری (پرسش)}}

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*[[انسان]] در دروان زندگی خود مراحلی را پشت سر می‌گذارد که از نوزادی آغاز و بعد از گذراندن طفولیت و [[جوانی]] به مرحله [[میان‌سالی]] و در در آخر به پیری و [[کهن‌سالی]] می‌رسد که بعد از داشتن نیرو و قوای جسمانی، کم‌کم دچار ضعف و سستی و ناتوان می‌شود<ref>{{متن قرآن\| اللَّهُ الَّذِي خَلَقَكُم مِّن ضَعْفٍ ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ ضَعْفٍ قُوَّةً ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ قُوَّةٍ ضَعْفًا وَشَيْبَةً يَخْلُقُ مَا يَشَاء وَهُوَ الْعَلِيمُ الْقَدِيرُ }}؛ سوره روم، آیه ۵۴.</ref> و علاوه بر ضعف جسمی که آهسته‌آهسته بر اندام او پدید می‌آید، در [[عقل]] و [[اندیشه]] [[انسان]] نیز سستی و نقصان ایجاد خواهد شد. این مرحله را [[دوران پیری]] خوانند. پیر شدن از ویژگی‌های این دنیاست، چون مستلزم [[سختی]] و [[بیماری]] است، در حالی که در [[جهان]] [[آخرت]] و در سرای جاوید کسی پیر نخواهد شد. به فرموده [[امام علی]]{{ع}} برخی از پیرشدن‌ها زودرس است و این‌گونه نیست که بعد از گذراندن مراحل طبیعی [[عمر]] باشد، بلکه به [[دلیل]] [[غم]] و [[اندوه]] فراوان و رنج‌ها و بیماری‌هایی است که [[صاحب]] آن متحمل شده و او را دچار پیری زودرس کرده است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191.</ref>.		* [[انسان]] در دروان زندگی خود مراحلی را پشت سر می‌گذارد که از نوزادی آغاز و بعد از گذراندن طفولیت و [[جوانی]] به مرحله [[میان‌سالی]] و در در آخر به پیری و [[کهن‌سالی]] می‌رسد که بعد از داشتن نیرو و قوای جسمانی، کم‌کم دچار ضعف و سستی و ناتوان می‌شود<ref>{{متن قرآن\| اللَّهُ الَّذِي خَلَقَكُم مِّن ضَعْفٍ ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ ضَعْفٍ قُوَّةً ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ قُوَّةٍ ضَعْفًا وَشَيْبَةً يَخْلُقُ مَا يَشَاء وَهُوَ الْعَلِيمُ الْقَدِيرُ }}؛ سوره روم، آیه ۵۴.</ref> و علاوه بر ضعف جسمی که آهسته‌آهسته بر اندام او پدید می‌آید، در [[عقل]] و [[اندیشه]] [[انسان]] نیز سستی و نقصان ایجاد خواهد شد. این مرحله را [[دوران پیری]] خوانند. پیر شدن از ویژگی‌های این دنیاست، چون مستلزم [[سختی]] و [[بیماری]] است، در حالی که در [[جهان]] [[آخرت]] و در سرای جاوید کسی پیر نخواهد شد. به فرموده [[امام علی]]{{ع}} برخی از پیرشدن‌ها زودرس است و این‌گونه نیست که بعد از گذراندن مراحل طبیعی [[عمر]] باشد، بلکه به [[دلیل]] [[غم]] و [[اندوه]] فراوان و رنج‌ها و بیماری‌هایی است که [[صاحب]] آن متحمل شده و او را دچار پیری زودرس کرده است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191.</ref>.
	==[[وظایف]] پیران==		==[[وظایف]] پیران==
	*[[شایسته]] است [[انسان‌ها]] پیر که [[دنیا]] از آن‌ها روگردانده و [[آخرت]] به آن‌ها رو آورده است، از آنچه آن‌ها را از [[یاد خدا]] غافل می‌سازد، فاصله بگیرند و به فضائلی که موجب [[سعادت]] آن‌ها می‌شود آراسته شوند.[[انسان‌ها]] باید در ایام [[جوانی]] توشه‌ای برای خود [[ذخیره]] کنند و به [[فکر]] [[دوران پیری]] و نقصان جسم و [[بدن]] در [[انتظار]] آنان نیست. [[پیران]] باید آنچه را که [[صلاح]] می‌دانند، [[وصیت]] کنند و قبل از اینکه اندوخته‌های خود را به [[فراموشی]] بسپارند، آن‌را به آیندگان به [[میراث]] بگذارند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191.</ref>.		* [[شایسته]] است [[انسان‌ها]] پیر که [[دنیا]] از آن‌ها روگردانده و [[آخرت]] به آن‌ها رو آورده است، از آنچه آن‌ها را از [[یاد خدا]] غافل می‌سازد، فاصله بگیرند و به فضائلی که موجب [[سعادت]] آن‌ها می‌شود آراسته شوند.[[انسان‌ها]] باید در ایام [[جوانی]] توشه‌ای برای خود [[ذخیره]] کنند و به [[فکر]] [[دوران پیری]] و نقصان جسم و [[بدن]] در [[انتظار]] آنان نیست. [[پیران]] باید آنچه را که [[صلاح]] می‌دانند، [[وصیت]] کنند و قبل از اینکه اندوخته‌های خود را به [[فراموشی]] بسپارند، آن‌را به آیندگان به [[میراث]] بگذارند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191.</ref>.

	==[[وظایف]] [[جوانان]] در برابر پیران==		==[[وظایف]] [[جوانان]] در برابر پیران==
	[[انسان‌ها]] [[کهن‌سال]] و پیر دارای تجربه‌های فراوان‌اند، حوادثی را آزموده‌اند و جریاناتی را دیده‌اند. به همین [[دلیل]] آنان خود به منزله تاریخ‌اند، اما نه [[تاریخ]] خاموش، بلکه تاریخی سخن‌گو؛ به‌گونه‌ای که تشخیص روشنایی‌ها از تاریکی‌ها و پاکی‌ها از پلیدی‌ها برای آنان راحت‌تر از یک [[جوان]] است و [[جوانان]] می‌توانند با استفاده از تجربه‌های آنان راه را بر خود هموار کنند و [[سختی]] تجربه کردن را با راحتی استفاده از تجربه‌های دیگران از خود دور سازند. پدران پیر و [[سال‌خورده]] آنچه برای فرزندانشان بیان می‌کنند، حاصل [[عمر]] آنان است. آن‌ها بهترین‌ها را بیان می‌کنند و مشتبهات را دور می‌ریزند و راه تشخیص [[حق]] و [[باطل]] را برای [[جوانان]] باز می‌کنند و بدین‌سبب است که [[امام]]{{ع}} [[اندیشه]] و [[تدبیر]] [[پیران]] باتجربه را بر نیرو و توان [[جوانان]] مقدم می‌شمارد و آن‌را [[محبوب]] خود می‌داند، به‌ویژه در [[کارزار]] که [[جوانان]] با [[غرور]] [[جوانی]] حمله می‌کنند و گاهی هلاک می‌شوند، اما [[پیران]] با تجربه و [[اندیشه]] دقیق حرکت می‌کنند و به طرف [[دشمن]] می‌روند»<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191- 192.</ref>.		[[انسان‌ها]] [[کهن‌سال]] و پیر دارای تجربه‌های فراوان‌اند، حوادثی را آزموده‌اند و جریاناتی را دیده‌اند. به همین [[دلیل]] آنان خود به منزله تاریخ‌اند، اما نه [[تاریخ]] خاموش، بلکه تاریخی سخن‌گو؛ به‌گونه‌ای که تشخیص روشنایی‌ها از تاریکی‌ها و پاکی‌ها از پلیدی‌ها برای آنان راحت‌تر از یک [[جوان]] است و [[جوانان]] می‌توانند با استفاده از تجربه‌های آنان راه را بر خود هموار کنند و [[سختی]] تجربه کردن را با راحتی استفاده از تجربه‌های دیگران از خود دور سازند. پدران پیر و [[سال‌خورده]] آنچه برای فرزندانشان بیان می‌کنند، حاصل [[عمر]] آنان است. آن‌ها بهترین‌ها را بیان می‌کنند و مشتبهات را دور می‌ریزند و راه تشخیص [[حق]] و [[باطل]] را برای [[جوانان]] باز می‌کنند و بدین‌سبب است که [[امام]]{{ع}} [[اندیشه]] و [[تدبیر]] [[پیران]] باتجربه را بر نیرو و توان [[جوانان]] مقدم می‌شمارد و آن‌را [[محبوب]] خود می‌داند، به‌ویژه در [[کارزار]] که [[جوانان]] با [[غرور]] [[جوانی]] حمله می‌کنند و گاهی هلاک می‌شوند، اما [[پیران]] با تجربه و [[اندیشه]] دقیق حرکت می‌کنند و به طرف [[دشمن]] می‌روند»<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191- 192.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T19:53:13Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۲۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های وابسته به این بحث:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[پیری در قرآن]] - [[پیری در حدیث]] - [[پیری در نهج البلاغه]]\| پرسش مرتبط = پیری (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[پیری در قرآن]] - [[پیری در حدیث]] - [[پیری در نهج البلاغه]]~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[پیری (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Hosein: جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:18:12Z

جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۸
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	==[[وظایف]] [[جوانان]] در برابر پیران==		==[[وظایف]] [[جوانان]] در برابر پیران==
	[[انسان‌ها]] [[کهن‌سال]] و پیر دارای تجربه‌های فراوان‌اند، حوادثی را آزموده‌اند و جریاناتی را دیده‌اند. به همین [[دلیل]] آنان خود به منزله تاریخ‌اند، اما نه [[تاریخ]] خاموش، بلکه تاریخی سخن‌گو؛ به‌گونه‌ای که تشخیص روشنایی‌ها از تاریکی‌ها و پاکی‌ها از پلیدی‌ها برای آنان راحت‌تر از یک [[جوان]] است و [[جوانان]] می‌توانند با استفاده از تجربه‌های آنان راه را بر خود هموار کنند و [[سختی]] تجربه کردن را با راحتی استفاده از تجربه‌های دیگران از خود دور سازند. پدران پیر و [[سال‌خورده]] آنچه برای فرزندانشان بیان می‌کنند، حاصل [[عمر]] آنان است. آن‌ها بهترین‌ها را بیان می‌کنند و مشتبهات را دور می‌ریزند و راه تشخیص [[حق]] و [[باطل]] را برای [[جوانان]] باز می‌کنند و بدین‌سبب است که [[امام]]{{ع}} [[اندیشه]] و [[تدبیر]] [[پیران]] باتجربه را بر نیرو و توان [[جوانان]] مقدم می‌شمارد و آن‌را [[محبوب]] خود می‌داند، به‌ویژه در [[کارزار]] که [[جوانان]] با [[غرور]] [[جوانی]] حمله می‌کنند و گاهی هلاک می‌شوند، اما [[پیران]] با تجربه و [[اندیشه]] دقیق حرکت می‌کنند و به طرف [[دشمن]] می‌روند»<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191- 192.</ref>.		[[انسان‌ها]] [[کهن‌سال]] و پیر دارای تجربه‌های فراوان‌اند، حوادثی را آزموده‌اند و جریاناتی را دیده‌اند. به همین [[دلیل]] آنان خود به منزله تاریخ‌اند، اما نه [[تاریخ]] خاموش، بلکه تاریخی سخن‌گو؛ به‌گونه‌ای که تشخیص روشنایی‌ها از تاریکی‌ها و پاکی‌ها از پلیدی‌ها برای آنان راحت‌تر از یک [[جوان]] است و [[جوانان]] می‌توانند با استفاده از تجربه‌های آنان راه را بر خود هموار کنند و [[سختی]] تجربه کردن را با راحتی استفاده از تجربه‌های دیگران از خود دور سازند. پدران پیر و [[سال‌خورده]] آنچه برای فرزندانشان بیان می‌کنند، حاصل [[عمر]] آنان است. آن‌ها بهترین‌ها را بیان می‌کنند و مشتبهات را دور می‌ریزند و راه تشخیص [[حق]] و [[باطل]] را برای [[جوانان]] باز می‌کنند و بدین‌سبب است که [[امام]]{{ع}} [[اندیشه]] و [[تدبیر]] [[پیران]] باتجربه را بر نیرو و توان [[جوانان]] مقدم می‌شمارد و آن‌را [[محبوب]] خود می‌داند، به‌ویژه در [[کارزار]] که [[جوانان]] با [[غرور]] [[جوانی]] حمله می‌کنند و گاهی هلاک می‌شوند، اما [[پیران]] با تجربه و [[اندیشه]] دقیق حرکت می‌کنند و به طرف [[دشمن]] می‌روند»<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 191- 192.</ref>.

	~~== پرسش‌های وابسته ==~~

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-18T02:02:38Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۵:۳۲
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]		* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T19:11:03Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۴۱
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]		* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

2021-12-16T18:36:26Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۰۶
خط ۱۷:		خط ۱۷:

	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]		* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]